Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-07T12:17:45.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
items: Dziecko nie chce chodzić do szkoły: przyczyny, co robić
items: Twój maluch to mały… KAMELEON? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
items: Twój maluch to mała… ALPAKA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
items: Odkryj i wspieraj naturalne zalety swojego dziecka [PSYCHOTEST]
items: Psycholog radzi: jak nie tracić radości w dobie pandemii?
items: Okiem psychologa: jak łączyć naukę z zabawą?
items: O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
items: Czy możesz uprawiać seks przy śpiącym dziecku?
items: Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
items: Dobra bajka, czyli jaka? Sprawdź, co warto włączać maluchowi!
items: Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem!
items: Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
items: Moje dziecko to beksa-lala?
items: 8 faktów o śnie dziecka, o których nie wiedziałaś
items: Jak wybrać zabawkę odpowiednią do wieku dziecka? - radzi psycholog
items: Czy moje dziecko jest niezdarne?
items: Między mamą a teściową
items: Dlaczego dziecko jest niejadkiem, ale tylko w domu?
items: Czy dzieciom wszystko wolno?
items: Awantura podczas zakupów z dzieckiem - jak tego uniknąć?
items: Czy żłobek jest dobry dla dziecka?

Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa)
type: item
date: 2022-08-09T14:02:00.000Z
creator: Beata Jasina
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: bunt przedszkolaka
subject: dziecko w przedszkolu
subject: lęk przed przedszkolem
subject: porady psychologa
description: Twoje dziecko nie chce chodzić do przedszkola? Z pewnością wiedziałaś, że początki przedszkola mogą nie być łatwe, ale na taki dramat i wielkie łzy nie byłaś przygotowana. Co robić? Jak to przetrwać? Jak zachęcić dziecko do przedszkola?
encoded: Dziecko, które nie chce chodzić do przedszkola, lepiej nadal tam posyłać. A że maluch się buntuje? No cóż, trzeba znaleźć sposób, by ułatwić mu oswojenie się z tą sytuacją. Jaki? Wiele zależy od tego, w którym momencie zaczął protestować. „Nie będę się ubierał”, „Nie chcę”, „Zostaw”, „Nie pójdę” – wobec takiego oporu czujesz się bezsilna i trudno ci być konsekwentną. Czasem więc maluchowi odpuszczasz. Jednak konsekwencja to podstawowy warunek, jaki trzeba spełnić. Tylko jak to zrobić? – Gdyby chodziło o podanie dziecku lekarstwa, nie miałybyśmy wątpliwości, jak postąpić – podpowiada psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Mimo oporów malucha konsekwentnie dawałybyśmy mu leki. Bo wiemy, że to dla niego dobre i mu potrzebne. Tak samo jest z przedszkolem. Jak reagować w zależności od sytuacji, w której dziecko przeżywa kryzys, wyjaśniamy wspólnie z ekspertem. Spis treści: Jak namówić dziecko do chodzenia do przedszkola, kiedy dopiero zostało przedszkolakiem? Jak zachęcić dziecko do przedszkola? Dziecko nie chce chodzić do przedszkola i płacze Dziecko nie chce chodzić do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola: wyjaśnij ewentualne problemy Kiedy jest za wcześnie na przedszkole? Jak przekonać dziecko do przedszkola: tego nie rób! Jak zachęcić dziecko do jedzenia w przedszkolu: wskazówki Jak namówić do chodzenia do przedszkola dziecko, które dopiero zostało przedszkolakiem? Dziecko dopiero rozpoczęło swoją przygodę z przedszkolem, a już protestuje? To całkiem normalna reakcja zwana okresem adaptacyjnym. Każdy człowiek – mały także – przeżywa ogromny stres w momencie zmiany swojej sytuacji życiowej. Pomyśl, że dziecko czuje się tak jak ty, gdy właśnie idziesz do nowej pracy. Nikogo nie znasz, nie wiesz, jakie w firmie panują obyczaje, mylą ci się zadania, jesteś czasem zdezorientowana... Ale z tego powodu przecież nie rzucasz posady (choć pewnie czasem korci cię, by tak zrobić). Kilkulatek odczuwa podobnie, ale reaguje inaczej, bo jest po prostu zbyt mały, żeby w…

imgLMHlkJ-34d920b.jpg
width: 1240
height: 766

Dziecko nie chce chodzić do szkoły: przyczyny, co robić
type: item
date: 2021-09-03T11:48:00.000Z
creator: agrinberg
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: porady psychologa
subject: powrót do szkoły
description: Co zrobić, gdy dziecko nie chce chodzić do szkoły? Co powiedzieć, jak zmotywować? – podpowiada dr Paulina Sobiczewska – psycholog z Uniwersytetu SWPS. Wyjaśniamy także, jakie mogą być przyczyny niechęci do szkoły.
encoded: Jeśli dziecko nie chce chodzić do szkoły, przede wszystkim warto ustalić, co jest prawdziwym powodem niechęci do szkoły. Może to trudność z przyzwyczajeniem się do nowych obowiązków po długich wakacjach? Być może źródło napięcia nie jest związane z samą placówką szkolną, ale ze złymi relacjami z kolegami lub nauczycielami – mówi dr Paulina Sobiczewska, psycholog z Uniwersytetu SWPS. – Należy też pamiętać, że wiek szkolny to okres, w którym człowiek szuka akceptacji, szczególnie ze strony rówieśników. Dlaczego dziecko nie chce chodzić do szkoły? Powody, dla których dziecko nie chce chodzić do szkoły, mogą mieć związek zarówno z samą szkołą, kolegami z klasy czy nauczycielami, jak również z sytuacją w domu. Przyczyny niechęci dziecka do szkoły: problemy z adaptacją w szkole, konflikty z rówieśnikami, konflikty z nauczycielami, problemy zdrowotne (depresja, nerwica), fobia szkolna, trudności w nauce jednego lub kilku przedmiotów, zmęczenie, problemy domowe. Na brak chęci chodzenia do szkoły mogą wpływać również kłótnie w domu, rozwód rodziców, choroba jednego z członków rodziny. Problemy domowe odbijają się na psychice dziecka, powodując lęk, smutek, a także niechęć do uczestniczenia w lekcjach. Dziecko może mieć zachwiane poczucie bezpieczeństwa. W takiej sytuacji wskazane jest wsparcie ze strony psychologa, który pomoże dziecku uporać się z trudnymi emocjami, zrozumieć aktualną sytuację i pozbyć się obaw z nią związanych. Dziecko nie chce chodzić do szkoły – co robić? Niechęć do szkoły, która ujawnia się krótko po rozpoczęciu roku szkolnego to naturalna reakcja. Dorośli również często nie mają ochoty wracać do pracy po urlopie. W ciągu dwóch miesięcy wakacji dziecko zdążyło przyzwyczaić się do odpoczynku, w szkole ma natomiast do wykonania trudne zadania, z których musi się wywiązać. Dlatego często buntuje się przed powrotem do nauki. Warto mu tłumaczyć, że po wolnym czasie każdy i rodzic, i dziecko muszą wrócić do swoich obowiązków. Jeśli dziecko ma trudności z powr…

UkvmJs-119699-2bcb2c1.jpg
width: 1200
height: 777

Twój maluch to mały… KAMELEON? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
type: item
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Pielęgnacja
subject: Wideo
subject: Bambino
subject: charakter
subject: charakter dziecka
subject: kosmetyki
subject: pielęgnacja
subject: porady psychologa
subject: psycholog
subject: rozwój dziecka
description: Okazuje się, że maluchom wystarczy kamyk, kawałek sznurka i garść piasku, aby wyczarować niezwykle danie w wytwornej restauracji. Czasem na balkonie. Kreatywność i wyobraźnia bywają u niektórych dzieci bardziej rozwinięte niż inne cechy. Psycholog Dominika Słomińska podpowiada, jak je wykorzystać oraz przekuć w przyszły sukces szkolny i życiowy.
encoded: Zapewne rozwiązałaś już nasz psychotest i na tej podstawie dowiedziałaś się, że bardziej niż do pandy, alpaki, flaminga, czy zebry, twój maluch podobny jest do KAMELEONA. Podobnie jak to małe zwierzątko, dziecko potrafi się chować, ale też przypodobać. Zauważyłaś to, prawda? Niezwykły, aktorski talent w połączeniu z kreatywnością zdecydowanie warto pielęgnować! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Twoje dziecko posiada cechy, które ma również… kameleon? Dowiedz się, jak je wspierać ? Kreatywność jest tą cechą dziecka, którą można wspierać dość łatwo, przede wszystkim nie ograniczając jej. Jak podkreśla psycholog Dominika Słomińska, towarzyszą jej bowiem wolność i wyobraźnia. - Kreatywność to bardzo wdzięczna cecha do prowadzenia w dziecku. Polecam podążać w tym względzie za maluchem. Kiedy słyszymy „Mama, wynalazłem wynalazek!” to znaczy, że dziecko wierzy w siebie i swoje możliwości. Trzeba pozwolić mu na realizowanie pomysłów nawet tych szalonych. Dzieci uwielbiają robić mikstury z mąk, wody, kaszy, fasoli, jajek i z mydła. Kochają eksperymenty i rozwiązywanie zagadek typu: jak pod ziemią zbudować korytarz dla mrówek i biedronek, jak zrobić z papieru strój policjanta, jak zbudować robota i pofarbować włosy krepiną. Co ma zrobić rodzic? Pozwalać, pozwalać i jeszcze raz pozwalać! Kiedy widzimy, że dziecko kieruje swoje działania w konkretnym kierunku – kosmosu, informatyki, dinozaurów czy budowania labiryntów, należy mu zapewnić atrakcje i rozwój względem tych potrzeb. Umiejętności aktorskie malucha Bardzo często dzieci puszczają wodze fantazji. I choć my, rodzice doceniamy kreatywność maluchów, przychodzi moment, w którym nie zawsze potrafimy, lub chcemy zaakceptować wymyślane przez malucha niestworzone historie. Psycholog Dominika Słomińska wyjaśnia, że podstawą jest odróżnienie wyobraźni i korzystania z niej, od rozwojowej konfabulacji, która przypada na wiek przedszkolny. Jak mówi ekspertka, dzieci wtedy potrafią…

mYEq27-118308-381d622.jpg
width: 1920
height: 1080

Twój maluch to mała… ALPAKA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
type: item
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Pielęgnacja
subject: Wideo
subject: Bambino
subject: charakter
subject: charakter dziecka
subject: pielęgnacja
subject: porady psychologa
subject: psycholog
subject: psycholog dziecięcy
subject: rozwój dziecka
description: Bez wątpienia twoje dziecko posiada wyjątkowe cechy, których stymulacja doprowadzi je ostatecznie do… sukcesu! Chcesz wiedzieć, jak je pielęgnować i tym samym dać mu szczęście? Przeczytaj nasz artykuł i dowiedz się, jakie porady ma dla rodziców „małych alpak” psycholog, Dominika Słomińska.
encoded: Rozwiązałaś nasz psychotest i już wiesz, czy cechy twojego dziecka bardziej pasują do pandy, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona? Jeśli wynikiem jest ALPAKA, musisz wiedzieć, że twoja pociecha jest przede wszystkim przyjacielska i empatyczna. Ponadto prawdopodobnie uwielbia poprawiać innym nastrój, podnosi na duchu, inni lubią jej towarzystwo, a sama zwykle jest bezkonfliktowa, cicha i spokojna. Dowiedz się, jak wspierać te naturalne cechy charakteru dziecka! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Alpaka jest przyjacielska. Twoje dziecko również? Oto sposoby, by pomóc maluchowi rozpoznać prawdziwą przyjaźń Psycholog Dominika Słomińska podkreśla, że: – Nie istnieje żaden tajemny kod na rozpoznanie przyjaciela. Aby ułatwić dziecku rozpoznanie przyjaciela, możemy mu opowiadać, co to znaczy się przyjaźnić i jak prawdziwy przyjaciel się zachowuje. W skrócie przyjaciel to ktoś, z kim lubimy spędzać czas i czujemy się dobrze w jego towarzystwie, czujemy się przez niego lubiani i akceptowani. Ponadto prawdziwy przyjaciel nie dokucza, nie zdradza sekretów i dzieli radości oraz smutki, a także stara się pomagać, kiedy znajdziemy się w prawdziwych tarapatach. Dodaje: – Trzeba zawsze dbać o to, żeby dzieci potrafiły od początku zachowywać równowagę w przyjaźni, żeby były i dawcami, i biorcami. Bo u dzieci empatycznych jest ryzyko, że będą dostosowane i uległe. Pomocne mogą być stare powiedzenia, które mają rdzenną mądrość: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” i „Z przyjacielem można beczkę soli zjeść”. Kolejną cechą alpaki jest empatyczność. W jaki sposób empatia pomaga dziecku osiągnąć sukces życiowy? Warto na początku przypomnieć sobie, czym jest empatia. To nic innego jak współodczuwanie, rozumienie i łatwość w kontaktach społecznych. Właśnie ta cecha sprawia, że człowiek empatyczny to taki, który jest bardziej przyjacielski, pomocny i otwarty na świat. Jak podkreśla nasza ekspertka: – Ludziom empatycznym może żyć s…

xQqj3G-118306-d9d1a52.jpg
width: 1920
height: 1080

Odkryj i wspieraj naturalne zalety swojego dziecka [PSYCHOTEST]
type: item
subject: Czas wolny
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: porady psychologa
subject: psycholog
subject: psycholog dziecięcy
subject: psychotest
subject: rozwój dziecka
description: Chociaż każdy maluch ma wiele cech wspólnych z innymi dziećmi, to jest jedyny w swoim rodzaju i potrzebuje indywidualnego podejścia rodzica czy wychowawcy. Rozwiąż quiz i sprawdź, jakie cechy dominują u twojej pociechy oraz jak możesz wspierać ich rozwój!
encoded: Każdy z nas ma w sobie cechy, które posiadają również… zwierzęta! Dlatego rozwiązując psychotest możesz dowiedzieć się, czy cechy charakteru twojego maluszka pasują bardziej do: pandy, surykatki, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona... A gdy już rozwiążesz quiz i otrzymasz wyniki, koniecznie przeczytaj artykuł, w którym znajdziesz m.in. porady psychologa, jak stymulować właśnie te naturalne, dominujące cechy twojej pociechy, a także dowiedz się, jaki mają one wpływ na jej rozwój. Może dzięki temu łatwiej będzie ci zrozumieć swoje dziecko? Zapraszamy do zabawy! Nie przerywaj zabawy! Teraz pandę, surykatki, flaminga, alpakę, zebrę i kameleona znajdziesz obok Bolka i Lolka na produktach Bambino Dzieciaki. Wybierz sposób pielęgnowania dziecięcej natury – poniżej nasza podpowiedź. Materiał powstał z udziałem Bambino View Ediplayer on the source website

O67ykF-118037-cc47e9b.jpg
width: 1280
height: 960

Psycholog radzi: jak nie tracić radości w dobie pandemii?
type: item
subject: Aktualności
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Dzień Dziecka
subject: pomysły na Dzień Dziecka
subject: porady psychologa
subject: radość
subject: radość dziecka
subject: rodzinne filmy
description: Pandemia to często czas, w którym nie jest łatwo o uśmiech u dzieci i u dorosłych. W tym okresie pojawiają się nierzadko trudne emocje, które mogą zepsuć najlepszy nastrój… Jak mimo wszystko szukać pozytywów codzienności? Podpowiada psycholog, Dominika Słomińska.
encoded: Praca i nauka zdalna w nowych warunkach jest wymagająca. Chociaż taka rzeczywistość wiąże się z wieloma wyzwaniami, to jednak możemy czerpać z tego czasu. Również w pandemii możemy zadbać o maluchy, wymyślając im ciekawe zabawy. Jako że w tym okresie może być trudno o kreatywność – kilka aktywności podpowie psycholog Dominika Słomińska, która świetnie wie, czego najbardziej potrzebują wtedy najmłodsi. Przeczytaj nasz wywiad z ekspertem i dowiedz się, co robić z dzieckiem, aby nie tylko w czasie pandemii nie tracić radości, ale również dbać o wyjątkową więź, która was łączy! Z czym mierzy się maluch w dobie pandemii? W tym czasie maluchy są przede wszystkim narażone na izolację od rówieśników, a co za tym idzie, utrudniony rozwój społeczny. To właśnie w pandemii dzieci dotyka ogromna samotność i skazanie na… samotną zabawę. Doskwiera im także lęk o starsze osoby, często ukochanych dziadków, którzy odbierali je z przedszkola, zabierali na zupę ogórkową i bawili się, dlatego też dziecko za nimi bardzo tęskni! Do tego zwykle rodzice pracujący zdalnie, siedzą przed komputerami i jedynie „mają oko” na dziecko, żeby nie zrobiło sobie krzywdy, bezpiecznie się bawiło i zjadło. I ostatecznie jeszcze zamknięte przedszkola i szkoły, więc pozostaje zdalne nauczanie. Nuda, nuda, nuda.... Co możemy zrobić, żeby pomóc dziecku to przetrwać? Jest wiele sposobów, jednak najlepszym jest… zabawa! Proponuję zorganizowanie dni tematycznych, podczas których dziecko będzie beztrosko się bawić. Brzmi jak wyzwanie? Nic z tych rzeczy – dajmy dziecku kartony, taśmę klejącą, motki wełny i farby. Ponadto na podłodze rozłóżmy folię malarską, a dziecko może puścić wodze wyobraźni i tworzyć miasteczko, domek, pociąg, windę itd. Kolejnym pomysłem jest zabawa w mapy i geodezję. Wręczamy dziecku mapę skarbu z trasą od jednego do kolejnego punktu mieszkania, a w każdym punkcie musi wykonać zadanie (jakąś aktywność), w tym m.in. ułożyć wierszyk lub piosenkę, zrobić 10 przysiadów, narysować rysunek całej …

GqMVZe-117771-5a195d5.jpg
width: 5500
height: 3218

Okiem psychologa: jak łączyć naukę z zabawą?
type: item
date: 2021-05-13T11:36:35.000Z
subject: Aktualności
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Dzień Dziecka
subject: porady psychologa
description: Każdego dnia warto znaleźć czas na wspólne chwile z dzieckiem. Ba, warto dziecko i dziecięcą radość odkryć także w sobie! A jak się bawić, by zabawa miała również walory edukacyjne? Podpowiada psycholog, Dominika Słomińska.
encoded: Zastanawiacie się czasem, jak się bawić z dzieckiem, by był to czas wspólnej radości, ale też nauki, w tym nauki... życia? Bo wiadomo, że nawet najlepsze studia szczęścia nie dają, jeśli nie mamy wokół bliskich ludzi, ciekawych pasji czy wiary w siebie, prawda? Zdaniem naszej ekspertki, psycholog Dominiki Słomińskiej, właśnie pozytywne doświadczenia z dzieciństwa uzbrajają nas we wszystkie siły na całe życie. Co jeszcze jest ważne jej zdaniem, by maluch był dobrze „wyposażony” na przyszłość? Jak łączyć edukację z dobrą zabawą? Przeczytajcie koniecznie ten wywiad! Gwarantujemy, że warto! Czym jest plastyczność mózgu i kiedy dziecko najszybciej się uczy? Plastyczność mózgu to naukowe pojęcie określające zdolność tkanki nerwowej do tworzenia nowych połączeń. Największa wydolność rozwojowa mózgu jest u małych dzieci, choćby z tego powodu, że organ ten w momencie porodu jest najbardziej niedojrzałą strukturą i w zależności od stymulacji, w odpowiedni sposób kształtuje się i modeluje. Istotne jest, żeby dorośli, którzy towarzyszą dziecku, mieli świadomość, jak bardzo ważna jest to cecha mózgu i jak ogromny wpływ mamy my, dorośli, na to, żeby dziecko rozwijało się jak najlepiej. Wszem wobec wiadomo, że dziecko najlepiej i najszybciej uczy się przez zabawę. Treści przekazywane w niej nie są obarczone przymusem, stresem i zwykle maluch jest na nich bardzo skoncentrowany. Przez zabawę można również kształtować wszechstronność dziecka bez etykietowania na wstępnym etapie jego talentów i predyspozycji. Zabawa może być więc doskonałym sposobem na przyswojenie wiedzy. Jakie kryteria muszą zostać spełnione, aby faktycznie tak było? Zabawa jest najlepszą formą nauki. To nie frazes, to fakt. O co trzeba zadbać? Jest wiele czynników. Zabawa musi być adekwatna do wieku dziecka, powinna być beztroska i radosna, powinna zawierać treści edukacyjne i pochwały. Podczas zabawy możemy kształtować typy inteligencji i wszechstronną wiedzę. Przykładem może być prosta zabawa na spacerze polegają…

imgeLrgMh-67391a8.jpg
width: 640
height: 427

O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
type: item
date: 2020-10-25T09:33:00.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: porady psychologa
subject: psycholog
subject: wywiad
description: Czy dziecko byłoby szczęśliwe, robiąc wszystko, na co ma ochotę? O rozsądnym stawianiu granic rozmawiamy z Marią Rotkiel, autorką książki „O rety! Dziecko!”.
encoded: Po co dziecku granice: zasady, reguły, zakazy? Maria Rotkiel, psycholożka, terapeutka par, terapeutka rodzinna, trenerka rozwoju zawodowego i osobistego, trenerka motywacyjna, autorka książki "O rety, dziecko!": Dziecko jest jak turysta w kraju o nieznanej mu kulturze i zwyczajach. By poczuć się bezpiecznie i odnaleźć przyjemność w poznawaniu nowego miejsca, musi poznać obowiązujące w nim zasady: wiedzieć co wolno, a czego nie, co jest dobre, a co niebezpieczne. Bez tej wiedzy będzie zagubione. Granice są więc drogowskazami, które pomagają mu uczyć się świata, siebie i ludzi – z radością, bez lęku. Sprawiają, że to, co je otacza, staje się bezpieczniejsze, bardziej zrozumiałe i przewidywalne. Gdybyśmy ich nie stawiali, pozostawilibyśmy naszego „turystę” bez pomocy. To tak, jakbyśmy mówili: „Radź sobie sam”. Jak stawiać granice, by nie zmienić domu w koszary? W rodzicielstwie ważna jest empatia i szacunek. Jeśli szanujemy dziecko i jego potrzeby, jeśli dajemy mu prawo do własnego zdania i jesteśmy wrażliwi na to, co czuje i jak to wyraża, nie przesadzimy w kwestii stawiania granic. Zabraniając czy wymagając czegoś, uzasadniajmy swoją decyzję. Pozostawiajmy maluchowi wybór w niektórych sprawach. Np. egzekwując to, aby jadł zdrowo i regularnie, pytajmy: „Na co masz ochotę: na rosół czy zupę pomidorową?”. Nie zgadzajmy się jednak, by dla świętego spokoju zamiast obiadu jadał lody. Jeżeli ma na nie wielką ochotę, dajmy mu je na deser. Zobacz także: Mów "Stop!" zamiast "Nie!" O czym trzeba pamiętać, ucząc dziecko reguł? Przede wszystkim tłumaczmy dziecku, czemu te reguły służą. Róbmy to tak, by było to dla niego zrozumiałe. Odwołujmy się do przykładów. Mówmy na przykład tak: „Nie wolno nikogo bić. Mama cię nie bije, bo bicie jest niedobre. Gdyby mama cię uderzyła, byłoby ci bardzo smutno, prawda? Gdy ty uderzyłeś kolegę, jemu też było smutno. Dlatego płakał”. A czego absolutnie nie wolno nam, rodzicom, robić? Nie wolno lekceważyć uczuć dziecka. Jeśli dziecko uderzy kogoś …

imgaqE8OU-09c0c61.jpg
width: 1024
height: 683

Czy możesz uprawiać seks przy śpiącym dziecku?
type: item
date: 2020-10-11T00:53:00.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: intymność
subject: porady psychologa
subject: seks
subject: spanie z dzieckiem
description: Kochacie się, a obok w tym samym pokoju śpi wasz 2-letni maluch. Wpłynie to na jego rozwój psychiczny? Takie pytanie zadała w sieci blogerka Mama na Kozetce, a odpowiedzi, jakie uzyskała, wbiły ją w „w fotel”.
encoded: Mama na Kozetce to tak naprawdę Izabela Markiewicz. Jest psychologiem i psychoterapeutą, a także mamą kilkuletniego syna. Prowadzi blog, w którym pokazuje macierzyństwo, a pytania i wątpliwości, jakie przy tej okazji powstają, chętnie analizuje pod kątem swojej wiedzy psychologicznej. Nie tak dawno zapytała internautów, co sądzą o seksie przy śpiącym dziecku. Chyba nie takich odpowiedzi się spodziewała. #Nieprzydziecku Mama na Kozetce stworzyła ankietę, zadała pytanie: "Czy uprawianie seksu w tym samym pokoju, w którym śpi nasze dziecko (bardzo małe, załóżmy do 2 roku życia) ma znaczenie dla jego rozwoju psychicznego?". Były dwie odpowiedzi: tak albo nie. Po dwóch godzinach zerknęła na wyniki i jak mówi "wbiło ją w fotel" zupełnie, ponieważ aż 79 proc. biorących udział w ankiecie odpowiedziało, że nie ma to wpływu na rozwój dziecka, a tylko 21 proc. że ma. Pani Izabela, patrząc na problem przez pryzmat swojego zawodu, stawia sprawę w jasny sposób: uprawianie miłości przy śpiącym dziecku nie wchodzi w grę. Stąd swój wpis Mama na Kozetce oznaczyła hasztagiem #nieprzydziecku. Dlaczego? Bo to mu szkodzi! "Seks rodziców nawet przy śpiącym dziecku jest potencjalnie bardzo traumatyzujący dla dziecka. To jest jedyna możliwa odpowiedź na to pytanie" - napisała. Jak podkreśliła, "w przypadku bardzo małych dzieci nie jesteśmy też w stanie stwierdzić na pewno, że dziecko śpi, a nie, że właśnie przebudza się i jest świadome tego, co się dzieje. No i właśnie... Świadome na swój własny, dziecięcy, niedojrzały sposób. Nie powinniśmy narażać naszego dziecka na takie doświadczenia i to niezależnie od tego, czy ma 4 tygodnie, miesiące czy lata". Okey, nie róbmy tego, ale żeby od razu trauma? Opinia mamy podzieliła internautów i pod postem pojawiło się szereg komentarzy. Zarówno zwolenników, jak i przeciwników kochania się przy małym, śpiącym dziecku. "Wydaje mi się zarówno widok nagiego rodzica, jak i współżycie rodziców widziane przez malucha do 2 roku życia nie będzie mieć dla niego…

imgxKwj3N-f4cfac6.jpg
width: 1200
height: 800

Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
type: item
date: 2020-08-21T09:36:00.000Z
creator: bturska
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: co powinien umieć przedszkolak
subject: debiut w przedszkolu
subject: lęk przed przedszkolem
subject: pierwsze dni w przedszkolu
subject: porady psychologa
subject: psycholog dziecięcy
subject: psycholog radzi
description: Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
encoded: Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stani…

img1PXFsa-598084f.jpg
width: 1280
height: 848

Dobra bajka, czyli jaka? Sprawdź, co warto włączać maluchowi!
type: item
date: 2019-11-04T13:53:35.000Z
creator: Katarzyna Imiołek
subject: Małe dziecko
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: bajka dla dzieci
subject: MiniMini+
subject: porady psychologa
description: Co to znaczy „dobra bajka”? Ile i jakie bajki warto polecać rodzicom małych dzieci? Zobaczcie, co na ten temat mówią ekspertki MiniMini+, dr Aleksandra Piotrowska, psycholog, i Katarzyna Dołhun, metodyk.
encoded: Rodzice często pytają psychologów, ile maluchy mogą oglądać bajek dziennie. Nasze ekspertki nie mają wątpliwości! Dopiero od drugiego roku życia dziecka Rodzice cenią sobie telewizję czy ogólnie bajki jako narzędzie, które pozwala złapać oddech, załatwić kilka domowych obowiązków, po prostu – zajmie dziecko na jakiś czas. Ale wybór bajki jest szalenie ważny… ​Tak naprawdę, kluczowy, jeśli chcemy, by bajka dała małemu człowiekowi prawdziwe korzyści, a nie tylko zajęła mu czas. Dr Aleksandra Piotrowska podkreśla, że migoczący ekran, jeśli nie zwracamy uwagi na to, co na nim maluch ogląda, może powodować przebodźcowanie dziecka. Tymczasem dobra bajka jest montowana w łagodny, spokojny sposób, nie przeładowuje dziecka migającymi obrazami, a po prostu – opowiada mu historię. Bajki dla najmłodszych: nie mogą zawierać przemocy, uczą słów adekwatnych do wieku i możliwości poznawczych malucha, czyli nie są zbyt skomplikowane, powinny być o czymś, czyli przekazywać wiedzę i propagować mądre i dobre wzorce zachowań, ​dobrze, gdy mają spokojny, łagodny montaż, by dziecko mogło bez zbędnego napięcia śledzić akcję. Co ważne, nie ma czegoś takiego, jak bajka dla niemowlaka – dziecko może oglądać filmiki dopiero od drugiego roku życia. I nieważne, czy to smartfon, czy telewizor, czy tablet. Ile czasu przed ekranem? Jeśli postanawiamy pokazać naszemu 2- czy 3-latkowi bajeczkę, pilnujmy, by nie trwała dłużej niż 15 minut. To prosta zasada: jednorazowo kwadrans przed ekranem, a w ciągu doby nie przekracza ten czas godziny. Co do tego eksperci są zgodni! MiniMini+ wie, co dobre dla dziecka Bajki produkowane przez MiniMini+ są tworzone we współpracy ze specjalistami, m.in. metodologiem i psychologiem. Szczególnie warta polecenia jest nowość „Przygody Rybki MiniMini”, która zawiera treści odpowiednie dla maluchów, pokazuje, jak ważne są w życiu przyjaźń, lojalność, dobroć. Polecamy serdecznie! Materiał powstał przy udziale marki MiniMini+

106691-443c8f5.jpg
width: 1920
height: 1080

Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem!
type: item
date: 2018-05-12T15:50:02.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bicie dzieci
subject: porady psychologa
subject: przemoc wobec dzieci
description: Aż trudno uwierzyć, ale takie słowa znalazły się w broszurce jednej z łodzkich poradni. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - polecono.
encoded: Niewiarygodne, że mimo kampanii społecznych, spraw nagłaśnianych w mediach, nieustających apeli Rzecznika Praw Dziecka o kompleksowe działania, w celu przeciwdziałania przemocy wobec dzieci, takie słowa mogły znaleźć się w broszurze polecanej przez instytyucję, której celem jest ochrona zdrowia dziecka. W Polsce cały czas jest przyzwolenie na bicie dzieci Broszurę z instrukcją o wymierzaniu takich kar rozpowszechniała jedna z miejskich poradni psychologiczno-pedagogicznych dla dzieci w Łodzi. "Czasami rodzice muszą bić dziecko coraz mocniej, aby skłonić je do posłuszeństwa" - tak brzmiała jedna z bulwersujących wskazówek, zamieszczonych w instruktażowej broszurze miejskiej przychodni. Na szczęście sprawą zajęła się już prokuratura. Potwierdził to rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Łodzi Krzysztof Kopania. "Treść jest na tyle niepokojąca, że stanowi swoistego rodzaju formę nawoływania do popełnienia przestępstwa, bądź też do podżegania" - stwierdział prokurator. Podkreślił, że nie ulega żadnej wątpliwości, "że stosowanie przemocy wobec dzieci jest zabronione". Bicie dzieci jest złem i przestępstwem Kary cielesne wymierzane dzieciom, uczą je, że problemy najlepiej rozwiązuje się za pomoca siły, a najbliższych osób trzeba się bać. Dzieci, wobec których stosowana jest przemoc fizyczna mają niską samoocenę i zaburzenia psychiczne. Jak wyjaśnia psycholog Magdalena Gawęda, kary cielesne nie mają żadnego wychowawczego uzasadnienia. "Dziecko może doświadczać długotrwałej traumy. Dzieci, które doświadczają przemocy mają niską samoocenę, może to prowadzić do depresji, zaburzeń psychicznych, może wystąpić zespół stresu pourazowego, a także występują u dzieci samookaleczenia, jako przeniesiona z domu rodzinnego przemoc" - przestrzega psycholog. Na razie nie wiadomo kto był autorem tych skandalicznych słów i jakim cudem mogły się one znaleźc w zaleceniach wychowawczych przychodni pedagogiczno-wychowawczej. Łódzki magistrat tłumaczy jedynie, że broszura została zrozumiana op…

imgJwkUEj-be60cef.jpg
width: 1200
height: 800

Moja dwulatka nie chce siedzieć w foteliku
type: item
date: 2016-09-30T15:34:52.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: podróż z dzieckiem
subject: porady psychologa
description: Jeśli twój maluch także wierci się w foteliku samochodowym, za nic nie chce się zapiąć pasami bezpieczeństwa, generalnie najchętniej by w nim nie jechał, to przeczytaj, co radzi Beata Chrzanowska, psycholożka.
encoded: Moja dwulatka nigdy nie robiła problemu z jazdy fotelikiem, od pewnego czasu nie da się w nim zapiąć. Kręci się, wierci... Cała procedura trwa 15 minut, a marudzenia, płaczu przy tym, że aż mam wyrzuty sumienia. A przecież wiem, że córka powinna jeździć autem w odpowiednim foteliku! Jak przekonać ją do tego, że taka jazda jest dla jej bezpieczeństwa? – pyta Jagoda, mama Kasi. Być może fotelik jest już za mały albo z jakichś powodów mniej wygodny dla dziecka. Chyba czas pomyśleć o innym modelu – większym, wygodniejszym. Jednak zanim to nastąpi, warto dowiedzieć się od dziecka, o co tak naprawdę chodzi. Skoro córka do tej pory nie protestowała, gdy była zapinana w foteliku, to prawdopodobnie nie chodzi o niewygodę. W kwestii bezpieczeństwa dziecka – nie negocjuj W sprawach życia i zdrowia raczej z dzieckiem nie dyskutujemy i nie negocjujemy. Jako odpowiedzialni dorośli podejmujmy decyzje, bez względu na to, czy dziecku to się podoba, czy nie. Myślę, że sama rozmowa o tym, że taka jazda jest bezpieczniejsza w przypadku dwulatka na niewiele się zda. Można ją, co prawda, przeprowadzić, nawet pokazać, że jak dziecko nie będzie przypięte, to może się uderzyć o przednie siedzenie (taka demonstracja musi się odbyć w sposób bezpieczny dla malucha, czyli w zaparkowanym samochodzie). Ostateczny argument Jeśli to malca nie przekona, zostaje ostateczny argument: „Bez zapiętych pasów fotelika – nie uruchamiam silnika samochodu! Samochód wtedy nie ruszy z miejsca, choćby nie wiem, co się miała wydarzyć”. A przecież na końcu dzisiejszej podróży czeka miła atrakcja dla dziecka... ZOBACZ TEŻ: Integracja sensoryczna – o co w tym chodzi? Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

imgPPU57L-e971f81.jpg
width: 1024
height: 683

Moje dziecko to beksa-lala?
type: item
date: 2016-09-30T14:45:57.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: płacz dziecka
subject: porady psychologa
description: Dwulatek, który płacze na widok obcej osoby? Potrzebuje czasu, by oswoić się z nowym otoczeniem? Nie odstępuje ani na krok swojej mamy? To Szymek. Jego mama, Kasia, zwróciła się do nas o radę. Odpowiada Beata Chrzanowska, psycholożka.
encoded: Mój dwuletni Szymek ostatnio płacze w towarzystwie obcych osób. Czasem zaczyna płakać dopiero po pewnym czasie, np. najpierw robi "cześć", a po 5 min zaczyna płakać i mówi, że się boi tej osoby. Zdarza się też, że gdy jedziemy w odwiedziny do rodziny syn najpierw musi oswoić się z otoczeniem. Nie odstępuje mnie na krok. Dopiero po pewnym czasie może wziąć go na ręce ciocia, inaczej od razu reaguje płaczem – martwi się Kasia, mama Szymka. W opisanej przez panią sytuacji nie ma niczego nadzwyczajnego. Zwłaszcza, że Szymek nie miał nigdy wcześniej do czynienia z dużą liczbą osób. Zacznijmy od końca. Płacz jako reakcja na nową sytuację Dzieci często reagują płaczem na sytuację nową lub zaskakującą. Nie zawsze oznacza to, że się boją, bo przecież czasem się wstydzą, czasem są niepewne i zwyczajnie nie wiedzą, jak się zachować. W takiej sytuacji, jak np. wizyta u cioci, należy dać malcowi czas na oswojenie się i nie zmuszać go do przyjmowania uścisków od cioci czy wujka, dopóki synek nie będzie na to gotowy. Czy nas, dorosłych, ktoś zmusza, żebyśmy się obściskiwali z nieznajomymi? Dobry przykład, czyli serdeczny uścisk mamy z ciocią, spokojna i życzliwa rozmowa rodzinna, pokarze malcowi, że ciocia to ktoś, kto nie zagraża bezpieczeństwu, ktoś znajomy i miły. Wtedy syn da się przytulić. Gdy płacze, bo mówi, że się boi Druga sprawa to wybuch płaczu na spotkaniu z innymi dziećmi lub dorosłymi, ale po pewnym czasie. Pisze pani, że synek boi się tych osób. Na ogół strach pojawia się na początku, a nie w środku wizyty. Myślę, że Szymkowi jest niewygodnie, niemiło lub coś poszło nie tak po jego myśli. Dlatego zaczyna płakać. Dlaczego mówi, że się boi? Być może taką odpowiedź podpowiedzieli sami dorośli, komentując zachowanie synka. Szymek nie umiał dokładnie wytłumaczyć, o co mu chodzi, przyjął to tłumaczenie jako swoje i teraz je powtarza. Warto się przyjrzeć, co mogłoby być realną przyczyną płaczu dziecka. Zobacz też: O tym, jak niechcący prowokujemy złe zachowanie dzieci Kons…

8 faktów o śnie dziecka, o których nie wiedziałaś
type: item
date: 2016-06-30T08:01:29.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Sen
subject: dobre pieluszki
subject: Pampers
subject: porady psychologa
subject: sen dziecka
description: Czasem mówi się, że niemowlęta tylko śpią i jedzą, jednak to nieprawda! Podczas snu maluchy ciężko pracują. Co wtedy robią i dlaczego dobrze przespana noc jest niezbędna do prawidłowego rozwoju dziecka? Odpowiada Marta Żysko-Pałuba, ekspertka marki Pampers.
encoded: Wydaje ci się, że gdy twoje dziecko smacznie śpi, po porostu leniuchuje? Nic bardziej mylnego! Niemowlęta podczas snu… ciężko pracują nad swoim rozwojem. Czy wiesz, że…? Czyli 8 faktów o śnie dziecka W czasie snu, mózg maluszka porządkuje zdobyte w czasie aktywności doświadczenia, wspierając tym samym rozwój umysłowy. Podczas snu tworzone są liczne, nowe połączenia nerwowe stanowiące podstawę prawidłowego funkcjonowania fizycznego i emocjonalnego. W trakcie snu wytwarzany jest hormon wzrostu, a układ odpornościowy ma czas na zwiększenie swojej skuteczności w walce z chorobami i wirusami. Zdrowy, spokojny sen poprawia zdolność uczenia się, pozytywnie wpływając na pamięć i umiejętność koncentracji uwagi. Naukowcy są zgodni, że sen z wielu względów pozytywnie wpływa na zdrowie dziecka. Wykazano, że zdrowy sen u dzieci korzystnie wpływa na: rozwój fizyczny i poznawczy, ogólne samopoczucie, towarzyskość. Nawet podczas snu skóra dziecka jest wrażliwa na dotyk, ból i temperaturę, a naukowcy twierdzą, że zmiany środowiskowe, takie jak wilgoć, mogą zakłócać sen. Niemowlęta mają zmieniane pieluszki średnio co 4 godziny w ciągu dnia, a w nocy spędzają nawet do 12 godzin w tej samej pieluszce. W ciągu dnia niemowlę wydala przeciętnie 150 ml moczu na pieluszkę.W nocy siusia średnio 3-4 razy na pieluszkę, dlatego przeciętna ilość moczu wydalonego w porze nocnej na pieluszkę wzrasta do 240 ml. Mokra pielucha = niespokojny sen dziecka Ponieważ sen dziecka jest tak ważny dla jego rozwoju, my, rodzice, powinniśmy zrobić wszystko, aby nic go nie zakłóciło. Czułe pocałunki na dobranoc, wygodne łóżeczko, miękka piżamka i oczywiście świeża pieluszka to sprawdzone sposoby na spokojny sen maluszka. Niestety, nocny sen jest często przerywany przez mokrą niekomfortową pieluszkę. Nikt tego nie lubi! Jak podkreśla psycholog dziecięcy, Marta Żysko-Pałuba – Sen to podstawowa i główna czynność dla niemowląt, które śpią przez mniej więcej połowę doby. W czasie snu w organizmie małego dziecka zacho…

imgVgp47F-fe49f23.jpg
width: 1200
height: 798

Jak wybrać zabawkę odpowiednią do wieku dziecka? - radzi psycholog
type: item
date: 2016-04-01T13:18:41.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Niemowlę
subject: Patronaty
subject: Rodzina
subject: Rozwój
subject: Fisher Price
subject: nauka przez zabawę
subject: porady psychologa
subject: rozwój dziecka
subject: zabawki dla dzieci
subject: zabawki edukacyjne
description: Kupiłaś dziecku zabawkę, a ono szybko przestało się nią bawić? Psycholog podpowiada, jaką zabawkę wybrać, by "rosła" wraz z dzieckiem, a przy okazji pomagała maluchowi odkrywać świat.
encoded: Współcześni rodzice doskonale wiedzą, że zabawka to „pomoc naukowa” i „narzędzie pracy” ich dziecka. Dlatego dobierają je starannie, analizując, czy są adekwatne do wieku i upodobań malucha. Te dwa kryteria wyboru zabawek nie są jednak wystarczające, bo nie dają jednoznacznych wskazówek, czego potrzebuje „żywiołowy dwulatek” lub „wesoła trzylatka”. Warunkiem trafnego doboru jest uwzględnienie tego, że każde dziecko jest indywidualnością, rozwija się w swoim tempie, przejawia odmienne preferencje. Zdobycie zabawek „szytych na miarę” dla każdego pojedynczego dziecka jest niemożliwe, ale współcześni rodzice dysponują czymś, co jest bliskie temu konceptowi – zabawkami z technologią „Poziomy Nauki” od Fisher-Price®. Ta innowacja udostępnia różne poziomy poznawania w tej samej zabawce, co pozwala szybko dostosować daną zabawę do aktualnego zainteresowania dziecka, które nie zawsze pokrywa się z jego wiekiem i dynamicznie się zmienia. Jak dobrać zabawę do wieku dziecka? Psychologia posługuje się dwoma miarami wieku dziecka: metrykalnym wyliczanym na podstawie daty urodzenia i rozwojowym ustalanym w oparciu o zakres umiejętności. W granicach normy rozwojowej istnieją różnice indywidualne, wynikające z innych temperamentów, odmiennych doświadczeń, niepowtarzalnej sytuacji rodzinnej. Dzięki odpowiedniej zabawie dzieci szybko nabywają nowe kompetencje, doganiają, a nawet prześcigają rówieśników. Jest to jednak możliwe, gdy oferowane zabawy są adekwatne do aktualnych potrzeb rozwojowych maluszka. Dzieci trwale przyswajają tylko to, co wchodzi w ich strefę najbliższego rozwoju, obejmującą aktywności, które nie są zbyt proste i nudne, ale też nie za trudne i zniechęcające. Są to zabawy stanowiące wyzwanie możliwe do osiągnięcia, czyli mobilizujące do działania. W związku z szybkim tempem rozwoju dziecka, rodzicom trudno ustalić, jakie zadania, zabawy i aktywności stanowią dokładnie tę strefę najbliższego rozwoju w danym okresie życia. Teraz jednak mogą określić to, obserwując zai…

imgwSSqcp-b9fa760.jpg
width: 620
height: 300

Czy moje dziecko jest niezdarne?
type: item
date: 2012-06-13T12:20:10.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: porady psychologa
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dzieci
subject: zabawy dla dzieci
description: Czy zdarte kolana i siniaki są naturalnym elementem rozwoju dziecka? Jak nauczyć dziecko ostrożności? Przeczytaj sprawdzone rady psychologów.
encoded: Prawie trzyletni Olek sprawia wrażenie niezdarnego dziecka. Ciągle przychodzi z podwórka ze zdartymi kolanami i łokciami. Tymczasem jego brat, czteroletni Tomek, wraca po zabawach na dworze prawie zawsze bez szwanku. Skąd aż taka różnica? Jak przekonać Olka do większej ostrożności? Wyjaśniają psycholożki. Niezdarność jest wpisana w dzieciństwo Dr Joanna Urbańska: Rodzice powtarzają dzieciom do znudzenia, że muszą bawić się ostrożnie. Jednak siniaki, podrapane łokcie czy zdarte kolana to nieodłączne konsekwencje wielu udanych zabaw. I w domu, i na podwórku dzieci niechcący robią sobie krzywdę. Prof. Anna Brzezińska: A kiedy już tak się stanie, słyszą od rodziców, że są niezdarne, nie uważały, za szybko biegły… Przypięcie dziecku etykiety niezdarnego i czekanie, aż z tego wyrośnie, jest najgorszym rozwiązaniem. Lepiej przyjrzeć się jego zachowaniu w trakcie zabaw, aby ocenić, dlaczego tak się dzieje i jak mu pomóc. JU: Jeśli martwimy się, że dziecko zbyt często się przewraca, najpierw wykluczmy czynniki fizjologiczne. Skonsultujmy się z lekarzem, by sprawdzić, czy niezdarność nie wynika z problemów z mięśniami czy stawami. Jeśli lekarz tego nie potwierdzi, dalej szukajmy przyczyny. Czytaj też: Podwórkowe BHP – bezpieczeństwo na placu zabaw Ruchliwe dzieci mają więcej wypadków AB: Po pierwsze – to akurat większość rodziców rozumie – dzieci mają różne temperamenty, z czym może wiązać się mniejsza lub większa podatność na wypadki. Te bardziej ruchliwe, pobudliwe i aktywne są mocniej narażone na urazy. Jeśli dziecko dużo biega, wspina się, ma więcej szans na przewrócenie się czy uderzenie. Ale mniej aktywnemu, wolniej reagującemu dziecku również mogą zdarzać się drobne wypadki, np. nie odsunie się na czas i kolega potrąci go rowerem, nie zdąży zeskoczyć ze zjeżdżalni i się potłucze. JU: Ważną rolę gra też brak doświadczenia. To naturalne, że nim dziecko nauczy się wchodzić na drabinki czy drzewa, prędzej czy później obetrze kolano. Rodzice martwią się liczbą siniaków, a d…

imgMjFknT-29cc445.jpg
width: 992
height: 640

Między mamą a teściową
type: item
date: 2007-10-10T11:18:39.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mama
subject: porady psychologa
subject: psychologia
subject: relacje w rodzinie
subject: teściowa
description: Mają doświadczenie, z którego warto skorzystać. Potrafią zachować dystans, gdy tobie brakuje cierpliwości. Czemu więc tak trudno wam się dogadać? Czy to tylko różnica pokoleń? Spróbuj zrozumieć swoją mamą i teściową – radzi dr Julita Wojciechowska, psycholożka.
encoded: Bywa, że nawet najlepsze stosunki z mamą czy teściową zmieniają się o 180 stopni, gdy sama urodzisz dziecko. Choć może ci się wydawać, że pomocy babć wcale nie potrzebujesz, to na pewno są one ważne dla twojego dziecka. Nie zawsze jednak potrafisz dobrze żyć z teściową. Brakuje ci też zrozumienia u mamy. Tylko dlaczego? W nowych rolach Narodziny maleństwa to radosny i trudny moment, bo niełatwo jest wejść w nowe role: tobie stać się mamą, a mamie – babcią. Choć ciąża trwa aż dziewięć miesięcy – niby jest czas, by się przygotować – to w natłoku emocji i zajęć zwykle nie ma okazji zastanowić się nad tym. I wtedy rzecz na pozór naturalna przychodzi z trudem. Właśnie dlatego po urodzeniu dziecka rodzą się między tobą a mamą konflikty czy wrogość. Wcześniej pełna zrozumienia teściowa zaczyna narzucać swoje zdanie. A problemy narastają: opieka nad maluszkiem jest tak absorbująca, że brakuje czasu na rozmowę. Ty masz żal za krytykę ze strony mamy czy teściowej, a one czują się coraz bardziej zranione, że nikt nie jest im wdzięczny za pomoc. Młoda niezależna Chcąc sprostać nowej roli, bywasz napięta. A jak często pragniesz być lepsza niż twoja mama? Nie powielać jej błędów? Próbujesz więc być mamą idealną, a nie wystarczająco dobrą. Minie trochę czasu, nim zrozumiesz, co jest ważne. Chcesz być też nowoczesna i stosować współczesne metody wychowawcze – i masz do tego prawo. Czytasz książki o wychowaniu, magazyny dla rodziców, słuchasz rad koleżanek. Gdy mama próbuje ci pomagać, jesteś zniecierpliwiona. A bywa i tak, że wydaje ci się, że więź łącząca twoje dziecko z babcią jest zbyt silna. Wtedy pojawia się zazdrość o sekrety teściowej i synka czy o płacz córeczki po wyjściu babci. Na wszystko trzeba czasu. Gdy przestaniesz już ściśle trzymać się zasad, kontakty z babciami ułożą się lepiej, bo wszyscy będziecie elastyczniejsi. Odtrącona babcia Pomyśl: bycie babcią to wyzwanie, jakiemu niełatwo od razu sprostać. Niektóre kobiety latami czekają na wnuka, inne sytuacja zaskakuje…

img7dCFg5-51cd26d.jpg
width: 1024
height: 683

Dlaczego dziecko jest niejadkiem, ale tylko w domu?
type: item
date: 2007-07-24T12:11:56.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Żywienie
subject: brak apetytu u dziecka
subject: niejadek
subject: obiad dla dziecka
subject: porady psychologa
subject: posiłek malucha
description: Niektóre dzieci są niejadkami, ale tylko w domu. Natomiast w przedszkolu jedzą wszystko i to w dodatku samodzielnie. Co wtedy zrobić? Radzi psycholog.
encoded: Trzyletni Roch jest niejadkiem, ale tylko w domu. W przedszkolu zajada się wszystkim. Co więcej, Roch w przedszkolu na ogół je samodzielnie, w domu – odwrotnie – nie je nic albo spędza przy stole bardzo dużo czasu. Co się stało z moim synkiem? ~Otylia Dlaczego dziecko nie chce jeść, ale tylko w domu? Wygląda na to, że Roch wcale nie jest niejadkiem ani tym bardziej posiłkowym gapciem. Sądzę, że niejedzenie to jego sposób na rodziców, na trzymanie ich... w szachu. Skoro w przedszkolu je sam, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby robił tak również w domu. Często utrudniają to jednak rodzicielskie wymagania, np. by maluszek zjadł szybciej, bo obiad stygnie (dzieci często nie lubią jeść gorących potraw), zjadł całą porcję (czasami przesadza się z wielkością porcji dla dziecka) lub chociaż chrupki między posiłkami (bo on taki chudziutki i nic nie je). Stanowczość, konsekwencja, stałe pory posiłków i przede wszystkim niedokarmianie bananami czy serkami w czasie zabawy lub oglądania telewizji powinny pomóc małemu Rochowi. Zobacz też: Jak nie wychować grubego dziecka - radzi dietetyk Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl

img23pzy9-028b05d.jpg
width: 1024
height: 683

Czy dzieciom wszystko wolno?
type: item
date: 2007-07-11T11:17:59.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dyscyplina
subject: porady psychologa
subject: zasady wychowawcze
description: Reguły, które ustalamy dla dzieci są jak mądre drogowskazy, porządkują świat i dają poczucie bezpieczeństwa. Wbrew pozorom, dzieci lubią porządek. Ustal jasne reguły i staraj się ich przestrzegać. Przeczytaj, jakie 3 zasady powinni sobie wziąć do serca wszyscy rodzice.
encoded: Dzieci wchodzą w świat, nie znając zasad jego działania. Niektórych rzeczy uczą się samodzielnie (jak potrząsnę grzechotką, to usłyszę dźwięki, jak wejdę boso na kamyki, to się pokłuję), inne powinni wpoić im rodzice (nie wolno bić, nie należy bawić się zapałkami). Dziecko to mały, myślący człowiek, Ty jesteś dla niego autorytetem, więc spróbuj przekazać mu te zasady. Reguły zachowania dla dzieci - ustal zasady i trzymaj się ich! Gdy dziecko wie, że nie wolno uciekać mamie na ulicy, to dla niego pewnik, którego się trzyma (choć czasem próbuje go kwestionować). Ale kiedy widzi, że mamy można nie słuchać, czuje się zagubione: mogę uciekać czy nie? Mama mówi, że nie, ale jak uciekam, to i tak nic się nie dzieje. Dziecko ma naturalną potrzebę testowania, na ile może sobie pozwolić... To dobrze! Gdy dziecko nie słucha - 3 zasady dla rodziców Jednak brak reguł sprawia, że w jego otoczeniu panuje bałagan. A wśród emocjonalnego chaosu wyjątkowo trudno o spokój i poczucie bezpieczeństwa. Aż chcesz krzyknąć: „Ale moja córeczka w ogóle mnie nie słucha!”. Dzieci są różne, jedne chętniej poddają się naszym wysiłkom wychowawczym, inne wystawiają rodziców na próbę. Jeśli masz z tym duży kłopot, możesz nieco zmienić swoje postępowanie. Może nie traktujesz swoich słów poważnie, ustalasz regułę (np. nie odchodź od stołu, dopóki nie zjesz), ale jej nie egzekwujesz? Widząc to, dziecko uczy się, że nie trzeba cię traktować poważnie i dlatego jest np. niegrzeczne przy stole. Dlatego: Nie rzucaj słów na wiatr. Egzekwuj to, co ustaliłaś. Wprowadź reguły, których przestrzeganie jest według ciebie rzeczywiście ważne. Niech reguł nie będzie za dużo, ale za to niech będą jasne. Magdalena Gąsowska; psycholog, mama ośmioletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP w Warszawie Czytaj też: Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa

imgOulbaA-92518fc.jpg
width: 1024
height: 683

Awantura podczas zakupów z dzieckiem - jak tego uniknąć?
type: item
date: 2007-03-12T11:01:04.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: porady psychologa
subject: zakupy z dzieckiem
description: „Mamo, kup mi to! Musisz mi kupić!!!" Kto tego zna? Dla świętego spokoju kupujesz. I to jest błąd! Przeczytaj rady psychologa, jak się zachować w takiej sytuacji.
encoded: Podczas zakupów 3-letnia Kasia zażyczyła sobie dużą tabliczkę czekolady z orzechami. Na propozycję mamy, by wybrała mniejszą, zaczęła głośno protestować, potem płakać, wreszcie krzyczeć. Jej mama najpierw na chwilę zasłoniła sobie uszy (zawsze to robi, gdy mała krzyczy), potem odeszła kilka kroków, wreszcie schowała się za regał z towarem. Kasia po chwili przeszła w histeryczny krzyk, z którego od czasu do czasu można było wyłowić pojedyncze słowa, składające się na pytanie: „Mamo, gdzie jesteś?”. Kasia: Uważa, że każda droga do zdobycia upragnionej słodkości jest dobra, a najlepsza ta, która szybko prowadzi do celu. Jeśli mama zatyka uszy, to znaczy, że trzeba krzyczeć głośniej, by zareagowała. Jeżeli podczas ostatnich zakupów skuteczny okazał się pad na ziemię z histerycznym pokrzykiwaniem, warto ten sposób wykorzystywać częściej. W tym całym zamieszaniu zakupowym najgorsze jest jedno – zdarza się, że mama gdzieś znika. Wtedy nie liczy się już lizak czy batonik, ale ona. Czasem nawet Kasia zapomina, o co się awanturowała, najważniejsze staje się znalezienie mamy. Gdy traci ją z oczu, jest zalękniona. Im więcej takich sytuacji przeżywa, tym bardziej staje się bojaźliwa, niepewna siebie. Zamartwia się, że ktoś znów może jej zniknąć. Jak uniknąć awantury na zakupach z dzieckiem? Pomyśl, o co tak naprawdę chodzi dziecku. Przecież nie tylko o dużą tabliczkę czekolady. Ono chce sprawdzić, gdzie przebiega granica twojej tolerancji i wytrzymałości na jego krzyk. Jeśli szybko spełniłabyś prośbę, następnym razem dziecko w podobny sposób domagałaby się innej rzeczy. Nie kupuj tego, co dziecko chce „dla świętego spokoju” albo dlatego, by uniknąć awantury. Przekonaj dziecko, że jesteś stanowcza, ale nigdy nie chowaj się przed nim! Tak nie rozwiążesz problemu, a przestraszysz malucha. Spokojnie powiedz dziecku, że wychodzicie ze sklepu. Kiedy ochłonie, krótko i stanowczo wyjaśnij, że nie będziesz spełniała jego próśb, jeśli będzie się zachowywać w ten sposób. Po kilku nieudanyc…

imgEKHuxj-4dce3d9.jpg
width: 1024
height: 681

Czy żłobek jest dobry dla dziecka?
type: item
date: 2007-02-28T15:22:01.000Z
creator: Alicja Rotfeld
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: porady psychologa
subject: rozwój dziecka
subject: żłobek
description: Do niedawna żłobek kojarzył się ze łzami, odparzoną pupą, ciągłym katarem. Jak jest dzisiaj? Czy dziecko w żłobku dobrze się rozwija? Jak wybrać dobry żłobek dla dziecka?
encoded: Nie warto spieszyć się z zapisywaniem dziecka do żłobka, nawet jeśli rodzice uważają, że nie ma innego wyjścia. Lepiej poczekać, aż malec skończy rok. Do tego czasu dobrze jest poprosić o pomoc babcię, siostrę, a nawet zaprzyjaźnioną mamę z sąsiedztwa. Dlaczego? Bo przed pierwszymi urodzinami dziecko szczególnie potrzebuje bliskiej, serdecznej osoby, która dobrze rozumie i zaspokaja jego potrzeby. W grupie będzie się jeszcze czuło zagubione. Jeśli jednak grupa to pięcioro dzieci i są do ich opieki dwie panie, to dziecko raczej szybko się zaaklimatyzuje w żłobku i będzie się świetnie rozwijało wśród rówieśników. W żłobku dziecko szybciej się rozwija? Tego dowodzą badania! Żłobkowe za i przeciw To rozwiązanie – jak każde – ma i zalety, i wady - uważa psycholog Krystyna Zielińska. W grupie rówieśników maluch szybciej uczy się nawiązywać kontakty, przezwyciężać trudności i dzielić zabawkami. Poprzez naśladowanie innych dzieci nabywa nowych umiejętności, np. uczy się samodzielnie jeść, większej pewności siebie, staje się coraz bardziej niezależny i samodzielny. Może jednak przejmować także złe wzorce zachowań. Warto pamiętać, że młodsze dziecko często czuje się w żłobku opuszczone, bo nie ma jednej osoby, która by od razu reagowała na wszystkie jego potrzeby. Poza tym w grupie maluchy częściej chorują. Jak wybrać żłobek? Warto z wyprzedzeniem poszukać dobrej placówki. Sprawdzaj oferty w internecie i lokalnej prasie, a potem weryfikuj informacje podczas wizyty w danym żłobku. Zwracaj uwagę na takie rzeczy, jak: wyposażenie żłobka na stan techniczny budynku, usytuowanie żłobka (czy nie znajduje się w pobliżu ruchliwej ulicy), ładny i bezpieczny teren do zabaw na dworze jaką odległość będziesz codziennie pokonywać (im większa, tym wcześniejsze pobudki i późniejsze powroty). Przyjrzyj się też, czy w salach, toaletach i na korytarzach jest czysto. Obserwuj też opiekunki podczas pracy, rozmawiaj z nimi – czasem gesty i pojedyncze słowa mówią najwięcej. Na co zwrócić uwagę wybi…

imgn5FmyD-e89e740.jpg
width: 800
height: 800