Łamanie praw dziecka – przykłady, jak reagować na łamanie praw dziecka?
Łamanie praw dziecka jest łamaniem praw człowieka. Prawa dziecka muszą być respektowane i nie są zależne od tego, czy dziecko wywiązuje się ze swoich obowiązków. Niestety w Polsce notuje się wiele przypadków łamania praw dziecka, a najczęściej chodzi o prawo do życia w rodzinie i nietykalności fizycznej.
Punktem wyjścia do problemu łamania praw dziecka, są same prawa dziecka. Zostały one zapisane w Konstytucji RP i w Karcie Praw Dziecka. Obejmują wiele obszarów życia i mają zapewniać najmłodszym bezpieczeństwo, wychowanie i rozwój zarówno osobisty jak i obywatelski. Niestety wciąż na całym świecie prawa dzieci są łamane, w Polsce także i nie tylko wtedy, gdy słyszy się o drastycznych przypadkach przemocy wobec dzieci. Wiele dzieci cierpi w zaciszu własnych domów. Spis treści: Przykłady łamania praw dziecka Najczęściej łamane prawa dziecka Co robić, gdy łamane są prawa dziecka Przykłady łamania praw dziecka Jak łamane są prawa dziecka? Ma to miejsce zawsze wtedy, gdy dziecku odmawia się jednego z jego praw. Prawa te łamią zarówno najbliżsi, jak i instytucje państwowe, np. poprze nienależycie sprawne podejmowanie działań. Poniżej przykłady łamania praw dziecka: odmawianie dziecku prawa do własnego zdania i wyrażania swoich poglądów, naruszanie prywatności dziecka, przemoc fizyczna i psychiczna, molestowanie seksualne, życie w niegodnych warunkach, odmawianie dziecku prawa do odpoczynku i czasu wolnego, odmawianie lub utrudnianie dziecku kontaktu z najbliższymi (rodzicem, rodzeństwem, dziadkami), dysponowanie majątkiem dziecka, np. zbywaniem (np. mieszkania) bez udziału Sądu Rodzinnego, rygoryzm wychowawczy, liberalizm wychowawczy, przemoc rówieśnicza. Łamaniem praw dziecka jest każde działanie lub zaniechanie, które utrudnia lub uniemożliwia nieletnim realizację któregokolwiek z praw dziecka. Najczęściej łamane prawa dziecka W Polsce najczęściej zgłaszanymi przypadkami łamania praw dziecka są te, w których odmawiane jest dziecku prawo do wychowania w rodzinie – tak wynika z interwencji Rzecznika Praw Dziecka. Chodzi m.in. o ograniczanie dziecku kontaktu z rodzicem w sytuacji rozwodu. Równie często w Polsce łamane jest prawo do nietykalności fizycznej dziecka. Prawo to łamią rodzice, którzy stosują fizyczne kary, a więc przemoc fizyczną – bicie, klapsy. Polskie dzieci też są często narażone na przemoc psychiczną. Na wsiach dość często zdarza się wykorzystywanie dzieci do prac fizycznych, także z udziałem maszyn rolniczych. Dziecko może pomagać rodzicom w obowiązkach gospodarskich, ale prace powinny być dostosowane do wieku dziecka, nie mogą być zbyt ciężkie ani długotrwałe. Oczywiście nie mogą też stanowić zagrożenia dla jego zdrowia i życia. Co robić, gdy łamane są prawa dziecka? Zgłosić to! Kiedy zagrożone jest zdrowie lub życie dziecka, trzeba to zrobić niezwłocznie. Wystarczy zadzwonić na numery alarmowe – 112 lub na policję, do straży pożarnej albo na pogotowie. W sytuacjach niewymagających ratowania zdrowia lub życia dziecka, można zgłosić sprawę telefonicznie: 800 080 222 – całodobowy telefon Fundacji Itaka, 801 120 002 – „Niebieska Linia” dla ofiar przemocy, 116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Pod tymi telefonami dyżurują ludzie, którzy udzielą wsparcia i ewentualnie podpowiedzą, co należy dalej zrobić, aby uzyskać pomoc dla dziecka. W sprawie łamania praw dziecka można też nawiązywać kontakt poprzez czaty, e-mail lub formularz kontaktowy. Oto adresy, pod jakie warto się kierować: www.brpd.gov.pl, 116111.pl niebieskalinia@niebieskalinia.info kopd.pl/kontakt/ekspert-on-line. Źródło: unicef.pl, adwokatura.pl, https://brpd.gov.pl/prawa-dziecka/ Przeczytaj też: Prawa i obowiązki dziecka Prawa człowieka Prawa kobiet
Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka: jesteś dzieckiem – jesteś człowiekiem
Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka to święto przypadające 20 listopada. Tego samego dnia obchodzimy również Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka. O prawach najmłodszych powinniśmy jednak pamiętać każdego dnia. Sprawdź, jak obchodzi się ten dzień i poznaj jego historię.
Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka obchodzony jest 20 listopada, ponieważ tego dnia w 1989 roku została uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Konwencja o Prawach Dziecka, nazywana Światową Konstytucją Praw Dziecka. W 2014 roku Sejm Rzeczpospolitej Polskiej ustanowił 20 listopada również Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka. Dzień ten ma przypominać, że wszystkie dzieci mają takie same prawa – bez względu na pochodzenie, rasę, płeć, język, religię, status materialny czy stan zdrowia. Choć święto to istnieje krótko, fakt, że dzieci mają swoje prawa podkreślał niemal 100 lat temu Janusz Korczak. Ten wspaniały pedagog i działacz społeczny mówił: „Nie ma dzieci. Są ludzie”. Spis treści: Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka: historia Jak powstał Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka? Jak się obchodzi Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka? Gdzie są zapisane prawa dziecka Najważniejsze prawa dziecka Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka: historia W 1989 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ uchwaliło Konwencję o Prawach Dziecka, czyli dokument określający ogólnoświatowy system ochrony praw najmłodszych. Polska była inicjatorem powstania takiego dokumentu. Już w 1978 roku (czyli 11 lat przed jego uchwaleniem uchwaleniem) przedłożyła Komisji Praw Człowieka ONZ pierwszy projekt Konwencji. Konwencja o Prawach Dziecka powstała po to, by objąć dzieci dodatkową ochroną, także instytucjonalną. Konwencja jest najpowszechniej ratyfikowanym dokumentem międzynarodowym. Przyjęło go 196 państw. W rocznicę uchwalenia Konwencji o Prawach Dziecka 20 listopada ustanowiono Międzynarodowym Dniem Praw Dziecka. Jest to dzień, w którym uwaga wszystkich kierowana jest na dzieci i ich prawa. Jak powstał Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka? 15 lat po uchwaleniu Konwencji Praw Dziecko Sejm RP ustanowił Ogólnopolskim Dzień Praw Dziecka (dokładnie odbyło się to 7 listopada 2014 r.). Święto to przypada 20 listopada (tak jak Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka) i ma przypominać wszystkim, że „prawa człowieka zaczynają się od praw dziecka”. Wnioskodawcą ustanowienia 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka był ówczesny Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak. W uchwale sejmowej, która zatwierdziła święto, napisano: „Dnia 20 listopada 2014 r. przypada 25. rocznica przyjęcia przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych Konwencji o prawach dziecka. To wydarzenie ma szczególne znaczenie dla Polski jako inicjatora działań i prekursora prac nad stworzeniem tego najważniejszego na świecie dokumentu chroniącego prawa dzieci. Jako Polacy jesteśmy dumni z faktu, że to właśnie nasz kraj w 1978 r. przedstawił projekt Konwencji i zaproponował Komisji Praw Człowieka ONZ jej uchwalenie. Był to niewątpliwie jeden z największych polskich sukcesów na arenie międzynarodowej. Przypominając szczególny wkład i rolę Polski w tworzeniu światowego systemu ochrony praw dziecka, Sejm Rzeczypospolitej Polskiej ustanawia dzień 20 listopada Ogólnopolskim Dniem Praw Dziecka”. Jak się obchodzi Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka? Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka to bardzo radosny dzień, ale z poważnym przesłaniem. W wielu krajach tego dnia to właśnie dzieci podejmują wspólne działania i inicjatywy po to, aby ich głos został usłyszany przez dorosłych, polityków i media. Podejmują wiele działań także w imieniu swoich rówieśników – tych, których prawa często są łamane. W wielu przedszkolach tego dnia dzieci przychodzą ubrane na niebiesko lub mają jeden element stroju w tym kolorze. W grupach przedszkolnych odbywają się rozmowy na temat dziecięcych obowiązków oraz praw. W szkołach w obchody Międzynarodowego Dnia Dziecka często zaangażowany jest samorząd szkolny wpierany przez dyrekcję i nauczycieli. Organizowane są akademie i konkursy. Zazwyczaj tego dnia nauczyciele prowadzą również zajęcia dydaktyczne, które mają na celu nie tylko zapoznanie dzieci z ich prawami, ale także ich zrozumienie. Gotowe scenariusze zajęć oraz pomoce dla nauczycieli dotyczące Międzynarodowego Dnia Praw Dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://unicef.pl/wspolpraca/wspolpraca-z-placowkami-edukacyjnymi/materialy-edukacyjne" rel="nofollow noopener" target="_blank">można pobrać ze strony UNICEF. Gdzie są zapisane prawa dziecka? Prawa dziecka zapisane są we wspomnianej już wcześniej Konwencji o Prawach Dziecka, a także w: Deklaracji Praw Dziecka Europejskiej Konwencji o Wykonywaniu Praw Dzieci Europejskiej Strategii na rzecz dzieci Konstytucji RP. Prawa dziecka są zagwarantowane w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w artykule 72: „Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. Dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych. Ale to wszyscy dorośli powinni brać udział w rozwoju umysłowym i fizycznym dziecka, gdyż dzieci są największym bogactwem każdego społeczeństwa i w przyszłości to one będą decydowały o swojej wspólnocie, państwie, globie. Należy je więc bardzo dobrze do tej roli przygotować. Ma to robić rodzic, nauczyciel, lekarz, policjant, polityk itd.”. Dziecko nie jest własnością dorosłych. Jest słabsze od dorosłych, dlatego też musi posiadać dodatkową ochronę przed siłą dorosłych. Taką ochronę dają im prawa dziecka, zapisane w Konwencji o prawach dziecka. Pamiętajmy o tym na co dzień, nie tylko podczas Międzynarodowego Dnia Praw Dziecka! Najważniejsze prawa dziecka Dzieci, bardziej niż dorośli, są narażone na doznawanie przemocy. Dlatego bardzo ważne jest, by wiedziały, jakie przysługują im prawa. Jaki dziecko: Masz prawo do życia bez przemocy i do ochrony Twojej godności osobistej. Nikomu nie wolno Cię bić, wyśmiewać czy poniżać. Masz prawo do życia, a dorośli muszą zadbać o Twój psychiczny i fizyczny rozwój. Masz prawo do nauki, ale też do wypoczynku, rozwijania zainteresowań i talentów. Masz prawo wypowiedzieć się w każdej sprawie, która ciebie dotyczy. Dorośli powinni starać się wziąć Twoją opinię pod uwagę. Masz prawo do prywatności. Masz prawo do wychowania w rodzinie. Jeśli Twoi rodzice mieszkają oddzielnie, masz prawo do kontaktu i z mamą, i z tatą. Rodzice są odpowiedzialni za Twoje wychowanie i rozwój, a państwo ma obowiązek im w tym pomagać. Gdy zachorujesz, masz prawo do właściwej opieki i leczenia. Każde <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/prawa-i-obowiazki-dziecka-co-sie-dziecku-nalezy-a-czego-mozna-od-niego-wymagac-28094-r1/">dziecko ma prawa i obowiązki, które należy egzekwować, jednak w poszanowaniu praw innych ludzi. Podkreślał to Marek Michalak jako rzecznik praw dziecka w swoim wystąpieniu z okazji drugich obchodów Ogólnopolskiego Dnia Praw Dziecka: „Kochane dzieci! W tym dniu nie chodzi o zabawę i prezenty, ale o chwilę refleksji. Prawo gwarantuje Wam kontakt z mamą i tatą, bezpieczeństwo, nietykalność cielesną, opiekę lekarza czy bezpłatną edukację. Możecie wypoczywać, pytać i wypowiadać się. Pamiętajcie jednak, że takie same prawa mają Wasze koleżanki, Wasi koledzy i także dorośli – mama, tata czy nauczyciel. Szacunek do ich praw jest najwyższą wartością”. Źródło: brpd.gov.pl Zobacz także: Prawa dziecka: takie warunki życia powinno mieć każde dziecko Mamo, tato, proszę, wysłuchajcie mnie, żebym miał szczęśliwe dzieciństwo Obowiązki dziecka: regulują je przepisy prawne oraz sami rodzice
21 września to Światowy Dzień Orderu Uśmiechu – to odznaczenie zostało wymyślone w Polsce!
Światowy Dzień Orderu Uśmiechu obchodzimy 21 września. Już od 55 lat dzieci wręczają Order Uśmiechu dorosłym przyjaciołom. Liczba uhonorowanych przekroczyła 1000 osób!
Światowy Dzień Orderu Uśmiechu to jedno z najpiękniejszych świąt dla dorosłych i dzieci. Co to jest Order Uśmiechu? Order Uśmiechu to międzynarodowe odznaczenie nadawane za działania przynoszące dzieciom radość. Przyznawany jest dwa razy w roku. Kawalerem Orderu Uśmiechu może zostać dorosły, którego działalność jest wyjątkowa, nietuzinkowa i przynosi dzieciom radość, często ratuje ich życie. Projekt Orderu Uśmiechu stworzyła Ewa Chrobak, dziewięciolatka z Głuchołaz. Od talerzyka i szklanki odrysowała słońce, do którego ręcznie dorysowała promienie. Następnie do znanej nam dziś formy dopracował go Szymon Kobyliński, znany polski grafik. Znak i nazwa „Order Uśmiechu” są zastrzeżone, a wyłączne prawa autorskie posiada Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu. Podczas ceremonii pasowania na Kawalera Orderu Uśmiechu kandydat musi z uśmiechem wypić puchar soku z cytryny, a następnie pasowany jest różą. Kto wymyślił Order Uśmiechu? Nie byłoby Orderu Uśmiechu bez Wandy Chotomskiej, autorki wielu książek dla dzieci oraz telewizyjnych przygód Jacka i Agatki. Chotomska spotkała się z chorymi dziećmi w szpitalu w Konstancinie pod Warszawą, gdzie usłyszała od jednego chłopca, że Jacuś powinien dostać jakiś medal za przynoszenie dzieciom radości. I tak narodził się pomysł stworzenia Orderu Uśmiechu. Historia Światowego Dnia Orderu Uśmiechu Tradycja przyznawania Orderu Uśmiechu sięga lat 60. XX wieku. To przypadkowe spotkanie Wandy Chotomskiej z chorym chłopcem zapoczątkowało serię wydarzeń, które doprowadziły do stworzenia jedynego na świecie orderu przyznawanego wyłącznie przez dzieci. Jesienią 1968 roku odbyło się pierwsze posiedzenie Kapituły, na którym w imieniu dzieci przyznano po raz pierwszy tytuł Kawalera Orderu Uśmiechu. W 1979 roku Sekretarz Generalny ONZ nadał Orderowi Uśmiechu rangę międzynarodową. 16 listopada 1992 roku powstało Stowarzyszenie Kapituła Orderu Uśmiechu i od tej pory przyznawanie Orderów Uśmiechu jest całkowicie niezależne od wahań politycznych. Od 2007 roku Kanclerzem Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu jest Marek Michalak. Jak zgłosić kandydata do Orderu Uśmiechu? Mogą to zrobić tylko dzieci! Order Uśmiechu to jedyne i niepowtarzalne na świecie odznaczenie przyznawane tylko na wniosek dzieci ich dorosłym przyjaciołom. Każde dziecko (osoba, która nie ukończyła 18. roku życia) może być wnioskodawcą. Należy tylko znaleźć wyjątkowego dla dzieci kandydata, sporządzić swoje zgłoszenie (więcej na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://orderusmiechu.pl/informacje-dla-wnioskodawcow/" rel="nofollow noopener" target="_blank">stronie Orderu Uśmiechu) i wysłać pod adresem: Międzynarodowa Kapituła Orderu Uśmiechu ul. Konopnickiej 6 00-491 Warszawa Najsłynniejsi Kawalerowie Orderu Uśmiechu Wśród ponad 1000 Kawalerów Orderu Uśmiechu są m.in.: Papież Franciszek Jakub Błaszczykowski, piłkarz reprezentacji Polski Dalajlama, zwierzchnik Kościoła Buddyjskiego w Tybecie Jerzy Owsiak, założyciel i prezes Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy Tove Janson, pisarka, autorka książek o Muminkach Astrid Lindgren, pisarka, autorka powieści o Pippi Langstrumpf Jolanta Kwaśniewska, Pierwsza Dama RP Ewa Szelburg-Zarembina, pisarka Majka Jeżowska, piosenkarka Marek Kotański, twórca Monaru i Markotu Steven Spielberg, reżyser Joanne Rowling, pisarka, autorka „Harry’ego Pottera” Irena Sendlerowa, która uratowała podczas wojny 2500 żydowskich dzieci. W tym gronie jest też wiele innych osób wielkiego serca. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/to-ile-zebrala-wosp-w-2022-r-przechodzi-ludzkie-pojecie-znowu-rekord-34335-r1/">Rekordowy Finał WOŚP: to, ile zebrała Orkiestra w 2022 roku, przechodzi ludzkie pojęcie! I znów graliśmy razem! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/kelnerka-uratowala-dziecko-stanela-za-plecami-rodzicow-i-pokazala-mu-taka-kartke-z-pytaniem-czy-potrzebuje-pomocy-37706-r1/">Kelnerka uratowała dziecko. Stanęła za plecami rodziców i pokazała mu kartkę z pytaniem, czy potrzebuje pomocy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/cytaty-i-przyslowia/madre-przyslowia-ktore-pomoga-ci-w-problemach-34478-r1/">Mądre przysłowia, które pomogą ci w problemach
Prawa dziecka w szpitalu: obecność rodzica, nocowanie z dzieckiem
Dziecko w szpitalu ma prawo zostać na noc z mamą albo tatą i nie zależy to od dobrej woli personelu szpitalnego: to prawo małego pacjenta, którego szpital musi przestrzegać. Wyjaśniamy, czy obecność przy badaniu dziecka jest prawem każdego rodzica, i jakie są inne ważne prawa dziecka hospitalizowanego.
Prawa dziecka w szpitalu to m.in. prawo do bliskości rodzica, prawo do intymności, a w przypadku rodziców małego pacjenta – prawo do rzetelnej informacji. Coraz więcej zatrudnionych w szpitalach lekarzy pamięta, że rodzice chorego dziecka nie są źródłem potencjalnego zakażenia, ale sojusznikami szpitalnego personelu. Wzajemny szacunek to podstawa, a prawa małego pacjenta muszą być przestrzegane. Nocowanie z dzieckiem w szpitalu W Polsce obowiązuje ustawa gwarantująca rodzicom, że podczas leczenia dziecka w szpitalu mogą pozostawać razem z nim przez całą dobę. Pozostawienie dziecka w szpitalu na noc nie jest konieczne – nikt nie może wymagać tego od rodzica dziecka hospitalizowanego! Obecność bliskiej osoby jest uzasadniona: w ramionach mamy albo taty dziecko szybciej przestanie płakać, np. po zakładaniu wenflonu, i mniej będzie bało się kolejnych badań. Wiadomo także, że bliskość mamy łagodzi ból. Do tego nikt tak sprawnie jak rodzic nie umyje dziecka ani nie zmieni mu ubranka, dlatego nie pozwól, aby w takich czynnościach zastępowała cię pielęgniarka. Jeśli dziecko ma zabieg połączony ze znieczuleniem ogólnym, bądź przy nim, gdy zacznie wybudzać się z narkozy. Uwaga! Towarzyszenie dziecku przez całą dobę nie zawsze jest możliwe, jeśli maluch przebywa na oddziale intensywnej terapii. Rodzice pytają: Czy personel szpitala ma prawo wyprosić rodzica z placówki, np. wieczorem, gdy kończy się czas odwiedzin? Odpowiedź prawnika: Z wyjątkami sytuacji opisanych poniżej w art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Personel szpitala nie ma prawa wyprosić rodzica z placówki, gdy kończy się czas odwiedzin, bowiem zgodnie z ww. Ustawą dziecko ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej tj. opieki, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Przez tę opiekę rozumie się m.in prawo do pobytu rodzica w szpitalu przez całą dobę. Podstawa prawna: art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zwrócić jednak uwagę należy na art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta: [Ograniczenia w korzystaniu z praw pacjenta] Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne podmiotu.” Wskazany przepis stał się podstawą do stosowania wyjątków i zmian w regulaminach szpitali w zakresie ograniczenia korzystania z praw pacjentów w związku z zagrożeniem spowodowanym Covid -19. 2. Obecność rodzica przy badaniu dziecka Rodzice mają prawo do obecności podczas badań i większości zabiegów, ale także do pełnej, wyczerpującej informacji na temat stanu zdrowia dziecka, dalszej planowanej kuracji, a także skutków ubocznych leków, które są mu podawane. Nie pozwól się zbyć zdaniem: „I tak pani nic z tego nie zrozumie". Poproś o jasne wytłumaczenie. Co istotne, prawo do informacji o stanie zdrowia przysługuje także choremu dziecku, przy czym informacja ta powinna być przekazana stosownie do wieku pacjenta. Ważne: jeśli lekarz prowadzący zadecyduje o operacji albo ryzykownej metodzie leczenia, musi poprosić cię o pisemną zgodę na nią i poinformować o ewentualnym ryzyku. Jeżeli pacjent ma 16-18 lat, nie można rozpocząć leczenia bez wspólnej zgody jego rodziców i samego pacjenta. Rodzice pytają: Czy rodzic musi wychodzić z sali, gdy dziecku wykonywane są jakieś zabiegi lub badania? Odpowiedź prawnika: Co do zasady rodzice mogą towarzyszyć dziecku podczas badania lub udzielania innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza albo pielęgniarkę. Zdarza się jednak, że ze względu na charakter danej procedury medycznej, np. zabiegi operacyjne, towarzyszenie dziecku bezpośrednio w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych nie jest możliwe. W przypadku zaistnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne małego pacjenta, lekarz może odmówić obecności osoby bliskiej. Taka odmowa musi być jednak odnotowana w dokumentacji medycznej dziecka. Podstawa prawna: art. 21 oraz art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rodzice pytają: Czy pisemna zgoda rodzica jest zawsze potrzebna w przypadku operacji czy wdrożenia konkretnej metody leczenia dziecka? Odpowiedź prawnika: Rodzic ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody. Zgoda, a także sprzeciw, mogą być wyrażone ustnie albo przez takie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom albo brak takiej woli. Wyjątek stanowią zabiegi operacyjne albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla dziecka, w takim wypadku zgodę wyraża się w formie pisemnej. W przypadku pacjenta małoletniego, który ukończył 16. rok życia, wymagana jest zgoda podwójna: zarówno rodzica, jak i samego małoletniego pacjenta. W przypadku rozbieżności decyzji, np. rodzica i małoletniego pacjenta, sprawę rozstrzyga sąd opiekuńczy. Wyjątki, gdy zgoda nie jest wymagana: Pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej. Zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody. Podstawa prawna: art. 17 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta art. 33. oraz art. 35 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty Prawo dziecka i rodziców do intymności Nikt z personelu szpitala nie powinien komentować sposobu, w jaki rodzice opiekują się bądź wychowują swoje dziecko. Lekarze ani pielęgniarki nie mogą też udzielać informacji o stanie zdrowia dziecka osobom postronnym (np. mamom innych dzieci). Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu Prawa dziecka hospitalizowanego reguluje Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu. Została ona stworzona i przyjęta przez 12 organizacji pozarządowych podczas I Konferencji Europejskiego Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci w Szpitalu w 1988 r. W Europejskiej Karcie Praw Dziecka w Szpitalu zapisano, że: 1. Dzieci powinny być przyjmowane do szpitala tylko wtedy, kiedy leczenie nie może być prowadzone w domu, pod opieką poradni lub na oddziale dziennym. 2. Powinny mieć prawo do tego, aby cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu rodzice lub opiekunowie. Nie powinno być żadnych ograniczeń dla osób odwiedzających, bez względu na wiek dziecka. 3. Rodzicom należy stwarzać warunki pobytu w szpitalu razem z dzieckiem, należy ich zachęcać i pomagać im w pozostawaniu przy dziecku. Pobyt rodziców nie powinien narażać ich na dodatkowe koszty lub utratę zarobków. Aby mogli oni uczestniczyć w opiece nad dzieckiem, powinni być na bieżąco informowani o sposobie postępowania i zachęcani do aktywnej współpracy. 4. Dzieci i rodzice powinni mieć prawo do uzyskiwania informacji, a w przypadku dzieci, w sposób odpowiedni do ich wieku i możliwości pojmowania. Należy starać się o łagodzenie i unikanie zbędnych stresów fizycznych i emocjonalnych u dziecka w związku z jego pobytem w szpitalu. 5. Dzieci i ich rodzice mają prawo współuczestniczyć we wszystkich decyzjach dotyczących leczenia. Każde dziecko powinno być chronione przed zbędnymi zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi. 6. Dzieci powinny przebywać razem z innymi dziećmi w podobnym wieku. Nie należy umieszczać dzieci razem z dorosłymi. 7. Dzieci powinny mieć możliwość zabawy, odpoczynku i nauki odpowiedniej do ich wieku i samopoczucia. Ich otoczenie powinno być tak zaprojektowane, urządzone i wyposażone, aby zaspokajało dziecięce potrzeby. 8. Przygotowanie i umiejętności personelu muszą zapewniać zaspokajanie potrzeb fizycznych i psychicznych dzieci. 9. Zespół opiekujący się dzieckiem w szpitalu powinien zapewnić mu ciągłość leczenia. 10. Dzieci powinny być traktowane z taktem i wyrozumiałością. Ich prawo do intymności powinno być zawsze szanowane. Karta Praw Dziecka w Szpitalu w Polsce W wielu polskich szpitalach w miejscach ogólnie dostępnych wisi Karta Praw Dziecka Pacjenta stworzona przez Rzecznika Praw Dziecka i Rzecznika Praw Pacjenta. Głosi ona: 1. Dzieckiem – pacjentem jest każda osoba, która nie ukończyła 18 lat. 2. Jeżeli zachorujesz, personel medyczny powinien zrobić wszystko, żeby Cię wyleczyć i zapewnić opiekę podczas leczenia. 3. Kiedy tylko stan Twojego zdrowia się poprawi na tyle, że będziesz mógł wrócić do domu, masz do tego prawo. 4. Ty oraz Twoi rodzice lub opiekunowie macie prawo wiedzieć, w jaki sposób lekarze zamierzają Cię leczyć i jakie to przynosi efekty. 5. Twoi rodzice lub opiekunowie mają prawo do dokumentów, w których lekarze opisują Twoją chorobę i leczenie. 6. Decyzja o leczeniu nie może być podejmowana bez Twojego udziału, jednak dopóki nie skończysz 16 lat, podejmą ją za Ciebie rodzice lub opiekunowie – potem także Ty będziesz o tym współdecydował. 7. Nikt bez Twojej zgody nie może rozgłaszać, że jesteś chory – masz prawo, by zachowano to w tajemnicy, którą znasz tylko Ty, personel medyczny oraz Twoi rodzice lub opiekunowie. 8. Nikt nie może Cię bić, zawstydzać, lekceważyć i straszyć. W czasie choroby dorośli powinni szczególnie Cię wspierać i dbać o Twoje dobre samopoczucie. 9. Masz prawo do stałego kontaktu z najbliższymi. Twoi bliscy mają prawo być z Tobą w szpitalu, sanatorium lub uzdrowisku. Tylko w wyjątkowych sytuacjach lekarze decydują, że nie mogą oni z Tobą przebywać. 10. Podczas pobytu w szpitalu, sanatorium, uzdrowisku zawsze możesz do swoich bliskich zadzwonić lub napisać. 11. Szpital, sanatorium lub uzdrowisko to miejsca, w których masz wyzdrowieć, ale masz również prawo do nauki, zabawy i odpoczynku. Wyzdrowiejesz szybciej nie myśląc ciągle o chorobie. 12. Jeżeli tylko masz taka ochotę, możesz spotkać się z osobą duchowną Twojego wyznania. 13. Masz prawo umieścić cenne przedmioty w depozycie szpitalnym. Co pomoże dziecku w szpitalu? Nocna lampka. Ostre, jasne światło świetlówki może go męczyć. Pilnuj, aby wieczorem, jeśli nie jest to konieczne, nikt nie włączał górnego oświetlenia w sali, w której śpi dziecko. Spokój. Gwałtowne ruchy dadzą znać dziecku: „Tutaj dzieje się coś złego". Nie pozwól, aby ktoś inny oprócz ciebie rozbierał dziecko do badań, zapytaj też lekarza, czy podczas zabiegów dziecko może siedzieć na twoich kolanach, przytulone do ciebie. Znajome sprzęty. Domowa poduszka, przytulanka i ulubiona łyżeczka zabrane z domu dodadzą dziecku otuchy. Zobacz też: Pierwsza wizyta u dentysty: jak wygląda? Czy podać coś dziecku na uspokojenie? Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek Jak powinna wyglądać wizyta u pediatry? Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. Alicja Chybicka Pediatra, kierownik Kliniki Transplantacji Szpiku, Hematologii i Onkologii Dziecięcej Akademii Medycznej we Wrocławiu
Prawa człowieka – czym są, kiedy powstały, cechy praw i przykłady
Prawa człowieka są zespołem wolności i praw, które przysługują każdemu człowiekowi. Z ich uwzględnieniem konstruowane są akty prawne, np. konstytucje, ustawy, dyrektywy, konwencje czy traktaty. Prawa człowieka są wartościami uniwersalnymi.
Prawa człowieka powstały na bazie koncepcji, że każdy człowiek ma sferę wolności, w którą nie może ingerować żadna władza, i że każdy człowiek może wymagać od państwa ochrony tych praw. Prawa człowieka mogą w ściśle określonych sytuacjach zostać czasowo ograniczone, a okoliczności i cele ograniczania tych praw są definiowane w konstytucjach państwowych oraz umowach międzynarodowych dotyczących praw człowieka. Prawa człowieka – czym są? Prawa człowieka wynikają z godności, jaka przysługuje każdemu człowiekowi bez względu na rasę, płeć, język, wyznanie, status majątkowy, pochodzenie narodowe i społeczne i przekonania polityczne. Prawa człowieka określają pozycję człowieka w społeczeństwie i wobec władzy, a także uprawnienia wobec innych osób. Prawa człowieka dzieli się na prawa i wolności. Prawa określa się jako prawa pozytywne, co oznacza, że władza ma obowiązek podejmowania działań na rzecz jednostki, a jednostka ma prawo żądać przysługujących jej praw. Wolności określane są mianem praw negatywnych, co oznacza, że władza ma obowiązek powstrzymywania się od działań w określonych obszarach naszego życia. Ponieważ prawa te uznaje się za uniwersalne dla wszystkich ludzi, chroni się je jako cenne wartości dla całej ludzkości. Cechy praw człowieka Prawa człowieka są: niezbywalne – nie można się ich zrzec, nienaruszalne – w normalnych warunkach nie wolno ich naginać, ani tym bardziej łamać, powszechne – przysługują każdemu człowiekowi i dla każdego z nich mają taką samą wartość, uniwersalne – dotyczą wartości najcenniejszych dla każdego człowieka, m.in.: życie, godność, wolność, swobodny rozwój, naturalne – każdy człowiek je posiada, nie są nadawane, niepodzielne – wszystkie stanowią integralną i współzależną całość. Jakie są prawa człowieka? Prawa człowieka zostały określone w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, która powstała w 1948 roku. Najważniejsze prawa wymienione w Deklaracji: prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony prawnej oraz do ochrony przed dyskryminacją prawo do wysłuchania przez sprawiedliwy, niezależny i bezstronny sąd prawo do bycia uznawanym za niewinnego dopóty, dopóki nie udowodni mu się winy prawo do tego, aby nikt nie ingerował samowolnie w jego życie prywatne, rodzinne, domowe, ani w jego w korespondencję prawo do posiadania obywatelstwa i jego zmiany prawo swobodnego poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania w granicach państwa prawo do opuszczenia kraju, włączając w to swój własny, i powrócić do swego kraju prawo do ubiegania się o azyl i korzystać z niego w innym kraju w razie prześladowania prawo po osiągnięciu pełnoletności do zawarcia małżeństwa (za swobodnie wyrażoną pełną zgodą przyszłych małżonków) i założenia rodziny prawo do posiadania własności prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania oraz jego zmiany prawo do wolności opinii i wyrażania jej prawo do spokojnego zgromadzania i stowarzyszania się prawo do uczestniczenia w rządzeniu swym krajem bezpośrednio lub poprzez swobodnie wybranych przedstawicieli prawo równego dostępu do służby publicznej w swym kraju prawo do ubezpieczeń społecznych prawo do urzeczywistniania swych praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, niezbędnych dla jego godności i swobodnego rozwoju jego osobowości prawo do pracy, jej wyboru, do odpowiednich i zadowalających warunków pracy oraz do ochrony przed bezrobociem prawo do równej płacy za równą pracę prawo do odpowiedniego i zadowalającego wynagrodzenia prawo do stopy życiowej zapewniającej zdrowie i dobrobyt jego i jego rodziny prawo do tworzenia związków zawodowych i do przystępowania do nich dla ochrony swych interesów prawo do urlopu i wypoczynku, włączając w to rozsądne ograniczenie godzin pracy i okresowe płatne urlopy prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym społeczeństwa, do korzystania ze sztuki, do uczestniczenia w postępie nauki i korzystania z jego dobrodziejstw prawo do nauki prawo do ochrony moralnych i materialnych korzyści wynikających z działalności naukowej, literackiej lub artystycznej prawo do specjalnej opieki i pomocy przysługujące matce i dziecku przysługujące rodzicom prawo pierwszeństwa w wyborze nauczania, które ma być dane dzieciom W Deklaracji Praw Człowieka zapisano także, że nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający. Historia praw człowieka Choć Powszechna Deklaracja Praw Człowieka powstała dopiero w 1948 roku, to historia praw człowieka jest dłuższa. Początkowo prawa mieli tylko uprzywilejowani, ale z upływem czasu zaczęto je rozszerzać na coraz większe grupy społeczne. W końcu sformułowano wszystkie uniwersalne prawa człowieka i stwierdzono, że należą się one absolutnie wszystkim ludziom. Pojęcie godności osobowej wiąże się z tradycją judeochrześcijańską i wizją człowieka jako powstałego „na obraz i podobieństwo Boga”. W 1215 roku powstała Wielka Karta Swobód wydana przez króla Jana bez Ziemi, w której zapisano, że „żaden wolny człowiek nie ma być pojmany albo uwięziony albo wyrzucony z posiadłości, (…) ani wygnany lub innym sposobem pognębiony; i ani sami na niego nie ruszymy, ani nikogo innego przeciw niemu nie wyślemy, jak tylko na podstawie legalnego wyroku równych jemu albo na podstawie prawa ziemskiego”. W latach 1430-1433 za panowania Władysława Jagiełły wydano przywileje Neminem captivabimus gwarantujące nietykalność osobistą i majątkową szlachcie. W 1628 roku w Anglii zaakceptowano petycję do do króla, w której zabroniono więzienia kogokolwiek bez wyroku sądowego. W roku 1776 roku powstała Deklaracja Niepodległości USA, która stwierdzała że wszyscy są równi i mają niezbywalne prawa do życia, wolności i dążenia do szczęścia. Podobne stwierdzenia pojawiły się w 1789 roku we francuskiej Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Na bazie tego dokumentu powstały kolejne ważne akty, do których między innymi należą: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Konwencja o Prawach Dziecka Konwencja w Sprawie Likwidacji Dyskryminacji Kobiet Konwencja w Sprawie Likwidacji Dyskryminacji Rasowej. Zobacz także: Prawa dziecka – co obejmują? Ciąża a praca – co ci przysługuje zgodnie z prawem Prawa i obowiązki dziecka
Szokujące nagranie Natalii Siwiec: płacząca Mia potrzebowała wsparcia, a nie kamery!
Natalia Siwiec pokazała bardzo intymną sytuację, w której jej czteroletnia córka wyjątkowo mocno potrzebowała wsparcia mamy. Zamiast tego celebrytka nagrywała dziewczynkę i pytała, czy... jest najlepszą matką na świecie.
Natalia Siwiec nie ma oporów, by pokazywać scenki z prywatnego życia swojej rodziny. O ile jednak wcześniej nagrywała raczej śmieszne, zwykłe momenty, to tym razem posunęła się za daleko. Na jednym z ostatnich filmików było widać, jak mała Mia płacze, słysząc poirytowany głos mamy. Wszystko mogły obejrzeć miliony internautów. Natalia Siwiec nagrała córkę. Żadna matka nie ma prawa robić tego dziecku! Czterolatka najpierw umyła zęby jogurtem i pobrudziła ubranie, co nie spodobało się jej mamie. Zdenerwowana Natalia Siwiec zapytała córkę, co robi: „Ty myślisz, że to jest okej, co ty teraz robisz? Proszę wstać i iść do łazienki się myć” – powiedziała, cały czas wszystko nagrywając. Kolejne ujęcie było już zdecydowanie bardziej dramatyczne: mała Mia zanosiła się płaczem, podczas gdy Natalia Siwiec zadawała dziecku niezręczne pytania: „Co ty powiedziałaś? Że nie jestem najlepszą mamą na świecie? A chcesz mnie zamienić na jakąś lepszą?”. Widzowie mogli przyjrzeć się twarzy zapłakanego dziecka i posłuchać, jak malutka odpowiada niepewnie, że kocha mamę. Po chwili okazało się, że dziewczynka płacze, bo mama nie dała jej rajstop, a ona chciała je założyć, by nie było widać jej majteczek. Na prośby dziecka, aby mama poszła z nią na górę po ubranie, celebrytka odpowiedziała zdecydowanie, że to się nie uda. Film Natalii Siwiec naprawdę trudno obejrzeć w spokoju, a co dopiero nagrywać go i pokazywać światu! Czy gwiazda zdaje sobie sprawę, że w ten sposób łamie podstawowe prawa dziecka, jak prawo do prywatności, szacunku i godności? Zobacz też: Jakie są najważniejsze prawa dziecka? Robi to większość rodziców – tak, w ten sposób krzywdzisz dziecko! 4 zdania, które ułatwiają wychowanie dzieci
Rzecznik Praw Dziecka na dywaniku w Senacie. Nie obyło się bez kontrowersji
O obecnie urzędującym Rzeczniku Praw Dziecka – Mikołaju Pawlaku – zrobiło się głośno za sprawą jego budzących skrajne uczucia wypowiedzi. Trzy dni temu senatorowie wysłuchali sprawozdania z pracy RPD w 2019 roku. Padły niewygodne pytania.
Mikołaj Pawlak, występując przed Senatem w ostatni piątek, zapewniał, że kieruje się dobrem dziecka i bierze pod uwagę jego naturalne środowisko, czyli rodzinę. Według niego dzieckiem jest każda istota ludzka od poczęcia do ukończenia 18 roku życia. W swoim wystąpieniu RPD wspominał o wielu obszarach swojej działalności. Mówił o działaniu zespołu ds. edukacji i wychowania, o <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/dominika-kulczyk-uratowala-telefon-zaufania-dla-dzieci-27576-r1/">dziecięcym telefonie zaufania, o tym, że Rzecznik Praw Dziecka może brać udział w każdym postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko nauczycielowi, i że angażuje się w sprawy przebywających w Polsce dzieci cudzoziemców oraz polskich dzieci, które mieszkają za granicą. Społeczeństwo i senatorowie nie zapomnieli Po wysłuchaniu przemowy Mikołaja Pawlaka opozycyjni senatorowie przypomnieli mu kontrowersyjne wypowiedzi. Przede wszystkim chodziło o to, co Pawlak mówił o <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/problemy-z-zajsciem-w-ciaze/in-vitro-co-jest-legalne-jaka-cena-jak-wyglada-procedura-23949-r1/">zapłodnieniu in vitro („od strony prawno-moralnej jest to metoda niegodziwa, bo w znaczącej liczbie poczęć powoduje, że poczęte istoty ludzkie, poczęte dzieci, nie są wystarczająco chronione’’) i o karach cielesnych („Trzeba rozróżnić, czym jest klaps, a czym jest bicie. (...) Z estymą wspominam to, że dostałem od ojca w tyłek’’). Senatorowie z KO wypomnieli mu także, że objął stanowisko bez spełnienia wymogu 5 lat wcześniejszej pracy z dziećmi, angażowanie osób powiązanych z kontrowersyjną organizacją Ordo Iuris i pełne uzależnienie od frakcji rządzącej. Jak się nie podoba, to znaczy, że robię dobrze Pawlak nie podejmował dyskusji, nie prostował swoich wypowiedzi, nie odpowiadał na zarzuty. Na przypomnienie mu wypowiedzi o tabletkach na zmianę płci, które rzekomo edukatorzy seksualni mieli rozdawać dzieciom, zareagował: „Nie tylko to postępowanie jest wszczęte, prowadzone, ale – można powiedzieć – jest rozwojowe. (...) To, czy dotyczy to transaktywistów, edukatorów, gdzie, w jakim miejscu, z jakich serwerów korzystali, z jakich komunikatorów, w jaki sposób pakowali dzieciom do plecaków te środki, bo to element nielegalnego obrotu – takie plecaki z tymi środkami widziałem – to bada prokuratura i to ona będzie wyjaśniała jako organ właściwy te okoliczności’’. Krytykę swoich wypowiedzi skwitował następująco: „Ta uczciwa, oparta na faktach i prawdziwych twierdzeniach, jest budująca i mobilizuje mnie do ochrony praw dziecka i rzetelnej pracy. A ta nieuczciwa, oparta na manipulacjach, to w zasadzie utwierdza, że dobry kierunek działalności obieram’’. Zatem nieważne, czy Rzecznika Praw Dziecka będą wszyscy chwalić, czy krytykować, czy będzie działał w rzeczywistym interesie dzieci, czy nie, on będzie zawsze przekonany o słuszności swoich działań. Co jeszcze powiedział Rzecznik Praw Dziecka W jego wystąpieniu znalazły się obserwacje i nadzieje, bo trudno mówić o konkretnych deklaracjach i podjętych działaniach. Pawlak mówił o konieczności usprawnienia działania sądów rodzinnych i wprowadzenia tzw. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/nowa-forma-alimentow-teraz-uzyskasz-je-szybciej-26693-r1/">alimentów natychmiastowych oraz rodzinnych postępowań mediacyjnych. Zapytany o edukację seksualną w szkołach powiedział, że standardy WHO nie są prawem, co jest prawdą, jednak jasno pokazuje, że za rządów PiS nie doczekamy się rzetelnej edukacji seksualnej w szkołach. Padło też ważne pytanie o komisję do spraw pedofilii. Rzecznik Praw Dziecka oznajmił, że powinna zacząć działać jeszcze we wrześniu i jak tylko to się stanie, opinia publiczna zostanie powiadomiona o adresie jej siedziby. Jeszcze tego samego dnia, czyli w ostatni piątek Koalicja Obywatelska złożyła w Sejmie wniosek o odwołanie Rzecznika Praw Dziecka ze stanowiska w związku z tym, że w swojej pracy kieruje się fundamentalizmem, a jego wypowiedzi naruszają godność dzieci. Pawlak skomentował go podobnie jak zarzuty stawiane w Senacie: „Ten atak, który jest przypuszczony na mnie, utwierdza mnie tylko w tym, co robię’’. Co o tym myślisz? Uważasz, że Rzecznikowi Praw Dziecka należy gratulować poglądów i wiary we własną nieomylność, czy że należy mu się odwołanie ze stanowiska? Sprawdź też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/rzecznik-praw-dziecka-nie-chce-edukacji-seksualnej-dzieci-wg-deklaracji-lgtb-26728-r1/">Rzecznik Praw Dziecka mówi „nie” edukacji seksualnej dzieci wg Deklaracji LGBT+ <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/senat-zaakceptowal-mikolaja-pawlak-na-urzad-rzecznika-praw-dziecka-26447-r1/">Rzecznik Praw Dziecka o in vitro: poczęcie dziecka tą metodą jest niegodziwe <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/rzecznik-praw-dziecka-o-klapsach-i-biciu-dzieci-27095-r1/">Rzecznik Praw Dziecka: „Klaps nie zostawia wielkiego śladu"
Macocha: relacje z dzieckiem, dziedziczenie po ojcu, prawa
Macocha ma takie prawa jak biologiczna matka, jeśli adoptowała dziecko swojego męża. Jeśli nie, jest powinowatą pasierba (po ślubie z tatą) lub obcą osobą (bez ślubu).
Macocha, jak możemy przeczytać w Słowniku Języka Polskiego PWN, to „żona ojca w stosunku do jego dzieci z wcześniejszego małżeństwa". Wyraz „żona” jest tu o tyle istotny, że to od ślubu z ojcem dziecka zależy, czy jego nowa partnerka może być uznana za członka rodziny dziecka i jakie będzie miała prawa. A relacje z macochą do łatwych nie należą, przede wszystkim ze względu na stereotypy rodem z baśni. W prawdziwym życiu zaś też bywa różnie. Praktyczne informacje: 1. Macocha w świetle prawa 2. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://2">Adopcja dziecka przez macochę 3. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://3">Prawa do dziecka 4. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://4">Alimenty na pasierba 5. Podział spadku po ojcu między macochą a dziećmi 6. Relacje z macochą Macocha a prawo Jeśli nowa partnerka nie jest żoną biologicznego ojca dziecka, w świetle prawa jest dla swojego pasierba obcą kobietą. Tym samym nie do niego żadnych praw wynikających z opieki nad nim. Dopiero małżeństwo z tatą sprawia, że dziecko i macochę zaczyna łączyć stosunek powinowactwa, który daje przybranej mamie pewne prawa. Nie są one jednak takie same jak prawa biologicznego rodzica, który ma pełną władzę rodzicielską. Jedynie w przypadku <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">przysposobienia dziecka (adopcji) prawa macochy zrównują się z prawami matki. Przysposobienie dziecka przez macochę Macocha może adoptować dziecko swojego partnera tylko w przypadku, gdy jego biologiczna matka nie żyje lub pozbawiono ją władzy rodzicielskiej. Musi też być powinowatą swojego pasierba, czyli żoną jego ojca. Jeśli żyje z tatą dziecka bez ślubu, nie może przysposobić jego dziecka. Nadal jednak tworzy z nim i jego tatą i/lub adresem tzw. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rodzina-patchworkowa-definicja-problemy-relacje-w-rodzinie-27853-r1/">rodzinę patchworkową. Czy macocha jest opiekunem prawnym dziecka? Jeśli je adoptowała, jej władza rodzicielska i prawa nie różnią się niczym od praw rodziców biologicznych. Jeśli nie przysposobiła dziecka, ale poślubiła jego tatę, ma pewne prawa, np. do alimentów czy dziedziczenia. Żyjąc w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/gdy-rodzice-nie-maja-slubu-10199-r1/">konkubinacie, nie ma natomiast żadnych praw, poza tymi, na które ojciec dziecka może wyrazić zgodę (np. pisemne oświadczenie pozwalające na odebranie dziecka z przedszkola lub wgląd do informacji o zdrowiu dziecka w placówce zdrowia). Alimenty na pasierba Jeśli macocha jest powinowatą dziecka, może zaistnieć sytuacja, w której będzie musiała płacić alimenty na pasierba, np. po śmierci biologicznego rodzica, ale także po rozwodzie, jeśli sąd uzna, że małżeństwo z biologicznym rodzicem trwało wystarczająco długo, a macocha pełniła rolę mamy. Sędzia bierze pod uwagę zasady współżycia społecznego. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/obowiazek-alimentacyjny-alimenty-kto-i-od-kogo-moze-sie-ich-domagac-18244-r1/">Obowiązek alimentacyjny działa też w drugą stronę: można zasądzić także alimenty na macochę, które będzie musiał płacić pasierb, jeśli jego przybrana matka popadnie w niedostatek. Podział spadku między dzieci a macochę Tematem wywołującym sporo emocji jest kwestia dziedziczenia po zmarłym ojcu. Jeśli trwał on w związku małżeńskim, macocha ma prawo do spadku. Dziedziczy majątek w równych częściach wraz z jego dziećmi (ale nie mniej niż ¼ całości masy spadkowej). W drugą stronę jest dużo trudniej. Pasierb jest spadkobiercą ustawowym, czyli dziedziczy po zmarłej macosze jako ostatni w kolejności. Oznacza to, że ma prawo do spadku po żonie ojca tylko, jeśli oboje jego rodziców biologicznych nie żyje, a macocha nie pozostawiła męża, dzieci, rodziców, rodzeństwa, dziadków i ich rodzeństwa. Relacje z macochą Podła macocha podtruwająca dzieci jabłkiem, zaganiająca do niewdzięcznej pracy przy wybieraniu grochu z popiołu lub porzucająca dzieciątka w głębokim lesie to postać doskonale znana dzieciom z bajek. Nic więc dziwnego, że wokół tego słowa narosło tyle negatywnych znaczeń. W rzeczywistości jednak dziecko może mieć dobrą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/bycie-macocha-jest-piekielnie-trudne-poznaj-7-prawd-o-byciu-macocha-19698-r1/">relację z macochą. - Ojczym i macocha to bardzo interesujące postaci w tej układance - przyznaje dr Marta Bierca, socjolożka z Uniwersytetu SWPS. - Już same określenia tych osób mogą sugerować negatywne konotacje (patrz: bajka o Kopciuszku czy Królewnie Śnieżce) – macocha może się kojarzyć z osobą nieczułą, wymagającą, surową, podobnie jak ojczym, który kojarzony może być z rządami "silnej ręki". - Mam jednak nadzieję, że społeczne postrzeganie macochy i ojczyma zmienia się stopniowo - dodaje. - Polacy zaczynają się oswajać z różnymi modelami rodziny i rośnie akceptacja dla ich patchworkowego charakteru. Macocha i ojczym mogą z sukcesem pełnić funkcję opiekunów, nie dublując jednocześnie ról przypisywanych rodzicom biologicznym. Społeczna otwartość i różnorodność modeli sprzyja budowaniu pozytywnego wizerunku tych ról. Wydaje mi się, że kluczowe jest tu wsparcie wewnętrzne (relacje wewnątrz danej rodziny), jak i zewnętrzne (np. instytucje edukacyjne, w których funkcjonuje dziecko/dzieci), aby umiejętnie komunikować otoczeniu specyfikę danej rodziny i nie narazić dziecka czy opiekunów na niepotrzebne komentarze. Rada dla macochy (źródło: „100 zasad udanego związku” Harriet Lerner): Najgorzej jest, gdy dziecko tkwi pośrodku dwóch wrogo do siebie nastawionych kobiet, które próbują mu matkować. To bardzo trudna sytuacja. Staraj się nie krytykować byłej żony obecnego partnera, a już niedopuszczalne jest, żebyś robiła to w obecności jej dziecka. Pamiętaj, że dzieci rzadko wyrażają chęć posiadania drugiego rodzica. To nie one szukały nowej mamy, czy taty. W ich mniemaniu rodziców już posiadają. Nie próbuj zastępować matki, czy ojca. Im z macochą, czy ojczymem wystarcza dobra relacja, oparta na partnerstwie i współpracy. O tym, czy relacja będzie głębsza i cieplejsza zadecydują wspólnie spędzone lata. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/zycie-po-rozwodzie-czas-rozpoczac-na-nowo-1040-r1/">Nowe życie po rozwodzie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ojczym-kto-to-jest-prawa-zmiana-nazwiska-dziecka-alimenty-27833-r1/">Ojczym: kto to jest? Prawa, zmiana nazwiska dziecka, alimenty <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-jak-nie-skrzywdzic-dziecka-po-rozwodzie-21292-r1/">Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
Ojczym: kto to jest? Prawa, zmiana nazwiska dziecka, alimenty
Ojczym nie ma władzy rodzicielskiej, ale ma pewne prawa do dziecka. Zależą m.in. od tego, czy poślubił jego matkę. Relację ojczym-dziecko reguluje polskie prawo.
Ojczym, zgodnie z definicją ze Słownika Języka Polskiego PWN, to mąż matki w stosunku do jej dzieci z poprzedniego małżeństwa. Innymi słowy – ojczym jest niespokrewnionym z dzieckiem przybranym ojcem. Jak tę relację definiuje prawo? 1. Definicja 2. Zmiana nazwiska dziecka na nazwisko ojczyma 3. Przysposobienie przez ojczyma 4. Czy ojczym to opiekun prawny? 5. Prawa ojczyma 6. Alimenty na pasierba 7. Dziedziczenie po ojczymie 8. Relacje ojczyma z dzieckiem Ojczym: kto to? Definicja prawna W świetle prawa ojczymem jest nowy mąż matki. Dziecko staje się wtedy pasierbem/pasierbicą. Prawo wyróżnia różne stopnie bliskości między dzieckiem a nowym partnerem mamy. W zależności od tego, czy matka i mężczyzna są małżeństwem, prawny stopień bliskości to: obcy ludzie – kiedy mama nie ma ślubu z partnerem (żyje w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/gdy-rodzice-nie-maja-slubu-10199-r1/">związku partnerskim, konkubinacie) powinowaci – jeśli mama zawrze ślub z ojczymem dziecka, mężczyzna staje się w świetle prawa rodziną (powinowactwo). Ojczym nie ma jednak <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/wladza-rodzicielska-na-czym-polega-kiedy-ustaje-komu-przysluguje-po-rozwodzie-27979-r1/">władzy rodzicielskiej. Zmiana nazwiska dziecka na nazwisko ojczyma Dziecko nie może przyjąć nazwiska ojczyma, jeśli nosi nazwisko swojego biologicznego ojca. Jeśli jednak ma nazwisko mamy, może zmienić je na nazwisko ojczyma, pod warunkiem jednak, że mężczyzna jest mężem matki, czyli powinowatym dziecka. Jeśli dziecko ma skończone 13 lat, musi osobiście wyrazić zgodę na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/po-rozwodzie-czy-moge-zmienic-nazwisko-dziecka-na-swoje-panienskie-17206-r1/">zmianę nazwiska. Aby przyjąć nazwisko ojczyma, małżonkowie (i dziecko, które skończyło 13 lat) muszą wspólnie złożyć stosowne oświadczenie w urzędzie stanu cywilnego. Przysposobienie dziecka przez ojczyma <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">Adopcja dziecka przez ojczyma jest możliwa tylko wtedy, gdy biologiczny ojciec pozbawiony jest władzy rodzicielskiej lub nie żyje. Ojczym i pasierb muszą być powinowatymi, czyli mężczyzna musi być mężem matki dziecka. Adopcja jest możliwa do 18 urodzin dziecka. Czy ojczym jest opiekunem prawnym? Sytuacja jest jasna, kiedy dziecko zostało przysposobione przez ojczyma (adoptowane). Nabywa wtedy takie sama prawa jak rodzic biologiczny. W przeciwnym razie tylko mama jest przedstawicielem ustawowym dziecka. Prawa ojczyma do dziecka Czy oznacza to, że ojczym nie ma żadnych praw do dziecka? To zależy od prawnego stopnia bliskości: Jeśli nie jest w związku małżeńskim z mamą dziecka, jest traktowany przez prawo jak obca osoba i nie przysługują mu żadne prawa. Może oczywiście pomagać swojej partnerce w opiece nad dzieckiem, ale nie może decydować o jego zdrowiu, edukacji itd. Po ślubie z matką dziecka między ojczymem a pasierbem występuje stosunek powinowactwa, który daje ojczymowi pewne prawa (np. do kontaktów z dzieckiem i do alimentów). A jak wyglądają <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ojczym-i-macocha-jakie-przysluguja-im-przywileje-w-pracy-i-szkole-po-adopcji-pasierba-17791-r1/">prawa ojczyma do dziecka w praktyce? Nawet jeśli nie jest on mężem mamy, zazwyczaj może odbierać dziecko z przedszkola lub szkoły, jeśli rodzic upoważni go do tego na piśmie, ale już zgoda na udział w wycieczce, opiekę lekarską itp. musi być wyrażona przez opiekuna ustawowego (biologiczny rodzic z pełnią władzy rodzicielskiej lub ojczym, który adoptował pasierba). Mama może jednak udzielić pisemnego pełnomocnictwa swojemu partnerowi do decydowania w takich sprawach (po 16 urodzinach zgodę na to musi wyrazić także dziecko). Można również wyrazić zgodę do przekazywania informacji o stanie zdrowia innym osobom (w tym ojczymowi) podczas zapisywania dziecka do przychodni, przyjęcia do szpitala itp. Alimenty od ojczyma W sytuacji powinowactwa między pasierbem i ojczymem istnieje <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/obowiazek-alimentacyjny-alimenty-kto-i-od-kogo-moze-sie-ich-domagac-18244-r1/">obowiązek alimentacyjny. Oznacza to, że dziecko może domagać się alimentów od męża swojej matki, ale także ojczym może domagać się alimentów od swojego pasierba, jeśli brał udział w jego wychowaniu i utrzymaniu. Spadek i dziedziczenie po ojczymie Zarówno dziedziczenie, jak i darowizny między pasierbem i ojczymem są zwolnione od podatku, ponieważ powinowactwo jest w tym przypadku traktowane na tej samej zasadzie co w przypadku najbliższej rodziny. W praktyce jednak nieczęsto zdarza się otrzymać spadek po ojczymie, ponieważ, aby zostać spadkobiercą ustawowym w tym przypadku, muszą być spełnione następujące warunki: ojczym nie pozostawił po sobie żadnego innego spadkobiercy, a rodzice biologiczni pasierba nie żyją. Relacje ojczyma z dzieckiem - Internet to nieocenione źródło wiedzy odnośnie funkcjonowania rodziny - mówi socjolożka, dr Marta Bierca z Uniwersytetu SWPS. - Wyobrażam sobie, że świat online może oferować mnóstwo wskazówek i porad, jak budować relacje w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rodzina-patchworkowa-definicja-problemy-relacje-w-rodzinie-27853-r1/">rodzinie patchworkowej, niekiedy niestety sprzecznych lub nieprzystających do danej sytuacji. Wyzwaniem może być zatem to, jak skorzystać z dostępnych na wyciągnięcie ręki porad i stworzyć rodzinę zrekonstruowaną, której charakter zadowoli w pełni jej członków - zauważa. Rada dla ojczyma: Bądź wspierającym mężem i pomagaj żonie/partnerce rozwiązywać problemy, ale rób to dyskretnie i tylko wtedy, kiedy ona cię o to poprosi. Jeśli nie natrafisz na wrogość i opór materii, i dopisze ci szczęście, będziesz działać cierpliwie i powoli, może uda ci się stworzyć silną emocjonalną więź z przybranymi dziećmi. Wysoce prawdopodobne jest, że po jakimś czasie stworzysz relacje na wzór rodzicielskich, jeśli dziecko jest jeszcze małe i masz dużo czasu na wypracowanie silnej więzi. W przypadku nastolatków, jeśli uda ci się to osiągnąć, należy ci się medal. Nie możesz jednak dobrej relacji z pasierbem, czy pasierbicą uznawać za pewnik. Istnieją większe szanse na zdobycie statusu rodzica, jeśli uznasz to za bonus, a nie coś, czego się spodziewasz i na co zasługujesz. (Źródło: " 100 zasad udanego związku" Harriet Lerner). Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/zycie-po-rozwodzie-czas-rozpoczac-na-nowo-1040-r1/">Nowe życie po rozwodzie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/macocha-relacje-z-dzieckiem-dziedziczenie-po-ojcu-prawa-27836-r1/">Macocha: relacje z dzieckiem, dziedziczenie po ojcu, prawa <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-jak-nie-skrzywdzic-dziecka-po-rozwodzie-21292-r1/">Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
Mocne słowa o biciu dzieci kandydatki PiS na Rzecznika Praw Dziecka
Sabina Zalewska daleko odbiega od tego, co mówią autorytety pedagogiczne na temat bicia dzieci. Ale nie tylko w tej sprawie budzi zdumienie. Czy na tym stanowisku powinna zasiadać osoba o takich poglądach?
Jest trzech kandydatów na zastąpienie Marka Michalaka, któremu pod koniec sierpnia kończy się druga i ostatnia, na co pozwala prawo, kadencja na stanowisku Rzecznika Praw Dziecka. Ale biorąc pod uwagę sejmową arytmetykę, wydaje się przesądzone, że nowym rzecznikiem zostanie kandydat zgłoszony przez PiS. Osoba, która swego czasu wątpiła w ogóle w sens powstania tej instytucji. Prawicowe poglądy Zalewskiej Sabina Lucyna Zalewska jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, psychologiem rodziny, pedagogiem społecznym, mediatorem rodzinnym. Jak podkreśla Centrum Informacyjne Sejmu, aktywnie współpracuje z dziećmi i rodzinami, zajmuje się także wsparciem dzieci wykluczonych. Jej kandydaturę zgłosiła grupa posłów Prawa i Sprawiedliwości. Ale to nie z tego powodu jej kandydatura budzi ogromne kontrowersje. Posłowie opozycji postanowili przyjrzeć się jej poglądom na wychowanie dzieci, które swego czasu głosiła w swoich publikacjach. - Pani Zalewska ma bardzo kontrowersyjne podejście do wychowania dzieci, do ich roli w społeczeństwie, do tego jakie prawa dziecko posiada – powiedział w NOWA TV poseł PO Arkadiusz Myrcha. Dla Zalewskiej bicie dzieci jest metodą wychowawczą Zalewska miała w swoich publikacjach głosić, że przemoc fizyczna może być stosowana wobec dzieci, chociaż nie za często, bo straciłaby swój wymiar wychowawczy....Miała też podważać sens kampanii przeciw maltretowaniu dzieci. Poseł Platformy odwołuje się do fragmentów pracy naukowej Zalewskiej, w której miała pisać o postępującym braku szacunku dzieci do rodziców. Jako dowód podała zwyczaj mówienia sobie "na ty" między rodzicami a dziećmi. Dla Zalewskiej to forma pajdokracji, czyli władzy dzieci nad rodzicami. Jako dowód jej istnienia podaje objęcie ochroną prawną dzieci, powołanie instytucji Rzecznika Praw Dziecka i zakaz stosowania kar fizycznych za nieposłuszeństwo dzieci. Dla kandydatki PiS to czysta ideologia, u których podstaw leżą lewicowe poglądy i chęć politycznego i światopoglądowego manipulowania dziećmi. Zalewska ukryła swoje poglądy i plagiat O tym jakie ma poglądy Zalewska, pisała już na początku sierpnia znana z programu TVN “SuperNiania" psycholog Dorota Zawadzka. Na swoim profilu facebookowym ujawniła fragment wywodu dr Zalewskiej, zanim ta usunęła niewygodne publikacje ze swojej strony internetowej. Na dodatek na jaw wychodzą fakty wskazujące, że praca naukowa Zalewskiej mogła być plagiatem. W kilkunastu artykułach dziennikarze "Tygodnika Powszechnego" znaleźli publikacje, które Zalewska przepisała, lekko zmodyfikowała i opisała jako swojego autorstwa. I tak będzie Zalewska Co na to PiS? "Chciałabym to zobaczyć. Chętnie przyjrzę się tym zarzutom" – tylko tyle powiedział poseł rządzącej partii Łukasz Schreiber, dystansując się od zarzutów. Rzecznik Praw Dziecka powoływany jest uchwałą Sejmu, która podlega zatwierdzeniu przez Senat. Kandydata może zgłosić Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, co najmniej 35 posłów lub co najmniej 15 senatorów. Kadencja trwa 5 lat. Oprócz Zalewskiej, kandydatami na urząd Rzecznika Praw Dziecka są: Ewa Jarosz, kandydatka PO oraz Paweł Kukiz-Szczuciński, kandydat Kukiz'15. Ale to raczej niemożliwe, aby PiS wycofał poparcie dla Zalewskiej, więc pozostałe osoby są bez jakichkolwiek szans wyboru. Wydaje się jednak, że opozycja nie odda sprawy walkowerem i może dojść do przepychanek ideologicznych przy wyborze rzecznika. To byłby fatalny sygnał i prognoza na przyszłość. Na tym stanowisku powinna zasiadać przede wszystkim osoba rozumiejąca dzieci, o dużej wrażliwości na ich potrzeby oraz doświadczeniu w pracy z nimi. Czy pani Zalewska spełnia te kryteria? I dlaczego o stanowisko rzecznika ubiega się osoba, która uważa istnienie tej funkcji za zbędne? Jakie jest wasze zdanie w tej sprawie? Napiszcie w komentarzach. Źródło: NOWA TV Zobacz też: Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem! Miłość do dziecka - kiedy się pojawia Przemoc wobec dziecka: nie udawaj, że jej nie widzisz! [WIDEO]
Gliwice: w "oknie życia" znaleziono chłopca. Urodził się kilkanaście godzin wcześniej
W nocy z niedzieli na poniedziałek w gliwickim "oknie życia" rozległ się sygnał dzwonka. Zakonnice opiekujące się tym miejscem wiedziały, co oznaczy to zgłoszenie. W oknie życia leżał malutki chłopczyk. To trzecie dziecko odnalezione w historii gliwickiego "okna życia".
Siostry, zgodnie z procedurami, zadzwoniły na pogotowie, by dziecko zostało dokładnie przebadane. Okazało się, że chłopiec miał zaledwie kilkanaście godzin. Jest zdrowy, ale matka dziecka porzuciła go bez dopełnienia formalności. Przy dziecku nie było oświadczenia, w którym matka zrzeka się praw do syna. Kobiecie nie grożą żadne skutki prawne, jednak dla dobra dziecka powinna pojawić się jak najszybciej w szpitalu i pisemnie zrzec się prawa do dziecka. Chłopczyk bez dopełnienia formalności ma zmniejszoną szansę na szybkie znalezienie nowego domu. Co dalej z maluszkiem z Gliwic? – Porzucony chłopiec bez ważnego oświadczenia matki o zrzeczeniu się praw rodzicielskich i wyrażeniu zgody na adopcję będzie długo oczekiwać na nową rodzinę – wyjaśnia podinspektor Marek Słomski, rzecznik policji w Gliwicach. Procedury adopcyjne w takim przypadku toczyć się będą przed sądem, mogą potrwać ponad rok. W życiu takiego dziecka to bardzo długo. Przypomnijmy, że matka zawsze ma możliwość pozostawić dziecko w szpitalu oraz zrzec się praw do niego. Na taką decyzję ma 43 dni, może podjąć zarówno przed porodem, jak i bezpośrednio po nim. Wiele kobiet nie zdaje sobie jednak sprawy, że dla dobra dziecka najlepszym wyjściem jest, gdy zostawia ona noworodka w szpitalu i zrzeka się praw rodzicielskich. Jak działa "okno życia"? W momencie otwarcia okna od zewnątrz uruchamia się automatycznie alarm. Znalezione dziecko przewożone jest do szpitala, gdzie przechodzi niezbędne badania. Zgodnie z procedurami, maluszki przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Źródło: dziennikzachodni.pl Zobacz także: Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są Kolejne dziecko porzucone w oknie życia. Tym razem w Tarnowie Okna życia – powinny istnieć czy nie?
Jakie prawa dziecka są ważne dla naszych redaktorek? Zobacz film!
Wśród redaktorek Babyonline nowa książka Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” cieszy się ogromną popularnością. Każda z nas przeczytała ją od deski do deski. I każda z nas ma takie prawo dziecka, które jest dla niej szczególnie ważne. Zobacz film, w którym redaktorki mówią o dziecięcych prawach.
Książka Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” została objęta honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka. Jest przeznaczona dla wszystkich rodziców. Porusza wiele trudnych tematów, uświadamia, że nie zawsze przestrzegamy praw dziecka, nawet jeśli się staramy. My, redaktorki Babyonline po lekturze książki długo dyskutowałyśmy o dziecięcych prawach. Okazało się, że dla każdej z nas szczególnie ważne jest inne prawo. Można się o tym przekonać, oglądając nasz film. Katarzyna Imiołek o prawach dziecka Dla Kasi szczególnie cenne jest prawo dziecka do informacji. Jest niby oczywiste, a często nam, rodzicom, zdarza się go nie przestrzegać. A przecież dziecko ma prawo wiedzieć o sytuacji w rodzinie, o śmierci kogoś bliskiego czy znać tematy, które określamy mianem tabu. Te informacje oczywiście trzeba dostosować do wieku dziecka, ale każde dziecko ma do nich prawo. Sylwia Niemczyk o prawach dziecka Dla Sylwii najważniejszym prawem dziecka jest prawo do wolności od przemocy fizycznej i psychicznej. Bo w Polsce nadal istniej rozróżnienie między klapsem a biciem, między klapsem w pupę a uderzeniem w twarz. A przecież bicie to bicie i bić NIE WOLNO. Małgorzata Mazurek-Wódz o prawach dziecka Dla Małgosi ważnym prawem dziecka jest prawo do odpoczynku i czasu wolnego. Często je ignorujemy – mówi Małgosia – bo wydaje nam się, że dzieci mają mnóstwo energii i odpoczynku nie potrzebują. Co więcej, chętnie swoim dzieciom zapełniamy czas po brzegi korowodem zajęć dodatkowych. A przecież dzieci mają prawo do zabawy, co więcej, przez tę zabawę także wiele się uczą. Dlaczego warto znać i stosować prawa dziecka? Na to pytanie doskonale odpowiada Dorota Zawadzka w swojej książce: Patrzenie na świat oczami dziecka to umiejętność, ale i ogromna odpowiedzialność. Polecam rodzicom takie podejście, poświęcanie czasu i uwagi, by dziecko bezpiecznie uczyło się świata. By znało swoje prawa i było pewne, że dorośli także je znają. To zaprocentuje w przyszłości każdego dnia. A o to przecież chodzi. O przyszłość. Zobacz także: Premiera książki Doroty Zawadzkiej „Dziecko swoje prawa ma” – film Jak karać dziecko? Czy nasze dzieci są zbyt zajęte?
Premiera książki Doroty Zawadzkiej "Dziecko swoje prawa ma" – film
Nowa książka Doroty Zawadzkiej wylicza podstawowe prawa dziecka i ukazuje, jak działają w praktyce. To lektura obowiązkowa dla wszystkich rodziców. Zobacz film z premiery książki!
24 listopada 2016 r. w warszawskiej kawiarni Nabo Cafe odbyła się premiera nowej książki Doroty Zawadzkiej "Dziecko swoje prawa ma". Premiera zgromadziła tłum gości, a wśród nich Rzecznika Praw Dziecka, Marka Michalaka. – Kiedyś w jakimś przedszkolu opowiadałam dzieciom o ich prawach. Skończyłam mówić i pytam maluchy: "Powiedzcie mi teraz: jakie macie prawo". Zgłosiła się dziewczynka: "Mam prawo..., mam prawo... mam prawą rękę!" – śmiała się Dorota Zawadzka, prezentując swoją nową książkę. Anegdot było więcej, ale jednocześnie Dorota Zawadzka podkreśliła, że prawa dziecka to dla niej bardzo poważny temat – i taki powinien być dla każdego z nas. – Często gdy na warsztatach zaczynam mówić o tym, że dzieci mają swoje prawa, widzę w rodzicach opór. Niestety, ciągle jest dużo rodziców, którzy uważają, że dzieci to przede wszystkim mają nie prawa, ale obowiązki – mówiła na spotkaniu. Psycholożka tłumaczyła, że prawa dziecka to w Polsce stosunkowo świeży temat. Nie znamy ich, nie rozmyślamy nad nimi – i nie przestrzegamy. – Są rodzice, którzy dziwią się, że czytanie pamiętnika dziecka jest naruszeniem jego prawa. Że nie tylko bicie, lecz także popychanie dziecka czy krzyczenie na niego jest naruszeniem prawa. Że hasło: "Póki mieszkasz pod moim dachem, będziesz robić tak, jak mówię" jest naruszeniem prawa – wyliczała Zawadzka. – Kiedy prowadzę zajęcia w przedszkolach, zawsze zakładam dwie różne skarpetki, żeby zapytać dzieci, jak one same sądzą: mają prawo do chodzenia w skarpetkach nie do pary, czy nie mają? I rzadko słyszę odpowiedź, że tak: mają. Prawa dziecka to prawa człowieka Wśród omawianych w książce praw znalazły się m.in.: prawo do tożsamości (prawo do nazwiska, imienia, obywatelstwa, wiedzy o swoim pochodzeniu) prawo do swobody myśli, sumienia i wyznania prawo do prywatności i zachowania tajemnicy prawo do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i wszelkiego okrucieństwa prawo do znajomości swoich praw prawo do wychowywania w rodzinie i kontaktów z rodzicami. Książka "Dziecko swoje prawa ma" ukazała się pod honorowym patronatem Rzecznika Praw Dziecka, natomiast Babyonline.pl i pismo "Mamo, To Ja" są dumnymi patronami medialnymi.
Czy nauczycielka miała prawo przeczytać pamiętnik ucznia?
Nauczycielka z Wrocławia przeczytała pamiętnik 11-letniego ucznia, przez co chłopiec musiał tłumaczyć się dyrektorce i pedagogowi szkolnemu. A co z prawem do prywatności?
Podczas lekcji języka polskiego nauczycielka jednej z wrocławskich podstawówek odebrała 11-letniemu uczniowi jego prywatny pamiętnik. Nie tylko go przeczytała, ale i postanowiła działać: zaniepokojona wulgarnymi słowami pod adresem szkoły, zaprowadziła chłopca do szkolnego pedagoga, gdzie zmuszono go (jak twierdzi mama chłopca) do przeprosin – informuje Gazeta Wyborcza. "Musiał przepraszać za własne myśli" – Ze łzami w oczach, pod przymusem, musiał przepraszać za swoje myśli - powiedziała Gazecie mama ucznia, którą jeszcze tego samego dnia wezwano do szkoły. O tym, że naruszono prywatność jej dziecka oraz o tym, że z powodu osobistych zapisków obniżono mu ocenę ze sprawowania, zawiadomiła kuratorium oświaty, Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Rzecznika Praw Dziecka. "Dziecku nie stała się żadna krzywda" Dyrektorka szkoły nie chciała z nami rozmawiać. Obiecała, że do sprawy odniesie się po kontroli kuratorium. Wcześniej powiedziała Gazecie, że "przepisy zobowiązują nauczycieli do dbania o wychowanie uczniów i przeciwdziałania okolicznościom, które mogą świadczyć o niepożądanych postawach" oraz że "dziecku nie stała się żadna krzywda". Nie odpowiedziała na pytanie, w jaki sposób dziecko złamało statut szkoły pisząc o swoich emocjach w prywatnym pamiętniku. Zapewniła jednak, że jeśli wizytatorzy stwierdzą, że szkoła naruszyła przyjęte procedury, dziecko zostanie przeproszone. "Za wcześnie na wnioski" Co na to kuratorium? – Badamy wszystkie okoliczności tej sprawy. Jeszcze za wcześnie na wnioski – powiedziała nam wizytatorka Krystyna Kaczorowska z Kuratorium Oświaty we Wrocławiu. "Dziecko też człowiek!" Rzecznik Praw Dziecka obiecał, że zajmie się sprawą i przypomniał, że dzieci także mają prawo do prywatności. Oto jego dzisiejszy wpis na Facebooku: – Zapoznawanie się z treścią pamiętnika bez zgody jego autora jest naruszeniem prawa do prywatności, rozpowszechnianie przeczytanych informacji – szczególnie przez osobę dorosłą – nie tylko narusza godność dziecka, ale przede wszystkim jest naganne z wychowawczego punktu widzenia. Przypominam, że Art. 16 Konwencji o prawach dziecka gwarantuje każdemu dziecku prawo do ochrony swojej prywatności, honoru i reputacji oraz do zachowania w tajemnicy swojej korespondencji. Prawo do prywatności zapisano również w Konstytucji RP – powiedział nam Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak. Wystąpił o wyjaśnienia do dyrektora szkoły i Kuratora Oświaty. Po analizie raportu z kontroli w szkole podejmie decyzje co do dalszych działań w tej sprawie. Polecamy także: 8 zasad okazywania szacunku dziecku
Przestańmy bić dzieci! Nowa kampania Rzecznika Praw Dziecka
Każdy klaps to przemoc wobec dziecka. Choć świadomość tego wśród polskich rodziców rośnie, wciąż wiele z nich bije swoje dzieci. Co tak naprawdę oznacza dawanie dzieciom klapsów?
– Bicie dzieci to wyraz frustracji i braku cierpliwości – przekonuje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – To niedobra metoda wychowawcza – dodaje. Z badań przeprowadzonych na jego zlecenie wynika, że wciąż ponad połowa Polaków (58 proc.) uważa, że uderzenie dziecka nie jest niczym złym, a co czwarty (26 proc.) akceptuje bicie dzieci jako metodę wychowawczą. Zobacz też: Jesteś dzieckiem - jesteś człowiekiem. Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka Po co kolejna kampania? Rzecznik Praw Dziecka od lat nagłaśnia problem przemocy wobec dzieci. Wcześniejsze kampanie to m.in. „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” oraz „Reaguj, masz prawo!”. Choć w ciągu kadencji Marka Michalaka jako Rzecznika Praw Dziecka (od 2008 roku) akceptacja dla wychowania przez klapsy i lanie spadła o 20 proc., to problem nadal istnieje. Aby po raz kolejny nagłośnić problem, ruszyła kolejna kampania społeczna pod hasłem „Bicie, czas z tym skończyć”. Towarzyszy jej spot, który ponownie wyreżyserował dla RPD Jan Komasa. Zobacz spot kampanii: View oEmbed on the source website Bicie dzieci jest bezprawne Okazuje się, że jedynie co trzeci Polak wie o zakazie bicia dzieci, zapisanym w polskim prawie od 2010 roku. Do bicia dziecka pasem lub innym przedmiotem przyznało się 7 proc. rodziców – wynika z tegorocznego raportu RPD. Blisko połowa badanych stosuje klapsy wobec chłopców, a niemal jedna czwarta wobec chłopców i dziewczynek. Najmniej rodziców policzkuje swoje dzieci, natomiast 67 proc. rodziców – krzyczy na dziecko. – W Polsce nadal potrzebna jest edukacja społeczna o przemocy w wychowaniu i o prawach dziecka – komentuje prof. Ewa Jarosz, pedagog z Uniwersytetu Śląskiego i Społeczna Doradczyni Rzecznika Praw Dziecka. Zobacz też: Klapsy są w Polsce prawnie zabronione! Co Polacy sądzą o laniu i klapsach? Z badania RPD wynika m.in., że: Osoby starsze częściej akceptują klapsy Ludzie z wyższym wykształceniem częściej nie akceptują klapsów Im gorsza ocena własnej sytuacji materialnej, tym częstsza aprobata dla klapsów Posiadanie dzieci oraz ich większa liczba w rodzinie zwiększają aprobatę klapsów Im częściej badani osobiście doświadczali klapsów, tym częściej je akceptują Wiedza o tym, że bicie dziecka jest niezgodne z prawem nie zmniejsza aprobaty dla klapsów, co oznacza też, że klapsy nie są postrzegane jako bicie dziecka. Postawy wobec tzw. lania: Kobiety częściej są mu przeciwne Częściej przeciwne laniu są osoby lepiej wykształcone Częściej akceptują lanie osoby oceniające swoją sytuację materialną jako złą oraz osoby starsze Im częściej badani sami doświadczali tzw. lania, tym częściej aprobują je wobec dziecka Wszystkie informacje o najnowszej kampanii RPD oraz wyniki badań „Przemoc w wychowaniu w opinii społecznej oraz relacji rodziców” dostępne są na stronie internetowej www.niedlabicia.pl
Już noworodek ma prawa w szpitalu i personel medyczny ma obowiązek ich przestrzegać. Poznaj prawa małego pacjenta np. do bezpłatnego leczenia albo prawo do intymności i godności.
Standardy okołoporodowe O prawach małego dziecka mowa już w standardach okołoporodowych, czyli ustaleniach dotyczących postępowania w trakcie porodu i tuż po narodzinach dziecka. Jednym z pierwszych praw noworodka jest prawo do dwugodzinnego kontaktu z mamą „skóra do skóry” tuż po narodzinach. Jeżeli dziecko jest w dobrym stanie, jego pierwsze pomiary i oględziny neonatologa powinny odbyć się na brzuchu mamy – dziecko nie powinno być przenoszone do oddzielnej sali. Więcej o standardach okołoporodowych. Prawo do bezpłatnego leczenia Wszystkie dzieci w Polsce mają prawo do bezpłatnego leczenia, nawet jeżeli nie są ubezpieczone (poznaj wyjątki od tej reguły - link). Nie musisz martwić się, że będziesz musiała zapłacić za nieuzasadnione wezwanie karetki albo nocną wizytę na ostrym dyżurze, masz prawo też do tego, by dziecko zostało przyjęte do szpitala, nawet jeżeli nie możesz przedstawić informacji o tym, że jest ubezpieczone. Sprawdź także: Prawo do leczenia w praktyce. Prawa dziecka w szpitalu Także podczas pobytu w szpitalu, lekarze muszą przestrzegać praw małego pacjenta i jego rodziców, w tym prawa do całodobowej opieki rodzica nad dzieckiem. Nikt nie ma prawa wyprosić cię od łóżka dziecka! Zobacz, jakie inne ważne prawa przysługują dziecku w szpitalu. W razie złamania praw pacjenta możesz złożyć skargę do: dyrekcji szpitala właściciela szpitala (urzędu gminy, starosty lub wojewody albo Ministra Zdrowia – zależnie od placówki) Centrali NFZ Rzecznika Praw Pacjenta (www.bpp.gov.pl) adres: Biuro Rzecznika Praw Pacjenta ul. Młynarska 46 01-171 Warszawa fax.: (22) 833 - 08 - 86 Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie Lekarskiej (www.nil.org.pl w sytuacji zastrzeżeń do sposobu leczenia albo zachowania lekarzy) Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych (www.izbapiel.org.pl – jeżeli masz zastrzeżenia do postępowania albo zachowania pielęgniarki lub położnej). Skargę możesz złożyć osobiście, pisemnie lub ustnie (wtedy musi zostać sporządzony protokół), a także pocztą tradycyjną albo poprzez Elektroniczną Skrzynkę Podawczą w ramach Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP). Przedmiotem skargi może być np. złamanie tajemnicy lekarskiej złamanie prawa do intymności i godności złamanie prawa do informacji złamanie prawa do świadczeń medycznych. Skarga musi zostać rozpatrzona w ciągu 1 miesiąca. Składając skargę, możesz żądać potwierdzenia jej złożenia. Uwaga! Skarga musi zawierać nie tylko opis wydarzenia i nazwiska osób w nim uczestniczących, ale też musi być podpisana przez składającego. Skargi anonimowe nie są rozpatrywane. Możesz też złożyć pozew sądowy przeciw szpitalowi o odszkodowanie lub zadośćuczynienie do Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego lub Okręgowego. Przeczytaj: Prof. Alicja Chybicka mówi o opiece lekarskiej nad dziećmi w Polsce.
Dzieci nie wolno bić! Wywiad z Rzecznikiem Praw Dziecka
Bicie dzieci jest prawnie zabronione, tymczasem aż 25 proc. rodziców uważa je za dobrą metodę wychowawczą. Przeczytaj wywiad z Markiem Michalakiem, Rzecznikiem Praw Dziecka, m.in. o tym jak reagować, gdy widzisz, że dziecko jest bite.
Marek Michalak był Rzecznikiem Praw Dziecka w latach 2008-2018. Z wykształcenia pedagog specjalny. Kanclerz Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu. Ma dwoje dzieci: córkę Julię i syna Miłosza. – Zacznę konkretnie: zza drzwi sąsiadów dobiegają krzyki, dziecko płacze i podejrzewamy, że jest bite. Co robimy? – Zawsze reagujemy, to najważniejsze. Można zapukać i zapytać, czy jakoś pomóc, poprosić o pożyczenie szklanki mąki i wtedy spokojnie porozmawiać, oferując pomoc. Warto to zrobić, żeby przerwać przemoc. To forma szybka i wymagająca odwagi. Ale sytuacje są różne, nie chcę w ludziach wzbudzać poczucia winy, że nie mają odwagi, np. ze względu na agresję sąsiada. Jeśli podejrzewamy, że za ścianą rzeczywiście dochodzi do przemocy, to dzwońmy: 997 lub 112. Na te numery można zgłaszać przemoc wobec dzieci, także anonimowo, prosić o interwencję. Jeśli obserwujemy coś, co nas niepokoi od jakiegoś czasu, możemy sprawę zgłosić do ośrodka pomocy społecznej. Tam pracują ludzie, którzy są członkami zespołów interdyscyplinarnych walczących z przemocą, mogą założyć Niebieską Kartę (dokument wypełniany w przypadku stwierdzenia przemocy w rodzinie – przyp. red.), podjąć działania. Zgłaszajmy, jeśli widzimy, że dzieciaki są zaniedbane, przez dłuższy czas nie wychodzą na podwórko czy w mieszkaniu jest cicho – to też sygnał. Najważniejsze, żeby się zainteresować. – I to jest właśnie cel Pańskiej kampanii „Reaguj na przemoc wobec dzieci. Masz prawo”. – Przede wszystkim chodzi o zmianę świadomości Polaków dotyczącą przemocy wobec dzieci. Wciąż 10 proc. społeczeństwa na pytanie: „Co byś zrobił, gdyby za ścianą było bite dziecko”, odpowiada: „Nic”. Kampania ma pomóc nam ocknąć się i zrozumieć. Po pierwsze, że dziecko nie jest niczyją własnością, nawet rodziców. I jeśli jest krzywdzone przez najbliższych, to mamy nie tylko prawo, ale i obowiązek się wtrącić. Druga rzecz: donosicielstwo. To coś, co ciągnie się za nami od czasów komuny. Wtedy jakakolwiek współpraca z instytucjami państwowymi była traktowana negatywnie, jako donosicielstwo, coś niegodziwego. Musimy uświadomić sobie, że zawiadamianie instytucji państwowej o krzywdzie dziecka nie jest donosicielstwem, tylko ratowaniem drugiego człowieka. Trzecia rzecz: dziecko jest obywatelem tu i teraz, nie jest czymś, co można oddać na przechowanie, zostawić wyjeżdżając na wczasy, tylko człowiekiem, który jest chroniony prawem. Prawa dziecka to kategoria praw człowieka, która ma je chronić w najtrudniejszych momentach życia. Przesłaniem mojego urzędu jest to, że prawa człowieka rozpoczynają się od praw dziecka. Musimy być gotowi do reakcji, gdy dziecku dzieje się krzywda. Kliknij w obrazek, przeczytaj i wydrukuj podpowiedzi, jak reagować na przemoc wobec dzieci: [CMS_PAGE_BREAK] – Zaniedbanie to też przemoc wobec dzieci? Na przykład zostawienie dziecka samego w samochodzie. – Tak. Przemoc to nie tylko ślady na ciele. Przykładem są sytuacje z tegorocznego lata: zostawianie dzieci samych w samochodach podczas upałów. Bez względu na to, czy są upały czy nie, zostawienie dziecka w aucie jest skrajnie nieodpowiedzialne. Co zrobić w takiej sytuacji? Wziąć kamień i wybić szybę. Po prostu. Tak, namawiam do wybijania szyb, wyważania drzwi, żeby uratować dziecko. Nie tak dawno zamknięte w aucie dzieci znalazły zapalniczkę, którą zapaliły. Nieszczęście. Kolejna sprawa: rodzic wychodzi z samochodu na chwilę, a ktoś kradnie auto razem z dzieckiem. To się zdarzało! I jeszcze dwójka dzieciaków, z których jedno udusiło drugie, zamykając szybę w samochodzie. To dorośli muszą przewidywać i zapobiegać sytuacjom, które mogą mieć negatywne skutki dla dzieci, one tego nie umieją. Ale przemoc wobec dzieci może być też psychiczna, może to być też głodzenie, nieleczenie, powodujące utratę zdrowia lub życia. – A to w dzieciństwie kształtuje się człowiek. I jeśli chcemy mieć porządnych dorosłych, to dzieci trzeba dobrze traktować. – Ależ oczywiście! Wzorem rozumienia dzieciństwa jest Janusz Korczak. Wskazywał podmiotowość dziecięcą, prawo dziecka do szacunku, do popełniania błędów, do niewiedzy, do odnoszenia sukcesów – to są sprawy, na które dorośli na co dzień mało zwracają uwagę, a w okresie dzieciństwa jest to szalenie istotne. Nie można pozwolić, by dziecku działa się krzywda. – Często ludzie tłumaczą przemoc wobec dzieci tak: ja byłem bity i wyrosłem na człowieka, to i jemu nie zaszkodzi. – Wtedy zawsze mówię: mimo wszystko wyrosłeś na człowieka, ale kogoś, kto bije, już trudno tak nazwać. Pamiętajmy, że bici biją, agresja rodzi agresję. Kiedy dzisiaj rwiemy włosy z głowy, patrząc na statystyki dotyczące przemocy wśród rówieśników, to warto poszukać praprzyczyny. To się nie bierze znikąd. Człowiekowi, który jest wychowywany w duchu porozumienia, dialogu, pięści nie idą od razu w ruch, bo on wie, jak inaczej załatwić sprawy. Bije ten, kto został tego nauczony. Przemoc trzeba wyeliminować na starcie, żeby ludzie nie krzywdzili się też jako dorośli. Uważam, że prawny zakaz bicia dzieci, prawo do wychowania bez przemocy to jedno z najważniejszych osiągnięć naszych czasów. Zobacz też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? [CMS_PAGE_BREAK] – Gdy widzimy, że ktoś bije dziecko, trzeba to przerwać, prawda? – Oczywiście! To nie musi być przemoc w domu, to może się zdarzyć na ulicy, na przystanku. W naszych skryptach (dostępne są na: www.jakreagowac.pl) podajemy wzory zachowań. Pomysłem jest też odwrócenie uwagi, żeby nim dojdziemy w rozmowie do sedna sprawy, czyli przemocy, przerwać niewłaściwą sytuację. Trzeba liczyć się z tym, że reakcja człowieka stosującego przemoc może być nieprzyjemna. Nawet zapytanie takiej osoby, która jest godzina, może spowodować niemiłą reakcję. Warto też dobrze wymierzyć środki. Jeśli widzimy, że bezpieczeństwo dziecka jest zagrożone, trzeba zawiadomić policję, jeśli nie, wystarczy zwrócić uwagę. – A co ma zrobić kobieta z małym dzieckiem, finansowo zależna od męża, gdy on jest agresywny, a ona nie ma gdzie uciec? – To trudna sytuacja. Ale trzeba szukać pomocy, bo dziecko samo sobie nie pomoże. Najlepiej u bliższej i dalszej rodziny, przyjaciół, znajomych, ale i u profesjonalistów, np. w grupach wsparcia dla ofiar przemocy, dla osób współuzależnionych. Pomogą, pokierują. Jeśli dzieje się coś nagłego, to oczywiście policja, pomoc społeczna (są w każdej miejscowości), ośrodki interwencji kryzysowej. Najważniejsze, by chronić dziecko i siebie. Warto też korzystać z telefonów zaufania dla ofiar przemocy. – Krzyczenie, upokarzanie dziecka to oczywiście też przemoc. – To proste: czy pozwolimy sobie na to, żeby ktoś nas wyzywał? Przecież pójdziemy z tym do sądu! Dzieci też nikt nie ma prawa obrażać, wyszydzać. Warto sobie uświadomić, co takie zachowanie powoduje u dziecka. Jeśli słyszy: „Jesteś głupek, debil, idiota”, to w końcu zobojętnieje, ale negatywny obraz siebie przejmie. Później znajdzie się w grupie ryzyka: albo będzie krzywdził, albo będzie krzywdzony. Trzeba reagować, ale w tym przypadku wystarczy zwrócić uwagę. Nie trzeba od razu zwracać się do instytucji państwowych. – Co robić, gdyby się zdarzyło, że te instytucje nie reagują? – Nieraz obywatel w kontakcie z organami państwowymi czuje się bezsilny, bo one nie reagują właściwie. W tym celu powołano Rzecznika Praw Dziecka. Zobacz też: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych [CMS_PAGE_BREAK] – Czym zajmuje się Pan na co dzień? Na czym polega Pana praca? – Jest tego dużo. Razem ze współpracownikami podejmujemy interwencje indywidualne, analizujemy obowiązujące prawo i jego stosowanie oraz promujemy w Polsce prawa dziecka. Jeśli ktoś zgłasza maltretowanie dziecka na policję, a ona nie reaguje, i zgłosi to do mnie, wszczynam postępowanie wyjaśniające. Jeśli stwierdzę naruszenie przepisów, wzywam do wyciągnięcia konsekwencji. I tak w każdej instytucji: w szkole złe traktowanie przez nauczyciela, nieadekwatne działania pracownika pomocy społecznej, niezadbanie o dobro dziecka w sądzie. – Zajmuje się Pan także prawami dziecka w szpitalu? – Tak, wszystkimi sprawami, które dotyczą dzieci. Niedługo razem z Rzecznikiem Praw Pacjenta wydamy planszę dla szpitali, gdzie przypominamy o prawach dziecka w szpitalu. Aby dzieci miały jedenaście punktów, na które zawsze będą mogły się powołać. – Prawnie jest zagwarantowany pobyt rodzica z dzieckiem na oddziale, a nie wszędzie tak jest. – A powinno. Tylko wyjątkowe sytuacje upoważniają do tego, by go ograniczyć, np. zagrożenie epidemiologiczne. Ale co do zasady rodzic powinien móc być na oddziale z dzieckiem. To jest prawo dziecka. Powiem przewrotnie: mądrzy lekarze nie ograniczają tego prawa, bo wiedzą, że dziecko lepiej zdrowieje, kiedy przy nim jest jego rodzic. Dyskusja się toczy, bo w warunkach, jakie są w naszych szpitalach, ciężko jest stworzyć godne miejsce dla rodzica, np. wstawić dodatkowe łóżko. Często rodzice są w spartańskich warunkach, ale lepsze takie niż żadne. Ważne, by dziecko miało poczucie bezpieczeństwa. – Czy kampania „Reaguj. Masz prawo” przyniosła już rezultaty? – Efekty widzę po statystykach policyjnych i ilości zgłoszeń, jakie do nas wpływają. Jest ich więcej, bo ludzie są bardziej wyczuleni na przemoc wobec dzieci. W zeszłym roku liczba interwencji mojego urzędu wzrosła do 48,5 tysiąca, a w 2008 roku było to tylko 10 tysięcy. „Kampania Reaguj. Masz prawo” na pewno miała na to wpływ. Wzrosła też liczba telefonów do mojego biura. Niezwykle ważne jest, że maleje przyzwolenie na przemoc. Rozmawiała: Aleksandra Sobieraj Coraz mniej przemocy wobec dzieci Dane są twarde: w ciągu 4 lat ilość Niebieskich Kart spadła z 47 tys. (2008 r.) do 19 tys. (2012 r.). W 2007 r. było 37 małoletnich ofiar zabójstw, a w 2012 r. – 13. W 2008 r. porzucono 643 dzieci, w 2012 r. – 371. Z badań opinii publicznej na temat przyzwolenia na bicie dzieci prowadzonych przez rzecznika: 60 proc. Polaków w 2013 r. roku uważało, że bicie dzieci to dobra metoda wychowawcza, a jeszcze kilka lat temu było ich 78 proc.! Zobacz też film z najnowszej kampanii Rzecznika Praw Dziecka „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy": Bicie dzieci uczy... – film
Szkoły to nie puszki, dzieci to nie sardynki - łamanie praw niepełnosprawnych dzieci w przedszkolach
11,5 tysiąca osób podpisało się pod protestem "Szkoły to nie puszki, dzieci to nie sardynki" przeciwko cięciom w edukacji przedszkolnej i szkolnej w Warszawie. Urzędnicy chcą m.in. limitować zajęcia specjalistyczne dla niepełnosprawnych dzieci.
Godzina tygodniowo na dziecko "Nowe zasady organizacji przedszkola to łamanie praw dzieci niepełnosprawnych, bowiem placówka oświatowa powinna organizować zajęcia specjalistyczne dla dzieci o potrzebie specjalnego kształcenia zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu. Zgodnie z nowymi założeniami stanie się to niemożliwe! Dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności będzie miało dostęp do zajęć specjalistycznych tylko w zakresie 1 godziny zegarowej tygodniowo! Ograniczenie terapii dzieci niepełnosprawnych i pozbawienie ich realnej pomocy jest niedopuszczalne!" – piszą rodzice z warszawskiego przedszkola. Inicjatywa Mieszkańców "Warszawa Społeczna" przekazała przedstawicielom Biura Edukacji m.st. Warszawy 11,5 tys. podpisów pod protestem przeciwko cięciom w edukacji , które łamią prawa dziecka. W liście protestacyjnym podkreślono, że postanowienia zawarte w dokumencie "Zasady organizacji pracy przedszkoli i szkół prowadzonych przez m.st. Warszawę w roku szkolnym 2013/2014" nie tylko obniżają standardy opieki nad dziećmi, ale wręcz uniemożliwiają bezpieczne funkcjonowanie przedszkoli i szkół. Nie można oszczędzać na bezpieczeństwie dzieci Sprzeciw budzi ograniczanie liczby godzin zajęć specjalistycznych przeznaczonych dla przedszkolaków z orzeczeniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych. "Na bezpieczeństwie i standardzie opieki nad dziećmi nie można oszczędzać. Deficytów rozwojowych, które powstaną i utrwalą się w dzieciństwie, nie da się w przyszłości tak po prostu wyrównać" – piszą autorzy listu. Szkoły to nie puszki, dzieci nie sardynki Oburza też zapis o tworzeniu klas szkolnych przy minimum 26 uczniach (do tej pory obowiązywał zapis o maksymalnej liczbie dzieci w klasie). Inicjatywa Mieszkańców "Warszawa Społeczna" podkreśla, że w Finlandii, w której uczniowie osiągają najwyższe wyniki w testach kompetencji, jest 16 dzieci w klasie. W mniejszych klasach nauczyciel może bowiem poświęcić więcej czasu na indywidualną pracę z uczniem i ma zdecydowanie większe możliwości zauważenia dziecka mającego problemy z nauką lub w kontaktach z rówieśnikami. Kryzys nie może uderzać w dzieci Oszczędności oszczędnościami, ale kryzys nie może uderzać w dzieci, zwłaszcza te najsłabsze. Dla dziecka niepełnosprawnego godzina tygodniowo zajęć wyrównawczych (logopedycznych, rehabilitacji) to zdecydowanie za mało. W ten sposób łamane są prawa dziecka do prawidłowego rozwoju. W pierwszych latach życia wszelkie opóźnienia w rozwoju dziecka da się jeszcze skorygować, dziecko często ma szansę dogonić rówieśników. Czyżby urzędnicy o tym zapomnieli? Zobacz też: Cała prawda o dodatkowych zajęciach w przedszkolach.