21 września to Światowy Dzień Orderu Uśmiechu – to odznaczenie zostało wymyślone w Polsce!
Światowy Dzień Orderu Uśmiechu obchodzimy 21 września. Już od 55 lat dzieci wręczają Order Uśmiechu dorosłym przyjaciołom. Liczba uhonorowanych przekroczyła 1000 osób!
Światowy Dzień Orderu Uśmiechu to jedno z najpiękniejszych świąt dla dorosłych i dzieci. Co to jest Order Uśmiechu? Order Uśmiechu to międzynarodowe odznaczenie nadawane za działania przynoszące dzieciom radość. Przyznawany jest dwa razy w roku. Kawalerem Orderu Uśmiechu może zostać dorosły, którego działalność jest wyjątkowa, nietuzinkowa i przynosi dzieciom radość, często ratuje ich życie. Projekt Orderu Uśmiechu stworzyła Ewa Chrobak, dziewięciolatka z Głuchołaz. Od talerzyka i szklanki odrysowała słońce, do którego ręcznie dorysowała promienie. Następnie do znanej nam dziś formy dopracował go Szymon Kobyliński, znany polski grafik. Znak i nazwa „Order Uśmiechu” są zastrzeżone, a wyłączne prawa autorskie posiada Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu. Podczas ceremonii pasowania na Kawalera Orderu Uśmiechu kandydat musi z uśmiechem wypić puchar soku z cytryny, a następnie pasowany jest różą. Kto wymyślił Order Uśmiechu? Nie byłoby Orderu Uśmiechu bez Wandy Chotomskiej, autorki wielu książek dla dzieci oraz telewizyjnych przygód Jacka i Agatki. Chotomska spotkała się z chorymi dziećmi w szpitalu w Konstancinie pod Warszawą, gdzie usłyszała od jednego chłopca, że Jacuś powinien dostać jakiś medal za przynoszenie dzieciom radości. I tak narodził się pomysł stworzenia Orderu Uśmiechu. Historia Światowego Dnia Orderu Uśmiechu Tradycja przyznawania Orderu Uśmiechu sięga lat 60. XX wieku. To przypadkowe spotkanie Wandy Chotomskiej z chorym chłopcem zapoczątkowało serię wydarzeń, które doprowadziły do stworzenia jedynego na świecie orderu przyznawanego wyłącznie przez dzieci. Jesienią 1968 roku odbyło się pierwsze posiedzenie Kapituły, na którym w imieniu dzieci przyznano po raz pierwszy tytuł Kawalera Orderu Uśmiechu. W 1979 roku Sekretarz Generalny ONZ nadał Orderowi Uśmiechu rangę międzynarodową. 16 listopada 1992 roku powstało Stowarzyszenie Kapituła Orderu Uśmiechu i od tej pory przyznawanie Orderów Uśmiechu jest całkowicie niezależne od wahań politycznych. Od 2007 roku Kanclerzem Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu jest Marek Michalak. Jak zgłosić kandydata do Orderu Uśmiechu? Mogą to zrobić tylko dzieci! Order Uśmiechu to jedyne i niepowtarzalne na świecie odznaczenie przyznawane tylko na wniosek dzieci ich dorosłym przyjaciołom. Każde dziecko (osoba, która nie ukończyła 18. roku życia) może być wnioskodawcą. Należy tylko znaleźć wyjątkowego dla dzieci kandydata, sporządzić swoje zgłoszenie (więcej na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://orderusmiechu.pl/informacje-dla-wnioskodawcow/" rel="nofollow noopener" target="_blank">stronie Orderu Uśmiechu) i wysłać pod adresem: Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu ul. Konopnickiej 6 00-491 Warszawa Najsłynniejsi Kawalerowie Orderu Uśmiechu Wśród ponad 1000 Kawalerów Orderu Uśmiechu są m.in.: Papież Franciszek Jakub Błaszczykowski, piłkarz reprezentacji Polski Dalajlama, zwierzchnik Kościoła Buddyjskiego w Tybecie Jerzy Owsiak, założyciel i prezes Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy Tove Janson, pisarka, autorka książek o Muminkach Astrid Lindgren, pisarka, autorka powieści o Pippi Langstrumpf Jolanta Kwaśniewska, Pierwsza Dama RP Ewa Szelburg-Zarembina, pisarka Majka Jeżowska, piosenkarka Marek Kotański, twórca Monaru i Markotu Steven Spielberg, reżyser Joanne Rowling, pisarka, autorka „Harry’ego Pottera” Irena Sendlerowa, która uratowała podczas wojny 2500 żydowskich dzieci. W tym gronie jest też wiele innych osób wielkiego serca. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/to-ile-zebrala-wosp-w-2022-r-przechodzi-ludzkie-pojecie-znowu-rekord-34335-r1/">Rekordowy Finał WOŚP: to, ile zebrała Orkiestra w 2022 roku, przechodzi ludzkie pojęcie! I znów graliśmy razem! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/kelnerka-uratowala-dziecko-stanela-za-plecami-rodzicow-i-pokazala-mu-taka-kartke-z-pytaniem-czy-potrzebuje-pomocy-37706-r1/">Kelnerka uratowała dziecko. Stanęła za plecami rodziców i pokazała mu kartkę z pytaniem, czy potrzebuje pomocy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/cytaty-i-przyslowia/madre-przyslowia-ktore-pomoga-ci-w-problemach-34478-r1/">Mądre przysłowia, które pomogą ci w problemach
Mam wyrzuty sumienia, że za mało pomagam – jak sobie z nimi radzić? Ekspertka radzi, jak pomagać mądrzej
Wojna w Ukrainie sprawiła, że wielu z nas zaangażowało się w pomoc potrzebującym. Z mediów oraz z rozmów każdego dnia można dowiedzieć się, jak wielką skalę przyjmuje ta pomoc. A co jeśli towarzyszy nam myśl, że robimy znacznie mniej niż inni? Jak sobie radzić z wyrzutami sumienia, gdy wydaje nam się, że pomoc innych ma większe znaczenie niż nasza? Wyjaśnia ekspertka dr Marta Jadwiga Pietrusińska.
Jedni przyjmują pod swój dach rodziny uchodźców z Ukrainy. Inni spędzają całe dnie na granicy i angażują się w pomoc uciekającym z objętego wojną kraju. We wskazane miejsca noszą wszystko to, co mogą: ubrania, pieluszki, jedzenie, leki na przeziębienie. Wiele osób poważnie nadszarpuje swój budżet i… siły. Mimo to mogą pojawić się wyrzuty sumienia i myśli: „Pomagam za mało”. Zdarza się, że myślą tak również osoby, których stać jedynie na symboliczną pomoc: kilka paczek herbatników, opakowanie ryżu czy makaronu wrzucone do specjalnego koszyka w markecie. Dr Pietrusińska: „Pomagając, trzeba dbać o siebie” Jak podkreśla dr Marta Jadwiga Pietrusińska, pedagożka i socjolożka z Uniwersytetu Warszawskiego, warto mieć świadomość, że nasze wsparcie będzie potrzebne jeszcze przez dłuższy czas. „To nie jest sprint. To maraton. Pomagając, trzeba dbać o siebie” – mówi dr Pietrusińska, zaznaczając, że sił musi nam starczyć prawdopodobnie jeszcze na bardzo długo. Nasza ekspertka podaje przykład prosto z pokładu samolotu – zgodnie z instrukcją maseczkę tlenową najpierw powinna założyć na twarz mama, dopiero potem może założyć maskę dziecku, które ma pod opieką. By móc się zajmować dzieckiem – sama musi żyć. „To, że teraz nie stać kogoś na udzielenie pomocy, nie znaczy, że nie przyjdzie czas, gdy będzie mógł wesprzeć potrzebującą osobę w przyszłości. Może okazać się, że nasz uśmiech lub potrzymanie za rękę jeszcze będzie znaczyło bardzo dużo” – wyjaśnia dr Pietrusińska. Tym bardziej że najtrudniejsze być może dopiero przed nami. Kiedy do uchodźców dotrze, że nie wrócą na święta wielkanocne do domów. Kiedy okaże się, że nawet koniec wojny nie będzie oznaczał automatycznego powrotu do „normalności”. Według naszej ekspertki, jeśli na to nałoży się jeszcze wypalenie Polaków – może być nam wszystkim naprawdę trudno. (Trudna) sztuka pomagania Pozornie to oczywiste: osoba, która nie ma zbyt wiele pieniędzy, nie może przeznaczać większości domowego budżetu na zakupy dla uchodźców. Tak jak osoba, która ma rodzinę i pracuje zawodowo nie może poświęcać większości dni w tygodniu na wolontariat… Dlaczego więc w aptekach widzimy emerytów, którzy kupują kartony lekarstw dla uchodźców, co chwilę pytając zmieszanym głosem farmaceutkę: „Czy rachunek przekroczył już 100 złotych?” (a ostatecznie kończy się na dużo wyższej sumie, bo jeszcze lizaczki, jeszcze syrop, jeszcze plasterki, itp.)? Jak to się dzieje, że wielu z nas, nie bacząc na ograniczony metraż, przyjęło pod swój dach rodzinę uchodźców? Chociaż lubimy myśleć, że to wszystko dlatego, bo mamy dobre serce… psychologia tłumaczy to trochę inaczej. „W obliczu zagrożenia, jakim jest wojna, nasze emocje domagają się regulacji – chcemy przytłumić strach, bezradność, bezsilność wobec ogromu zła. Rzucając się w wir pomocy, zyskujemy złudne poczucie kontroli nad tym, co się dzieje. Dlatego tak często pomagamy kompulsywnie, chaotycznie, kosztem własnego zdrowia, czasu, budżetu” – tłumaczy dr Pietrusińska. 5 rad dla osób, które mają wyrzuty sumienia, że za mało pomagają: Pomaganie to nie zawody, w których wygrywa ten, kto pomoże „więcej”. Porównywanie się z pomagającymi, którzy mają więcej pieniędzy, czasu i możliwości, nie ma sensu. Pomagajmy odpowiadając na aktualne, realne potrzeby uchodźców. Nie oczekujmy, że za pomaganie otrzymamy „nagrodę”, której mniej lub bardziej świadomie oczekujemy. Oswójmy się z myślą, że uchodźcy będą potrzebować naszego wsparcia jeszcze bardzo długo. Zobacz także: Pomoc dla dzieci z Ukrainy: finansowa, rzeczowa, mieszkaniowa, wolontariat. Jak nasze dzieci powinny rozmawiać z dziećmi z Ukrainy? Powitanie małego uchodźcy w przedszkolu. Tego nikt się nie spodziewał! Konsultacja merytoryczna dr Marta Jadwiga Pietrusińska Pedagożka i socjolożka specjalizująca się w relacjach międzykulturowych oraz w pracy z osobami z problemem uchodźczym, Uniwersytet Warszawski
Motornicza pomogła zagubionej matce z dzieckiem, która uciekła z Ukrainy
Ta historia naprawdę chwyta za serce. Motornicza pomogła matce i dziecku, którzy uciekli z Ukrainy. Wielkie brawa za ten wspaniały gest! Mocno wierzymy w to, że wśród Polaków jest więcej takich osób.
Na profilu Tramwaje Warszawskie opublikowano wzruszającą historię, którą opisała pewna pasażerka – świadek całego zdarzenia. Pracownica Tramwajów Warszawskich, motornicza, która prowadziła tramwaj linii 10, wykazała się ogromną empatią w stosunku do ukraińskiej mamy i jej dziecka. Zupełnie bezinteresownie pomogła uchodźcom. Bezinteresowna pomoc „Około godziny 6:30 na Dworcu Centralnym wsiadła do tego tramwaju kobieta z małym, około 6-letnim dzieckiem, które bardzo płakało. Na przystanku Nowowiejska motornicza podeszła do tej kobiety i dała jej kanapki i butelkę wody, dziecko od razu wyciągnęło po nie rączki, kobieta zaczęła płakać i coś tłumaczyć, motornicza zapytała, czy rozumie angielski – relacjonuje pasażerka. Podczas rozmowy motornicza dowiedziała się, że mama z synkiem uciekli z Ukrainy. Za swoje ostatnie pieniądze kupili bilet, przez ostatnie kilkanaście godzin nic nie jedli. Gdy kobieta pokazała, do jakiego miejsca zmierza, motornicza wytłumaczyła jej, kiedy ma wysiąść i gdzie się kierować. Dała jej także pieniądze, dodając, że nie ma więcej przy sobie. „Ogromnie się cieszę, że żyję w takim mieście, gdzie oflagowanie pojazdów komunikacji to nie tylko pusty gest, że są ludzie, którzy się interesują, a bezinteresowna pomoc sieje dobro” – podsumowała pasażerka, która była świadkiem tej wspaniałej i bezinteresownej pomocy. Tramwaje Warszawskie podały, że tramwaj prowadziła pani Iwona Hryciuk, motornicza z zajezdni Wola. Ogromne brawa za tak wspaniałą postawę, która jest godna naśladowania! Źródło: Tramwaje Warszawskie Piszemy też o: Ciało noworodka przy torach. Policja prosi o pomoc Pielęgniarka przywiozła matce inne dziecko. Doszło do fatalnej pomyłki! (film) Mały chłopczyk w warszawskim oknie życia. Na kartce ważna informacja
Kamil Glik kupił karetkę, by przewozić z Ukrainy chore dzieci: „To prosta historia”
Serwis Łączy nas Piłka przekazał wspaniałą wiadomość: Kamil Glik kupił karetkę, która ma przewozić chore dzieci z Ukrainy do polskich szpitali. Sportowiec, prywatnie tata dwóch córek, zdobył się na naprawdę piękny gest...
Polscy piłkarze nieraz już pokazali, że los dzieci z Ukrainy nie jest im obojętny. Kamil Glik jako jeden z pierwszych sportowców odniósł się publicznie do wojny w Ukrainie. Na swoim instagramowym profilu, już w pierwszy dzień inwazji rosyjskiej, umieścił dłoń w kolorach ukraińskiej flagi i pęknięte serce. Publicznie też sprzeciwił się grze biało-czerwonych z drużyną rosyjską w ramach barażu do mundialu. Kamil Glik: „Kupiłem karetkę” Media właśnie obiegła wieść, że Kamil Glik postanowił pomóc najmłodszym ofiarom wojny w Ukrainie. Sam skomentował to w dwóch zdaniach: „Historia jest prosta: kupiłem karetkę i mam człowieka, który chce jeździć. Jest ona odpowiednio wyposażona w środku, specjalnie dla ciężko chorych dzieci”. Wyjątkowy piłkarz i człowiek Jak podał „Fakt”, piłkarz udostępnił uchodźcom z Ukrainy również swoje krakowskie mieszkania. Na wiadomość o jego geście posypały się komentarze pełne podziwu dla sportowca, który okazał się człowiekiem o wielkim sercu: „Naprawdę chylić czoła dla takich ludzi. Nieważne gwiazda czy nie. Ważne, że są ludzie o wielkim sercu”; „Gdyby na tle karetki była jego osoba, to byłby lans, ale [sama – red.] fotka zakupionej przez niego karetki daje przykład i zachęca innych...”; „Brawo Kamil Glik!”. Źródło: fb/Łączy nas Piłka, fakt.pl, IG kamilglik25 Piszemy też o: Piękny gest ze strony Arkadiusza Milika. Wsparł ukraińskie dzieci ogromną kwotą! Przyjęła uchodźców pod swój dach, podniesiono jej czynsz. Rafał Trzaskowski uspokaja. Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę
Pomoc dla Ukraińców. Zbiórki oraz pomoc dla dzieci
Pomoc dla Ukraińców to teraz najważniejsze zadanie Polaków. Uchodźcy, głównie kobiety i dzieci, przemierzyli nawet kilkadziesiąt kilometrów na piechotę, by uniknąć wojny. Mają zwykle jedną walizkę, są głodni, zmęczeni i przerażeni tym, co będzie dalej. Jak możemy im pomóc? Tu znajdziesz dostępne zbiórki i akcje charytatywne.
Spis treści: Fundacje, które organizują pomoc dla uchodźców z Ukrainy W jakich miejscach organizowane są zbiórki? Jakie produkty i rzeczy potrzebne są uchodźcom? Pomoc dla matek z dziećmi oraz dla kobiet ciężarnych Noclegi dla matek z dziećmi Zbiórki na pomoc uchodźcom z Ukrainy Fundacje, które organizują pomoc dla uchodźców z Ukrainy Fundacje dla dzieci, które oferują swoją pomoc to: Fundacja Happy Kids – pod swój dach przyjmują grupy ewakuowanych dzieci. Wciąż dostają zgłoszenia z prośbą o pomoc – do tej pory odnotowano aż ponad 700 takich zgłoszeń. SOS Wioski Dziecięce – działają w dwóch lokalizacjach: w Obwodzie Kijowskim oraz w Obwodzie Ługańskim. Od początku konfliktu Wioski Dziecięce wsparły około 800 tysięcy dzieci. Fundacja „Niosę Pomoc” – w jeden dzień zebrano 50 tysięcy złotych na pomoc dzieciom z Ukrainy. W jakich miejscach organizowane są zbiórki? W pomoc Ukrainie zaangażowało się nie tylko dużo osób prywatnych, ale też wiele organizacji w Polsce, które cały czas organizują zbiórki. Dary można przynosić do: Ubrania do oddania – to zbiórka zamknięta do odwołania. Warto jednak śledzić profil organizacji. Fundacja Bądź – zbiera materiały medyczne oraz długoterminową żywność. Fundacja Ocalenie – na bieżąco komunikują, co jest potrzebne w danym momencie. Polski Czerwony Krzyż – zbiera środki opatrunkowe, długoterminową żywność, koce, śpiwory, kosmetyki. Mama Ginekolog i Roger Publishing – organizują zbiórki przy ul. Wał Miedzeszyński 208A, Hala C, Warszawa. Potrzebna jest długoterminowa żywność, żywność dla niemowląt, środki czystości. Warto także na bieżąco śledzić media społecznościowe, ponieważ co chwilę ktoś publikuje adresy konkretnych miejsc, gdzie można przynosić dary. Jakie produkty i rzeczy potrzebne są uchodźcom? Na zbiórkę dla uchodźców z Ukrainy przekazać można: suchy prowiant (paluszki, krakersy, zupki chińskie, przekąski, które można przygotować na szybko, etc.), soki, napoje, kubki, talerze jednorazowe, termosy lub kubki termiczne, mleko modyfikowane w proszku lub w płynie, pampersy (wszystkie rozmiary), środki czystości, typu mokre chusteczki, kremy, żele antybakteryjne, szczoteczki do zębów, mydło, ubranka dla dzieci nowe lub używane, ale w dobrym stanie, kocyki i śpiwory, buty nowe lub używane w dobrym stanie, jedzenie dla niemowląt w słoiczkach, zabawki dla dzieci, książeczki. Pomoc dla kobiet z dziećmi oraz dla kobiet ciężarnych Pomoc ukraińskim uchodźcom oferują już nie tylko zwykli ludzie czy fundacje, ale i placówki medyczne. Pomocy szukać w nich mogą przyszłe mamy oraz matki z dziećmi. Szacuje się, że ewakuowanych kobiet z dziećmi przyjechało pociągiem z Ukrainy ponad 100. Darmową pomoc ofiarują: Centrum Medyczne Damiana ul. Puławska 42b, Piaseczno, al. Zjednoczenia 36, Warszawa, ul. Przy Bażantarni 8b, Warszawa, infolinia w języku ukraińskim – 22 566 22 20, wsparcie psychologiczne – bezpłatnie. Grupa Luxmed Luxmed oferuje darmową opiekę medyczną dla obywateli Ukrainy, także dla kobiet w ciąży. Dostępne jest ponad 270 placówek i 13 szpitali. Infolinia w języku ukraińskim – 22 458 70 07. Polskie szpitale dla kobiet z Ukrainy Każdy szpital w Polsce musi przyjąć pacjentkę w ciąży. Jeśli dany szpital jest przepełniony, ma obowiązek przetransportowania pacjentki do innego szpitala z wolnymi miejscami. Jeśli zdarzy się, że przed przyjęciem do szpitala obowiązkiem będzie wykonanie testu covidowego, szpital ponosi za niego koszty. W przypadku pozytywnego testu na covid, pacjentka przenoszona jest na oddział covidowy. Pacjentki, które mają złożony wniosek o statusie uchodźcy, mogą liczyć na pomoc w ramach NFZ. Położne dla Ukrainy Jest to grupa na Facebooku, gdzie swą bezpłatną pomoc oferują położne z całej Polski. Konsultować można sprawy dotyczące ciąży, porodu lub chorób kobiecych. Można na niej zadawać pytania o ubranka czy wyprawkę dla niemowlaka. Zaufaj Położnej Ciężarne kobiety lub kobiety z noworodkiem otrzymać mogą wsparcie od Centrum Zdrowia i Aktywności Ciężarnych i Mam – kontakt@zaufajpoloznej.pl. Polskie Forum Migracyjne Fundacja posiada fanpage na Facebooku, na którym można uzyskać materiały o rodzeniu oraz macierzyństwie dla Ukrainek w Polsce. Noclegi dla matek z dziećmi Gdy mężczyźni wracają na Ukrainę walczyć, kobiety w ciąży lub z dziećmi przy boku nie mają schronienia. Noclegi w Polsce oferują: Przedszkola i żłobki „Pomarańczowa Ciuchcia” – oferują darmowy pobyt oraz wsparcie podczas załatwiania spraw urzędowych. Na grupie na Facebooku „przygarnę MATKI z dziećmi z Ukrainy” – noclegi oferują osoby indywidualne, które chcą przygarnąć kobiety z dziećmi. Zbiórki na pomoc uchodźcom z Ukrainy Pomagać można na wiele sposobów. Jedną z najbardziej przydatnych form pomocy jest wpłacanie pieniędzy podczas którejś z licznych zbiórek. Należy jednak pamiętać, by taką zbiórkę wcześniej zweryfikować. Obecnie zbiórki trwają na: Polski Czerwony Krzyż Wpłaty na nr konta: 16 1160 2202 0000 0002 7718 3060 Dopisek „UKRAINA” lub przez PayU. Fundacja Pomagam.pl Zbiórka pt. „Solidarni z Ukrainą”. Fundacja Polki Mogą Wszystko Wpłaty na nr konta: 77 1140 1010 0000 5494 1000 1008 Fundacja zbiera na zakup środków medycznych. Polska Akcja Humanitarna Zbiórka pieniężna na rzecz uchodźców. Za fundusze będą kupowane najpotrzebniejsze rzeczy dla Ukraińców i dzieci. Caritas Polska Można dokonywać wpłat na stronie lub wpłacając pieniądze na konto: 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384 W tytule przelewu należy wpisać słowo: UKRAINA Bank Gospodarstwa Krajowego Utworzone zostało specjalne konto, na które można wpłacać pieniądze na konto: 91 1130 0007 0080 2394 3520 0002 w tytule wpisując „Wsparcie dla Ukrainy”. Polska Misja Medyczna Zbiórka pieniężna na rzecz uchodźców. Za fundusze będą kupowane leki i akcesoria medyczne dla Ukraińców i dzieci. Unicef Poland Zbiórka pieniężna, z której środki będą przekazywane na pomoc psychologiczną, bezpieczne schronienia i opiekę medyczną dla dzieci uchodźców. Fundacja Polska Pomoc Wpłacać można na konto: 22 1600 1462 1885 1446 5000 0001 dopisując „Pomoc Ukrainie”. Fundacja Przyszłość dla Dzieci Zbiórka pieniężna, z której środki będą przekazywane na pomoc psychologiczną, środki higieniczne i opiekę medyczną dla dzieci uchodźców z Ukrainy. Fundacja Siepomaga Portal, na którym można znaleźć zbiórki dedykowane pomocy uchodźcom i ich dzieciom. Stowarzyszenie „SOS Wioski Dziecięce w Polsce” Stowarzyszenie przekazuje pieniądze dla dzieci z Ukrainy.
Gwiazdy przyjmą uchodźców z Ukrainy do swoich domów. Margaret, Justyna Żyła, Maja Bohosiewicz zaoferowały pomoc
Wiele gwiazd aktywnie angażuje się w pomoc osobom z Ukrainy, które szukają schronienia w naszym kraju. Niektóre z nich gotują, inne oddają krew, przekazują pieniądze, organizują zbiórki najpotrzebniejszych rzeczy. Niektórzy zdecydowali się także przyjąć uchodźców pod swój dach.
W Ukrainie trwa wojna. Tysiące Polaków angażują się w pomoc Ukraińcom – organizują zbiórki najpotrzebniejszych rzeczy, jeżdżą po obce osoby na granicę ukraińską, proponują dach nad głową. Wśród nich są także osoby znane, które dają wspaniały przykład. Gwiazdy przyjmą uchodźców pod swój dach Na taki krok zdecydowała się między innymi Maja Bohosiewicz. Aktorka miała w Warszawie mieszkanie, które chciała wynająć. Podjęła jednak decyzję, że odda je na potrzeby rodziny z Ukrainy. W ciągu zaledwie kilku godzin zaopatrzyła je w meble oraz najpotrzebniejsze rzeczy. „Kochani, mamy w Warszawie mieszkanie, które miało być na wynajem. Nie jest jeszcze skończone, ale postaramy się zrobić szybko dodatkowe łóżka i łóżeczka dla dzieci. Dam znać, ile osób jesteśmy w stanie pomieścić” – napisała aktorka na swoim InstaStory. Schronienie dzięki niej znalazła matka z pięciorgiem dzieci. Aktorka zadeklarowała także, że jest w stanie przyjąć do swojego mieszkania jeszcze jedną mamę z dziećmi. Również Margaret dodała wpis na swoim profilu na Instagramie o chęci przyjęcia uchodźców pod swój dach. Kolejną znaną osobą, która zadeklarowała, że przyjmie ukraińskie rodziny, jest Julia Kamińska. Aktorka w rozmowie z Pudelkiem zaapelowała, by nieść pomoc uchodźcom. Powiedziała również, że sama także zamierza przyjąć ich do swojego domu. „Wydaje mi się, że możemy po prostu starać się okazać wsparcie i śledzić media społecznościowe, unikać fake newsów oraz wpłacać pieniądze, jeżeli tylko możemy, na sprawdzone organizacje, które będą niosły pomoc humanitarną w tamtym miejscu. Jeżeli możemy, to przyjmujmy osoby potrzebujące u siebie. Zamierzam tak zrobić” – wyznała aktorka. W pomoc zaangażowała się także była żona Piotra Żyły – Justyna Żyła. Opublikowała w mediach społecznościowych wpis, w którym poinformowała, że przyjmie do swojego domu matkę z dwójką dzieci oraz zapewni im transport. Jak podaje portal JastrząbPost, miejsce dla rodziny z Ukrainy zaoferowali także Sandra Kubicka i Baron. Także gwiazdor serialu „M jak miłość” postanowił zapewnić ukraińskiej rodzinie dach nad głową. „Przyjmę do mego mieszkania (niewielkiego) ukraińską matkę z dzieckiem, która musi uciekać... w nieznane” – napisał Robert Moskwa w odpowiedzi na apel scenarzystki Ilony Łepkowskiej, by wszyscy otworzyli serca przed Ukraińcami. Gotowa udzielić pomocy ludziom z Ukrainy jest piosenkarka Saszan. „Przyjmiemy rodzinę z Ukrainy. Dajcie znać, jeśli znacie taką rodzinę, która szuka miejsca do zamieszkania lub proszę o informację, gdzie mogę taką odszukać” – oznajmiła na swoim Instagramie. Z pewnością osób, które niosą pomoc, jest wiele więcej, jednak nie jesteśmy w stanie wymienić ich wszystkich. Każdemu, kto pomaga Ukraińcom, należą się wielkie brawa! Dotyczy to nie tylko celebrytów, ale także tych nieznanych osób, które każdego dnia angażują się we wspieranie naszych sąsiadów. Piszemy też o: Przychodzą na świat w schronach przeciwlotniczych. Dzieci wojny Policjant na granicy z dzieckiem na rękach. Zrobił coś niesamowitego! (Film) Nie mógł opuścić Ukrainy. Oddał dzieci nieznajomej, by przeprowadziła je przez granicę, gdzie czekała ich matka
Jak pomóc ukraińskim dzieciom? Polscy rodzice i nauczyciele mogą teraz bardzo wiele!
W polskich szkołach i przedszkolach jest blisko 60 tys. dzieci z Ukrainy. Oznacza to, że całkiem spora część naszych pociech ma w klasie lub grupie rówieśnika, którego kraj jest w stanie wojny. Wkrótce dzieci ukraińskich w polskich placówkach edukacyjnych może być o wiele więcej. Co możemy dla nich zrobić?
Jeszcze w środę, dzień przed atakiem na Ukrainę, minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek zapewnił, że mali uchodźcy z Ukrainy mogą liczyć na miejsce w polskich przedszkolach i szkołach, tak by wyjeżdżając ze swego kraju, nie byli skazani na przerwanie nauki. Oznacza to, że wkrótce w polskich placówkach edukacyjnych może być o wiele więcej Ukraińców. „Jesteście dla nas bardzo ważni” W polskich szkołach już od wczoraj (24.02) nie brakuje gestów świadczących o jedności z Ukraińcami. Lekcje historii na temat Ukrainy, niebieskie i żółte serca na tablicach szkolnych, a także słowa wsparcia jak te, które popłynęły prosto z serc uczniów jednej z poznańskich szkół: „Pamiętajcie, że jesteście dla nas bardzo ważni i zawsze możecie na nas liczyć”. Organizacje samorządowe organizują webinary dla nauczycieli, by pomóc im w prowadzeniu zajęć w tym trudnym czasie. „Ile jest wiedzy i niewiedzy, ile obojętności a ile przerażenia” Według wykładowców ze Szkoły Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Uniwersytetu Warszawskiego najważniejsze to odpowiednio zareagować na to, co dzieje się w sercach i umysłach dzieci. Nie tylko ukraińskich, ale i polskich. „Powinniśmy dobrze posłuchać naszej klasy, żeby zrozumieć, co się w niej dzieje. Musimy się dowiedzieć, ile w tym, co przeżywają dzieci, jest niewiedzy, ile zaciekawienia, obojętności, a ile jest na przykład lęku i przerażenia. I adekwatnie odpowiedzieć na to” – radzi Aleksander Pawlicki ze Szkoły Edukacji. Bardzo ważne jest też, by skontaktować się z rodzicami ukraińskich uczniów, by dowiedzieć się, czy i jakie wsparcie jest im teraz najbardziej potrzebne. W niektórych szkołach dzieciom ukraińskim już zapewniono pomoc psychologiczną. Mali Polacy, Ukraińcy, Rosjanie i Białorusini w jednej szkole Eksperci zwracają uwagę, że w bardzo skomplikowanej sytuacji są nauczyciele w szkołach i przedszkolach, w których uczą się nie tylko mali Polacy i Ukraińcy, ale i dzieci narodowości rosyjskiej czy białoruskiej. Specjaliści podkreślają, że wychowawcy nie powinni dopuszczać do podziałów i nękania żadnego dziecka. Niestety wśród rosyjskich uczniów są już tacy, z których rówieśnicy uczynili „winnych” wojny. Pamiętajmy, że wzajemna nienawiść między narodami to jeden z celów tej wojny. Według wykładowców ze Szkoły Edukacji dorośli powinni czuwać nad tym, by nie dochodziło do podziałów w kolejnym pokoleniu. Według statystyk w polskich szkołach uczy się 60 tys. uczniów z Ukrainy, nieco ponad 8 tys. uczniów z Białorusi i blisko 3 tys. uczniów z Rosji. Źródło: TVN 24, FB/ZSB w Bydgoszczy, FB/ CHSP Salomon w Bydgoszczy Piszemy też o: Ukraińcy bardzo boją się wojny, rośnie liczba rannych i zabitych. Dymitr ucieka z żoną i niemowlakiem na rękach Polała dziecko wrzątkiem i nie wezwała pomocy Pijana matka leżała pod blokiem, w domu zostawiła głodne niemowlę
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży ma stracić dofinansowanie! Jest apel do premiera
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży codziennie pomaga najmłodszym. Rząd jednak chce całkowicie zrezygnować z jego finansowania.
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 prowadzony przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę działa już od 14 lat. Linia została powołana w 2008 roku przez MSWiA w ramach zobowiązań Polski, które wynikają z bycia członkiem Unii Europejskiej. Przez pierwsze lata funkcjonowania telefonu zaufania podstawą jego finansowania był budżet państwa (30-60 proc.). W ostatnich latach finansowanie było jednak znacznie niższe i nie przekraczało 6 proc. Teraz ma całkowicie zniknąć. Brak wsparcia od państwa Od 2022 roku Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży prawdopodobnie nie będzie mógł liczyć na żadne wsparcie finansowe ze strony państwa. Decyzja ta zdaje się być niedorzeczna w obliczu panującej pandemii i problemów społecznych, z których konsekwencjami muszą mierzyć się najmłodsi. Często bez żadnego wsparcia. Jedyną pomocą jest wtedy Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. „Nie rozumiemy tej sytuacji. Wobec pogarszającej się kondycji psychicznej dzieci i młodzieży i ogromnych problemów społecznych wywołanych pandemią, telefon 116 111 jest ważnym zasobem zdalnej pomocy psychologicznej dla najmłodszych obywateli naszego kraju. Wiemy, że obecna oferta pomocy telefonicznej w Polsce nie jest w stanie sprostać zapotrzebowaniu ze strony dzieci” – pisze FDDS. Z roku na rok jest coraz gorzej Jak informuje Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę w swoim apelu do Prezesa Rady Ministrów, Telefon Zaufania w ostatnim roku działał 24/7 i pomógł poprzez: przeprowadzenie 57621 rozmów, odpowiedzenie na 9232 wiadomości online. Z roku na rok rośnie także liczba interwencji w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia dziecka: 2018 r. – 346 interwencji, 2019 r. – 519 interwencji, 2020 r. – 747 interwencji, 2021 r. – aż 823 interwencje. Apel do premiera Aktualnie Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży działa głównie dzięki wsparciu indywidualnych obywateli, prywatnych fundacji oraz firm. Jeżeli jednak nie będzie żadnej pomocy ze strony państwa – dalsze działanie telefonu w trybie 24/7 nie będzie możliwe. Co za tym idzie – pozbawi to pomocy bezbronne dzieci (i młodzież), które często znajdują się w naprawdę dramatycznych sytuacjach. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę zaapelowała do państwa o wsparcie. Treść całego apelu do premiera można przeczytać tutaj. Zobacz także: Polski Ład: Ulga dla klasy średniej a ciąża i urlop macierzyński Pożar w Dębnie: piłkarz bohatersko uratował dwoje dzieci, trafił do szpitala Mężczyzna ukradł samochód, w którym był 6-letni chłopiec
Pomaganie ma cudowną moc – mówi Dorota Zawadzka, Superniania i... wolontariuszka WOŚP [WYWIAD]
Osoba, która pomaga, zmienia świat i... siebie. O magicznej sile niesienia pomocy rozmawiam z Supernianią, czyli psycholożką Dorotą Zawadzką, która kwestowała w naszym sztabie podczas trzech Finałów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
Dorota Zawadzka została wolontariuszką Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, bo jak sama twierdzi, pomaganie jest jej filozofią życiową. Uważa także, że do pomocy warto zachęcać już najmłodsze dzieci. W tym wywiadzie udzielonym nam w 2019 roku wyjaśnia, dlaczego wspiera WOŚP i radzi, jak nauczyć dziecko empatii i wpoić mu chęć pomagania potrzebującym. W naszym wydawnictwie już od kilku lat zakładamy przed Finałem sztab WOŚP. Gdy zaprosiliśmy Cię do udziału, Ty natychmiast zgodziłaś się zostać wolontariuszką. Dlaczego? Dorota Zawadzka: - Prawda jest taka, że jestem wolontariuszką w bardzo wielu miejscach i często pomagam potrzebującym. Ale rzeczywiście nie robiłam tego jeszcze w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Do tej pory nikt mnie nie zaprosił do udziału w Finale, a sama jakoś nigdy na to się nie zdobyłam, choć zawsze wrzucałam pieniądze do puszek. Żeby było ciekawiej, w tym roku dostałam dwa zaproszenia – od was i ze sztabu w Irlandii. Jednak, ponieważ unikam latania, wybór był dla mnie prosty. Teraz jestem szalenie podekscytowana i czekam z niecierpliwością na 13 stycznia. [W 2021 roku 29. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy odbędzie się 31 stycznia - przyp. red.] Co daje pomaganie? Dlaczego warto to robić? Oprócz takiego oczywistego powodu, że dzięki temu osoby wymagające pomocy mają szansę ją otrzymać. - Nie chcę na to pytanie odpowiadać za wszystkich. Dlatego powiem w swoim imieniu. Mój zawód polega na pomaganiu, więc to trochę moja misja. Niesienie pomocy jest też moją filozofią, czymś, bez czego nie potrafiłabym żyć. Dzięki temu czuję się osobą potrzebną – mogę zrobić coś dobrego, uczestniczyć w czymś ważnym, potrzebnym. Jestem otwarta na ludzi, uważna – dostrzegam tych, których łatwo przeoczyć. A oni często wymagają pomocy, choć boją się czy wstydzą o nią poprosić. Tak naprawdę trudno opisać w kilku słowach, co daje pomaganie. Bo na to składa się wiele pozytywnych emocji, choćby radość, gdy ktoś się uśmiechnie, kiedy pomoc otrzyma. Pomagam na przykład starszym ludziom w domu opieki, odwiedzam oddziały, gdzie leżą chore dzieci, czytam dzieciom, od pięciu lat podczas wakacji prowadzę własną, społeczną i charytatywną akcję edukacyjną – te wszystkie wolontariackie działania wpływają doskonale na moje samopoczucie. Czuję się wtedy wyższa, mądrzejsza, szczuplejsza, to podnosi moją samoocenę. Oczywiście żart, bo przecież nie pomagam ze względu na to, ale to taki świetny efekt uboczny. Wydaje się, że pomagać mogą ci, którzy czegoś mają w nadmiarze albo przynajmniej nie potrzebują pomocy. Tymczasem do naszego sztabu zgłosiły dzieci z Instytutu Głuchoniemych w Warszawie. Będą wolontariuszami, choć same także wymagają pomocy. Bo pomagać może każdy! Trzeba tylko chcieć. A przy tym pamiętać, że liczy się każdy gest, każda rzecz czy złotówka. Dla nas może to być drobiazg, a dla tego, kto pomocy potrzebuje, ten mały gest jest kosmosem. Czyli pomaganie jest proste? Tak, choć wymaga wysiłku, dania czegoś od siebie. Poświęcenia swojego czasu, talentu, emocji, umiejętności albo pieniędzy (to najprostsze). Jeśli ktoś nie ofiarowuje nic swojego, to nie można tego nazwać pomocą. I tego powinno się uczyć dzieci. Jak to zrobić? I kiedy zacząć? Najlepiej zacząć od samego początku. Bo pomagać przecież można mamie, tacie, babci, rodzeństwu. Ta pomoc na początku dotyczy drobnych spraw, np. podania mamie książki, sprzątania zabawek, przygotowania posiłku itd. Potem warto dziecku pokazać, że pomagać można na różne sposoby, czyli np. zabrać kilkulatka do schroniska dla psów, by wyprowadzić je na spacer. Albo kupić koce i zawieźć je do schroniska. Pomaganie to dzielenie się. Ważna jest regularność i stałość, czyli jeśli zobowiązujemy się do wyprowadzania psów na spacery, to robimy to np. co weekend, a nie raz „od wielkiego dzwonu” i tyle. Pamiętajmy także, by pokazać dziecku, że pomaganie jest przyjemne, że daje dużo radości, np. kiedy odwiedzamy schronisko, zwróćmy uwagę dziecka na to, jak zwierzęta na nasz widok się cieszą. Rozmawiajmy o dobrych emocjach. Pomagajmy w kilka osób, to wzmacnia efekt zarówno pomocy, jak i dobrego samopoczucia – buduje charakter. Zobacz też: Pomaganie – jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? Co jeszcze jest ważne w nauce pomagania? Uwrażliwienie dziecka na innych. Bo przecież pomóc można dopiero wtedy, gdy dostrzeże się potrzebujących pomocy. Zobaczy się ich potrzeby. Może sąsiadka nie może dźwigać i trzeba jej robić zakupy? Może kolega jest kiepski z matematyki i trzeba mu wytłumaczyć zadania tekstowe? Może niewidomego trzeba przeprowadzić przez ulicę? Tym wszystkim ludziom można pomóc, trzeba jednak najpierw ich zobaczyć i o nich pomyśleć. Kiedy odwiedzam różne szkoły, często namawiam uczniów, by zajrzeli do serwisu Marzycielskiej Poczty i napisali list do chorego dziecka. To drobiazg, ale chore dziecko jest szczęśliwe, dostając taki list. Bo wie, że ktoś o nim pomyślał. To pomyślenie o kimś jest niezwykle istotne. Umiejętności pomagania powinniśmy zatem uczyć dziecko od początku. Ale dlaczego ta nauka jest tak ważna? Bo w każdych warunkach: czy to w szkole, w pracy czy w domu powinniśmy umieć pomocy udzielać. Po to, by tworzyć głębokie, prawdziwe relacje z innymi ludźmi. Wrażliwość na innych, to niezwykle ważna kompetencja społeczna. Co więcej, powinniśmy uczyć dzieci także umiejętności proszenia o pomoc i jej przyjmowania. Często ludzie się wstydzą, gdy o nią proszą, krępują się, kiedy ją otrzymują. A to zupełnie niepotrzebne. Nie ma ludzi, którym nigdy nie trzeba pomagać, czasem każdy z nas jest w potrzebie. I nie ma w tym nic wstydliwego, niestosownego. Zdarza się, że mówimy: „Trzeba mu pomóc, bo on jest biedny, gorszy, słaby”. To nieprawda! Pomagamy, bo on w tym momencie swojego życia potrzebuje pomocy. Jutro my możemy być w jakiejś sytuacji, która tej pomocy wymaga. I to nie jest wstyd. Choćby wczoraj oglądałam reportaż o człowieku, który przez lata był alkoholikiem. Udało mu się wyjść z nałogu, dostał mieszkanie socjalne i teraz pomaga innym alkoholikom zerwać z piciem. On wie, że zmiany są możliwe, ale potrzebna jest pomocna dłoń. Trzeba umieć ją podać. A co jeśli dziecko nie chce pomagać innym? Nie znam takich dzieci. Wręcz przeciwnie. Myślę, że pomaganie, podobnie jak empatia, jest wrodzoną cechą wszystkich ludzi. Dzieci są wrażliwe na innych, zawsze są chętne do pomocy. To dorośli w nich tę chęć czasami zabijają. Mówią: „Zostaw, to na pewno jakiś pijak”, a dziecko nad leżącym się pochyli. Oczywiście może się zdarzyć, że dziecko nie chce z nami np. pojechać do schroniska, bo jest uzależnione od komputera i z pokoju w ogóle mogłoby nie wychodzić. Ale to już zupełnie inny problem. Nie dotyczy on braku chęci pomagania. To co robić, by nie zniechęcić dziecka? Dziecko, podobnie zresztą jak dorosły, powinno widzieć efekt swojej pomocy lub o tym efekcie się dowiedzieć, np. że oddając część swoich zabawek do domu dziecka, ucieszy inne dzieci. Powinno także zostać zauważone, docenione. To wzmacnia efekt. Warto również, by usłyszało słowa podziękowania. Może niekoniecznie od obdarowanego, ale od kogoś, kto wspierał. Parę lat temu przygotowałam ze znajomymi paczki świąteczne dla dzieci znajdujących się w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym. Wszystkie dzieci dostały to, o co poprosiły w listach: m.in. wózki dla lalek, worki bokserskie, kosmetyki, telefony komórkowe. Wszystko było inicjatywą prywatną. Taką naszą „szlachetną paczką”, tyle że dla dzieci w instytucji. Dzieciaki były przeszczęśliwe. I nikt z nas nigdy potem nawet kartki świątecznej nie dostał od personelu ośrodka. Oczywiście nie żałuję, że to zrobiłam, ale jednak było mi przykro. A jeśli ja, dorosła, tak się poczułam, to jak musi się w podobnej sytuacji czuć dziecko? Ono chce wiedzieć, że przyniosło radość. Jeśli będziemy dbać o to, by dzieci widziały efekt swojej pomocy i mogły się poczuć z tego powodu szczęśliwe, będą pomagać. Dlaczego ludzie tak czekają na Finał WOŚP? Bo od Jurka dostają taką dawkę pozytywnych emocji, podziękowań, energii, że im się chce. Wiedzą, że warto. Także zimą, w mróz, w niedzielę niehandlową. Warto wyjść i wrzucić do puszki pieniążek. Aby dostać serduszko, porozmawiać z wolontariuszami, pośmiać się i czuć dobro. Na tym polega ten fenomen. Czyli w dniu Finału wychodzimy wszyscy z dziećmi na spacer? Oczywiście. I wrzucając pieniądze do puszki, tłumaczymy im, że w ten sposób pomagamy innym dzieciom. Bo potrzebują naszej pomocy. Zobacz też: Dlaczego nasza redakcja angażuje się w Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy? Nie ma focha, jest radocha! 7 faktów o WOŚP Rodzice w szpitalu będą spać w fotelach
Ania i Grzegorz Bardowscy z programu „Rolnik szuka żony” pomagają chorej dziewczynce!
Ania i Grzegorz Bardowscy z programu „Rolnik szuka żony” udowodnili, że mają naprawdę bardzo dobre serca! Para pomaga choremu dziecku – małej Amelce. Wy też możecie dołożyć swoją cegiełkę dobroci!
Para rolników już jakiś czas temu udowodniła, że los innych dzieci nie jest im obojętny. Kilka miesięcy temu małżeństwo zaprosiło do siebie chorego chłopca, który marzył o tym, by pojeździć na prawdziwym traktorze. Teraz Ania i Grzegorz Bardowscy zaangażowali się w pomoc dla dziewczynki, której rodzice zbierają pieniądze na bardzo kosztowną terapię genową. Bardowscy pomagają chorej dziewczynce „Dzisiaj mieliśmy przyjemność poznać Amelkę i jej rodziców, którzy potrzebują pomocy nas wszystkich. Amelka zbiera na terapię genową, która jest dla niej ogromną szansą” – napisała na swoim profilu na Instagramie Anna Bardowska, publikując także wspólne zdjęcie z chorą dziewczynką i jej rodziną. „Wierzę, że się uda. Tak sobie marzę... Gdyby każdy z moich obserwujących mógł przekazać chociaż 1 zł to mamy 229 000 zł... A jeśli każdy po 10... To Amelka mogłaby już powoli pakować walizki” – rolniczka zachęcała do pomocy chorej Amelce. Wzruszenie internautów Pojawiło się bardzo wiele komentarzy. Fani byli pod wrażeniem tego, jak dobre serce ma rolniczka. Oto niektóre z nich: „Pani Aniu, cieszę się, że wstawia Pani taki post. Pomaganie jest BARDZO ważne”; „Wspaniale!”; „Cudownie, że pomagasz!”. Pod postem pojawiło się także mnóstwo serduszek na prośbę rolniczki: „A wszystkie serduszka pod tym zdjęciem niech lecą do @amelka_kontra_sma” – zaapelowała była uczestniczka programu „Rolnik szuka żony”. Wy również możecie wesprzeć zbiórkę pieniędzy na leczenie Amelki. Zobacz także: Agnieszka Włodarczyk zdradziła, że „brała prysznic na raty”. Fanka pyta, gdzie ojciec dziecka Maja Hyży poroniła. Wstrząsające słowa: „Ta tragedia zmienia wszystko” Sylwia Bomba nie może liczyć na pomoc byłego partnera w wychowaniu córki
Piotr Zieliński stworzył dwa domy dziecka. Piłkarz ma wielkie serce!
Piotr Zieliński kupił z własnych pieniędzy dwa budynki, które zostały wyremontowane przez jego bliskich i przekształcone w domy dziecka. Do ośrodków pod stowarzyszeniem „Piotruś Pan” – od imienia piłkarza – trafiają głównie dzieci z rodzin patologicznych.
Piotr Zieliński ma wielkie serce. Bezinteresownie i nie szukając rozgłosu (piłkarz nie chwalił się tym, co zrobił publicznie), kupił w powiecie ząbkowickim dwa budynki, które przekształcono w domy dziecka imienia „Piotrusia Pana”. Piotr Zieliński wspiera potrzebujących Gdy tylko Piotr Zieliński jest w kraju, chętnie odwiedza domy dziecka i spędza z maluchami wolne chwile. Gra z nimi w piłę nożną i na konsoli. Przywozi im też sprzęt elektroniczny niezbędny do nauki i zabawy. Rodzice reprezentanta Polki już blisko dwadzieścia lat opiekują się dziećmi po przejściach. Piotr Zieliński od dawna angażuje się w działalność charytatywną. Wielokrotnie licytował swoje koszulki meczowe, a dochód z akcji trafiał do najbardziej potrzebujących. Zobacz to: Czym jest rodzinny dom dziecka Przedszkole lub dom dziecka w… domu opieki społecznej? To działa! Brak przejrzystych procedur i korupcja - tak wygląda adopcja w Polsce
Rzecznik praw dziecka przyłapany na niewiedzy: stworzył fake newsa, ale twierdził, że to inni kłamią
Na początku tygodnia zaczął działać telefon zaufania dla dzieci. Rzecznik praw dziecka upierał się, że ze wsparcia można skorzystać przez całą dobę. Dziennikarz udowodnił jednak podczas programu na żywo, że prawda jest inna.
Mikołaj Pawlaka podczas rozmowy z dziennikarzem RMF FM, twierdził, że Dziecięcy Telefon Zaufania działa przez 24 godziny. Upierał się również, że informacje zaprzeczające temu to zwykły „fejk”. Robert Mazurek - dziennikarz, sprawdził, jak w rzeczywistości wygląda możliwość dodzwonienia się na numer telefonu zaufania dla dzieci. Dziecięcy Telefon Zaufania Kilka dni temu został uruchomiony Dziecięcy Telefon zaufania. Działa także czat internetowy, gdzie dzieci mogą uzyskać wsparcie. Mikołaj Pawlak zachęcał do korzystania z pomocy, jeśli jest taka potrzeba: „Dręczą Cię w szkole, biją na podwórku, stałeś się celem ataku w internecie? Zostałeś sam, pogubiłeś się w życiu, straciłeś przyjaciela, nie masz z kim pogadać? Nie jesteś sam. Zadzwoń”. Telefon zaufania jest anonimowy, połączenie darmowe. Numer Dziecięcego Telefonu Zaufania to: 800 12 12 12 Telefon działa całą dobę? Rzecznik praw dziecka zapewniał, że telefon zaufania działa całą dobę – i w dzień, i w nocy. „Działa całą dobę, panie redaktorze i proszę nie siać fejków” - powiedział Pawlak w rozmowie z dziennikarzem, który był zdania, że sytuacja wygląda inaczej. View oEmbed on the source website Wsparcie od 8.15 do 20.00 Na antenie dziennikarz postanowił udowodnić, że ma rację. Zadzwonił pod wskazany numer. Razem z rzecznikiem praw dziecka i słuchaczami radia - wysłuchali komunikatu, że telefon jest czynny od godziny 8.15 do godziny 20.00. Mikołaj Pawlak jednak nadal obstawał przy swoim zdaniu, że telefon działa całodobowo: „Zaraz sprawdzę, dlaczego takie nagranie jest. To nie znaczy, że telefon nie działa”. Źródło: RMF FM Zobacz także: Dzieci kuszą księży? Rzecznik Praw Dziecka odcina się od słów Rydzyka (a wcześniej mu klaskał!) Rzecznik Praw Dziecka za zakazem aborcji uszkodzonych płodów: „badania prenatalne to tylko przypuszczenia” Rzecznik Praw Dziecka na dywaniku w Senacie. Nie obyło się bez kontrowersji
Terapia pedagogiczna: na czym polega, program, zajęcia korekcyjno-kompensacyjne
Terapia pedagogiczna jest skierowana do dzieci, które mają specyficzne trudności w uczeniu się i potrzebują specjalistycznej pomocy. Dzięki diagnozie w poradni psychologiczno-pedagogicznej i terapii pedagogicznej dziecko lepiej funkcjonuje w przedszkolu i szkole.
Terapia pedagogiczna ma na celu stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych dziecka, wyrównywanie braków w wiedzy i umiejętnościach, a także ułatwianie funkcjonowania w przedszkolu lub szkole. Każde dziecko ma inne potrzeby i wymaga indywidualnego podejścia, dlatego program terapii pedagogicznej jest dostosowany do konkretnego przypadku i potrzeb ucznia. Spis treści: Co to jest terapia pedagogiczna? Diagnoza i terapia pedagogiczna Co to są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne? Terapia pedagogiczna w szkole Terapia pedagogiczna w przedszkolu Etapy terapii pedagogicznej Czy po terapii pedagogicznej można prowadzić rewalidację? Co to jest terapia pedagogiczna? Terapia pedagogiczna to specjalistyczne działania, które mają na celu niesienie pomocy dzieciom z różnego rodzaju nieprawidłowościami w rozwoju lub zachowaniu. Dziecko dzięki temu będzie mogło „nadgonić” swoich kolegów, którzy rozwijają się prawidłowo. Terapia pedagogiczna jest to całokształt oddziaływań o charakterze pedagogicznym, którego celem jest: usprawnienie zaburzonych funkcji (korekcja) wspomaganie funkcji dobrze rozwijających się, tak aby mogły być wsparciem dla funkcji zaburzonych lub mogły je zastąpić wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach uczniów eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji. Przy terapii pedagogicznej można wykorzystać różnego rodzaju pomoce dydaktyczne, takie jak: zeszyty ćwiczeń, karty pracy, gry i zabawki edukacyjne. Diagnoza i terapia pedagogiczna Każdy rodzic, którego niepokoją trudności szkolne lub zachowanie dziecka powinien zgłosić się do poradni psychologiczno-pedagogicznej na badanie diagnostyczne - diagnozę psychopedagogiczną. Polega ona na ustaleniu przez pedagoga, psychologa, logopedy lub innych specjalistów przyczyn niepowodzeń szkolnych u dziecka. Celem diagnozy jest: określenie aktualnego poziomu funkcjonowania dziecka rozpoznanie charakteru zaburzeń w jego rozwoju psychoruchowym, często także rozpoznanie ich przyczyn i możliwych konsekwencji. Diagnoza pedagogiczna obejmuje badanie umiejętności z zakresu: czytania pisania znajomość zasad ortograficznych umiejętności matematycznych dziecka. wykonuje się także badanie „słuchu fonemowego”, czyli sprawdza, czy dziecko poprawnie różnicuje głoski. Źródłem wiedzy dla specjalisty są także prace dziecka (zeszyty, wypracowania, zadania domowe, prace plastyczne). Częścią diagnozy jest również badanie psychologiczne - wykonuje się je, by sprawdzić poziom poznawczego funkcjonowania dziecka (za pomocą specjalnych testów i kwestionariuszy). Diagnoza kończy się wystawieniem opinii psychologiczno-pedagogicznej, w której zawarte są zalecenia dotyczące terapii pedagogicznej. Co to są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne? Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne to rodzaj terapii pedagogicznej, których celem jest usprawnienie u dziecka funkcji zaburzonych np. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/psychologia/co-robic-aby-pamiec-dziecka-dobrze-sie-rozwijala-16682-r1/">ćwiczenie pamięci, koncentracji, doskonalenie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/psychologia/jak-uczyc-dziecko-czytania-najlepsze-metody-4425-r1/">umiejętności czytania, pisania, ortografii. Dodatkowo wzbudzają one motywację u uczniów i stwarzają okazję do odnoszenia przez nich sukcesów. Na zajęciach dobierane są odpowiednie metody terapii pedagogicznej, które najlepiej wpłyną na funkcjonowanie dziecka i jego osiągnięcia edukacyjne. Terapia pedagogiczna w szkole W szkole terapia pedagogiczna odbywa się zazwyczaj w postaci zajęć korekcyjno-kompensacyjnych (grupy do 5 dzieci) lub wyrównawczych (grupy do 8 dzieci). Zajęcia odbywają się najczęściej raz w tygodniu. Prowadzi je osoba, która posiada uprawnienia do prowadzenia terapii pedagogicznej, np. po skończonych studiach wyższych na kierunku „terapia pedagogiczna” lub studiach podyplomowych z zakresu terapii pedagogicznej, mająca przygotowanie pedagogiczne. Terapia pedagogiczna w przedszkolu Choć terapia pedagogiczna najbardziej kojarzy się z problemami szkolnymi, może odbywać się już w przedszkolu. Zdarza się, że nauczyciele lub rodzice zauważają, że dziecko ma trudności związane z analizą i syntezą słuchową, zaburzoną motoryką - zarówno małą, jak i dużą, czy z percepcją wzrokową. Edukacja elementarna w przedszkolu powinna dawać podstawy do kontynuowania nauczania w szkole, dlatego tak ważne jest, by jak najwcześniej zainterweniować i podjąć działania, dzięki którym dziecko nadrobi opóźnienia rozwojowe. Fakt ten sprawia, że coraz więcej przedszkoli jest wyposażonych w gabinety terapii pedagogicznej i umożliwia dzieciom korzystanie z tej formy pomocy już na wczesnym etapie edukacji. Etapy terapii pedagogicznej Terapia pedagogiczna składa się z 4 etapów: Budowanie w dziecku motywacji do tego, by brało udział w zajęciach. Ten etap polega również na nawiązywaniu pozytywnych relacji między uczniem a nauczycielem. Organizacja ćwiczeń, które mają na celu rozwijanie funkcji percepcyjno-motorycznych (orientacja przestrzenna, percepcja wzrokowa i słuchowa, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/rozwoj-zdolnosci-manualnych-dziecka-8700-r1/">sprawność manualna). Ćwiczenia mające na celu naukę pisania i czytania. Doskonalenie umiejętności czytania i pisania. Na każdym etapie powinny być utrwalane umiejętności, które dziecko nabyło już w poprzednim etapie. Czy po terapii pedagogicznej można prowadzić rewalidację? Z przepisów wynika, że osoba, która może prowadzić zajęcia rewalidacyjne, powinna mieć przygotowanie w zakresie odpowiednim do niepełnosprawności uczniów. Wymagane kwalifikacje do prowadzenia zajęć rewalidacyjnych są uzależnione od rodzaju zajęć, np. jeśli <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-rozpoznac-i-leczyc-wady-wzroku-u-dzieci-11150-r1/">uczeń jest słabowidzący - zajęcia powinien prowadzić tyflopedagog, a zajęcia z uczniem słabosłyszącym – surdopedagog lub surdologopeda. Zajęcia rewalidacyjne jako zajęcia specjalistyczne mogą być prowadzone także przez specjalistów w ramach powierzonych im obowiązków, tj. psychologa, pedagoga, terapeutę pedagogicznego, logopedę. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/dyslektyk-jakie-ma-problemy-i-jak-mu-pomoc-29745-r1/">Dyslektyk – jakie ma problemy i jak mu pomóc <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/metoda-warnkego-czyli-jak-pomoc-dziecku-z-trudnosciami-w-nauce-29746-r1/">Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/ukladanie-puzzli-pomaga-w-nauce-czytania-i-pisania-dlaczego-26375-r1/">Chcesz, by dziecko szybko nauczyło się czytać i pisać? Kupuj mu puzzle!
#ŚwiatowyDzieńAdopcji - uśmiechem na dłoni wyraź swoją solidarność
Zamieść hasztag i zdjęcie dłoni z narysowanym uśmiechem. Tak, jak zrobiła to Magdalena Różczka, gwiazda filmu „1800 gramów".
9 listopada obchodzimy Światowy Dzień Adopcji. To trudny i bolesny temat. W naszym kraju tysiące dzieci czekają na nową rodzinę i nie mogą się jej doczekać. Bo adopcja „po polsku" to stosy dokumentów, które trzeba wypełnić, piętrzące się przeszkody oraz „prześwietlanie" przyszłych rodziców pod kątem ich moralności. Dlatego tym bardziej właśnie w takim dniu, jak Światowy Dzień Adopcji nie bądźmy obojętni dla sprawy. Wyraźmy swoją solidarność z tymi, którzy nadal mają tyle siły i samozaparcia, aby chcieć wbrew wszystkiemu stworzyć porzuconym dzieciom kochający dom. Zasługują na wielki podziw, szacunek i wsparcie! Jeden gest, na który czekają miliony dzieci Poprzez prosty gest możemy zwrócić uwagę na 19 milionów dzieci na całym świecie, które czekają na to, aby znaleźć kochającą rodzinę. Światowy Dzień Adopcji to święto wszystkich tych, którzy obdarzyli bądź zostali obdarzeni ciepłem i miłością przez ludzi, którzy stali się później ich rodziną z wyboru, a nie przez więzy krwi. Wydarzenie ma nie tylko celebrować adopcyjne rodziny, lecz także zwiększać świadomość społeczną na jej temat. Pomysłodawcą Światowego Dnia Adopcji jest Amerykanin Hank Fortener. Mężczyzna dorastał w rodzinie zastępczej, która przyjęła do siebie aż 36 dzieci, a 8 z nich ostatecznie adoptowała. 1800 gramów miłości Magdalena Różczka gra główną rolę w filmie „1800 gramów", wyprodukowanym przez TVN i wchodzącym do kin już 15 listopada. Opowiada on historię kobiety Ewy, pracującej w interwencyjnym ośrodku preadopcyjnym i pomagającej porzuconym dzieciom znaleźć nowych rodziców. To kobieta, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Jest wulkanem energii, potrafi wyważyć każde drzwi i nagiąć każdy przepis, aby pomóc dzieciom. Aż do pewnego momentu... To piękna i wzruszająca opowieść o najważniejszych ludzkich sprawach - miłości, samotności, poświęceniu i odwadze. Film pełen jest aktorskich gwiazd - grają w nim m.in. Piotr Głowacki, Danuta Stenka, Aleksandra Popławska, Maciej Zakościelny, Wojciech Mecwaldowski, Roma Gąsiorowska i Magdalena Lamparska. Gościnnie wystąpił także Tomasz Iwanca, czyli popularny polski raper znany tysiącom fanów jako GrubSon. Wiele z tych osób także zostało ambasadorami Światowego Dnia Adopcji. Maciej Zakościelny Tomasz GrubSon Iwanca Wyboista droga do adopcji Nie bez powodu to właśnie Magdalena Różdżka zagrała w tym filmie główną rolę. Temat adopcji jest bardzo bliski jej sercu - aktorka od dziesięciu lat współpracuje z Interwencyjnym Ośrodkiem Preadopcyjnym w Otwocku. - Film „1800 gramów" to bardzo ważny dla mnie projekt, w którego powstanie byłam zaangażowana od samego początku. To scenariusz inspirowany prawdziwymi historiami dzieci, które poznałam w czasie dziesięcioletniej współpracy z Interwencyjnym Ośrodkiem Preadopcyjnym w Otwocku - powiedziała aktorka. View oEmbed on the source website Być może film otworzy niektórym osobom oczy na to, że adopcja to również pełnoprawne rodzicielstwo. Twórcy filmu liczą na to, że będzie on impulsem do zmian w zasadach adopcji w Polsce. Bo wiele rzeczy jest w tej dziedzinie do naprawy. Tegoroczny<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/chcesz-zaadoptowac-dziecko-w-polsce-przygotuj-sie-na-lata-czekania-26941-r1/"> raport Najwyższej Izby Kontroli pokazał skalę problemu. W ciągu dwóch lat (2015 -2017), spośród 76 tys. dzieci przebywających w pieczy zastępczej (20 tys. w domach dziecka, 56 tys. w rodzinach zastępczych i rodzinnych domach dziecka) zaledwie 6 tys. 9 dzieci zostało adoptowanych i znalazło rodzinę. Od lat problemem <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">adopcji w Polsce są: niejednolite kryteria (wymagane są różne dokumenty oraz warunki ich składania), wyśrubowane procedury, nie zawsze sprawiedliwe wymagania, przedłużające się obrady komisji kwalifikacyjnych. Z raportu wynika, że niektóre ośrodki oczekują od kandydatów zaświadczeń o stanie zdrowia, przyczynach bezdzietności lub braku uzależnień, do czego tak naprawdę nie mają prawa. Zdarzały się przypadki, że żądano od potencjalnych rodziców wyjaśnienia przyczyn rozwodów, a także świadectw zaangażowania w życie religijne. Pamiętajcie, już w sobotę 9 listopada malujemy na dłoni uśmiech, pstrykamy fotę i wrzucamy ją do sieci jako #ŚwiatowyDzieńAdopcji. Pokażmy, że nie jest nam wszystko jedno! Przyłączycie się? Napiszcie w komentarzach! Źródło: mat.prasowe Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/adopcja-po-polsku-nik-dopatrzylo-sie-nieprawidlowosci-25687-r1/">Brak przejrzystych procedur i korupcja - tak wygląda adopcja w Polsce <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/ministerstwo-rodziny-ogranicza-adopcje-miedzynarodowe-22143-r1/">Polskie dzieci tracą szansę na kochający dom. Ministerstwo ogranicza adopcje <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/rodzina-zastepcza-a-adopcja-1065-r1/">Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji?
Jak można z takiego powodu odebrać mamie kilkudniowego synka?
Urodzenie dziecka było prawdopodobnie najszczęśliwszym momentem jej życia. Ale trwało tylko kilka dni...
Przeszkodą w jej macierzyństwie okazały się warunki w jakich żyła, ale także epilepsja, na którą choruje 19-letnia kobieta. Mama przeżywa ogromny dramat, ale prawo na to pozwala. "Oderwali mi synka od piersi" Pani Katarzyna ma 19 lat i kilka dni temu w szpitalu wojewódzkim w Białej Podlaskiej urodziła synka. Na świat przyszedł zdrowy chłopczyk o wadze 3,5 kg. Szczęście mamy trwało zaledwie kilka dni. Chłopczyka umieszczono w zawodowej rodzinie zastępczej. - To skandal, oderwali mi synka od piersi – płacze młoda matka. Nie nadawała się do bycia mamą? Decyzję o odebraniu dziecka mamie sąd na wniosek Miejskiego Ośrodka Opieki Społecznej w Białej Podlaskiej. Przekonały go argumenty opieki społecznej. Sąd uznał, że kobieta jest za biedna, niewykształcona, a przeszkodą w jej macierzyństwie jest także epilepsja, na którą choruje. Według tych instytucji mama miała wyrazić na to zgodę i sama zrzec się praw do dziecka. „Przyniesiono mi synka, ale tylko po to, bym mogła się pożegnać” Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalkulator terminu porodu Czytaj więcej Kobieta wspomina poród i nie może się otrząsnąć. – Pępowinę przecinał Jarek, mój partner – opowiada pani Katarzyna. – Nasza radość nie trwała jednak długo. 24 września przyniesiono mi synka, ale tylko po to, bym mogła się pożegnać. Potem pracownicy MOPS-u wraz z rodziną zastępczą zabrali go. Dlaczego mnie to spotkało? – pyta załamana kobieta. Młoda mama jest kobietą z ciężkim bagażem doświadczeń. Była wychowywana przez głuchoniemą babcię, rodzice nie interesowali się córką. – Na szczęście poznałam Jarka, który się mną zaopiekował. Był nawet przy porodzie. Jego mama również nas wspiera – opowiada. Mama partnera przygotowała wyprawkę szpitalną dla synka, łącznie z łóżeczkiem i nosidełkiem. Teraz wszystkie to leży i przypomina o synku. Biuro Prasowe Sądu Okręgowego w Lublinie potwierdziło, że przed Sądem Rejonowym w Białej Podlaskiej toczy się postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej pani Katarzyny. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Trudno ocenić to wydarzenia nie znając więcej szczegółów sprawy. Znamy jedynie relację jednej strony. Można przewidywać, że z pewnością były przesłanki, aby sąd odebrał matce dziecko. Raczej nie robi się tego z powodu biedy i braku wykształcenia. Niewykluczone, że właśnie choroba mamy była powodem takiej decyzji sądu. Opieka nad niemowlęciem mamy chorującej na epilepsję może być bardzo trudna, a nawet zagrażać bezpieczeństwu dziecka. Zgodnie z prawem, długotrwała choroba opiekuna może być powodem do odebrania dziecka, a przy podejmowaniu takich decyzji kluczowe jest dobro dziecka. Ale jedno też jest pewne – ta młoda mama przeżywa ogromny dramat utraty dziecka i w tej sytuacji powinna móc liczyć na fachową pomoc psychologiczną. Czy waszym zdaniem sąd podjął słuszną decyzję? Napiszcie w komentarzach. Źródło: slowopodlasia.pl Zobacz też: Odebrano rodzicom dziecko, bo jego ojciec... pochwalił mleko modyfikowane Co robić (a czego nie), by noworodek był bezpieczny Co zabrać dla noworodka do szpitala? [WIDEO]
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę otacza opieką ofiary przemocy [WIDEO]
Na dzieci i ich opiekunów dotkniętych przemocą czeka w fundacji pomoc psychologiczna, edukacyjna oraz socjalna. I co najważniejsze - jest ona bezpłatna.
Zobacz film, w którym socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, opowiada na jaką pomoc mogą liczyć ofiary przemocy w ośrodkach prowadzonych przez fundację. Problem przemocy wobec dzieci był jednym z głównych tematów dyskusji uczestników 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Fundacja pomaga dzieciom od 27 lat! Pomoc dzieciom - ofiarom przemocy to w zasadzie sedno działań fundacji od samego początku, czyli od 1991 roku, kiedy organizacja powstała - mówi Szredzińska. W tej chwili fundacja prowadzi kilka placówek pomocowych: dwie w Warszawie i dwie na Pomorzu - w Gdańsku i Starogardzie Gdańskim. Socjolog podkreśliła, że fundacja oferuje pomoc profilaktyczną dla rodzin borykających się z różnymi trudnościami, także w sytuacji gdy nie jest to przemoc kwalifikująca się do zgłoszenia na policję. "Mamy możliwość pomocy psychologicznej, edukacyjnej, pedagogicznej, ale też lekarzy psychiatrów, jeżeli jest taka potrzeba" - mówi Szredzińska. Jeżeli np. kobieta po porodzie boryka się z depresją poporodową, to może w placówce należącej do fundacji znaleźć pomoc. Warszawa i Starogard Gdański dla ofiar przemocy Do dwóch placówek - Centrum Pomocy Dzieciom w Warszawie i w Starogardzie Gdańskim, trafiają dzieci i ich opiekunowie, którzy byli ofiarami przemocy. Chodzi o takie przypadki, które zostały zakwalifikowane jako przestępstwo i w związku z tym toczy się sprawa sądowa. "Otaczamy takie dzieci pomocą psychologiczną, terapeutyczną, socjalną, prawną i medyczną'' - powiedziała socjolog. W fundacji pracują lekarze psychiatrzy, pediatrzy mogący pomóc rodzinie. Czy pomoc dla dzieci dotkniętych przemocą jest w Polsce wystarczająca? Napiszcie co o tym myślicie w komentarzach. Zobacz też: Wyższe kary za przestępstwa wobec dzieci wchodzą w życie! Na to czekaliśmy! 4 zdania zakazane podczas wychowania dziecka 6 sposobów, jak wywołać uśmiech na dziecięcej twarzy [WIDEO]
Czy popierasz protest rodziców dzieci niepełnosprawnych? [SONDA ULICZNA]
Zapytałyśmy przechodniów o bardzo gorący społecznie problem pomocy państwa dla rodziców dzieci niepełnosprawnych i ich protestu w Sejmie. Jesteście ciekawe, co mieli do powiedzenia? Zobaczcie sondę!
W tym odcinku sondy mamotoja.pl. poruszyłyśmy temat pomocy państwa dla rodziców opiekujących się dziećmi niepełnosprawnymi. Ich protest w Sejmie trwał 40 dni i jak mało który problem poruszył opinię publiczną w ostatnich tygodniach. Rodzice, w trosce o dzieci zawiesili protest, a ich problem nie został rozwiązany. Najważniejszy postulat dotyczący ustanowienia miesięcznego dodatku w wysokości 500 zł nie został spełniony. Realnie udało się protestującym jedynie podnieść o 130 zł netto rentę socjalną. "Nie proszą o miliony, tylko o śmieszne pieniądze" "To jest absurdalna sytuacja, że osoby mające w życiu dużo cięższą sytuację, muszą jeszcze w ten sposób domagać się swoich praw, w tym prawa do godnego życia" - mówi młoda mama. Podkreśla, że mamy osób niepełnosprawnych nie "proszą o miliony, tylko o jakieś śmieszne pieniądze", zważywszy na skalę wydatków w związku z chorobą dzieci. "Uważam, że nawet 500 zł co miesiąc to jest mało" - stwierdza inna młoda mama. "Osoby niepełnosprawne powinny miesięcznie dostawać na tyle dużo pieniędzy od rządu, aby mogły samodzielnie funkcjonować - wynająć mieszkanie, wyżywić się, kupić leki" - uważa młoda mama. "To są bardzo ciężkie przypadki, ludzie w bardzo trudnej sytuacji życiowej i rząd musi im pomóc" - stwierdza mężczyzna. "W mojej rodzinie jest taka osoba, już 4o-letnia, która jest na utrzymaniu matki" - mówi kobieta. Podkreśla, że opieka nad takim chorym wymaga pracy 24 godziny na dobę. "Postulaty stawiane przez rodziców, czy opiekunów osób niepełnosprawnych są zupełnie oczywiste" - ocenia. "To skandal, że tak długo protestujący nie uzyskują żadnego odzewu" "Jeżeli osoby zamożne otrzymują dofinasowanie w ramach Programu 500 plus, to tym bardziej środki powinny należeć się osobom, które ich zdecydowanie bardziej potrzebują" - mówi młody mężczyna. "Popieram protest, to są słuszne dezyderaty. Skoro rząd mówi, że jest taka znakomita sytuacja budżetowa, to znalezienie niewielkich pieniędzy dla osób niepełnosprawnych nie powinno być problemem" - podkreśla inny mężczyzna. "To jest skandal, że tak długo protestujący nie uzyskują żadnego odzewu" - mówi jeszcze inny mężczyzna. Młoda mama podkreśla, że postawa rządu stoi w sprzeczności z polityką antyaborcyjną forsowaną obecnie w Polsce. "Władza mocno naciska na wszelkie prawa aborcyjne i prawa jeżeli chodzi o dzieci chore, które urodzą się w różnym stopniu niepełnosprawne, a jak się potem okazuje, nie ma dla nich żadnej pomocy" - ocenia. "Bez dialogu nie osiągniemy porozumienia" Pojawia się jeden głos krytyczny - zdaniem jednej młodej mamy, protestujący rodzice nakręcają w swoim kierunku "negatwną spiralę", gdyż powinni być bardziej nastawieni na rozmowę. "Ze wszystkim są na +nie+, a bez dialogu nie osiągniemy porozumienia" - uważa. "To śmiech na sali" - komentuje młody chłopak. "Obecna władza nawet nie wie co robi, albo sama pod sobą dołki kopie" - ocenia. "Jak można w tak okrutny sposób traktować ludzi, którzy i tak mają pod górkę? - pyta. "Jestem załamana, że to tyle czasu trwa. Te biedne matki nie powinny tak długo musieć walczyć o swoje dzieci" - mówi kobieta. "To co robią te kobiety, to jedyne co im pozostało, walczyć o pieniądze dla swoich dzieci" - podsumowuje inna kobieta. KONKURS: Wygraj zestaw klocków Mega Bloks! Sondę przeprowadziłyśmy w 36. dniu protestu rodziców dzieci niepełnosprawnych w Sejmie. Kilka dni później mamy i ich dzieci zawiesili protest i opuścili budynek Sejmu, po wielu tygodniach czekania na spełnienie swoich postulatów. Odeszli z niczym, a problem pozostał. Co dalej? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: O jakie świadczenia mogą ubiegać się rodzice niepełnosprawnego dziecka? Prezenty na Dzień Dziecka (i nie tylko) dla przedszkolaków wpierające rozwój [GALERIA] Prof. Skarżyński: 60 proc. rodziców nie wie, że dziecko ma wadę słuchu [WIDEO]
„Dzieci z Alleppo nie stanowią zagrożenia terrorystycznego. To są sieroty i trzeba im pomóc” – apeluje prof. Alicja Chybicka
Czy polscy rządzący otworzą swoje serca na pomoc dzieciom z Syrii? Dlaczego Polska Akcja Humanitarna uważa, że adopcja dzieci z Alleppo to nienajlepszy pomysł? Jaki głos w tej sprawie zabrali członkowie Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci?
Dlaczego MSWIA nie zgodziło się na przyjazd syryjskich sierot do Sopotu? Kiedy na przełomie roku prezydent Sopotu ogłosił, że miasto chce przyjąć na leczenie dzieci z Allepo nie uzyskał wówczas zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Co rozpętało medialną burze i dyskusje na temat tego, dlaczego rządzący utrudniają pomoc osieroconym przez wojnę dzieciom. Przedstawiciele ministerstwa – jak podał TVN 24.pl – zwracali wówczas uwagę na „problemy z ustaleniem tożsamości osób z Syrii i wyeliminowaniem zagrożenia terrorystycznego”. W uzasadnieniu również napisano, że „Polska wystarczająco już pomaga Syryjczykom”. Sprawę odmowy przyjęcia Syryjczyków skomentował wówczas rzecznik rządu Rafał Bochenek twierdząc m.in. że pismo MSWiA w tej sprawie w sformułowaniach jest niefortunne. „Premier zażąda pisemnych wyjaśnieniach od urzędników. Jednocześnie trzeba zauważyć, że prośba pana Karnowskiego, prezydenta Sopotu była na poziomie dużej ogólności. A decyzje w tak ważnych sprawach wymagają większej ilości szczegółów.” Jednocześnie rzecznik rządu dodał, że „przy tych działaniach trzeba również pamiętać o wszelkich procedurach wiążących się z bezpieczeństwem polskich obywateli nie zapominając o kwestiach humanitarnych”. Na Boga dzieci z Alleppoto to nie terroryści! Polacy mają obowiązek pomóc Dlatego też pomoc syryjskim dzieciom stała się tematem ostatniego posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci. - My Polacy, którzy otrzymaliśmy pomoc po II wojnie światowej od wielu państw na świecie jesteśmy zobligowani tę pomoc dać osieroconym przez wojnę dzieciom – apelowała do pozostałych członów posiedzenia prof. Alicja Chybicka, pediatra, posłanka PO. - Na boga dzieci nie stanowią zagrożenia terrorystycznego, są to sieroty, które polskie szpitale mogłyby przyjąć doleczenia a Polacy zaadoptować albo stworzyć ośrodki, w których można by stworzyć dzieciom warunki do normalnego życia. To są kwestie do uzgodnienia, ale stanowisko naszego zespołu może być jedno: tym dzieciom Polska musi pomóc. Polska Akcja Humanitarna: sprowadzanie dzieci z Alleppo nie ma sensu?! Kiedy szefowa Polskiej Akcji Humanitarnej zamieściła na Twitterze wpis, że: „sprowadzanie sierot do Polski z Alleppo nie ma sensu. W społeczeństwie muzułmańskim nie ma sierot, one mają bliższą lub dalszą rodzinę, zawsze ktoś je do siebie weźmie” rozpętała się kolejna medialna burza. Szefowa PAH wyjaśniała potem w mediach, co miała na myśli. Na spotkaniu Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci pojawił się również przedstawiciel PAH, którego zapytaliśmy o to, jak Polacy mogą pomóc osieroconym dzieciom z terenu wojny: - Pomagać można dostarczając żywność i środki higieniczne – mówi Marcin Podleśny z PAH.- A w przyszłości musimy myśleć o rozwijaniu długofalowej pomocy przy odbudowie domówi szkół w Syrii. A wy co o tym sądzicie drodzy rodzice? Jakie są waszym zdaniem granice pomocy dzieciom z terenu wojny? Piszcie w komentarzach. Polecamy: Pilny apel o pomoc! Dzieci w Syrii umierają z głodu Pochodzi z Syrii, w Polsce leczy noworodki i chwali WOŚP Jak pewien pisarz i papież nauczyli mnie pomagać innym
Urodziłaś wcześniaka? Sprawdź, jak "ośmiorniczka" może mu pomóc!
Boisz się zostawić malucha w inkubatorze? Myślisz, że będzie mu tam zimno i smutno z dala od mamy? Jest na to prosty sposób!
Niezwykła akcja, która przynosi ogromne korzyści dla dzieci zbyt wcześnie urodzonych, rozprzestrzenia się po świecie niczym błyskawica. Od czego się zaczęło? Jak zwykle od dobrych chęci... Mama przebywająca z dziećmi w szpitalu, postanowiła wesprzeć oddział dziecięcy własnoręcznie wykonanymi maskotkami. Brak odzewu ze strony władz szpitala, nie zniechęcił jej, więc zebrawszy ochotniczki, znalazła inne możliwości, by chore dzieci miały czym się bawić. Z czasem dowiedziała się o akcji "Ośmiorniczki dla wcześniaków", propagowanej w Polsce przez Joannę Kmieć Kubiak. Postanowiła przyłączyć się i znaleźć osoby, które potrafią "dziergać". Do współpracy zaprasza każdego kto ma chwilę czasu i z kłębuszka włóczki, potrafi wykonać małą ośmiornicę. Dlaczego ośmiorniczki? Odpowiedź jest dość banalna, choć i niezwykle pomysłowa zarazem. Macki ośmiornicy przypominają bowiem wcześniakom pępowinę, którą to bardzo chętnie bawią się przebywając w brzuszku mamusi. Kiedy taką ośmiornicę położy się obok dzieciątka, ma on poczucie bliskości, odnajduje znajome kształty, zyskuje poczucie bezpieczeństwa i szybciej adaptuje się do nowego środowiska. Trzymanie w maleńkich rączkach macki ośmiorniczki, pozwala wcześniakowi lepiej znieść pierwsze i najtrudniejsze chwile poza brzuszkiem mamy. Zabawki dla 2 miesięcznego dziecka - opinie Jak zrobić taką maskotkę? Jak zapewnia pomysłodawczyni, nie jest to trudne zadanie. Wystarczy szydełko o grubości 3 lub 3,5 mm, dobrej jakości bawełniana pojedyncza włóczka, oraz wypełnienie środka poliestrem, który zniesie pranie w temp. 60 st.C. Długość macki nie może przekraczać 22 cm, ze względu na bezpieczeństwo dziecka. Taką maskotkę, mama może ponosić chwilę blisko ciała, gdyż bawełna łatwo chłonie zapachy dziecko może dodatkowo czuć zapach mamusi. Czasem wystarczy 1. myśl, kilka chętnych osób i dużo empatii, by mogły mieć miejsce takie historie. Akcja "Ośmiorniczki dla wcześniaków" udowadnia, jak ważne dla maluszka który pojawił się na świecie wcześniej, niż wszyscy zakładali, są pierwsze dni i tygodnie. Jeżeli taka maskotka może w jakikolwiek sposób pomóc, naprawdę warto to zrobić. Szydełka w dłoń! Przeczytaj także: Rodzice zastąpili wcześniakom inkubator. Czy znasz już tę metodę?
Gang motocyklowy opiekuje się dziećmi? To się nazywa łamanie stereotypów!
Gdybyś spotkała ich na drodze, mogłabyś się przestraszyć! Wielcy mężczyźni w czarnych skórach wzbudzają respekt. Jednak ich celem nie są rozróby, a… ochrona krzywdzonych dzieci.
Co myślisz, gdy widzisz grupę motocyklistów w czarnych skórzanych kurtkach i spodniach? Założę się, że od razu przypominają ci się wszystkie amerykańskie produkcje filmowe w których motocykliści to brutale, pijaki i zabijaki, jeżdżący od baru do baru, szukając silniejszych od siebie. Bikers Against Child Abuse ( w skrócie B.A.C.A) łamie jednak wszelkie konwenanse. Ta grupa silnych facetów, postanowiła założyć organizację non-profit, by pomagać. I to nie byle komu! Troska motocyklistów skierowana jest w obronie molestowanych dzieci. Dzieci, które na co dzień spotykają się z przemocą. Na czym polega pomoc B.A.C.A.? Każde dziecko które się zgłosi do organizacji otrzyma pełną pomoc. Odwiezienie do szkoły, zawiezienie do domu, opieka domowa, zabawy na podwórku – to tylko kilka z propozycji. "Ochotnicy" pojadą także z dzieckiem do sądu, lub będą je wspierać w czasie przesłuchania na policji. View oEmbed on the source website "Żadne dziecko nie zasługuje na życie w strachu"– oto ich motto – Nie chcemy, by dzieci bały się świata w którym żyją – mówi Pipes, jeden z członków gangu. –Pracujemy z nimi do czasu, aż strach minie. Początkowo dzieci są nieśmiałe, ale bardzo szybko otwierają się przed nami i to jest piękne. One czują, że są przy nas bezpieczne, jesteśmy ich protektorami. System musi się zmienić! – dodaje. "Musisz być dumny z tego kim jesteś!" – Kto nie bierze dziecka na poważnie, musi wiedzieć, że robi wielki błąd – dodaje jedna z kobiet, przynależących do B.A.C.A. – Ja także byłam molestowana, ale nikt nie chciał mnie wysłuchać. Dlatego wiem, jak ważna jest opieka nad tymi dziećmi, jak ważne jest by poczuły się bezpieczne i chronione przez dorosłych. Każdy rodzaj pomocy dzieciom jest dobry. Nawet tak nietypowy. Niezwykłe jest to, że silni mężczyźni w kwiecie wieku potrafią pochylić się nad krzywdą najmłodszych. A co Ty uważasz na ten temat? Czy taki rodzaj pomocy mógłby sprawdzić się w Polsce? Pisz w komentarzach. Zapoznaj się także z: Mocna kampania przeciwko molestowaniu!