Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w stu procentach panować nad swoimi emocjami i uczuciami. Twoim zadaniem jest mu w tym pomóc. Pamiętaj, że adaptacja przedszkolna bywa trudna. Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Zastanawiasz się, jak przekonać dziecko do chodzenia do przedszkola? Przede wszystkim zachowaj spokój. Rano nie zwracaj zbytnio uwagi na dramatyczne gesty malucha, tylko konsekwentnie i ze spokojem przygotowuj go do wyjścia. Dziecku może nie udzieli się twój spokój, ale też swoim nerwowym zachowaniem nie podgrzejesz dodatkowo atmosfery. Warto też skrócić – tyle, ile się da – czas spędzony rano w domu (np. wieczorem przygotuj ubranie na jutro, nie budź malca zbyt wcześnie), bo dzięki temu dziecko nie zdąży się „nakręcić”. – Dobrze, by do przedszkola odprowadzał dziecko ten z rodziców, który ma mocniejsze nerwy (więc nie da się ubłagać na powrót do domu, ani sprowokować głośnym płaczem) – sugeruje Beata Chrzanowska-Pietraszek. Pożegnanie w szatni powinno być krótkie i rzeczowe: wystarczy ucałować malca, życzyć miłego dnia, powiedzieć, kiedy po niego wrócimy. Po odebraniu malucha z przedszkola pytaj go o miłe rzeczy, np. z kim się dzisiaj bawił, czy był na spacerze itp. Unikaj pytań drażliwych w stylu: „Jak długo jeszcze płakałeś?”, „Czy zjadłeś cały obiad?”, „No i po co było rano tak histeryzować?”. Warto też, by maluch miał jak najbardziej uporządkowany harmonogram dnia. Dzięki temu będzie spokojniejszy. Jeśli będziesz postępować przez cały czas konsekwentnie, już po około dwóch tygodniach maluch będzie chodził do przedszkola bez problemów. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola i płacze, to sytuacja, która ma miejsce częściej, niż myślisz. Zdarza się, że malec nie przeżywa okresu adaptacyjnego na początku swojej kariery przedszkolaka, tylko kłopoty z adaptacją w przedszkolu pojawiają się dopiero po jakimś czasie (np. po dwóch, trzech miesiącach). Dzieci przecież różnią się między sobą i nie wszystkie dokładnie w tym samym momencie przechodzą różne etapy. Bywa też, że ambitny maluch, zanim jeszcze stał się przedszkolakiem, zaraził się entuzjazmem rodziców („Hurrrra, pójdę do przedszkola!”). A kiedy już do niego poszedł, nie chciał ich zawieść i pokazać, że wcale nie jest tak kolorowo, jak sobie wyobrażał. Stłumił więc swoją niechęć i dopiero po jakimś czasie, nie mogąc się uporać ze swoimi emocjami, wyrzucił je z siebie (często wtedy są nawet bardziej intensywne, niż byłyby na początku). Powinnaś postępować tak, jakby to były dopiero pierwsze dni lub tygodnie malucha w przedszkolu. Nie miej do niego pretensji, że nagle zaczął stroić fochy, ma fanaberie i tak naprawdę nie wie, o co mu chodzi. Daj mu czas na przeżycie swoich emocji, ale też nie pozwól wejść sobie na głowę. – Dziecko musi wiedzieć, że je rozumiesz, co nie znaczy, że pozwolisz mu wziąć urlop od przedszkola. Dziecko nie chce chodzić do przedszkola, mimo że pomyślnie przeszło adaptację Twój maluch za kilka miesięcy będzie już „etatowym” przedszkolakiem. Spokojnie lub trochę burzliwiej przejdzie okres adaptacyjny, będzie miał swoich kolegów i koleżanki w grupie, a mimo to któregoś dnia może wstać rano i oznajmić, że nie chce iść do przedszkola. Ma muchy w nosie czy konkretny powód? Czasem to rzeczywiście jedynie kwestia gorszego dnia (wtedy już nazajutrz maluch nie pamięta o swojej niechęci) – twierdzi psycholog. Ale bywa, że przyczyna jest poważniejsza: może np. pokłócił się z kolegą, a może nauczycielka zwróciła mu ostro uwagę. Zachęć dziecko do przedszkola, wyjaśniając ewentualne problemy Jeśli twoje dziecko nagle nie chce chodzić do przedszkola, przede wszystkim z nim porozmawiaj. Zapytaj, czy w przedszkolu zdarzyło się ostatnio coś przykrego. Bądź delikatna, ale dociekliwa: malec na początku może mieć problem z wyjaśnieniem swoich uczuć, czasem też do końca nie zdaje sobie z nich sprawy. – Dobrze jest także oglądać rysunki dziecka i obserwować jego zabawy. Maluchy bardzo często odzwierciedlają w nich sytuacje, których się boją albo które są dla nich niemiłe (np. bawią się w karmienie lalek na stołówce, mówiąc: „Musisz zjeść wszystko"). Gdy już dowiesz się, jaki jest powód niechęci dziecka, spróbuj go pocieszyć, np. „Nie martw się, Kasia tak na pewno o tobie nie myśli”, „Powiedz Jasiowi, że jeśli uderzy cię jeszcze raz, to porozmawiam z jego rodzicami”, „Powiem pani, że nie musisz zjadać całego obiadu” itp. Maluch powinien wiedzieć, że ma w tobie mocne oparcie. Jeśli trzeba, porozmawiaj też z wychowawczynią dziecka i wyjaśnij ewentualne problemy. Przy dziecku staraj się jednak nie wyolbrzymiać problemu, tylko spokojnie go wyjaśnić, a potem przejść nad nim do porządku dziennego. Gdy maluch zobaczy, że wcale nie taki diabeł straszny, łatwiej pójdzie do przedszkola. A tam będzie mógł sam się przekonać, że koledzy nadal go lubią, pani mówi normalnym tonem i dzień wcale nie przypomina tego złego, wczorajszego. Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Bywa (na szczęście bardzo rzadko), że poranny bunt przed przedszkolem wynika z niedojrzałości malucha. Wtedy jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie na jakiś czas dziecka w domu. Jak rozpoznać, że twój maluch nie jest jeszcze gotowy na przedszkole? Poranne płacze trwają już ponad trzy tygodnie. To sygnał, że maluch ma problemy z adaptacją. Dziecko nie bawi się w przedszkolu. Jest apatyczne, siedzi w kącie, popłakuje, nie chce brać udziału w żadnych zajęciach z innymi dziećmi. Pojawiły się dodatkowe niepokojące objawy. Maluch zaczął się w nocy moczyć, codziennie wymiotuje, nawet w domu nie chce nic jeść itp. Tego nie rób, by przekonać dziecko do przedszkola? Ogromnie ważne jest, by zachęcając dziecko do chodzenia do przedszkola, nie popełniać następujących błędów. Te metody to jedynie dobry sposób, by na długi czas zniechęcić dziecko do przedszkola. Krytyka. Stwierdzenie „Ty zawsze jesteś beksą” lub „Nie jesteś wcale odważnym zuchem, tylko marudą!” na pewno nie pomogą maluchowi uporać się ze swoimi obawami przed przedszkolem, za to upewnią go, że po raz kolejny nie potrafi poradzić sobie w stresowej sytuacji. Skoro nie potrafi, nawet nie przyjdzie mu do głowy, żeby się jakoś szczególnie starać. Zawstydzanie i wyśmiewanie. Zdanie rzucone w szatni: „Patrz, wszyscy śmieją się z twoich fochów”, wywoła u malca jeszcze większy stres. Spóźnianie się. Jeśli mama miała być po obiedzie, maluch od tego momentu czeka na nią. Im dłużej ona nie przychodzi, tym dziecko jest bardziej zaniepokojone i przestraszone. Oszukiwanie. Gdy obiecujesz dziecku, że to ty go dzisiaj odbierzesz z przedszkola, zrób wszystko, żeby tak było. Jeśli nie możesz tego obiecać na sto procent, po prostu nic nie obiecuj. Kłamstwo to zawsze zły pomysł. Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Dziecko odmawia przyjmowania posiłków w przedszkolu? Martwisz się, że chodzi cały dzień głodne? Jest kilka sprawdzonych sprawdzonych sposobów, które pomogą zachęcić go do jedzenia razem z przedszkolną grupą. Daj dziecku czas – jeśli maluch dopiero zaczął chodzić do przedszkola – potrzebuje czasu, żeby się zaaklimatyzować, poznać otoczenie, kolegów i koleżanki. Musi zaznajomić się z nową sytuacją. Dziecko nawet jeśli tego nie mówi lub nie okazuje – może być zestresowane. Podaj mu argumenty – możesz spróbować przekonać swojego malucha do jedzenia, inicjując rozmowę na ten temat. Powiedz, że powinien jeść w przedszkolu, żeby mieć siłę na wspaniałą zabawę z nowymi kolegami. Argumentem może być również to, że pozna nowe smaki, a później będziecie mogli to wspólnie wykorzystać do eksperymentowania w kuchni. Zachwyć się jadłospisem – dobrą metodą jest czytanie dziecku jadłospisu. Gdy odprowadzasz go rano do przedszkola, zatrzymaj się na chwile przy tablicy z jadłospisem. Przeczytaj, co dzisiaj będzie w menu. W ten sposób maluch będzie wiedział „co go czeka dzisiaj”. Jeśli jadłospis przeczytasz mu w taki sposób, że przekona się, że na obiad będą same pyszności – z pewnością będzie lepiej nastawiony do zjedzenia tego posiłku. Możesz poprosić dziecko, by po powrocie do domu opowiedziało ci, jak smakowała zupa dyniowa, bo sama bardzo chciałabyś jej spróbować. Porozmawiaj z przedszkolankami – powiedz nauczycielkom o swoich obawach odnośnie niejedzenia u dziecka. Być może zbyt intensywnie zachęcają je do zjedzenia obiadu lub nie robią tego w ogóle. Taka rozmowa może przynieść dobre efekty, może dowiesz się czegoś, co powoduje u twojego dziecka niechęć do jedzenia w przedszkolu. Nie porównuj i nie krytykuj – krytyka lub porównywanie do innych dzieci (np. Jaś zjadł pięknie obiadek, a ty nie) nie działa na dziecko dobrze. Nie przynoś dziecku smakołyków – zrozumiałe jest, że jeśli dziecko nie zje obiadu w przedszkolu – pęka ci serce. Złą metodą jednak jest przynoszenie mu łakoci, drożdżówek lub innych przekąsek. Owszem, jeśli dziecko nie zjadło obiadu – będzie pewnie trochę głodne, ale taka jest naturalna kolej rzeczy. Nie ucz dziecka schematu „po co mam jeść obiad w przedszkolu, jeśli mama i tak da mi pyszną drożdżówkę”. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 10 KSIĄŻEK] Kompetencje kluczowe w przedszkolu – czym są, jak się je kształtuje? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dziecko nie chce chodzić do szkoły: przyczyny, co robić
Co zrobić, gdy dziecko nie chce chodzić do szkoły? Co powiedzieć, jak zmotywować? – podpowiada dr Paulina Sobiczewska – psycholog z Uniwersytetu SWPS. Wyjaśniamy także, jakie mogą być przyczyny niechęci do szkoły.
Jeśli dziecko nie chce chodzić do szkoły, przede wszystkim warto ustalić, co jest prawdziwym powodem niechęci do szkoły. Może to trudność z przyzwyczajeniem się do nowych obowiązków po długich wakacjach? Być może źródło napięcia nie jest związane z samą placówką szkolną, ale ze złymi relacjami z kolegami lub nauczycielami – mówi dr Paulina Sobiczewska, psycholog z Uniwersytetu SWPS. – Należy też pamiętać, że wiek szkolny to okres, w którym człowiek szuka akceptacji, szczególnie ze strony rówieśników. Dlaczego dziecko nie chce chodzić do szkoły? Powody, dla których dziecko nie chce chodzić do szkoły, mogą mieć związek zarówno z samą szkołą, kolegami z klasy czy nauczycielami, jak również z sytuacją w domu. Przyczyny niechęci dziecka do szkoły: problemy z adaptacją w szkole, konflikty z rówieśnikami, konflikty z nauczycielami, problemy zdrowotne (depresja, nerwica), fobia szkolna, trudności w nauce jednego lub kilku przedmiotów, zmęczenie, problemy domowe. Na brak chęci chodzenia do szkoły mogą wpływać również kłótnie w domu, rozwód rodziców, choroba jednego z członków rodziny. Problemy domowe odbijają się na psychice dziecka, powodując lęk, smutek, a także niechęć do uczestniczenia w lekcjach. Dziecko może mieć zachwiane poczucie bezpieczeństwa. W takiej sytuacji wskazane jest wsparcie ze strony psychologa, który pomoże dziecku uporać się z trudnymi emocjami, zrozumieć aktualną sytuację i pozbyć się obaw z nią związanych. Dziecko nie chce chodzić do szkoły – co robić? Niechęć do szkoły, która ujawnia się krótko po rozpoczęciu roku szkolnego to naturalna reakcja. Dorośli również często nie mają ochoty wracać do pracy po urlopie. W ciągu dwóch miesięcy wakacji dziecko zdążyło przyzwyczaić się do odpoczynku, w szkole ma natomiast do wykonania trudne zadania, z których musi się wywiązać. Dlatego często buntuje się przed powrotem do nauki. Warto mu tłumaczyć, że po wolnym czasie każdy i rodzic, i dziecko muszą wrócić do swoich obowiązków. Jeśli dziecko ma trudności z powrotem do codziennej rutyny pełnej nauki i pracy, powinniśmy wszelkie zmiany z tym związane wprowadzać możliwie jak najłagodniej. – Na początku roku szkolnego nie wymagajmy od uczniów 100 proc. wydajności – w tym czasie można pozwolić im na nieco więcej swobody – radzi psycholog. – Przedstawiajmy naukę jako ekscytującą przygodę, a nie przykry i straszny obowiązek – dodaje. Warto porozmawiać z dzieckiem i dowiedzieć się, co jest przyczyną jego niechęci do szkoły. To pozwoli wspólnie rozwiązać problem. Może niechęć do szkoły ma związek ze złym traktowaniem ze strony kolegów z klasy, może dziecko boi się nauczyciela. Postarajmy się zrozumieć podejście dziecka do sytuacji i spróbujmy podsunąć kilka dobrych rad. Jeśli sytuacja tego wymaga, warto wybrać się do szkoły i porozmawiać z wychowawcą lub ze szkolnym pedagogiem. Dziecko nie chce chodzić do szkoły – czego nie robić: krzyczeć na dziecko, karać dziecka, zmuszać siłą do pójścia do szkoły, lekceważyć sytuacji. Niechęć do szkoły na początku edukacji Jeśli dziecko idzie do szkoły po raz pierwszy, pamiętajmy, że jest to dla niego zupełnie nowa sytuacja, rodzice muszą zrobić wszystko, by malucha z nią oswoić. – Mimo, że lęki pierwszoklasisty mogą wydawać się z perspektywy dorosłego błahe, nie bagatelizujmy ich. Opowiedzmy o nowych obowiązkach – chodzeniu na zajęcia czy odrabianiu lekcji tak, by dziecko miało poczucie kontroli nad nieznaną sytuacją – mówi dr Paulina Sobiczewska. Zapoznajmy dziecko z planem dnia – opiszmy kolejne kroki i przedstawmy, czego może się spodziewać w nowym otoczeniu – podsumowuje psycholog. Zobacz także: Jak napisać upoważnienie do odbioru dziecka ze szkoły [WZÓR] Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma ​Usprawiedliwienie nieobecności w szkole - jak je napisać? [WZÓR]
Twój maluch to mały… KAMELEON? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Okazuje się, że maluchom wystarczy kamyk, kawałek sznurka i garść piasku, aby wyczarować niezwykle danie w wytwornej restauracji. Czasem na balkonie. Kreatywność i wyobraźnia bywają u niektórych dzieci bardziej rozwinięte niż inne cechy. Psycholog Dominika Słomińska podpowiada, jak je wykorzystać oraz przekuć w przyszły sukces szkolny i życiowy.
Zapewne rozwiązałaś już nasz psychotest i na tej podstawie dowiedziałaś się, że bardziej niż do pandy, alpaki, flaminga, czy zebry, twój maluch podobny jest do KAMELEONA. Podobnie jak to małe zwierzątko, dziecko potrafi się chować, ale też przypodobać. Zauważyłaś to, prawda? Niezwykły, aktorski talent w połączeniu z kreatywnością zdecydowanie warto pielęgnować! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Twoje dziecko posiada cechy, które ma również… kameleon? Dowiedz się, jak je wspierać ? Kreatywność jest tą cechą dziecka, którą można wspierać dość łatwo, przede wszystkim nie ograniczając jej. Jak podkreśla psycholog Dominika Słomińska, towarzyszą jej bowiem wolność i wyobraźnia. - Kreatywność to bardzo wdzięczna cecha do prowadzenia w dziecku. Polecam podążać w tym względzie za maluchem. Kiedy słyszymy „Mama, wynalazłem wynalazek!” to znaczy, że dziecko wierzy w siebie i swoje możliwości. Trzeba pozwolić mu na realizowanie pomysłów nawet tych szalonych. Dzieci uwielbiają robić mikstury z mąk, wody, kaszy, fasoli, jajek i z mydła. Kochają eksperymenty i rozwiązywanie zagadek typu: jak pod ziemią zbudować korytarz dla mrówek i biedronek, jak zrobić z papieru strój policjanta, jak zbudować robota i pofarbować włosy krepiną. Co ma zrobić rodzic? Pozwalać, pozwalać i jeszcze raz pozwalać! Kiedy widzimy, że dziecko kieruje swoje działania w konkretnym kierunku – kosmosu, informatyki, dinozaurów czy budowania labiryntów, należy mu zapewnić atrakcje i rozwój względem tych potrzeb. Umiejętności aktorskie malucha Bardzo często dzieci puszczają wodze fantazji. I choć my, rodzice doceniamy kreatywność maluchów, przychodzi moment, w którym nie zawsze potrafimy, lub chcemy zaakceptować wymyślane przez malucha niestworzone historie. Psycholog Dominika Słomińska wyjaśnia, że podstawą jest odróżnienie wyobraźni i korzystania z niej, od rozwojowej konfabulacji, która przypada na wiek przedszkolny. Jak mówi ekspertka, dzieci wtedy potrafią wymyślać niestworzone historie zupełnie niepoparte rzeczywistością. – Znałam dziewczynkę, która opowiadała rodzicom, że ma męża, który mieszka daleko i wyjechał zaraz po weselu. Zapytana, dlaczego rodzice go nie poznali i nie zaprosiła ich na wesele, wzruszyła ramionami i powiedziała z uśmiechem „No jak to? Przecież ja was wtedy nie znałam”. Fantazji w tym wieku jest bardzo dużo, o tym, że ma się psa i pięć kotów, że ciocia z Ameryki przysyła gumę balonową, która puszcza tęczowe balony, które to naprawdę są bańkami mydlanymi. Proszę tych opowieści znad rzeki nie mylić z kłamstwem. To właśnie wtedy wyrabia się wyobraźnia. Kwitujmy je mrugnięciem oka i uśmiechem. Dzieci pełne wyobraźni są bardziej kreatywne, urocze, potrafią się bawić, zająć się sobą i potrafią „zbajerować nauczyciela swoim urokiem”. To często empaci ze zdolnościami aktorskimi – podkreśla psycholog Dominika Słomińska. Korzystanie z wyobraźni nie tylko wpływa na zabawę i jej jakość, ale też na osiągnięcia szkolne. Takie dziecko potrafi przewidywać przyczynę i rozpoznaje skutek, a wtedy znajduje błyskawiczne rozwiązania, jest mistrzem w projektach, organizacji imprez i wycieczek. No i najważniejsze – dzięki wyobraźni potrafimy marzyć, a marzenie to najlepsza rzecz na świecie. Czy wiesz, że...? Kameleony to mistrzowie kamuflażu - potrafią zmieniać swoją barwę, kiedy zmienia się ich nastrój lub kiedy wyczuwają zagrożenie - i wtedy naprawdę trudno je zauważyć. Mają duże wyłupiaste oczy, a każde z nich może poruszać się i patrzeć w inną stronę. Gady te nie mają uszu, reagują jednak na drgania, które powstają w ich otoczeniu. Kameleona, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Druga strona (kreatywnego) medalu Dziecko o cechach kameleona, bywa płochliwe, skryte, miewa zmienne nastroje, często unika kontaktu z rówieśnikami. Mówimy o nim, że jest typem obserwatora. Zdarza się, że trudno funkcjonować mu w grupie rówieśniczej. Jak podkreśla psycholog, kluczowe jest w pierwszej kolejności ustalenie przyczyny takiego zachowania i stwierdzenie, czy to cecha osobowości, czy nieśmiałość, czy niska samoocena. Jak tłumaczy Dominika Słomińska: - Nigdy nie negujemy uczuć dziecka. Na przykład kiedy mówi „nie potrafię” odpowiadamy „na pewno potrafisz”, lepiej powiedzieć „rozumiem, zróbmy to razem”. Kiedy dziecko w nowej sytuacji się cofa, nie wypychamy go przed siebie, mówiąc „nie bój się” lub „nie wstydź się”, tylko pozwalamy się schować za siebie, a potem kucnąć i powiedzieć „To nowe miejsce i nowi ludzie, widzę, że czujesz się niepewnie. To zrozumiałe. Obiecuję, że nie stanie się nic złego. Ja tu jestem”. Jeżeli dziecko ma niską samoocenę, to należy wprowadzać działania, które ją zbudują np. tworzenie przez nauczyciela stref eksperta, kiedy dziecko może opowiedzieć rówieśnikom o czymś, co go pasjonuje, albo robienie z dziecka asystenta – „potrzebuję twojej pomocy, bez ciebie sobie nie poradzę”, chwalenie za drobiazgi itd. Jeżeli dziecko jest samotnikiem: uszanować to. Kiedy będzie potrzebować, znajdzie drogę do dzieci, lub do jednego kolegi. Gdy dziecko udaje, że nie słyszy… Jak mówić do malucha, aby słuchało rodzica? Jeżeli zależy nam, aby dziecko usłyszało nasz komunikat, musimy przekaz dostosować do jego możliwości. Co to oznacza? Warto zadbać o kontakt wzrokowy, komunikat powinien być krótki i nie powinien zawierać treści podobnej do elaboratu wychowawczego. Dlaczego? Psycholog Dominika Słomińska tłumaczy: – Małe dzieci mają krótki czas koncentracji uwagi, dlatego jeżeli mowa dorosłego jest długa, dziecko słyszy kilka pierwszych zdań, a potem idzie za bodźcem, który je interesuje. Dzieci inteligentne bardzo szybko rozpoznają efektywność rodziców… Jeżeli rodzic jedno polecenie powtarza dziesięć razy, to dziecko wie, że dziesięć razy może nie reagować, po dziesiątym rodzic krzyknie i wtedy trzeba już usłyszeć. Dlatego zachęcam dorosłych, żeby nie dali się wmanewrować w mechanizm zdartej płyty, tylko mówili raz, drugi, a potem egzekwowali. Dziecko, kiedy zna zasady i ma postawione granice, czuje się bezpiecznie i nie musi przejmować kontroli. Wtedy łatwiej mu „usłyszeć”. Doskonale sprawdzają się komunikaty „ja”, np. „Zależy mi, żebyś umył zęby” , „Będzie mi miło, kiedy nakryjesz do stołu”. Jak podkreśla psycholog, nie można zapominać o uśmiechu i humorze, który pozwoli rozładować napięcie w trudnych sytuacjach. Słomińska tłumaczy: – Wyślijmy do dziecka samolocik z wiadomością – „Wstaw nas do szafki, właśnie podeptał nas twój tata. Pozdrawiamy twoje buty”. Albo zostawmy liścik na łóżku – „Ble, znowu nie zaniosłeś mnie do łazienki, leżę tutaj nie dość że mokry i przeziębiony, to jeszcze trochę zaczynam śmierdzieć. Zrozpaczony ręcznik”. Trzymając się zasady tropiciela dobrych zachowań i ignorowania niepożądanych, po prostu doceniajmy w naszych dzieciach to, co oczywiste, a wtedy one w poczuciu szacunku rozwiną skrzydła i będą nas słuchać i słyszeć. Nauka przez obserwację To cecha charakterystyczna dla wieku w ogóle. Dzieci są dobrymi obserwatorami i tak poznają świat. Jednak maluch, u którego dominują cechy kameleona, jest tym bardziej doskonałym obserwatorem. Jak tłumaczy psycholog Dominika Słomińska obserwacja to cudowne narzędzie. I dodaje: – Dzieci często, zanim zaczną w czymś uczestniczyć, najpierw wchodzą w rolę obserwatora. I trzeba im na to pozwolić, bo właśnie wtedy mają odwagę naśladować i się uczyć. Obserwują nie tylko oczami, ale angażują wszystkie zmysły. I właśnie takie zabawy angażujące wiele zmysłów są rozwojowe. Na pytanie, w co więc bawić się z dziećmi psycholog odpowiada: – Rozpoznawanie przedmiotów dłońmi za zasłoną, lub w magicznym pudełku skarbów, rozpoznawanie smaków z zasłoniętymi oczami np. gra szalone gary. Puszczanie baniek mydlanych trzepaczką od dywanów zanurzoną w wiadrze z wodą i płynem do naczyń, budowanie toru przeszkód lub mostu z rozwiniętej rolki papieru toaletowego, rysowanie kredą po betonie, wycinanki, wyklejanki, kalejdoskop… Mogę wyliczać bez końca. W jaki jeszcze sposób możesz dbać o dziecięcą naturę twojego dziecka? Jednym ze sprawdzonych sposobów pielęgnacji malucha jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji maluchy mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Twój maluch to mała… ALPAKA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Bez wątpienia twoje dziecko posiada wyjątkowe cechy, których stymulacja doprowadzi je ostatecznie do… sukcesu! Chcesz wiedzieć, jak je pielęgnować i tym samym dać mu szczęście? Przeczytaj nasz artykuł i dowiedz się, jakie porady ma dla rodziców „małych alpak” psycholog, Dominika Słomińska.
Rozwiązałaś nasz psychotest i już wiesz, czy cechy twojego dziecka bardziej pasują do pandy, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona? Jeśli wynikiem jest ALPAKA, musisz wiedzieć, że twoja pociecha jest przede wszystkim przyjacielska i empatyczna. Ponadto prawdopodobnie uwielbia poprawiać innym nastrój, podnosi na duchu, inni lubią jej towarzystwo, a sama zwykle jest bezkonfliktowa, cicha i spokojna. Dowiedz się, jak wspierać te naturalne cechy charakteru dziecka! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Alpaka jest przyjacielska. Twoje dziecko również? Oto sposoby, by pomóc maluchowi rozpoznać prawdziwą przyjaźń Psycholog Dominika Słomińska podkreśla, że: – Nie istnieje żaden tajemny kod na rozpoznanie przyjaciela. Aby ułatwić dziecku rozpoznanie przyjaciela, możemy mu opowiadać, co to znaczy się przyjaźnić i jak prawdziwy przyjaciel się zachowuje. W skrócie przyjaciel to ktoś, z kim lubimy spędzać czas i czujemy się dobrze w jego towarzystwie, czujemy się przez niego lubiani i akceptowani. Ponadto prawdziwy przyjaciel nie dokucza, nie zdradza sekretów i dzieli radości oraz smutki, a także stara się pomagać, kiedy znajdziemy się w prawdziwych tarapatach. Dodaje: – Trzeba zawsze dbać o to, żeby dzieci potrafiły od początku zachowywać równowagę w przyjaźni, żeby były i dawcami, i biorcami. Bo u dzieci empatycznych jest ryzyko, że będą dostosowane i uległe. Pomocne mogą być stare powiedzenia, które mają rdzenną mądrość: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” i „Z przyjacielem można beczkę soli zjeść”. Kolejną cechą alpaki jest empatyczność. W jaki sposób empatia pomaga dziecku osiągnąć sukces życiowy? Warto na początku przypomnieć sobie, czym jest empatia. To nic innego jak współodczuwanie, rozumienie i łatwość w kontaktach społecznych. Właśnie ta cecha sprawia, że człowiek empatyczny to taki, który jest bardziej przyjacielski, pomocny i otwarty na świat. Jak podkreśla nasza ekspertka: – Ludziom empatycznym może żyć się lepiej w zakresie życia społecznego, łatwiej im się współpracuje i komunikuje. Zwykle potrafią oni dogadać się z innymi, idą na kompromisy i są bardzo pomocni. Sukces życiowy często zapewnia im angażowanie się w najróżniejsze akcje społeczne – zakładają fundacje, pomagają zwierzętom i ratują środowisko, a nawet karmią ludzi bezdomnych. Osoby empatyczne są cudownymi partnerami. Często empatyczne dzieci zajmują się w życiu dorosłym humanistycznymi zawodami - są psychologami, pedagogami, opiekunami, lekarzami, położnymi, kuratorami itp. Czy wiesz, że...? Alpaka ma ciało pokryte gęsim, ciepłym, długim i mięciutkim włosiem, a do tego jest wyjątkowo łagodnym i przyjaznym zwierzęciem – dlatego tak miło jest się do niej przytulić. Z natury jest bardzo delikatna – ma miękkie poduszki kopyt, a odgryzając rośliny nigdy nie wyrywa ich z ziemi. Czy wiesz, że alpaki mają trzy żołądki oraz trzy powieki? Alpakę, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Czy empatia i przyjacielskie nastawienie do innych może w niektórych sytuacjach okazać się krzywdzące dla dziecka? Na kształtowanie empatii ma wpływ wiele czynników, w tym m.in. uwarunkowania genetyczne, postawa rodziców, wychowanie i doświadczenie. Psycholog Dominika Słomińska wskazuje, że to właśnie postawa rodziców i sposób wychowania dziecka mają tutaj ogromne znaczenie i działają dwutorowo. Jak tłumaczy: - Po pierwsze stają się wzorcem do naśladowania, oraz pozwalają zbudować wysoką samoocenę, co z kolei buduje parasol ochronny pod hasłem: „Pomagam, kiedy mogę, wysłucham, kiedy mogę, chronię i walczę, kiedy mogę, nie robię nic wbrew sobie i ponad swoje siły, dbam też o siebie”. Dodaje: – Pamiętam jak moja młodsza córka, która jest wyjątkowo empatyczna, chętna do pomocy i ratująca słabych, smutnych i opuszczonych, do spotkanej na peronie pani powiedziała: „A wie pani, ja bardzo kocham moją siostrę, i mamę też bardzo kocham, i tatę, ale najbardziej na świecie to ja kocham samą siebie” i to właśnie o to chodzi. Kształtowanie empatii u dzieci to też uczenie postawy społecznej np. raz w miesiącu zawozić razem z dzieckiem trochę karmy dla psów do schroniska, albo kupić jedzenie dla bezdomnych, brać udział w akcjach typu „Szlachetna Paczka” itd. Alpaki są bezkonfliktowe, jednak w takich trudnych sytuacjach u dzieci jest… różnie. Jak zadbać o to, by dziecko potrafiło wyrażać trudne emocje w sposób taki, by nie krzywdzić innych dzieci? Nasza psycholog wskazuje kilka rozwiązań. – Po pierwsze od początku nie zgadzać się na przemoc. Jeżeli dziecko podnosi rękę na kogokolwiek, trzeba zareagować stanowczym sformułowaniem: „Aua to mnie boli, stop zabawa”. Dorosły powinien się skupić na dziecku poszkodowanym, przytulić je, pogłaskać, powiedzieć: „To musiało być nieprzyjemne”, a dziecko, które się złości lub bije, ignorować. Podkreśla: – Warto również tropić dobre zachowania i wyrazy sympatii, i właśnie im dawać uwagę. Nigdy nie zależy zapomnieć, że dziecko ma prawo się złościć. Trzeba tylko zadbać o to, żeby nie krzywdziło innych. Super pomocne są najróżniejsze techniki np. pudełko złości wypełnione szeleszczącymi bibułkami, które dziecko może gnieść, zeszyt bez cenzury, worek treningowy, lub poduszka złości, którą można walić w łóżko. Kiedy rozmawiam z dziećmi o złości, lubię używać metafory ognia – złość jest jak ogień, ani dobry, ani zły – ale sposób jego okazania może być już różny. Płomienie może spowodować pożar, poparzenie i wszystko zniszczyć i spalić, ale też mogą zapalić świecę i stworzyć miły nastrój, możemy się ogrzać przy kominku, albo ugotować pyszny obiad. Dzieci uwielbiają takie metafory i dzięki nim potrafią w bezpieczny sposób „ugasić płomienie złości”. W jaki jeszcze sposób możesz pielęgnować dziecięcą naturę twojego dziecka? Można to robić na wiele sposobów. Jednym z nich jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji dzieci mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Odkryj i wspieraj naturalne zalety swojego dziecka [PSYCHOTEST]
Chociaż każdy maluch ma wiele cech wspólnych z innymi dziećmi, to jest jedyny w swoim rodzaju i potrzebuje indywidualnego podejścia rodzica czy wychowawcy. Rozwiąż quiz i sprawdź, jakie cechy dominują u twojej pociechy oraz jak możesz wspierać ich rozwój!
Każdy z nas ma w sobie cechy, które posiadają również… zwierzęta! Dlatego rozwiązując psychotest możesz dowiedzieć się, czy cechy charakteru twojego maluszka pasują bardziej do: pandy, surykatki, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona... A gdy już rozwiążesz quiz i otrzymasz wyniki, koniecznie przeczytaj artykuł, w którym znajdziesz m.in. porady psychologa, jak stymulować właśnie te naturalne, dominujące cechy twojej pociechy, a także dowiedz się, jaki mają one wpływ na jej rozwój. Może dzięki temu łatwiej będzie ci zrozumieć swoje dziecko? Zapraszamy do zabawy! Nie przerywaj zabawy! Teraz pandę, surykatki, flaminga, alpakę, zebrę i kameleona znajdziesz obok Bolka i Lolka na produktach Bambino Dzieciaki. Wybierz sposób pielęgnowania dziecięcej natury – poniżej nasza podpowiedź. Materiał powstał z udziałem Bambino View Ediplayer on the source website
Psycholog radzi: jak nie tracić radości w dobie pandemii?
Pandemia to często czas, w którym nie jest łatwo o uśmiech u dzieci i u dorosłych. W tym okresie pojawiają się nierzadko trudne emocje, które mogą zepsuć najlepszy nastrój… Jak mimo wszystko szukać pozytywów codzienności? Podpowiada psycholog, Dominika Słomińska.
Praca i nauka zdalna w nowych warunkach jest wymagająca. Chociaż taka rzeczywistość wiąże się z wieloma wyzwaniami, to jednak możemy czerpać z tego czasu. Również w pandemii możemy zadbać o maluchy, wymyślając im ciekawe zabawy. Jako że w tym okresie może być trudno o kreatywność – kilka aktywności podpowie psycholog Dominika Słomińska, która świetnie wie, czego najbardziej potrzebują wtedy najmłodsi. Przeczytaj nasz wywiad z ekspertem i dowiedz się, co robić z dzieckiem, aby nie tylko w czasie pandemii nie tracić radości, ale również dbać o wyjątkową więź, która was łączy! Z czym mierzy się maluch w dobie pandemii? W tym czasie maluchy są przede wszystkim narażone na izolację od rówieśników, a co za tym idzie, utrudniony rozwój społeczny. To właśnie w pandemii dzieci dotyka ogromna samotność i skazanie na… samotną zabawę. Doskwiera im także lęk o starsze osoby, często ukochanych dziadków, którzy odbierali je z przedszkola, zabierali na zupę ogórkową i bawili się, dlatego też dziecko za nimi bardzo tęskni! Do tego zwykle rodzice pracujący zdalnie, siedzą przed komputerami i jedynie „mają oko” na dziecko, żeby nie zrobiło sobie krzywdy, bezpiecznie się bawiło i zjadło. I ostatecznie jeszcze zamknięte przedszkola i szkoły, więc pozostaje zdalne nauczanie. Nuda, nuda, nuda.... Co możemy zrobić, żeby pomóc dziecku to przetrwać? Jest wiele sposobów, jednak najlepszym jest… zabawa! Proponuję zorganizowanie dni tematycznych, podczas których dziecko będzie beztrosko się bawić. Brzmi jak wyzwanie? Nic z tych rzeczy – dajmy dziecku kartony, taśmę klejącą, motki wełny i farby. Ponadto na podłodze rozłóżmy folię malarską, a dziecko może puścić wodze wyobraźni i tworzyć miasteczko, domek, pociąg, windę itd. Kolejnym pomysłem jest zabawa w mapy i geodezję. Wręczamy dziecku mapę skarbu z trasą od jednego do kolejnego punktu mieszkania, a w każdym punkcie musi wykonać zadanie (jakąś aktywność), w tym m.in. ułożyć wierszyk lub piosenkę, zrobić 10 przysiadów, narysować rysunek całej rodziny, zjeść 3 marchewki itp. A na koniec… dziecko znajduje pudełko ze skarbem! W jego roli świetnie sprawdzą się np. kredki do malowania po wannie, buteleczka z bańkami mydlanymi, plastelina czy jakiś smakołyk. Świetnym pomysłem, by przetrwać ten czas jest także wykonanie planu aktywności na cały dzień. Może wyglądać np. tak: zabawa „Mały lekarz”, rysowanie, puzzle, skoki przez przeszkody, budowanie toru przeszkód itp. Proste i… wywołuje uśmiech u malucha! Czy radość w tym czasie wniosą także zabawy na świeżym powietrzu? Oczywiście, że tak! Jeżeli w domu jest zabezpieczony balkon lub ogród, wspaniałą aktywnością jest puszczanie baniek mydlanych zanurzonych w wiadrze z płynem do mycia naczyń, trzepaczką do dywanów. Ponadto po wykonaniu wszystkich, zawodowych obowiązków, proponuję zadbać o ruch na świeżym powietrzu. Warto z maluchem wyjść na spacer, do zoo, do lasu, nad rzekę lub na plac zabaw. O czym jeszcze powinni pamiętać rodzice, by zrelaksować się i odprężyć wraz z dziećmi, a także nie tracić radości na co dzień? Według mnie warto, by rodzice nie zapominali o wieczornym czytaniu i gadaniu. Znam rodziny, które umówiły się, że będą zachowywać pełną ostrożność i wspólnie spędzać czas z dziećmi, żeby pielęgnować ćwiczenie relacji społecznych. Ten pandemiczny czas to nie tylko strach i rozwaga, to też ogromny dar – możemy wtedy ze sobą pobyć, pocieszyć się i pożyć trochę wolniej. Dlatego bawmy się razem i spędzajmy ze sobą czas, by znaleźć powody do radości, takiej mimo wszystko. Maluchy tego potrzebują! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka View Ediplayer on the source website
Okiem psychologa: jak łączyć naukę z zabawą?
Każdego dnia warto znaleźć czas na wspólne chwile z dzieckiem. Ba, warto dziecko i dziecięcą radość odkryć także w sobie! A jak się bawić, by zabawa miała również walory edukacyjne? Podpowiada psycholog, Dominika Słomińska.
Zastanawiacie się czasem, jak się bawić z dzieckiem, by był to czas wspólnej radości, ale też nauki, w tym nauki... życia? Bo wiadomo, że nawet najlepsze studia szczęścia nie dają, jeśli nie mamy wokół bliskich ludzi, ciekawych pasji czy wiary w siebie, prawda? Zdaniem naszej ekspertki, psycholog Dominiki Słomińskiej, właśnie pozytywne doświadczenia z dzieciństwa uzbrajają nas we wszystkie siły na całe życie. Co jeszcze jest ważne jej zdaniem, by maluch był dobrze „wyposażony” na przyszłość? Jak łączyć edukację z dobrą zabawą? Przeczytajcie koniecznie ten wywiad! Gwarantujemy, że warto! Czym jest plastyczność mózgu i kiedy dziecko najszybciej się uczy? Plastyczność mózgu to naukowe pojęcie określające zdolność tkanki nerwowej do tworzenia nowych połączeń. Największa wydolność rozwojowa mózgu jest u małych dzieci, choćby z tego powodu, że organ ten w momencie porodu jest najbardziej niedojrzałą strukturą i w zależności od stymulacji, w odpowiedni sposób kształtuje się i modeluje. Istotne jest, żeby dorośli, którzy towarzyszą dziecku, mieli świadomość, jak bardzo ważna jest to cecha mózgu i jak ogromny wpływ mamy my, dorośli, na to, żeby dziecko rozwijało się jak najlepiej. Wszem wobec wiadomo, że dziecko najlepiej i najszybciej uczy się przez zabawę. Treści przekazywane w niej nie są obarczone przymusem, stresem i zwykle maluch jest na nich bardzo skoncentrowany. Przez zabawę można również kształtować wszechstronność dziecka bez etykietowania na wstępnym etapie jego talentów i predyspozycji. Zabawa może być więc doskonałym sposobem na przyswojenie wiedzy. Jakie kryteria muszą zostać spełnione, aby faktycznie tak było? Zabawa jest najlepszą formą nauki. To nie frazes, to fakt. O co trzeba zadbać? Jest wiele czynników. Zabawa musi być adekwatna do wieku dziecka, powinna być beztroska i radosna, powinna zawierać treści edukacyjne i pochwały. Podczas zabawy możemy kształtować typy inteligencji i wszechstronną wiedzę. Przykładem może być prosta zabawa na spacerze polegająca na liczeniu aut, nazywanie ich marek i rozpoznawaniu kolorów pojazdów. Jakie umiejętności z różnych obszarów zyskuje dziecko podczas zabawy? Proszę wymienić kilka przykładowych zabaw. Możliwości kształtowania umiejętności dziecka podczas zabawy jest niezliczona ilość. Możemy ćwiczyć umiejętności społeczne np. przez zabawy relacyjne, rozpoznawanie i nazywanie emocji, gry planszowe, gdzie można być wygranym i przegranym. Możemy ćwiczyć umiejętności manualne z zakresu motoryki małej – malowanie palcami, wypełnianie szablonów farbą, wycinanki, przyklejane obrazki, malowanie palcem po zaparowanej szybie, malowanie w wannie kredkami, zabawy w błocie itp. Są do tego idealne! Podczas zabawy rozwijamy też intelekt dziecka – przez zagadki, zabawy pamięciowe, tworzenie piosenek i wierszyków czy zabawy z literkami w scenariuszu tematycznym. A jest bohaterem zabawy, który nazywa się Arbuz, a C jest postacią, która ma na imię cebula, i przeżywają na dywanie różne przygody. Nie należy zapominać o umiejętnościach sportowych – chodzenie na bosaka po kałużach, po kamieniach w potoku, wiszenie na trzepaku i huśtawki, pokonywanie całej długości trawnika skacząc w worku albo puszczanie i łapanie baniek mydlanych trzepaczką do dywanów dają mnóstwo frajdy i świetnie rozwijają fizycznie. O czym pamiętać, aby zabawa przez naukę była przyjemna i nie przeistoczyła się w trudną pracę z satysfakcjonującym rodziców efektem? Dla ambitnych rodziców pułapką jest, że zabawa może budzić zbyt dużą rywalizację. Nie jest też dobrze, gdy – jeżeli dziecko z czymś sobie nie daje rady – rodzic się denerwuje. Zabawa w założeniu ma być beztroska i ma służyć dziecku i budować jego poczucie własnej wartości. Nie można złościć się na dziecko tylko dlatego, że popełnia błędy lub nie jest wystarczająco skupione. Po prostu podczas zabawy rodzic nie powinien formułować oczekiwań i wymagań, ma towarzyszyć dziecku i też się świetnie bawić. Czy pozytywne doświadczenia z dzieciństwa związane z nauką przez zabawę przekładają się na późniejszy sukces szkolny, a nawet nastawienie do nauki w dorosłości? Pozytywne doświadczenia z dzieciństwa uzbrajają nas we wszystkie siły na całe życie. Dziecko, które wchodzi w okres edukacji z umocowaną wiarą w siebie, szeroką wiedzą i umiejętnościami jest pewniejsze, wierzy w swoje możliwości i nie jest podatne na porażki. Często wciąż nie doceniamy tego okresu, bagatelizujemy go i zbyt mało czasu spędzamy z naszymi maluchami... Zabawa poza wiedzą jest przede wszystkim budowaniem relacji, wpajaniem dziecku przekonania jesteś cudowny, świetny, lubię z tobą być. Jeżeli dziecko wchodzi w dalsze życie z takim przekonaniem i wiarą, że jest wystarczające, jest nie tylko chętne do nauki i nauka przychodzi mu łatwiej, jest zwyczajnie szczęśliwe. Pamiętam, że kiedy byłam dzieckiem, uwielbiałam spędzać czas z babcią. Babcia była zwykle zajęta, musiała gotować, robić zakupy i ogarniać dom. Zawsze w jakiś magiczny sposób włączała mnie do tych aktywności – kiedy szłyśmy na bazar, zostawiała mnie na kilka chwil w zaprzyjaźnionej budzie z warzywami, gdzie właścicielka, pani Hanka, pozwalała mi bawić się wagą z odważnikami i ważyć warzywa i owoce. Kiedy urzędowałyśmy w kuchni, babcia rozsypywała na parapecie ziarno i przylatywały synogarlice – ja patrzyłam, a babcia opowiadała mi o ich zwyczajach, pozwalała ratować ptaki, które wypadły z gniazda, zachwycała się każdym krzywym kluseczkiem, który wycięłam z makaronowego ciasta i dawała mi własny garnuszek, w którym mogłam gotować swoją zupę, nie denerwowała się kiedy wylałam mleko, tylko z uśmiechem pokazywała mi, jak je wytrzeć i następnym razem wyjąć bezpiecznie z lodówki. Na spacerach mówiła mi wierszyki i grała ze mną w klasy. I po latach mogę się przyznać, że podczas tej życiowej szkoły nauczyłam się najwięcej. I czułam się kochana najbardziej na świecie. I to właśnie o to chodzi – zabawa to bycie z dzieckiem z radością, miłością i akceptacją. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka View Ediplayer on the source website
O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
Czy dziecko byłoby szczęśliwe, robiąc wszystko, na co ma ochotę? O rozsądnym stawianiu granic rozmawiamy z Marią Rotkiel, autorką książki „O rety! Dziecko!”.
Po co dziecku granice: zasady, reguły, zakazy? Maria Rotkiel, psycholożka, terapeutka par, terapeutka rodzinna, trenerka rozwoju zawodowego i osobistego, trenerka motywacyjna, autorka książki "O rety, dziecko!": Dziecko jest jak turysta w kraju o nieznanej mu kulturze i zwyczajach. By poczuć się bezpiecznie i odnaleźć przyjemność w poznawaniu nowego miejsca, musi poznać obowiązujące w nim zasady: wiedzieć co wolno, a czego nie, co jest dobre, a co niebezpieczne. Bez tej wiedzy będzie zagubione. Granice są więc drogowskazami, które pomagają mu uczyć się świata, siebie i ludzi – z radością, bez lęku. Sprawiają, że to, co je otacza, staje się bezpieczniejsze, bardziej zrozumiałe i przewidywalne. Gdybyśmy ich nie stawiali, pozostawilibyśmy naszego „turystę” bez pomocy. To tak, jakbyśmy mówili: „Radź sobie sam”. Jak stawiać granice, by nie zmienić domu w koszary? W rodzicielstwie ważna jest empatia i szacunek. Jeśli szanujemy dziecko i jego potrzeby, jeśli dajemy mu prawo do własnego zdania i jesteśmy wrażliwi na to, co czuje i jak to wyraża, nie przesadzimy w kwestii stawiania granic. Zabraniając czy wymagając czegoś, uzasadniajmy swoją decyzję. Pozostawiajmy maluchowi wybór w niektórych sprawach. Np. egzekwując to, aby jadł zdrowo i regularnie, pytajmy: „Na co masz ochotę: na rosół czy zupę pomidorową?”. Nie zgadzajmy się jednak, by dla świętego spokoju zamiast obiadu jadał lody. Jeżeli ma na nie wielką ochotę, dajmy mu je na deser. Zobacz także: Mów "Stop!" zamiast "Nie!" O czym trzeba pamiętać, ucząc dziecko reguł? Przede wszystkim tłumaczmy dziecku, czemu te reguły służą. Róbmy to tak, by było to dla niego zrozumiałe. Odwołujmy się do przykładów. Mówmy na przykład tak: „Nie wolno nikogo bić. Mama cię nie bije, bo bicie jest niedobre. Gdyby mama cię uderzyła, byłoby ci bardzo smutno, prawda? Gdy ty uderzyłeś kolegę, jemu też było smutno. Dlatego płakał”. A czego absolutnie nie wolno nam, rodzicom, robić? Nie wolno lekceważyć uczuć dziecka. Jeśli dziecko uderzy kogoś pod wpływem złości, nie mówmy: „Nie złość się”, bo przecież ono ma prawo czuć to, co czuje. Powiedzmy:„Widzę, że się złościsz. Rozumiem, że wydarzyło się coś, co cię złości, ale nie wolno nikogo bić. Jak mogę ci pomóc?”. Maluch przeżywając trudne emocje, nie wie, jak ma się zachować, dlatego nie można go zostawić bez wsparcia i podpowiedzi, co może w takiej sytuacji zrobić. Nie wolno także stosować wobec dziecka przemocy, pamiętając, że przemoc to także wyśmiewanie, lekceważenie, krzyczenie czy upokarzanie. Nie wolno mówić: „Nie, bo nie”, „Nie, bo jak tak mówię”. Zawsze trzeba uzasadniać swoje decyzje. Nasze decyzje nie zawsze będą się podobały dziecku... To naturalne, że dziecko się złości, gdy coś przebiega nie po jego myśli. Ma do tego prawo. Chodzi o to, by rozumiało, co się z nim dzieje i potrafiło rozładowywać emocje w sposób bezpieczny i konstruktywny. Wesprzyjmy je, mówiąc: „Gdy powiesz, dlaczego się złościsz, będzie ci łatwiej. Spróbuj. Co się stało?”. Co się dzieje w głowie malca, który widzi, że niektóre reguły raz obowiązują, a innym razem nie? Dziecko uczy się, obserwując i naśladując dorosłych. Jeżeli jesteśmy niekonsekwentni, to jest tak, jakbyśmy mówili: „To, na co się umawiamy, nie ma tak naprawdę znaczenia”. Takie zachowanie to również komunikat: „Nie musisz mnie szanować, nie musisz mi ufać ani liczyć się z moim zdaniem”. Zawodzimy malca, dezorientujemy go i w ten sposób zaburzamy jego poczucie bezpieczeństwa. Dlatego odstępstwa od reguł powinny zdarzać się niezwykle rzadko i tylko w uzasadnionych sytuacjach. Czy dobry przykład jest równie ważny jak jasne, zrozumiałe zasady? Tak. Jeśli jakaś zasada nie jest przestrzegana przez rodzica, dziecko także będzie ją podważało. Ale to nie wszystko. Gdy na przykład krzyczymy: „Nie wolno krzyczeć!”, tracimy i wiarygodność, i autorytet, i zaufanie. Psujemy naszą relację z maluchem, bo jak tu ufać rodzicowi, który jest w swoim zachowaniu niespójny i nieprzewidywalny? . Polecamy także: Tato, świeć przykładem! Wywiad z psychologiem, Urszulą Sajewicz-Radtke W swojej książce „O rety! Dziecko!” napisała Pani nie tylko o ustalaniu granic. O czym jeszcze możemy w niej przeczytać? „O rety! Dziecko!” to przede wszystkim poradnik szczęśliwej mamy. Napisałam w nim o tym, że nie ma mam idealnych – każda z nas przeżywa trudne chwile i trudne emocje. Podpowiadam, jak radzić sobie z wyzwaniami macierzyństwa, jednocześnie dbając i szanując siebie samą, bo przecież szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. W mojej książce można także przeczytać o tym, jak dbać o związek, gdy jesteśmy rodzicami, oraz o wielu innych rzeczach, np. o tym jak wychowywać dziecko ze zwierzętami albo czy (i kiedy) wprowadzać malucha w świat multimediów. Dzielę się nie tylko wiedzą, ale i własnym doświadczeniem. Ja też jestem mamą! Zobacz także: Co to znaczy "grzeczne dziecko"? Wywiad z Supernianią
Czy możesz uprawiać seks przy śpiącym dziecku?
Kochacie się, a obok w tym samym pokoju śpi wasz 2-letni maluch. Wpłynie to na jego rozwój psychiczny? Takie pytanie zadała w sieci blogerka Mama na Kozetce, a odpowiedzi, jakie uzyskała, wbiły ją w „w fotel”.
Mama na Kozetce to tak naprawdę Izabela Markiewicz. Jest psychologiem i psychoterapeutą, a także mamą kilkuletniego syna. Prowadzi blog, w którym pokazuje macierzyństwo, a pytania i wątpliwości, jakie przy tej okazji powstają, chętnie analizuje pod kątem swojej wiedzy psychologicznej. Nie tak dawno zapytała internautów, co sądzą o seksie przy śpiącym dziecku. Chyba nie takich odpowiedzi się spodziewała. #Nieprzydziecku Mama na Kozetce stworzyła ankietę, zadała pytanie: "Czy uprawianie seksu w tym samym pokoju, w którym śpi nasze dziecko (bardzo małe, załóżmy do 2 roku życia) ma znaczenie dla jego rozwoju psychicznego?". Były dwie odpowiedzi: tak albo nie. Po dwóch godzinach zerknęła na wyniki i jak mówi "wbiło ją w fotel" zupełnie, ponieważ aż 79 proc. biorących udział w ankiecie odpowiedziało, że nie ma to wpływu na rozwój dziecka, a tylko 21 proc. że ma. Pani Izabela, patrząc na problem przez pryzmat swojego zawodu, stawia sprawę w jasny sposób: uprawianie miłości przy śpiącym dziecku nie wchodzi w grę. Stąd swój wpis Mama na Kozetce oznaczyła hasztagiem #nieprzydziecku. Dlaczego? Bo to mu szkodzi! "Seks rodziców nawet przy śpiącym dziecku jest potencjalnie bardzo traumatyzujący dla dziecka. To jest jedyna możliwa odpowiedź na to pytanie" - napisała. Jak podkreśliła, "w przypadku bardzo małych dzieci nie jesteśmy też w stanie stwierdzić na pewno, że dziecko śpi, a nie, że właśnie przebudza się i jest świadome tego, co się dzieje. No i właśnie... Świadome na swój własny, dziecięcy, niedojrzały sposób. Nie powinniśmy narażać naszego dziecka na takie doświadczenia i to niezależnie od tego, czy ma 4 tygodnie, miesiące czy lata". Okey, nie róbmy tego, ale żeby od razu trauma? Opinia mamy podzieliła internautów i pod postem pojawiło się szereg komentarzy. Zarówno zwolenników, jak i przeciwników kochania się przy małym, śpiącym dziecku. "Wydaje mi się zarówno widok nagiego rodzica, jak i współżycie rodziców widziane przez malucha do 2 roku życia nie będzie mieć dla niego tak przegigantycznego wpływu, jak w późniejszym czasie zobaczenie np. uprawiających seks aktorów w filmie" - oceniła jedna z internautek. "Będzie" - odpowiedziała mama na Kozetce. "Dziecko nie ma możliwości psychicznych, żeby obronić taką scenę - nie wie, co się dzieje, a często interpretuje sam akt jako bardzo agresywny. I absolutnie nie chodzi o udawanie, że czegoś nie ma. Pewne sprawy muszą jednak zostać w sferze domysłów, fantazji, tajemnicy dostępnej dopiero dla ludzi dorosłych" - argumentowała. "Zryta psychika dziecka" "Dla mnie jest kompletnie niepojęte, jak można być tak pozbawionym wrażliwości i wstydu, żeby kochać się przy dziecku" - napisała jedna z kobiet. "Na tej samej zasadzie wielu rodziców rozmawia, w obecności dziecka, na różne zbyt trudne dla niego tematy, uważając, chyba że dziecko nie słyszy (?)/ nie rozumie. Dzieci bardzo dobrze wszystko słyszą, ale wielu rzeczy nie rozumieją, przez co mogą przeżyć traumę, słuchając np. o poronieniu, problemach małżeńskich itp." - podkreśliła internautka. "W takim przypadku rodzic, no cóż, wybiera między własną przyjemnością a 'zrytą' psychiką dziecka" - ocenił inny użytkownik sieci. Padło wiele pytań o to, na czym miałaby polegać taka trauma? "Skoro tygodniowe dziecko można bardzo straumatyzować seksem rodziców, czy pojawiły się już wypowiedzi psychoterapeutów na temat traum spowodowanych seksem w ciąży?! U tych dzieci, co w brzuchu siedziały, oczywiście" - zastanawiał się jeden z internautów. "Jeśli uznamy, że niemowlę faktycznie zarejestruje, że rodzice się kochają obok, to dlaczego uważasz, że zinterpretuje to jako coś złego, jako traumę? Rozumiem, jeśli będzie świadkiem gwałtu, ale normalna czułość? Pocałunki? Przytulanie?" - pytał inny. Dwugłos psychologiczny Zdaniem internautów, najlepszym miejscem dla seksu rodziców jest inne pomieszczenie. Najlepiej wyjść do drugiego pokoju, a jeżeli nie ma takiej możliwości, pozostaje łazienka, kuchnia - padły podpowiedzi. Mama na Kozetce wywołała interesującą dyskusję na temat seksu po urodzeniu dziecka. I żeby było ciekawiej warto podkreślić, że nawet opinie fachowców na ten temat mogą brzmieć różnie. Zapytałam psycholog Dorotę Zawadzką, popularną telewizyjną Supernianię, czy można się kochać przy małym, śpiącym maluchu. Zdaniem Zawadzkiej można. "To tak, jakby powiedzieć, że mama nie może się gimnastykować" - stwierdziła. Według psycholog, jeżeli zbliżenie partnerów jest pełne fajnych emocji, miłości i czułości, a dziecko jest niemowlęciem, to nie nie ma ku temu przeszkód, aby zrobić to przy śpiącym dziecku. Pod warunkiem, że nie leży ono w łóżku z rodzicami. - Przy 2-latku trzeba uważać, ze wszystkim, co mówimy i robimy - dodała psycholog, proponując, aby w takiej sytuacji pójść jednak do drugiego pokoju. Zostając rodzicami, kobieta i mężczyzna borykają się z wieloma problemami, głównie skoncentrowanymi na dziecku. Ich więź intymna często ulega w tym czasie osłabieniu. A kiedy w końcu zdarzy się, że właśnie jest taki moment, kiedy mogliby się zbliżyć do siebie fizycznie, to okazuje się, że na przeszkodzie może stać maluch. I tak koło często zamyka się, a problemy z seksem po urodzeniu dziecka rosną. Jak sądzicie, kochanie się z partnerem przy śpiącym dziecku szkodzi maluchowi, czy też nie? Źródło: Facebook, Instagram Zobacz też: Bez seksu po porodzie! Jesteśmy zbyt zestresowane na orgazm? 10 powodów, dla których powinnaś częściej uprawiać seks Nie każdy przechodzi kryzys w związku po urodzeniu dziecka - mówi seksuolog [WIDEO]
Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stanie oddawać w ręce nauczycielki. Takie postępowanie jest wobec niego nie fair. Niektórzy rodzice (a i nauczyciele przedszkolni) uważają, że najlepiej jest zniknąć po angielsku, np. wtedy, gdy dziecko ogląda z panią salę. To dobry pomysł? - Broń Boże! Dziecko, którego rodzic znika bez słowa, traci grunt pod nogami. Boi się, czuje się porzucone, zdezorientowane, tak jak wówczas, gdy gubi się w ogromnym supermarkecie. Był rodzic i go nie ma. Wróci? A może zniknął na zawsze? Nic dziwnego, że maluch płacze, bo co miałby robić? Stara się wszystkimi dostępnymi sposobami przywrócić sobie bezpieczeństwo. Może i w końcu się uspokoi, ale zamilknie ze strachu, a nie dlatego, że zaakceptował sytuację. Jeśli dziecko ma się dobrze czuć w przedszkolu, musimy je do tego przygotować. Siebie także! Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Gdy zdarza się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu, przeżywa trudne emocje związane z nową sytuacją, rodzic musi siebie także przygotować do przedszkola? - Tak, właściwie od tego powinniśmy zacząć. Jeśli rodzic jest pełen wątpliwości, jeśli co rano zastanawia się, czy dobrze zrobił zapisując dziecko do przedszkola, jeśli ma poczucie winy albo nie jest pewien, czy placówka, którą wybrał, to dobre miejsce dla jego pociechy, maluchowi będzie trudno polubić nowe miejsce. Udzieli mu się lęk rodzica, bo przecież widzi jego minę, czuje jego napięcie, słyszy drżenie w jego głosie. Jeśli rodzic czuje strach, wywoła też lęk u dziecka. W takiej sytuacji warto przede wszystkim zrobić porządek z własnymi uczuciami. Jak się za to zabrać? - Trzeba przyjrzeć się swoim uczuciom, zapytać siebie: „Czego tak naprawdę się boję, co mnie, rodzica, tak bardzo przeraża w przedszkolu?” „Mam złe wspomnienia z własnego dzieciństwa?” „Uważam, że tylko ja potrafię zadbać o moje dziecko?” „Czy problem leży jeszcze w czymś innym?” Powodów może być tysiąc, dlatego w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże rodzicowi oddzielić jego lęki od tego, co dzieje się obiektywnie. Rodziców, którzy mają dużo wątpliwości i pytań, zachęcam zawsze, by zgłosili się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, związanej z placówką, którą wybrali dla dziecka. Wystarczy zadzwonić i umówić się na konsultację. Czy trzeba iść tam z dzieckiem? - Nie, bo w tym przypadku chodzi o nas, nie o nie. Wiele poradni także organizuje warsztaty dla rodziców. I bardzo dobrze, bo to właśnie ich niepewność często generuje poranny płacz świeżo upieczonych przedszkolaków. Gdy rodzic jest spokojny, adaptacja jest o wiele łatwiejsza. Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? A jak przygotować dziecko, by nie płakało w przedszkolu, lepiej zniosło okres adaptacji? - Bardzo pomocne jest w tym wypadku: przyzwyczajanie dziecka do kontaktów z rówieśnikami, uczenie samodzielności (dzieci, które potrafią o siebie zadbać, np. powiedzieć, ze chce im się siusiu, czują się pewniej) i przyzwyczajanie do krótkich rozstań (do tego, że mama na krótki czas znika, a ono bawi się z nianią, babcią, ciocią). Takim maluchom jest trochę łatwiej, bo już wiedzą, że rodzic, który znika im z oczu, zawsze do nich wraca. Nie chodzi o samo zniknięcie, tylko o to, by w głowie dziecka zrodziła się myśl „OK, mamy teraz nie ma, ale przyjdzie”. Pamiętajmy jednak, że „łatwiej” nie zawsze oznacza „łatwo”, bo w przedszkolu pojawia się dodatkowy czynnik: trzeba się odnaleźć w grupie, pogodzić z tym, że nie jest się w centrum uwagi. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż się nam, dorosłym wydaje, dlatego jestem zwolenniczką spokojnego, powolnego oswajania dziecka z przedszkolem: przychodzenia na zajęcia adaptacyjne, zostawania podczas pierwszych dni wraz z maluchem, stopniowego wydłużania czasu pobytu, etc. Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? A jeśli czas na przygotowania minął i dziecko już chodzi do przedszkola? Jak sobie poradzić z codziennym płaczem? Co zrobić, jak dziecko długo płacze w przedszkolu? Jak reagować, gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu już np. drugi rok? Czy zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? - W takiej sytuacji trzeba się na moment zatrzymać i zastanowić, czy to tylko chwilowy problem, czy może faktycznie nasze dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Skąd mamy to wiedzieć? - Jeśli dziecko płacze podczas rozstania, ale w końcu daje się przekonać do wejścia do sali i potem bawi się z innymi, a po powrocie do domu nie ma żadnych niepokojących objawów, możemy uznać, że wkrótce polubi przedszkole. Z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie pogodzić się z brakiem najbliższych, jest inaczej: nie bawi się po kwadransie jakby nigdy nic, jest smutne, wycofane, ma trudności z wejściem w grupę, może bić inne dzieci, zmienia się także jego zachowanie po powrocie do domu, może np.udawać, że znów jest dzidziusiem, który musi nosić pieluszki i być ciągle na rękach rodziców, może być agresywne. Czy mogą pojawić się także kłopoty ze zdrowiem? - Tak. Moczenie nocne, biegunka, wymioty czy bóle brzucha, to ewidentny sygnał, że maluch ma spory problem. Trudno je przeoczyć. Co wtedy? - Wtedy warto na jakiś czas zrezygnować z przedszkola i dać dziecku jeszcze trochę czasu. Zdarza się, że trzeba skorzystać z pomocy psychologa, by problem się nie pogłębił. Naprawdę warto to zrobić. Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Załóżmy, że nasze dziecko nie ma poważnych problemów i chętnie bawi się z rówieśnikami, ale jednak co rano w szatni płacze. Co robić? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu, by zniosło to jak najlepiej? - Na pewno lepiej nie żegnać się z nim w nieskończoność i samemu nie płakać, jakby szło na wojnę, bo tak się właśnie poczuje. Lepiej porozmawiać z nim spokojnie, nazwać jego uczucia („Wiem, że ci trochę smutno”), powiedzieć, kiedy po nie wrócimy („Będę po obiedzie”) i co będziemy robić po przedszkolu. Poczekać, aż się uspokoi i będzie gotowe wejść do sali. Może mieć jeszcze wilgotne oczy i smutną minkę, ale nie może rozpaczliwie krzyczeć. Powinno samo podjąć decyzję: „OK, spróbuję.” Co jeszcze możemy zrobić, by ułatwić dziecku adaptację? Warto zadbać o spokojne poranki bez nerwowej atmosfery, bez pośpiechu i bez popędzania. A to na ogół oznacza, że trzeba wstać trochę wcześniej. Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Gdy mój syn był mały, liczyliśmy w drodze do przedszkola czerwone samochody… - To dobry pomysł. Taki poranny rytuał może pomóc, bo pozwala dziecku wypełnić drogę do przedszkola myśleniem o czymś, co zna i co mu daje frajdę. Zajęte nie rozmyśla, nie międli strachu, nie rozbudowuje go. A co z pomysłem, by do przedszkola odprowadzał malca tato? Wiele mam mówi, że to bardzo pomaga… - Tu nie chodzi o tatę, ale o to, by odprowadzał dziecko rodzic, który ma mniej obaw i jest bardziej przekonany do przedszkola. Jego pewność, że robi dobrze, ułatwia dziecku adaptację. Co jeszcze można zrobić, by uniknąć sytuacji, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Co może pomóc? - Np. domowa przypominajka – ukochana zabawka, miś, chusteczka pachnąca perfumami mamy, zdjęcie rodziców. Nawet dzieciom, które dobrze czują się w przedszkolu, zdarzają się na początku chwilowe kryzysy przedszkolne. Czy dziecko, które dopiero oswaja się z przedszkolem, można zostawić od razu na wiele godzin, np. do 17? - Lepiej nie ryzykować, bo jeśli na początku przeszarżujemy, może się okazać, że w połowie października trzeba je będzie wypisać. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy rodzic może odbierać dziecko w południe, przed leżakowaniem, ale jeśli tylko mamy taką możliwość, róbmy to albo poprośmy o pomoc kogoś, kogo ono dobrze zna: nianię, ciocię, babcię. I tak musimy mieć plan awaryjny, bo przecież przedszkolak będzie chorować i pewnie nie za każdym razem będziemy w stanie wziąć zwolnienie. Dlaczego to ważne, by na początku odbierać dziecko akurat przed leżakowaniem? - Bo w ciągu pierwszych dni/tygodni z leżakowaniem może być kłopot. Dotąd dziecko przebierało się w piżamkę i kładło do snu w domu, a więc może się bać, że zostanie w przedszkolu na zawsze. W okresie adaptacji to dodatkowy stres, którego – jeśli to możliwe – warto uniknąć. Gdy już oswoi się z przedszkolem, będzie tam drzemać bez stresu. A jeśli dziecko nie płacze tylko gna radośnie do sali, nie zawsze pamiętając o tym, by się pożegnać? Dla wielu rodziców to także bywa trudne: czują, że nie są już tacy niezbędni… - Jeśli malec chętnie chodzi do przedszkola, trzeba się cieszyć wraz z nim! To normalna kolej rzeczy: nasze dzieci usamodzielniają się, ich świat staje się większy, przybywa w nim ważnych ludzi, miejsc. To dobrze! Zobacz także: Jak przekonać dziecko do przedszkola? Adaptacja dziecka w przedszkolu. To musisz wiedzieć! Pierwszy dzień w przedszkolu. Jak się dobrze przygotować?
Dobra bajka, czyli jaka? Sprawdź, co warto włączać maluchowi!
Co to znaczy „dobra bajka”? Ile i jakie bajki warto polecać rodzicom małych dzieci? Zobaczcie, co na ten temat mówią ekspertki MiniMini+, dr Aleksandra Piotrowska, psycholog, i Katarzyna Dołhun, metodyk.
Rodzice często pytają psychologów, ile maluchy mogą oglądać bajek dziennie. Nasze ekspertki nie mają wątpliwości! Dopiero od drugiego roku życia dziecka Rodzice cenią sobie telewizję czy ogólnie bajki jako narzędzie, które pozwala złapać oddech, załatwić kilka domowych obowiązków, po prostu – zajmie dziecko na jakiś czas. Ale wybór bajki jest szalenie ważny… ​Tak naprawdę, kluczowy, jeśli chcemy, by bajka dała małemu człowiekowi prawdziwe korzyści, a nie tylko zajęła mu czas. Dr Aleksandra Piotrowska podkreśla, że migoczący ekran, jeśli nie zwracamy uwagi na to, co na nim maluch ogląda, może powodować przebodźcowanie dziecka. Tymczasem dobra bajka jest montowana w łagodny, spokojny sposób, nie przeładowuje dziecka migającymi obrazami, a po prostu – opowiada mu historię. Bajki dla najmłodszych: nie mogą zawierać przemocy, uczą słów adekwatnych do wieku i możliwości poznawczych malucha, czyli nie są zbyt skomplikowane, powinny być o czymś, czyli przekazywać wiedzę i propagować mądre i dobre wzorce zachowań, ​dobrze, gdy mają spokojny, łagodny montaż, by dziecko mogło bez zbędnego napięcia śledzić akcję. Co ważne, nie ma czegoś takiego, jak bajka dla niemowlaka – dziecko może oglądać filmiki dopiero od drugiego roku życia. I nieważne, czy to smartfon, czy telewizor, czy tablet. Ile czasu przed ekranem? Jeśli postanawiamy pokazać naszemu 2- czy 3-latkowi bajeczkę, pilnujmy, by nie trwała dłużej niż 15 minut. To prosta zasada: jednorazowo kwadrans przed ekranem, a w ciągu doby nie przekracza ten czas godziny. Co do tego eksperci są zgodni! MiniMini+ wie, co dobre dla dziecka Bajki produkowane przez MiniMini+ są tworzone we współpracy ze specjalistami, m.in. metodologiem i psychologiem. Szczególnie warta polecenia jest nowość „Przygody Rybki MiniMini”, która zawiera treści odpowiednie dla maluchów, pokazuje, jak ważne są w życiu przyjaźń, lojalność, dobroć. Polecamy serdecznie! Materiał powstał przy udziale marki MiniMini+
Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem!
Aż trudno uwierzyć, ale takie słowa znalazły się w broszurce jednej z łodzkich poradni. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - polecono.
Niewiarygodne, że mimo kampanii społecznych, spraw nagłaśnianych w mediach, nieustających apeli Rzecznika Praw Dziecka o kompleksowe działania, w celu przeciwdziałania przemocy wobec dzieci, takie słowa mogły znaleźć się w broszurze polecanej przez instytyucję, której celem jest ochrona zdrowia dziecka. W Polsce cały czas jest przyzwolenie na bicie dzieci Broszurę z instrukcją o wymierzaniu takich kar rozpowszechniała jedna z miejskich poradni psychologiczno-pedagogicznych dla dzieci w Łodzi. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - tak brzmiała jedna z bulwersujących wskazówek, zamieszczonych w instruktażowej broszurze miejskiej przychodni. Na szczęście sprawą zajęła się już prokuratura. Potwierdził to rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Łodzi Krzysztof Kopania. "Treść jest na tyle niepokojąca, że stanowi swoistego rodzaju formę nawoływania do popełnienia przestępstwa, bądź też do podżegania" - stwierdział prokurator. Podkreślił, że nie ulega żadnej wątpliwości, "że stosowanie przemocy wobec dzieci jest zabronione". Bicie dzieci jest złem i przestępstwem Kary cielesne wymierzane dzieciom, uczą je, że problemy najlepiej rozwiązuje się za pomoca siły, a najbliższych osób trzeba się bać. Dzieci, wobec których stosowana jest przemoc fizyczna mają niską samoocenę i zaburzenia psychiczne. Jak wyjaśnia psycholog Magdalena Gawęda, kary cielesne nie mają żadnego wychowawczego uzasadnienia. "Dziecko może doświadczać długotrwałej traumy. Dzieci, które doświadczają przemocy mają niską samoocenę, może to prowadzić do depresji, zaburzeń psychicznych, może wystąpić zespół stresu pourazowego, a także występują u dzieci samookaleczenia, jako przeniesiona z domu rodzinnego przemoc" - przestrzega psycholog. Na razie nie wiadomo kto był autorem tych skandalicznych słów i jakim cudem mogły się one znaleźc w zaleceniach wychowawczych przychodni pedagogiczno-wychowawczej. Łódzki magistrat tłumaczy jedynie, że broszura została zrozumiana opacznie. Instruktaż, jak karać dzieci biciem, zniknął już ze strony poradni. A wy jakie macie zdanie w tej sprawie? Zalecemnia wychowawcze łódzkiej przychodni są dla was bulwersujące, jesteście zaskoczone, że ktoś w ogóle mógł wpaść na pomysł napisania takich rzeczy, a może macie jeszcze inne zdanie? Podzielcie się nim w swoich komentarzach! Źródło: eska info Zobacz też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? Nic nie mów - 6 zachowań przedszkolaka, które lepiej przemilczeć Rzecznik Praw Dziecka: "Potrzebujemy Narodowej Strategii przeciw Przemocy wobec Dzieci" [WIDEO]
Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
Jeśli twój maluch także wierci się w foteliku samochodowym, za nic nie chce się zapiąć pasami bezpieczeństwa, generalnie najchętniej by w nim nie jechał, to przeczytaj, co radzi Beata Chrzanowska, psycholożka.
Moja dwulatka nigdy nie robiła problemu z jazdy fotelikiem, od pewnego czasu nie da się w nim zapiąć. Kręci się, wierci... Cała procedura trwa 15 minut, a marudzenia, płaczu przy tym, że aż mam wyrzuty sumienia. A przecież wiem, że córka powinna jeździć autem w odpowiednim foteliku! Jak przekonać ją do tego, że taka jazda jest dla jej bezpieczeństwa? – pyta Jagoda, mama Kasi. Być może fotelik jest już za mały albo z jakichś powodów mniej wygodny dla dziecka. Chyba czas pomyśleć o innym modelu – większym, wygodniejszym. Jednak zanim to nastąpi, warto dowiedzieć się od dziecka, o co tak naprawdę chodzi. Skoro córka do tej pory nie protestowała, gdy była zapinana w foteliku, to prawdopodobnie nie chodzi o niewygodę. W kwestii bezpieczeństwa dziecka – nie negocjuj W sprawach życia i zdrowia raczej z dzieckiem nie dyskutujemy i nie negocjujemy. Jako odpowiedzialni dorośli podejmujmy decyzje, bez względu na to, czy dziecku to się podoba, czy nie. Myślę, że sama rozmowa o tym, że taka jazda jest bezpieczniejsza w przypadku dwulatka na niewiele się zda. Można ją, co prawda, przeprowadzić, nawet pokazać, że jak dziecko nie będzie przypięte, to może się uderzyć o przednie siedzenie (taka demonstracja musi się odbyć w sposób bezpieczny dla malucha, czyli w zaparkowanym samochodzie). Ostateczny argument Jeśli to malca nie przekona, zostaje ostateczny argument: „Bez zapiętych pasów fotelika – nie uruchamiam silnika samochodu! Samochód wtedy nie ruszy z miejsca, choćby nie wiem, co się miała wydarzyć”. A przecież na końcu dzisiejszej podróży czeka miła atrakcja dla dziecka... ZOBACZ TEŻ: Integracja sensoryczna – o co w tym chodzi? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dwulatek, który płacze na widok obcej osoby? Potrzebuje czasu, by oswoić się z nowym otoczeniem? Nie odstępuje ani na krok swojej mamy? To Szymek. Jego mama, Kasia, zwróciła się do nas o radę. Odpowiada Beata Chrzanowska, psycholożka.
Mój dwuletni Szymek ostatnio płacze w towarzystwie obcych osób. Czasem zaczyna płakać dopiero po pewnym czasie, np. najpierw robi "cześć", a po 5 min zaczyna płakać i mówi, że się boi tej osoby. Zdarza się też, że gdy jedziemy w odwiedziny do rodziny syn najpierw musi oswoić się z otoczeniem. Nie odstępuje mnie na krok. Dopiero po pewnym czasie może wziąć go na ręce ciocia, inaczej od razu reaguje płaczem – martwi się Kasia, mama Szymka. W opisanej przez panią sytuacji nie ma niczego nadzwyczajnego. Zwłaszcza, że Szymek nie miał nigdy wcześniej do czynienia z dużą liczbą osób. Zacznijmy od końca. Płacz jako reakcja na nową sytuację Dzieci często reagują płaczem na sytuację nową lub zaskakującą. Nie zawsze oznacza to, że się boją, bo przecież czasem się wstydzą, czasem są niepewne i zwyczajnie nie wiedzą, jak się zachować. W takiej sytuacji, jak np. wizyta u cioci, należy dać malcowi czas na oswojenie się i nie zmuszać go do przyjmowania uścisków od cioci czy wujka, dopóki synek nie będzie na to gotowy. Czy nas, dorosłych, ktoś zmusza, żebyśmy się obściskiwali z nieznajomymi? Dobry przykład, czyli serdeczny uścisk mamy z ciocią, spokojna i życzliwa rozmowa rodzinna, pokarze malcowi, że ciocia to ktoś, kto nie zagraża bezpieczeństwu, ktoś znajomy i miły. Wtedy syn da się przytulić. Gdy płacze, bo mówi, że się boi Druga sprawa to wybuch płaczu na spotkaniu z innymi dziećmi lub dorosłymi, ale po pewnym czasie. Pisze pani, że synek boi się tych osób. Na ogół strach pojawia się na początku, a nie w środku wizyty. Myślę, że Szymkowi jest niewygodnie, niemiło lub coś poszło nie tak po jego myśli. Dlatego zaczyna płakać. Dlaczego mówi, że się boi? Być może taką odpowiedź podpowiedzieli sami dorośli, komentując zachowanie synka. Szymek nie umiał dokładnie wytłumaczyć, o co mu chodzi, przyjął to tłumaczenie jako swoje i teraz je powtarza. Warto się przyjrzeć, co mogłoby być realną przyczyną płaczu dziecka. Zobacz też: O tym, jak niechcący prowokujemy złe zachowanie dzieci Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
8 faktów o śnie dziecka, o których nie wiedziałaś
Czasem mówi się, że niemowlęta tylko śpią i jedzą, jednak to nieprawda! Podczas snu maluchy ciężko pracują. Co wtedy robią i dlaczego dobrze przespana noc jest niezbędna do prawidłowego rozwoju dziecka? Odpowiada Marta Żysko-Pałuba, ekspertka marki Pampers.
Wydaje ci się, że gdy twoje dziecko smacznie śpi, po porostu leniuchuje? Nic bardziej mylnego! Niemowlęta podczas snu… ciężko pracują nad swoim rozwojem. Czy wiesz, że…? Czyli 8 faktów o śnie dziecka W czasie snu, mózg maluszka porządkuje zdobyte w czasie aktywności doświadczenia, wspierając tym samym rozwój umysłowy. Podczas snu tworzone są liczne, nowe połączenia nerwowe stanowiące podstawę prawidłowego funkcjonowania fizycznego i emocjonalnego. W trakcie snu wytwarzany jest hormon wzrostu, a układ odpornościowy ma czas na zwiększenie swojej skuteczności w walce z chorobami i wirusami. Zdrowy, spokojny sen poprawia zdolność uczenia się, pozytywnie wpływając na pamięć i umiejętność koncentracji uwagi. Naukowcy są zgodni, że sen z wielu względów pozytywnie wpływa na zdrowie dziecka. Wykazano, że zdrowy sen u dzieci korzystnie wpływa na: rozwój fizyczny i poznawczy, ogólne samopoczucie, towarzyskość. Nawet podczas snu skóra dziecka jest wrażliwa na dotyk, ból i temperaturę, a naukowcy twierdzą, że zmiany środowiskowe, takie jak wilgoć, mogą zakłócać sen. Niemowlęta mają zmieniane pieluszki średnio co 4 godziny w ciągu dnia, a w nocy spędzają nawet do 12 godzin w tej samej pieluszce. W ciągu dnia niemowlę wydala przeciętnie 150 ml moczu na pieluszkę.W nocy siusia średnio 3-4 razy na pieluszkę, dlatego przeciętna ilość moczu wydalonego w porze nocnej na pieluszkę wzrasta do 240 ml. Mokra pielucha = niespokojny sen dziecka Ponieważ sen dziecka jest tak ważny dla jego rozwoju, my, rodzice, powinniśmy zrobić wszystko, aby nic go nie zakłóciło. Czułe pocałunki na dobranoc, wygodne łóżeczko, miękka piżamka i oczywiście świeża pieluszka to sprawdzone sposoby na spokojny sen maluszka. Niestety, nocny sen jest często przerywany przez mokrą niekomfortową pieluszkę. Nikt tego nie lubi! Jak podkreśla psycholog dziecięcy, Marta Żysko-Pałuba – Sen to podstawowa i główna czynność dla niemowląt, które śpią przez mniej więcej połowę doby. W czasie snu w organizmie małego dziecka zachodzi bardzo wiele ważnych procesów, co sprawia, że pora nocna bywa dla nich wyjątkowo intensywna. Kiedy Maluch opanuje spanie nocne, zdarza się, że śpi nieprzerwanie przez 12 godzin, nosząc jedną i tę samą pieluszkę. W czasie nocnych godzin maluch produkuje mocz, którego ilość odpowiada 2-3 butelkom mleka. Mokra pielucha może przeszkodzić w odpoczynku i zakłócić spokojny sen. Dlatego, w tym czasie niezwykle ważne staje się utrzymanie suchej skóry i komfortu dziecka, co wpływa pozytywne na jego sen i cały rozwój. Pieluszki stworzone we współpracy z mamami Pora nocna bywa dla maluchów bardzo intensywna, dlatego pieluszka zakładana na noc musi wchłaniać jeszcze mocniej. A kto zna lepiej potrzeby dziecka niż jego mama? Dlatego właśnie Pampers, przygotowując nowe produkty, zawsze bierze pod uwagę opinie i potrzeby maluchów i ich mam. W naszym centrum badań i rozwoju w Schwalbach co tydzień gościmy około 1200 mam z dziećmi w wieku pieluszkowym, by razem z nimi pracować nad innowacjami. Udoskonalamy pieluszkę aż do momentu, gdy całkowicie zaspokaja ona ich oczekiwania i dopiero wtedy wchodzi do produkcji – tłumaczy Mariola Mirek, Procter & Gamble Polska. Tak właśnie powstały nowe pieluszki Pampers Active Baby-Dry, które mają 3 rewolucyjne kanaliki chłonne zapewniające suchości w nocy nawet do 12 godzin. Gdy rodzice wypróbowali nowe pieluszki Pampers Active Baby-Dry, bardzo zaskoczyło ich to, że rano pieluszka nie była przepełniona, a wkład chłonny nie zbrylał się, ani nie przesuwał. Zaprosiliśmy ponad 10 000 mam do przetestowania nowej technologii, która chroni dzieci przed wilgocią. Rodzice byli zdumieni suchością nowej pieluszki, a większość z mam potwierdziła, że była to najbardziej sucha pieluszka zakładana na noc, jaką kiedykolwiek wypróbowały. – mówi przedstawiciel Pampers Mariola Mirek.
Jak wybrać zabawkę odpowiednią do wieku dziecka? - radzi psycholog
Kupiłaś dziecku zabawkę, a ono szybko przestało się nią bawić? Psycholog podpowiada, jaką zabawkę wybrać, by "rosła" wraz z dzieckiem, a przy okazji pomagała maluchowi odkrywać świat.
Współcześni rodzice doskonale wiedzą, że zabawka to „pomoc naukowa” i „narzędzie pracy” ich dziecka. Dlatego dobierają je starannie, analizując, czy są adekwatne do wieku i upodobań malucha. Te dwa kryteria wyboru zabawek nie są jednak wystarczające, bo nie dają jednoznacznych wskazówek, czego potrzebuje „żywiołowy dwulatek” lub „wesoła trzylatka”. Warunkiem trafnego doboru jest uwzględnienie tego, że każde dziecko jest indywidualnością, rozwija się w swoim tempie, przejawia odmienne preferencje. Zdobycie zabawek „szytych na miarę” dla każdego pojedynczego dziecka jest niemożliwe, ale współcześni rodzice dysponują czymś, co jest bliskie temu konceptowi – zabawkami z technologią „Poziomy Nauki” od Fisher-Price®. Ta innowacja udostępnia różne poziomy poznawania w tej samej zabawce, co pozwala szybko dostosować daną zabawę do aktualnego zainteresowania dziecka, które nie zawsze pokrywa się z jego wiekiem i dynamicznie się zmienia. Jak dobrać zabawę do wieku dziecka? Psychologia posługuje się dwoma miarami wieku dziecka: metrykalnym wyliczanym na podstawie daty urodzenia i rozwojowym ustalanym w oparciu o zakres umiejętności. W granicach normy rozwojowej istnieją różnice indywidualne, wynikające z innych temperamentów, odmiennych doświadczeń, niepowtarzalnej sytuacji rodzinnej. Dzięki odpowiedniej zabawie dzieci szybko nabywają nowe kompetencje, doganiają, a nawet prześcigają rówieśników. Jest to jednak możliwe, gdy oferowane zabawy są adekwatne do aktualnych potrzeb rozwojowych maluszka. Dzieci trwale przyswajają tylko to, co wchodzi w ich strefę najbliższego rozwoju, obejmującą aktywności, które nie są zbyt proste i nudne, ale też nie za trudne i zniechęcające. Są to zabawy stanowiące wyzwanie możliwe do osiągnięcia, czyli mobilizujące do działania. W związku z szybkim tempem rozwoju dziecka, rodzicom trudno ustalić, jakie zadania, zabawy i aktywności stanowią dokładnie tę strefę najbliższego rozwoju w danym okresie życia. Teraz jednak mogą określić to, obserwując zainteresowanie dziecka zabawką wyposażoną w „Poziomy Nauki”. Jeśli maluszek zaczyna się nudzić, wystarczy przesunąć przełącznik, żeby zaoferować mu zupełnie nowe możliwości zabawy. Zabawki, które "rosną" wraz z dzieckiem Dzieci w pierwszych trzech latach życia poszerzają swoje zainteresowania światem, przechodząc od odkrywania rzeczy i zjawisk, poprzez proste działania, aż do naśladowania i odgrywania ról, angażującego ich wyobraźnię. Komplementarnie do tego zabawki z technologią „Poziomy Nauki” mają trzy poziomy: odkrywanie, zachęcanie i naśladowanie. Dzięki temu na każdym etapie rozwoju dziecko może korzystać z tych zasobów zabawki, które są adekwatne do jego aktualnego zainteresowania i potrzeb rozwojowych. Szczególnymi zabawkami pośród kolekcji tych z technologią „Poziomy Nauki” jest Szczeniaczek Uczniaczek i Siostrzyczka Szczeniaczka. Podobnie jak inne produkty z tej serii długo podtrzymują zainteresowanie dziecka, bo na każdym etapie oferują mu nowe słowa, piosenki, zadania, polecenia, zabawy. Jednocześnie są to urokliwe postacie, do których dzieci przywiązują się, które darzą sympatią i którym powierzają swoje emocje. Ta kombinacja łączy w sobie rozwój poznawczy i emocjonalny dziecka. Przygotowuje do doświadczeń przedszkolnych, gdy dziecko przywiązuje się do nauczycieli i rozwija sympatię do kolegów, a jednocześnie razem z nimi poznaje wiele nowych rzeczy i doskonali swoje umiejętności. Dzięki temu przedszkolak łączy sympatię do ludzi z satysfakcją poznawczą, czyli uczy się czerpania przyjemności ze współpracy i wspólnego odkrywania świata. Najpierw ze Szczeniaczkiem lub jego Siostrzyczką, a potem razem z przyjaciółmi. Autor: dr n. hum Justyna Korzeniewska
Czy zdarte kolana i siniaki są naturalnym elementem rozwoju dziecka? Jak nauczyć dziecko ostrożności? Przeczytaj sprawdzone rady psychologów.
Prawie trzyletni Olek sprawia wrażenie niezdarnego dziecka. Ciągle przychodzi z podwórka ze zdartymi kolanami i łokciami. Tymczasem jego brat, czteroletni Tomek, wraca po zabawach na dworze prawie zawsze bez szwanku. Skąd aż taka różnica? Jak przekonać Olka do większej ostrożności? Wyjaśniają psycholożki. Niezdarność jest wpisana w dzieciństwo Dr Joanna Urbańska: Rodzice powtarzają dzieciom do znudzenia, że muszą bawić się ostrożnie. Jednak siniaki, podrapane łokcie czy zdarte kolana to nieodłączne konsekwencje wielu udanych zabaw. I w domu, i na podwórku dzieci niechcący robią sobie krzywdę. Prof. Anna Brzezińska: A kiedy już tak się stanie, słyszą od rodziców, że są niezdarne, nie uważały, za szybko biegły… Przypięcie dziecku etykiety niezdarnego i czekanie, aż z tego wyrośnie, jest najgorszym rozwiązaniem. Lepiej przyjrzeć się jego zachowaniu w trakcie zabaw, aby ocenić, dlaczego tak się dzieje i jak mu pomóc. JU: Jeśli martwimy się, że dziecko zbyt często się przewraca, najpierw wykluczmy czynniki fizjologiczne. Skonsultujmy się z lekarzem, by sprawdzić, czy niezdarność nie wynika z problemów z mięśniami czy stawami. Jeśli lekarz tego nie potwierdzi, dalej szukajmy przyczyny. Czytaj też: Podwórkowe BHP – bezpieczeństwo na placu zabaw Ruchliwe dzieci mają więcej wypadków AB: Po pierwsze – to akurat większość rodziców rozumie – dzieci mają różne temperamenty, z czym może wiązać się mniejsza lub większa podatność na wypadki. Te bardziej ruchliwe, pobudliwe i aktywne są mocniej narażone na urazy. Jeśli dziecko dużo biega, wspina się, ma więcej szans na przewrócenie się czy uderzenie. Ale mniej aktywnemu, wolniej reagującemu dziecku również mogą zdarzać się drobne wypadki, np. nie odsunie się na czas i kolega potrąci go rowerem, nie zdąży zeskoczyć ze zjeżdżalni i się potłucze. JU: Ważną rolę gra też brak doświadczenia. To naturalne, że nim dziecko nauczy się wchodzić na drabinki czy drzewa, prędzej czy później obetrze kolano. Rodzice martwią się liczbą siniaków, a dziecko w tym czasie opanowuje czynności ważne dla rozwoju ruchowego, np. łapanie równowagi, szybkie bieganie, zwisanie z drabinek. Dzieci ulegają wypadkom zwłaszcza wtedy, gdy uczą się czegoś nowego i trudnego, a także gdy próbują być szybsze lub tak zwinne jak koledzy. Sprawdź: 5 powodów, żeby pójść na plac zabaw Pozwól dziecku skupiać się na tym, co najważniejsze AB: Zupełnie inny charakter mają wypadki spowodowane obciążeniem emocjonalnym, gdy dziecko nie skupia się na tym, co robi, a przejmuje się czymś niezwiązanym bezpośrednio z tematem zabawy. Jeśli np. pamięta, że koledzy śmiali się z jego potknięcia przy wejściu do piaskownicy albo że rodzicom bardzo nie podobało się zdarte kolano po zabawie, zadziała zasada samospełniającego się proroctwa – im bardziej dziecko będzie się starało nie przewrócić, tym większa szansa, że sobie coś zrobi. Dlaczego dzieci czasem tak sprawnie wchodzą na drzewa i bezpiecznie z nich schodzą, kiedy nikt nie patrzy? Bo skupiają się, by to zrobić, a nie na tym, że zaraz spadną i kolega będzie się śmiał albo babcia załamie ręce. JU: Podobnie jest z dziećmi, którym rodzice nie pozwalają zniszczyć czy brudzić ubrań w trakcie zabawy. Zamiast skupić się na tym, co robią, spoglądają na swoje spodnie, otrzepują rajstopki. W takich chwilach łatwo o upadek z drabinki lub potknięcie o krawężnik. [CMS_PAGE_BREAK] AB: Brak uważności spowodowany niepotrzebnymi zmartwieniami bywa dużym problemem. Oczywiście, powinniśmy uczyć uważności, ale takiej, która dotyczy rzeczy istotnych w zabawie. Jak zbudować najpiękniejszy zamek? A nie: jak zbudować zamek, nie brudząc się, albo jak skakać na skakance, bawić się w berka, aby się nie spocić! Aktywne dziecko to inteligentne dziecko JU: Ucząc uważności w ruchu, rozwijamy inteligencję dziecka – obejmuje ona także zarządzanie własnym ciałem, mięśniami i ruchami. Różne części mózgu odpowiadają za odmienne części ciała. Im więcej dziecko się rusza i dotyka różnych powierzchni, szczególnie w pierwszych miesiącach życia, tym lepszą bazę tworzy dla późniejszej edukacji. Doświadczenia ruchowe i czuciowe sprzyjają budowaniu połączeń między miliardami komórek nerwowych w mózgu, z których dziecko skorzysta w trakcie dalszej nauki. Amerykańscy naukowcy szczególnie polecają turlanie się, przewroty w przód, zwisanie do góry nogami, łapanie piłki oburącz, obroty jak śmigłowiec, marsz, huśtanie się. Pomyślmy, czy robimy to z dzieckiem? Sprawdź: 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe AB: Jeśli zaniedbaliśmy jakąś aktywność ruchową – wróćmy do niej. Przytulajmy dziecko, tańczmy z nim, turlajmy się razem po dywanie, skaczmy, zwisajmy do góry nogami na trzepaku. Przy okazji my również odświeżymy swoją sprawność. Uczmy piosenek, przy których dzieci maszerują, skaczą na jednej nodze. Wprowadźmy do zabaw więcej muzyki, rytmów, dźwięków, a co za tym idzie swobodnych wygibasów. Powtarzajmy je z pamięci. Dziecko trenuje wówczas daną czynność, przypomina sobie kolejność, a nie skupia się na tym, czy jest brudne, czy ktoś na nie patrzy i kontroluje każdy jego ruch. Uczmy przy okazji małe dziecko umiejętności skupiania się na jednej aktywności. Jeśli malujemy rączkami, to tylko rączkami, jeśli stopami, to tylko stopami. Jeśli skaczemy na trampolinie, to przy okazji nie jemy. Czytaj też: Twoje dziecko może być jak Jerzy Janowicz JU: Jedną z przyczyn różnych urazów u dzieci jest też najzwyczajniejsze w świecie… brojenie. Rozrabiające dziecko sprawdza, do czego może się posunąć. Wchodzi za wysoko, zagląda w zakamarki, biegnie najszybciej, jak się da. Często te wybryki kończą się nabiciem guza. Już sam ból i opatrywanie stłuczenia jest pewną karą, która może uczyć dziecko większej uważności, zwłaszcza gdy słyszy przy okazji spokojny komentarz osoby, która np. przykłada mu kompres chłodzący. Z czasem dziecko nauczy się tak lawirować między różnymi przeszkodami, by nie robić sobie krzywdy. Sprawdź: katalog zabaw rozwijających dla dzieci od 3 do 6 lat
Mają doświadczenie, z którego warto skorzystać. Potrafią zachować dystans, gdy tobie brakuje cierpliwości. Czemu więc tak trudno wam się dogadać? Czy to tylko różnica pokoleń? Spróbuj zrozumieć swoją mamą i teściową – radzi dr Julita Wojciechowska, psycholożka.
Bywa, że nawet najlepsze stosunki z mamą czy teściową zmieniają się o 180 stopni, gdy sama urodzisz dziecko. Choć może ci się wydawać, że pomocy babć wcale nie potrzebujesz, to na pewno są one ważne dla twojego dziecka. Nie zawsze jednak potrafisz dobrze żyć z teściową. Brakuje ci też zrozumienia u mamy. Tylko dlaczego? W nowych rolach Narodziny maleństwa to radosny i trudny moment, bo niełatwo jest wejść w nowe role: tobie stać się mamą, a mamie – babcią. Choć ciąża trwa aż dziewięć miesięcy – niby jest czas, by się przygotować – to w natłoku emocji i zajęć zwykle nie ma okazji zastanowić się nad tym. I wtedy rzecz na pozór naturalna przychodzi z trudem. Właśnie dlatego po urodzeniu dziecka rodzą się między tobą a mamą konflikty czy wrogość. Wcześniej pełna zrozumienia teściowa zaczyna narzucać swoje zdanie. A problemy narastają: opieka nad maluszkiem jest tak absorbująca, że brakuje czasu na rozmowę. Ty masz żal za krytykę ze strony mamy czy teściowej, a one czują się coraz bardziej zranione, że nikt nie jest im wdzięczny za pomoc. Młoda niezależna Chcąc sprostać nowej roli, bywasz napięta. A jak często pragniesz być lepsza niż twoja mama? Nie powielać jej błędów? Próbujesz więc być mamą idealną, a nie wystarczająco dobrą. Minie trochę czasu, nim zrozumiesz, co jest ważne. Chcesz być też nowoczesna i stosować współczesne metody wychowawcze – i masz do tego prawo. Czytasz książki o wychowaniu, magazyny dla rodziców, słuchasz rad koleżanek. Gdy mama próbuje ci pomagać, jesteś zniecierpliwiona. A bywa i tak, że wydaje ci się, że więź łącząca twoje dziecko z babcią jest zbyt silna. Wtedy pojawia się zazdrość o sekrety teściowej i synka czy o płacz córeczki po wyjściu babci. Na wszystko trzeba czasu. Gdy przestaniesz już ściśle trzymać się zasad, kontakty z babciami ułożą się lepiej, bo wszyscy będziecie elastyczniejsi. Odtrącona babcia Pomyśl: bycie babcią to wyzwanie, jakiemu niełatwo od razu sprostać. Niektóre kobiety latami czekają na wnuka, inne sytuacja zaskakuje. Tak czy inaczej nowa rola jest wielką zmianą, także dla świeżo upieczonej… babci. Zwłaszcza że dziś większość z nich pracuje i czuje się młodo. Zdziwienie nową sytuacją zwykle po jakimś czasie ustępuje miejsca radości. Gdy rodzi się wnuk, babcia wraca myślami do czasów, gdy sama była mamą i nieświadomie może wchodzić w rolę mamy… swojego wnuka. Trudno jest jej nie decydować w kwestiach pielęgnacji czy wychowania, bo przemawia za nią doświadczenie. Nie rozumie, dlaczego tę pomoc odrzucasz. Oddana teściowa może się poczuć odtrącona, gdy jej rady będą zawsze lekceważone – przecież kieruje się miłością. Chciałaby jak najlepiej, a jej wpływ na wiele spraw jest ograniczony. W świecie konfliktów Wiele kłopotów to kwestia różnicy pokoleń, bo sposoby wychowywania dzieci zmieniają się co jakiś czas. Dlatego bronisz dzisiejszych metod, uważając, że są najlepsze. A więc karmisz na żądanie (nie co trzy godziny) i utulasz smutne maleństwo (zamiast pozwolić mu „się wypłakać”). Problemem bywa też twój sposób wygłaszania poglądów – zdecydowany i nieznoszący sprzeciwu. Nietrudno wtedy o nieprzyjemną wymianę zdań. Jeśli nie czujesz się jeszcze pewnie jako mama, przyczyną konfliktów może być twoje przewrażliwienie. To zrozumiałe, że gdy ktoś podaje w wątpliwość twoje ostatnio zdobyte umiejętności, reagujesz nerwowo i… nieadekwatnie do sytuacji. Agresję nasila zwykle zmęczenie, nieprzespane noce i narastający brak porozumienia. Tymczasem dobre relacje wymagają cierpliwości, której masz za mało. A babcia, która pragnie zagłaskać na śmierć, często tylko dolewa oliwy do ognia. Razem czy osobno Niegdyś wielopokoleniowa rodzina żyła harmonijnie. Każdy spełniał rolę, którą znał od początku. Dziś wspólne mieszkanie wystawia wszystkich na próbę. Mieszkanie osobno, choć blisko siebie, też rodzi frustracje. Pragniesz być niezależna w decyzjach o dziecku, ale nie chcesz utrudniać dziadkom kontaktów z wnukiem. Oczekujesz pomocy mamy czy teściowej w opiece nad malcem, ale chcesz, aby odbywało się to na twoich warunkach. Tylko że tak się nie da. Kiedy odległość jest duża, a babcia rzadko widuje maluszka, radość ze spotkania zdaje się być ponad konfliktami. I tu jednak są pułapki – drobne nieporozumienia zostawione na długo pogarszają klimat, a kontakty z dziadkami słabną. Mieszkanie blisko czy daleko nie jest więc lekiem na problemy. A co nim jest? Rozmowa i dobre chęci To właśnie klucze do sukcesu. Podobnie jak próba zrozumienia drugiej strony. Uwagi babci mogą być podyktowane troską, krytyka zaś – przejawem miłości. Im szybciej zaczniesz pracować nad poprawą waszych stosunków, tym lepiej. Musisz jednak wierzyć w możliwość załagodzenia nieporozumień. Nie powinnaś chować urazy do momentu, gdy narośnie taka ilość pretensji, że wybuchniesz. Ważna jest życzliwa rozmowa, podczas której musisz ustalić granice, jasno określając, czego oczekujesz od dziadków. W tym wszystkim nie zapominaj o swojej pociesze. Właśnie z myślą o niej pierwsza wyciągnij rękę do mamy czy teściowej. Choć może nie uda się powrócić już do przyjaźni, jaka łączyła was wcześniej, zbudujecie inną, dobrą relację. To pozwoli malcowi cieszyć się dziadkami. ZOBACZ TEŻ: 5 zdań, których lepiej nie mówić pracującej mamie
Dlaczego dziecko jest niejadkiem, ale tylko w domu?
Niektóre dzieci są niejadkami, ale tylko w domu. Natomiast w przedszkolu jedzą wszystko i to w dodatku samodzielnie. Co wtedy zrobić? Radzi psycholog.
Trzyletni Roch jest niejadkiem, ale tylko w domu. W przedszkolu zajada się wszystkim. Co więcej, Roch w przedszkolu na ogół je samodzielnie, w domu – odwrotnie – nie je nic albo spędza przy stole bardzo dużo czasu. Co się stało z moim synkiem? ~Otylia Dlaczego dziecko nie chce jeść, ale tylko w domu? Wygląda na to, że Roch wcale nie jest niejadkiem ani tym bardziej posiłkowym gapciem. Sądzę, że niejedzenie to jego sposób na rodziców, na trzymanie ich... w szachu. Skoro w przedszkolu je sam, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby robił tak również w domu. Często utrudniają to jednak rodzicielskie wymagania, np. by maluszek zjadł szybciej, bo obiad stygnie (dzieci często nie lubią jeść gorących potraw), zjadł całą porcję (czasami przesadza się z wielkością porcji dla dziecka) lub chociaż chrupki między posiłkami (bo on taki chudziutki i nic nie je). Stanowczość, konsekwencja, stałe pory posiłków i przede wszystkim niedokarmianie bananami czy serkami w czasie zabawy lub oglądania telewizji powinny pomóc małemu Rochowi. Zobacz też: Jak nie wychować grubego dziecka - radzi dietetyk Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Reguły, które ustalamy dla dzieci są jak mądre drogowskazy, porządkują świat i dają poczucie bezpieczeństwa. Wbrew pozorom, dzieci lubią porządek. Ustal jasne reguły i staraj się ich przestrzegać. Przeczytaj, jakie 3 zasady powinni sobie wziąć do serca wszyscy rodzice.
Dzieci wchodzą w świat, nie znając zasad jego działania. Niektórych rzeczy uczą się samodzielnie (jak potrząsnę grzechotką, to usłyszę dźwięki, jak wejdę boso na kamyki, to się pokłuję), inne powinni wpoić im rodzice (nie wolno bić, nie należy bawić się zapałkami). Dziecko to mały, myślący człowiek, Ty jesteś dla niego autorytetem, więc spróbuj przekazać mu te zasady. Reguły zachowania dla dzieci - ustal zasady i trzymaj się ich! Gdy dziecko wie, że nie wolno uciekać mamie na ulicy, to dla niego pewnik, którego się trzyma (choć czasem próbuje go kwestionować). Ale kiedy widzi, że mamy można nie słuchać, czuje się zagubione: mogę uciekać czy nie? Mama mówi, że nie, ale jak uciekam, to i tak nic się nie dzieje. Dziecko ma naturalną potrzebę testowania, na ile może sobie pozwolić... To dobrze! Gdy dziecko nie słucha - 3 zasady dla rodziców Jednak brak reguł sprawia, że w jego otoczeniu panuje bałagan. A wśród emocjonalnego chaosu wyjątkowo trudno o spokój i poczucie bezpieczeństwa. Aż chcesz krzyknąć: „Ale moja córeczka w ogóle mnie nie słucha!”. Dzieci są różne, jedne chętniej poddają się naszym wysiłkom wychowawczym, inne wystawiają rodziców na próbę. Jeśli masz z tym duży kłopot, możesz nieco zmienić swoje postępowanie. Może nie traktujesz swoich słów poważnie, ustalasz regułę (np. nie odchodź od stołu, dopóki nie zjesz), ale jej nie egzekwujesz? Widząc to, dziecko uczy się, że nie trzeba cię traktować poważnie i dlatego jest np. niegrzeczne przy stole. Dlatego: Nie rzucaj słów na wiatr. Egzekwuj to, co ustaliłaś. Wprowadź reguły, których przestrzeganie jest według ciebie rzeczywiście ważne. Niech reguł nie będzie za dużo, ale za to niech będą jasne. Magdalena Gąsowska; psycholog, mama ośmioletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP w Warszawie Czytaj też: Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa
Awantura podczas zakupów z dzieckiem - jak tego uniknąć?
„Mamo, kup mi to! Musisz mi kupić!!!" Kto tego zna? Dla świętego spokoju kupujesz. I to jest błąd! Przeczytaj rady psychologa, jak się zachować w takiej sytuacji.
Podczas zakupów 3-letnia Kasia zażyczyła sobie dużą tabliczkę czekolady z orzechami. Na propozycję mamy, by wybrała mniejszą, zaczęła głośno protestować, potem płakać, wreszcie krzyczeć. Jej mama najpierw na chwilę zasłoniła sobie uszy (zawsze to robi, gdy mała krzyczy), potem odeszła kilka kroków, wreszcie schowała się za regał z towarem. Kasia po chwili przeszła w histeryczny krzyk, z którego od czasu do czasu można było wyłowić pojedyncze słowa, składające się na pytanie: „Mamo, gdzie jesteś?”. Kasia: Uważa, że każda droga do zdobycia upragnionej słodkości jest dobra, a najlepsza ta, która szybko prowadzi do celu. Jeśli mama zatyka uszy, to znaczy, że trzeba krzyczeć głośniej, by zareagowała. Jeżeli podczas ostatnich zakupów skuteczny okazał się pad na ziemię z histerycznym pokrzykiwaniem, warto ten sposób wykorzystywać częściej. W tym całym zamieszaniu zakupowym najgorsze jest jedno – zdarza się, że mama gdzieś znika. Wtedy nie liczy się już lizak czy batonik, ale ona. Czasem nawet Kasia zapomina, o co się awanturowała, najważniejsze staje się znalezienie mamy. Gdy traci ją z oczu, jest zalękniona. Im więcej takich sytuacji przeżywa, tym bardziej staje się bojaźliwa, niepewna siebie. Zamartwia się, że ktoś znów może jej zniknąć. Jak uniknąć awantury na zakupach z dzieckiem? Pomyśl, o co tak naprawdę chodzi dziecku. Przecież nie tylko o dużą tabliczkę czekolady. Ono chce sprawdzić, gdzie przebiega granica twojej tolerancji i wytrzymałości na jego krzyk. Jeśli szybko spełniłabyś prośbę, następnym razem dziecko w podobny sposób domagałaby się innej rzeczy. Nie kupuj tego, co dziecko chce „dla świętego spokoju” albo dlatego, by uniknąć awantury. Przekonaj dziecko, że jesteś stanowcza, ale nigdy nie chowaj się przed nim! Tak nie rozwiążesz problemu, a przestraszysz malucha. Spokojnie powiedz dziecku, że wychodzicie ze sklepu. Kiedy ochłonie, krótko i stanowczo wyjaśnij, że nie będziesz spełniała jego próśb, jeśli będzie się zachowywać w ten sposób. Po kilku nieudanych próbach wymuszania na tobie pewnych zachowań powinno zrezygnować z awantur. Czytaj też: Spacerek bez aferek - to jest możliwe. Poznaj proste tricki!
Do niedawna żłobek kojarzył się ze łzami, odparzoną pupą, ciągłym katarem. Jak jest dzisiaj? Czy dziecko w żłobku dobrze się rozwija? Jak wybrać dobry żłobek dla dziecka?
Nie warto spieszyć się z zapisywaniem dziecka do żłobka, nawet jeśli rodzice uważają, że nie ma innego wyjścia. Lepiej poczekać, aż malec skończy rok. Do tego czasu dobrze jest poprosić o pomoc babcię, siostrę, a nawet zaprzyjaźnioną mamę z sąsiedztwa. Dlaczego? Bo przed pierwszymi urodzinami dziecko szczególnie potrzebuje bliskiej, serdecznej osoby, która dobrze rozumie i zaspokaja jego potrzeby. W grupie będzie się jeszcze czuło zagubione. Jeśli jednak grupa to pięcioro dzieci i są do ich opieki dwie panie, to dziecko raczej szybko się zaaklimatyzuje w żłobku i będzie się świetnie rozwijało wśród rówieśników. W żłobku dziecko szybciej się rozwija? Tego dowodzą badania! Żłobkowe za i przeciw To rozwiązanie – jak każde – ma i zalety, i wady - uważa psycholog Krystyna Zielińska. W grupie rówieśników maluch szybciej uczy się nawiązywać kontakty, przezwyciężać trudności i dzielić zabawkami. Poprzez naśladowanie innych dzieci nabywa nowych umiejętności, np. uczy się samodzielnie jeść, większej pewności siebie, staje się coraz bardziej niezależny i samodzielny. Może jednak przejmować także złe wzorce zachowań. Warto pamiętać, że młodsze dziecko często czuje się w żłobku opuszczone, bo nie ma jednej osoby, która by od razu reagowała na wszystkie jego potrzeby. Poza tym w grupie maluchy częściej chorują. Jak wybrać żłobek? Warto z wyprzedzeniem poszukać dobrej placówki. Sprawdzaj oferty w internecie i lokalnej prasie, a potem weryfikuj informacje podczas wizyty w danym żłobku. Zwracaj uwagę na takie rzeczy, jak: wyposażenie żłobka na stan techniczny budynku, usytuowanie żłobka (czy nie znajduje się w pobliżu ruchliwej ulicy), ładny i bezpieczny teren do zabaw na dworze jaką odległość będziesz codziennie pokonywać (im większa, tym wcześniejsze pobudki i późniejsze powroty). Przyjrzyj się też, czy w salach, toaletach i na korytarzach jest czysto. Obserwuj też opiekunki podczas pracy, rozmawiaj z nimi – czasem gesty i pojedyncze słowa mówią najwięcej. Na co zwrócić uwagę wybierając żłobek? By upewnić się, że wybrana placówka zapewni malcowi najlepszą z możliwych opiekę, sprawdź: Czy dziecko może mieć rzeczy, które kojarzą mu się z domem (własny kocyk, kubeczek do picia, przytulanki itd.) – do tej pory uważano to za niehigieniczne. Czy wolno odwiedzać dziecko, wchodzić na salę zabaw – w dobrych placówkach rodzice mogą na początku uczestniczyć w zajęciach razem ze swoją pociechą. Czy przyjmowani są mali alergicy – dla dzieci z alergią pokarmową (np. na mleko krowie, jaja czy gluten) powinny być przygotowywane specjalne posiłki z uwzględnieniem zaleceń lekarzy. Wychowawcy pracują, stosując nowoczesne metody – najczęściej to zajęcia muzyczne, ruchowe, a nawet ćwiczenia poprawiające koncentrację. Zanim podejmiesz decyzję co do wyboru żłobka, porozmawiaj z innymi mamami. Pamiętaj też, że od statusu (żłobek publiczny czy społeczny) ważniejsze są metody wychowawcze, opieka lekarska i ogólne warunki. Im mniejsze grupy, tym spokojniej, im wyższe kwalifikacje personelu, tym zwykle lepsza opieka. A gdy już wybierzesz, zacznij przygotowywać malca do codziennych rozstań.