Kobiety będą pracować dłużej? I to sporo! Nawet te, które tyrały, wychowując dzieci
To koniec przywilejów czy początek rewolucji na rynku pracy? Ministra Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz przerywa milczenie w sprawie wieku emerytalnego i zapowiada radykalny zwrot: zrównanie wieku przejścia na emeryturę dla kobiet i mężczyzn. Ta deklaracja może zmienić życie milionów Polaków i wywołać polityczne trzęsienie ziemi.
Zapowiedź dotyczy podstawowej różnicy obowiązującej dziś w systemie: wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. W praktyce to nie tylko zapis w ustawie, ale też realne decyzje rodzinne: kiedy planować odejście z pracy, jak długo rodzina utrzyma się z jednej pensji, czy opłaca się zostać aktywnym zawodowo dłużej. Wyższy wiek emerytalny dla kobiet: emocje w tysiącach domów Ministra Pełczyńska-Nałęcz oceniła, że w rządzie brakowało dotąd dużej, strukturalnej reformy, a teraz to ona chce wziąć na siebie ciężar wniesienia tej trudnej kwestii do debaty publicznej. Podkreśliła przy tym, że proces wyrównywania wieku powinien startować powoli. W jej ujęciu to reforma ważna szczególnie dla młodych i powiązana z tempem zmian w państwie, także w obszarach sprawiedliwościowych i podatkowych. Warto wspomnieć, że pod koniec zeszłego roku do Sejmu trafiła petycja, zgodnie z którą nowy wiek emerytalny dla wszystkich, niezależnie od płci, miałby wynosić 62 lata. Kobiety musiałyby więc poczekać na emeryturę dłużej o dwa lata, a mężczyźni przechodziliby na emeryturę wcześniej o trzy lata. Wiek emerytalny już raz podniesiono i obniżono – temat wraca jak bumerang W polskiej polityce to temat, który już miał swój zwrot akcji. W 2013 r. wprowadzono przepisy, które docelowo miały zrównać wiek emerytalny kobiet i mężczyzn na poziomie 67 lat. Później te zmiany zostały cofnięte po dojściu do władzy Prawa i Sprawiedliwości. Dlatego obecna zapowiedź nie jest rozmową w próżni: dotyka pamięci o wcześniejszych reformach i tego, jak szybko decyzje mogą się zmieniać. Dla rodzin oznacza to jedno: warto śledzić kierunek dyskusji, bo jej efektem mogą być inne zasady planowania pracy i przejścia na emeryturę w kolejnych latach. Dłuższa praca to nie tylko zasada, ale konkret w portfelu W tle debaty jest mechanizm naliczania świadczeń. W polskim systemie wysokość emerytury zależy od: sumy wpłaconych i zwaloryzowanych składek, zwaloryzowanego kapitału początkowego, średniego dalszego trwania życia wyrażonego w miesiącach. ZUS wskazuje przy tym ważną zależność: każdy dodatkowy rok pracy po osiągnięciu wieku emerytalnego może podnieść przyszłe świadczenie nawet o kilkanaście procent. Dla wielu rodzin to może być argument, by rozważać dłuższą aktywność zawodową, jeśli zdrowie i sytuacja domowa na to pozwalają. Jednocześnie to nie jest decyzja „na papierze”. W praktyce osobom w wieku okołoemerytalnym dochodzą obowiązki opiekuńcze, zmęczenie po latach pracy, a czasem chęć bycia bliżej wnuków albo wsparcia dorastających dzieci. Dlatego informacja o możliwych zmianach w wieku emerytalnym zwykle wywołuje żywą reakcję: dotyka planów, które układa się latami, często między pracą, szkołą, domem i codziennymi wydatkami. Debata dopiero nabiera tempa, ale już teraz widać, że chodzi o rozwiązania systemowe, które mogą przełożyć się na realne wybory w polskich gospodarstwach domowych. Źródło: wpolsce24.tv, Infor Zobacz też: Bon na wakacje 1250 zł. Dostaną go tylko dzieci z tych roczników, ale trzeba się pospieszyć
„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W mojej pracy jest mnóstwo samotnych matek. Jedna zostawia dzieci z nastoletnią córką, inna wozi syna do siostry o 4 rano przed zmianą. Wszyscy udają, że problem nie istnieje, bo łatwiej oceniać rodziców niż przyznać, że system kompletnie nie nadąża za rzeczywistością. Może jak ktoś mieszka w Warszawie albo Poznaniu czy Wrocławiu, może jak pracuje od 8 do 16, ma studia skończone, to sobie jakoś inaczej radzi. Ale większość rodziców w Polsce żyje tak, jak ja. Po prostu zagryza zęby i sobie radzi. Najbardziej boli mnie hipokryzja. Państwo chce, żebyśmy pracowali, byli samodzielni. Na szczęście jest chociaż to 800 plus. Ale kiedy człowiek naprawdę próbuje sobie poradzić, to zostaje sam. I nie, nie czuję się złą matką. Robię wszystko, żeby moje dziecko miało normalne życie. Ale czasem mam wrażenie, że ten kraj jest urządzony tylko dla ludzi pracujących od poniedziałku do piątku w godzinach 8–16”. Komentarz redakcji Trudno nie zauważyć, że problem rodziców pracujących zmianowo wraca coraz częściej. Wiele osób może oburzyć pomysł całodobowych przedszkoli, ale jednocześnie powinniśmy się zastanowić, jakie realne rozwiązanie mają dziś samotne matki i ojcowie pracujący nocami. Czy rzeczywiście oczekujemy od rodziców samodzielności, jeśli nie oferujemy im żadnego systemowego wsparcia? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
„Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
Piszę do Was, bo serce mi pęka, gdy codziennie o trzynastej widzę te same, smutne oczy dzieci czekających na rodziców. Nie rozumiem, jak można świadomie skazywać własne dziecko na dziesięć godzin w hałasie i obcych rękach, kiedy w domu czeka spokój i miłość.
Nazywam się Anna i jestem mamą czteroletniego Antosia. Piszę ten list pod wpływem impulsu, a właściwie pod wpływem ścisku w gardle, który towarzyszy mi każdego dnia, gdy parkuję pod przedszkolem mojego syna. Jest godzina 13:00, czas zaraz po obiadku. Mój synek wybiega do mnie z uśmiechem, szczęśliwy, że teraz mamy czas dla siebie. Ale obok niego widzę inne dzieci. Widzę Zuzię, widzę Krzysia, widzę małą Majeczkę. One nie wychodzą. One zostają. Zostają na kolejne cztery, czasem pięć godzin. I to o nich, a raczej o ich rodzicach, chcę dziś napisać kilka gorzkich słów. Przedszkole to nie przechowalnia na cały dzień Zastanawiam się często, po co niektórzy ludzie decydują się na dzieci. Czy po to, żeby odfajkować rolę rodzica rano przy śniadaniu, a potem odebrać wieczorem zmęczone, przebodźcowane i zapłakane dziecko, które marzy tylko o kąpieli i spaniu? Ja nie po to mam dziecko, żeby podrzucać je na przechowanie do placówki na cały dzień. Dla mnie bycie mamą to obecność. Kiedy planowałam macierzyństwo, wiedziałam, że to ja chcę wychowywać Antosia, a nie panie przedszkolanki, choćby były najmilsze na świecie. Wielu z Was powie pewnie: „Aniu, musimy pracować”. Ale czy na pewno? Czy to zawsze jest kwestia przetrwania, czy może po prostu wygody i chęci odpoczynku od własnego dziecka? Kiedy z Antosiem wracamy z placu zabaw i mijamy przedszkole koło 18, widzę te mamy, które odbierają pociechy z idealnym makijażem, po kawie z koleżanką albo po spokojnych zakupach. W tym czasie ich dzieci snują się po opustoszałej sali, co chwilę pytając panią: „Czy moja mama już idzie?”. Czy Wam, drodzy rodzice, naprawdę nie jest wstyd? Jak możecie spokojnie siedzieć w biurze czy w kawiarni, wiedząc, że Wasz skarb jest ostatnim dzieckiem w grupie? Samotność za zamkniętymi drzwiami placówki Dziecko do godziny 13:00 ma za sobą mnóstwo atrakcji − zajęcia, zabawę, posiłki. To jest czas intensywnej pracy dla małego mózgu. Po obiedzie następuje kryzys. Każdy psycholog powie, że maluch potrzebuje wtedy wyciszenia i bliskości rodzica. Tymczasem w przedszkolach zaczyna się świetlica. Grupy są łączone, dzieci są zmęczone, zaczynają się kłótnie, płacz i apatia. To nie jest czas rozwoju, to jest czas przetrwania. Mój Antoś o 13:30 jest już w swoim pokoju, odpoczywamy, czytamy książeczki, idziemy na spacer. On widzi świat, nie tylko cztery ściany sali przedszkolnej. Kiedy patrzę na dzieci odbierane o 17, widzę w nich rezygnację. One już nawet nie płaczą głośno, one płaczą cicho, w środku. Są szare na twarzach, osowiałe. Czy ta dodatkowa godzina w pracy albo spokojne sprzątanie domu w samotności są naprawdę warte tego smutku w oczach dziecka? Przecież te lata już nie wrócą. One nie będą wiecznie małe i nie będą wiecznie tak bardzo nas potrzebować. Teraz jesteśmy dla nich całym światem, a my ten świat ograniczamy im do przedszkolnego dywanu. Wygodnictwo rodziców kosztem emocji dziecka Najbardziej boli mnie to, że żyjemy w kulturze, która promuje wolność rodzica kosztem dziecka. Mówi się nam, że musimy się realizować, że mamy prawo do odpoczynku. Tak, mamy, ale nie kosztem emocjonalnego bezpieczeństwa naszych dzieci! Odbieranie dziecka późnym popołudniem stało się normą, nad którą nikt się nie zastanawia. A ja się zastanawiam i serce mi pęka. Widzę te maluchy, które stoją przy oknie i wypatrują znajomego samochodu. Każdy dźwięk otwieranych drzwi to dla nich iskierka nadziei, która gaśnie, gdy do sali wchodzi inna mama, po inne dziecko. Apeluję do Was, rodzice. Spróbujcie choć raz spojrzeć na to oczami Waszego dziecka. Ono nie rozumie, że macie deadline, że chcecie zrobić trening albo że po prostu potrzebujecie chwili dla siebie. Ono czuje się zostawione. Nie kupicie ich miłości nowymi zabawkami, które sfinansujecie z nadgodzin. One potrzebują Waszego czasu teraz, a nie w biegu między kolacją a spaniem. Przedszkole to pomoc, a nie zastępczy dom. Nie róbcie z niego hotelu dla swoich dzieci, bo ta rozłąka rzuci cień na całą Waszą relację w przyszłości. Czy naprawdę warto tak ryzykować dla odrobiny własnej wygody? Anna, mama Antosia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podjechała pod przedszkole o 18 i usłyszała 2 słowa. „Przedszkolanka nie miała prawa tak mnie obrażać”
Podjechała pod przedszkole o 18 i usłyszała 2 słowa. „Przedszkolanka nie miała prawa tak mnie obrażać”
Wciąż trzymają mnie emocje po tamtym popołudniu. Wróciłam do domu i zamiast cieszyć się czasem z synkiem, przepłakałam wieczór, czując się jak najgorszy człowiek na świecie. A wszystko przez dwa słowa, które usłyszałam w progu przedszkola od kobiety, której powierzam opiekę nad moim dzieckiem.
Droga Redakcjo. Poczułam się upokorzona i oceniona, choć przecież nikomu nie zrobiłam krzywdy − po prostu jestem pracującą kobietą, która nie zawsze ma kontrolę nad tym, co dzieje się w biurze. Nagła sprawa w pracy i wyścig z czasem Prowadzę życie, jak tysiące innych matek − od rana do wieczora na wysokich obrotach. Moje przedszkole jest czynne do 17:30. Zazwyczaj jestem tam punktualnie, ale wczoraj w mojej firmie wybuchł prawdziwy pożar. Ważny projekt, nagła awaria systemu, telefony, które nie przestawały dzwonić. Nie mogłam po prostu wstać i wyjść, zostawiając wszystko w rozsypce, bo od tego zależy moja posada i pieniądze na nasze życie. Kiedy tylko udało mi się wszystko opanować, wybiegłam z biura, czując, jak serce wali mi w piersiach. Jazda przez miasto w korkach była horrorem. Patrzyłam na zegarek i modliłam się, żeby zdążyć, choć wiedziałam, że spóźnienie jest nieuniknione. Kiedy w końcu podjechałam pod przedszkole, była równo 18:00. Pół godziny po czasie. Wbiegłam zdyszana, przygotowana na to, by przepraszać, by wytłumaczyć, że to wyjątkowa sytuacja. Ale nie zdążyłam nawet otworzyć ust. Pani przedszkolanka, stojąca już w płaszczu z moim synkiem, zmierzyła mnie lodowatym wzrokiem i rzuciła z jadowitą ironią: „Trochę późno”. Przedszkolanka nie ma prawa mnie oceniać Te dwa słowa uderzyły mnie mocniej niż jakakolwiek inna obelga. W tym krótkim „Trochę późno” było wszystko: pogarda, oskarżenie o to, że jestem złą matką, sugestia, że praca jest dla mnie ważniejsza niż dziecko. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Chciałam jej wykrzyczeć, że nie siedziałam w tym czasie na kawie z koleżanką, że nie robiłam paznokci ani zakupów w galerii. Ciężko pracowałam! Pracowałam na czesne, na ubrania dla synka, na jego wakacje. Uważam, że przedszkolanka nie miała prawa tak mnie obrażać. Przecież to jest jej praca! Wybrała zawód polegający na opiece nad dziećmi, a dzieci to nie są paczki, które można odłożyć na półkę o wyznaczonej godzinie. Rozumiem, że każdy chce wrócić do domu, ale w życiu zdarzają się sytuacje losowe. Jesteśmy tylko ludźmi. Czy naprawdę tak trudno o odrobinę empatii i zrozumienia dla matki, która i tak ledwo zipie pod ciężarem obowiązków? Takie komentarze są po prostu nieprofesjonalne. Płacę za opiekę i oczekuję, że jeśli raz na pół roku zdarzy mi się spóźnienie, to nie zostanę potraktowana jak przestępca. Brak szacunku dla pracujących matek to skandal Mam wrażenie, że w przedszkolach wciąż pokutuje myślenie, że matka powinna być na każde zawołanie, a praca zawodowa to jakaś mało istotna fanaberia. Moja teściowa, kiedy jej o tym opowiedziałam, tylko przytaknęła pani z przedszkola, mówiąc, że „za jej czasów dzieci odbierało się wcześniej”. Ale świat się zmienił! Dzisiaj od kobiet wymaga się bycia idealnymi w biurze i idealnymi w domu. A kiedy te dwa światy się zderzają, obrywamy z każdej strony. Nie życzę sobie takich uwag od osoby, której płacę za wykonanie konkretnej usługi. Jeśli przedszkole wyznacza godziny pracy, to oczywiście staram się ich trzymać, ale odrobina elastyczności i zwykłej, ludzkiej życzliwości powinna być standardem. Pani przedszkolanka nie wie, ile stresu kosztowało mnie to spóźnienie, jak bardzo bolał mnie brzuch z nerwów, gdy stałam w korku. Zamiast usłyszeć „Nic się nie stało, synek się ładnie bawił”, dostałam cios w plecy. To się w głowie nie mieści. Chciałabym, żeby pracownicy placówek zrozumieli, że my, rodzice, nie spóźniamy się złośliwie. My po prostu próbujemy przetrwać w tym zwariowanym świecie, a takie komentarze tylko odbierają nam resztki sił. Z poważaniem, Anna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Młode matki rozczarowane rodzicami. „Babcia ani razu nie przywiozła wnukom obiadu”
Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Masz dość idealnych matek z Instagrama, a codzienność przytłacza cię bardziej niż wizyta teściowej? „Pracujące mamy” to dokładnie to, czego ci trzeba. Ten serial nie lukruje macierzyństwa i nie osądza. Działa jak rozmowa z bliską kumpelą, która też kiedyś płakała w łazience, a za drzwiami czekało na nią dziecko.
„Pracujące mamy” rozkładają macierzyństwo na czynniki pierwsze. Jego bohaterki szybko przekonają się życie jak z obrazka nie istnieje, a kłótnia z przyjaciółką to dopiero początek problemów. Zmęczenie, chaos, samotność, ale też intrygi, zdrady i łzy – ten serial pokazuje macierzyństwa bez filtra. Idealny na wieczór, gdy dzieci już śpią, a tobie potrzeba zrozumienia i śmiechu tak szczerego, że aż boli brzuch. W tym artykule: Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Reżyserka inspirowała się życiem Za co mamy pokochały ten serial? Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzysz ten hit? Kim są bohaterki serialu „Pracujące mamy”? Kate, Anne, Frankie i Jenny – cztery kobiety, które poznają się na spotkaniu grupy wsparcia dla mam. Każda z nich mierzy się z innymi wyzwaniami. Jedna wraca do pracy w agencji PR, inna próbuje poradzić sobie z depresją poporodową, kolejna odbudowuje życie po zdradzie i rozwodzie. To nie są grzeczne, pastelowe bohaterki o przewidywalnych reakcjach. Popełniają błędy, przeklinają, czasem mają dość własnych dzieci. I właśnie za tą szczerość pokochali je widzowie. Reżyserka inspirowała się życiem Serial stworzyła Catherine Reitman, która gra też jedną z głównych ról – Kate Foster. Reitman, prywatnie mama dwójki dzieci, inspirowała się własnym życiem. W obsadzie znajdziemy też Dani Kind (Anne), Jessalin Wanlim (Jenny) i Juno Rinaldi (Frankie). Reżyseria i scenariusz są dopracowane, a dialogi brzmią znajomo – te zdania na pewno już kiedyś słyszałaś na przedszkolnym korytarzu. To serial pisany przez kobiety i dla kobiet, bez dodatkowej porcji lukru, za to z dużą dawką prawdy, ironii i rozbrajającego humoru. Śmiejesz się, wzruszasz, a przede wszystkim czujesz, że ktoś wreszcie opowiedział twoją historię. View oEmbed on the source website Za co mamy pokochały ten serial? Reitman nawet nie próbuje udawać, że macierzyństwo to wieczne przytulaski z dzieckiem, spacery i spokojne wieczory przy winie. Pokazuje bałagan, zmęczenie, dylematy i poczucie winy, które trwa bez końca. Przypomina, że każda z nas kiedyś uczyła się karmić, przewijać i nie tracić przy tym głowy. Obśmiewa nasze traumy, ale z ogromną empatią. To serial, przy którym można się śmiać i ryczeć jednocześnie. Dosłownie. Widzowie chwalą za szczerość. Gdzie obejrzeć serial? Widzowie na IMDb chwalą go za autentyczność i trudno się z nimi nie zgodzić. To serial, który nie boi się prawdy. Pokazuje, że płacz jest OK, zmęczenie też jest OK, a żadna z nas nie musi wszystkiego ogarniać. Choć to banał, o którym trąbi się w Internecie, wiele kobiet wciąż czuje presję na perfekcyjny dom i życie rodzinne. Ten serial przypomina, jak ogromna siła tkwi w kobietach i kobiecej przyjaźni. Idealny wybór na wieczór po ciężkim dniu… albo cały weekend – najlepiej od razu z kilkoma sezonami. Zobacz też: To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ten serial Netfliksa powinni puszczać w przedszkolach. Po 1 odcinku mój 3-latek zna cały alfabet
Mama 4 Plus: emerytura tylko dla niepracujących mam. Co z pracującymi?
Już ponad 70 tysięcy osób korzysta z programu Mama 4 Plus. Kobiety, które wychowały czworo lub więcej dzieci, otrzymują emeryturę od państwa. I choć to najniższa emerytura krajowa, dla wielu to skrajnie niesprawiedliwy pomysł. Co z mamami, które opiekowały się dużą liczbą dzieci i jednocześnie pracowały zawodowo? One mogą liczyć tylko na siebie, czyli na emeryturę wypracowaną samodzielnie.
Program Mama 4 Plus działa już od dwóch lat. Tzw. matczyną emeryturę pobiera coraz więcej osób – matek, ale także ojców, którzy z powodu sprawowania pieczy nad czworgiem lub większą liczbą dzieci nie mogli podjąć zatrudnienia albo zrezygnowali z pracy. Co z mamami, które wychowywały dzieci, pracowały i płaciły składki do ZUS-u? Emerytura dla matek, ale tylko niepracujących Bezrobotne matki przynajmniej czworga dzieci mogą liczyć na państwową emeryturę od 2019 roku. Serwis money.pl podaje, że obecnie z programu Mama 4 Plus korzystają ponad 72 tysiące matek i ojców. Wszystkie te osoby bez samodzielnie wypracowanego stażu emerytalnego pobierają najniższą emeryturę krajową, która w 2021 roku wynosi 1250,88 zł. Dla niektórych to nieoceniona pomoc, szansa na godną starość i sprawiedliwe wynagrodzenie za trud wychowania gromadki dzieci. Dla innych – bezsensowne rozdawnictwo pieniędzy i dyskryminowanie rodziców, którzy łączyli opiekę nad dziećmi z uczciwą pracą. Na zamkniętych grupach na Facebooku i internetowych forach już samo hasło „emerytura 4 plus” elektryzuje rodziców. Dość częste są opinie, że pracujące mamy zostały skrzywdzone przez państwo, a te niepracujące... pasożytują na innych: „Co z matkami, które miały też czworo dzieci i do tego płaciły jeszcze składki? A te nic nierobiące i niewnoszące do ZUS teraz pasożytują? Te pracujące matki także powinny otrzymać dodatek do swojej emerytury, skoro rządzących stać na płacenie pasożytom”. „Ja harowałam jak wół, dzieci chodziły do przedszkola. Wcześniej opłacałam opiekunkę. Moje dzieci wiedziały, co to cukierek, lizak czy ciasteczko, chociaż zasiłku rodzinnego nie dostawałam, a sąsiadka, owszem, brała co miesiąc rodzinne. Dzieci sąsiadki też wiedziały, co to cukierek, ale tylko wtedy, gdy moje dzieci je poczęstowały. Teraz ja, która starałam się, żeby dzieci nie miały biedy, nic nie dostaję (oczywiście oprócz uczciwie wypracowanej emerytury), a te, które siedziały w domu i klepały biedę, dostają za to nagrodę. I jak człowiek nie ma być rozgoryczony?”. Ale przecież praca w domu to także praca (i to warta niewyobrażalne sumy!), zwłaszcza przy dzieciach! Za nią także należy się wynagrodzenie, co zauważają niektóre zaangażowane w wychowanie mamy. Część posuwa się nawet o krok dalej, twierdząc, że mamy zostające w domach... lepiej dbają o rozwój swoich dzieci. „To, że matka jest w domu z dziećmi, nie oznacza, że nie jest pracowita. W domu pracy jest sporo, szczególnie gdy jest kilkoro małych dzieci. I tę pracowitość małe dziecko widzi, a to, że mama wychodzi do pracy, dla malucha niekoniecznie oznacza pracowitość, tylko to, że matka ma ważniejsze od niego sprawy i jego zostawia”. „Wychowałam pięcioro dzieci, mąż pracował, a ja dbałam o dom, moje dzieci skończyły dobre studia i świetnie zarabiają, płacą podatki i nie piszcie głupot, że nam, matkom, nic się nie należy”. Kto może dostać emeryturę w ramach programu Mama 4 Plus? Kobiety, które mają co najmniej 60 lat, urodziły i wychowały lub tylko wychowały co najmniej czwórkę dzieci, mężczyźni, którzy mają co najmniej 65 lat, i którzy wychowali co najmniej czwórkę dzieci (w przypadku śmierci bądź porzucenia przez matkę), osoby, które osiągnęły wiek emerytalny, ale nie nabyły prawa do emerytury, osoby, które mają emeryturę niższą od najniższej emerytury krajowej, osoby, które nie posiadają dochodu zapewniającego niezbędne środki utrzymania, osoby, które mieszkają i płacą podatki w Polsce od przynajmniej 10 lat. Zobacz też: Żadne 500 plus nie pokryje tego, ile pieniędzy wydasz na dziecko Urodzić jedno, dwójkę czy trójkę dzieci? Co się bardziej opłaca? Co przysługuje po urodzeniu dziecka w 2021 roku? [ULGI,ŚWIADCZENIA, ZASIŁKI]
Zarabiasz więcej od męża? Plusy i minusy bycia główną żywicielką rodziny
Przeczytaj, co zyskujesz, a co tracisz w sytuacji, kiedy to ty zarabiasz więcej od męża – i to na twoich barkach spoczywa utrzymanie rodziny.
Kiedy kobieta zarabia więcej od męża, on czuje się mniej męski. Jest zbytnio skupiona na swojej karierze i za mało czasu poświęca rodzinie. Jeśli kobieta zarabia więcej od męża, on w końcu od niej odejdzie, bo to nienaturalna sytuacja. Słyszałyście takie opinie, prawda? Te stereotypy na pewno nie wpływają korzystnie na samopoczucie kobiet, które są głównymi żywicielkami rodziny, a takich kobiet jest więcej, niż mogłoby się nam wydawać: jak wynika z badań TNS Polska, przeprowadzonych na zlecenie zarobki.pracuj.pl, już co 5 Polka zarabia więcej od swojego partnera. Co 3. mężczyzna źle się z tym czuje – 25 proc. mężczyzn uważa, że są gorzej traktowani przez lepiej zarabiające partnerki. Są jednak i plusy sytuacji,w której to kobieta jest karmicielką rodziny – przyjrzyjmy się im (a także tej mroczniejszej stronie też): Sukces zawodowy kobiety niszczy związek Opinia, że małżeństwa kobiet, które odnoszą zawodowe sukcesy, często kończą się rozwodem jest powszechna. Tymczasem, jak uważa Stephanie Coontz, dyrektorka amerykańskiego ośrodka badań nad współczesną rodziną, mija się to z prawdą: "Kiedyś rzeczywiście tak było, ale jeśli chodzi o małżeństwa zawarte w latach 90. i później, ta teza się nie sprawdza". Pora pożegnać ten mit! Kobiety sukcesu onieśmielają mężczyzn To prawda: z badań wynika, że mężczyźni boją się, że jeśli zarobki ich żon będą większe, ucierpi na tym ich poczucie męskości. Wielu z nich czerpie poczucie własnej wartości z osiągania większych sukcesów od kobiet, z którymi są związani, deprecjonują więc osiągnięcia swoich partnerek. Dużo zarabia? Zaniedbuje rodzinę! Wciąż pokutuje przekonanie, że odnosząca sukcesy kobieta zaniedbuje rodzinę i jest egoistką, mężczyzna w analogicznej sytuacji jest za to kompetentną głową rodziny, dobrze wypełniającą swoje obowiązki, przynależne mu z racji roli społecznej męża i ojca. Matki-żywicielki rzadziej mają nerwicę i napady lękowe W końcu dobra informacja: kobiety, które utrzymują rodzinę, rzadziej cierpią na zaburzenia psychiczne w rodzaju napadów lękowych i nerwic. Zdaniem autora badania, dr Christiny Munsch z Uniwersytetu w Connecticut (USA), wynika to z faktu, że dobrze zarabiająca kobieta jest pewniejsza siebie i spokojniejsza, wiedząc, że jest w stanie utrzymać najbliższych. Dobrze zarabiająca żona = mniej zestresowany mąż Kolejna dobra wiadomość, dla kobiet, które zarabiają lepiej od mężów: ich partnerzy są mniej zestresowani i znerwicowani, bo odczuwają mniejszy ciężar związany z odpowiedzialnością za utrzymanie rodziny. To samo dotyczy mężczyzn, których żony po prostu pracują, niekoniecznie muszą zarabiać więcej. Mężczyźni częściej zdradzają kobiety sukcesu Wracając do tematu zagrożonej męskości, kiedy partnerka zarabia więcej od mężczyzny: z badań dr Munsch wynika, że panowie w tej sytuacji są bardziej skłonni do zdrady, a kobiety przyznają, że muszą nieźle się nagimnastykować, żeby dopieścić ego swoich gorzej zarabiających partnerów. Mężczyźni, których żony utrzymują rodziny, są dobrymi ojcami Naturalną koleją rzeczy jest to, że kiedy kobieta spędza więcej czasu w pracy, mężczyzna musi przejąć na siebie więcej obowiązków domowych. Ta sytuacja ma wiele zalet: partnerstwo w związku oznacza więcej szczęścia w małżeństwie i lepszy seks dla małżonków (pierwsze badanie) oraz więcej czasu z tatą dla dzieci (drugie badanie). Zdaniem psychologów ojcowie w tej sytuacji mają więcej okazji, żeby nawiązać głęboką wieź z dziećmi, która będzie utrzymywać się nawet po ich powrocie do pracy, jeśli przez jakiś czas byli bezrobotni lub po zwiększeniu czasu, który spędzają w pracy, jeśli teraz pracują mniej od swoich żon. Mamy, które utrzymują rodzinę, mają poczucie winy Mamy, które są głównymi żywicielkami rodziny, często odczuwają zazdrość o czas, który ich partnerzy spędzają z dziećmi. Mają też poczucie winy, że one nie są tak bardzo obecne w życiu dzieci. Mogą też odczuwać frustrację, że wszystko jest na ich głowie. W pewnym badaniu zapytano dzieci o to, co by chciały otrzymać od swoich pracujących mam. Odpowiedź wcale nie brzmiała "więcej czasu dla mnie", lecz "Chciałbym, żeby mama była mniej zestresowana i mniej się martwiła". Chociaż na brak czasu dla rodziny narzekamy często, bez względu na wysokość zarobków, musimy pamiętać, że pracując, dajemy dzieciom dobry przykład: nasze córki mają większe ambicje, a w przyszłości będą odnosić większe sukcesy życiowe, nasi synowie natomiast wyrastają na szanujących kobiety mężczyzn, którzy w naturalny sposób tworzą oparte na partnerstwie związki. Jest się z czego cieszyć, prawda? A mężczyznom pozostaje wytłumaczyć, że nie są mniej męscy, jeśli na ich kontach bankowych jest mniej pieniędzy niż na kontach ich żon, bo męskość to coś zgoła innego. Zobacz też: 7 rzeczy, których nie chce słyszeć pracująca matka Godzenie pracy z macierzyństwem: to zrozumie tylko pracująca mama! Samotne żony pracujących mężów
WYNIKI Wygraj 1 z 3 zestawów kosmetyków Golden Rose! Konkurs „Pracująca mama”
Weź udział w naszym konkursie – napisz jak wygląda twoje poranne wyjście do pracy. Do wygrania 3 zestawy kosmetyków Golden Rose.
Co zyskuje dziecko dzięki pracującej mamie? Zdziwicie się!
Jakie są korzyści dla dziecka, kiedy mama pracuje? Niektóre z nich mogą być całkiem zaskakujące, przekonaj się sama!
Pracujesz? Twoje dziecko jest szczęściarzem! Korzyści dla dziecka wynikające z tego, że jego mama pracuje, wykraczają daleko poza fakt, że ma dzięki temu co jeść, w co się ubrać i gdzie mieszkać. Dlatego jeśli dopadają cię czasami wyrzuty sumienia, że spędzasz za mało czasu z dzieckiem albo że musi chodzić do żłobka, przeczytaj, jak wiele twoje dziecko zyskuje dzięki temu, że ty pracujesz. Możesz być zaskoczona! 1. Dzieci pracujących mam są bardziej samodzielne Jeśli pracujesz, twoje dziecko ma większe szanse być niezależne i samodzielne. Ponieważ w domach, w których rodzice pracują, ważna jest dobra organizacja czasu, więcej rzeczy dzieci wykonują samodzielnie: ubierają się same, wiedza, gdzie są ich rzeczy, pomagają w nakrywaniu do stołu i sprzątaniu po posiłkach itp. Pracujecie razem, działacie jako drużyna. To dobrze, bo samodzielność jest ważna w życiu, a współcześnie dość często dzieci są wyręczane w czynnościach, które spokojnie mogłyby wykonywać same. Obowiązki domowe to nie wyzysk dziecka, tylko część życia, nauka odpowiedzialności i umiejętności, które będą mu w życiu potrzebne. 2. Lepsza przyszłość Z badań przeprowadzonych przez naukowców z Harvardu wynika, że dorosłe kobiety, których matki pracowały, kiedy one były dziećmi, mają większe szanse na znalezienie pracy, częściej niż w przypadku dzieci niepracujących mam, jest to praca na wysokim stanowisku, częściej też zarabiają więcej niż kobiety, których mamy nie pracowały zawodowo. Jeśli chodzi o mężczyzn, którzy w dzieciństwie mieli pracujące mamy, są oni bardziej zaangażowani we wspólne prowadzenie domu i opiekę nad dziećmi. 3. Większa elastyczność Zarówno pracujące mamy, jak i ich dzieci, uczą się większej elastyczności i odróżniania spraw ważnych od tych, które mogą poczekać. Dziecko pracującej mamy może nauczyć się, że czasami musi poczekać aż ona się z nim pobawi, ale nie oznacza to, że w ogóle tego nie zrobi. Dzięki temu, że nie oczekują, że zawsze od razu dostaną to, czego chcą, w przyszłości będzie im łatwiej zachować spokój w sytuacji, gdy coś pójdzie nie po ich myśli. 4. Cenny czas z mamą Dzieci pracujących mam spędzają z nimi czas na robieniu fajnych, wartościowych rzeczy: bawiąc się z nimi, grając, czytając, wychodząc gdzieś razem, po prostu mając 100 proc. uwagi mamy. Czas po pracy, weekendy i święta to momenty, które chcemy wykorzystać jak najlepiej, bo mamy mało wolnego czasu, więc każda chwila z rodziną jest na wagę złota. 5. Uczą się szanować pieniądze "Dlaczego musisz iść do pracy?", "Nie idź do pracy!" - takie zdania rozdzierają serca pracujących mam. Kiedy jednak dziecko zaczyna rozumieć, że mama pracuje po to, żeby zarabiać pieniądze konieczne do życia, szybciej uczy się szanować pieniądze i rozumieć ideę obowiązków. 6. Podziw dla mamy Z czasem dziecko nauczy się podziwiać mamę, dla której praca nie jest tylko sposobem zarabiania na życie, ale także pasją. Jeśli lubisz pracować, nie czujesz się dobrze w domu, twoje dziecko zrozumie, że spełniona mama jest szczęśliwsza i że każdy ma prawo do swoich pasji i zaspokajania własnych potrzeb. A te są różne, tak jak różni są ludzie. W przeszłości będzie więc dawać też do tego prawo swoim partnerom i partnerkom, budując przy okazji zdrowsze i szczęśliwsze związki. Zobacz też: Dzieci pracujących mam dobrze sobie radzą. I to bardzo! Jak pracować i wychować dziecko bez niani?
Pracujesz? Te rzeczy odpuść sobie przed Świętami!
Przed Świętami jest tyle rzeczy do zrobienia! Musi być idealnie, prawda? Ale jeśli pracujesz, odpuść sobie kilka z nich. Nie chcesz chyba przespać Świąt, bo będziesz zbyt zmęczona, żeby się nimi cieszyć?
Okres przedświąteczny tradycyjnie upływa nam na dekorowaniu domu, pieczeniu pierników do przedszkoli i dla bliskich, kupowaniu prezentów świątecznych, planowaniu świątecznego menu i sprzątaniu, gotowaniu, przygotowywaniu... Dużo tego, nic dziwnego, że kiedy w wigilijny wieczór w końcu dostrzegamy blask pierwszej gwiazdki, jesteśmy tak zmęczone, że najchętniej poszłybyśmy spać. A kiedy znaleźć czas na te wszystkie rzeczy, które trzeba zrobić przed świętami? Jeśli na dodatek jesteś pracującą mamą, tego czasu masz naprawdę jak na lekarstwo. W tym roku nie daj się ponieść przedświątecznemu szaleństwu, oto lista rzeczy, które możesz z czystym sumieniem odpuścić, bez straty dla bliskich, świątecznej atmosfery i wyjątkowości tego okresu. Nie zgłaszaj się na ochotniczkę! Dekorowanie pierników w przedszkolu, wypieki na klasową Wigilię, ciasto na świąteczny poczęstunek w pracy? Pewnie, byłoby miło, ale czy naprawdę masz na to czas i siłę po całym dniu w pracy? Odpuść sobie nocne wypieki i lukrowe ornamenty na ciasteczkach. Kup toruńskie pierniki, są pyszne! W tym roku pozwól wykazać się innym. Koniecznie! Nie szalej z rękodziełem Innymi słowy: przemyśl jakie prezenty własnej roboty rzeczywiście chcesz i musisz zrobić. I mierz siły na zamiary – wieszcz nie może się mylić! Koc w kształcie ogona syrenki dla wychowawcy syna? Czapka dla sąsiadki i piernikowy likier dla teściowej? Jeśli masz na to czas – pewnie. Ale może zamiast robić prezenty rodem z Pinteresta, przeznaczysz ten czas na przygotowanie czegoś na wasze Święta, zamiast do ostatniej sekundy nadrabiać zaległości? Święta zawsze nadchodzą szybciej, niż się tego spodziewamy! Nie wysyłaj kartek z życzeniami Ja wiem, że to kontrowersyjna rada. Wiem też, że miło jest dostać taką kartkę. Ale najpierw musisz ją kupić, potem wypisać, zaadresować, odstać swoje na poczcie... A ile Ty kartek dostajesz co roku? Może w tym roku dasz sobie z tym spokój i - jak reszta populacji - wyślesz życzenia za pośrednictwem nowoczesnej technologii? I dołączysz do nich zdjęcie waszej radosnej i niezmęczonej rodzinki? Mamy nawet dla Ciebie fajne wierszyki i życzenia świąteczne, które możesz wysłać SMS-em! Nie bierz dodatkowych zleceń Jeśli masz taką pracę, że możesz brać dodatkowe zlecenia lub nadgodziny, zrezygnuj z tego w tym roku. Jasne, perspektywa droższych prezentów jest kusząca, ale w ostatecznym rozrachunku, dziecko i tak woli czas spędzony z mamą. Wypoczętą i uśmiechniętą. A nowa zabawka za kilka dni i tak wyląduje gdzieś w kącie... Czy warto się tak zapracowywać? Nie wychodź ostatnia z imprezy w pracy Wiele zakładów pracy organizuje Wigilie dla pracowników. Scenariusz jest zwykle taki sam: ktoś się upije, ktoś narozrabia, następnego dnia wszyscy leczą kaca, a większość wstydzi się pokazać współpracownikom – bo za dużo powiedzieli, bo mieli słabą głowę, bo z kimś się pokłócili... Pójdź oczywiście, zostań na chwilę, ale nie musisz zamykać baru. Wróć do domu, do bliskich, wyśpij się i bądź królową następnego dnia! Nie rezygnuj z czasu dla siebie W ferworze przygotowań świątecznych, często brakuje nam czasu dla siebie. W tym roku znajdź czas na fryzjera, kosmetyczkę i manicure. Czuj się odświętnie, wyglądaj pięknie i uśmiechaj się na zdjęciach! Przeżyj Święta po swojemu! Lubisz organizować Święta u siebie? Wspaniale, zrób to. Wolisz odwiedzać bliskich? Nie rezygnuj z tego! W tym roku nie masz ochoty pokonywać wielu kilometrów by spędzić Święta z rodziną, wolałabyś spędzić je w domu tylko z mężem i dziećmi? Zrób tak. Wiem, że to trudne i wiele osób może być tym zmartwionych i robić ci wyrzuty, ale... Mamy jedno życie, prawda? Niech tegoroczne Święta będą naprawdę spokojnym i pełnym miłości czasem dla Ciebie i Twoich najbliższych! Zobacz też: 7 rad, jak mieć spokojne święta Prezenty świąteczne: od serca, a nie z portfela Filmy świąteczne dla dzieci: nie tylko Kevin!
Jak tu pracować podczas rozwodu? Podpowiadamy!
Chodzenie do pracy, kiedy jesteś w trakcie rozwodu albo akurat rozstałaś się z partnerem, to trudne zadanie. Przeczytaj, jak sobie poradzić w tym czasie.
Już samo bycie pracującą mamą jest trudne, bo wymaga ogromnego wysiłku, żeby podołać wszystkim obowiązkom zawodowym i osobistym. Samotnym matkom jest jeszcze trudniej, bo zazwyczaj nie mają nikogo, z kim mogłyby dzielić się tymi obowiązkami. Najtrudniej jest chyba jednak tym kobietom, które akurat przechodzą rozstanie z mężem lub partnerem. Odbudowywanie swojego życia i próba odnalezienia się w nowej rzeczywistości samotnego rodzica i osoby pracującej, przy jednoczesnym przechodzeniu przez tak skrajnie wyczerpujące doświadczenie jakim jest rozwód lub rozstanie, to nie lada wyzwanie. Jak zorganizować ten czas, żeby przejść go jak najłatwiej? 1. Rodzicielski plan wychowawczy W wychowywaniu dzieci jedno jest pewne: nieprzewidywane sytuacje będą się zdarzać. Choroba. Nagły wypadek. Telefon ze szkoły. Wakacje. Podchodząc do rozwodu, musicie więc przedyskutować sprawy związane z opieką nad dzieckiem w takich sytuacjach. Nie daj się wpędzić w myślenie, że to teraz wyłącznie twój obowiązek. O ile twój (wkrótce) były mąż nie zostanie pozbawiony władzy rodzicielskiej, on także powinien brać na siebie trudny związane z nieprzewidywanymi sytuacjami. Stwórzcie rodzicielski plan wychowawczy – oprócz tego, że pomoże wam zadecydować o ważnych kwestiach dotyczących dzieci – od wakacji przez nieprzewidywane duże wypadki po kwestie związane z kontaktami z rodziną, nowymi partnerami itd. Sądy też coraz częściej wymagają przedstawienia takiego planu. 2. Opieka nad dzieckiem Przedyskutujcie razem, kto może zajmować się waszymi dziećmi w razie potrzeby. Stwórzcie listę opiekunów, krewnych, przyjaciół i/lub sąsiadów, których oboje akceptujecie i którym oboje ufacie. Dotyczy to nie tylko sytuacji, kiedy sąd i wy zadecydujecie o opiece naprzemiennej nad dzieckiem. 3. Zachowaj prywatność Przechodzenie przez rozwód jest trudne, ale nawet jeśli palce cię świerzbią, żeby pisać o tym doświadczeniu na blogu lub Facebooku – nie rób tego! Twoi znajomi z pracy, aktualni, byli lub przyszli szefowie nie chcą o tym wiedzieć i nie ocenią pozytywnie wpisów o walkach, które ty i twój prawie były mąż toczycie między sobą. Linki do artykułów o zdradzie, alimentach, niezaangażowanych ojcach itd. to też zły pomysł. Obserwatorzy poczują się tym zażenowani, a ty dużo stracisz w ich oczach. 4. Rozwód w czasie prywatnym W godzinach pracy nie rozmawiaj ze swoim wkrótce byłym mężem o sprawach związanych z rozstaniem czy dziećmi (poza ewentualnymi nagłymi sytuacjami, jak te z pierwszego punktu). To pozwoli ci skupić się na pracy i nie zaniedbać obowiązków. Pamiętaj, że stabilna praca i stała pensja to twoi najwięksi sojusznicy w samodzielnym rodzicielstwie. 5. Szukaj wsparcia poza pracą Chociaż kuszącym może ci się wydawać rozmawianie o domowych problemach z koleżankami z pracy, powstrzymaj się. Oczywiście każda z nich może mieć podobne doświadczenia lub cenne rady, ale lepiej nie być tą z etykietką "ona właśnie się rozwodzi", bo to będzie miało wpływ na twoją pracę, to jak jesteś tam oceniana i może nawet zaprzepaścić twoje szanse na awans lub podwyżkę. 6. Bądź pracoholiczką! Niewiele osób potrafi całkowicie odciąć się do problemów w domu, kiedy przekraczają próg pracy, a w najgorszych momentach jedyne, czego potrzebują to kąt, w którym mogliby się zaszyć i wypłakać. To nie najlepszy okres do pracy, ale nie pozostaje nic innego, jak rzucić się w wykonywanie obowiązków zawodowych, żeby odciągnąć myśli od trudności w życiu prywatnym. Nikt nie twierdzi, że to łatwe, ale na pewno warto spróbować. Po jakimś czasie zauważysz, że to działa, a nawet daje ci upragnione godziny wytchnienia od przeżywania domowych tragedii. Czas rozwodu jest jednym z najtrudniejszych okresów w życiu, a przejście od wychowywania dzieci we dwójkę do bycia samotnym rodzicem, wymaga nauki i wyciągania nauczek z błędów. Na wiele decyzji, które będziesz musiała podjąć, nie będziesz przygotowana, ale będziesz się tego uczyć po drodze. Dasz radę. Pamiętaj, że dobra organizacja, opanowanie i pozostawianie trudnych emocji na czas, kiedy jesteś sama lub z zaufanymi ludźmi, pomogą ci łatwiej przejść przez ten okres z jak najmniejszą szkodą dla siebie i dzieci. Zobacz też: Nowe życie po rozwodzie Jak ochronić dziecko w czasie rozwodu? Jak samotne matki ułatwiają sobie życie: 6 sprawdzonych rad
Kiedy spać, kochać się, pracować? Testujemy ekspercki plan dnia
Ekspert od snu z Uniwersytetu w Oksfordzie twierdzi, że zna odpowiedź na pytanie, która godzina jest najlepsza na każdą codzienną czynność. Rozpisał to w formie planu dnia. Postanowiłam sprawdzić, czy tak rzeczywiście będzie najlepiej – ja, matka dwojga. Z jakim efektem?
Wyłożyłam się już na początku. Dr Paul Kelley twierdzi, że w zależności od wieku nasz dobowy zegar potrzebuje innych pór snu, czuwania, pracy, jedzenia etc. Rozpisał więc na łamach gazety "The Daily Mail" ściągawkę na różne dekady życia – począwszy od ludzi po dwudziestce (Obudź się o 9.30, idź spać o 1.00), na siedemdziesięciolatkach skończywszy (pobudka o 6.00, sen o 21.30). Stojąc właśnie jedną nogą nad grobem... tfu tfu! Będąc właśnie na przełomie dekad, wybrałam tę, która brzmi milej dla ucha: 30+. Wydaje mi się też, że dla wielu z was taka lista dla osób po trzydziestce okaże się przydatna, a jeśli chcecie taką dla dwudziestek i czterdziestek – dacie znać, to napiszę. Idealny plan dnia dla osób 30+ 8.10 Pobudka! Dr Kelly twierdzi, że między 3. a 4. dekadą życia następuje wielka przepaść: "Twój mózg, płuca i mięśnie zaczynają się starzeć, więc twój wewnętrzny zegar przestawia się na wcześniejsze godziny, żeby zmaksymalizować czas, gdy jesteś najbardziej czujna". 8.20 Kochaj się! Profesor twierdzi, że słońce wzmaga produkcję testosteronu u obu płci, dzięki czemu uprawianie seksu o tej porze to idealny pomysł. 8.40 Śniadanie: po seksie pora na lekkie i zdrowe śniadanko. 10.40 Zacznij pracę. Poziom kortyzolu osiąga swój szczyt, dzięki czemu o tej porze twój trzydziestokilkuletni mózg pracuje najlepiej. 14.10 Lunch. Pora coś zjeść, najlepiej bogatego w białko. Jak będziesz to odwlekać, twój organizm zacznie zużywać zapasy glukozy, a ty będziesz się łatwo denerwować. 15.40 Drzemka. Jeśli jesteś młodym niewyspanym rodzicem – radzi dr Kelley – teraz jest pora na 20-minutową drzemkę. 18.40 Koniec pracy: wczesny wieczór to doskonały moment na zakończenie pracy, właśnie kończy się twój wytężony okres koncentracji. 19.00 Ćwiczenia. Na tym etapie życia lepiej ćwiczyć później, kiedy mięśnie są już nieźle rozruszane. 19.45 Życie towarzyskie. To o tej porze, jak twierzi dr Kelley, masz najlepszy nastrój i rozkwitasz towarzysko. 20.10 Kolacja. Jedzenia będziesz potrzebować jakieś 90 minut po zakończeniu pracy. To też dobra pora na drinka – w czwartej dekadzie życia wątroba jeszcze nieźle radzi sobie z alkoholem. 22.00 Telewizja/tablet: tylko uwaga na sztuczne światło – za dużo obniża jakość snu. 23.40 Spaaaać! Jak to wyglądało w praktyce Przypomnijmy: mam dwoje dzieci, może nie jestem świeżo upieczoną mamą, ale niewyspanie nie jest mi obce, pracuję, jem, czyli mogę przystąpić do testowania planu dr Kelley. Godziny wg planu – czy udało mi się cokolwiek zrobić zgodnie z sugestią? 8.10 Jadę autobusem do pracy, u mojego boku syn, którego po drodze odstawię do przedszkola. Pobudka była o 6.45. Gdybym czekała do 8.10, moje starsze dziecko notorycznie stawiałoby się do szkoły na 3 lekcję! 8.20 Macham synowi na pożegnanie i pędzę na kolejny autobus do pracy. Seksu rano nie było wcale, bo i kiedy? 8.40 Włączam komputer w redakcji. Śniadanie było o 7.10. Oczywiście lekkie i zdrowe. Teraz liczę minuty do drugiego. 10.40 Pracuję już od dwóch godzin. Okres najwyższych obrotów właśnie zaczyna przemijać na myśl o zbliżającym się obiedzie (jeść!!!). 14.10 Od dwóch godzin jestem po obiedzie. Powoli kończę różne projekty. Znowu jestem głodna. 15.40 O tej porze odbieram syna z przedszkola. Musimy jeszcze pojechać po jego siostrę do szkoły. Jakakolwiek sugestia w stylu: niewyspany rodzicu, spróbuj się zdrzemnąć w ciągu dnia wydaje mi się grubym nietaktem. 18.40 Pracę skończyłam dużo wcześniej, ale też nie miałam w jej trakcie przerw na spanie... O tej porze jem z dziećmi kolację i przygotowuję najmłodszych do snu. 19.00 Jeśli ćwiczeniami jest kąpiel dwojga dzieci i zagonienie ich do łóżek, to nawet się zgadza. To właściwie prawdziwy poligon! 19.45 Życie towarzyskie upływa mi o tej porze przy łóżeczku syna, z którym robię ćwiczenia logopedyczne i czytam mu książki. W tym czasie córka sama czyta sobie do snu. 20.10 Czasami rzeczywiście jem kolację o tej porze. To także moment ważkich decyzji: jaki film, który serial, a może muzyka lub książka? 22.00 Mówię ukochanemu dobranoc, jeśli on jeszcze nie chce spać i ze szklanką wody udaję się na spoczynek. Jutro przecież znowu obudzę się o porze rekomendowanej sześćdziesięciolatkom! 23.40 Ciiiicho, nie budzić! Kilka słów podsumowania Nie wiem, czy komukolwiek, kto nie pracuje z domu, udaje się żyć według takiego grafiku. Moim zdaniem to niemożliwe. Eksperyment z dnia wolnego od pracy też się nie sprawdził, bo obudziłam się sama z siebie o 6.00 (to pora dla siedemdziesięciolatka, jak mówi dr Kelley), a o 22.00 zasnęłam przed telewizorem. Jak sześćdziesięciolatek! Rzucam okiem na rozpiskę dla czterdziestolatków i widzę, że chociaż kochać się im nie każą rano, tylko o 22.20 (oksytocyna pomoże zasnąć), niestety pojawia się sprzątanie domu o 15.30 jako przerwa w pracy i tu już zupełnie poległam. Szefowo, wyskoczę na dwie godzinki umyć wannę, ok? I to by było na tyle, jeśli chodzi o plany dnia w realnym świecie, poza murami renomowanych uniwersytetów. Nijak mają się do rzeczywistości. A wy o której wstajecie i o której kładziecie się spać? Co z resztą dnia? Napiszcie w komentarzu! Zobacz też: Jak to? Ja nic nie robię? Macierzyństwo i selfie: bez lukru! Co robi mama, która "siedzi" z dzieckiem w domu? 10 wstydliwych rodzicielskich lifehacków
Uwaga! Ważna informacja dla karmiących matek, które podróżują samolotem
Jeśli karmisz piersią i wybierasz się w podróż samolotem, lepiej przeczytaj tę informację, żeby nie spotkało cię to samo, co tę karmiącą mamę dwojga dzieci. Kobieta była wstrząśnięta!
Trudno się dziwić wzburzeniu Jessici Coakley Martinez. Kobieta zamieściła na Facebooku post, po tym jak na londyńskim lotnisku Heathrow spotkała ją bardzo nieprzyjemna sytuacja: "Normalnie nie zamieściłabym tutaj czegoś tak osobistego, ale nie pamiętam kiedy ostatnio tak bardzo się zdenerwowałam" - tak zaczęła swoją historię o tym, jak strażnicy na lotnisku kazali jej wyrzucić 14,5 litra mleka, które odciągała dla swojego syna przez dwa tygodnie! Ta karmiąca mama, której praca wymaga podróży, nie chce się poddać i z wielką determinacją robi wszystko, żeby karmić swojego syna do jego pierwszych urodzin – co oznacza w jej przypadku również wiele czasu spędzonego przy laktatorze. Tym bardziej więc bolesna była dla niej decyzja pracowników lotniska Heathrow, zwłaszcza, że w ciągu ostatnich dwóch tygodni Jessica przeszła przez kontrole na lotniskach w kilku krajach i nigdzie nie robiono jej problemów z powodu zamrożonego mleka, które przewoziła. Służba graniczna z Heathrow tłumaczyła wzburzonej mamie, że fakt, że mleko jest zamrożone nie oznacza, że podczas podróży nie może się rozmrozić i zmienić w płyn – a przewożenia płynów zabrania prawo lotnicze. Koniec dyskusji! "Tu nie chodziło o jakąś unikalną butelkę wina czy luksusowe perfumy, które chciałam wziąć na pokład. To było coś głęboko osobistego. To było zdrowie i składniki odżywcze dla mojego syna. To były pieniądze, które teraz będę musiała całkiem niepotrzebnie wydać na mieszankę. To nie była dawka mleka na jutro; to były całe dwa tygodnie odżywiania mojego synka. I niezliczone godziny mojego czasu, energii, a w niektórych przypadkach także godności – wszystko po to, że jestem skłonna zrobić wszystko, żeby moje dziecko otrzymało to, czego potrzebuje. I to wszystko wylądowało w koszu na śmieci jak jakaś przypadkowa butelka szamponu...". Cały post Martinez brzmiał tak: Trudno nie sympatyzować z tą mamą. Każda kobieta, która kiedyś odciągała pokarm wie, ile pracy i wysiłku trzeba włożyć w tę czynność. Wiele z nas rezygnuje, bo to zadanie okazuje się ponad nasze siły. Tym bardziej więc współczujemy Martinez. Pamiętajcie: jeśli wybieracie się w podróż samolotem bez dzieci i zamierzacie w tym czasie odciągać pokarm, może się okazać, że nie będziecie mogły wnieść mleka na pokład samolotu. Lepiej wiedzieć o tym zawczasu, niż przeżyć później takie gorzkie rozczarowanie. Zobacz też: Jak latać samolotem z dzieckiem? Szok. Urodziła w samolocie, bo nie wiedziała, że jest w ciąży Niesamowite! Zobacz, co ta mama uchwyciła na zdjęciu swojego mleka!
Pracująca mama opiekująca się małym dzieckiem - co może, a czego nie?
Kiedy matka opiekująca się małym dzieckiem może odmówić pracodawcy wykonania pracy? Czy oddanie dziecka do żłobka lub przedszkola to zaprzestanie sprawowania opieki?
Zakazy kodeksowe: pracownica z małym dzieckiem Zgodnie z art. 178 §2 Kodeksu pracy pracownicy opiekującej się dzieckiem do ukończenia przez nie 4. roku życia nie wolno bez jej zgody zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w przerywanym systemie czasu pracy oraz delegować poza stałe miejsce pracy. Zakaz ten ma więc charakter warunkowy. Dla porównania zatrudnianie pracownicy w ciąży w nadgodzinach i w porze nocnej jest zakazane bezwzględnie i nawet jej zgoda nie uprawnia pracodawcy do podjęcia wspomnianych praktyk. Jeśli jednak pracodawca chciałby delegować pracownicę w ciąży poza stałe miejsce pracy bądź zatrudnić ją w systemie przerywanego czasu pracy, może to zrobić za uprzednią zgodą pracownicy (tak jak w przypadku osoby opiekującej się małym dzieckiem). Zgodnie z powyższym matki opiekujące się dziećmi do 4. roku życia mogą pracować maksymalnie 8 godzin w wymiarze dobowym czasu pracy. Nawet jeśli są zatrudnione w takich systemach czasu pracy jak równoważny, w ruchu ciągłym, skróconego tygodnia pracy czy pracy weekendowej. Mimo iż w tych systemach czasu pracy można co do zasady przedłużać dobowy czas pracy danego pracownika, w przypadku osób opiekujących się małymi dziećmi obowiązuje zakaz takich praktyk. W sytuacji obniżenia pracownikowi z tego tytułu dobowego wymiaru czasu pracy do 8 godzin zachowuje on prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany. Wątpliwości może budzić zakaz delegowania pracownika poza stałe miejsce pracy. Co należy rozumieć przez stałe miejsce pracy? Uznaje się, że chodzi o miejscowość stałego wykonywania pracy przez pracownika bądź miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy. Gdyby więc pracodawca delegował pracownika do pracy w innej miejscowości, wymagana jest zgoda osoby delegowanej. Przykład Joanna ma trzyletnią córkę Julię i zajmuje się jej wychowaniem. Pracuje w Siedlcach. Pracodawca poinformował ją o potrzebie delegowania jej do pracy w Warszawie. Pracownica nie wyraziła zgody na wyjazd, powołując się na art. 178 §2 Kodeksu pracy. Zobacz także: Jakie uprawnienia ma pracujący ojciec małego dziecka? [CMS_PAGE_BREAK] Zgoda pracownicy na nadgodziny i delegację Jak już zostało wspomniane, zakazy kodeksowe dotyczące kobiet (także mężczyzn) opiekujących się małymi dziećmi nie mają charakteru bezwzględnego. Warunkiem umożliwiającym zatrudnienie ich w godzinach nadliczbowych czy delegowanie poza stałe miejsce wykonywania pracy jest wyrażenie zgody przez pracownicę-matkę. Takie oświadczenie woli może zostać wyrażone w dowolny sposób. Dopuszcza się także formę ustną. Co istotne, pracodawca w celu uzasadnienia swoich poczynań musi za każdym razem otrzymywać zgodę od pracownicy. Nie wystarczy więc tylko raz uzyskać zgodę, np. na delegowanie, by później stosować to rozwiązanie częściej. Przy każdym kolejnym zamiarze delegowania kobiety do pracy poza stałym miejsce pracy należy uzyskać jej zgodę. Opieka nad dzieckiem a zaprzestanie sprawowania opieki Zakazy kodeksowe dotyczą osób, które sprawują faktyczną opiekę nad dzieckiem do 4. roku życia. Dziecko musi przebywać razem z opiekunem we wspólnym gospodarstwie domowym. Warto podkreślić w tym miejscu, że oddanie dziecka na kilka godzin do żłobka czy przedszkola, nie może zostać uznane za zaprzestanie sprawowania opieki. To samo dotyczy pomocy ze strony rodziny czy innych osób. Za zaprzestanie sprawowania opieki uznaje się jednak z całą pewnością oddanie dziecka na wychowanie innej osobie oraz rezygnację z wychowywania dziecka. W takich przypadkach matka nie może korzystać z ochrony kodeksowej. Podstawa prawna: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) Polecamy: Małe dziecko a praca w dużej odległości
Nie wiesz jak zorganizować dziecku czas w wakacje, gdy ty jesteś w pracy, a przedszkole jest zamknięte? Zobacz, jakie masz możliwości.
Zmęczona? Przeczytaj. Koło ratunkowe dla pracującej mamy
Ciągłe zmęczenie oznacza, że twój organizm krzyczy: "Pomocy! Moje rezerwy energetyczne są na wyczerpaniu!". Możesz to zmienić.
Budzisz się zmęczona i wpadasz w irytację zanim na dobre otworzysz oczy: bo zaspałaś, bo dziecko nie chce założyć bluzy w paski, bo znów zapodziałaś gdzieś klucze... Po awanturze w drzwiach przedszkola/żłobka masz wszystkiego dosyć, choć dzień jeszcze się na dobre nie zaczął. W pracy jest jeszcze gorzej. Nie możesz się skoncentrować i każdy drobiazg wyprowadza cię z równowagi. Zamiast uwinąć się ze wszystkim jak najszybciej, pół dnia ziewasz i próbujesz zebrać siły, a potem próbujesz nadrobić stracony czas narzucając sobie mordercze tempo. Wyczerpana wracasz do domu marząc o tym, by wyciągnąć się na kanapie. Nic z tego: trzeba jeszcze zrobić zakupy, przygotować obiad, wyprowadzić psa, posprzątać, wyprasować ubrania... A gdzie czas i energia na zabawę z dzieckiem? Na posłuchanie o głupim Maćku ze starszaków? Rozmowę z mężem? Wypad do kina? Uśmiechasz się z wysiłkiem do dziecka i czujesz, że nawalasz na całej linii. Przez całe popołudnie zasypiasz na stojąco, a gdy wreszcie możesz się położyć, godzinami przewracasz się z boku na bok. Rano znów wstaniesz trzy kwadranse po czasie i wszystko zacznie się od nowa... Jeśli czytając te słowa widzisz swoje życie, najwyższy czas coś zmienić. Od czego zacząć? Spójrz prawdzie w oczy i powiedz sobie jasno: nie da się być doskonałym na wszystkich frontach. Pracujące na pełnym etacie, zrelaksowane i pięknie umalowane matki idealne, baraszkujące z dziećmi w lśniących czystością mieszkaniach, istnieją tylko w wyobraźni reżyserów przesłodzonych seriali. Odpuść sobie. Ustal priorytety. Co jest dla ciebie ważniejsze (właśnie dziś, nie zawsze): zabawa z dzieckiem a potem chwila relaksu na kanapie czy idealnie wysprzątane mieszkanie? Super obiad czy spokojna rozmowa? Wyprasowane ubrania czy oglądanie z mężem zdjęć z wakacji. Wiadomo, że nie da się spędzić życia wyłącznie na przyjemnościach i czasem trzeba umyć okna, ale może niekoniecznie dzisiaj? Pozbądź się obowiązków. Zastanów się, które z twoich obowiązków mógłby przejąć ktoś inny. Mąż, mama, teściowa – ktokolwiek. Zakupy, wizyta z dzieckiem u laryngologa, szukanie sandałów na lato, ćwiczenia zalecone przez logopedę – jest czym się podzielić. Nie ma ochotników? Wyznacz ich. Powiedz konkretnie, czego oczekujesz. To skuteczniejsze od utyskiwania i liczenia na to, że bliscy będą ci czytać w myślach. Nie będą. A może zapłacenie komuś za gruntowne sprzątanie dwa razy w miesiącu wcale nie było by aż tak bezsensownym wydatkiem? Zastanów się także, co mogłabyś sobie darować. Może prasowanie? Pomyśl też o czasie tylko dla ciebie. Przeczytaj: Zestresowana matka idzie na... jogę. Bądź elastyczna. Jeśli np. zaplanujesz, że powrót z przedszkola zajmie ci nie więcej niż kwadrans, wpadniesz w furię już przy trzecim krzaczku, który koniecznie, ale to koniecznie musi obejrzeć twoje dziecko. Zagoń dziecko do roboty. Nie będziesz musiała rozstrzygać dylematu: kolacja/wyciąganie prania/sprzątanie czy zabawa. A malec na tym skorzysta. To prawda: wysmaruje blat masłem i zrobi sobie czapkę z rajstopek. Ale wiele się nauczy i przy okazji będziecie mogli się powygłupiać. Przeczytaj, jakie korzyści daje gotowanie z dzieckiem [CMS_PAGE_BREAK] Przyjrzyj się temu, co jesz Jeśli zaczynasz dzień od kawy, a na pierwszy i - bądźmy szczerzy - nie zawsze wartościowy posiłek masz czas po południu, nic dziwnego, że nie masz siły. Jak długo można jechać na rezerwie? Odwiedź lekarza. Chroniczne zmęczenie może być wynikiem jakiegoś problemu ze zdrowiem, np. niedoczynności tarczycy albo anemii. Znajdź chwilę dla siebie. I wykorzystaj ją tak jak lubisz. To nie jest objaw egoizmu, wręcz przeciwnie. Tylko zapewniając sobie minimum komfortu można naprawdę dobrze dbać o innych. Bez tego prędzej czy później zwycięzy frustracja. Od czasu do czasu ładuj akumulatory: idź na babskie plotki, zagraj w scrable, potańcz, poczytaj coś, obejrzyj. I nie miej wyrzutów sumienia, że zostawiasz dziecko z kimś innym. Dla niego to także ciekawa odmiana. Staraj się nie zarywać nocy. Pomijając sytuacje wyjątkowe (gdy np. dziecko jest chore), śpij tyle, ile potrzebujesz albo chociaż ile się da. Jeśli codziennie będziesz spać tylko godzinę krócej niż powinnaś, po tygodniu deficyt snu wyniesie aż 7 godzin! Gdy człowiek jest wyczerpany, nawet najprostsza rzecz wydaje mu się trudna. Pobądź chwilę tu i teraz. Gdy człowiek ciągle się spieszy, zaczyna się czuć jak roller coaster. Wyrobi zakręt czy nie? Zatrzymaj się, choćby na kwadrans. Choćby się waliło i paliło, przez chwilę nie myśl o tym, co było, ani co będzie. Jesteś tylko ty i ta chwila. Nie mów, że się nie da. Możesz powiedzieć „Zaraz, zaraz! Jakim cudem mam znaleźć chwilę dla siebie/nie zarywać nocy/zatrzymać się etc. etc, skoro mam na głowie tysiąc spraw, jeszcze nie zrobiłam tego ani tamtego, czeka na mnie owamto?” Mimo to spróbuj. Może świat się nie zawali?
Nerwy, wyrzuty sumienia i łzawe pożegnania z dzieckiem – pracująca mama nie ma lekko. To, jak poradzisz sobie z tą sytuacją, zależy od ciebie!
Zdenerwowana? Właśnie tak możesz się czuć tuż przed godziną zero. I to niezależnie od tego, jak długo nie byłaś w pracy. Sytuację da się jednak opanować bez łez.
Wcale nie chcemy przekonywać cię, że wszystko pójdzie jak po maśle. Powrót do firmy i dawnej aktywności zawodowej to kolejna spora zmiana w twoim życiu. Od teraz jesteś pracującą mamą – to zupełnie nowa rola. Pierwszy dzień w pracy jest naprawdę ważny, a czasem także niełatwy. Przygotuj się więc do niego. Dzień wcześniej 1. Idź do fryzjera i zatroszcz się o siebie. To ważne, byś czuła się zadbana i pewna swojego wyglądu. Po przekroczeniu progu biura nie będziesz uważała siebie za mamę domową, która nagle znalazła się w nieoswojonym miejscu. 2. Przygotuj dla niani lub babci rozpiskę planu dnia dziecka. Nawet jeśli jesteś pewna, że ona już to wszystko wie. Poczujesz się pewniej, unikniesz zadawania nerwowych pytań. W ostatniej chwili przypomina się dużo spraw, które lepiej mieć już z głowy. 3. Powieś w widocznym miejscu swój numer telefonu, najlepiej komórki i bezpośredniego do pracy. 4. Naszykuj sobie ubranie na następny dzień. Uprasuj bluzkę, wybierz buty, modne dodatki. Rano może zabraknąć na to czasu i stres gotowy. 5. Upiecz ciasto dla koleżanek i kolegów z pracy. Zrobi to na nich miłe wrażenie. Nie eksperymentuj, wykorzystaj sprawdzony przepis. 6. Idź spać o w miarę wczesnej godzinie. Nazajutrz wstań nieco wcześniej – ranek przyda się na krótkie pobycie z dzieckiem bez pośpiechu. A dobrze by było, gdybyś była wyspana. Zobacz także: Jestem mamą i pracuję. Godzina zero 1. Zjedz z dzieckiem śniadanie bez pośpiechu, w spokojnej atmosferze. Pobawcie się chwilę, poprzytulajcie. Staraj się być na luzie – maluch na pewno wyczuje, że dzieje się coś niecodziennego. Jeśli będziesz zbyt spięta, mogą zacząć się kłopoty. 2. Weź zdjęcia dziecka. Pokażesz je koleżankom. Poza tym w chwilach kryzysu dodadzą ci otuchy. 3. Wyjdź o ustalonej wcześniej godzinie. Nie przedłużaj pożegnania z maluchem. Uśmiechnij się, powiedz, gdzie idziesz i kiedy wrócisz (nawet jeśli dziecko jeszcze niewiele z tego zrozumie), daj buziaka, pomachaj i stanowczo wyjdź. Zakręciła ci się łezka w oku? Miejmy nadzieję, że dopiero za drzwiami. 4. Nie wracaj, gdy usłyszysz płacz. Powtarzaj sobie, że maluch jest pod dobrą opieką i zaraz się uspokoi. Tak z pewnością będzie. W pracy 1. Nie spóźnij się! To może zrobić na współpracownikach złe wrażenie i potwierdzić obiegowe, choć nieprawdziwe opinie, że młode mamy są źle zorganizowane. Przecież wcale taka nie jesteś! 2. Przywitaj się z kolegami i szefem. Jednak nie przedłużaj tego nadmiernie. Jeśli możecie pozwolić sobie na krótką pogawędkę, dowiedz się, co działo się w pracy podczas twojej nieobecności. Ustal zadania dla siebie. 3. Postaraj się nie mówić wciąż o domu i dziecku. Opowiedz tyle, ile trzeba. Gdy ktoś zapyta, pochwal się maluchem, ale nie za długo. Jesteś przecież profesjonalistką. W domu i w pracy. 4. Nie zadręczaj się i nie dzwoń co chwilę do domu. Twój maluch na pewno doskonale sobie radzi. W razie czego najlepsza na świecie niania (a taką wybrałaś) lub babcia ma przecież twój numer telefonu. Spokojnie, pierwszy dzień w pracy wkrótce się skończy! MÓJ POMYSŁ: Powitalny brownie To ciasto, które piecze się szybko i zawsze się udaje! Składniki: - 2 tabliczki (200 g) gorzkiej czekolady - kostka masła (200 g) - 100 g mąki - 300 g cukru - 6 jajek - 50 g łuskanych orzechów włoskich Rozpuść masło z pokruszoną czekoladą. Jajka ubij mikserem, stopniowo dodaj cukier i mąkę. Do tego wmiksuj przestudzoną czekoladę i wymieszaj z pokruszonymi orzechami. Piecz 18–20 minut w 200ºC. Polecamy: Rzeczy, których nie powinnaś robić po powrocie do pracy. Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Nie ma bardziej zmotywowanego pracownika niż młoda mama! Dlatego obalamy mity o matkach dbających tak samo o karierę, jak i o dom.
Najlepszym sposobem na życie jest partnerska rodzina, w której mąż i żona realizują się zawodowo, a w domu sprawiedliwie dzielą się obowiązkami – wynika z badań przeprowadzonych przez CBOS. Niestety – to, co dla nas jest oczywiste, często zderza się z uprzedzeniami pracodawców. Urszula Nowakowska, szefowa Centrum Praw Kobiet, obala negatywne opinie o pracujących młodych mamach powszechne wśród pracodawców. Fakt, że masz dziecko, nie jest ułomnością. Co więcej, może być zaletą. Konsultanci z firmy pośrednictwa pracy czasowej Randstad zauważyli, że „w ciągu kilku ostatnich lat zmieniło się nastawienie pracodawców do kobiet z dziećmi. Wprawdzie rynek wciąż jest wymagający i z pewnością młodym mamom nie jest łatwo znaleźć nową pracę, jednak odczuwa się znaczną poprawę sytuacji w zakresie powrotu kobiet do firm po urlopie macierzyńskim”. Co zatem sprawia, że akurat Tobie jest trudniej wrócić do pracy? Który z poniższych stereotypów Ci przeszkadza? A może kilka z nich? MIT 1. Młode mamy często chodzą na zwolnienia lekarskie Jaka jest prawda: To fakt, że niektóre dzieci dość często chorują (ale są też takie, które przez pierwszy rok życia dostają jedynie kataru). Ze zwolnienia na opiekę nad dzieckiem może jednak korzystać raz mama, raz tata. Pracodawca męża nie może nie wyrazić na to zgody. Poza tym nie przy każdym przeziębieniu trzeba brać zwolnienie. Jeśli maluchem opiekuje się babcia lub zaufana niania, dobrze się o maleństwo zatroszczą. Argument o podrażaniu kosztów pracy jest chybiony – świadczenie z tytułu opieki nad dzieckiem wypłacane jest przez ZUS już od pierwszego dnia zwolnienia. Natomiast gdy to sam pracownik jest chory, zasiłek za pierwsze 33 dni choroby jest wypłacany z kieszeni pracodawcy. Jak podaje GUS kobiety częściej biorą zwolnienia na opiekę niż własną chorobę. To zwolnienia panów obciążają więc budżety firm. MIT 2. Młoda kobieta urodzi kolejne dziecko i znowu pójdzie na urlop wychowawczy Jaka jest prawda: Taka praktyka była dość powszechna w poprzednim ustroju, bo pozwalała skutecznie wypchnąć kobiety z rynku pracy (i tym samym ukryć istnienie faktycznego bezrobocia). Obecnie podobne sytuacje należą do rzadkości. Z roku na rok rośnie liczba rodzin z jednym dzieckiem, a systematycznie spada z trójką i więcej. Becikowe nic tu nie zmieni. Żeby młodzi ludzie decydowali się na powiększenie rodziny, należałoby wprowadzić udogodnienia w opiece nad dziećmi. Kobiety (zwłaszcza te dobrze zarabiające) nie decydowałyby się na urlopy wychowawcze, gdyby przy zakładach pracy działały przedszkola i żłobki, a one i ich mężowie mogliby pracować przez pewien okres w tzw. elastycznym czasie pracy. Między innymi dlatego w Szwecji rodzi się obecnie więcej dzieci, choć nie spada wysoka liczba pracujących zawodowo Szwedek. Czytaj także: Jestem mamą i pracuję. [CMS_PAGE_BREAK] MIT 3. Pracująca mama kobieta nie potrafi dobrze zadbać o dom i dziecko Jaka jest prawda: W Polsce wciąż wyłącznie od kobiet oczekuje się godzenia pracy zawodowej z obowiązkami domowymi. Wiele osób nadal uważa, że mężczyzna co najwyżej powinien pomagać w prowadzeniu domu oraz opiece nad dziećmi. A przecież nawet prawo daje ojcom możliwość skorzystania z części urlopu macierzyńskiego (nieformalnie nazywanego „tacierzyńskim”) i w pełni z wychowawczego. Warto zastanowić się, dlaczego o pracujących zawodowo i zasilających budżet domowy swoją pensją kobietach nie mówi się, że „pomagają utrzymać dom”. W rodzinie, w której oboje małżonkowie pracują poza domem, obowiązki związane z jego prowadzeniem i opieką nad dziećmi powinny także być dzielone równo lub przekazane osobie trzeciej – niani, gosposi. I przecież w wielu domach tak się dzieje. Nie jest więc sprawą pracodawcy, w jaki sposób prowadzisz dom. Za taką pozorną troską o nadmiar obowiązków spadających na kobietę kryje się zwykła niechęć do dostrzeżenia zmian obyczajowych, jakie obecnie zachodzą, i uznania, że kobieta ma takie same prawa jak mężczyzna. MIT 4. Młode matki nie potrafią skupić się na pracy, bo myślą o dziecku. Jaka jest prawda: W społecznej wyobraźni silnie zakorzeniony jest obraz kobiety, która realizuje się wyłącznie przez macierzyństwo. Jest wręcz oczekiwanie, że młoda kobieta będzie się tak zachowywała. Brak co prawda polskich badań na ten temat, ale przytoczone w Raporcie Banku Światowego badania amerykańskie z 1986 roku dowodzą, że kobiety okazywały się tak samo zaangażowane w pracę jak ich koledzy. Gdy porównano częstotliwość zmian miejsc pracy, również okazało się, że nie ma znaczących różnic! Warto na marginesie dodać, że jeśli kobieta jest jedynym lub głównym żywicielem rodziny, jej motywacja do rzetelnego wykonywania zadań znacznie wzrasta. Coraz więcej kobiet pracuje z wyboru, a nie z przymusu ekonomicznego. Mężczyzn natomiast nikt nie pyta, czy pracują z wyboru, czy z przymusu. A pewnie wielu z nich wolałoby pozostać w domu, gdyby tylko mieli zapewnione środki do życia. Zobacz też: Rzeczy, których nie powinnaś robić po powrocie do pracy [CMS_PAGE_BREAK] MIT 5. Kobiety wcale nie chcą pracować, nie pragną robić kariery ani awansować. Jaka jest prawda: W tej chwili studentki stanowią większość na uczelniach i blisko 60 proc. magistrów wśród absolwentów szkół wyższych ostatnich lat. Oznacza to, że częściej niż mężczyźni decydują się na podnoszenie kwalifikacji, są też w tym bardziej wytrwałe – mimo zdarzającego się im w tym okresie macierzyństwa, częściej kończą studia. Raczej nie robią tego, by nigdy nie skorzystać z wiedzy zdobytej z takim wysiłkiem. Nawet kobiety o niskich kwalifikacjach cenią swoją pracę zarobkową, bo daje im niezależność materialną. We wspomnianym już raporcie możemy przeczytać: „Wyniki sondaży pokazują, że przytłaczająca większość respondentów (Polaków) popiera ideę równych praw dla kobiet i mężczyzn w życiu publicznym i zawodowym, włączając w to działalność polityczną kobiet (95,8 proc.), sprawowanie przez kobiety funkcji kierowniczych (94,9 proc.) oraz kwestię równości płac (93,4 proc.).” Tak więc nie bójmy się dopominać o swoje. Mamy nie tylko prawo, ale i społeczne przyzwolenie, by realizować się zawodowo. Wysłuchała Ewa Sawicka Polecamy: Mama (nie)wraca do pracy