Miałam łzy w oczach. Szczere wyznanie Rudej z Red Lips łapie za gardło
To nie jest zwykła rozmowa. To opowieść o bólu, nadziei i sile, jakiej potrzebuje każda kobieta, która marzy o dziecku. Joanna „Ruda” Lazer w podcaście „Mamy To!” mówi szczerze o latach starań, in vitro i ciąży, na którą czekała latami. Jej słowa wzruszają i zostają w pamięci na zawsze.
To była droga pełna łez i prób Ruda nie ukrywa, że macierzyństwo przyszło do niej po latach walki. Każdy krok – od badań, przez zastrzyki, po czekanie na wyniki – wymagał ogromnej siły. Takie doświadczenie zmienia wszystko. I ciało, i duszę. „Bez wsparcia nie dałabym rady” W szczerej rozmowie z Martą Kabulska wokalistka podkreśla, jak wielką rolę odegrał w tej drodze jej mąż, Łukasz Lazer. Choć to ona była w centrum leczenia, on przeżywał to razem ze nią i był największym wsparciem. To była ich wspólna walka „Chcę, żeby inne kobiety wiedziały, że nie są same” Dziś, będąc na końcówce ciąży, patrzy na swoją historię z wdzięcznością. Nie ukrywa, że mówi głośno o in vitro, bo chce dawać nadzieję innym. „Przez lata czułam się sama. Dziś wiem, że takich kobiet jest wiele. Nie musimy się wstydzić. Możemy mówić o tym głośno.” Zobacz podcast z Rudą To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie miałam okazję przeprowadzić. Jeżeli znasz kogoś, kto mierzy się z trudnościami w drodze do macierzyństwa – ta rozmowa da im siłę i nadzieję.
Tęczowe dzieci –​ kim są, dlaczego tak je nazywamy?
Tęczowe dzieci to takie, które przyszły na świat po wcześniejszych poronieniach. Sprawdź, skąd wzięło się to określenie i kiedy obchodzony jest Dzień Tęczowych Dzieci. Poznaj też definicje określeń dzieci indygo i kryształowe dzieci.
Mamy tęczowych dzieci to między innymi Michelle Obama (3 ciąże, 1 poronienie), Beyonce (4 ciąże, 1 poronienie), Joanna Koroniewska (8 ciąż, 6 poronień). Tęczowe dziecko ma również Meghan Markle i Zofia Zborowska. O tęczowym rodzicielstwie coraz częściej mówią nie tylko słynne tęczowe mamy. Ojcem tęczowego dziecka został również były premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson. Spis treści: Tęczowe dzieci – kim są? Kiedy jest dzień tęczowego dziecka? Tęczowe mamy i tęczowi tatusiowie Dzieci indygo – uzdrowienie planety Dzieci kryształowe – bliskość z naturą Tęczowe dzieci – kim są? Tęczowe dzieci przychodzą na świat po wcześniejszej utracie ciąży lub śmierci dziecka. Sprawiają, że rodzicom (przynajmniej w jakiejś części) udaje się zapomnieć o cierpieniu, które ich spotkało. Ból i stratę poprzedniego dziecka można porównać do burzy, natomiast szczęście spowodowane narodzinami dziecka po traumatycznych przejściach – do mieniącej się w blasku słońca tęczy, która rozświetla burzowe niebo, dając nadzieję na radość macierzyństwa. W internecie można znaleźć wiele historii par, które wychowują „tęczowe dzieci”. Kiedy jest dzień tęczowego dziecka? Dzień Tęczowych Dzieci (Rainbow Baby Day) obchodzony jest 22 sierpnia. To święto ku czci dzieci urodzonych z ciąży następującej po wcześniejszym poronieniu. Tęczowi rodzice mogą wtedy dzielić się radością z faktu posiadania zdrowego dziecka, a jednocześnie wspominać utracone poprzednio dziecko. Święto służy budowaniu świadomości na temat doświadczenia związanego z utratą ciąży. Dla tęczowych mam ważna jest również data 15 października. Wtedy obchodzony jest Dzień Dziecka Utraconego. W całym kraju i na świecie obchody Dnia Dziecka Utraconego mogą przybierać różne formy: od modlitw, mszy, przez grupy wsparcia, akcje informacyjne oraz wykłady. Wiele osób decyduje się też na przypięcie różowo-niebieskiej wstążki, czyli symbolu dziecka utraconego. Tęczowe mamy i... tęczowi tatusiowie Tęczowe mamy to matki, które po wcześniejszym poronieniu zaszły w ciążę i urodził tęczowe dziecko. Mimo że dla wielu kobiet utrata ciąży to prawdziwy dramat – nie brakuje tych, które nie przestają marzyć o pierwszym lub kolejnym dziecku. I mimo bolesnych wspomnień i mnóstwa obaw o to, czy tym razem wszystko skończy się dobrze – nie rezygnują ze swych pragnień. Wiele tęczowych mam coraz częściej dzieli się swoimi doświadczeniami z innymi kobietami. Piszą o swoich tęczowych ciążach i dzieciach na blogach i portalach społecznościowych. Ich słowom często towarzyszą zdjęcia ilustrujące tęczowe macierzyństwo. Dzień Tęczowego Dziecka i Dzień Dziecka Utraconego to dni, które są bliskie również mężczyznom. Wielu ojców, których partnerki straciły ciążę, również wychowuje tęczowe dzieci. Jednym z najsłynniejszych tęczowych ojców jest Mark Zuckerberg – gdy na świecie miała pojawić się jego pierwsza córka, przyznał, że jego żona poroniła wcześniej trzy razy. Dzieci indygo – uzdrowienie planety Hippisi, ale także osoby związane z ruchem New Age i spirytyzmem uważają, że <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dzieci-indygo-kim-sa-geneza-cechy-charakterystyczne-i-adhd-20970-r1/">dzieci indygo są wyjątkowe. Pojawiły się, żeby uzdrowić planetę. Charakteryzują się specyficznymi zdolnościami paranormalnymi, wyjątkową wrażliwością i sposobem, w jaki spostrzegają rzeczywistość. Energia dziecka indygo wpływa na zmianę naszego świata. Zdaniem Nancy Ann Tappe, parapsycholożki z USA, niektóre dzieci posiadają aurę koloru niebiesko-fioletowego, stąd właśnie nazwa „dzieci indygo”. Dzieci kryształowe – bliskość z naturą To określenie również wywodzi się z parapsychologii oraz filozofii New Age. Charakterystyczną cechą „kryształowych dzieci” są duże, okrągłe, jasne oczy. Ich spojrzenie można określić jako przeszywające. Są to dobre, spokojne, melancholijne dzieci, które kochają naturę i w jej okolicznościach czują się najlepiej. Często cierpią na alergie pokarmowe, ponieważ instynktownie odrzucają żywność wysoko przetworzoną. Kryształowe dzieci mają sprowadzać ludzkość na dobrą drogę życia bez agresji. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/swiatowy-dzien-dziecka-utraconego-te-znane-kobiety-zdecydowaly-sie-opowiedziec-o-poronieniu-32966-r1/">Światowy Dzień Dziecka Utraconego – te znane kobiety zdecydowały się opowiedzieć o poronieniu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/ciaza-po-poronieniu-porady-ginekologa-i-psychologa-18200-r1/">Ciąża po poronieniach: kiedy można starać się o dziecko? Porady psychologa i ginekologa​ <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/jakie-sa-przyczyny-poronienia-21820-r1/">Najczęstsze przyczyny poronienia. Czy utracie ciąży można zapobiec?
Światowy Dzień Dziecka Utraconego: kiedy jest obchodzony, symbol dziecka utraconego
Dzień Dziecka Utraconego ma na celu zwiększenie świadomości i wrażliwości na temat poronienia. Im więcej będziemy mówić o tym problemie, tym więcej osób będzie w stanie zaoferować wsparcie i pomoc rodzinom, które zmagają się ze stratą dziecka.
Światowy Dzień Dziecka Utraconego lub Nienarodzonego obchodzony jest 15 października. Dla wielu niedoszłych mam wiąże się z niezwykle bolesnym doświadczeniem. Służy jednak zwiększeniu świadomości i szerzeniu edukacji na temat poronienia czy form wsparcia dla rodziców, którzy utracili dziecko. Szacuje się, że aż 10 do 15 proc. par doświadcza straty dziecka, niektóre więcej niż jeden raz. Aż 70 proc. par mających za sobą poronienie to rodzice dziecka, które cierpiało na chorobę genetyczną. Spis treści: Kiedy jest Dzień Dziecka Utraconego? Symbol dziecka utraconego Gdzie i jak obchodzimy Dzień Dziecka Utraconego w 2022? Najczęściej zadawane pytania o poronienie Jak poradzić sobie ze stratą dziecka? Czy kobieta po poronieniu ma prawo do urlopu? Dlaczego znów doszło do poronienia? Czy następne ciąże też mogą być zagrożone? Dzień Dziecka Utraconego – cytaty Wiersze o stracie dziecka Kiedy jest Dzień Dziecka Utraconego? Data Dnia Dziecka Utraconego nie jest przypadkowa – 15 października to uśredniona data porodu, jeśli ciąża rozpoczęłaby się 1 stycznia. Święto daje rodzicom możliwość upamiętnienia swoich dzieci, które się nie narodziły. Towarzyszą mu okolicznościowe msze i spotkania. Tego dnia wznoszone są modlitwy w intencji dzieci, odbywają się ich symboliczne pochówki, organizowane są rozmowy z terapeutami, prelekcje oraz spotkania dla rodzin po stracie. Dzień Dziecka Utraconego w USA nazywany jest Dniem Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych. Na świecie obchodzi się go od 1988 roku, a w Polsce pierwsze wzmianki o tej tradycji pojawiły się w 2004 roku. Symbol Dziecka Utraconego Jednym z symboli dziecka utraconego jest błękitno-różowa kokardka. W tych samych barwach odbywają się czasem także ceremonie wypuszczania baloników – niebieskich i różowych, na których rodzice wypisują imiona utraconych dzieci. Drugim symbolem dziecka utraconego jest fioletowy motyl. Jest znany na całym świecie. Ma wspierać rodziców po stracie dziecka i informować, że para straciła jedno z dzieci. Umieszczony na łóżeczku noworodka jest informacją, że dziecko urodziło się z ciąży mnogiej, z której nie wszystkie dzieci przeżyły. Gdzie i jak obchodzimy Dzień Dziecka Utraconego w 2022 roku? W całej Polsce organizowane są spotkania oraz msze dedykowane rodzinom osieroconym. Rodzice i bliscy będą się mogli spotkać w takich miejscowościach jak: Bielsko-Biała 15 października 2022 r. o godz. 15.00 odprawiona zostanie msza św. w kościele pw. św. Małgorzaty w Kamienicy. Po niej dalsze uroczystości odbędą się na cmentarzu komunalnym przy grobie Dzieci Nienarodzonych – pochówek urn z prochami dzieci nienarodzonych. Bydgoszcz 15 października 2022 r. o godz. 18:30 w parafii św. Jadwigi Królowej odbędzie się msza św. w intencji zmarłych dzieci, bez względu na wiek, i osieroconych rodzin. 16 października 2022 r. o godz. 15:00 odbędzie się modlitwa i wspomnienie Dzieci zmarłych przy Grobie Dziecka Utraconego na cmentarzu komunalnym przy ul. Wiślanej (kwatera dziecięca). Częstochowa 15 października 2022 r. o godz. 17:30 w sanktuarium pw. św. Józefa odbędzie się msza św. w intencji rodziców po stracie dziecka. Zakończenie uroczystości adoracją, podczas której, każdy rodzic dotknięty stratą będzie mógł zapalić światełko jako symbol pamięci jego utraconego dziecka. Ełk 15 października 2022 r. o godz. 10:00 zostanie odprawiona msza św. w parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny. Po Mszy Św. odbędzie się pochówek dzieci utraconych na cmentarzu komunalnym nr 1. Gdańsk Żabianka 15 października 2022 r. o godz. 15.00 zostanie odprawiona msza św. w kościele pw. Matki Bożej Fatimskiej. Po nabożeństwie odbędzie się spotkanie rodziców przy kawie w sali parafialnej. Gdynia 15 października 2022 o godz. 12.00 odbędzie się uroczyste spotkanie w Hospicjum dla Dzieci „Bursztynowa Przystań” rozpoczynające się mszą św. Inowrocław 14 października o godz. 11.00 na cmentarzu komunalnym odbędzie się pogrzeb Dzieci Przedwcześnie Utraconych. O godz. 15:00 odprawiona zostanie msza św. w intencji zmarłych dzieci i ich bliskich w kaplicy szpitalnej. Kraków 14 października 2022 r. o godz. 17:30 odbędzie się modlitewne czuwanie w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Organizatorzy obchodów proszą rodziców o przyniesienie karty z zapisanym imieniem dziecka (może to być imię symboliczne) i imionami rodziców. Dzieci zostaną wpisane do Księgi Dzieci Utraconych prowadzonej w sanktuarium. Kartuzy 15 października 2022 r. o godz. 15:30 odprawiona zostanie msza św. w parafii pw. św. Wojciecha w intencji Dzieci Nienarodzonych oraz rodziców i bliskich. Po mszy na cmentarzu nastąpi złożenie szczątków dzieci martwo urodzonych. Krosno 8 października 2022 r. o godz. 10:00 odbędzie się msza św. w intencji dzieci zmarłych przed urodzeniem i ich rodziców w kościele pw. Św. Piotra i Św. Jana z Dukli. Po mszy trumna ze zmarłymi dziećmi zostanie złożona w grobowcu na cmentarzu komunalnym. Lublin 15 października 2022 r. o godz. 18:00 w parafii w kościele pw. bł. Piotra Jerzego Frassatiego odbędzie się msza św. w intencji rodziców, którzy utracili swoje dziecko. Pajęczno 15 października 2022 r. o godz. 19:00 odprawiona zostanie masza św. w rzymskokatolickiej parafii pw. Narodzenia Pańskiego. Radomsko 15 października 2022 r. o godz. 16:00 odbędzie sie msza św. w kościele pw. św. Ojca Pio. Po niej różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci oraz modlitwa przy pomniku Dziecka Utraconego. Tarnów 9 października 2022 r. o godz. 15:00 na cmentarzu komunalnym odbędzie się pochówek Dzieci Utraconych. Zawiercie 15 października 2022 r. o godz. 18:00 w Bazylice św. Apostołów Piotra i Pawła zostanie odprawiona msza św. Zabrze 15 października 2022 r. w godzinah 12:00 – 14:00 w Fundacji Rozwoju i Promocji Psychoterapii odbędzie się spotkanie w kręgu osieroconych kobiet. Spotkanie jest bezpłatne. Spotkanie poprowadzi psycholog i mama po stracie, p. Katarzyna Konczelska. Zbrosławice 15 października 2022 r. o godz. 16:00 odbędzie się wspólna modlitwa w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, po niej nastąpi poświęcanie pomnika i miejsca pamięci Dzieci Utraconych. na cmentarzu parafialnym. Najczęściej zadawane pytania o poronienie Dlaczego tak się stało, czy poronieniu można było zapobiec, czy na pewno niczego nie zaniedbano, czy ta sytuacja może się powtórzyć w następnej ciąży – te pytania zawsze padają. Niejednokrotnie kobieta szuka winy w sobie, czasem, niestety, także pod wpływem najbliższych. Prawda jest jednak inna – w 70 proc. przypadków poronienie było przesądzone już w momencie poczęcia. Nie zawsze materiał genetyczny komórek rozrodczych jest prawidłowy. Ponad 20 proc. komórek jajowych u młodych, zdrowych, płodnych kobiet i blisko 10 proc. plemników u młodych, zdrowych płodnych mężczyzn ma zmiany w chromosomach. Kiedy zatem dojdzie do udziału w zapłodnieniu komórki rozrodczej z nieprawidłowym materiałem genetycznym, prawie na pewno nastąpi obumarcie ciąży – może do niego dojść w kolejnych godzinach, dniach lub tygodniach. Przy niektórych zmianach genetycznych ciąża może się utrzymać i wówczas rodzi się dziecko z chorobą genetyczną – np. zespołem Downa lub innym zespołem wad wrodzonych, z opóźnieniem rozwoju. Wyjątkowo ważne jest, aby kobiety pamiętały, że znacząca większość utraconych ciąż następuje bez żadnego wpływu zewnętrznego. Świadomość ta może pomóc zwalczyć krzywdzące poczucie winy. Jak poradzić sobie ze stratą dziecka? Kobieta, która przeszła poronienie, powinna być nie tylko pod stałą opieką ginekologa, ale także psychologa. Pomocna może być również sesja w parze, wspólnie z partnerem. Mężczyźni mogą doświadczać straty inaczej niż kobiety, co nie znaczy, że dla nich nie jest to tak samo bolesne doświadczenie. Rodzice zmagający się z utratą dziecka powinni dać sobie czas na przejście żałoby, ale równie ważny jest powrót do życia towarzyskiego, kiedy będą na to gotowi. Przedłużająca się izolacja może sprzyjać depresji. Wsparciem w tym ciężkim czasie mogą być zajęcia artystyczne: np. próby przelania swoich emocji na obrazy lub zdjęcia. Czy kobieta po poronieniu ma prawo do urlopu? Niezależnie od długości trwania ciąży, kobieta po poronieniu ma prawo m.in. do: pochówku dziecka, jeśli sobie tego życzy, poznania przyczyny poronienia, otrzymania zasiłku pogrzebowego w wysokości 4000 zł, urlopu do 56 dni. Dlaczego znów doszło do poronienia? Aberracja chromosomowa u rozwijającego się zarodka zwykle jest przypadkowa. Niekiedy jednak do zaburzeń chromosomowych u dziecka dochodzi dlatego, że któreś z rodziców jest nosicielem nieprawidłowych chromosomów. Stąd po dwóch poronieniach samoistnych należy wykonać badanie kariotypu u obojga partnerów. Ryzyko, że badanie genetyczne ujawni nosicielstwo zmian chromosomowych, nie jest duże – wynosi jedynie ok. 2-5 proc. Ale wśród par z poronieniami nawracającymi dodatkowo 2 proc. to nosiciele bardzo małych, trudnych do wykrycia, zmian w chromosomach. Chociaż ryzyko nosicielstwa zmian chromosomowych jest niewielkie, nie należy go lekceważyć. Para, w której jeden z partnerów jest nosicielem aberracji chromosomowej, ma podwyższone ryzyko poronień, ale często także urodzenia dziecka z wadami i znacznym opóźnieniem rozwoju. Zdarza się również, że kariotypy obojga partnerów są prawidłowe, a aberracje chromosomowe u zarodka powtarzają się w kolejnych ciążach. Takie ryzyko u par można wykazać poprzez badanie genetyczne kosmówki z poronienia. Czy następne ciąże też mogą być zagrożone? Stwierdzenie, że przyczyną utraty ciąży była aberracja chromosomowa u rozwijającego się dziecka, często oznacza, że w następnej ciąży problem może się nie powtórzyć. Wyjątkiem są sytuacje, w których jeden z partnerów jest nosicielem aberracji chromosomowej bądź u danej pary występuje szczególnie podwyższone ryzyko powtarzania się zmian genetycznych u zarodków w kolejnych ciążach. U par, które utraciły dziecko w wyniku przypadkowej aberracji chromosomowej, istnieje duża szansa na urodzenie zdrowego dziecka już w następnej ciąży. Zawsze należy przeprowadzić pełną diagnostykę przyczyn poronień, tak jak zaleca lekarz ginekolog-położnik prowadzący pacjentkę, by wykluczyć także niegenetyczne przyczyny poronień. Przyczyny poronień mogą być złożone – u tej samej kobiety genetyczne i niegenetyczne, a te ostatnie można skutecznie leczyć. Dzień Dziecka Utraconego – cytaty Być może ten wyjątkowy, a zarazem trudny dla wszystkich osieroconych rodziców dzień będzie nowym początkiem. A ty zjawiłeś się obok i powiedziałeś: Ależ ja ci wybaczam, mamo. Nie płacz. Urodzę się innym razem. *** Tylko ktoś, kto dużo płakał, może docenić życie w całym jego pięknie i głośno się śmiać. *** Muszę stłumić litość dla siebie samej i przekonać siebie, że cierpienie nie jest solą życia. Solą życia jest szczęście i takie szczęście istnieje: polega na tym, że trzeba go szukać. *** Przeczytałam kiedyś w książce, że uświadamiamy sobie intensywność cierpienia dopiero wtedy, kiedy się już od niego uwolniliśmy, i wykrzykujemy zdziwieni: jak mogłem znieść podobne piekło? *** Świat się zmienia i pozostaje taki sam. *** Nigdy nie mogłam zrozumieć, skąd w niej się bierze taki śmiech, dziś myślę, że z płaczu, bo dużo płakała. Tylko ten, kto kiedyś dużo płakał, potrafi docenić życie w jego pięknie i śmiać się serdecznie. Płakać jest łatwo. Śmiać się trudno. Powyższe cytaty pochodzą z książki „List do nienarodzonego dziecka” autorstwa włoskiej dziennikarki i pisarki Oriany Fallaci. Wiersze o stracie dziecka Strata dziecka jest bolesnym, trudnym do wypowiedzenia doświadczeniem. W poezji trude emocje mogą znaleźć swoje odzwierciedlenie. Serce matki puste stratą Brzuch matki pusty stratą Życie matki puste stratą Ale przecież Ono wciąż żyje: W pamięci komórek, W niespokojnym oddechu, W nieutulonym płaczu. Ale przecież Ono wciąż żyć będzie: W myślach na dobranoc, W przelatującym ptaku, W tęczy na niebie. *** Kochanie moje, Aniele, Nie mogę Cię dotknąć, Moje dłonie szukają Cię, Moje piersi chcą Cię nakarmić, Moje serce płacze. Ale jeszcze się spotkamy, Dam Ci wtedy matczyną miłość, I ciepło, i całą siebie. Nie jesteś jednak sam, Aniołku, Żyjesz w nas, naszych myślach, westchnieniach, w promieniach słońca i strugach deszczu. Zaczekaj na mnie, będę przy Tobie, kiedy czas będzie po naszej stronie. *** Śpij z Aniołkami, nasz mały Aniołku, Niech Bozia ma na Ciebie baczenie, A kiedy mi smutno, spojrzę na niebo, I będę wiedzieć, że patrzę na Ciebie. Zobacz też: Nie wiesz, co powiedzieć kobiecie, która poroniła dziecko? Może wyślesz jej kartkę? To, co usłyszała po stracie dziecka, złamało jej serce. Postanowiła pomagać innym Straciła dziecko 11 razy... Zobacz, jak poradziła sobie ze stratą
Plamienie w ciąży – wygląd, przyczyny, zagrożenia, kiedy do szpitala
Plamienie w ciąży występuje dość powszechnie i nie zawsze zapowiada problemy. Najczęstszą przyczyną plamienia na początku ciąży jest implantacja zarodka. Każde krwawienie u ciężarnej należy skonsultować z lekarzem, który ustali, co jest jego powodem. Jeśli jest skąpe i nie towarzyszą mu inne objawy, najprawdopodobniej nie dzieje się nic złego.
Plamienie może pojawić się na każdym etapie ciąży. Najczęściej spowodowane jest zmianami, jakie zachodzą w ciele kobiety. Intensywność plamienia zazwyczaj jest niewielka – to tylko podbiegnięta krwią wydzielina z pochwy. Warto jednak pamiętać, że nawet wyraźne krwawienie nie musi być objawem poronienia. Spis treści: Plamienie w ciąży – wygląd Plamienie w ciąży – implantacja zarodka Przyczyny plamienia w ciąży Ile trwa plamienie w ciąży? Plamienie w ciąży – co robić? Plamienie w ciąży – kiedy do szpitala? Plamienie w ciąży – wygląd Plamienie w ciąży może mieć różny kolor – może być zarówno brązowy, czerwony, jak i różowy. Barwa wydzieliny zależy od tego, czy krew zaczęła już krzepnąć (wtedy robi się brązowa). Kolor plamienia w ciąży nie ma wielkiego znaczenia, najważniejsza jest intensywność plamienia oraz to, czy nie występują jednocześnie inne niepokojące objawy, np. nasilający się ból. Plamienie w ciąży – co oznacza kolor wydzieliny: brązowe plamienie w ciąży oznacza, że krew zaczęła już krzepnąć, kolor czerwony oznacza świeżą krew, różowe plamienie w ciąży to nieznaczne krwawienie (krew jest rozrzedzona wydzielinami) ze świeżej krwi. Plamienie w ciąży różni się od krwawienia intensywnością, obfitością i bólem, którego przy plamieniu zwykle nie ma. Pojawiającego się na początku ciąży plamienia nie sposób też pomylić z miesiączką – ta ostatnia bowiem nie występuje w ciąży. Ale jeśli kobieta ma wątpliwości, czy ślady krwi na bieliźnie powinna wiązać z plamieniem związanym z ewentualną ciążą, czy jednak z pojawieniem się miesiączki, podpowiedzią jest to, że podczas menstruacji dochodzi do nasilenia krwawienia w kolejnym dniu, często pojawia się ból podbrzusza lub pleców, a w wydalanej krwi mogą pojawiać się skrzepy. Krwawienie miesięczne trwa też zwykle 5-7 dni, a plamienie pojawiające się w ciąży jest zdecydowanie mniej intensywne i nie ma w nim skrzepów, często też ustaje szybciej niż krwawienie menstruacyjne. Ale czas, przez jaki plamienie się utrzymuje, może być różny. Plamienie w ciąży – implantacja zarodka Plamienie na początku ciąży, w terminie miesiączki, najczęściej wywołane jest przez proces zagnieżdżenia zarodka (implantacji). Przyczepianie się zarodka do ścianki macicy może wiązać się z uszkodzeniem naczyń krwionośnych znajdujących się w śluzówce tego narządu. Ten naturalny proces, nazywany plamieniem implantacyjnym, może wystąpić na początku ciąży, ale nie musi. Plamienie implantacyjne ma najczęściej kolor jasnoczerwony lub brązowy i nie jest bardzo obfite. Najczęściej trwa krótko – do 3 dni. Wiele kobiet nawet go nie zauważa. Plamienie implantacyjne pojawia się po 6-12 dniach od stosunku, który doprowadził do zapłodnienia komórki jajowej. Jeśli kobieta została poddana implantacji zarodka w wyniku procedury in vitro, plamienie implantacyjne może wystąpić 7-10 dni po odbyciu się procedury aplikacji zarodka do macicy. Przyczyny plamienia w ciąży Gdy pojawi się plamienie w ciąży, należy zachować czujność. Poza implantacją zarodka przyczynami plamienia w ciąży mogą być: schorzenia szyjki macicy, nadżerka macicy przemęczenie, infekcje intymne, polipy, zagrażające poronienie, przedwczesny poród. Inne sytuacje, w których może pojawić się plamienie w ciąży: plamienie po stosunku w ciąży lub po badaniu ginekologicznym, zwłaszcza po cytologii – wywołane jest podrażnieniem pochwy. We wczesnej ciąży narządy rodne są mocno ukrwione i bardzo wrażliwe. Stosunek lub badanie może spowodować pęknięcie naczynek w ściankach pochwy, co objawia się plamieniem. Takie samo źródło krwawienia może mieć: plamienie z pochwy przy wypróżnianiu w ciąży czy plamienie w ciąży po wysiłku – wzrost ciśnienia krwi może sprzyja pękaniu naczyń w pochwie i podkrwawianiu; plamienia w ciąży przy endometriozie – u niektórych kobiet występuje nasilenie dolegliwości, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży. Szybko powiększająca się macica może bowiem powodować rozrywanie się zrostów i tkanek, objawiając się plamieniem właśnie. Plamienie przy endometriozie w ciąży zdarza się rzadko, u ciężarnej raczej następuje zahamowanie krwawień z ognisk endometriozy; plamienie w ciąży podczas oddawania moczu – to najczęściej jedynie zbieżność zdarzeń, która nie oznacza obecności krwi w moczu. Kobieta odkrywa plamienie podczas wizyty w toalecie, gdy na papierze toaletowym po oddaniu moczu znajduje się krew. Wypływa ona z pochwy, a nie z cewki moczowej, a przyczyny plamienia, jak pisaliśmy to powyżej, mogą być bardzo różne. Plamienie na początku ciąży Plamienie w pierwszych tygodniach ciąży, a nawet w ciągu pierwszych trzech miesięcy zdarza się aż u 40 proc. ciężarnych. Może być spowodowane przez: zagnieżdżania się zarodka – tzw. plamienie implantacyjne pęknięcia naczyń krwionośnych ścianek pochwy (po badaniu ginekologicznym, plamienie po stosunku w ciąży) istniejących nadżerek szyjki macicy lub polipów infekcji pochwy zmian hormonalnych niedoborów hormonów ciążowych endometriozy. Plamienie na początku ciąży może mieć kolor od bladoróżowego, poprzez krwistoczerwone, aż do brunatnego. Dość często oznacza poronienie samoistne, które dotyczy ok. 15 proc. kobiet. Może do niego dojść wskutek rozwoju wad letalnych płodu, poważnych zakażeń wewnątrzmacicznych, zespołu policystycznych jajników lub złego stylu życia (np. wskutek przyjmowania używek). Im bardziej nasilone plamienie w ciąży, im świeższa krew, tym bardziej powinno to być niepokojące. Szybkiego zgłoszenia się do lekarza wymaga też plamienie, któremu towarzyszy ból lub inne dolegliwości, np. zasłabnięcie – istnieje wtedy podejrzenie ciąży pozamacicznej. Plamienie w drugim trymestrze ciąży Krwawienia na półmetku ciąży zdarzają się rzadziej. Ich przyczyną są zwykle: przemęczenie. Po wysiłku pojawia się niewielkie plamienie. przedwczesna czynność skurczowa macicy – niezbyt silne (zazwyczaj) krwawienie i bóle brzucha lub bóle w okolicy krzyżowej. Skurcze można zatrzymać lekami. Powinnaś jednak od razu trafić do szpitala. Plamienie w ciąży w trzecim trymestrze Krwawienie pod koniec ciąży może oznaczać: nieprawidłowe umiejscowienie łożyska, nazywane łożyskiem przodującym – krwawienie nasila się, a samopoczucie pogarsza. przedwczesne odklejenie łożyska prawidłowo ułożonego (np. po urazie brzucha, skoku ciśnienia w drugim trymestrze) –mocno boli brzuch (jest dość twardy), krwi może być dużo. Trzeba zostać w szpitalu. odejście czopa śluzowego kilka dni przed porodem – jest to zupełnie naturalne i niegroźne. pęknięcie macicy – zdarza się niezmiernie rzadko, a objawem jest krwotok, który wymaga wezwania karetki. Ile trwa plamienie w ciąży? Niegroźne plamienie w ciąży to nienasilone krwawienie, które trwa do 4 dni. To czas, jakiego może potrzebować śluzówka dróg rodnych po tym, jak zostaną uszkodzone jej naczynia krwionośne. Plamienie implantacyjne zwykle trwa kilka godzin, choć zdarza się, że wydłuża się do 3 dni. Od kilku godzin do 3-4 dni może też trwać plamienie, które wynika z badania ginekologicznego, pobrania próbki do cytologii oraz po stosunku. Jeśli krwawienie trwa dłużej niż 4 dni, warto skonsultować się z lekarzem. Może on skierować kobietę na USG, aby sprawdzić, czy ciąża przebiega prawidłowo i nic jej nie zagraża. Nie należy jednak wpadać w panikę przy wydłużającym się plamieniu. Część kobiet, u których ciąża rozwija się zdrowo, zgłasza w czasie ciąży plamienia trwające dłużej niż 4 dni. Plamienie w ciąży – co robić? Lekkie plamienie w ciąży, które nie nasila się i nie powoduje wypływu znaczącej ilości żywo czerwonej krwi, najczęściej nie jest powodem do niepokoju. Wystarczy w bieliznę włożyć wkładkę i obserwować, czy plamienie się nie nasila. Plamienie i ból podbrzusza w ciąży zawsze powinny zapalać w twojej głowie kontrolną lampkę – musisz jak najszybciej udać się do lekarza. Tylko ginekolog może stwierdzić, czy powodem krwawienia w ciąży jest zwykłe przemęczenie, czy też przyczyna może być znacznie poważniejsza. Każde plamienie, które budzi niepokój kobiety, dobrze jest skonsultować z ginekologiem. Sprawdzi on, czy z ciążą jest wszystko w porządku i upewni się, czy przyczyny plamienia budzą niepokój i wymagana jest interwencja w szpitalu. Plamienie w ciąży – kiedy do szpitala? Bezwzględnie szybkiej konsultacji w szpitalu wymaga: intensywne krwawienie na każdym etapie ciąży, krwawienie, któremu towarzyszą: bóle brzucha lub krzyża, zawroty głowy, wymioty, zasłabnięcia, silne i bolesne skurcze brzucha, ucisk w podbrzuszu, ogólne złe samopoczucie. Najczęściej plamienie w ciąży, czy nawet krwawienie, jest sygnałem, że kobieta w szczególny sposób powinna zadbać o siebie i stale konsultować swój stan zdrowia z ginekologiem. Bardzo często oznacza to rezygnację z pracy i odpoczynek. Nawet bardzo obfite krwawienie nie musi oznaczać, że zaczęło się poronienie. Lekarze są zdania, że aby donosić ciążę, często wystarczy odpoczynek oraz odpowiednio dobrane leki hormonalne, które mają za zadanie podtrzymanie ciąży. Zobacz także: Co oznacza krwawienie w ciąży Poronienie – objawy i zapobieganie Krwawienie po porodzie Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
„Nienawidzę Wigilii i Świąt. Znów wszyscy będą pytać, kiedy dziecko, a mam za sobą trzy poronienia…” [LIST DO REDAKCJI]
Święta to powinien być czas radości – zwłaszcza teraz, w tak trudnym okresie, kiedy wielu z nas straciło swoich bliskich. Dla mnie to kilka dni frustracji, bezsilności i łez – oczywiście nie przy wigilijnym stole. Przy rodzicach, teściach, ciotkach muszę się uśmiechać i udawać, choć tak naprawdę pęka mi serce.
Pierwszy raz poroniłam dwa lata temu. Przez kilka miesięcy nie mogłam dojść do siebie, nawet nie chciałam myśleć o kolejnym dziecku – chociaż byłam wtedy dopiero w 10. tygodniu ciąży. Ciąży upragnionej, długo wyczekiwanej. Drugi raz – na początku tego roku. Zobaczyłam na teście dwie kreski, szybka wizyta u lekarza – jest, mamy to. Dwa tygodnie później słowa lekarki – „nie słychać bicia serca”. Tym razem zniosłam to lepiej. Trzeci raz – po wakacjach. 13. tydzień ciąży, zaledwie kilka dni przed tym, jak mieliśmy z moim mężem powiedzieć naszym rodzicom, że zostaną dziadkami. Nie pytajcie młodych małżeństw „Kiedy dziecko?”. Nigdy Jesteśmy małżeństwem od czterech lat. Pierwsze pytania o dziecko pojawiły się jeszcze na naszym weselu – oczywiście w żartach. Wtedy jeszcze było nam do śmiechu – wiedzieliśmy, że zaraz zaczniemy się starać, liczyliśmy, że szybko nam się uda. Ale się nie udawało. Od tamtego czasu przy każdej okazji słyszę to pytanie. Na samą myśl robi mi się słabo. W zeszłoroczne Święta chciałam uciec. Spotkaliśmy się przy jednym stole – moi teściowie, brat mojego męża z żoną i dziećmi, matka chrzestna męża. Teściowa cały czas wskazywała na wnuki i pytała, kiedy w końcu my weźmiemy się do roboty. Bo młodsza się nie robię, mój mąż zawsze marzył o dużej rodzinie, a wygląda na to, że nie chcę mu tego dać… Myślałam tylko o tym, żeby odejść od stołu i schować się przed całym światem. Nie miałam nawet siły na żadne pyskówki, na szczęście mąż brał mnie w obronę i próbował żartować, że mają się nie martwić, bo nie będziemy przed nimi ukrywać wnuków. W tym roku będą jeszcze moi rodzice – wcale nie są lepsi. Może nie przerzucają na mnie odpowiedzialności, ale przez to, że nie mam rodzeństwa, mają jeszcze większą potrzebę podkreślania, że mają coraz mniej siły, a przecież muszą jeszcze spędzić trochę czasu z wnukami. Boję się, że tym razem nie będę umiała się powstrzymać. Że rozpłaczę się przy wszystkich, że się tam rozsypię. A może z tej złości rzucę talerzem i wykrzyczę im to wszystko. Że już trzy razy żyłam nadzieją i trzy razy musiałam się pożegnać z kimś, na kogo tak bardzo czekam. Nie pytajcie znajomych par, kiedy będą mieli dziecko. Nieważne, czy to wasze dzieci, przyjaciele czy dalecy krewni. Nigdy nie wiecie, jaką historię skrywają. Być może po prostu nie chcą mieć dzieci. Może nie są jeszcze gotowi. A może tak jak my – próbują, ale się nie udaje, i po raz kolejny opłakują stratę. Ewelina Zobacz także: Poronienie: objawy, przyczyny, zapobieganie – wyjaśnia ginekolog „Teściowa pyta, kiedy drugie dziecko, a ja nocami wyję w poduszkę” „Mam tego dość! Dlaczego wszyscy mnie pytają o dziecko?”
Agnieszka i Wojtek ze „Ślubu...” mają za sobą trudne przeżycia. Stracili 4 ciąże
Agnieszka Łyczakowska-Janik i Wojtek Janik z programu „Ślub od pierwszego wejrzenia” opowiedzieli o bardzo ciężkich chwilach. Para czterokrotnie straciła ciąże.
Agnieszka Łyczakowska-Janik i Wojtek Janik często dzielą się w sieci swoim życiem prywatnym. Kilka miesięcy temu para ogłosiła, że niebawem na świat przyjdzie ich dziecko. Agnieszka ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” pochwaliła się piękną sesją ciążową. Przyszła mama nie ukrywała jednak, że miewa też ciężkie chwile – opowiedziała o swoim gorszym samopoczuciu w ciąży. Teraz małżeństwo zdecydowało się na bardzo szczere i intymne wyznanie. Wojtek i Agnieszka nagrali filmik, w którym opowiedzieli o długich staraniach o dziecko. Wyznali także, że stracili cztery ciąże. Trudne momenty w życiu pary Para zaczęła starać się o dziecko niedługo po ślubie, przez długi czas jednak bezskutecznie. Agnieszka przyznała, że momenty, kiedy widzowie pytali ich o dzieci, były dla nich bardzo trudne: „Wiele komentarzy, wiadomości na Instagramie dostawaliśmy, że może czas na dziecko, bo zegar biologiczny nam tyka i jak jesteśmy tak szczęśliwi, to czemu nie ma dzieci”. Uczestniczka programu opowiedziała także, jak przeżyła poronienia. „Z pierwszą stratą poradziłam sobie chyba najszybciej. Druga ciąża była już stratą dla mnie bardzo psychicznie ciężką. Straciłam ją w 12. tygodniu. (...) Okazało się, że nie bije serduszko, chociaż tydzień wcześniej było wszystko super. (...) To było poronienie, które musiało zakończyć się terapią” – wyznała. Emocje towarzyszące utracie ciąży Para opowiedziała o tym, z jak ciężkimi chwilami i trudnymi emocjami musieli się mierzyć w tamtym czasie. „Radzenie sobie z emocjami w tych trudnych momentach jest trudne, nie ma co się okłamywać. Człowiek wtedy tak naprawdę nie wie, co ma zrobić. Widziałem płaczącą Agę w domu, a każda minuta bez płaczu była dla mnie zbawieniem” – powiedział Wojtek. Przyznał także, że musiał nauczyć się wielu rzeczy od nowa: „Czułem się wtedy bezsilny, chyba najbardziej w całym moim życiu. Chciałem pomóc kochanej osobie. Musiałem się uczyć wszystkiego od nowa, nawet słów, których używałem do Agi. Stwierdzenie: »Wszystko będzie dobrze« tym bardziej wyprowadzało ją z równowagi”. „Miałem w domu armagedon, dzień w dzień wracanie do domu pełnego nerwów, płaczu, rozdarcia. (...) Musiałem Agę zrozumieć, że potrzebuje oddechu, dystansu, musi odwracać głowę od innych dzieci” – dodał uczestnik „Ślubu od pierwszego wejrzenia”. Wzajemne wsparcie Agnieszka zaszła w ciążę jeszcze dwa razy, jednak ponownie poroniła. Małżonkowie zauważyli jednak, że ciężkie przeżycia sprawiły, że jeszcze bardziej się do siebie zbliżyli. „Było ciężko, ale daliśmy sobie radę. Dla nas te poronienia były megapróbą wytrwania w małżeństwie, niektóre pary się rozstają, a my się wspieraliśmy. To bardzo scementowało nasze małżeństwo” – podsumowała przyszła mama. View oEmbed on the source website Zobacz także: Oliwia i Łukasz ze „ŚOPW” pokazali syna: do kogo podobny? Fani nie mają wątpliwości! Anita ze „ŚOPW” pokazała ciało po dwóch ciążach. Ma się czym chwalić? Krzysztof i Paulina ze „ŚOPW” zostali rodzicami? Mężczyzna pokazał zdjęcie ze szpitala!
Światowy Dzień Dziecka Utraconego – te znane kobiety zdecydowały się opowiedzieć o poronieniu
Poronienie jest niewyobrażalnie bolesnym przeżyciem dla każdej kobiety. Czasem odrobinę otuchy w tych trudnych chwilach może dodać świadomość, że nie jest się jedyną, która tego doświadcza. Niektóre znane kobiety zdecydowały się otworzyć na ten temat i publicznie opowiedzieć o swoim poronieniu, zrobiły to między innymi Agnieszka Hyży i Joanna Koroniewska.
15 października obchodzony jest Światowy Dzień Dziecka Utraconego. Data nie jest przypadkowa – to uśredniony termin porodu, jeżeli ciąża rozpoczęłaby się 1 stycznia. Dzień ten ma na celu zwiększenie świadomości oraz wrażliwości na temat poronień. Daje także rodzicom możliwość upamiętnienia swoich dzieci, które nigdy się nie narodziły. Historie innych kobiet potrafią dodać otuchy Wiele kobiet ma obawy, by mówić o swoich doświadczeniach związanych z tym bardzo wrażliwym tematem. Inne decydują się podzielić swoją historią, która dodaje otuchy kobietom z doświadczeniem poronienia. Świadomość, że „nie jestem sama” nie uleczy cierpienia, jednak może pomóc przejść przez tę ciężką drogę. W naszym serwisie niejednokrotnie opisywałyśmy historie kobiet, które miały odwagę, ale także czuły potrzebę opowiedzenia swojej historii. Wśród nich były osoby znane, między innymi Agnieszka Woźniak-Starak, która wyznała, że dwukrotnie poroniła. Dziennikarka opowiedziała o tym w kontekście zaostrzenia prawa aborcyjnego w Polsce. O stracie dziecka opowiedziała również Maja Hyży. Wokalistka przyznała, że „ta tragedia zmienia wszystko”. Piosenkarka zdradziła, że czekała na kolejne, upragnione dziecko, jednak straciła ciążę. Jej zdaniem stało się to w wyniku stresu. Także Aleksandra Żebrowska opublikowała smutne wyznanie. W 2020 roku zaskoczyła wszystkich informacją, że nie jest to jej trzecia ciąża. Żona Michała Żebrowskiego przyznała, że poza wsparciem rodziny, jedną z rzeczy, które podnosiły ją na duchu, była świadomość, że „tak wiele kobiet ma za sobą trudne historie”. Joanna Koroniewska rok temu również podzieliła się z fanami swoimi traumatycznymi przeżyciami. Na Instagramie aktorki pojawił się wpis, w którym jednoznacznie wyraziła swój sprzeciw po decyzji Trybunału Konstytucyjnego. Aktorka opowiedziała, jak wiele trudności ją spotkało, zanim na świecie pojawiły się jej obie córki. Choć aktorka ma dwójkę dzieci, wyznała, że ciąż miała osiem. Niedawno swoją historią podzieliła się także Agnieszka Hyży. Prezenterka, która aktualnie jest w ciąży, zdradziła, że walka o dziecko była okupiona licznymi poronieniami. Opowiadała, że ma w sobie teraz znacznie więcej spokoju, jednak wspomnienia nadal są bolesne. O poronieniu mówiła także Iwona Węgrowska. Wokalistka przyznała, że nie życzy tego żadnej kobiecie, nawet największemu wrogowi... Artystka wyznała, że ciężę poroniła trzy razy. Temat poronienia jest trudny dla bliskich osób kobiety, która straciła dziecko. Nieporównywalnie trudniejszy jest jednak dla niej samej. Empatia i wrażliwość są wtedy nieocenione. Często nie wiemy, w jaki sposób zachować się wobec cierpienia rodziców, którzy utracili dziecko. Tak naprawdę nie ma słów, których można użyć, by dodać otuchy. Czasem jednak po prostu wystarczy być. Wielkim wsparciem są także historie kobiet, które również przeżyły poronienie. Zobacz także: Nie wiesz co powiedzieć kobiecie, która poroniła dziecko? Może wyślesz jej kartkę? To, co usłyszała po stracie dziecka, złamało jej serce. Postanowiła pomagać innym ​Straciła dziecko 11 razy... Zobacz, jak poradziła sobie ze stratą
Nadwaga i niedowaga zwiększają ryzyko poronienia w ciąży!
Naukowcy dowiedli, że zbyt wysoka lub zbyt niska waga ciężarnej może mieć bezpośredni wpływ na ryzyko poronienia. Ich wnioski mogą ustrzec przyszłe mamy przed utratą ciąży i zmotywować je do tego, by wspólnie z lekarzem pracować nad osiągnięciem prawidłowej wagi.
Badacze z Uniwersytetu w Southampton w Wielkiej Brytanii zbadali, co może mieć wpływ na występowanie u ciężarnych nawracających poronień. Dowiedli oni, że BMI powyżej lub poniżej normy zwiększa ryzyko utraty ciąży. W badaniu wzięły udział kobiety, które dwa razy lub więcej poroniły wczesną ciążę. Wyniki zostały opublikowane na łamach czasopisma „Scientific Reports”. BMI a ryzyko poronienia Badacze z Wielkiej Brytanii dowiedli, że kolejne poronienia częściej występują u kobiet z: niedowagą (o wskaźniku BMI poniżej 18,5); nadwagą (o wskaźniku BMI między 25 a 30); otyłością (o wskaźniku BMI powyżej 30). „Wykonaliśmy analizę 16 badań, która wykazała, że niedowaga lub nadwaga znacząco zwiększa ryzyko dwóch kolejnych strat ciąży. W przypadku osób z BMI powyżej 25 i 30 ryzyko kolejnego poronienia wzrasta odpowiednio o 20 proc. i 70 proc.” – wyjaśniła dr Bonnie Ng, główna autorka badania. Eliminacja czynnika ryzyka Masa ciała jest jednak czynnikiem ryzyka, na który kobiety (przy pomocy lekarzy) mogą mieć wpływ. Według naukowców dzięki zmianie masy ciała można zmniejszyć ryzyko poronień. „Wyniki naszego badania sugerują, że posiadanie nieprawidłowego BMI zwiększa ryzyko wystąpienia u kobiety powtarzających się poronień, dlatego lekarze powinni skupić się na pomocy kobietom w wyeliminowaniu tego czynnika ryzyka” – zaznaczyła prof. Ying Cheong, która na co dzień zajmuje się medycyną reprodukcyjną na Uniwersytecie w Southampton. Nawracające poronienie u kobiet a używki Badacze podjęli także próbę ocenienia wpływu używek na nawracające poronienia. Pod lupę wzięli: palenie papierosów w ciąży; picie alkoholu; picie kawy. „Chociaż nasze badanie nie wykazało żadnych związków między nawracającymi poronieniami a elementami stylu życia, takimi jak palenie tytoniu, spożycie alkoholu i kofeiny, konieczne są dalsze badania, aby to wyjaśnić” – podsumował dr George Cherian, współautor pracy. Źródło: www.hindustantimes.com Zobacz także: Objawy poronienia w I i II trymestrze ciąży Czego nie jeść w ciąży? [LISTA PRODUKTÓW ZAKAZANYCH] ​Co jeść, by zmniejszyć zagrożenie poronieniem?
Gosia Trzaskowska straciła ciążę: „Dramat, marzyłam, żeby zemdleć”
Małgorzata Trzaskowska stanęła po stronie kobiet oburzonych całkowitym zakazem aborcji w Polsce. Jednocześnie Trzaskowska przyznała, że sama w dramatycznych okolicznościach straciła ciążę. „Tylko kobiety, które przez to przeszły, są w stanie to zrozumieć” − napisała.
Małgorzata Trzaskowska straciła ciążę. W szczerych i poruszających słowach opisała, jak kiedyś cierpiała ona i jej nienarodzone dziecko. Jej post to sprzeciw wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego i zapowiedź walki o prawa kobiet. Gosia Trzaskowska straciła ciążę Małgorzata Trzaskowska napisała bardzo szczery post o aborcji na Instagramie, w którym wyjawiła swoją dramatyczną historię sprzed lat. Radość z wyczekiwanej ciąży szybko zmieniła się w strach i bezsilność. Trzaskowska przyznała, że czuła ból nie do zniesienia, a wybór, który jej pozostawiono, to „jedyne ludzkie rozwiązanie”. „To tak straszny ból, że marzysz o tym żeby zemdleć albo być jak najszybciej poddana narkozie. Jedyna myśl, jaka ci towarzyszy, to aby mieć wszystko jak najszybciej za sobą. Aby cierpienie twoje i nienarodzonego dziecka się jak najszybciej skończyło.” Małgosia Trzaskowska jest dziś mamą dwójki zdrowych dzieci. Buntując się wobec zakazowi aborcji ze względu na ciężkie i nieodwracalne uszkodzenia płodu, Trzaskowska walczy także o dobro swojej córki oraz syna w przyszłości. „Nigdy nie pozwolę na to, aby moje dzieci zostały kiedykolwiek pozbawione tego Wyboru.” Zobacz też: Plamienie implantacyjne – ile trwa, jak wygląda? Krwawienie w ciąży – kiedy jest groźne? Jakie badania po poronieniu?
Strata dziecka wiąże się z żałobą, którą każdy przeżywa inaczej [WIDEO]
Strata dziecka, nieważne, czy chodzi o narodzonego już syna czy córkę, czy o dziecko na wczesnym etapie ciąży, to bolesne doświadczenie. Zawsze wywołuje smutek i żałobę, którą trzeba przeżyć po swojemu – w samotności lub z pomocą bliskich albo specjalisty.
Nie można bagatelizować przeżyć kobiety po stracie dziecka nawet na bardzo wczesnym etapie ciąży. Jak mówi psycholog, zaawansowane techniki diagnostyczne powodują, że do dziecka przyszła matka przywiązuje się od samego początku. Jeżeli usłyszy bicie serca dziecka, to już bardzo trudno jest jej myśleć o nim jako o płodzie, zwłaszcza gdy to dziecko jest planowane i wyczekiwane. - Dwie kreski na teście powodują, że kobieta staje się matką i tego nic nie zmieni – tłumaczy dr Magdalena Śniegulska, psycholog. Spis treści: Żałoba po stracie dziecka Depresja po poronieniu Jak żyć po śmierci dziecka Żałoba po stracie dziecka - Poronienie wiąże się z normalnym czasem żałoby, to naprawdę jest strata, którą trzeba przeżyć – stwierdza psycholog. Jak podkreśla, żałobę przeżywa się na różne sposoby. Są osoby potrzebujące rozmowy i wysłuchania. - Są też osoby mające głębokie przekonanie, że jak zaczną mówić, to się rozpadną, że to jest tylko ich wewnętrznym przeżyciem i chcą, aby tak pozostało - dodaje. Dlatego niezwykle istotne jest, aby nie oceniać, jak ktoś przeżywa żałobę. Bo to jest bardzo indywidualna sprawa. Zdaniem dr Śniegulskiej, „wymuszanie, dociskanie, aby o tym rozmawiać, może spowodować wtórny proces traumatyzacji tak, że można się naprawdę rozpaść’’. Bywa i tak, że na początku nie można o tym rozmawiać, dopiero z czasem pojawia się gotowość do refleksji. Fazy żałoby po stracie dziecka Poniżej podajemy, co może czuć (i w jakiej kolejności) kobieta po stracie dziecka: 1. Szok, któremu towarzyszy niedowierzanie i bezradność. 2. Świadomość straty – gniew, poczucie winy, nadwrażliwość. 3. Wycofanie – zmęczenie, izolacja, unikanie kontaktów. 4. Powracanie do zdrowia – poszukiwanie znaczenia śmierci, wybaczenie, odzyskiwanie kontroli nad sobą i życiem. 5. Odnowa – akceptacja śmierci, aktywny kontakt z innymi, zajmowanie się swoimi potrzebami. Depresja po poronieniu Jeżeli wyżej opisany proces zostaje zaburzony, nie nadchodzą kolejne fazy lub bardzo się przedłuża czas ich trwania, u osoby, która straciła dziecko, można podejrzewać depresję. Charakterystyczne dla niej jest też niekończące się obwinianie się. Najczęściej depresja po stracie dziecka rozwija się u kobiet, które już wcześniej miały problemy emocjonalne lub wahania nastrojów, albo wcześniej przeżyły epizod depresyjny. Zapadają na nią też kobiety, które nie mają szans po swojemu przeżyć żałoby po stracie dziecka albo nie otrzymują wsparcia, gdyż otoczenie oczekuje, że szybciej pozbierają się po poronieniu czy śmierci dziecka, a one potrzebują na to więcej czasu. Depresja jest chorobą i bardzo trudno z niej wyjść bez pomocy. Dlatego każda kobieta, która straciła dziecko i czuje, że to, co się z nią dzieje to coś więcej niż smutek, powinna szukać pomocy specjalistycznej. Jak żyć po śmierci dziecka Psycholog uważa, że niekoniecznie dobrym rozwiązaniem jest oczekiwanie wsparcia od osoby, np. męża, która też jest w żałobie. - Ona tego wsparcia nam nie udzieli, zwłaszcza jeśli w inny sposób przeżywa tę żałobę’ – stwierdza. Jest coraz więcej publikacji i coraz częściej głośno się mówi o przeżywaniu żałoby po stracie nienarodzonego dziecka. Dlatego warto poszukać pomocy na zewnątrz – radzi. Można czytać poradniki lub szukać otuchy u bliskich znajomych. Jeżeli smutek po stracie dziecka narasta i utrudnia normalne funkcjonowanie, warto zgłosić się do specjalisty. Na początek wystarczy psycholog. Jeśli uzna on, że istnieje uzasadnione podejrzenie depresji, skieruje pacjentkę do psychiatry, który może podjąć decyzję o wprowadzeniu do terapii leków. Połączenie farmakoterapii, psychoterapii i regularnej umiarkowanej aktywności fizycznej potrafi w kilka tygodniu odmienić życie osoby cierpiącej po stracie dziecka. dr Magdalena Śniegulska - psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Prawdziwe historie: walczyliśmy o życie, ale przetrwaliśmy Poroniłaś? Co dalej? – rady psychologa i ginekologa Kobiety częściej tracą dziecko niż je rodzą
Prawdziwe historie: Noszę zagrożoną ciążę
Nie było miesiąca w ciąży w którym nie leżałabym w szpitalu. Cały czas musiałam leżeć i bardzo na siebie uważać. Ale było warto. Poznaj historię Anny.
Z mężem postanowiliśmy, że nie będziemy planować dzieci, kiedy i ile ich będzie. Oczywiście w ramach rozsądku, bo oboje pochodzimy z rodzin, gdzie była trójka dzieci, i to dla nas idealna liczba. Postanowiliśmy zostawić to losowi. Czas przyniósł pierwsze obawy Jednak po roku małżeństwa zaczęliśmy się zastanawiać dlaczego nie zachodzimy w ciążę. Pojawiły się wątpliwości, czy na pewno możemy mieć dzieci. Zaczęłam podejrzewać u siebie problemy ginekologiczne. Udałam się do lekarza. Badania wykazały, że moje problemy mogą wynikać ze stresu i powinno się samo wszystko unormować. Brałam leki i czekałam na następną wizytę. Na niej dowiedziałam się, że jest wszystko w porządku. Jednak lekarz zaproponował kolejny termin spotkania, aby sprawdzić czy ten stan się utrzyma. Marzyłam o tym, by następnym razem lekarz powiedział, że jestem w ciąży. Jednak tak się nie stało. Podczas kolejnej wizyty nieśmiało zagadałam do lekarza, że od ponad roku jestem mężatką i jak dotychczas nie zaszłam w ciążę i się niepokoję, że może z mężem mamy jakiś problem. Lekarz zażartował, że nie wystarczy wyjść za mąż, żeby mieć dzieci. Po czym dodał, że stres w ciąży źle wpływa na płodność i jeśli naprawdę chcemy mieć dzieci, to nic na siłę. Nakazał odpoczynek i spontaniczne współżycie. Powiedział, że dopiero jeśli po dłuższym czasie nie zajdę w ciążę, to zaprasza na badania z mężem. Odradził badania od razu, ze względu na to iż są dość nieprzyjemne, a nie ma jeszcze powodów do obaw. Los wreszcie okazał się łaskawy Około pół roku później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo nikomu nie mówiliśmy. Wiadomo, że początek ciąży jest dość delikatny i wszystko może się stać. Ledwo się pochwaliliśmy tą nowiną, a dwa dni później wylądowałam w szpitalu. Groziło mi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/przebieg-ciazy/poronienie-wczesne-samoistne-jak-to-sie-objawia-wyjasnia-ekspert-22910-r1/" target="_self" rel="noopener">poronienie. Na szczęście z badań wynikało, że wszystko jest w porządku. Pobyt na obserwacji i po kilku dniach byłam w domu. Rodzice zaczęli szaleć z radości i robić dużo zamętu wokół ciąży. Nie minął nawet miesiąc, jak po powrocie z pracy dostałam krwotoku. Pojechaliśmy do szpitala. Wiedziałam, że jest źle i muszę liczyć się z najgorszym. Po badaniu lekarz zabrał mnie na USG i długo nic nie mówił. Wreszcie oznajmił, że z dzieckiem wszystko w porządku, serce bije, łożysko się nie odkleja. Jednak musiałam zostać w szpitalu. Dostałam leki i kazano mi dużo leżeć. Po kilku dniach kontrola i wypis do domu. Ciąża utrzymana. W szpitalu bywałam częściej niż w pracy Nie minął nawet miesiąc, kiedy ponownie wylądowałam z tego samego powodu w szpitalu. Wtedy też dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć synka. Znów kilka dni w szpitalu, wszystko szybko wracało do normy i zalecenia do domu, by dużo odpoczywać. Z tego powodu zrezygnowałam z pracy, a z zajęć fizycznych na studiach byłam zwolniona. W ciągu kolejnego miesiąca znów wróciłam do szpitala. Tym razem jednak badanie ginekologiczne wykazało, że mam już duże rozwarcie. Założono mi kilka szwów na szyjkę macicy i zalecono tylko leżeć. Zbliżała się sesja egzaminacyjna na studiach, a ja przykuta do łóżka. W 27. tygodniu ciąży znowu wylądowałam w szpitalu. Szew puścił, a ja miałam kolejne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/skurcze-w-ciazy-skurcze-macicy-skurcze-porodowe-skurcze-braxtona-hicksa-6277-r1/" target="_self" rel="noopener">skurcze. Bałam się, że jak teraz urodzę, to dziecko będzie miało małe szansę. Szpital moim drugim domem W szpitalu czułam się już jak w domu. Ale cieszyłam się, że mnie z niego wypisano. Mąż obchodził się ze mną jak z jajkiem, często dzwonił i zabraniał cokolwiek robić. Kolejna wizyta u ginekologa już w 34. tygodniu ciąży skończyła się skierowaniem do szpitala. Dziecko było zbyt małe jak na ten tydzień ciąży. Lekarz stwierdził hipotrofię płodu i zalecił obserwację w szpitalu. KTG wykazało skurcze. Lekarze kazali zdjąć szew, gdyż mógł stymulować skurcze w tak zaawansowanej ciąży. Po zdjęciu szwu pozostałam na obserwacji w szpitalu. Po czym wypisano mnie do domu. Szczęśliwi czekamy na rozwiązanie Dziś jestem w 37. tygodniu ciąży, odstawiono mi leki, aby organizm sam zadecydował o rozwiązaniu ciąży. Co prawda dziecko jest mniejsze, ale wydaje się, że zdrowe. Położenie dziecka sprawia, że czeka mnie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/planowane-cesarskie-ciecie-9-waznych-rzeczy-o-planowanej-cesarce-2560-r1/" target="_self" rel="noopener">cesarka, ale to już nie jest istotne. Najważniejsze, że choćby i dziś dziecko miało się urodzić, to będzie żyć. Teraz z niecierpliwością czekamy na poród. A szpital powitamy po raz siódmy i mam nadzieję, że na długo ostatni. Zobacz też: ​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/ciaza-gdy-plod-nie-rosnie-3888-r1/" target="_self" rel="noopener">Co robić, gdy płód przestał rosnąć? Prawdziwe historie: Walczyli o życie naszego dziecka Prawdziwe historie: Trzecia ciąża była najtrudniejsza Praca nadesłana przez Annę Kruczek na konkurs „Udało się! Jesteśmy rodzicami!”
Prawdziwe historie: nie dostrzegłam tej drugiej kreseczki na teście
Nikt nie lubi rozczarowań. Dlatego Natalia - autorka naszej konkursowej historii, wolała nic nie planować, nie nakręcać się pozytywnymi myślami. Kiedy robiła kolejny test ciążowy, była przekonana, że znowu okaże się, że nie jest w ciąży.
Moja historia pewnie jest jak setki innych... ale jednak wyjątkowa. Mam zaledwie 18 lat. To nie jest tak, że dziecko to był kaprys. Jestem odpowiedzialna, mam narzeczonego i jestem na etapie kończenia szkoły. W zeszłym roku w marcu, zaszłam w ciążę. Byliśmy wniebowzięci! Pomimo drobnych problemów naprawdę nasze szczęście nie znało granic. Wszystko było w porządku, z wielką przyjemnością chodziłam do lekarza, dbałam o siebie, robiłam wszystko tak, jak powinnam. Mała fasoleczka rosła i rosła. Przeczytaj: 12 rad na początek ciąży Na początku ciąża przebiegała prawidłowo O ciąży dowiedzieliśmy się mniej więcej w 5. tygodniu. Od razu poszłam do ginekologa. Na USG coś już było widać :-) Początkowe badania wychodziły dobrze. Nic nie wskazywało na to, aby miało się coś złego stać. Na 14 lipca miałam wyznaczone upragnione USG, na którym mogłam wreszcie wyraźnie zobaczyć mojego dzidziusia. Byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Ciut wcześniej (3 lipca) mój narzeczony obchodził urodziny. Pamiętam to jak dziś... Naszykowałam wszystko. Jako prezent chciałam podarować mu pierwsze ubranko kupione dla naszej pociechy. Niepokojące objawy Czekałam z urodzinową niespodzianką na ukochanego. Korzystając z toalety, dostrzegłam na bieliźnie dosłownie kropelkę krwi. Miałam złe przeczucie. Po konsultacji z mamą zadzwoniłam na pogotowie. Zabrano mnie na badania. Aż 4 godziny czekałam w kolejce. W końcu lekarz wykonał USG i stwierdził, że płód obumarł 6 tygodni wcześniej (a ja byłam wtedy w 12. tygodniu ciąży). Byłam przerażona, załamana, wylałam morze łez. Mimo wszystko staraliśmy się jakoś żyć. Najgorsze były te urodziny... najgorszy dzień w życiu. Zobacz: Jakie badania zrobić po poronieniu? Nowa nadzieja po stracie ciąży Podczas wizyty kontrolnej u ginekologa usłyszałam, że możemy starać się o dzidziusia po pierwszej prawidłowej miesiączce. Tak też zrobiliśmy. Ciąży nie było. Przez kilka miesięcy regularnie pojawiała się miesiączka, a na teście cały czas jedna kreseczka. W końcu miesiączka spóźniła się - niedużo, bo tylko 4 dni, ale nadzieja od razu dała się we znaki. Wykonując test, nie byłam podekscytowana. Wolałam się nie nastawiać, by później nie było rozczarowania. Słusznie zrobiłam. Spoglądając na wynik testu, ochłonęłam - znów jedna kreska. Pokazałam go narzeczonemu ze łzami w oczach... Popatrzył na mnie z uśmiechem i zapytał, czemu żartuję sobie z takich rzeczy. Nie wiedziałam o co mu chodzi i poprosiłam o wytłumaczenie. Okazało się, że nie dostrzegłam tej drugiej kreski! Do naszego życia znów wróciła radość. Czekamy na dzidziusia Jestem w ciąży! Teraz zaczęliśmy 3 trymestr, a ciąża przebiega książkowo. Żadnych nieprawidłowości. Wspomnę, że u mnie w rodzinie i mama, i siostra miały problemy z poronieniem. Ja też obawiałam się tego, ale z drugiej strony miałam wielką nadzieję, że w końcu się uda. Wsparciem dla mnie był i jest mój mężczyzna. Już jest kochanym tatusiem, choć nasza córeczka jeszcze się nie urodziła. Mam nadzieję, że kobiet, które doświadczą czegoś podobnego będzie jak najmniej. To były naprawdę ciężkie przeżycia. Jednak dla takich chwil, jakie mam teraz... warto było je przetrwać! Praca nadesłana przez Natalię Bobek na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Nie lecząc zębów możesz doprowadzić do przedwczesnego porodu
Częste podjadanie oraz wymioty występujące we wczesnej fazie ciąży niszczą szkliwo zębów i powodują próchnicę. Zaniechanie wizyty u dentysty przez kobietę ciężarną może doprowadzić do zakażenia, co skutkuje poronieniem lub przedwczesnym porodem.
Zmiany hormonalne w trakcie ciąży zwiększają ryzyko problemów stomatologicznych. – Około 2-3 miesiąca ciąży pojawia się ciążowe zapalenie dziąseł. Objawia się ono zaczerwienieniem, obrzękiem, tkliwością i krwawieniami dziąseł. Podczas szczotkowania pojawia się krew, kobieta zaczyna słabiej czyścić zęby i koło się zamyka - mówi dr Ewa Franczak lekarz dentysta I stopnia stomatologii ogólnej z NZOZ Prima-Dent w Warszawie. - Powstaje coraz grubsza płytka nazębna, toksyny bakteryjne drażnią dziąsło, dlatego krwawi ono jeszcze intensywniej. Zaniechanie leczenia dentystycznego może doprowadzić do przejścia zapalenia dziąseł w zapalenie przyzębia, czyli stanu chorobowego obejmującego głębsze tkanki. Dodatkowo częste spożywanie pokarmów oraz wymioty występujące we wczesnej fazie ciąży niszczą szkliwo zębów i mogą nasilać zmiany próchnicze. W przebiegu nieleczonych, przewlekłych zapaleń w jamie ustnej może dojść do wysiewu toksyn bakteryjnych do naczyń krwionośnych, które przenoszą się wraz z krwią do płodu. W skrajnych przypadkach uogólnione zakażenie doprowadza do przedwczesnego porodu lub poronienia. Ryzyko takich zaburzeń można całkowicie wyeliminować, stosując profilaktykę stomatologiczną. Z tego względu stomatolodzy i położnicy apelują, by kobiety ciężarne regularnie odwiedzały gabinet dentystyczny. – Takie wizyty powinny być przynajmniej dwie – dodaje dr Franczak. - Pierwsza tuż na początku ciąży. Ta wizyta ma na celu zbadanie jamy ustnej, ewentualnie przeprowadzenie sanacji czy ekstrakcji zębów, które też można wykonywać w ciąży w określonym czasie. Druga wizyta po okresie 4-6 miesięcy. Do stomatologa warto udać się również w momencie przygotowania do ciąży. Na tym etapie, w razie potrzeby, można jeszcze bezpiecznie wykonać badanie radiologiczne zęba. Kobietom ciężarnym zwykle odradza się tego typu diagnostykę, ponieważ promieniowanie rentgenowskie może mieć szkodliwy wpływ na płód. Polecamy: Jak dbać o zęby w ciąży? Zobacz, dlaczego zaniedbania wizyt u stomatologa mogą zagrażać ciąży. Źródło: Newseria.
Polskie Towarzystwo Ginekologiczne rekomenduje stosowanie progesteronu w zapobieganiu poronieniu i utrzymaniu ciąży.
Rekomendacja Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego do stosowania progesteronu w ginekologii i położnictwie została przyznana przede wszystkim ze względu na kluczową rolę i zastosowanie progesteronu w ciąży. Co to jest progesteron? Progesteron jest niezbędnym hormonem do zaistnienia i podtrzymania ciąży. Głównymi obszarami oddziaływania progesteronu w czasie ciąży są przede wszystkim: - profilaktyka poronień, - krwawienia w czasie ciąży, - działanie w przypadku ciąż po zapłodnieniu pozaustrojowym, - a także w profilaktyce porodu przedwczesnego. Progesteron produkowany jest przez ciałko żółte i odpowiada za przygotowanie endometrium do implantacji oraz hamowanie proporonnej odpowiedzi komórkowej. W drugiej połowie ciąży odpowiada za relaksację powiększającej się macicy i hamowanie jej skurczy. Sprawdź, jak przygotować się do ciąży Kiedy stosować progesteron? Na podstawie badań klinicznych stosowanie progesteronu jest rekomendowane w poniższych sytuacjach: - u kobiet z poronieniami nawracającymi w wywiadzie zmniejsza ryzyko wystąpienia poronienia - stosowanie dopochwowo progesteronu u ciężarnych z niedomogą lutealną (zaburzenia fazy lutealnej cyklu miesiączkowego, spowodowana nieprawidłowym funkcjonowaniem ciałka żółtego z towarzyszącym niedostatecznym wytwarzaniem progesteronu) oraz z objawami poronienia zagrażającego zmniejsza dolegliwości i ryzyko poronienia - stosowanie progesteronu w pierwszej połowie ciąży u ciężarnych z porodem przedwczesnym w wywiadzie zmniejsza ryzyko kolejnego porodu przedwczesnego Progesteron jest ważnym hormonem nie tylko dla ciąży, znajduje także szerokie zastosowanie ogólnie w ginekologii. Stanowisko Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego zostało opracowane 1 grudnia 2011 roku przez zespół ekspertów w dziedzinie ginekologii i położnictwa w składzie: dr Dorota Bomba-Opoń, prof. Krzysztof Czajkowski, prof. Agata Karowicz-Bilińska, dr Ewa Nowak-Markwitz, prof. Przemysław Oszukowski, prof. Tomasz Paszkowski, prof. Leszek Pawelczyk, dr Ryszard Poręba, prof. Marek Spaczyński i prof. Mirosław Wielgoś. [1] [1] Na podstawie artykułu: Rekomendacje Polskiego Towarzystwa dotyczące stosowania progesteronu w ginekologii i położnictwie, Ginekologia Polska nr 1/2012
Czy po poronieniu od razu można zajść w ciążę? A może warto trochę odczekać? Jeśli tak, to jak długo? Sprawdź, jakie są zalecenia specjalisty.
Mam już jedno dziecko – ma dwa lata. Niedawno poroniłam. To był szósty tydzień ciąży. Chciałabym wiedzieć, kiedy znowu mogę starać się o dziecko. Amelia Po poronieniu warto odczekać od trzech do sześciu miesięcy, zanim podejmie się kolejną próbę zajścia w ciążę. Jest to czas potrzebny do powrotu funkcji jajnika, owulacji, prawidłowej miesiączki, odbudowania śluzówki macicy i przygotowania jej na zagnieżdżenie zarodka. Ten czas można także wykorzystać na wykonanie podstawowych badań, jeśli dotychczas nie zostały wykonane. Sprawdź: Jakie badania zrobić po poronieniu? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Renata Jaczyńska Specjalistka z zakresu położnictwa i ginekologii i perinatologii, specjalizuje się w diagnostyce prenatalnej. Pracuje na stanowisku Starszego Asystenta w Klinice Położnictwa i Ginekologii Instytutu Matki i Dziecka
Jakie są najczęstsze przyczyny poronień?
Niewyleczony stan zapalny macicy może być jedną z przyczyn poronienia. O czym należy pamiętać planując kolejną ciążę?
Mamy jedno dziecko i bardzo chcemy mieć drugie. Niestety, niedawno po raz drugi poroniłam. Biorę jeszcze antybiotyki, bo po wyłyżeczkowaniu macicy pojawił się stan zapalny. Jak długo mamy teraz poczekać ze staraniami o ciążę? Co może być powodem kolejnego poronienia? Ola Najpierw, przed staraniami o dziecko, trzeba wyleczyć stan zapalny macicy. Gdy więc skończy Pani już brać antybiotyki, proszę zgłosić się do ginekologa na wizytę kontrolną, aby sprawdzić, czy zakażenie minęło. Stan zapalny może bowiem utrudniać zajście w ciążę. Dopiero potem będzie można zająć się szukaniem przyczyny poronienia. Zdarza się, że jej ustalenie mimo badań jest niemożliwe. Jedną z przyczyn mogą być: zmiany w budowie macicy (np. zrosty wewnątrzmaciczne, niewydolność szyjki macicy) zaburzenia hormonalne, wady genetyczne, infekcje. Duże znaczenie mają też zaburzenia immunologiczne oraz wrodzone zaburzenia krzepnięcia krwi. Lekarz z pewnością zleci Pani wykonanie różnych badań. Na ich podstawie oceni też, kiedy najlepiej zaplanować następną ciążę. Sprawdź, co może utrudniać zajście w ciążę Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian