„Dlaczego tu nie ma telewizora?” – Jeannette o tym, co mężczyźni robią na porodówkach
Poród rodzinny miał być wsparciem i często nim jest, ale nie zawsze. W podcaście „Mamy to!” położna Jeannette Kalyta opowiada o dwóch skrajnościach: mężczyznach, którzy są ogromnym oparciem dla kobiet, i tych, którzy… pytają o telewizor na sali porodowej. To opowieść nie tylko o partnerach przy porodzie, ale też o granicach, godności i tym, czego kobiety naprawdę dziś potrzebują.
Jedni wspierają, inni pytają o telewizor Jeannette nie idealizuje porodów rodzinnych. Mówi wprost, że widzi dwa zupełnie różne scenariusze. Z jednej strony są mężczyźni, którzy potrafią stanąć na wysokości zadania. Są obecni, uważni i realnie wspierają kobietę. Dla wielu rodzących to ogromna różnica - możliwość bycia z kimś, komu mogą zaufać i przy kim mogą przeżywać ten moment. Z drugiej strony zdarzają się sytuacje, które trudno zrozumieć. Mężczyźni wchodzą na salę porodową i pytają, dlaczego nie ma tu telewizora albo czy mogą wziąć ze sobą komputer. Reakcja położnej jest jednoznaczna. Mówi wprost: tu zajmujemy się porodem. Jeśli ktoś ma inne sprawy do załatwienia, powinien wyjść. To nie jest miejsce na rozproszenie. To moment, który wymaga obecności. Dlaczego mężczyźni mdleją na porodówce? Choć w popkulturze często pojawia się obraz mdlejącego ojca, Jeannette mówi, że jej się to nie zdarza. Nie dlatego, że mężczyźni są zawsze "dzielni", ale dlatego, że można ich do tego przygotować. Problem jest zaskakująco prosty: niedotlenienie. Mężczyźni bardzo często wchodzą w poród emocjonalnie i fizycznie. Kiedy kobieta prze, oni - dosłownie - robią to razem z nią. Napinają ciało, wstrzymują oddech, angażują się tak bardzo, że zaczyna brakować im powietrza. Położna tłumaczy, że to naturalne. Sama przyznaje, że na początku swojej pracy przez dwa lata "parła razem z kobietami" i wracała do domu z bólem brzucha. To pokazuje, jak silnie działa ten mechanizm. Dlatego kluczowe jest przypominanie o oddechu. Jeśli tego zabraknie, organizm reaguje natychmiast - osłabieniem, zawrotami głowy, a czasem koniecznością usiąścia na podłodze. Kobiety nadal boją się utraty godności W rozmowie wraca temat, który pojawił się już wcześniej: godność kobiety w porodzie. Prowadząca przyznaje, że dla niej jednym z największych lęków była właśnie utrata podmiotowości. Chciała być traktowana jak osoba, nie jak "przypadek medyczny". Jeannette odpowiada, że zmiana nie wydarzyła się nagle. To był proces, który trwał latami. Dla niej osobiście przełom nastąpił w momencie, kiedy zaczęła pracować poza klasycznym systemem szpitalnym i zobaczyła, jak może wyglądać poród z realnym szacunkiem dla kobiety. Dziś jest lepiej, ale to nie znaczy, że temat zniknął. Potrzeba bycia traktowaną z godnością nadal jest jedną z najważniejszych potrzeb rodzących kobiet. Porody rodzinne zmieniły wszystko Pojawienie się porodów rodzinnych było jednym z największych przełomów. Jeannette mówi o tym bardzo osobiście. Pamięta moment, kiedy sama urodziła dziecko i nie miała z kim podzielić się tym doświadczeniem. To było dla niej trudne i samotne przeżycie. Dlatego kiedy pojawiła się możliwość obecności partnera przy porodzie, uznała to za ogromną zmianę na lepsze. Kobieta nie jest już sama. Może spojrzeć na drugą osobę, powiedzieć "udało się", podzielić emocje. Dziś obecność mężczyzny na sali porodowej jest standardem. To już nie jest wyjątek, ale norma. Nie każda kobieta chce rodzić z partnerem Mimo że porody rodzinne są dziś powszechne, nie każda kobieta chce z nich korzystać. Jeannette podkreśla, że są kobiety, które wybierają poród w samotności. I to też jest w porządku. Co ciekawe, przywołuje doświadczenie z czasu, kiedy przez pewien okres partnerzy nie mogli uczestniczyć w porodach. Część kobiet wspomina ten czas dobrze. Mówią, że mogły się bardziej skupić, że nic ich nie rozpraszało. To pokazuje, że nie ma jednego właściwego modelu. Dla jednej kobiety obecność partnera będzie ogromnym wsparciem, dla innej - dodatkowym napięciem. Wsparcie to nie zawsze obecność Ta rozmowa bardzo wyraźnie pokazuje jedną rzecz: obecność partnera przy porodzie sama w sobie nie jest gwarancją wsparcia. Można być obok i nie być naprawdę obecnym. Można też nie być fizycznie na sali, a dawać kobiecie poczucie bezpieczeństwa w inny sposób. Najważniejsze jest to, czy kobieta czuje się widziana, słyszana i wspierana. Bo poród nie jest wydarzeniem "do zaliczenia". To doświadczenie, które zostaje z kobietą na długo. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Jeannette obejrzysz na YouTube mamotoja.
Kiedy zapisać się do szkoły rodzenia i czy warto to zrobić?
Zastanawiasz się, kiedy zapisać się do szkoły rodzenia? Najlepiej zrobić to już po ukończeniu 20. tygodnia ciąży. Samopoczucie ciężarnej jest wtedy dobre i jest jeszcze sporo czasu, aby nauczyć się ważnych umiejętności przed porodem.
Do szkoły rodzenia warto zacząć chodzić w drugim trymestrze ciąży i namówić na udział w zajęciach także partnera. Zdobywana tam wiedza i umiejętności przydają się w czasie porodu oraz podczas opieki nad noworodkiem, zwiększają pewność siebie przyszłych rodziców i zmniejszają ich strach przed porodem. Nasza ekspertka Beata Szol, położna, która prowadzi szkołę rodzenia, mówi, że „kobiety wiedzą, jak się rodzi, tylko trzeba im to... przypomnieć”. Dowiedz się, kiedy zapisać się do szkoły rodzenia i jaką wybrać. Spis treści: Kiedy najlepiej zapisać się do szkoły rodzenia? Program szkoły rodzenia Czy warto chodzić do szkoły rodzenia? Kiedy zapisać się do szkoły rodzenia? Do szkoły rodzenia najlepiej trafić po 20. tygodniu ciąży. Drugi trymestr to czas, kiedy przyszła mama czuje się najlepiej, a dziecko nie jest jeszcze zbyt duże, aby przeszkadzać w ćwiczeniach. Warto sprawdzić, ile trwa kurs w szkole rodzenia i tak zaplanować czas, aby zajęcia ukończyć nie później niż na 4 tygodnie przed porodem. To daje margines bezpieczeństwa, który pozwoli wziąć udział we wszystkich zajęciach nawet wtedy, jeśli dziecko postanowi przyjść na świat 2-3 tygodnie wcześniej. „Nie zawsze jest możliwość, aby w tym czasie rozpocząć zajęcia. Dlatego radzę, żeby zapisać się wtedy, kiedy ma się czas, ale najpóźniej jakieś pięć tygodni przed terminem porodu”, tłumaczy Beata Szol, położna z wieloletnim doświadczeniem. Zwykle kurs w szkole rodzenia trwa pięć tygodni. Spotkania trwają około 90 minut i odbywają się 1-3 razy w tygodniu, czasem w weekend. Jak szukać szkoły rodzenia? Najlepiej wpisać do przeglądarki internetowej „szkoła rodzenia” i nazwę miejscowości. Pokaże się lista szkół prywatnych i publicznych. Można też spytać w szpitalu, w którym planuje się poród, albo w każdym innym. Warto też przejrzeć fora internetowe albo spytać koleżanek, które chodziły do szkoły rodzenia. Podpowiedzą, która jest najlepsza. Ile kosztuje szkoła rodzenia? Jedne są bezpłatne (refundowane przez NFZ), w innych trzeba wpłacić symboliczną opłatę w wysokości 29–60 zł, za inne trzeba zapłacić od 300 do 700 zł (czasem nawet 1500 zł). Prywatne lekcje to koszt od 70 do 150 zł. Kursy online są nieco tańsze, jednak ich cena oscyluje w granicach 300-500 zł za kurs. Aby zapisać się do szkoły rodzenia i brać udział w ćwiczeniach, trzeba przedstawić zaświadczenie od lekarza. Jeśli ciąża nie pozwala na podejmowanie aktywności fizycznej, ale nie wymaga leżenia, przyszła mama nie będzie sama ćwiczyć, ale będzie mogła być obecna na wszystkich zajęciach. Program szkoły rodzenia „Szkoła rodzenia pomaga przygotować się fizycznie i psychicznie do nowej roli, do odpowiedzialności za nowe życie. Uczy też cieszyć się z rodzicielstwa”, tłumaczy Beata Szol. Poza tym w trakcie kursu odbywają się zajęcia takie jak: psychologia ciąży – to lekcja dla obojga rodziców; tłumaczy m.in., dlaczego mama zdana jest na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/hormony-w-ciazy-na-czym-polegaja-zmiany-hormonalne-8330-r1/" target="_blank" rel="noopener">zmiany hormonalne w ciąży; ostatnie dni przed porodem – czyli jak zmienia się ciało ciężarnej, na jakie dolegliwości może się skarżyć; przebieg porodu – z punktu widzenia matki i ojca – o tym, jak ważna jest rola osoby wspierającej, jak pomóc rodzącej w czasie porodu; ćwiczenia wzmacniające i rozciągające na piłkach i z innymi przyborami; nauka relaksu – czyli jak uspokoić się w czasie porodu; ćwiczenia oddechowe – nauka parcia, pozycje i techniki niwelujące lub zmniejszające ból porodowy. „Chcemy, aby poród był dobrym doświadczeniem. A będzie taki, jeśli rodzice przygotują się na wszelkie ewentualności, przećwiczą i oddychanie, i parcie... Tłumaczymy też, że w czasie porodu tworzy się więź nie tylko między mamą i dzieckiem, ale też ojcem i dzieckiem oraz matką i ojcem. To ważne, bo to doświadczenie tworzy niesamowitą bliskość. Dlatego zachęcamy panów, by brali udział w porodzie, ale tylko wtedy, gdy są tego pewni! I jeśli kobieta tego chce”, wyjaśnia Beata Szol. Nie bój się, że w szkole rodzenia czekają na ciebie ławki. Raczej krzesełka albo wygodne fotele-poduchy, czy też materace. Oprócz teorii są zajęcia praktyczne. Dlatego ubieraj się swobodnie. Nie zapomnij o butach na zmianę! W grupie jest od pięciu do piętnastu osób (plus tatusiowie). Zajęcia prowadzą: położne, psychologowie, fizjoterapeuci, czasem lekarz. „Zachęcamy do zadawania pytań oraz dzielenia się swoimi wątpliwościami”, mówi Beata Szol i dodaje: „Udzielają się mamy, ale też ojcowie, których deprymuje to, że nie mogą wziąć na siebie bólu związanego ze skurczami porodowymi. Dlatego uczymy ich... cierpliwości”. Czy warto chodzić do szkoły rodzenia? Tak! Zajęcia przygotowują nie tylko do samego porodu. W szkołach rodzenia najczęściej można nauczyć się też: jak pielęgnować niemowlaka, jak trzymać noworodka do odbicia, jak układać maluszka w łóżeczku, jak przystawiać go do piersi, jak zmieniać pieluszki. Czasami jednym z prowadzących zajęcia jest fizjoterapeuta, który podpowie, jakie ćwiczenia robić po porodzie oraz jak zajmować się dzieckiem na co dzień, aby stymulować jego prawidłowy rozwój. To naprawdę bardzo cenna wiedza! Dlatego przed zapisaniem się do szkoły warto sprawdzić, jaki program zajęć oferuje i wybrać tę, która zapewnia szeroki zakres tematyki zajęć teoretycznych i praktycznych. Na zajęcia można przychodzić samemu, ale najlepiej z ojcem dziec­ka. Bo szkoła rodzenia jest dla obojga rodziców. Oboje wiele się nauczą, reakcji nie tylko swoich, ale też partnera. „Przychodzą przestraszeni. Mówią, że boją się porodu. Mija pięć tygodni, a oni nie mogą się doczekać narodzin dziecka...”, opowiada Beata Szol. Doświadczenie naszej ekspertki potwierdza, że kobiety, które przeszły kurs w szkole rodzenia, czują się pewniej. Nie obawiają się bólu, bo wiedzą, jak nad nim panować i lepiej współpracują z położną w czasie porodu. Część szkół przeniosła zajęcia teoretyczne do internetu – odbywają się webinary i wykłady online. Możesz skorzystać z naszej bezpłatnej szkoły rodzenia online Mamo, To Ja. Zapraszamy! Taka internetowa szkoła rodzenia jest równie cenna jak osobiste uczestnictwo w zajęciach. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-porodzie/torba-do-szpitala-do-porodu-co-wziac-na-porodowke-dla-mamy-co-dla-dziecka-lista-do-druku-16197-r1/" target="_self" rel="noopener">Wyprawka do szpitala dla noworodka i mamy: co zabrać na poród? [PEŁNA LISTA] Kalkulator terminu porodu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/przygotowania-do-porodu/fazy-porodu-co-sie-w-tym-czasie-dzieje-i-ile-to-trwa-29906-r1/" target="_self" rel="noopener">Fazy porodu – ile trwają, co się w nich dzieje Konsultacja merytoryczna Beata Szol Położna i psycholog. Przez 35 lat pracowała na sali porodowej, pomagając parom w kryzysach, między innymi w szpitalu przy Inflanckiej w Warszawie. Wspiera przyszłych rodziców podczas ciąży, porodu i połogu oraz kobiety po stracie i w ciąży z wadami płodu. Przez wiele lat prowadziła własną szkołę rodzenia.
Rodzenie w pandemii BYWA KOSZMAREM: CC bez znieczulenia, wyrywanie dziecka, zero pomocy. „Więcej nie urodzę”
Brak wsparcia bliskiej osoby, rodzenie w maseczce i strach przed koronawirusem, który pozbawia lekarzy empatii - tak niestety czasem wyglądają porody w czasie pandemii. Kobiety, które urodziły w ciągu minionego roku, świadomie rezygnują z kolejnego dziecka. Nie chcą na nowo przeżywać koszmaru.
Pandemia utrudnia dostęp do podstawowych badań, powoduje, że kobiety rodzą w osamotnieniu i stresie, ale chyba najgorszy jest brak empatii ze strony lekarzy i położnych - zgodnie twierdzą mamy, które urodziły w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Dla wielu z nich poród był tak dużą traumą, że nie zdecydują się już na kolejną ciążę. Poród w pandemii: trauma na całe życie Wraz z wybuchem pandemii zaczął się koszmar wielu ciężarnych. Kobiety z dnia na dzień straciły dostęp do badań i opieki medycznej, wciąż są zmuszane do rodzenia w maseczce, a do tego pozbawia się je wsparcia bliskiej osoby przy porodzie. Ogromnym problemem jest też odseparowanie od dziecka po porodzie i strach przed koronawirusem wśród personelu medycznego. Położne nie chcą zajmować się rodzącymi, które nie mają na twarzach maseczek, panuje znieczulica, a przedmiotowe traktowanie rodzących jest na porządku dziennym. Jak dramatyczna jest sytuacja rodzących w czasie pandemii, świadczą historie kobiet przytoczone przez portal rynekzdrowia.pl: „Nie mogłam doprosić się jedzenia. Kiedy pojawił się lekarz, wykonał pomiar cukru, podał glukozę i zdecydował o nagłym CC, bo synkowi spada tętno. Dzisiaj mając przed sobą dokumentacje medyczną, wiem, że najniższe tętno syna wynosiło 110 i spadek miał miejsce przed podaniem glukozy. Po podaniu wszystko wróciło do normy. Nie to jednak było najgorsze… Koszmar dopiero miał się zacząć. Podano mi znieczulenie w kręgosłup. Podczas tzw. próby bólu powiedziałam lekarzowi, że wszystko czuję, chyba mi nie uwierzył. Kiedy rozcinał brzuch zaciskałam zęby, choć czułam że zemdleję z bólu, ale kiedy rozszerzał nacięcie nie wytrzymałam. Ból był nie do opisania. zaczęłam krzyczeć. Anestezjolog kazał im przestać. Podano mi coś dożylnie. Zasnęłam.” „Po porodzie dziecko położono mi tylko na moment. Zaraz zabrała go pani neonatolog, krzycząc, że nie mogę go przytulać, bo mogę być zakażona. Sama była bez maseczki, w T-shircie, podobnie zresztą jak doktor, który odbierał poród. Najgorsze jednak było to, że do uzyskania wyniku nie mogłam zobaczyć synka. Trwało to półtorej doby.” „Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Białej Podlaskiej. Trzeba rodzić w maseczce, a jak się nie ma lub zdejmie, to panie położne odmawiają pomocy. Rodziłam 5 godzin 35 minut w maseczce.” „Indukcja porodu trwała cztery doby. Porodu nie wywołał ani dwukrotnie założony cewnik foleya, ani oksytocyna. O 7 rano, czwartego dnia, błagałam o zrobienie cięcia, ale położna mnie wyśmiała. Lekarka przebiła pęcherz twierdząc, że wtedy pewnie poród ruszy. No, ruszył... Nagle poczułam niesamowity ból. Traciłam świadomość. Wówczas do sali wszedł lekarz i stwierdził, że rodzimy. Ja nie czułam nic prócz bólu. Kazali przeć, mówiłam że nie wiem jak, krzyczeli na mnie „Nie tak! Źle pani prze!” Nagle słyszę: Uszykujcie vacuum. Vacuum się odessało. Podajcie kleszcze. Kleszczami również nie udało się urodzić. "Szykujcie sale, jedziemy na cięcie". Syn urodził się w ciężkiej zamartwicy, dostał tylko 3 pkt. w skali Apgar. Był wentylowany przez pierwsze 4 minuty.” Trudno się dziwić, że wiele kobiet zarzeka się, że poród w pandemii był ich ostatnim. Na szczęście nie wszędzie tak jest, w niektórych szpitalach wróciły porody rodzinne. Sprawdź, gdzie rodzić, żeby uniknąć rozczarowań. Źródło: rynekzdrowia.pl Zobacz też: Dzieci w szpitalu przez miesiące rozdzielone od matek! Protesty rodziców przynoszą efekty Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO Koronawirus: co się stanie z dzieckiem, którego oboje rodziców zachoruje na COVID-19?
Porody rodzinne w czasie pandemii: w szpitalu św. Zofii nie wzrosła liczba zakażeń koronawirusem
Rok od wybuchu pandemii w Polsce kobiety nadal mają problem, by rodzić z bliską osobą. W szpitalu św. Zofii w Warszawie pacjentki mogą jednak rodzić z partnerem, a liczba zakażeń koronawirusem wcale nie wzrasta. Może pora przywrócić porody rodzinne we wszystkich szpitalach?
Porody rodzinne w polskich szpitalach zostały wstrzymane na początku pandemii. Potem jeszcze kilkukrotnie odnawiano zakaz, gdy rosła liczba chorych na Covid-19. Szpital św. Zofii w Warszawie jako jeden z pierwszych w Polsce pozwolił kobietom rodzić z partnerem lub inną bliską osobą. Efekt? Większy komfort, mniej stresu i... brak nowych przypadków zakażeń. Porody rodzinne w szpitalu św. Zofii: liczba zakażonych koronawirusem nie wzrasta Od początku pandemii w Polsce procedury w szpitalach były mało precyzyjne i chaotyczne. Każda placówka ustalała własne zasady: w niektórych wciąż wykonuje się obowiązkowe testy na Covid-19, zarówno ciężarnym, jak i osobom towarzyszącym, w innych zaś wymaga się jedynie noszenia maseczek. Sytuacja jest trudna dla rodzących i ich bliskich. „13 marca [zeszłego roku] zawiesiliśmy możliwość odbywania porodów rodzinnych. To było dla nas i naszych pacjentek bardzo trudne. Czekające na poród kobiety straciły nagle kontakt ze swoimi bliskimi. Miałyśmy wówczas różne spostrzeżenia dotyczące zachowań naszych pacjentek. Z jednej strony były kobiety, którym rozsypywał się cały porodowy plan, bo ciężarna, która jest nastawiona, że będzie rodzić w obecności osoby bliskiej, w momencie kiedy traci tę możliwość, traci też w pewnym sensie grunt pod nogami. (...) Z drugiej strony były pacjentki, które pozbawione wsparcia osoby bliskiej, ale obdarzone wsparciem położnej, odzyskiwały lub odkrywały w sobie swoistą wewnętrzną samodzielność” − tłumaczyła dr n. med. Grażyna Bączek, dyrektor ds. położnych i pielęgniarek Szpitala św. Zofii, w rozmowie z portalem rynekzdrowia.pl. Szpital św. Zofii wyszedł jednak naprzeciw potrzebom pacjentek i już po dwóch miesiącach od wybuchu pandemii przywrócił porody rodzinne. Teraz wiadomo, że wbrew obawom nie spowodowało to wzrostu liczby zakażeń koronawirusem. „Zauważyliśmy wysoki poziom lęku wśród kobiet oczekujących na poród. Skonfrontowaliśmy to z naszymi lękami, ale też z zaleceniami konsultantów oraz z naszym zespołem ds. zakażeń. (...) Wyszło nam, że tak naprawdę dobro pacjenta jest na pierwszym miejscu” − wyjaśniła dr Grażyna Bączek. Szpital wprowadził odpowiednie procedury dotyczące porodów rodzinnych: Zarówno pacjentka, jak i osoba towarzysząca muszą wypełnić ankietę epidemiologiczną. Osoba towarzysząca powinna mieszkać z rodzącą przez co najmniej 14 dni, w dniu porodu musi być zdrowa, nie może być objęta izolacją czy kwarantanną, nie może mieć styczności z chorym lub podejrzanym o Covid-19 w ciągu 14 dni przed porodem. Obowiązuje pomiar temperatury i saturacji. Osoba towarzysząca zmienia maseczkę co dwie godziny. Osoba towarzysząca może być wyłącznie w obrębie sali porodowej i przebywać w niej do dwóch godzin po porodzie. W szpitalu św. Zofii nigdy nie wprowadzono obowiązku wykonywania płatnych testów na Covid-19 ani nie nakazywano kobietom rodzenia w maseczkach. Źródło: rynekzdrowia.pl Zobacz też: Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO Koronawirus: co się stanie z dzieckiem, którego oboje rodziców zachoruje na COVID-19? Koronawirus u noworodka: rozpoznanie i postępowanie
Wracają porody rodzinne! Tata może „przytulić noworodka i szybko wyjść”
Nie wszystkie szpitale zakazują porodów rodzinnych. Na obecność partnera przy porodzie ponownie pozwala największa polska porodówka w Poznaniu. Na niektórych oddziałach osobom towarzyszącym obowiązkowo wykonuje się testy na Covid-19, w innych placówkach wystarczy tylko założyć maseczkę.
Poród rodzinny to dla wielu ciężarnych w okresie pandemii tylko marzenie. Polskie szpitale ustalają własne zasady i w ciągu ostatnich kilku miesięcy kilkukrotnie wstrzymywały i ponownie odmrażały porody rodzinne. Rodzić z partnerem można znów m.in. we wszystkich placówkach położniczych w Poznaniu, w tym także w uniwersyteckim szpitalu ginekologiczno-położniczym przy ul. Polnej. Porody rodzinne w czasie pandemii: obowiązkowe testy i maseczki Porody rodzinne zostały wstrzymane na początku pandemii, w marcu 2020 roku, a potem drugi raz jesienią, gdy nastąpił gwałtowny wzrost liczby zakażeń koronawirusem w Polsce. Teraz niektóre placówki ginekologiczno-położnicze przywracają możliwość rodzenia z partnerem. Ale każda na własnych warunkach! W niektórych szpitalach wykonuje się obowiązkowe testy na Covid-19, zarówno ciężarnym, jak i osobom towarzyszącym, w innych zaś wymaga się jedynie noszenia maseczek. Porody rodzinne odmroziła m.in. największa porodówka w Polsce − uniwersytecki szpital ginekologiczno-położniczy na ul. Polnej w Poznaniu. Aby rodzić tam z partnerem, trzeba wypełnić ankietę i potwierdzić, że nie przebywa się na kwarantannie ani w izolacji. Potem jeszcze personel przeprowadza u ojca test na Covid-19 i dopiero po uzyskaniu negatywnego wyniku partner może wziąć udział w porodzie. Ale nie wszędzie obowiązują tak surowe procedury. W samym Poznaniu zasad zezwalania na porody rodzinne jest tyle, ile placówek położniczych. W szpitalu przy Mickiewicza bezpłatne testy na koronawirusa przechodzą tylko ciężarne. Z kolei szpital wojewódzki przy Lutyckiej nie wykonuje testów ani nie żąda od osób towarzyszących rodzącym okazania negatywnego wyniku testu na koronawirusa. Wystarczy założyć maskę i fartuch ochronny. „Po porodzie osoba towarzysząca może przytulić noworodka, ale potem niezwłocznie powinna opuścić oddział” − powiedział Lesław Ciesiółka, rzecznik szpitala przy Lutyckiej w rozmowie z „Gazetą Wyborczą". źródło: poznan.wyborcza.pl Zobacz też: Dzieci w szpitalu przez miesiące rozdzielone od matek! Protesty rodziców przynoszą efekty Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO Koronawirus: co się stanie z dzieckiem, którego oboje rodziców zachoruje na COVID-19?
Szpitale ZNOWU wstrzymują porody rodzinne. Wszystko przez koronawirusa!
To już drugi raz w ciągu ostatnich miesięcy, gdy szpitale odwołują porody rodzinne z powodu pandemii.
Coraz więcej szpitali podaje w oficjalnych komunikatach na swoich stronach internetowych, że porody rodzinne zostają wstrzymane w związku z jesienną falą epidemii koronawirusa i lawinowo rosnącymi przypadkami zakażeń. Podobna sytuacja miała miejsce na wiosnę, na początku pandemii. Jednak po kilku miesiącach, gdy wydawało się, że jest już stabilnie i, że COVID-19 jest w odwrocie, szpitale wznowiły porody rodzinne. Teraz znowu w wielu miejscach są one niedostępne. Placówki nie informują, do kiedy taki stan rzeczy może potrwać. Porody z osobą towarzyszącą wstrzymane są do odwołania. Szpitale, które wstrzymały porody rodzinne W ostatnich dniach decyzję o tym, by czasowo zrezygnować z możliwości przeprowadzania porodów rodzinnych, podjęły następujące placówki: Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 2 PUM w Szczecinie (Szpital na Pomorzanach), (woj. zachodniopomorskie); Szpital Powiatowy im. dra A. Majkowskiego w Kartuzach (woj. pomorskie); Katowickie Centrum Onkologii (woj. śląskie); Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Mogilnie (woj. kujawsko-pomorskie); SP ZOZ Szpital Powiatowy im. dr. Ludwika Rydygiera w Lubaczowie (woj. podkarpackie); Wojewódzki Szpital Zespolony im. L. Rydygiera w Toruniu (woj. kujawsko-pomorskie); Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej „Szpital na Wyspie” w Żarach (woj. lubuskie). Nieco wcześniej, bo już na początku września podobną decyzję podjęło Kociewskie Centrum Zdrowia w Starogardzie Gdańskim (woj. pomorskie). W komunikacie szpitala czytamy, że „decyzja o przywróceniu porodów rodzinnych zostanie podjęta po analizie sytuacji epidemiologicznej”. Zobacz także: Dzieci w szpitalu przez miesiące rozdzielone od matek! Protesty rodziców przynoszą efekty Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO Koronawirus: co się stanie z dzieckiem, którego oboje rodziców zachoruje na COVID-19?
Pierwsze słowa po porodzie bywają... dziwne. Pamiętasz je?
Chyba mówiąc to, jesteśmy w szoku poporodowym!
- Jaka ona podobna do twojego brata! - powiedziałam do męża zaraz po porodzie. Jak możecie się domyślać, nie był nimi zachwycony. Co najczęściej mówią kobiety chwilę po porodzie? Wielogodzinny poród wywołuje u kobiet nie tylko fizyczny ból, ale i szczerość do bólu. Z naszych ust wylewają się słowa, bez zastanowienia, czy przystoi nam je wypowiadać, czy też nie. Gdybym wiedziała o tym wcześniej, uprzedziłabym mojego męża, aby mnie wtedy nie słuchał ;) Co więc najczęściej kobiety mówią po porodzie, tuląc w ramionach swoje maleństwa? Ogromna grupa mam ocenia urodę dziecka (jeśli można mówić o niemowlęciu w kategoriach urody), a dokładniej porównuje je do: członków rodziny płci żeńskiej – wersja poprawna, nikogo nie krzywdząca, członków rodziny płci męskiej – macie pecha, jeśli dziecko nie jest podobne do męża (jestem mistrzem tej kategorii), znajomych – to może nie zachwycić męża. Pora na konkrety! Poród - prawdziwe historie mam Ola wspomina swoje pierwsze słowa: - Ona jest podobna do ciotki Aliny – to strasznie brzydka ciotka mojego męża. Po narodzinach syna nie było lepiej: - On jest podobny do Artura L. - to kolega mojego męża, auć! Kaśka, mama Stasia, wcale nie była lepsza: - No wykapany Roman! - to nasz sąsiad :-/ Porównania oparte na wytykaniu niedoskonałości urody członków rodziny zdarzają się równie często. - Łysy jak twój tata! - powiedziała Anka tuląca małego Jasia. Drugą grupą są mamy, które nie porównują, ale komentują urodę dziecka. Wygląda noworodka, znacznie odbiega od tego, który możemy oglądać w telewizji czy prasie. Czasem bywa zaskoczeniem dla świeżo upieczonej mamy. Młode mamy, zanim zaczną rozpływać się nad doskonałością swoich dzieci, często upewniają się, czy z ich maleństwami wszystko jest w porządku. Doroty pierwsze słowa do długo wyczekiwanego synka brzmiały: - Ale on duuuży! Ale szary! Zośka dziwiła się: - Po kim on ma taką wielką głowę? Za to Marysia pytała: - Czy wszystko z jej twarzą jest w porządku? Jak widzimy, nie zawsze obezwładniająca fala miłości wylewa się z naszych ust w pierwszych sekundach po porodzie. Pierwsze słowa po narodzinach dziecka często bywają zabawne i chętnie sięgamy do nich wspomnieniami. Zobacz też: Apel mamy: Nie odwiedzajcie mnie na porodówce!
Szpitale wznawiają porody rodzinne. Jakie warunki muszą spełnić osoby towarzyszące?
W czwartek 30 kwietnia pojawiły się nowe zalecenia konsultantów krajowych na temat porodów rodzinnych. Obowiązek zakładania maseczek ochronnych i rękawiczek przez partnerów to tylko jeden z wymogów.
W środę 29 kwietnia Minister Zdrowia Łukasz Szumowski spytany przez jednego z dziennikarzy podczas konferencji prasowej o to, czy porody rodzinne będą mogły zostać wznowione, stwierdził lakonicznie, że takiego odgórnego zakazu ich przeprowadzania nie było. Ta informacja z ust ministra wywołała niemałe poruszenie. 13 marca prof. Mirosław Wielgoś, Krajowy Konsultant ds. Perinatologii poinformował bowiem, że porody rodzinne zostaną wstrzymane w całej Polsce w związku z szerzącą się epidemią koronawirusa. Dla wielu przyszłych rodziców był to ogromny cios. Szpitale zawiesiły porody rodzinne, co więcej, partnerzy mogli zobaczyć swoje dziecko dopiero przy wypisie ze szpitala, ponieważ odwiedzin po porodzie również nie przewidziano. Samotny poród Poród to jeden z tych ważniejszych momentów w życiu, których nie da się niczym zastąpić. Niestety z dnia na dzień pary, które marzyły o wspólnym porodzie, o tym, żeby partner mógł towarzyszyć rodzącej, wspierać ją i uczestniczyć od początku w życiu ich nowo narodzonego dziecka, zostały pozbawione takiej możliwości.​ Tysiące kobiet przez ostatnie tygodnie rodziły w samotności, powstawały apele, (kierowane m.in. do ministra zdrowia) listy i prośby, w których przyszli rodzice namawiali władze do przychylenia się do ich stanowiska w sprawie możliwości rodzenia z partnerami. Pismo wystosowała nawet Fundacja Rodzić po Ludzku. Do wspomnianej konferencji nie było jednak odzewu ani ze strony Ministerstwa Zdrowia, ani krajowych konsultantów w dziedzinie perinatologii oraz w dziedzinie ginekologii i położnictwa, do których również kierowane były apele. Nowe zalecenia konsultantów krajowych w sprawie porodów rodzinnych Po tym, jak minister Łukasz Szumowski swoją wypowiedzią dał zielone światło na przeprowadzanie porodów rodzinnych, niektóre szpitale postanowiły je wznowić. Decyzję o wznowieniu takich porodów podjął już m.in. Szpital Miejski w Rudzie Śląskiej, a także Szpital Praski w Warszawie. Tymczasem konsultant krajowy w dziedzinie położnictwa i ginekologii prof. Krzysztof Czajkowski i konsultant krajowy w dziedzinie perinatologii prof. Mirosław Wielgoś wydali nowe zalecenia. Zaznaczyli też, że „Biorąc pod uwagę aktualną sytuację epidemiologiczną, związaną z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 i rosnącą liczbą odnotowywanych w Polsce przypadków COVID-19, konsultanci krajowi w dziedzinie położnictwa i ginekologii oraz perinatologii – mając na uwadze zdrowie kobiet rodzących oraz personelu medycznego – nadal nie zalecają łagodzenia ograniczeń dotyczących opieki w zakresie położnictwa i ginekologii, w tym porodów rodzinnych”. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/porod-w-czasach-koronawirusa-kobieta-z-covid-19-rozdzielona-z-urodzonym-dzieckiem-28866-r1/">Poród w czasach koronawirusa: kobieta z COVID-19 rozdzielona z dzieckiem Ostateczną decyzję o obecności osoby towarzyszącej przy porodzie ma podejmować dyrektor szpitala. Zasady dot. porodów rodzinnych w dobie koronawirusa Jeżeli w danej placówce porody rodzinne będą dopuszczane, osoba towarzysząca: musi wypełnić wcześniej ankietę epidemiologiczną, musi mieć w trakcie porodu maseczkę i rękawiczki, powinna być przebrana w strój umożliwiający ochronę epidemiologiczną, powinna mieć aktualny wynik <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/testy-na-koronawirusa-genetyczne-immunologiczne-28821-r1/">testu molekularnego pod kątem koronawirusa, z okresu nie dłuższego niż trzy dni przed porodem. Dopuszcza się uczestnictwo maksymalnie jednej, zdrowej osoby towarzyszącej podczas porodu. Osoby przebywające w kwarantannie lub izolacji nie mogą uczestniczyć w porodzie, ani też wchodzić na teren szpitala. Odwiedziny na oddziałach położniczo-ginekologicznych nadal nie są zalecane przez konsultantów. Zobacz też: Jak spakować torbę do porodu w czasie pandemii? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/przygotowania-do-porodu/ciezarna-kasia-glinka-o-wstrzymaniu-porodow-rodzinnych-to-krzywdzace-i-niezgodne-ze-stanowiskiem-who-28870-r1/">Ciężarna Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-a-porody-czy-trzeba-rodzic-w-maseczce-28950-r1/">Koronawirus a porody: czy trzeba rodzić w maseczce?
Ciężarna Kasia Glinka o wstrzymaniu porodów rodzinnych: to krzywdzące i niezgodne ze stanowiskiem WHO
Aktorka nie zgadza się z aktualnymi zaleceniami Ministra Zdrowia dotyczącymi porodów rodzinnych i postanowiła walczyć o ich zmianę.
Katarzyna Glinka należy do grona gwiazd, które nie epatują w sieci prywatnością. Aktorka jest obecnie w zaawansowanej ciąży, jednak jak dotąd nie chwaliła się ciążowym brzuszkiem ani na Instagramie, ani w innych mediach społecznościowych. Tym razem zrobiła wyjątek, bo, jak sama przyznała, ma ku temu ważny powód. Gwiazda zdecydowała się nagłośnić sprawę petycji wystosowanej przez rodziców do Ministra Zdrowia w sprawie zmiany zaleceń dotyczących porodów rodzinnych. W związku z epidemią koronawirusa porody rodzinne zostały wstrzymane. Przyszli rodzice walczą o ich przywrócenie. Katarzyna Glinka dołącza do petycji w sprawie przywrócenia porodów rodzinnych w towarzystwie zdrowego partnera Tego, jak ważnym momentem w życiu obojga rodziców są narodziny dziecka, nie trzeba nikomu tłumaczyć. To chwila, której nie da się w żaden sposób zastąpić lub nadrobić. Decyzja o tym, by pozbawić ojca możliwości brania udziału w tym wydarzeniu, jest niezrozumiała i bardzo przykra dla wielu przyszłych rodziców. Postanowili więc wystosować do Ministra Zdrowia petycję z prośbą o zmianę aktualnych zaleceń. Do akcji włączyła się Katarzyna Glinka, która sama niedługo zostanie mamą po raz drugi. Aktorka postanowiła wykorzystać fakt, że jest osobą popularną i nagłośnić sprawę petycji dotyczącej porodów rodzinnych. Zdecydowała się również na opublikowanie zdjęcia swojego ciążowego brzucha. Aktorka pisze: „Obecne zalecenia nie są zgodne ze stanowiskiem WHO, są bardzo krzywdzące dla zdrowych rodziców, którzy chcą przeżywać wspólnie cud narodzin i dodatkowo obciążają przeciążony personel na porodówkach, który musi w tej trudnej sytuacji wykazywać większe wsparcie rodzącej. Liczę na to, że dzięki tej petycji sprawa zostanie poruszona i będzie mogło ją poprzeć więcej rodziców zainteresowanych sytuacją na polskich porodówkach”. Stanowisko rodziców i Katarzyny Glinki popiera Rzecznik Praw Obywatelskich. Wystosował nawet pismo do wiceminister Józefy Szczurek-Żelazko z prośbą o ustosunkowanie się do całej sprawy. Porody rodzinne nie muszą być zakazane Aktorka w swoim poście zwróciła też uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze nie każdy kraj wprowadził tak restrykcyjne obostrzenia w sprawie porodów, jak Polska. Na przykład w Niemczech porody rodzinne nie są zakazane. Owszem, tamtejsza służba zdrowia jest o wiele bardziej wydolna niż nasza, ale przecież właśnie możliwość towarzyszenia partnera przy porodzie mogłaby odciążyć personel medyczny. Po drugie rodząca, zanim trafi do szpitala, przebywa w domu razem z mężem (partnerem), więc jest niemal pewne, że ma takie same bakterie/wirusy, jak on. Jeśli więc kobieta może wejść na salę porodową, dlaczego mąż nie jest tam wpuszczany? Ostatecznie można byłoby przecież dla pewności wykonać partnerowi test na koronawirusa, aby upewnić się, że jest zdrowy, a nie od razu na wstępie zakazywać mu obecności w tak ważnym dniu. Pod postem Katarzyny Glinki pojawiło się wiele komentarzy popierających akcję. Nie zabrakło jednak również słów krytyki. Niektórzy pisali, że walka o przywrócenie porodów rodzinnych w obecnej sytuacji jest wyrazem egoizmu i niepotrzebnym narażaniem personelu na ewentualny kontakt z osobą zakażoną, która może przechodzić chorobę bezobjawowo. Drogie przyszłe mamy, a jakie jest wasze stanowisko w tej sprawie? Uważacie, że petycja w sprawie przywrócenia porodów rodzinnych ze zdrowym partnerem jest słuszna, czy w dobie pandemii koronawirusa walka o prawa rodziców podczas porodu jest niestosowna i wiąże się ze zbyt dużym ryzykiem? Źródło: Instagram Zobacz też: Co stanie się z dzieckiem, którego rodzice zachorują na COVID-19? Epidemia koronawirusa w szpitalach: rodzic ma prawo być przy chorym dziecku Poród naturalny czy cesarka? Jak urodzi Małgorzata Rozenek-Majdan?
Obecność mężczyzny przy porodzie może zmienić relacje z partnerem zarówno na lepsze, jak i na gorsze - wyjaśnia seksuolog [WIDEO]
Nic na siłę – taka zasada niech przyświeca partnerom podczas podejmowania decyzji, czy mężczyzna powinien być przy porodzie – uważa seksuolog dr Sylwia Jędrzejewska. Zobacz film, z którego dowiesz się, jakie są "za" i "przeciw" obecności partnera podczas porodu.
Chociaż porody rodzinne od wielu lat cieszą się dużą popularnością i właściwie stały się codziennością polskich porodówek, to jednak wciąż jest sporo mężczyzn, mających obawy przed obecnością przy porodzie. Według najnowszych badań marki Pampers, 1 na 3 panów wolałoby nie uczestniczyć w porodzie swojego dziecka. Pogłębienie więzi między partnerami W związku najważniejsza jest komunikacja, porozumienie. Jak mówi dr Jędrzejewska, jeśli umawiamy się na coś i jeżeli spełnione są oczekiwania obu stron, bez szkody dla jednej z nich, to wtedy jest sukces. Ta samo jest z porodem rodzinnym. Jeżeli mężczyzna chce w nim uczestniczyć, wspierać kobietę i wraz z nią witać na świecie ich dziecko, to jest to podejście, które bardzo dobrze wpłynie na ich relacje. "Kobieta czuje wsparcie, że nie jest sama i dziecko jest ich wspólnym skarbem, a co za tym idzie, poród też jest wspólny" - mówi seksuolog. Jej zdaniem, ma to znaczenie więziotwórcze i będzie pozytywnie wpływało na przyszłe życie partnerów. I to zarówno jako rodziców, ale także jako związku, w którym jest wspólne wspieranie się, dźwiganie trudów, razem przechodzenie ciężkich sytuacji. Poród może zdeterminować życie seksualne Jeżeli jednak partner będzie wbrew sobie uczestniczył w porodzie, może to negatywnie wpłynąć na jego relacje z kobietą. "Jeżeli mężczyzna nie chce uczestniczyć w porodzie, bo wie, że widok bólu, zakrwawionej w kroczu kobiety, rodzącego się dziecka, będą dla niego traumatycznym przeżyciem, to może to zdeterminować życie seksualne". Przestanie on spostrzegać swoją partnerkę jako atrakcyjną seksualnie. "Będzie miał cały czas w pamięci ból i krew z porodu" – ocenia dr Jędrzejewska. Dlatego apeluje, aby w tej sprawie partnerzy rozmawiali ze sobą. "Próbujmy zrozumieć druga osobę i jej potrzeby i nie róbmy nic na siłę" – radzi. Dr Sylwia Jędrzejewska jest seksuologiem klinicznym, prowadzi praktykę w Klinice Gameta w Warszawie. Czy rodziłyście z partnerem? A jeżeli nie, to dlaczego? Podzielcie się swoim doświadczenie w komentarzach! Zobacz też: Tata przy porodzie to zło? Nie zgadzam się! Noworodek przez godzinę czołga się do piersi mamy – te zdjęcia hipnotyzują! Jak bardzo boli poród? Film
Co czuje mężczyzna podczas porodu? - to dosyć zaskakujące
Wydawałoby się, że to już codzienny widok - obecność mężczyzny przy porodzie swojego dziecka. A jednak nie do końca. Bardzo wielu z nich wolałoby tego uniknąć.
8 maja obchodziliśmy Światowy Dzień Położnej i przy tej okazji marka Pampers opublikowała wyniki badań dotyczących m.in. obecności mężczyzn przy porodzie. Wzięło w nim udział 612 panów. Przytłoczeni, poddenerwowani, bezradni Okazuje sie że 1 na 3 mężczyzn wolałaby nie uczestniczyć w porodzie swojego dziecka, a aż 47 procent z nich, decydując się na to, czuje się bezużytecznie i nerwowo. Większość przyznała, że była przytłoczona podczas narodzin pierwszego dziecka. 10 procent ojców żałuje swojej obecności podczas porodu. Tylu samo czuło się jednak pomocnymi. Mężczyźni mają trudności w odnalezieniu się w takiej sytuacji. 48 procent z nich nie może znaleźć sobie miejsca i zdefiniować zadania, jakie ma wykonać w tej ważnej chwili. Część przyznała także, że ma wrażenie, że wszystko, co robi jest niewłaściwe i źle wpływa na partnerkę. Takie samopoczucie mężczyzn wpływa także na rodzące kobiety. Okazuje się, że 1 na 3 kobiety podczas porodu martwiła się o swojego partnera! "Położne bardzo wspierają kobiety podczas porodu, ale także pomagają partnerowi w całym procesie" - komentuje wyniki badań rzeczniczka marki Pampers. Poród rodzinny to wspólna i przemyślana decyzja Poród rodzinny, w którym mamie towarzyszy tata dziecka, może być wspaniałym przeżyciem dla obojga partnerów. Kobieta zyskuje w obecności męża poczucie bezpieczeństwa i większej kontroli nad sytuacją. Ojcowie uczestniczący w porodzie rodzinnym podkreślają, że takie doświadczenie pomogło im w nawiązaniu więzi emocjonalnej z dzieckiem oraz często było jeszcze większym spoiwem miłości do żony, szacunku i podziwu dla niej. Tym niemniej taki poród powinien być wspólną decyzją kobiety i mężczyzny. Jeżeli są obawy, trzeba o nich szczerze porozmawiać, bez przymuszania i szantażowania. Mężczyzna może czuć, że nie ma na to ochoty i nie będzie w stanie pomóc swojej partnerce, a wręcz będzie jeszcze bardziej wprowadzał nerwową sytuację. Także kobieta, która tak naprawdę nie chce rodzić z partnerem, może czuć się skrępowana i poddenerwowana jego obecnością. Dlatego zanim podejmiecie tę decyzję, rozważcie wszystkie "za" i "przeciw". Warto sprawdzić opinie o porodzie rodzinnym, zapisać się do szkoły rodzenia, porozmawiać ze znajomymi, którzy wspólnie rodzili, poczytać o przebiegu porodu. Wtedy łatwiej będzie wam zrozumieć prawdziwy sens obecności taty przy narodzinach maleństwa i zdecydować, czy warto pokonać własne lęki, czy lepiej poczekać na maleństwo i jego mamę na korytarzu. A wy jak rodziłyście swoje maleństwo? Razem czy osobno? Podzielcie się swoimi wspomnieniami w komentarzach! Źródło: ofeminin Zobacz też: Poród rodzinny: tak czy nie, czyli co myślą ojcowie? Nasze kartki z opisami porodów – redaktorki Babyonline dołączają do akcji Lepszy Poród Jak przebiega poród? - 4 okresy porodu – film
Tatusiowie też rodzą! Przygotujcie chusteczki, ten widok wzrusza – zobacz film
Poród to niezwykłe wydarzenie nie tylko dla kobiety, ale również dla mężczyzny. Zobacz emocje, które towarzyszą ojcom na porodówce. Trudno powstrzymać łzy!
W czasie porodu rodzi się nie tylko dziecko, ale również mama i tata. Choć mężczyźni zgrywają twardzieli, gdy na świecie pojawia się dziecko, emocje biorą górę! W czasie porodu rodzi się tata Film opublikowany na Facebooku Birth Becomes Her wyświetlono już 10 milionów razy. Nic dziwnego, że w ciągu kilku dni został hitem internetu – emocje, które towarzyszą mężczyznom w czasie porodu, są tak samo silne, jak te, których doświadczają kobiety. W żaden sposób nie można ich podrobić ani ukryć! Do filmu dołączono podpis: "Do wszystkich ojców na świecie... to również dzień waszych narodzin. Przygotujcie chusteczki. Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Ojca!". Zobaczcie: Dlaczego warto rodzić z partnerem? "Rodzinny poród ma wiele plusów. Trwa krócej, przebiega harmonijniej, mniej nerwowo. Rodząca nie jest taka spięta, zestresowana, bo obecność kogoś bliskiego sprawia, że czuje się bezpieczniej, ma też poczucie, że w każdej chwili może liczyć na wsparcie. W szpitalu, w którym pracuję, zdarzają się kobiety rodzące same, ale to są wyjątki. U nas normą jest, że kobieta do porodu idzie z kimś. Zwykle z partnerem. Oczywiście mają oni wątpliwości. Czy sprostają wyzwaniu? Czy nie zemdleją?" – mówi położna Katarzyna Rzeszotarska z Gdańska. Na pytanie, czy mężczyźni na porodówkach płaczą, położna odpowiedziała: "Jeszcze jak! Gdy usłyszą płacz dziecka i wtedy, gdy daję im go na ręce. Na początku się wzbraniają, że nie potrafią, że zrobią krzywdę... A gdy tak potrzymają dziecko w ramionach, poszukają podobieństwa (oczy po mnie, a włosy po tobie), to później muszę się z nimi siłować, by zabrać je do karmienia". Czy Wasi partnerzy byli z wami w czasie porodu? Koniecznie napiszcie nam, jak się zachowywali, jeśli wam towarzyszyli, a jeśli nie, to dlaczego. Czekamy na wasze komentarze! Zobacz także: Tak rodzimy! 10 zdjęć z porodu, których nie da się zapomnieć Źródło: Facebook
Zobacz ten film, a przestaniesz bać się porodu
Każde narodziny dziecka są wyjątkowe. Jednak nie każdy poród jest cudownym doświadczeniem dla rodzącej. Zobacz, jak można rodzić w zgodzie ze swoim ciałem i otoczeniem.
Kobiety powinny rodzić tam, gdzie czują się bezpiecznie. Same lub w towarzystwie bliskich osób (decyzja należy do nich). Podczas porodu dla rodzącej nie liczy się czas (on po prostu dla niej nie istnieje). Liczy się tylko to, by wydać na świat dziecko. Ciało kobiety wie, co ma robić - rodząca musi się tylko w nie wsłuchać. Ale by to było możliwe, trzeba jej stworzyć odpowiednie warunki. Film z porodu naturalnego, o nazwie "Przebudzenie - Poród. Południowa Floryda", urzekł mnie spokojem, pięknem, niezwykłą uspokajającą muzyką i mistyczną chwilą, gdy matka przytula swoje dopiero co narodzone dziecko. Żałuję, że mój poród tak nie wyglądał. Gdybym mogła cofnąć czas, chciałabym rodzić tak, jak bohaterka tego filmu. Na pewno o wiele mniej bałabym się. View oEmbed on the source website Polecamy: Poród rodzinny: tak czy nie, czyli co myślą ojcowie?
Poród to dla kobiet przede wszystkim ból. Dowiedz się, co czuje mężczyzna towarzyszący swojej kobiecie podczas porodu.
Pomysł obecności ojca dziecka przy porodzie ma tylu zwolenników, co przeciwników. Przedstawiamy argumenty za i przeciw.
Każda kobieta obawia się porodu. Czy warto przeżyć to wydarzenie razem z partnerem? Odpowiada nasz psycholog Adriana Klos.
Zobacz nasz film, w którym ekspert odpowiada na pytanie, czy warto rodzić z partnerem.
Czy warto namawiać mężczyznę do porodu rodzinnego?
Kobiety krzyczą czasem na mężów przy porodzie. Ale obecność faceta zazwyczaj pomaga. Tatusiowie często się boją, choć „po wszystkim” są dumni i szczęśliwi. O mężczyznach na porodówce opowiada położna Katarzyna Rzeszotarska.
Niedawno moja ciężarna znajoma oznajmiła, że porody rodzinne to moda. „Moda?” – byłam zaskoczona. Bo ona przemija, a ja mam nadzieję, że porody rodzinne zostaną. Bo rodzić z kimś to nie jakiś tam trend, to niezwykłe przeżycie dla wszystkich. Potwierdza to Katarzyna Rzeszotarska, położna z Gdańska, która jest fanką wspólnego rodzenia. Czy zawsze warto namawiać partnera na poród rodzinny? Rodzinny poród ma wiele plusów. Trwa krócej, przebiega harmonijniej, mniej nerwowo. Rodząca nie jest taka spięta, zestresowana, bo obecność kogoś bliskiego sprawia, że czuje się bezpieczniej, ma też poczucie, że w każdej chwili może liczyć na wsparcie. W szpitalu, w którym pracuję, zdarzają się kobiety rodzące same, ale to są wyjątki. U nas normą jest, że kobieta do porodu idzie z kimś. Zwykle z partnerem. Oczywiście mają oni wątpliwości. Czy sprostają wyzwaniu? Czy nie zemdleją? Czy mężczyzna na porodówce się sprawdza? I to jak! Dlatego szkoda rezygnować z tych emocji, jeśli nie ma się stuprocentowej pewności, że nie chce się brać udziału w porodzie. Wiele par opowiada później, że wspólny poród był ich najpiękniejszym przeżyciem. Że zbliżył ich do siebie. Przeczytaj: Historia taty, który uczestniczył w porodzie A o co pytają panowie, gdy rozważają poród rodzinny? „Czy na pewno muszę?”, „Co ja będę tam robić?” i „Czy będę musiał oglądać krew?”. Zdarza się, że obecność mężczyzny przy porodzie jest wymuszona. Wtedy atmosfera jest napięta. Partner wręcz przeszkadza kobiecie, a ta pewnie żałuje, że na niego naciskała. Dlatego jeśli on nie chce, to lepiej go nie zmuszać. Dla swojego komfortu. Czy mężczyźni na porodówce rzeczywiście mdleją? Zdarzyło mi się to dwa razy. I zawsze byli to postawni panowie, których trudno było „zebrać” z podłogi. Mdleją na widok krwi, ale to zadanie położnej, by mężczyźni jej nie widzieli. Rodzące nawet tego nie zauważają. Są tak skupione na bólu, skurczach... Jeśli tak jest, to po co rodzącym kobietom osoby towarzyszące? Rodzące potrzebują wsparcia nie tylko przed porodem, ale i po nim. Zresztą nie tylko ciężarna, ale też położne. Panowie dodają otuchy, masują swoje panie, ale i zaalarmują, gdy coś dzieje się z rodzącą. Co ciekawe, nawet jeśli para się umówi, że partner wyjdzie w czasie porodu, to on zazwyczaj zostaje, bo tak go wciąga akcja porodowa, że o tym zapomina. Osoba towarzysząca kobiecie rodzącej na porodówce nie tylko pomaga, ale również rozładowuje napięcie. A czy zdarzają się sytuacje komiczne, które wywołują uśmiech na twarzy? Pamiętam wiele takich sytuacji. Na przykład wykończona rodząca próbowała się przespać między skurczami. Nie udało jej się zmrużyć oka, bo jej partner przerażony krzyczał, by ją budzić, by porodu nie przespała. Tłumaczyliśmy, by dał spokój żonie, bo porodu naprawdę nie da się przespać. Inny pan... Poprosiliśmy go o przecięcie pępowiny, a on na to zaskoczony: „Ale dlaczego ja?”. Więc mówimy, że jest ojcem i że taki zwyczaj… Na co on: „A to co innego, to ja chętnie”. Nie miał już oporów. Kiedyś pewien pan, gdy zauważył główkę malca, krzyknął, by ciągnąć to dziecko, bo wejdzie z powrotem. Aż wstał z tych emocji. Kupa śmiechu! Warto przeczytać: Zdarzają się ucieczki z sali porodowej [CMS_PAGE_BREAK] Co najbardziej zaskakuje mężczyzn podczas porodu? Pępowina. Myślą, że powinna być różowa, a tu biały sznurek... Co jeszcze? Wygląd dziecka. Wyobrażają sobie bobaski z reklam, a tu pomarszczony brzdąc, z główką zniekształconą, umazany mazią, krwią. Jeden pan zgłaszał nawet reklamacje, że chciał dziecko, a nie kosmitę. Inny tak się ucieszył z pierworodnego, że stwierdził, iż jeszcze kilka porodów i będzie drużyna. Nie wiem tylko, co na to jego żona! A kolejny z powagą oznajmił: „O, nosek ma po listonoszu” i „Czy to na pewno moje?”. A czy mężczyźni płaczą? Jeszcze jak! Gdy usłyszą płacz dziecka i wtedy, gdy daję im go na ręce. Na początku się wzbraniają, że nie potrafią, że zrobią krzywdę… A gdy tak potrzymają dziecko w ramionach, poszukają podobieństwa („oczy po mnie, a włosy po tobie”), to później muszę się z nimi siłować, by zabrać je do karmienia. Warto przeczytać: Matki i ojcowie – tacy sami jako rodzice czy różni? Ktoś, kto nie widział narodzin, nie potrafi sobie wyobrazić, ile wysiłku trzeba włożyć w to, by dziecko pojawiło się na świecie... Mężczyźni po takim wspólnym porodzie doceniają poświęcenie kobiety, to, ile z siebie dała, by ich dziecko się narodziło. Patrzą na swoje kobiety jak na bohaterki. Odjęliby im bólu, a nie mogą, więc czasem aż przesadzają z opieką. I nie obrażają się, gdy te krzyczą: „Następnym razem to ty rodzisz! Widzisz, co mi zrobiłeś?”. Czy można jakoś scharakteryzować mężczyzn uczestniczących w porodach? Są cztery typy mężczyzn na porodówce: nadgorliwiec, zrównoważony, położnik amator oraz niechętny. Nadgorliwiec jest wszędzie i chce robić wszystko, nawet zastrzyki. Pomaga bez wytchnienia. To ten typ przeniesie żonę na rękach, gdy ta właśnie powinna chodzić. Zrównoważony nie narzuca się z pomocą, ale zrobi wszystko, o co się go poprosi. Jeśli trzeba, to przesiedzi przy żonie i kilkanaście godzin. Natomiast położnik amator poucza żonę, by oddychała wtedy, gdy ta zwija się z bólu (bo tak mówili w szkole rodzenia). Typ najtrudniejszy to niechętny. Jest na porodówce, bo go zmuszono. Krytykuje, krzyczy, poucza położne. Polecamy: Syndrom Kuwady, czyli tata w ciąży
Z kim do porodu? W niektórych przypadkach nie ma wątpliwości – para od początku wie, że będzie rodzić razem. Czasem jednak mężczyzna nie chce zdecydować się na poród rodzinny. Jak go do tego przekonać, a może skorzystać z innego rozwiązania - oto kilka podpowiedzi.
Poród z mężem czy partnerem nie jest kwestią mody, tylko poczucia bezpieczeństwa, które podczas narodzin dziecka jest niezwykle ważne. Jeśli nie chcesz sama witać dziecka na świecie, już dziś porozmawiaj z osobą, którą widziałabyś u swojego boku w tym przełomowym momencie. Zacznij od tego, dlaczego to dla ciebie jest ważne. Jakie zalety niesie poród z mężem, partnerem lub inną bliską osobą? Na porodówce jesteś pod okiem profesjonalistów, ale tak naprawdę możesz czuć się zagubiona, przerażona lub skrępowana – w obcym miejscu, wśród personelu, którego prawie nie znasz (Czytaj też: Poznaj swoje prawa na porodówce). We dwoje na pewno jest raźniej, ale bliska osoba podczas porodu może dać ci również inne korzyści: sprawi, że czas nie będzie się tak bardzo dłużył – w samotności mamy wrażenie, że wszystko trwa wolniej; pomoże – poda picie, zaprowadzi do łazienki, przypomni o prawidłowym oddychaniu, założy skarpetki, gdy zmarzną stopy, zrobi zimny okład; ulży – wymasuje plecy, kark, stopy albo po prostu przytuli; nawiąże kontakt z lekarzem, położną, da znać lekarzowi, jeśli coś cię zaniepokoi – gdy boli, możesz być mało komunikatywna; skupiona na rodzeniu, nie będziesz miała czasu odpowiadać na kierowane do ciebie pytania personelu; doda otuchy – potrzyma za rękę, szepnie do ucha, że wszystko będzie dobrze. Jak przekonać ojca dziecka do uczestnictwa w porodzie? Wielu mężczyzn od początku wie, że nie może przegapić momentu narodzin swojego dziecka. Zdarzają się jednak, że przyszły tata nie wyobraża sobie siebie na porodówce. Boi się, że nie podoła wyzwaniu, jakim jest poród rodzinny, że przerazi go zapach szpitala, widok narzędzi, krwi i najbliższej osoby, która cierpi. Na szczęście ciąża trwa dziewięć miesięcy, jest więc czas, aby popracować nad zmianą postawy partnera. Czasem przełom następuje po rozmowie z innymi doświadczonymi ojcami lub po pierwszych zajęciach w szkole rodzenia. Zwykle tatusiowie nie żałują, że zdecydowali się na poród rodzinny. Nawet ci, którzy szli do szpitala z dużymi obawami, dowodzą, że chwila, gdy pierwszy raz trzymali dziecko w ramionach, była mistyczna i pozwoliła im nawiązać silną więź z potomkiem, silniejszą niż w przypadku dzieci, przy których narodzinach nie byli. Nie zmienia to jednak faktu, że mężczyzna sam musi podjąć decyzję. Jeśli będziesz rodzić z partnerem, poproś go, by bez powodu nie prezentował na sali porodowej postawy wojowniczej, ale pomógł ci nawiązać pozytywne relacje z osobą, która pomoże waszemu dziecku przyjść na świat. Polecamy: Zdarzają się ucieczki z sali porodowej - wywiad z położną Kiedy zdecydować się na poród w obecność innej kobiety? Poród jest wydarzeniem bardzo seksualnym. Jeśli krępuje cię nagość czy fizjologia w obecności drugiej osoby, to łatwiej będzie ci się otworzyć (dosłownie i w przenośni) w obecności drugiej kobiety. Ważne, aby była to osoba, przy której poczujesz się spokojnie – jeśli wiesz, że twoja mama przejmuje się wszystkim bardziej niż ty, jej obecność na porodówce nie będzie dobrym pomysłem. Zamiast skupiać się na parciu, będziesz sprawdzać, jak czuje się w sytuacji, która ją przerasta. Czasem lepiej w tej roli wypada opanowana i dobrze zorganizowana teściowa. Gdy rozważasz poród z przyjaciółką, bierz pod uwagę tylko te sprawdzone, taktowne i dyskretne, które - jeśli sobie tego nie życzysz - nie będą opowiadać o intymnych szczegółach tego wydarzenia. Jakiej pomocy można oczekiwać od douli? Doula nie jest położną ani lekarzem, tylko doświadczoną kobietą, która pomaga przy narodzinach dziecka. Z jej usług korzystają ciężarne, które nie chcą zabrać na salę porodową ojca dziecka, a także pary, dla których liczy się dodatkowe wsparcie. Doula spotka się z tobą, zanim nadejdzie termin rozwiązania, będzie obecna przy porodzie, a potem przez dwa tygodnie po narodzinach dziecka będziesz mogła liczyć na jej wsparcie w ewentualnych kłopotach. Czytaj też: Doula, czyli fanka rodzenia - wywiad z doulą Konsultacja merytoryczna Magdalena Kukulska Położna i terapeutka uroginekoloiczna, refleksolog. Prowadzi szkołę rodzenia Centrum dla Kobiet aKuKu, posiada tytuł Międzynarodowej Konsultantki Laktacyjnej (IBCLC) i Certyfikowanej Doradczyni Laktacyjnej, ukończyła m.in. kursy dla położnych przyjmujących porody w domu
Skoro poczęliście dziecko we dwoje, postanowiliście także urodzić je razem? To dobry pomysł. Ale zanim wejdziecie na porodówkę, upewnijcie się, że decyzja jest przemyślana.
Mój mąż jest zdania, że to, iż był obecny podczas narodzin naszej córeczki, wzmocniło więź między nami. Podczas porodu czuł, że jesteśmy jedną drużyną: na dobre i na złe. Przestałam być dla niego nimfą, która nie przeklina, nie poci się i nie wydala. Zobaczył kobietę z krwi i kości – taką, jaką jestem naprawdę. Ja zaś przekonałam się, że zawsze mogę na niego liczyć... To oczywiście tylko nasze osobiste doświadczenia. Ale za rodzinnym porodem przemawiają też argumenty naukowe. Lekarze są przekonani, że kiedy kobieta ma u boku partnera, czuje się bezpiecznie, a wtedy rodzi szybciej i łatwiej. Psychologowie zaś twierdzą, że poród rodzinny pomaga ojcu szybciej nawiązać kontakt z dzieckiem. Słowem, tata na porodówce to same zalety. Pod jednym warunkiem. Oboje: ty i twoja żona, musicie być na to gotowi. Nie chcę, ale muszę... Jeśli mdlejesz na widok krwi albo nie umiesz opanować fontanny łez na widok cierpienia ukochanej, porodówka to nie jest miejsce dla ciebie. Swoim strachem możesz zarazić rodzącą i w efekcie utrudnić poród. Pamiętaj też o tym, o czym czasem wstydzimy się mówić – seksie po porodzie. Według seksuologów wspólny poród może zniechęcić mężczyznę do seksu. Bliskie spotkanie z fizjologią kobiety lub wspomnienie jej bólu czasem sprawiają, że małżeńskie łoże przestaje kojarzyć się z przyjemnością... Na szczęście ci sami naukowcy przyznają, że takich uczuć doświadcza bardzo mało mężczyzn! Ona woli rodzić sama? Jest też druga strona medalu. Czasem to przyszła mama rezygnuje ze wspólnego porodu. Jeżeli twoja żona wstydzi się pokazać ci nago, a podpaski chowa na dno szafki, być może nie jest gotowa, aby rodzić w twojej obecności. Bo – nie oszukujmy się – rodzenie to nie to samo co wąchanie kwiatków na łące! To piękne, ale i ciężkie chwile, w czasie których kobieta jest po prostu bezradna wobec własnego ciała. Wody płodowe, stolec, mocz, krew... – porodowe niespodzianki mogą krępować was oboje. Ja, wyobrażając sobie poród, bałam się ogromnie, że moje stękanie (i oby tylko to!) zniechęci do mnie męża. Przezwyciężyłam wstyd, dopiero gdy usłyszałam od niego, że dla mężczyzny nie to jest najważniejsze, jak wygląda rodząca kobieta, ale to, że w tym czasie rodzi się jego dziecko. Sprawdź: Jaką rodzącą będziesz – test [CMS_PAGE_BREAK] A jednak warto tam być! Na szczęście najpewniej nie będziesz miał powodów, aby odmówić sobie udziału w narodzinach maleństwa. I – co równie ważne – nie będziesz musiał odmawiać żonie wsparcia w tych trudnych dla niej chwilach. Bo obecność taty na porodówce to nie tylko moda. Możesz pomóc swojej żonie na tysiąc sposobów! Możesz masować jej plecy (ale jeśli nie umiesz tego robić, błagam, znajdź inny sposób, by pomóc żonie, w przeciwnym razie nie zdziw się, gdy usłyszysz kilka ostrych słów o sobie!), ściskać za rękę, robić razem z nią przysiady, podawać ramię do wypłakania, kontrolować działania lekarzy. Możesz też po prostu być: po to, aby wspomnienie narodzin maleństwa było waszym wspólnym wspomnieniem – na całe życie. Przygotuj się na akcję Jeśli zdecydowaliście się rodzić razem, szczerze porozmawiajcie o tym, jak wyobrażacie sobie wspólny poród. Warto, aby w tej rozmowie uczestniczyli położna albo lekarz, który prowadzi ciążę. Pamiętaj, im więcej będziesz wiedział, tym mniej rzeczy cię zaskoczy. Jeśli np. poznasz fazy porodu, być może nie przerazisz się – tak jak mój mąż! – kiedy żona powie ci, że jesteś draniem, przez którego teraz umiera (takie rzeczy często mówi się w czasie tzw. kryzysu siódmego centymetra – to krótki okres porodu, kiedy skurcze są bardzo bolesne, a zmęczenie wyjątkowo dotkliwe). Jeśli jednak postanowiliście, że zostaniesz za drzwiami porodówki, zastanów się, w jaki sposób możesz stamtąd pomóc żonie. Może po prostu zapewnisz ją, że w razie potrzeby zawsze może cię zawołać? Jak możesz pomóc? Przyszłą mamę przez poród przeprowadzi natura. Ale ty – potrzebujesz kilku wskazówek. Oto one: 1. Przypominaj przyszłej mamie o oddychaniu. Uwierz, kiedy boli, naprawdę można zapomnieć nawet o tak podstawowej sprawie. 2. Trzymaj ją za rękę. Takie wsparcie bardzo pomaga. Spokojne słowa i twój uśmiech pomogą odpędzić strach przed nieznanym. 3. Powtarzaj jej, że jest dzielna. Nie dopytuj się, czy boli (bo boli na pewno!) i nie napominaj: „Mocniej!”. 4. Bądź wyrozumiały. Podczas porodu żona może nie być tak grzeczna, jak zwykle. Nie wiem, dlaczego, ale nic tak nie pomaga przetrwać skurczy, jak siarczyste przekleństwa pod adresem ojca dziecka! 5. Pytaj lekarzy i położne o przebieg porodu. Pilnuj też, aby potrzeby twojej żony były respektowane. 6. Weź na siebie papierkowe sprawy. Kobieta, która rodzi, nie powinna w tym samym czasie zajmować się np. swoim numerem PESEL. 7. Nie pstrykaj co chwilę fotek, nie zaczynaj niepotrzebnych rozmów. Naukowcy twierdzą, że rodząca potrzebuje spokoju, ciszy, przyćmionego światła i intymności. Przeczytaj także: Porodu nie trzeba się bać – przekonuje słynna polska położna
Wspomnienia z porodu - rodzić z mężem czy bez? Psycholog radzi
Jak zachować dobre wspomnienia z porodu, jakie są konsekwencje porodu rodzinnego i czy obecność przyszłego taty pomaga przy porodzie? Odpowiada psycholog.
Wciąż zastanawiam się, czy mąż powinien być razem ze mną, gdy będę rodzić. Wiem, że wiele młodych mam chwali to sobie, ale nie mam pewności, czy to właśnie obecność przyszłego taty tak pomaga. A jeśli przeważą złe wspomnienia? I wpłyną niekorzystnie na nasze relacje. Wciąż mam wiele wątpliwości. Marianna z Koszalina Nie tylko przyszłe mamy – tak, jak Pani – zastanawiają się nad konsekwencjami porodu rodzinnego. Psycholodzy również. Odpowiadając na Pani wątpliwości, posłużę się wynikami badań. Grupę przyszłych mam, zdecydowanych na rodzenie z mężem, oraz tych, które zaplanowały poród bez partnera, pytano o to, jakie mają oczekiwania wobec tego wydarzenia. Później proszono o relacje z jego przebiegu. Okazało się, że w ostatnim trymestrze ciąży oczekiwania obu grup były podobne (to może dziwić, bo większość kandydatów do porodu rodzinnego chodzi do szkół rodzenia, co polepsza stosunek do porodu). Takie nastawienie oddziałuje na ocenę porodu – bez względu na obecność partnera, jeśli kobieta spodziewała się pozytywnych przeżyć związanych z rodzeniem, to właśnie takie odczucia miała podczas niego. Poród rodzinny i poród solo - różnice Między kobietami rodzącymi samotnie i razem z mężem były jednak różnice, gdy porównano opisy ich przeżyć w kilka tygodni oraz kilka miesięcy po porodzie. Mamy rodzące samotnie coraz bardziej negatywnie oceniały swoje zachowanie podczas porodu. Natomiast oceny rodzących z mężem były z reguły pozytywne. Obie grupy kobiet podobnie – a więc coraz bardziej negatywnie wraz z upływem czasu – oceniały zachowanie personelu medycznego. Zmieniły się też relacje z samego porodu. Pół roku po porodzie opisy były krótsze, z mniejszą liczbą szczegółów, a informacje dotyczące bólu uwzględniały raczej ocenę jego intensywności niż rodzaju. Obecność męża lub partnera przy porodzie Kobiety rodzące samotnie oceniały swoje zachowanie same, biorąc pod uwagę jedynie przebieg porodu i reakcje personelu medycznego. Natomiast mamy rodzące z mężami mogły usłyszeć od nich wiele pozytywnych opinii o swoim zachowaniu podczas porodu. A to utrwala lepsze wspomnienia z tego ważnego wydarzenia. Warto o tym pamiętać. Odpowiada psycholog: dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, na Uniwersytecie Łódzkim zajmuje się naukowo psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie ciąży, porodu, macierzyństwa i ojcostwa. Poza tym udziela pomocy terapeutycznej kobietom w powikłanej ciąży. Czytaj też: Poród bez strachu - jak zdobywać wiedzę o porodzie? Narodziny ojca
Rodzić razem czy osobno – tato, masz wątpliwości?
Nikt nie podejmie decyzji za Ciebie. Zawsze jednak warto posłuchać tych ojców, którzy wspólny poród mają już za sobą.
Dylemat: rodzić razem czy osobno dotyczy wszystkich mężczyzn, których partnerki spodziewają się dziecka. Nie wszyscy mamy tyle szczęścia, że podejmujemy dobrą decyzję. Zdarza się, że presja środowiska lub żony czy – wręcz przeciwnie – nasz strach i obawa powodują, że na sali porodowej czujemy się fatalnie lub na odwrót, żałujemy, że nas na niej nie ma. Co zrobić, by tego uniknąć? Zobacz też: Co przygotować na porodówkę – zadania dla taty Wspólny poród wspólna decyzja Poród rodzinny to zjawisko stosunkowo nowe. A skoro nowe, to także kontrowersyjne – nie został wypracowany na ten temat jeden, obowiązujący pogląd. Wspólne rodzenie było jednym z głównych postulatów akcji „Rodzić po ludzku” zainicjowanej przed kilku laty przez „Gazetę Wyborczą” (czytaj: rewolucja na porodówce – nowe prawa dla mamy i dziecka). Od tego czasu zaczęto na ten temat dyskutować. Wcześniej właściwie nie było o czym. Jeszcze kilkanaście lat temu nie do pomyślenia było otwarcie sal porodowych dla mężczyzn (zobacz, jak wygląda sala porodowa, zanim na nią trafisz). O przyjściu na świat córki lub syna ojcowie dowiadywali się zwykle od położnej (stojąc pod drzwiami i przestępując z nogi na nogę). To i tak był duży postęp w porównaniu z sytuacją dzisiejszych 50-, 60-latków, których o potomstwie najczęściej powiadamiał telefon do pracy lub domu. Na szczęście czasy się zmieniły. Dziś każdy sam może dokonać wyboru. Niestety czasem nie decydujemy się na poród rodzinny ze względów finansowych. Za osobną salę porodową w wielu szpitalach trzeba bowiem zapłacić. Wbrew obiegowej opinii jednak, rodzenie razem nie ma wyłącznie zwolenników. Argumentów na „tak” jest co prawda więcej, ale wciąż pojawiają się także te na „nie”. Warto przeczytać: Rady dla taty, jak przetrwać wspólny poród Rodzić razem – jestem za! Wzruszenie i szczęście Większość mężczyzn, którzy opisują swoje wrażenia z porodówek, nie potrafi znaleźć słów, którymi mogliby wyrazić swój zachwyt. Padają słowa o magii tej chwili, poczuciu zjednoczenia z partnerką i nowo narodzonym dzieckiem, uczuciu współuczestniczenia w cudzie narodzin. Trudno wszystkie te opinie przytoczyć. Ich wspólnym mianownikiem jest wielkie wzruszenie i szczęście, związane z przyjściem na świat dziecka. Części z nas ten argument wystarcza, żeby podjąć decyzję. Skoro istnieje możliwość uczestnictwa w cudzie, czemu z niej nie skorzystać? Potrzeba i wsparcie Jednak dla tych, których to nie przekonuje, kolejny argument szykują partnerki. Mówią, że potrzebują nas w tych chwilach, że od nikogo nie są w stanie otrzymać takiego wsparcia. Dla mężczyzn, którzy naprawdę kochają, takie słowa są wystarczającą zachętą. „Kocham ją. Jeśli ona twierdzi, że mnie wtedy przy sobie potrzebuje, to ja – właśnie wtedy – chcę być przy niej” – myślą. Psychologowie nie mają wątpliwości, że to dowód dojrzałej miłości, a nie jedynie jej deklaracji, składanej w emocjach. Wpływ na uczucia do matki i dziecka Kolejnym argumentem na „tak”, jaki podają zwolennicy wspólnych porodów, jest wpływ, jaki na mężczyznę-męża-ojca wywiera obserwacja porodu. Facet, który widzi, jak jego żona daje nowe życie, choć częściowo jest w stanie z nią się utożsamić. Bardziej pokochać ją oraz maleństwo, które stało się rzeczywistością. Gra warta świeczki, prawda? Polecamy: Facet na porodówce – sprawdź, co o wspólnym porodzie myśli położna [CMS_PAGE_BREAK] Rodzić razem – jestem na nie! Skoro więc jest tak pięknie, czemu jest tak trudno? Dlaczego tylu mężczyzn rezygnuje z przywileju uczestniczenia w cudzie narodzin? Argumentów na „nie” dostarcza część środowiska lekarskiego. Brak przygotowania Są lekarze, którzy twierdzą, że o ile kobieta jest przygotowana do porodu nie tylko fizycznie, ale również psychicznie, o tyle dla mężczyzny obcowanie z najjaskrawiej wyeksponowaną fizjologią może być szokiem, którego następstwa nie muszą być pozytywne. Poród, podnoszą, nie jest bowiem spacerkiem po parku, ale ekstremalnym dla kobiety i dziecka przeżyciem. Kobieta cierpi, krzyczy i boi się. Krew, wody płodowe, leją się strumieniami i nic intensywności tego widoku nie łagodzi. Do tego dochodzą komplikacje. Pępowina może owinąć się wokół szyi dziecka, tętno mierzone przez KTG – spaść. Może być nerwowo, może dojść do sytuacji podbramkowej, gdzie życie dziecka i matki będzie zagrożone. Obecność ojca nic nie zmieni. Anegdoty o tym, jak to ojcowie mdleją podczas porodów zamiast przyszłych matek, nie są wyssane z palca. To się naprawdę zdarza! Groźba utraty pożądania Dochodzi argument nieśmiało dzisiaj wypowiadany przez niektórych seksuologów. Lekarze ci twierdzą, że poród – jeśli rodzącej przygląda się jej partner (seksualny) – odziera kobietę z tego, co jest dla niego atrakcyjne: z tajemniczości, kobiecości i zmysłowości. Seksuolodzy dodają, że są mężczyźni, którzy po porodzie przestali fizycznie pożądać matek swoich dzieci, nie przestając ich jednocześnie kochać. Ryzyko spore – myśli wielu z nas, po czym rezygnuje z wchodzenia na salę porodową. Warto przeczytać: Zwierzenia świeżo upieczonych tatusiów – sprawdź, co czuli w czasie wspólnego porodu Więc jak rodzić – razem czy osobno? Każdy mężczyzna musi sam rozstrzygnąć ten dylemat. Wziąć pod uwagę wszystkie „za” i „przeciw”, skonfrontować je z siłą swojego charakteru, własnymi fobiami, lękami oraz przekonaniami i dopiero wówczas, bez emocji, ulegania naciskom i wykluczając zagrożenie postąpienia wbrew sobie, zdecydować. Po męsku! Polecamy: Pas, który umożliwia tacie poczuć ruchy nienarodzonego dziecka – zobacz, jak działa
Poród rodzinny – wady i zalety rodzenia z osobą towarzyszącą
Poród rodzinny polega na uczestnictwie i towarzyszeniu bliskiej ci osoby podczas narodzin dziecka. Najczęściej jest to partner rodzącej kobiety, ale, jeśli zechcesz, osobą towarzyszącą podczas porodu może być twoja mama lub przyjaciółka.
Podczas porodu rodzinnego twój towarzysz może masować ci plecy (to jeden z naturalnych środków zmniejszania bólu), rozmawiać z tobą, wycierać czoło, podawać wodę do picia, a już po porodzie – przeciąć pępowinę. Twój partner może również trzymać lustro, abyś widziała ukazującą się główkę maleństwa. Poród może boleć mniej, jeśli towarzyszy ci bliska osoba. Przygotowanie do porodu rodzinnego Część szpitali ciągle jeszcze wymaga wizyty kwalifikującej do porodu rodzinnego lub zaświadczenia o ukończeniu kursu w szkole rodzenia. Poród to niezwykle intymne przeżycie, dlatego osoba towarzysząca musi być godna twojego zaufania. Nikogo nie zmuszaj do obecności przy twoim porodzie – nie wszyscy mogą znieść widok cierpienia ukochanej osoby. Na szczęście w Polsce poród rodzinny jest już czymś naturalnym, niech ten fakt pomoże twojemu towarzyszowi przemóc strach przed obecnością podczas narodzin dziecka. Zalety porodu z bliską osobą Poród rodzinny to idealne wyjście dla mam, które chcą pogodzić fachową opieką medyczną z pragnieniem intymności i obecnością bliskiej osoby podczas narodzin dziecka. Wielu kobietom daje poczucie bezpieczeństwa i komfortu. Porody rodzinne odbywają się najczęściej w specjalnie przeznaczonym do tego pokoju, w którym panuje spokojna, rodzinna atmosfera. Często można posłuchać własnej płyty z ulubioną muzyką, zapalić świeczkę o ulubionym zapachu. Przeciwwskazania i wady rodzenia razem Jeśli nie chcesz, by bliscy widzieli cię w chwilach bólu i gniewu (złość jest naturalną reakcją na ból) nie zmuszaj się do porodu rodzinnego, tylko dlatego, że to coraz popularniejsza forma porodu. Cena porodu rodzinnego Pobieranie opłat za porody rodzinne oraz salę pojedynczą przez placówki, które zawarły z NFZ kontrakt na udzielanie świadczeń medycznych związanych z porodem, jest sprzeczne z konstytucyjnymi zasadami szczególnej opieki nad kobietą w ciąży (art.68 ust.3 oraz art.71 ust.2), a także z zasadą równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej (art.68 ust.2). Stanowisko w tej sprawie zajęło również Ministerstwo Zdrowia – w odpowiedzi na interpelacje poselską stwierdza, że pobieranie opłat jest naruszeniem prawa. Poród rodzinny – możliwy także przy nietypowych narodzinach, np. do wody: View Ediplayer on the source website