Do kiedy rodzice muszą utrzymywać dziecko? Odpowiedź może cię zdziwić!
Do kiedy rodzice muszą utrzymywać dziecko? To pytanie zadają sobie nie tylko rodzice, ale i dorosłe dzieci, zwłaszcza uczące się. Kiedyś obowiązek utrzymania dziecka kończył się wraz z osiągnięciem przez nie pełnoletności. Jak jest teraz?
Wysokie raty kredytów, rosnące koszty życia, niskie pensje, tzw. śmieciówki sprawiają, że młodzi ludzie usamodzielniają się później niż ich rodzice. Niektóre osoby jednak nigdy nie mają zamiaru „pójść na swoje” i oczekują nieustającego finansowego wsparcia. Czy rodzice muszą utrzymywać dorosłe już dzieci i do kiedy mają obowiązek utrzymania dziecka? Obowiązek utrzymania dziecka uczącego się – do kiedy? Zgodne przepisami polskiego prawa rodzice nie mogą odmówić dziecku wsparcia finansowego, jeśli dziecko się uczy. Nie ma jednak wyznaczonej górnej granicy wiekowej, a każdy przypadek powinien być rozpatrywany indywidualnie. Zazwyczaj gdy dziecko kończy studia lub inną formę nauki podjętą po ukończeniu 18. roku życia i podejmuje pracę (a zatem jest zdolne do samodzielnego utrzymania), z rodziców zostaje zdjęty obowiązek alimentacyjny lub utrzymania dziecka. Jednak gdy dorosłe dziecko kontynuuje naukę np. w ramach aplikacji prawniczej lub stażu lekarskiego, rodzice są nadal zobowiązani łożyć na dziecko. A zatem rodzic ma obowiązek utrzymywać dziecko do momentu osiągnięcia przez nie samodzielności finansowej. Obowiązek utrzymywania dorosłego dziecka nie ma zastosowania jeśli: dziecko studiuje w trybie zaocznym (zajęcia odbywają się w weekendy), co umożliwia mu podjęcie pracy, dziecko studiuje w trybie dziennym, ale ma możliwość podjęcia pracy, dziecko ma wyuczony zawód oraz pracuje i nagle chce rozpocząć studia wyższe, dziecko rozpoczyna kolejny kierunek studiów tylko po to, aby nadal otrzymywać wsparcie finansowe od rodziców. Czy rodzice mają obowiązek utrzymywać dorosłe dzieci? Zgodnie z obowiązującym prawem rodzic nie może przestać utrzymywać swojego dziecka, jeśli ono nie osiągnie pełnoletności. Jednak gdy dziecko ukończy 18. rok życia, obowiązek utrzymania dziecka nie znika. Art. 133 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stwierdza, że: „Rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania”. Co istotne, samodzielne utrzymanie się dziecka odnosi się nie tylko do kwestii ekonomicznych. Jeśli stan zdrowia dziecka uniemożliwia mu samodzielne funkcjonowanie, obowiązek utrzymania dziecka (jak i alimentacyjny) nie gaśnie, nawet jeśli dziecko jest dorosłe. Do kiedy rodzice mają obowiązek utrzymywać dorosłe dziecko? Regulacje prawne w tym zakresie nie wskazują górnej granicy wiekowej tego obowiązku, co jednak nie oznacza, że rodzice mają obowiązek utrzymywać swoje dzieci „w nieskończoność”. Rodzice mogą odmówić wsparcia finansowego w sytuacji, gdy dorosłe dziecko: nie znajduje się w niedostatku – wtedy musi udowodnić na drodze sądownej, że nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się (np. celowo nie podejmuje pracy, rozpoczyna wciąż nowe kierunki studiów), wyszło za mąż/ożeniło się – wówczas w pierwszej kolejności utrzymanie dorosłego dziecka spada na męża/żonę, zachowuje się sprzecznie z zasadami współżycia społecznego: stosuje przemoc psychiczną lub fizyczną wobec rodziców, kradnie ich oszczędności, sprzedaje przedmioty należące do rodziców – w tej sytuacji dorosłe dzieci mogą stracić także prawo do spadku, wydaje pieniądze na używki i hazard oraz finansowanie potrzeb dorosłego dziecka negatywnie odbija się na sytuacji finansowej rodziców. Zobacz także: „Nowa rodzina sprawiła, że mój eks zapomniał o synach. Płaci minimalne alimenty i… nazywa mnie "pazerną i bez honoru"” [LIST DO REDAKCJI] „Zmusił mnie do aborcji, bo ciąża przeszkadzała mu w zabawie. Okłamałam go, że usunęłam ciążę, a potem… pozwałam o alimenty” Minimalne alimenty na dziecko: ile wynoszą? Przepisy 2022
Pomoc dla dzieci z Ukrainy – finansowa, rzeczowa, mieszkaniowa, wolontariat
Wiele osób zastanawia się, jak pomóc dzieciom z Ukrainy. Możliwości jest kilka. Najważniejsze z nich to pomoc finansowa, rzeczowa i mieszkaniowa oraz wolontariat. Sprawdź, jak i gdzie możesz okazać swoje wsparcie.
Pomoc dla dzieci z Ukrainy niezbędna jest zarówno na miejscu, w okupowanych miejscowościach w Ukrainie, jak i na terenie Polski. Potrzebne jest dosłownie wszystko – od ubrań, jedzenia i leków po mieszkania w Polsce. Każdy z nas może mieć swój udział w niesieniu pomocy dzieciom z Ukrainy, niezależnie od zasobności portfela. Podpowiadamy, jak to zrobić. Spis treści: Finansowa pomoc dla dzieci z Ukrainy Rzeczowa pomoc dla dzieci z Ukrainy Pomoc dla dzieci z Ukrainy – mieszkanie Niematerialna pomoc dla dzieci z Ukrainy (wolontariat) Finansowa pomoc dla dzieci z Ukrainy Pomoc finansowa, czyli przekazanie pieniędzy na zbiórkę lub wpłaty na konto fundacji, która organizuje pomoc ukraińskim dzieciom, to naprawdę dobre rozwiązanie. Pieniądze można przeznaczyć na najbardziej aktualne potrzeby, a tym samym najskuteczniej odpowiedzieć na najbardziej naglące potrzeby. Ponadto środki finansowe pomagają też kompleksowo – umożliwiają dokonanie zakupu niezbędnych rzeczy, zorganizowanie transportu, zakup paliwa itp. Przekazując pieniądze najlepiej zdecydować się na sprawdzoną organizację. Środki można przelać na numer konta lub wysyłając sms. Poniżej kilka sprawdzonych zbiórek, które z cała pewnością przeznaczone są na pomoc dzieciom z Ukrainy: Zbiórka Unicef – wpłata wybranej kwoty. Zbiórka Wioski Dziecięce SOS – wpłata dowolnej kwoty na dzieci z domów dziecka na Ukrainie. Zbiórka Caritas Polska – między innymi na pomoc psychologiczną dzieciom; można też pomóc, wysyłając SMS pod numer 72052 o treści UKRAINA (koszt 2,46 zł z VAT). Polska Akcja Humanitarna – zbiórka na pomoc bezpośrednią (żywność i inne formy wsparcia) dla ludzi, którzy muszą uciekać ze swoich domów. Wsparcie obejmie osoby pozostające na Ukrainie i uchodźców w Polsce. Polski Czerwony Krzyż – pozyskane środki będą przeznaczone w pierwszej kolejności na zakup żywności, materiałów opatrunkowych i zabezpieczenie innych priorytetowych potrzeb. Fundacja Ukraina – zebrane środki będą przeznaczone na wsparcie Ukrainy oraz potrzeby uchodźców z Ukrainy. Fundacja Mały Duży Człowiek – wszystkie środki finansowe zostaną przeznaczone na zakup odzieży, pampersów, jedzenia, koców, butelek, mleka modyfikowanego i innych niezbędnych do przetrwania produktów dla dzieci. Dary zostaną przekazane do Urzędu Miasta Łodzi i przetransportowane bezpośrednio na Ukrainę. Zbiórka „Solidarni z Ukrainą” – zebrane środki zostaną przekazane ukraińskim organizacjom zajmującymi się pomocą humanitarną. Osoby tam pracujące wiedzą najlepiej, jakiego wsparcia potrzebują Ukraińcy w tych trudnych chwilach. Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej – Cegiełki Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej dostępne są na Allegro. Dochód z cegiełek przeznaczony zostanie na pomoc humanitarną, ewakuację ludności z Ukrainy oraz wsparcie psychologiczne dla dzieci. Polskie Centrum Międzynarodowe – pomoc jest kierowana do mieszkańców wsi i miast na wschodzie Ukrainy. Bezpośrednio na miejscu działa Partner Polskiego Centrum Międzynarodowego. Pierwsze pakiety pomocy humanitarnej oraz wsparcie psychologiczne dotarły już do ludzi na obszarach dotkniętych ostrzałem. Polska Pomoc Medyczna – zbiórka na pomoc medyczną w Ukrainie.\ Zobacz też: Jak pomóc uchodźcom w Polsce? Rzeczowa pomoc dla dzieci z Ukrainy Zamiast pieniędzy można przekazać na pomoc dla dzieci z Ukrainy konkretne rzeczy. Obecnie najlepiej sprawdzić na stronach organizacji, które taką pomoc organizują, co jest najbardziej potrzebne. Na niektóre zbiórki można przekazać ubrania dziecięce, buty, wózki, foteliki samochodowe, żywność, leki. Poniżej kilka stron, na których znajdziemy informacje, co jest najbardziej potrzebne i w jaki sposób możemy przekazać pomoc rzeczową: Polski Czerwony Krzyż – zbiórki żywności, kosmetyków i chemii, środków opatrunkowych, Fundacja Embrace, Kraków – odzież, pościel, termometry, kosmetyki itp. Fundacja Bajkowy Świat, Wrocław – przybory szkolne, odzież, artykułu higieniczne itp. Politechnika Częstochowska – warzywa, owoce, leki, jedzenie w słoiczkach, pieluchy itp. Władze Miasta Łódź – zbiórka rzeczy dla Lwowa i Odesy. Mieszkańcy mogą przynosić m.in. koce, śpiwory, pieluchy, kosmetyki, niepsującą się żywność, wodę. Zbiórka prowadzona jest w głównym budynku Urzędu Miasta Łodzi przy ul. Piotrkowskiej 104. Można je przynosić w dni robocze w godz. 8.00-16.00, oraz w sobotę i niedzielę w godz. 9.00-15.00. Dary można zostawiać koło kancelarii. Urząd Miasta Kraków – Kraków przygotowuje pomoc dla Lwowa, o którą poprosił mer tego miasta. Zbiórka najpotrzebniejszych rzeczy odbywa się na Stadionie Miejskim im. Henryka Reymana. Dary można przywozić codziennie od 12.00 do 20.00. Fundacja Nasz Wybór – dokładna lista rzeczy, które można przynosić oraz godziny dostępne są na stronie internetowej. Fundacja Leny Grochowskiej – zebrane rzeczy przekazywane będą uchodźcom zakwaterowanym w hotelach Grupy Arch, które udostępniają uchodźcom miejsca noclegowe. Lista potrzebnych rzeczy sukcesywnie jest umieszczana na facebookowym profilu fundacji. Instytut Andersa w Lublinie – zbiórka środków potrzebnych dla osób poszkodowanych przez rosyjską agresję. Potrzebne są: bandaże i gazy jałowe, plastry i inne materiały opatrunkowe, środki higieny osobistej, śpiwory, koce, pościel, poduszki, odzież (szczególnie ubranka dla dzieci), żywność trwała. Pomoc dla dzieci z Ukrainy – mieszkanie Kobiety uciekające z Ukrainy z dziećmi potrzebują noclegu w Polsce. Niektóre potrzebują go na krótko, bo planują jechać dalej do Europy Zachodniej, innym dach nad głową w Polsce przyda się na dłużej. Można zaoferować pokój, mieszkanie, dom – wszystko zależy od naszych możliwości. W poszczególnych miastach zarówno władze miast jak i ich mieszkańcy organizują bazę mieszkaniową: Warszawa – Ochotnicy warszawscy: formularz online do zgłoszenia lokum Kraków – zgłoszenie lokum: Centrum Zarządzania Kryzysowego Miasta Krakowa na adres e-mail: czk@um.krakow.pl lub telefonicznie: 12 616 59 99, 12 616 99 91. Cała Polska – Fundacja Emic: formularz zgłoszenia lokum lub innej formy pomocy Cała Polsa – Polacy dla Ukrainy (inicjatywa koordynowana przez lokalne samorządy). Cała Polska – Pomoc Dla Uchodźców Z Ukrainy (grupa na Facebooku). To inicjatywa obywatelska, która nie jest koordynowana przez żadną instytucję – pamiętaj, by zachować ostrożność. Niematerialna pomoc dla dzieci z Ukrainy Przy granicy z Ukrainą zorganizowane zostały punkty recepcyjne, powstają kolejne także w głębi kraju. Można zgłosić się tam jako wolontariusz, aby np. zająć się ukraińskimi dziećmi, gdy ich matki będą zajęte dopełnianiem formalności, czy innymi sprawami. Prędzej czy później chyba każdy z nas spotka na ulicy lub na placu zabaw ukraińską mamę z dziećmi, która uciekła przed wojną. Warto wtedy po prostu serdecznie z nią porozmawiać, jeśli będzie miała ochotę na taką rozmowę, a swoje dzieci zachęcić do kontaktu z ukraińskimi dziećmi. Formą pomocy może być też opieka nad dziećmi ukraińskimi, gdy ich mama będzie musiała pozałatwiać różne sprawy lub podjąć pracę. Wiele informacji na temat możliwości pomagania trafiającym do Polski uchodźcom stale pojawia się w mediach społecznościowych. Dzięki nim bez trudu można zaangażować się w pomoc dzieciom z Ukrainy w swoim otoczeniu – gminie, dzielnicy, mieście. Wiele fundacji potrzebuje na przykład osób, które pomogą w pakowaniu lub sortowaniu zbieranych dla uchodźców darów, które mogą je przetransportować lub przewieźć ludzi z granicy lub z miasta do miasta. Swoją pomoc jako wolontariusz możesz zaoferować także w następujących instytucjach: Centrum Wielokulturowe – wolontariat w Krakowie. Jeśli chcesz wspomóc społeczność ukraińską w ramach wolontariatu tłumaczeniem czy asystenturą w czynnościach dnia codziennego lub jesteś lekarzem, nauczycielem, prawnikiem, koniecznie zgłoś się przez formularz. Miasto Poznań – wolontariat w Poznaniu – wszystkie osoby, które chciałyby i mają możliwość włączenia się w akcje pomocowe: wsparcie w tłumaczeniach, działania związane z przyjęciem uchodźców, udział w opracowaniu wspólnego programu pomocy dla uchodźców – proszone są o wypełnienie ankiety. Miasto Warszawa – wolontariat w punkcie informacyjnym dla uchodźców na Dworcu Wschodnim, Dworcu Zachodnim i w Pałacu Kultury i Nauki. Polski Czerwony Krzyż – potrzebna pomoc: tłumaczenia, transport, medyczna i inne. Wolontariat koordynuje Polski Czerwony Krzyż. Fundacja Ocalenie – potrzebna pomoc: prawna, psychologiczna, medyczna, tłumaczenia, transportowa, noclegi. Wolontariat koordynowany przez Fundację Ocalenie. Więcej ogłoszeń dotyczących pomocy dla uchodźców z Ukrainy znajdziesz na rządowej stronie https://pomagamukrainie.gov.pl/, gdzie zostały zebrane informacje na temat zbiórek pieniędzy, zbiórek najpotrzebniejszych rzeczy, wolontariatu. Zobacz też: Pomoc dla Ukraińców – ważne telefony, zbiórki, jak pomóc? Podstawowe zwroty po ukraińsku Flaga Ukrainy do wydruku
10-latek z Ukrainy mógł się udusić, czekając w kolejce na granicy. Pomogli policjanci
Rodzina z ciężko chorym dzieckiem próbowała własnym samochodem przedostać się z Ukrainy do Polski. Oczekiwanie w długiej kolejce na granicy mogło okazać się niebezpieczna dla życia 10-latka. Chłopiec oddychał dzięki respiratorowi, który należy ładować co osiem godzin.
Zrozpaczona rodzina poprosiła o pomoc polskie służby, kontaktując się z punktem recepcyjnym w Lubyczy Królewskiej. Akumulatory respiratora były już w połowie wyczerpane Jak informuje sierż. szt. Małgorzata Pawłowska z KPP Tomaszów Mazowiecki: „Dyżurny tomaszowskiej policji otrzymał zgłoszenie z punktu recepcyjnego w Lubyczy Królewskiej z prośbą o udzielenie pilnej pomocy ukraińskiej rodzinie, która próbuje przekroczyć granicę z dzieckiem podłączonym do aparatury podtrzymującej jego funkcje życiowe. 10-latek wymagał szybkiego transportu do szpitala na terenie Polski, bowiem akumulatory respiratora w połowie były już wyczerpane”. Nie było czasu do stracenia. Każda minuta z czterech godzin, które pozostały wyczerpania się akumulatorów, była na wagę złota. Ukraińska karetka i polskie radiowozy uratowały dziecko Najpierw ukraińska rodzina powiadomiła ukraińskie pogotowie. Karetka eskortowała samochód aż do granicy z Polską. Policjanci z KPP Tomaszów Lubelski pojawili się na granicy błyskawicznie. Następnie przejęli rolę eskorty. Pilotowali samochód z dzieckiem aż do granicy województwa lubelskiego z województwem świętokrzyskim. Tam przekazali pałeczkę policjantom świętokrzyskim. Do szpitala w Kielcach udało się dotrzeć na czas. Na chłopca czekali już lekarze i pielęgniarki, by jak najszybciej otoczyć go opieką medyczną. źródło: KPP Tomaszów Lubelski, TVN24 Piszemy też o: Co za absurd! W Moskwie aresztowano dzieci za antywojenną manifestację! "Zdjęcie, które powinien zobaczyć cały świat": ukazuje brutalną rzeczywistość dzieci na Ukrainie „W obliczu wojny nie wyprawię córce hucznych urodzin. Przecież to nie wypada” [LIST DO REDAKCJI]
Jak pomóc uchodźcom z Ukrainy w Polsce – co jest potrzebne, lista organizacji, którym można zaufać
Jak pomóc uchodźcom z Ukrainy? W Polsce z każdym dniem jest ich coraz więcej. To przede wszystkim matki z dziećmi w różnym wieku. Trudno policzyć, ilu z nas podzieliło się z nimi własnym mieszkaniem, jedzeniem, ubraniami, lekami, pieniędzmi. Podpowiadamy, jak mądrze wspierać ukraińskich uchodźców, by dostali to, czego rzeczywiście im potrzeba.
Wpłaty, wolontariat, dary (żywność, ubrania, leki, środki higieny), mieszkanie, praca, transport. Potrzeby ludzi, którzy uciekają przed wojną i znajdują schronienie w naszym kraju, są ogromne. Zwłaszcza że to do Polski w ostatnich dniach trafiła największa liczba uchodźców z Ukrainy. Jak pomagać, by faktycznie im pomóc? I jak pomagać, by sił na pomaganie starczyło nam na jak najdłużej. Spis treści: Pomoc dla uchodźców z Ukrainy: gdzie szukać informacji Co jest potrzebne uchodźcom z Ukrainy? Lista organizacji działających na rzecz uchodźców z Ukrainy Pomoc dla uchodźców: gdzie szukać informacji? Niemal w każdym polskim mieście i gminie organizowana jest pomoc dla uchodźców. Dlatego zanim zdecydujemy się na formę wsparcia – warto zorientować się w komunikatach samorządów i organizacjach zaangażowanych w działania pomocowe. Gdzie szukać informacji: w Urzędzie miasta lub urzędzie gminy (na ich stronach internetowych lub profilach w mediach społecznościowych, a także bezpośrednio, rozmawiając z pracownikiem samorządu), w szkołach, przedszkolach, zakładach pracy w parafiach, w organizacjach pozarządowych zajmujących się pomocą uchodźcom (listę organizacji publikujemy niżej) wśród znajomych, którzy przyjęli pod swój dach uchodźców z Ukrainy. W twoim najbliższym otoczeniu nie brakuje ludzi, którym możesz zaufać. Nie ryzykuj przekazywania pieniędzy lub darów osobom lub organizacjom, których nie znasz. Co jest potrzebne uchodźcom z Ukrainy? Sytuacja wciąż się zmienia. Przybywa uchodźców, ale też przybywa Polaków, którzy chcą nieść pomoc. Wiele samorządów i innych organizacji pomocowych na bieżąco aktualizuje rodzaj potrzeb osób uciekających z Ukrainy. Na listach najbardziej potrzebnych rzeczy najwięcej jest tych, które szybko się zużywają, takich jak: pieluchy, środki higieny czy leki na przeziębienie. Niektóre samorządy i organizacje wręcz apelują o to, by do punktów zbiórek nie przynosić ubrań. W innych – bardzo potrzebne są natomiast ubranka dla niemowląt, buty lub kurtki. Aby odpowiadać na autentyczne i aktualne potrzeby – warto najpierw upewnić się, czego dotyczą. Transport uchodźców z Ukrainy Osoby dysponujące samochodami mogą pomóc uchodźcom z Ukrainy oferując przewiezienie ich w miejsce, gdzie będą mogli znaleźć schronienie (tymczasowe lub na dłużej). Ukraińcy, uciekając z domów, często pozostawiali swoje auta na parkingach. W bombardowanych miastach zostały też wózki dla dzieci. Przemierzanie nieraz bardzo dużych odległości jest dla nich po prostu trudne. Zanim podejmiesz decyzję o samodzielnym ruszeniu na granicę z Ukrainą – skontaktuj się z urzędem miasta lub gminy, parafią lub inna organizacją zajmującą się pomocą uchodźcom. Może okazać się, że na miejscu potrzebna jest pomoc w przewiezieniu łóżeczek, sprzętu AGD, żywności lub paczek z darami do miejsc, gdzie zatrzymali się uchodźcy. Mieszkanie dla uchodźców z Ukrainy Mapa mieszkań, która powstała w sieci, pokazuje jak wiele osób postanowiło udostępnić uchodźcom z Ukrainy pokoje we własnych domach lub lokalach. Lista miejsc gotowych na przyjęcie uchodźców jest na bieżąco aktualizowana. Zanim podejmiesz taką decyzję, przemyśl: ile osób jesteś w stanie przyjąć, na jak długo (kilka dni, tydzień, kilka tygodni, miesiąc, tak długo jak będzie potrzeba?) co jesteś w stanie zapewnić im jako gospodarz, a czego możesz potrzebować, by im pomóc (posiłki, meble, materace, kołdry, środki higieny). Te informacje mogą okazać się bardzo ważne. Wiele samorządów i organizacji pomocowych przygotowało specjalne ankiety – odpowiedzi na pytania pomagają w racjonalnym udzielaniu pomocy mieszkaniowej uchodźcom. Praca dla uchodźców z Ukrainy Ludzie, którzy uciekają przed wojną w Ukrainie, są specjalistami w różnych zawodach. Jeśli jesteś pracodawcą, który zaoferować uchodźcom pracę – zgłoś to do urzędu pracy (lista urzędów pracy w podziale na województwa) lub za pomocą formularza online. W razie pytań i trudności – pomogą pracownicy urzędów pracy oraz konsultanci Zielonej Linii (nr tel. 12524). Na portalach społecznościowych pojawiają się ogłoszenia dotyczące wysokich kwalifikacji osób z Ukrainy – jeśli nie jesteś pracodawcą, a chcesz pomóc – zwróć uwagę na zakres oferowanych usług (pomoc przy opiece nad dziećmi lub osobami starszymi, manicure, rękodzieło, korepetycje z języka angielskiego i wiele innych). Wolontariat Możesz włączyć się w pomoc uchodźcom z Ukrainy, ofiarując im swój czas i entuzjazm. Przygotowywanie posiłków, segregowanie darów, angażowanie się w szukanie potrzebnych przedmiotów – to tylko przykłady tego, jak można wspierać ludzi, którzy musieli uciekać z Ukrainy. Zapytaj, jak możesz pomóc w najbliższym punkcie pomocowym. „Pomaganie, oprócz tego, że jest piękne, to też bywa trudne. Trzeba rozkładać siły” – powiedziała na antenie TVN Hanna Jewsiewicka, która pomaga uchodźcom. Do ludzi dobrej woli zaapelowała również zaangażowana w pomoc Ukraińcom Katarzyna Błażejewska-Stuhr: „Wczoraj wieczorem rozmawiałam z koleżanką, która od 48 godzin nie spała, bo jest na granicy, teraz czeka i pomaga. Nie jest to rozsądne posunięcie, bo musimy mieć siły nie tylko na najbliższe dni, ale pewnie tygodnie, miesiące, jeśli nie na dłużej, więc dbajmy o siebie”. Lista organizacji pomagających uchodźcom z Ukrainy Polski Czerwony Krzyż; Ukraiński Dom w Warszawie; Solidarni z Ukrainą – Fundacja Pomagam; Firmy dla Ukrainy - Fundacja Pomagam; Fundacja Siepomaga.pl; Fundacja Siepomaga.pl - Pomoc dla Vasyla i jego rodziny Fundacja Otwarty Dialog; Fundacja Gdańska; Fundacja HumanDoc; SOS Wioski Dziecięce; Fundacja Świętego Mikołaja; Unicef Polska; Polska Misja Medyczna; Polsko-Ukraińska Izba Gospodarcza; Caritas; Fundacja Nasz Wybór; Warto Razem; Fundacja PCPM z pomocą Ukrainie; Fundacja Dobrych Inicjatyw. Fundacja Avalon; Fundacja Zbieramy Razem; Towarzystwo Przyjaciół Ukrainy; Fundacja Pomocy Kobietom Eurohelp; Fundacja Między Niebem a Ziemią. Centrum Medyczne Damiana, Centrum Medyczne U Lekarzy. Pomoc dla Ukrainy Grupa Zasoby Warszawa - schronienie dla osób z Ukrainy". Banki żywności, jadłodzielnie (w całej Polsce) Źródła: gov.pl, DD TVN, TVN Zobacz także: Diana czeka w schronie na skurcze porodowe. W jej sercu nie ma miejsca na strach Przerażający rysunek chłopca, który jest w połowie Ukraińcem Pomoc dla Ukraińców – ważne telefony, zbiórki, jak pomóc?
Gwiazdy przyjmą uchodźców z Ukrainy do swoich domów. Margaret, Justyna Żyła, Maja Bohosiewicz zaoferowały pomoc
Wiele gwiazd aktywnie angażuje się w pomoc osobom z Ukrainy, które szukają schronienia w naszym kraju. Niektóre z nich gotują, inne oddają krew, przekazują pieniądze, organizują zbiórki najpotrzebniejszych rzeczy. Niektórzy zdecydowali się także przyjąć uchodźców pod swój dach.
W Ukrainie trwa wojna. Tysiące Polaków angażują się w pomoc Ukraińcom – organizują zbiórki najpotrzebniejszych rzeczy, jeżdżą po obce osoby na granicę ukraińską, proponują dach nad głową. Wśród nich są także osoby znane, które dają wspaniały przykład. Gwiazdy przyjmą uchodźców pod swój dach Na taki krok zdecydowała się między innymi Maja Bohosiewicz. Aktorka miała w Warszawie mieszkanie, które chciała wynająć. Podjęła jednak decyzję, że odda je na potrzeby rodziny z Ukrainy. W ciągu zaledwie kilku godzin zaopatrzyła je w meble oraz najpotrzebniejsze rzeczy. „Kochani, mamy w Warszawie mieszkanie, które miało być na wynajem. Nie jest jeszcze skończone, ale postaramy się zrobić szybko dodatkowe łóżka i łóżeczka dla dzieci. Dam znać, ile osób jesteśmy w stanie pomieścić” – napisała aktorka na swoim InstaStory. Schronienie dzięki niej znalazła matka z pięciorgiem dzieci. Aktorka zadeklarowała także, że jest w stanie przyjąć do swojego mieszkania jeszcze jedną mamę z dziećmi. Również Margaret dodała wpis na swoim profilu na Instagramie o chęci przyjęcia uchodźców pod swój dach. Kolejną znaną osobą, która zadeklarowała, że przyjmie ukraińskie rodziny, jest Julia Kamińska. Aktorka w rozmowie z Pudelkiem zaapelowała, by nieść pomoc uchodźcom. Powiedziała również, że sama także zamierza przyjąć ich do swojego domu. „Wydaje mi się, że możemy po prostu starać się okazać wsparcie i śledzić media społecznościowe, unikać fake newsów oraz wpłacać pieniądze, jeżeli tylko możemy, na sprawdzone organizacje, które będą niosły pomoc humanitarną w tamtym miejscu. Jeżeli możemy, to przyjmujmy osoby potrzebujące u siebie. Zamierzam tak zrobić” – wyznała aktorka. W pomoc zaangażowała się także była żona Piotra Żyły – Justyna Żyła. Opublikowała w mediach społecznościowych wpis, w którym poinformowała, że przyjmie do swojego domu matkę z dwójką dzieci oraz zapewni im transport. Jak podaje portal JastrząbPost, miejsce dla rodziny z Ukrainy zaoferowali także Sandra Kubicka i Baron. Także gwiazdor serialu „M jak miłość” postanowił zapewnić ukraińskiej rodzinie dach nad głową. „Przyjmę do mego mieszkania (niewielkiego) ukraińską matkę z dzieckiem, która musi uciekać... w nieznane” – napisał Robert Moskwa w odpowiedzi na apel scenarzystki Ilony Łepkowskiej, by wszyscy otworzyli serca przed Ukraińcami. Gotowa udzielić pomocy ludziom z Ukrainy jest piosenkarka Saszan. „Przyjmiemy rodzinę z Ukrainy. Dajcie znać, jeśli znacie taką rodzinę, która szuka miejsca do zamieszkania lub proszę o informację, gdzie mogę taką odszukać” – oznajmiła na swoim Instagramie. Z pewnością osób, które niosą pomoc, jest wiele więcej, jednak nie jesteśmy w stanie wymienić ich wszystkich. Każdemu, kto pomaga Ukraińcom, należą się wielkie brawa! Dotyczy to nie tylko celebrytów, ale także tych nieznanych osób, które każdego dnia angażują się we wspieranie naszych sąsiadów. Piszemy też o: Przychodzą na świat w schronach przeciwlotniczych. Dzieci wojny Policjant na granicy z dzieckiem na rękach. Zrobił coś niesamowitego! (Film) Nie mógł opuścić Ukrainy. Oddał dzieci nieznajomej, by przeprowadziła je przez granicę, gdzie czekała ich matka
Jak pomóc ukraińskim dzieciom? Polscy rodzice i nauczyciele mogą teraz bardzo wiele!
W polskich szkołach i przedszkolach jest blisko 60 tys. dzieci z Ukrainy. Oznacza to, że całkiem spora część naszych pociech ma w klasie lub grupie rówieśnika, którego kraj jest w stanie wojny. Wkrótce dzieci ukraińskich w polskich placówkach edukacyjnych może być o wiele więcej. Co możemy dla nich zrobić?
Jeszcze w środę, dzień przed atakiem na Ukrainę, minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek zapewnił, że mali uchodźcy z Ukrainy mogą liczyć na miejsce w polskich przedszkolach i szkołach, tak by wyjeżdżając ze swego kraju, nie byli skazani na przerwanie nauki. Oznacza to, że wkrótce w polskich placówkach edukacyjnych może być o wiele więcej Ukraińców. „Jesteście dla nas bardzo ważni” W polskich szkołach już od wczoraj (24.02) nie brakuje gestów świadczących o jedności z Ukraińcami. Lekcje historii na temat Ukrainy, niebieskie i żółte serca na tablicach szkolnych, a także słowa wsparcia jak te, które popłynęły prosto z serc uczniów jednej z poznańskich szkół: „Pamiętajcie, że jesteście dla nas bardzo ważni i zawsze możecie na nas liczyć”. Organizacje samorządowe organizują webinary dla nauczycieli, by pomóc im w prowadzeniu zajęć w tym trudnym czasie. „Ile jest wiedzy i niewiedzy, ile obojętności a ile przerażenia” Według wykładowców ze Szkoły Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności i Uniwersytetu Warszawskiego najważniejsze to odpowiednio zareagować na to, co dzieje się w sercach i umysłach dzieci. Nie tylko ukraińskich, ale i polskich. „Powinniśmy dobrze posłuchać naszej klasy, żeby zrozumieć, co się w niej dzieje. Musimy się dowiedzieć, ile w tym, co przeżywają dzieci, jest niewiedzy, ile zaciekawienia, obojętności, a ile jest na przykład lęku i przerażenia. I adekwatnie odpowiedzieć na to” – radzi Aleksander Pawlicki ze Szkoły Edukacji. Bardzo ważne jest też, by skontaktować się z rodzicami ukraińskich uczniów, by dowiedzieć się, czy i jakie wsparcie jest im teraz najbardziej potrzebne. W niektórych szkołach dzieciom ukraińskim już zapewniono pomoc psychologiczną. Mali Polacy, Ukraińcy, Rosjanie i Białorusini w jednej szkole Eksperci zwracają uwagę, że w bardzo skomplikowanej sytuacji są nauczyciele w szkołach i przedszkolach, w których uczą się nie tylko mali Polacy i Ukraińcy, ale i dzieci narodowości rosyjskiej czy białoruskiej. Specjaliści podkreślają, że wychowawcy nie powinni dopuszczać do podziałów i nękania żadnego dziecka. Niestety wśród rosyjskich uczniów są już tacy, z których rówieśnicy uczynili „winnych” wojny. Pamiętajmy, że wzajemna nienawiść między narodami to jeden z celów tej wojny. Według wykładowców ze Szkoły Edukacji dorośli powinni czuwać nad tym, by nie dochodziło do podziałów w kolejnym pokoleniu. Według statystyk w polskich szkołach uczy się 60 tys. uczniów z Ukrainy, nieco ponad 8 tys. uczniów z Białorusi i blisko 3 tys. uczniów z Rosji. Źródło: TVN 24, FB/ZSB w Bydgoszczy, FB/ CHSP Salomon w Bydgoszczy Piszemy też o: Ukraińcy bardzo boją się wojny, rośnie liczba rannych i zabitych. Dymitr ucieka z żoną i niemowlakiem na rękach Polała dziecko wrzątkiem i nie wezwała pomocy Pijana matka leżała pod blokiem, w domu zostawiła głodne niemowlę
Serwis mamotoja.pl to nie tylko eksperckie rady, ale także pomoc dla ciężarnych, mam i dzieci. Jeśli jakiś urząd, placówka zdrowotna czy oświatowa twoim zdaniem nie działają tak, jak powinny, jeśli chcesz pomóc w nagłośnieniu ważnej sprawy – napisz do nas. Pomożemy!
Konieczność rodzenia w maseczce, poszukiwania rodziców adopcyjnych dla rocznej dziewczynki, nagłośnienie sprawy polskich kabin dezynfekujących, dzięki którym rodzice mogą odwiedzać swoje dzieci w szpitalach bez ryzyka ich zarażenia – to sprawy podjęte ostatnio przez mamotoja.pl. To właśnie te sprawy pokazały nam, że mamotoja.pl jest dla was jak dobra przyjaciółka, którą prosi się czasem o pomoc. Ograniczanie praw Zaczęło się od tego, że nasza użytkowniczka napisała do nas z podziękowaniami, że poruszyłyśmy sprawę nakazu rodzenia w maseczkach w jednym ze szpitali. Okazało się, że podziękowania płynęły od ciężarnej, która właśnie miała rodzić w opisywanej przez nas porodówce i bardzo się obawiała porodu w maseczce. Pomyślałyśmy wtedy, że nasze artykuły nie tylko dają mamom wiedzę, ale mogą także przyczynić się do zmian w realnym świecie. Bardzo nas to ucieszyło i powoli zaczęła kiełkować w nas myśl, by kontynuować ten rodzaj misji. Inicjatywy, które pomagają dzieciom i rodzicom Na kolejny temat nie musiałyśmy długo czekać. Zgłosiła się do nas fundacja Pomaganie Jest Trendy z prośbą o nagłośnienie akcji instalacji specjalnych bramek odkażających w polskich szpitalach z oddziałami dziecięcymi. Dzięki takim bramkom rodzice bez problemu będą mogli odwiedzać swoje dzieci w szpitalu (także wcześniaki), a takie odwiedziny są przecież dla dzieci na wagę złota! Wspaniała rzecz, ale bez funduszy nie wypali, a więc potrzebna jest zbiórka, o której trzeba napisać. Zbiórkę nagłośniłyśmy i nadal zachęcamy do jej wsparcia. W poszukiwaniu rodziców Ostatnio wsparłyśmy poszukiwanie rodziny zastępczej dla 11-miesięcznej dziewczynki, która przebywa pod opieką Tuli Luli, czyli Interwencyjnego Ośrodka Preadopcyjnego, który jest prowadzony przez Fundację Gajusz. Malutka ma mało czasu, bo kiedy skończy roczek, nie będzie już mogła przebywać pod skrzydłami cioć z Tuli Luli. Takie są przepisy – albo więc trafi do rodziny zastępczej, która zdecyduje się przyjąć dziewczynkę do siebie, albo niestety trafi do domu dziecka. Bardzo mocno trzymamy kciuki za malutką! Ważne wspólne wsparcie Większość opisanych przez nas spraw jest w toku, jesteśmy też w stałym kontakcie z organizacjami, które za tymi sprawami stoją. Ich pomyślne zakończenie jest uzależnione także od was, bo dzięki waszym udostępnieniom na Facebooku i przekazywaniu informacji znajomym, przyjaciołom, szanse pozytywnych rozwiązań spraw rosną. Czekamy na wasze sygnały Razem możemy więcej! Dlatego czekamy na wasze maile i wiadomości. Piszcie do nas, jeśli widzicie, że coś nie działa tak, jak powinno, a także wtedy, gdy coś działa świetnie i warto, by świat się o tym dowiedział. Postaramy się pomóc, nagłośnić sprawę, znaleźć rozwiązanie. Zobacz także: Miłość i dom potrzebne jak tlen. Historia wyjątkowej rodziny zastępczej Rodzenie w pandemii BYWA KOSZMAREM Dzieci w szpitalu przez miesiące rozdzielone od matek! Protesty rodziców przynoszą efekty
Piotr Zieliński stworzył dwa domy dziecka. Piłkarz ma wielkie serce!
Piotr Zieliński kupił z własnych pieniędzy dwa budynki, które zostały wyremontowane przez jego bliskich i przekształcone w domy dziecka. Do ośrodków pod stowarzyszeniem „Piotruś Pan” – od imienia piłkarza – trafiają głównie dzieci z rodzin patologicznych.
Piotr Zieliński ma wielkie serce. Bezinteresownie i nie szukając rozgłosu (piłkarz nie chwalił się tym, co zrobił publicznie), kupił w powiecie ząbkowickim dwa budynki, które przekształcono w domy dziecka imienia „Piotrusia Pana”. Piotr Zieliński wspiera potrzebujących Gdy tylko Piotr Zieliński jest w kraju, chętnie odwiedza domy dziecka i spędza z maluchami wolne chwile. Gra z nimi w piłę nożną i na konsoli. Przywozi im też sprzęt elektroniczny niezbędny do nauki i zabawy. Rodzice reprezentanta Polki już blisko dwadzieścia lat opiekują się dziećmi po przejściach. Piotr Zieliński od dawna angażuje się w działalność charytatywną. Wielokrotnie licytował swoje koszulki meczowe, a dochód z akcji trafiał do najbardziej potrzebujących. Zobacz to: Czym jest rodzinny dom dziecka Przedszkole lub dom dziecka w… domu opieki społecznej? To działa! Brak przejrzystych procedur i korupcja - tak wygląda adopcja w Polsce
"Odmawiam pomocy córeczce! Jestem złą mamą?" - koniecznie przeczytajcie!
Gdzie są granice miłości i odpowiedzialności za dziecko?
Miłość matki do dziecka nie zna granic. Dla jego dobra, szczęścia i spokoju, jesteśmy gotowe na każde poświęcenie. Każde... nawet takie, którego w sumie nie musimy, a nawet nie powinnyśmy robić. Ta mama inaczej podchodzi do swoich dzieci. Posłuchajcie jej opowieści. "Dlaczego nie wstałam?" "Pewnego dnia leżałam w wannie i czytałam dobrą książkę. Nagle usłyszałam tupot stóp jednej z moich córek. Gdy weszła do łazienki, zamknęłam oczy i udawałam, że śpię. Tak bardzo chciałam mieć chwilę spokoju, chwilę dla siebie, że postanowiłam oszukać ją. Gdy wychodziła, okazało się, że nie może otworzyć drzwi. Przez kilka minut walczyła z nimi, a ja cierpliwie leżałam i czekałam, aż sobie poradzi. Wiele osób pomyśli sobie, że jestem okropna. Dlaczego nie wstałam i nie pomogłam jej z tymi drzwiami? Bo uznałam, że to świetna lekcja, by wiedziała, co ma robić w przyszłości, gdy spotka ją to samo. Chciałam, żeby wiedziała, jak ma zareagować i co robić. Nie pomagałam jej, bo wiedziałam, że sobie poradzi, tylko potrzebuje czasu, by rozwiązać problem. Nie chcę, by moja córka zawsze musiała być skazana na pomoc innych, by nie umiała sobie z niczym poradzić. By każda nawet najmniejsza trudność była dla niej nie do pokonania. Wiele dzieci płacze i woła "pomóżcie mi", zanim nawet spróbują zrobić coś same. To mnie strasznie denerwuje i powoduje, że nie chcę pomagać. Gdy patrzą na mnie, bym wstała i podała im coś, choć mają taką samą drogę jak ja. Gdy proszą, by pomóc im czegoś szukać, a ja wiem, że nawet się nie rozejrzały. W 90% próśb są w stanie same sobie poradzić, a proszą o pomoc, bo tak jest łatwiej i szybciej. "Nie chcę by czekały na księcia z bajki" Chcę, by moja córka wyrosła na kobietę, która radzi sobie w życiu. Oczywiście warto korzystać z pomocy innych, tak ja robię to ja, gdy mąż zamiast mnie kroi arbuza, co zawsze sprawia mi trudność. Nie chodzi o to, że ja bym tego nie umiała zrobić, ale z pewnością mi jest miło, że mąż mi pomaga. Ja nie chcę, by moje córki miały poczucie, że one tego nie umieją i nie poradzą sobie. Nie chcę, by marnowały swój czas, czekając na pomoc, tylko radziły sobie same. Nie chcę, by czekały całe życie na księcia z bajki, który wszystko za nie zrobi. Pomaganie - jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? Chcę, by czuły się wolne, niezależne i mądre. Będę przy nich, gdy będą mnie naprawdę potrzebować. Wyciągnę wtedy do nich pomocną dłoń i pokażę, że idą złą drogą. Póki co śpię w nocy spokojnie, wiedząc, że uczę swoje dzieci radzić sobie z problemami. I kiedy zabraknie mnie któregoś dnia, wiem, że nie muszę się o nie martwić, bo wychowałam je dobrze...". Ten list jest niezwykle wzruszający. Choć w pierwszej chwili ma się ochotę powiedzieć, jak to – nie pomagać dziecku?, to już po chwili przychodzi refleksja. Czy na pewno moje dzieci wymagają tyle pomocy, czy na pewno muszę po nich sprzątać, podawać im coś i przybiegać na każde zawołanie? Czy też warto dać dziecku szansę samodzielnie rozwiązać swój problem? 10 umiejętności, których bezwzględnie musisz nauczyć swoje dziecko! źródło: scarymommy
Nikt nie pomógł temu 4-letniemu chłopczykowi, chociaż był bez opieki
Jak to jest, że błąkające się po mieście dziecko nie zwróciło uwagi żadnego dorosłego. Co się z nami dzieje?
Jego rodzice przeżyli horror, przez godzinę szukali synka. W tym czasie maluch błąkał się po centrum Gdańska, przyglądał się łodziom pływającym po Motławie. Był wyraźnie bez opieki, ale nie wzbudziło to niepokoju przechodniów. Nikogo! Samotny wśród dorosłych Rodzina z Warszawy przyjechała do Trójmiasta na weekendowy wypoczynek. W ubiegłą sobotę zwiedzała przed południem Gdańsk. Przechadzali się po historycznym Targu Rybnym, w samym centrum Starówki. Tłum, gwar, chwila nieuwagi i 4-letni synek zniknął rodzicom z oczu. Przerażeni rodzice w panice zaczęli poszukiwanie dziecka. Bez skutku. Przez pół godziny szukali je na własną rękę, a kiedy nie odniosło to skutku, zdecydowali się poprosić o pomoc policję. Skuteczna policja W pomoc zaangażowali się również operatorzy miejskiego monitoringu oraz gdański Zakład Komunikacji Miejskiej. Policjanci z jednego z patrolów na wysokości Żurawia po około 15 minutach od zgłoszenia zauważyli 4-latka.- Chłopiec był bardzo spokojny, oglądał łodzie przepływające po Motławie – powiedziała z Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku asp. Karina Kamińska. Dziecko szybko trafiło do rodziców. Na szczęście chłopcu nic się nie stało. Chłopiec odnalazł się dzięki fantastycznej pracy odpowiednich służb. I bez przesady można powiedzieć, że gdyby nie sprawna ich akcja, ta historia mogłaby mieć tragiczny finał. Wystarczy obejrzeć film z monitoringu miejskiego, zamieszczony na You Tubie przez gdańską policję. Widać na nim, jak zagubiony kilkulatek błądzi wśród tłumu ludzi. Nikt nie zwrócił uwagi na małe dziecko, które wyraźnie przebywało bez opieki. Żaden z przechodniów nie zainteresował się losem chłopca. View oEmbed on the source website Co zrobić, kiedy zgubisz dziecko? Czasami kilka czy kilkanaście minut może mieć decydujące znaczenie. Dlatego w sytuacji stracenia dziecka z oczu natychmiast powiadom o tym odpowiednie służby. Każde takie zgłoszenie jest traktowane bardzo poważnie, dlatego nie zwlekaj z zawiadomienie policji, ponieważ chodzi o zdrowie i życie dziecka. Jak zapobiec zaginięciu dziecka? Aby nie dopuścić do podobnej sytuacji, jaka miała miejsce w Gdańsku, przede wszystkim nie spuszczaj dziecka z oka. Czasami wystarczy sekunda, żeby rozdzielił was tłum. Warto również rozmawiać z dzieckiem i poinformować je, jak powinno się zachować na wypadek zgubienia. Naucz malucha zasady, aby w takiej sytuacji: zostało w miejscu i czekało na pomoc; pod żadnym pozorem nie wolno mu odchodzić z obcymi ludźmi; warto wyposażyć dziecko w karteczkę ze swoim numerem telefonu, kiedy ktoś je znajdzie, będzie mógł od razu się z tobą skontaktować. Zaginięcie dziecka to jeden z największych koszmarów każdego rodzica. Dlatego warto od małego uczyć dziecko zasad postępowania, aby nie dopuścić do takiej sytuacji. Ale powyższa historia pokazuje bardzo smutny obraz nas – ludzi dorosłych. Jak to możliwe, że nie reagujemy na małe dziecko pozostawione bez opieki? Nie znajduję odpowiedzi.... A Wy? Napiszcie, jakie jest Wasze zdanie w komentarzach. Źródło: fakt.pl, onet Zobacz też: Porwali jej dziecko! Mogło to spotkać każdą z nas 5 rzeczy, które możesz zrobić, żeby dziecko nie zgubiło się w tłumie 2-letnia dziewczynka zgubiła się w lesie [WIDEO]
Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, o to jaki jest ich stosunek do teściowych. Jest ku temu dobra okazja, bo właśnie w przyszły poniedziałek, 5 marca obchodzimy Dzień Teściowej. Z tej okazji życzymy wszystkim paniom dużo zdrowia i uśmiechu.
O tym, jakimi są osobami i jak potrafią uprzykrzyć życie młodym małżonkom krążą legendy i niezliczona liczba dowcipów. A jak jest naprawdę? Zapytani przez mamotoja.pl przechodnie bardzo ciepło wyrażają się o mamach swoich partnerów. Przepis na dobrą teściową "Mam już dwie synowe i myślę, że jestem dobrą teściową" – śmieje się starsza pani. Zdradza swój sposób na dobre relacje z żonami synów: nie za często robić obiadki, na które młode małżeństwo musi przyjeżdżać, chodzić z synowymi na kawę i pomagać wtedy, kiedy się tego od niej oczekuje. "Relacja z teściowymi dlatego jest taka trudna, bo jest się z nimi tak blisko, jak z własną rodziną, a nie ma się doświadczenia i uczuć, które pozwalają wytrzymać, jak z własną rodziną. Ale teściowe potrafią być bardzo super i bardzo pomocne" – analizuje młoda mama. Bez pomocy teściowych ani rusz "Bez teściowych świat by zaginął. Zawsze mnie oburzają wszelkie dowcipy o teściowych – niesmaczne i prymitywne. To im często rodzina zawdzięcza właściwe funkcjonowanie. To one przejmują na siebie ciężar opieki nad maluchami" - mówi starsza pani. Wtóruje jej mężczyzna: "Bardzo pożyteczna instytucja. Mam teściową, która wspomaga nas i jestem pełen podziwu dla niej i wdzięczny za to. Myślę, że ona też ma urozmaicenie, bo ma świetne wnuki i to jest obopólnie bardzo pożyteczne dla obu stron" – ocenia. "Teściowa zawsze pomaga i chce jak najlepiej" – mówi młody tata na spacerze z córeczką. Dodaje, że jego żona wypowiada się bardzo pozytywnie o jego mamie. "Mam cudowną synową, właściwie to jest moja córka. Mam nadzieję, że też jestem dobrą teściową" – zwierza się z kolei babcia na spacerze z wnuczką. "Teściowe powinny pracować nad tym, aby bardziej zająć się swoim życiem, a nie wtrącać się w życie młodej rodziny" – radzi starsza pani. "Pewnie każdy ma tak, jak na to zasługuje" – podsumowuje mężczyzna. Młody mąż zwierza się, że bardzo lubi teściową. "Wydała na świat moją żonę, bardzo często prowadzimy miłe, konstruktywne rozmowy, jest bardzo ciepła i otwarta. Bardzo ją lubię" – opisuje. I składa mamie swojej żony życzenia z okazji Dnia Teściowej. Zgadzacie się z opiniami przechodniów? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Ty, mąż i teściowa - jaki trójkąt tworzycie? - test One TO kochają! Prezenty dla wszystkich bliskich kobiet z twojej listy [GALERIA] Babcia wie lepiej? Nie, jeśli chodzi o opiekę nad dzieckiem! [BADANIA]
Przytul maluszka, który czeka na nowy dom. Ośrodek w Otwocku prosi o pomoc
Tak niewiele wystarczy, by podarować drugiemu człowiekowi radość. Czasem wystarczy jedynie... obecność.
Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny w Otwocku to miejsce, do którego trafiają dzieci z porodówek, interwencji domowych, a nawet okien życia. Miejsce, do którego może przyjść każdy – przyjść i przytulić maluszka, który czeka na kochający dom. Chcesz pomóc? Przyjdź i przytul Ośrodek w Otwocku szuka osób, które przyjdą i podarują oczekującym dzieciom to, czego najbardziej potrzebują – dotyk i obecność. W tego typu placówkach maluchy spędzają od kilku dni do kilku miesięcy. Czekają na swoją kolej – na powrót do domu rodzinnego lub nową, kochającą rodzinę. W tym trudnym czasie dzieci potrzebują bliskości i wsparcia. W związku z tym ośrodek poszukuje wolontariuszy, którzy będą mogli regularnie odwiedzać maluchy, by spędzać z nimi czas, bawić się z nimi i przytulać. Jeśli chcesz zostać wolontariuszem, musisz pamiętać o jednym: decyzję musisz podjąć świadomie. Musisz liczyć się z tym, że między tobą a dzieckiem narodzi się niepowtarzalna więź. Musisz mieć pewność, że nie zostawisz malca samego, dopóki nie znajdzie nowego domu. Wesprzyj ośrodek w Otwocku Jak informuje serwis ofeminin.pl, poszukiwania wolontariuszy przerosły oczekiwania organizatorów akcji. Tak wiele osób zadeklarowało chęć pomocy, że chwilowo wstrzymano nabór. Ośrodek w Otowcku apeluje jednak o dalszą pomoc: co roku w budżecie placówki brakuje 300 tys. złotych. Maluchy, które do niej trafiają, często wymagają leczenia i rehabilitacji. Jeśli chcesz wesprzeć ośrodek finansowo i pomóc oczekującym dzieciom, dokonaj wpłaty na konto: Interwencyjny Ośrodek Preadopcyjny Bank Millennium S.A. PL 10 1160 2202 0000 0000 6084 1643 Nr SWIFT: BIGBPLPW Akcja ośrodka i zaangażowanie wolontariuszy są niezwykłe! Was też wzruszają podobne inicjatywy? Zobacz także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! Źródło: ofeminin.pl
Zrób zakupy w Carrefour i pomóż potrzebującym dzieciom
Pomaganie przynosi korzyści nie tylko temu, komu pomagamy, lecz także nam samym. Jak to możliwe? Wyjaśniamy!
Na świecie jest mnóstwo osób, które potrzebują pomocy. Mogą być to zarówno codzienne drobne sytuacje, np. gdy starsza pani nie może samodzielnie unieść ciężkiej siatki z zakupami, jak i znacznie bardziej poważne, jak pomoc chorym czy biednym dzieciom. Każdy taki gest, nawet ten najdrobniejszy, przynosi wiele korzyści nie tylko temu, komu pomagamy, lecz także nam samym. Dlatego warto wspierać potrzebujących np. poprzez uczestnictwo w takich kampaniach jak „Mała pomoc, wielka radość”, którą we współpracy z Polskim Czerwonym Krzyżem prowadzi Procter & Gamble oraz Carrefour Polska. Korzyści płynące z pomagania Na co dzień jesteśmy zabiegani i zajęci swoimi sprawami i zdarza się, że nie dostrzegamy osób z naszego najbliższego otoczenia, które potrzebują pomocy. Warto jednak rozejrzeć się uważniej – takie chwilowe odwrócenie się od swoich problemów i skupienie na drugim człowieku, pozwala bowiem na zdystansowanie się do swoich własnych zmartwień. Zdarza się też, że nasze troski są niczym w porównaniu z problemami innych ludzi i dopiero wtedy naprawdę potrafimy docenić to, co mamy. Pomaganie uczy także empatii i odgrywa niebagatelną rolę w wychowaniu naszych pociech. Ze społecznego punktu widzenia pomagając innym, dajemy przykład otoczeniu, szczególnie dzieciom, które wychowują się głównie przez obserwację dorosłych. Nauczone w dzieciństwie empatii wobec potrzeb innych ludzi wokół, będą bardziej wyczulone na społeczne relacje i chętniej podzielą się z innymi tym, co mają. Warto również zaznaczyć, że dobre uczynki są „zaraźliwe” dla nas samych i dla innych. Jeśli raz komuś pomożemy, to jest duża szansa na to, że pomożemy też tej samej lub innej osobie po raz kolejny. Nasz dobry uczynek, zauważony przez innych również skłania ich do pomocy. Co więcej, dobre uczynki budują i zwiększają poczucie zaufania społecznego, tworzą oraz wzmacniają relacje z innymi ludźmi, bo nie tylko osoby obdarowywane czują się bliżej nas, ale i my czujemy się bliżej nich – twierdzi socjolog dr Tomasz Sobierajski. Po zrobieniu dobrego uczynku zazwyczaj czujemy się lepiej sami ze sobą. Endorfiny wytwarzane przez nasz organizm, gdy zrobimy coś dla innych, wywołują uczucie, które potocznie nazywane jest „hajem darczyńcy”. Jesteśmy wtedy bardziej pozytywnie nastawieni do świata, ludzi i samych siebie, wysyłamy w świat dobre fluidy, które wracają do nas pod postacią uśmiechów, miłych gestów czy życzliwych zachowań. Więcej niż pomoc W pomaganiu, zwłaszcza dzieciom i ich rodzinom, nie chodzi wyłącznie o poprawę ich statusu materialnego, ale o umożliwienie im funkcjonowania w społeczeństwie, a przede wszystkim w grupie rówieśniczej, na takich samych prawach jak ich koledzy i koleżanki z bardziej zamożnych rodzin. Dla dzieci w wieku szkolnym bardzo ważnym źródłem wiedzy o nich samych jest grupa rówieśnicza. To m.in. dzięki informacjom zwrotnym od innych, młody człowiek kształtuje samoocenę, pozytywną bądź negatywną. […] Dzieci, które żyją w niedostatku […] mogą stać się ofiarami wykluczenia społecznego, co oznacza, że nie będą w stanie realizować swoich potrzeb emocjonalnych, społecznych, ale także oświatowych czy kulturalnych. Ponad to, dużo trudniej będzie im budować poczucie własnej wartości, kompetencji czy wiarę w siebie. Różnice pomiędzy dziećmi, będące powodem wykluczenia z grupy rówieśniczej nie dotyczą wyłącznie nowoczesnych urządzeń elektronicznych, markowych ubrań czy drogich zabawek. Mogą one wynikać z bardziej „przyziemnych” spraw, takich jak czyste pachnące ubranie, zadbane świeże włosy, czy czysta skóra ciała – mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. Mała pomoc, wielka radość W myśl tej maksymy Procter & Gamble, Carrefour Polska i PCK właśnie połączyły swoje siły, by pomagać potrzebującym rodzinom, podopiecznym PCK. To, co dla nas zazwyczaj jest oczywiste, np. czyste, ciepłe ubranie, podstawowe środki higieniczne czy zabawki dla dzieci, dla tych ludzi znajduje się wyłącznie w sferze marzeń. Na szczęście możemy to zmienić – teraz, my wszyscy, Ty także! W jaki sposób? Bardzo prosto! Wystarczy, że do 26 czerwca kupisz w Carrefour produkty P&G, takie jak pieluszki i chusteczki Pampers, produkty do pielęgnacji włosów (Head&Shoulders, Pantene i Aussie), pielęgnacji tkanin i domu (Ariel, Vizir, Lenor, Fairy, AmbiPur), produkty do higieny intymnej (Always, Naturella, Discreet), higieny jamy ustnej (Oral-B i Blend-a-Med) oraz produkty Gillette, Gillette Venus i Old Spice. W ramach programu „Mała pomoc, wielka radość”, procent z ich sprzedaży zostanie przekazany do PCK, by przyczynić się do poprawy życia najmłodszych podopiecznych. Pomoc dzieciom to część składowa większej całości, bo wpływa na poziom życia całej rodziny. I to działa też w drugą stronę, bo pomoc całym rodzinom podwyższa standardy życia dzieci – mówi Jolanta Chełmińska, Członek Prezydium Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Akcja „Mała pomoc, wielka radość” to jeden z przykładów tego, co staramy się robić dla dzieci. Nasza pomoc jest długofalowa, ale i nieustająca - kończy się jedna akcja, zaczyna następna. Ciągle też staramy się wchodzić w różne współprace, by w ramach kampanii móc szerzyć wiedzę o pomaganiu i zachęcić innych, by to robili, bo akurat w przypadku tej kampanii nie potrzeba wiele, by się przysłużyć – dodaje Jolanta Chełmińska. Kampanię „Małą pomoc, wielka radość” wspiera aktorka i mama dwóch synów, Aneta Zając. Sama mam dwoje dzieci i wiem, jak ważne dla każdej mamy jest spełnienie wszelkich potrzeb swoich pociech i zapewnienie im możliwości dobrego startu w dorosłość. Chciałabym więc zaapelować do innych mam, żeby włączyły się w ten program i pomyślały o tym, jak wielką radość mogą sprawić najmłodszym podopiecznym PCK, dzięki „małej pomocy” przy okazji codziennych zakupów – mówi aktorka. Dla Ciebie to niewielki gest, który właściwie nie wymaga żadnego wysiłku, bo przecież zakupy robisz prawie codziennie. Dla tych rodzin to poprawa jakości życia, a także poczucie, że nie są osamotnieni w swoich problemach. A więc gotowa na zakupy w Carrefour?
Na świecie jest mnóstwo osób, które potrzebują pomocy. Mogą być to zarówno codzienne drobne sytuacje, jak np. to, gdy starsza pani nie może samodzielnie unieść ciężkiej siatki z zakupami, jak i znacznie bardziej poważne, jak np. pomoc chorym czy biednym dzieciom. Każdy taki gest, nawet ten najdrobniejszy przynosi, wiele korzyści nie tylko temu, komu pomagamy, lecz także nam samym. Korzyści płynące z pomagania Na co dzień jesteśmy zabiegani i zajęci swoimi sprawami i zdarza się, że nie dostrzegamy osób z naszego najbliższego otoczenia, które potrzebują pomocy. Warto jednak rozejrzeć się uważniej – takie chwilowe odwrócenie się od swoich problemów i skupienie na drugim człowieku, pozwala bowiem na zdystansowanie się do swoich własnych zmartwień. Zdarza się też, że nasze troski są niczym w porównaniu z problemami innych ludzi i dopiero wtedy naprawdę potrafimy docenić to, co mamy. Pomaganie uczy także empatii i odgrywa niebagatelną rolę w wychowaniu naszych pociech. Ze społecznego punktu widzenia pomagając innym, dajemy przykład otoczeniu, szczególnie dzieciom, które wychowują się głównie przez obserwację dorosłych. Nauczone w dzieciństwie empatii wobec potrzeb innych ludzi wokół, będą bardziej wyczulone na społeczne relacje i chętniej podzielą się z innymi tym, co mają. Warto również zaznaczyć, że dobre uczynki są „zaraźliwe” dla nas samych i dla innych. Jeśli raz komuś pomożemy, to jest duża szansa na to, że pomożemy też tej samej lub innej osobie, po raz kolejny. Nasz dobry uczynek, zauważony przez innych również skłania ich do pomocy. Co więcej, dobre uczynki budują i zwiększają poczucie zaufania społecznego, tworzą oraz wzmacniają relacje z innymi ludźmi, bo nie tylko osoby obdarowywane czują się bliżej nas, ale i my czujemy się bliżej nich – twierdzi socjolog dr Tomasz Sobierajski. Po zrobieniu dobrego uczynku zazwyczaj czujemy się lepiej sami ze sobą. Endorfiny wytwarzane przez nasz organizm, gdy zrobimy coś dla innych, wywołują uczucie, które potocznie nazywane jest „hajem darczyńczy”. Jesteśmy wtedy bardziej pozytywnie nastawieni do świat, ludzi i samych siebie, wysyłamy w świat dobre fluidy, które wracają do nas pod postacią uśmiechów, miłych gestów czy życzliwych zachowań. Więcej niż pomoc W pomaganiu, zwłaszcza dzieciom i ich rodzinom, nie chodzi wyłącznie o poprawę ich statusu materialnego, ale o umożliwienie im funkcjonowania w społeczeństwie, a przede wszystkim w grupie rówieśniczej, na takich samych prawach jak ich koledzy i koleżanki z bardziej zamożnych rodzin. Dla dzieci w wieku szkolnym bardzo ważnym źródłem wiedzy o nich samych jest grupa rówieśnicza. To m.in. dzięki informacjom zwrotnym od innych, młody człowiek kształtuje samoocenę, pozytywną bądź negatywną. […] Dzieci, które żyją w niedostatku […] mogą stać się ofiarami wykluczenia społecznego, co oznacza, że nie będą w stanie realizować swoich potrzeb emocjonalnych, społecznych, ale także oświatowych czy kulturalnych. Ponad to, dużo trudniej będzie im budować poczucie własnej wartości, kompetencji czy wiarę w siebie. Różnice pomiędzy dziećmi, będące powodem wykluczenia z grupy rówieśniczej nie dotyczą wyłącznie nowoczesnych urządzeń elektronicznych, markowych ubrań czy drogich zabawek. Mogą one wynikać z bardziej „przyziemnych” spraw, takich jak czyste pachnące ubranie, zadbane świeże włosy, czy czysta skóra ciała – mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. Mała pomoc, wielka radość W myśl tej maksymy Procter & Gamble, Carrefour Polska i PCK właśnie połączyły swoje siły, by pomagać potrzebującym rodzinom, podopiecznym PCK., To, co dla nas zazwyczaj jest oczywiste, np. czyste, ciepłe ubranie, podstawowe środki higieniczne czy zabawki dla dzieci, dla tych ludzi znajduje się wyłącznie w sferze marzeń. Na szczęście możemy to zmienić – teraz, my wszyscy, Ty także! W jaki sposób? Bardzo prosto! Wystarczy, że do 26 czerwca kupisz w Carrefour dowolne produkty P&G, takie jak pieluszki i chusteczki Pampers, produkty do pielęgnacji włosów (Head&Shoulders, Pantene i Aussie), pielęgnacji tkanin i domu (Ariel, Vizir, Lenor, Fairy, AmbiPur), produkty do higieny intymnej (Always, Naturella, Discreet), higieny jamy ustnej (Oral-B i Blend-a-Med) oraz produkty Gillette, Gillette Venus i Old Spice. W ramach programu Mała pomoc, wielka radość, procent z ich sprzedaży zostanie przekazany do PCK, by przyczynić się do poprawy życia najmłodszych podopiecznych. Pomoc dzieciom to część składowa większej całości, bo pomoc dzieciom wpływa na poziom życia całej rodziny. I to działa też w drugą stronę, bo pomoc całym rodzinom podwyższa standardy życia dzieci – mówi Jolanta Chełmińska, Członek Prezydium Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Wprawdzie akcja „Mała pomoc, wielka radość”, to tylko kropla w morzu tego, co staramy się robić dla dzieciaków, jednak warto to robić. Nasza pomoc jest długofalowa, ale i nieustająca - kończy się jedna akcja, zaczyna następna. Ciągle też staramy się wchodzić w różne współprace, by w ramach kampanii móc szerzyć wiedzę o pomaganiu, no i zachęcić innych, by to robili, bo akurat w przypadku tej kampanii nie potrzeba wiele, by się przysłużyć – dodaje Jolanta Chełmińska. Kampanię „Małą pomoc, wielka radość” wspiera aktorka i mama dwóch synów, Aneta Zając. Sama mam dwoje dzieci i wiem, jak ważne dla każdej mamy jest spełnienie wszelkich potrzeb swoich pociech i zapewnienie im możliwości dobrego startu w dorosłość. Chciałabym więc zaapelować do innych mam, żeby włączyły się w ten program i pomyślały o tym, jak wielką radość mogą sprawić najmłodszym podopiecznym PCK, dzięki „małej pomocy” przy okazji codziennych zakupów – mówi aktorka. Dla Ciebie to niewielki gest, który właściwie nie wymaga żadnego wysiłku, bo przecież zakupy robisz prawie codziennie, dla tych rodzin to poprawa jakości życia, a także poczucie, że nie są osamotnieni w swoich problemach. A więc gotowa na zakupy w Carrefour?
„Mała pomoc, wielka radość” – PCK, P&G oraz Carrefour ruszyły z akcją na rzecz potrzebujących dzieci
W ramach rozpoczętej właśnie kampanii „Mała pomoc, wielka radość” procent ze sprzedaży produktów P&G, takich jak m.in. Pampers, Ariel czy Gillette, zakupionych w sklepach Carrefour w całej Polsce, przeznaczony zostanie na najbardziej potrzebne rzeczy dla podopiecznych PCK.
W najuboższych rodzinach częstym problemem jest zaspokojenie podstawowych potrzeb – zapewnienie żywności, ubrań, a także środków higieny i czystości. Negatywne skutki sytuacji tych rodzin najbardziej odczuwają dzieci. Brak podstawowych rzeczy w domu niekorzystnie wpływa na ich rozwój i dorastanie. PCK, najstarsza w Polsce organizacja humanitarna, od lat dociera z pomocą do dzieci z najuboższych rodzin. Pomaganie daje radość Procter & Gamble i Carrefour Polska właśnie rozpoczęły program „Mała pomoc, wielka radość”, którego celem jest pomoc potrzebującym rodzinom, podopiecznym PCK. – Przez 365 dni w roku robimy wszystko, co w naszej mocy, aby poprawiać życie naszych podopiecznych. Wielu z nas nawet nie zdaje sobie sprawy, jak niewiele trzeba, by choć trochę podnieść poziom życia rodzin, którymi się opiekujemy. Nawet takie podstawowe produkty, jak środki czystości czy higieny mogą w znaczący sposób poprawić warunki, w jakich dorastają dzieci i młodzież – tłumaczyła Jolanta Chełmińska, Członek Prezydium Zarządu Głównego PCK. Brak podstawowych rzeczy w domu ma znacznie szerszy wymiar – Dla dzieci w wieku szkolnym bardzo ważnym źródłem wiedzy o nich samych jest grupa rówieśnicza. To m.in. dzięki informacjom zwrotnym od innych, młody człowiek kształtuje samoocenę, pozytywną bądź negatywną. Dzieci, które żyją w niedostatku, które różnią się w istotny sposób od innych, mogą stać się ofiarami wykluczenia społecznego. Dlatego zapewnienie dzieciom godnych warunków życia jest tak istotne dla ich prawidłowego rozwoju. W przeciwnym razie naraża się je na brak poczucia akceptacji, które jest jedną z ważniejszych potrzeb życiowych dzieci – zaznaczyła psycholog, Dorota Maciejec. Ty też możesz pomóc dzieciom Program „Mała pomoc, wielka radość” ma szansę to poprawić. Wszyscy klienci sklepów Carrefour, którzy do 26 czerwca kupią produkty P&G, takie jak pieluszki i chusteczki Pampers, produkty do pielęgnacji włosów (Head&Shoulders, Pantene i Aussie), produkty do pielęgnacji tkanin i domu (Ariel, Vizir, Lenor, Fairy, AmbiPur), produkty do higieny intymnej (Always, Naturella, Discreet), produkty do higieny jamy ustnej (Oral-B i Blend-a-Med) oraz produkty Gillette, Gillette Venus i Old Spice, mogą przyczynić się do poprawy życia najmłodszych podopiecznych PCK. – Nasze marki na co dzień goszczą w domach milionów rodzin w Polsce. Dzięki akcji „Mała pomoc, wielka radość” możemy sprawić, by produkty takie jak Pampers, Ariel czy Lenor, mogły również towarzyszyć w codziennym życiu dzieci z rodzin najuboższych, dbając o czystość i higienę w ich domach – argumentowała Justyna Rymkiewicz z firmy Procter & Gamble, będącej inicjatorem programu. Ogólnopolski zasięg kampanii możliwy jest dzięki zaangażowaniu firmy Carrefour Polska, jednej z największych sieci sklepów detalicznych w kraju. – Wierzymy, że chęć pomocy potrzebującym jest naszym klientom bliska. Wyrażali to już wielokrotnie, uczestnicząc w akcjach charytatywnych w naszych sklepach. „Mała pomoc, wielka radość” to kolejna możliwość niesienia pomocy dzieciom w potrzebie, z której można skorzystać podczas codziennych zakupów w hiper- i supermarketach Carrefour na terenie całego kraju – tłumaczył Robert Noceń, Sekretarz Generalny Carrefour Polska. Kampanię „Małą pomoc, wielka radość” wspiera aktorka i mama dwóch chłopców, Aneta Zając, która podkreśla, jak ważne są dla niej programy społeczne, które odmieniają los dzieci. – To cudowna inicjatywa i popieram ją całą sobą. Sama mam dwoje dzieci i wiem, jak ważne dla każdej mamy jest spełnienie wszelkich potrzeb swoich pociech i zapewnienie im możliwości dobrego startu w dorosłość. Chciałabym więc zaapelować do innych mam, żeby włączyły się w ten program i pomyślały o tym, jak wielką radość mogą sprawić najmłodszym podopiecznym PCK, dzięki „małej pomocy” przy okazji codziennych zakupów – podsumowała Aneta Zając.
„Dzieci z Alleppo nie stanowią zagrożenia terrorystycznego. To są sieroty i trzeba im pomóc” – apeluje prof. Alicja Chybicka
Czy polscy rządzący otworzą swoje serca na pomoc dzieciom z Syrii? Dlaczego Polska Akcja Humanitarna uważa, że adopcja dzieci z Alleppo to nienajlepszy pomysł? Jaki głos w tej sprawie zabrali członkowie Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci?
Dlaczego MSWIA nie zgodziło się na przyjazd syryjskich sierot do Sopotu? Kiedy na przełomie roku prezydent Sopotu ogłosił, że miasto chce przyjąć na leczenie dzieci z Allepo nie uzyskał wówczas zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Co rozpętało medialną burze i dyskusje na temat tego, dlaczego rządzący utrudniają pomoc osieroconym przez wojnę dzieciom. Przedstawiciele ministerstwa – jak podał TVN 24.pl – zwracali wówczas uwagę na „problemy z ustaleniem tożsamości osób z Syrii i wyeliminowaniem zagrożenia terrorystycznego”. W uzasadnieniu również napisano, że „Polska wystarczająco już pomaga Syryjczykom”. Sprawę odmowy przyjęcia Syryjczyków skomentował wówczas rzecznik rządu Rafał Bochenek twierdząc m.in. że pismo MSWiA w tej sprawie w sformułowaniach jest niefortunne. „Premier zażąda pisemnych wyjaśnieniach od urzędników. Jednocześnie trzeba zauważyć, że prośba pana Karnowskiego, prezydenta Sopotu była na poziomie dużej ogólności. A decyzje w tak ważnych sprawach wymagają większej ilości szczegółów.” Jednocześnie rzecznik rządu dodał, że „przy tych działaniach trzeba również pamiętać o wszelkich procedurach wiążących się z bezpieczeństwem polskich obywateli nie zapominając o kwestiach humanitarnych”. Na Boga dzieci z Alleppoto to nie terroryści! Polacy mają obowiązek pomóc Dlatego też pomoc syryjskim dzieciom stała się tematem ostatniego posiedzenia Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci. - My Polacy, którzy otrzymaliśmy pomoc po II wojnie światowej od wielu państw na świecie jesteśmy zobligowani tę pomoc dać osieroconym przez wojnę dzieciom – apelowała do pozostałych członów posiedzenia prof. Alicja Chybicka, pediatra, posłanka PO. - Na boga dzieci nie stanowią zagrożenia terrorystycznego, są to sieroty, które polskie szpitale mogłyby przyjąć doleczenia a Polacy zaadoptować albo stworzyć ośrodki, w których można by stworzyć dzieciom warunki do normalnego życia. To są kwestie do uzgodnienia, ale stanowisko naszego zespołu może być jedno: tym dzieciom Polska musi pomóc. Polska Akcja Humanitarna: sprowadzanie dzieci z Alleppo nie ma sensu?! Kiedy szefowa Polskiej Akcji Humanitarnej zamieściła na Twitterze wpis, że: „sprowadzanie sierot do Polski z Alleppo nie ma sensu. W społeczeństwie muzułmańskim nie ma sierot, one mają bliższą lub dalszą rodzinę, zawsze ktoś je do siebie weźmie” rozpętała się kolejna medialna burza. Szefowa PAH wyjaśniała potem w mediach, co miała na myśli. Na spotkaniu Parlamentarnego Zespołu ds. Dzieci pojawił się również przedstawiciel PAH, którego zapytaliśmy o to, jak Polacy mogą pomóc osieroconym dzieciom z terenu wojny: - Pomagać można dostarczając żywność i środki higieniczne – mówi Marcin Podleśny z PAH.- A w przyszłości musimy myśleć o rozwijaniu długofalowej pomocy przy odbudowie domówi szkół w Syrii. A wy co o tym sądzicie drodzy rodzice? Jakie są waszym zdaniem granice pomocy dzieciom z terenu wojny? Piszcie w komentarzach. Polecamy: Pilny apel o pomoc! Dzieci w Syrii umierają z głodu Pochodzi z Syrii, w Polsce leczy noworodki i chwali WOŚP Jak pewien pisarz i papież nauczyli mnie pomagać innym
Jedno pytanie może zmienić życie naszych dzieci. Odpowiedzi nas poruszyły!
"Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że ja i moja rodzina mieszkamy w schronisku" – napisał jeden z uczniów. Zadając to pytanie, możemy dać dzieciom radość i nadzieję!
Kyle Schwartz jest nauczycielką w 3 klasie w amerykańskiej szkole w Denver. Poprosiła dzieci, by dokończyły na kartkach zdanie "Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział...". Ich odpowiedzi wzruszają, ale przede wszystkim pokazują, z jakimi problemami muszą zmagać się maluchy każdego dnia. Kyle zamieściła na Twitterze zdjęcia kartek z odpowiedziami dzieci z hashtagiem #iwishmyteacherknew ("Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział"). Gdy inni nauczyciele dowiedzieli się o jej pomyśle, postanowili zadać to samo pytanie swoim uczniom. Czytaj także: Czy nauczycielka ma prawo przeczytać pamiętnik ucznia? Odpowiedzi maluchów zostały zebrane i opublikowane w książce "Chciałbym, Żeby Mój Nauczyciel Wiedział: Jak Jedno Pytanie Może Zmienić Życie Naszych Dzieci" (tyt. oryginalny: "I Wish My Teacher Knew: How One Question Can Change Everything For Our Kids"). Zobaczcie kartki z wyznaniami maluchów. Jak myślicie, jakie byłyby odpowiedzi waszych dzieci? ​Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że nie mam się z kim bawić. Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że moja mama się rozwiodła. 3 razy. Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że w domu nie mam ołówków, żeby móc odrabiać pracę domową. Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że mój tata pracuje na dwa etaty i nie widuję go zbyt często. Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że mam ADHD i różnię się od innych. Chciałbym, żeby mój nauczyciel wiedział, że nie mamy pieniędzy i dostajemy jedzenie z banku żywności. Wiedząc, z jakimi trudnościami zmaga się dziecko, łatwiej jest mu pomóc. Podoba wam się ten projekt? Nam bardzo! Polecamy: 6-latek w szkole. Jesteś za czy przeciw?
Pamiętaj o 1 proc. podatku. Namawiamy do pomagania dzieciom
Do końca kwietnia musisz wypełnić PIT i rozliczyć się z podatku. Nie zapomnij o przekazaniu 1 proc. wybranej organizacji pożytku publicznego. Wybieraj mądrze: nie kieruj się tylko reklamą. Namawiamy do przekazywania 1 proc. organizacjom, które pomagają dzieciom.
Jak wybrać organizację Przekazując 1 proc. podatku możesz zadecydować, na co ma być przeznaczona część twojego podatku, bezpośrednio wskazać problem, który jest dla ciebie ważny, a także instytucję, która działa w tym obszarze. Zastanów się, w co zaangażował(a)byś się, gdybyś miał (miała) czas, pieniądze i przekonanie, że ten wysiłek przyniesie efekty. 1. Po pierwsze zrób to. Przekaż 1 proc. na dobro wspólne. 2. Po drugie zastanów się, co jest dla Ciebie ważne. 3. Po trzecie wybierz organizację, która się tym zajmuje. 4. Po czwarte, sprawdź, co organizacja zrobiła z Twoim 1 proc. w ubiegłym roku. Jak nie przekazywać 1 proc. podatku Nie przekazuj 1 proc. automatycznie czy przypadkowo, kierując się wyłącznie reklamą. Nie pozwalaj też, by ktoś inny dokonał za Ciebie wyboru. Nie przekazuj 1 proc. organizacji, o której nic nie wiesz, a której nazwa i nr KRS wpisany został do bezpłatnego programu rozliczania PIT. Jeśli nie wiesz, komu przekazać 1 proc. podatku Zajrzyj na portal www.ngo.pl, gdzie w ogólnopolskiej bazie informacji o organizacjach pożytku publicznego możesz wyszukać tę, która działa w interesującej ciebie dziedzinie lub w Twojej okolicy. Przed przekazaniem 1 proc. sprawdź, czy organizacja znajduje się w wykazie organizacji pożytku publicznego uprawnionych do przyjmowania wpłat z 1 proc. publikowanym przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej na stronie www.pozytek.gov.pl. Czytaj też: 1 proc. podatku na szlachetny cel. Zajrzyj na jej stronę wybranej organizacji i sprawdź, czy informuje o tym, na co przeznaczyła 1 proc. w ubiegłym roku. Jeśli nie, zadzwoń lub wyślij maila i zapytaj. Zanim przekażesz jej 1 proc. w kolejnym roku, sprawdź, jak gospodaruje zebranymi pieniędzmi. Upewnij się, czy to, co robi Ci się podoba. Jak to zrobić? Aby przekazać 1 proc. wybranej organizacji pożytku publicznego wystarczy w odpowiednią rubrykę w zeznaniu podatkowym wpisać jej nazwę i numer KRS. Pieniądze zostaną przelane przez Urząd Skarbowy. Polecamy: Jak rozliczyć PIT - porady uwzględniające zmiany w 2015 roku.