„Brudne nogi i tanie chipsy. Babcia wzięła moją córkę na działkę i tam pozwala jej na wszystko. Rozpuści mi dziecko!” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj wzięłam wolny dzień i pojechałam na działkę moich rodziców. I do wczoraj uważałam, że pomysł, by córka spędziła tam część wakacji, jest rewelacyjny. Świeże powietrze, trzy kroki na plażę nad rzeką, na działce zatrzęsienie ekologicznych truskawek, malin, marchewek, pomidorów… Nawet nie przyszło mi do głowy, że popełniam straszny błąd.
Bardzo się myliłam co do mojej mamy, którą do tej pory uważałam za rozsądną kobietę. Według męża i mojego ojca nie dzieje się nic złego… Córka jest wręcz zachwycona. Ale ja na samą myśl, co tam się dzieje, dostaję gęsiej skórki. Codzienne „święto brudasa” Kiedy przyjechałam, Julka jeszcze spała. Było około godziny 11, więc postanowiłam ją obudzić. Odchyliłam kołderkę, żeby połaskotać ją delikatnie w stopę. I zatkało mnie. Nogi były brudne jak święta ziemia! Jak można położyć 5-letnie dziecko spać i nie dopilnować, żeby miało czyste nóżki?! Odruchowo obejrzałam jej dłonie. Czarne pazury, ręce lepiące, podrapane… Zrobiło mi się słabo. Juleczka się obudziła i od razu zaczęła opowiadać, jak tu jest super. – Widzę, że wczoraj babcia zrobiła ci nawet dzień brudaska – zagaiłam, wymownie patrząc na jej stopy. – Codziennie mamy święto brudasa – zaśmiała się Julka. Pomyślałam, że to faktycznie „super”. I już mocno zaniepokojona zapytałam o mycie zębów. Usłyszałam tylko „Raz myłam”. Od tygodnia moje dziecko raz myło zęby! I to będąc pod opieką mojej matki, która wychowywała mnie i brata w kulcie dbania o zęby i o higienę w ogóle. Zamiast malin i marchewek: tanie chipsy i cukierki A to wcale nie był koniec. Okazało się bowiem, że moja matka zgromadziła zapasy cukierków i chipsów. Nawet nie chciałam myśleć o tym, jak często uzupełnia je o nowe „przysmaki”. – Babcia ci to kupiła? – zapytałam Julkę, biorąc do ręki opakowanie po najtańszych chrupkach. – Ja wybrałam, babcia kupiła – usłyszałam w odpowiedzi. Musiałam się przejść, żeby ochłonąć i nie zrobić matce awantury. Poszłam nad rzekę i zastanawiałam się, co mam zrobić. Czy zabrać dziecko z powrotem do domu, czy spróbować porozmawiać z mamą? OK, nie ustalałam z nią żadnych zasad dotyczących pobytu Julii, ale… nie miałam pojęcia, że zostaną zaniedbane tak podstawowe rzeczy. Szkoda, że jeszcze nie dają jej piwa (w końcu są wakacje) Wróciłam i zastałam córkę z dziadkami przy szklaneczkach z jakąś podróbką coli. W domu Julka nigdy nie pije coli, bo nie lubi… Doskonale wie jednak, że to nie jest zdrowy napój. Tak samo wie, że chipsy i cukierki to nie są rzeczy, które je się codziennie bez umiaru. I że pierwszą rzeczą po porannym siusiu jest umycie rąk, a potem buzi i oczu (jak to mówimy „z resztek snu”). Tymczasem popijała tę colę z „resztkami snu” w oczkach. Ręce były tak samo brudne jak wtedy, gdy ją obudziłam… Natychmiast wysłałam ją do łazienki. Wtedy też powiedziałam babci, że nie wierzę w to, co widzę… W te czarne nogi i paznokcie, chipsy, cukierki i przekonanie Julki, że to wszystko jest super. Usłyszałam, że „Są wakacje, a tu jest wieś”. Że codziennie są nad rzeką, gdzie Juleczka brodzi sobie w wodzie, więc nóżki na pewno myte są codziennie. Poza tym mama okłamała mnie, bo powiedziała, że Julka myje zęby codziennie. Za to przyznała, że nie bardzo chce jeść warzywa i owoce. Że „skubnie sobie najwyżej trochę borówek”. Że „jak to dzieciak”. Dziadek dodał, że mała woli chipsiki, które jemu też bardzo smakują. I że wieczorami podjada je do piwka. Naprawdę, czekałam, aż powiedzą, że piwo też małej dają. Bo są wakacje, bo przesadzam, bo przecież „dzieciak zdrowy i zadowolony jest”. Do cholery, pewnie, że jest, skoro nie obowiązują żadne zasady! Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju” Po powrocie opowiedziałam wszystko mężowi. Usłyszałam: „Weź, wyluzuj”. Weź, wyluzuj… Babcia rozpuści mi dziecko jak dziadowski bicz, a ja mam się wyluzować. Wiedząc, że kładzie się spać i wstaje lepiące od brudu i je śmieci! W sobotę jadę na działkę i jeśli córka znów będzie brudna jak nieboskie stworzenie – natychmiast zabieram ją z powrotem. Oczywiście dziecko nic z tego nie zrozumie i będzie uważało mnie za potwora. Już widzę, co się będzie działo, jak zabiorę ją z tego „raju”. Już słyszę awantury o każde mycie… Magda M. Piszemy też o: Lekarze, zamiast zajmować się porodem, musieli zająć się... tatą. Wszystko nagrała kamera Niemowlę samo w samochodzie. W upał! Matka poszła na zakupy „Dzieci w telefonach na wakacjach to plaga. Rodzicom tak wygodnie, tylko maluchów żal” [LIST DO REDAKCJI]
Nikt nie chciał jej adoptować. Dziś Zoya Kukushkina nazywana jest najpiękniejszą dziewczynką na świecie
Zoya Kukushkina znalazła kochający dom i nowych rodziców, ale nie zapomniała o przeszłości. Teraz pomaga dzieciom z domów dziecka, by do nich także uśmiechnął się los.
Historia życia Zoyi Kukushkiny to gotowy materiał na hollywoodzką produkcję o współczesnym Kopciuszku. Jeszcze kilka lat temu nikt nie chciał jej adoptować i wciąż wracała do sierocińca. Dziś ma kochająca rodzinę i jest jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych modelek. Trudne dzieciństwo Zoyi Kukushkiny Zoya Kukushkina przyszła na świat w 2011 roku na Syberii. Jej mama zmarła podczas porodu, a opiekę nad dziewczynką przejęła babcia – nikt nie wiedział, kto jest ojcem dziecka. Niestety dla starszej kobiety opieka nad maluchem była zbyt trudna i oddała wnuczkę do domu dziecka. Los nie oszczędzał Zoyi. Ze względy na duże problemy z koncentracją, przyswajaniem informacji, pamięcią, a także trudności z mówieniem, ciężko było jej znaleźć kochającą rodzinę. Kolejni potencjalni rodzice oddawali ją z powrotem do sierocińca, gdyż nie potrafili sobie poradzić z jej problemami zdrowotnymi. Pewnego dnia do ośrodka przybyła ekipa Change One Life. Fundacja nagrała krótki materiał wideo, dzięki któremu dziecko miało mieć większe szanse na adopcję. Zoyę dostrzegła Tatiana Kukushkina z Tatarstanu, jednak nie od razu podjęła decyzję o adopcji. Wiedząc, że dziewczynka ma specjalne potrzeby, obawiała się, że ona i jej mąż nie dadzą rady zapewnić jej odpowiedniej opieki i długo zwlekali z ostateczną decyzją. Jednocześnie zaczęli coraz bardziej interesować się losem Zoyi, a także jej stanem zdrowia. Gdy dziewczynka po raz kolejny została oddana do domu dziecka, rodzina nie wahała się ani chwili dłużej, by adoptować dziewczynkę. Mała Zoya szybko odnalazła się w nowym miejscu, zyskując kochających rodziców i rodzeństwo. Z sierocińca na wybieg Jak Zoya została modelką? W większości przypadków to rodzice chcą takiej kariery dla dziecka. Adopcyjni rodzice nawet o tym nie myśleli, jednak Tatiana zaczęła dostawać masę propozycji, a także wiele osób zwracało jej uwagę na urodę dziewczynki. W końcu zdecydowała się na sesję zdjęciową i od tamtej pory kariera dziewczynki nabrała rozpędu. Dziś Zoya ma 10 lat i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych modelek. Wzięła udział w kampaniach reklamowych wielu marek, m.in. Disney, TVOE czy Junona Fashion House, a jej instagramowy pofil śledzi w tym momencie ponad 60 tys. użytkowników, Wielu z nich uważa, że Zoya jest „najpiękniejszą dziewczynką na świecie”. Choć Zoya robi karierę w modelingu, nie zapomina o swoim dzieciństwie. Wraz z mamą próbuje pomagać innym dzieciom, które przebywają w domach dziecka. W 2019 r. dziewczynka zorganizowała charytatywny pokaz kolekcji ubrań, które sama zaprojektowała. Cały dochód przeznaczyła na stworzenie wizytówek wideo, które mają pomóc osieroconym dzieciom w znalezieniu kochającej rodziny. Oprócz tego na ten cel przekazywane jest 10 proc. z bieżącej sprzedaży kolekcji Zoyi. Do tej pory za zgromadzone fundusze udało się zrealizować 273 wizytówki, dzięki którym 47 dzieci znalazło nowy dom. Dziewczynka została niedawno ambasadorką fundacji Change One Life. Tej samej, która kiedyś pomogła jej znaleźć wymarzony dom. Źródło: russia-today.net Zobacz także: Adopcja dziecka: jak adoptować dziecko w Polsce? Zasady, warunki i procedury Jak zostać rodziną zastępczą: warunki, przepisy, finansowanie [KROK PO KROKU] Historia wyjątkowej rodziny zastępczej
Mają zaledwie po trzydzieści kilka lat i właśnie zostali dziadkami. Są zachwyceni!
Jenni Medlam i jej mąż Richard z angielskiego miasta Kingston upon Hull zostali najmłodszymi dziadkami w Wielkiej Brytanii. Nie za wcześnie na bawienie wnuków? Oni twierdzą, że nie!
W ostatnich kilkunastu latach znacznie podwyższył się wiek, w którym pary decydują się na założenie rodziny i posiadanie dzieci. Choć za czasów naszych rodziców ciąża po trzydziestce oznaczała już późne macierzyństwo, to dziś ciężarna kobieta około czterdziestki absolutnie nie dziwi. Ze względu na te zmiany, automatycznie także dziadkami zostaje się coraz później. Wiele osób twierdzi nawet, że są zbyt młode, by powitać na świecie wnuki. Ale czy można być zbyt młodym na to, by zostać dziadkami? Pewna para z Yorkshire przekonuje, że nie. Małżeństwo bardzo sobie chwali, że zostali dziadkami po trzydziestce. Za młodzi? Absolutnie nie! 34-letnia Jenni Medlam i jej 35-letni małżonek Richard w lipcu powitali na świecie swoją wnuczkę Isle-May. W ten sposób zostali najmłodszymi dziadkami w Wielkiej Brytanii. Jak przyznają, wiadomość o ciąży ich córki mocno ich zaskoczyła, ale bardzo się cieszą, że zostali dziadkami w tak młodym wieku. Para jest zgodna, że dzięki temu po prostu będą mieli więcej czasu, by nacieszyć się wnukami, móc je kochać i pielęgnować. Liczą, że dzięki takiemu obrotowi spraw będą mogli także kiedyś nacieszyć się prawnukami. Ponieważ Jenni sama młodo została mamą, chciała okazać córce takie wsparcie, jakiego sama nie otrzymała. – Powiedziałam, że to jej ciało i jej decyzja, ale będę ją wspierała bez względu na to, jaką decyzję podejmie [przyp. red. aborcja w Wielkiej Brytanii jest legalna do 24. tygodnia ciąży] – wyznała młoda babcia. Jenni urodziła córkę, dziś 16-letnią Charmaine, w wieku 17 lat, dlatego teraz chce jej pomóc. Sama jako nastoletnia mama czuła się wyizolowana i osamotniona. Uważa jednak, że posiadanie dziecka w tak wczesnym wieku nie oznacza końca życia. Charmaine widziała, jak jej mama świetnie sobie radzi. Dlatego też Jenni ma nadzieję, że uda jej się pomóc córce osiągnąć to, o czym marzy. Młodzi dziadkowie chętnie opiekują się wnuczką, jednak nikt nie chce wierzyć, że nie są rodzicami dziewczynki. – Kiedy jesteśmy na spacerze z Islą, wyrzyscy po prostu zakładają, że to nasza córka – mówi Jenni. – Kiedy wyjaśniamy, że tak naprawdę jesteśmy jej dziadkami, ludzie doznają absolutnego szoku. Większość ludzi nam nie wierzy, ale oczywiście rozumiemy dlaczego. Przecież jesteśmy dopiero po trzydziestce – dodaje. – Odkąd Charmaine zaszła w ciążę, bardzo wydoroślała, jest niesamowitą mamą, a cała ta sytuacja sprawiła, że więź między nami stała się jeszcze silniejsza – wyznaje Jenni. Para młodych dziadków ma jeszcze dwie córki: 13-letnią Chelsey i 10-letnią Scarlett. Wszyscy mieszkają pod jednym dachem razem z ojcem małej Isli. – Myślę, że to nas wszystkich bardzo zbliżyło, a moje młodsze córki absolutnie uwielbiają maluszka. Podoba im się, że mają siostrzenicę – dodaje młoda babcia. Źródło: examinerlive.co.uk Zobacz także: ​Książki o babci i dziadku – 12 wyjątkowych pozycji Quiz dla babci i dziadka: jakimi jesteście dziadkami? Na czym polega fenomen dziadków?
„Zepsuli mi urlop. Nie mogłam patrzeć, jak męczą te biedne konie wjazdem na Morskie Oko!” [LIST DO REDAKCJI]
Byłam w Zakopanem pierwszy raz od wielu lat i coś czuję, że szybko tam nie wrócę. Nie mówcie mi, że jestem przewrażliwiona. Naprawdę trzeba nie mieć serca, żeby los tych biednych koni ciągniętych na Morskie Oko był nam obojętny. Coś potwornego!
Już nawet nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłam w Zakopanem. W tym roku stwierdziliśmy z partnerem, że najwyższy czas to nadrobić! Ominęliśmy największe i wybraliśmy się na południe Polski pod koniec wakacji. Choć mam mnóstwo dobrych wspomnień z tego wyjazdu, nie wiem, czy i kiedy będę miała ochotę tam wracać. Postanowiliśmy zwiedzić największe atrakcje Ale po kolei. Tak dawno nie byłam w Zakopanem, że musiałam zaliczyć te najważniejsze i najbardziej popularne atrakcje miasta i okolic. Przyznaję, że ani ja, ani mój partner nie mamy wielkiego doświadczenia w górach. Mamy też dość słabą kondycję, więc wyprawy na wyższe szczyty postanowiliśmy sobie darować. Na swoje usprawiedliwienie dodam jeszcze, że jestem w ciąży, więc nie chcę się specjalnie forsować. Zwiedziliśmy za to kilka polan. Wjechaliśmy kolejką na Kasprowy Wierch i zeszliśmy z góry o własnych nogach. Byliśmy na Gubałówce i nad Morskim Okiem. Ta ostatnia wycieczka zostanie ze mną na dłużej. Nie mogłam uwierzyć w te straszne historie Tak, słyszałam te wszystkie historie o góralach, którzy (myśląc o łatwych zarobku) nie zważają na wykończone zwierzęta. Słyszałam o ludziach, którzy mają siłę, ale nie chce im się pokonać trasy. Wolą wjechać na Morskie Oko bryczką, nie zastanawiając się, jak katują konie. Chyba nie do końca wierzyłam w te wszystkie opowieści, teraz już wierzę. Ludzie, skoro nie chce wam się chodzić, dlaczego jedziecie w góry? Dlaczego nie wybierzecie się nad morze czy nad jezioro? Dlaczego jedni ludzie (z małymi dziećmi, starsi, a nawet schorowani – sama widziałam jedną panią z niepełnosprawnością) są w stanie przejść te kilka kilometrów (dodajmy: bardzo łatwej, przyjemnej trasy; żeby ją pokonać, nie trzeba mieć żadnego przygotowania), a inni młodzi, pełni sił idą na łatwiznę? Konie harują ponad własne siły Czy naprawdę nie wiecie, że te konie harują ponad własne siły? Codziennie, przez kilka godzin pokonują trasę nad Morskie Oko z wielkim obciążeniem. Czy naprawdę nie widzicie, jak cierpią? Że często brakuje im już siły? Ja widziałam i zapytałam nawet jednego górala, jaki jest sens męczyć te biedne zwierzęta. Odpowiedział, że nie muszę się martwić, bo wszystko jest w porządku. Że konie pracują zmianowo i mają przerwy na odpoczynek. Moim zdaniem nie do tego zostały stworzone. A gdyby nie ludzie, którym nie chce się wysilać, nie byłoby tematu. Żeby była jasność. Rozumiem, że są osoby, które chcą zobaczyć Morskie Oko, a bryczka to dla nich jedyna możliwość. Nie rozumiem i potępiam zachowanie ludzi leniwych. A właśnie takich widziałam. Oburza was malowanie koni, a to nic w porównaniu ze znęcaniem się nad końmi na Podhalu. Mam nadzieję, że ludzie kiedyś się opamiętają. Małgosia Zobacz też: 4-latek podszedł zbyt blisko konia. Mama chłopca nagrała poruszający filmik! Zagadki o zwierzętach – 15 nie tylko rymowanych zgadywanek Małe zwierzęta domowe - jakie zwierzątko wybrać dla dziecka?
Cała prawda o karmieniu piersią! To nie wygląda jak w reklamie! [ZDJĘCIA]
Te zdjęcia rozbawią cię do łez albo... wzruszą. Możesz też pomyśleć, jak to dobrze, że mam to już za sobą. Wszystko zależy od tego czy jesteś na początku waszej drogi mlecznej, w trakcie czy już po. Bywa niełatwo, ale większość mam nie oddałaby kp za żadne skarby świata, prawda?
Redaktorki Mamotoja.pl o byciu mamą [CHWILA WZRUSZEŃ NA DZIEŃ MATKI]
Na co dzień tak jak i Wy jesteśmy mamami. Z wszystkimi tego, radosnymi i nie tylko radosnymi, konsekwencjami. Posłuchaj, co jest najpiękniejsze w byciu mamą dla dziewczyn z Mamotoja.pl i... napisz nam swoją własną historię!
Dzień Matki to radosne święto, ale nas nastroiło nieco... nostalgicznie. Co dla redaktorek Mamo, To Ja znaczy macierzyństwo? Za co kochamy bycie mamą, a co nas wkurza? Zobacz nasz film! Co to znaczy: być dobrą mamą? Wszystkie staramy się takie być: troskliwe, mądre, zorganizowane... Jednym z nas się udaje osiągnąć choć minimalną równowagę, inne toną w poczuciu winy przekonane, że są zawsze niewystarczająco dobre. Czy ściganie ideału ma sens? Rozum mówi, że nie, ale serce zawsze chce dać więcej, niż w danej chwili może. Jeśli jednak, jak nam, nie chodzi ci o laurki na Dzień Mamy, tylko spokój i szczęście dziecka i własne, spróbuj sama sobie podarować bardzo ważny prezent: odpuść sobie dążenie do ideału i wieczne niezadowolenie z siebie. Jesteś wspaniałą mamą, najlepszą dla twojego malucha. Macierzyństwo – więcej dostajesz niż dajesz Nocne pobudki, zmęczenie, lęki o postępy i centyle, niepewność własnych decyzji... Być mamą to nie tylko buziaki i przytulanie, o nie! Posłuchaj redaktorek Mamotoja.pl, co dla nich znaczy być mamą, czego nauczyły je własne dzieci i za co najdziwniejszego je kochają. Puszczamy do was oko, kochane mamy, i czekamy na Wasze opowieści z krainy zwanej macierzynstwem! Zobacz też: Kosmetyczka zabieganej mamy [WIDEO]
Myśleli, że to „tylko” bóle wzrostowe. Byli w błędzie!
Rodzice chłopca ostrzegają teraz innych, by nigdy nie bagatelizowali bólu, na jaki skarży się dziecko.
Moja córka od jakiegoś czasu ma bóle wzrostowe. Raz-dwa razy w miesiącu mamy nieprzespaną noc: jest nagły krzyk, łzy i okropne cierpienie... córkę bolą nogi, a mnie serce, że nie wiem jak ulżyć dziecku. Rozgrzewamy, masujemy, nacieramy.... Dolegliwość taka dotyka wiele dzieci, skarżą się głównie dzieci od 4 do 12 roku życia, ale zdarza się i młodszym malcom. Ból pojawia się nagle zazwyczaj wieczorem lub w nocy. "Napad" taki może trwać od 10 do 30 minut, ataki bólu ujawnia się co kilka tygodni albo miesięcy. Nagle wybudzone dziecko czasem nie jest w stanie wytłumaczyć, co się dzieje i gdzie dokładnie boli. Starsze dzieci mogą wskazywać ból w okolicy ud, łydek, a także pod kolanami. Ból jak szybko się pojawia, tak szybko mija, na nóżkach nie ma żadnych śladów, obrzęków i zaczerwień. Dlaczego tak się dzieje? Zauważono, że w okresie intensywnego wzrostu ścięgna okazują się co pewien czas za krótkie w stosunku do szybciej rosnących kości. Ścięgna są bardzo napięte i to może dawać różne dolegliwości. Zobacz także: Bóle wzrostowe: jak leczyć ból łydek i kolan? Nie ma czegoś takiego, jak zwykły ból Rodzice 6-letniego Nixona byli przekonani, że bóle nóg u chłopca to właśnie bóle wzrostowe. Ponieważ starsi bracia Nixona mieli podobne dolegliwości, rodzice nie panikowali. Kiedy jednak ból nie mijał, po kilku tygodniach postanowili sprawdzić, co się dzieje. Wykonano prześwietlenie kończyn dolnych. Takiej diagnozy zupełnie się nie spodziewali. Ich świat zawalił się w ułamku sekundy. Okazało się, że Nixon ma na udzie guza wielkości jajka – nowotwór złośliwy. Niestety odkryto także, że są już przerzuty do płuc. Od razu rozpoczęto leczenie. Nixon choć ma zaledwie 6 lat poddał się już chemioterapii, testuje nowy lek, a ostatnio przeszedł poważną operację. Ze względu na postęp choroby lekarze zdecydowali się na plastykę rotacyjną. Polega ona na zastąpieniu stawu kolanowego stawem skokowym. Stosuje się ją zazwyczaj w przypadku nowotworów, które uszkodziły część nogi i konieczna jest amputacja. Dzięki temu zabiegowi w przyszłości będzie mógł lepiej wykorzystywać protezę nogi. Armia Nixona Kiedy chłopiec stracił włosy, jego koledzy, na znak wsparcia i solidarności, zgolili głowy. Losy Nixona na Facebooku śledzi prawie 60 tysięcy osób to jego armia, która go mocno wspiera. Słowa otuchy, które otrzymują każdego dnia, dają im siłę, by walczyć. Dlaczego rodzice dokumentują proces leczenia w sieci? Trwa zbiórka pieniędzy na leczenie chłopca i rozgłos jest im potrzebny, ale nie tylko o to chodzi. Rodzice Nixona mają nadzieję, że ich historia wyczuli i ostrzeże innych rodziców. Czy to rak? Nowotwory u dzieci występują niezwykle rzadko i stanowią mniej niż 1 proc. wszystkich diagnozowanych co roku nowotworów. Jednocześnie jest to druga w kolejności przyczyna zgonów najmłodszych. Chorobę tę u dzieci często diagnozuje się przypadkiem, ponieważ objawy mogą wskazywać na inne problemy zdrowotne. Bardzo często mali pacjenci nawet w zaawansowanej chorobie czują się dobrze. Jakie są objawy nowotworów u dzieci? utrzymująca się nieuzasadniona utrata wagi; bóle głowy, którym zazwyczaj towarzyszą poranne mdłości, a nawet wymioty; obrzęk lub uporczywe bóle kości, stawów, pleców i nóg; guzki lub zgrubienia, szczególnie w okolicy brzucha, szyi, klatki piersiowej, miednicy lub pach; pojawianie się większej liczby siniaków, krwawienia; częste lub uporczywe infekcje, lub gorączki; białawy kolor, pojawiający się za źrenicą; utrzymujące się zmęczenie; bladość skóry; zmiany w widzeniu, które pojawiają się nagle i utrzymują. Wczesna diagnoza jest możliwa w zasadzie tylko dzięki czujności rodziców i lekarzy. Źródło: lovewhatmatters.com​ Zobacz także: Jak rozpoznać nowotwory u dzieci? "On jest moją miłością, moimi łzami, moim życiem" – wstrząsający list mamy Cieszmy się każdą chwilą z dzieckiem. Doceńmy życie
Dziewczynka tańczy z protezą i zachwyca ludzi na całym świecie
Historia 8-letniej Alissy Sizemore w 2014 roku mogła zmienić swój bieg. Wtedy dziewczynka straciła nogę i na chwilę nadzieję, że będzie mogła tańczyć...
Chciała zostać tancerką. Taniec i muzyka znaczyły dla niej bardzo wiele. Jednak pewnego majowego dnia 2014 roku wpadła pod samochód - ciężarówka zmiażdżyła jej prawą nogę poniżej kolana. Kończyny nie dało się uratować, lekarze musieli ją amputować. W tym miejscu historia Alissy Sizemore, tak nazywa się dziewczynka, mogłaby zmienić swój bieg... Ale nie zmieniła. Dziewczynka nadal tańczy, choć ma na prawej nodze protezę. Spełnia swoje marzenia. Taniec nie tylko nadał sens jej życiu, ale też sprawił, że po wypadku, bardzo szybko wróciła do zdrowia. Kilka miesięcy temu w sieci pojawił się film, na którym 8-letnia Alissa tańczy na castingu. Widać na nim, jak dziewczynka dzielnie pokonuje trudności. Nie może wykonać figury z protezą? To ją zdejmuje i tańczy dalej. View oEmbed on the source website Materiał obejrzało ponad 1 mln 150 tys. osób na całym świecie. Ta mała dziewczynka i jej postawa wobec niepełnosprawności zainspirowała wiele osób. Dała im nadzieję, że ich świat może wyglądać inaczej. Lepiej. Podczas jednego z wywiadów, jakich udzieliła po swoim występie, Alissa Sizemore powiedziała: "Mam tyle radości z tego, co robię. Jestem tu, by pokazać światu, że wciąż mogę tańczyć". Historia Alissy i jej niezłomne postanowienie o realizowaniu swoich tanecznych marzeń poruszyło wiele kobiet, które również realizują się przez taniec. Postanowiły pokazać dlaczego tańczą i tak powstał projekt "Dlaczego tańczę?" zrealizowany przez grupę Manamotion. Zobacz kilka zdjęć z tego projektu. "Tańczę, bo to karmi moją duszę" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 "Tańczę, bo to łączy mnie z moją mamą, Hawajami, moim ciałem" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 "Tańczę, bo czuję, że żyję" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 Polecamy: Niepełnosprawność nie musi ograniczać – o chłopcu z zespołem Downa​ Źródło: Huffingtonpost, Manamotion
Prawdziwe historie: po każdym stosunku leżałam z nogami do góry
Kiedy kobieta z całych sił pragnie zajść w ciążę, jest gotowa zrobić wszystko, by zrealizować swój plan. Czasem to pragnienie może utrudniać realną ocenę sytuacji. Tak było w przypadku Joanny.
Marzenia o dziecku pojawiły się u nas zaraz po ślubie, jednak, by zacząć je realizować musieliśmy poczekać aż 5 lat. Tyle zajęło nam poukładanie sobie życia, kupno mieszkania, znalezienie stałej pracy i chyba przekonanie samych siebie, że jesteśmy już gotowi temu wyzwaniu sprostać. Zaopatrzyłam się więc w internecie w pokaźny zapas testów owulacyjnych oraz ciążowych i zaczęliśmy działać. Szybko się jednak przekonaliśmy, że nie zawsze chcieć = móc. Sprawdź: Kiedy test ciążowy powie ci prawdę? Starania o dziecko Na samym początku obiecaliśmy sobie, że podejdziemy do tego na luzie, ale jak to mówią „obiecanki cacanki”... Po każdym stosunku leżałam z nogami do góry przez pół godziny, bo naczytałam się, że to ułatwia plemnikom dotarcie do komórki jajowej :) Chciałam zajść w ciążę jak najszybciej i nie potrafiłam odpuścić. Co miesiąc robiłam po kilkanaście testów, najpierw testy owulacyjne, żeby wiedzieć, że to na pewno ten moment, bo miesiączki miałam bardzo nieregularne, a potem ciążowe. Tak bardzo pragnęłam zobaczyć te dwie kreski i w końcu je zobaczyłam, dwie bladziuchne czerwone upragnione kreseczki. Byłam wtedy sama w domu, mąż już zdążył wyjść do pracy. Musiałam cieszyć się w samotności, bo nie chciałam takiej wiadomości przekazywać mu przez telefon. Pojechałam więc do pracy i siedziałam tam, jak na bombie, odliczając tylko godziny do wyjścia. Mieć taką informację i nie móc się z nikim podzielić to była dla mnie wielka katorga. Przeczytaj: Jak powiedzieć facetowi o ciąży Wiadomość o ciąży Gdy tylko wróciliśmy z pracy od razu powiedziałam mężowi o ciąży. Zapytał czy jestem pewna i zaproponował, żebym może zrobiła jeszcze jeden test ciążowy dla pewności. Poszłam więc do łazienki i kiedy zobaczyłam, co zrobiłam wcześniej, moja radość rozpadła się na kawałki. Robiąc test rano, pomyliłam ciążowy z owulacyjnym! Byłam bardzo rozczarowana, ale humor bardzo szybko mi wrócił, jak pomyślałam o moim dniu w pracy, że przesiedziałam go całego z myślą, że jestem w ciąży, jak się sama z sobą obchodziłam jak z jajeczkiem, że nawet kawy nie wypiłam, żeby nie szkodzić dziecku. Poznaj: 10 produktów zakazanych w ciąży Obliczanie daty zapłodnienia Dzięki mężowi nie załamałam się tylko obróciłam całą tą sytuację w pewnego rodzaju żart i zrozumiałam, że trochę powinnam mniej się tym stresować, przecież to był dopiero 7. miesiąc starań. Los trochę ze mnie zażartował wtedy, ale szybko się zrehabilitował. Miesiąc później byłam już naprawdę w ciąży, a testy robiłam uważnie, jak nigdy :) Podczas wizyty u lekarza dowiedzieliśmy się, że jestem w ciąży 6 tygodni i 3 dni. Obliczyłam więc sobie szybciutko, kiedy doszło do zapłodnienia i do dziś jest to dla mnie zagadką, jak to się stało, ale w tym okresie byłam wtedy w kilkudniowej delegacji zagranicznej :) a męża przecież nie zdradziłam. Nasza wyczekana córeczka ma obecnie 2 lata i przymierzamy się powoli do drugiego dziecka, z tym że teraz muszę uważać, bo koleżanki już mi zapowiedziały, że jak znowu wrócę z delegacji i oznajmię, że spodziewam się dziecka, to już na pewno mi nie uwierzą, że to dziecko mojego męża ;) Praca nadesłana przez Joannę K. na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Prawdziwe historie: kiedy po roku starań odpuściliśmy sobie dziecko, zaszłam w ciążę
Najpierw nie byłam gotowa na dziecko a potem kiedy bardzo chciałam zajść w ciążę, nie mogłam. Los bywa przewrotny. Poznaj historię Olgi.
Moją historię zacznę od tego, iż 7 lat temu poznałam najcudowniejszego człowieka na świecie: mojego przyszłego męża, a obecnego narzeczonego Rafała. Nie wiedzieć kiedy minęły cudowne pierwsze dwa lata naszego związku pełne miłości, szczęścia i różowych barw. Kiedy on zaczął mówić o dziecku, ja nie byłam jeszcze gotowa Rafał z racji tego, iż jest starszy ode mnie o 4 lata dość szybko zaczął poruszać temat dziecka. Ja szalona 20 - latka sama czująca się jak dziecko, ciągle zbywałam go rzuconym na wiatr: „Nie jestem jeszcze gotowa”. I tak minął kolejny rok, dwa a temat dziecka wracał z różną częstotliwością. W między czasie znalazłam pracę, dostałam dobrą umowę i ciągle mieszkaliśmy z rodzicami, z którymi po prostu wygodnie nam było mieszkać. Mama robiła obiadki, tata pracował, dokładaliśmy się do domowego budżetu i nie musieliśmy się o nic martwić. Ciągle chodziłam i mówiłam, że musimy mieć własne mieszkanie i pewną przyszłość dopiero zdecydujemy się na dziecko. Polecamy: 8 sygnałów, że jesteś gotowa na dziecko Dotarło do mnie, że nie ma na co czekać Pewnego dnia dotarło do mnie że właściwie: „na co ja czekam”? Jeżeli nie będę miała motywacji do działania będę tkwiła w tym martwym punkcie po wsze czasy! I powiedziałam Rafałowi: tak! Jestem gotowa na dziecko. I zaczęliśmy nasze „starania”. Myślałam, że odstawimy antykoncepcję i „rach ciach będę w ciąży”. Mijał kolejny miesiąc, kolejne pół roku, rok a testy jak zaklęte pokazywały jedną kreskę. Z napięciem co miesiąc czekałam najdłuższe 5 minut wgapiając się w test ciążowy. I ciągle nic. Niestety, nie mogliśmy z narzeczonym pozwolić sobie na testy na płodność, czy próbę in vitro. Mieszkamy w małym mieście, a poza tym, nie byliśmy na to gotowi finansowo. A liczyć mogliśmy tylko na siebie. Postanowiliśmy odpuścić trochę „parcie na dziecko” i zdać się na wolę Bożą. Czytaj też: 8 dziwnych czynników, które mogą wpływać na płodność Kiedy odpuściliśmy pojawiły się dwie kreski na teście Niedługo potem udaliśmy się na urlop nad morze. Tylko my we dwoje bez grona znajomych. Wyluzowaliśmy się, zapomnieliśmy o pracy, stresie, małych i większych konfliktach z rodzicami i namiętnie spędzaliśmy czas we dwoje. Miesiąc później spóźniał mi się okres. Zniechęcona poprzednimi porażkami nie myślałam poważnie nad tym że mogę być w ciąży, zwłaszcza że po powrocie z urlopu w pracy miałam urwanie głowy, a stres był taki że nie mogłam spać po nocach. A okresu jak nie było, tak nie ma. Pewnego dnia w pracy cały dzień było mi niedobrze. Gdy wracałam do domu, wjechałam do apteki i kupiłam test ciążowy. Wróciłam do domu i go zrobiłam. Po chwili ukazały mi się bardzo wyraźne dwie kreski. I wiecie co? Wpadłam w panikę! Zaczęłam płakać, sama nie wiem czy z radości czy ze strachu i o dziwo nie zadzwoniłam od razu do Rafała tylko poczekałam spokojnie, aż wróci do domu. Byłam jak w amoku. Rafał oczywiście ucieszył się niesamowicie i od razu zaczął snuć plany, co no naszej przyszłości. Następnego dnia umówiłam się na wizytę u lekarza, żeby potwierdzić ciążę. Wracałam od lekarza jakby oderwana od rzeczywistości. Przez kolejny tydzień bolała mnie głowa, od myślenia co teraz będzie... Dziś jestem w 8. miesiącu ciąży i nie wyobrażam sobie, że mogłoby być inaczej! Spodziewamy się córeczki, której damy na imię Wiktoria. Ciążę znoszę bardzo dobrze. Niebawem przeprowadzamy się do naszego nowego wspólnego mieszkania. Całą wyprawkę mamy skompletowaną. Jestem najszczęśliwsza na świecie. Będę starała się ze wszystkich sił, by moja córeczka wiedziała od dnia narodzin że jest dla nas najważniejsza na świecie i każdego dnia będziemy dziękować za cud, który był nam dany z nieba. W oczekiwaniu na Wiktorię... Praca nadesłana przez Olgę Ruszkowską na konkurs: Udało się!Jesteśmy rodzicami!
Prawdziwe historie: Noszę zagrożoną ciążę
Nie było miesiąca w ciąży w którym nie leżałabym w szpitalu. Cały czas musiałam leżeć i bardzo na siebie uważać. Ale było warto. Poznaj historię Anny.
Z mężem postanowiliśmy, że nie będziemy planować dzieci, kiedy i ile ich będzie. Oczywiście w ramach rozsądku, bo oboje pochodzimy z rodzin, gdzie była trójka dzieci, i to dla nas idealna liczba. Postanowiliśmy zostawić to losowi. Czas przyniósł pierwsze obawy Jednak po roku małżeństwa zaczęliśmy się zastanawiać dlaczego nie zachodzimy w ciążę. Pojawiły się wątpliwości, czy na pewno możemy mieć dzieci. Zaczęłam podejrzewać u siebie problemy ginekologiczne. Udałam się do lekarza. Badania wykazały, że moje problemy mogą wynikać ze stresu i powinno się samo wszystko unormować. Brałam leki i czekałam na następną wizytę. Na niej dowiedziałam się, że jest wszystko w porządku. Jednak lekarz zaproponował kolejny termin spotkania, aby sprawdzić czy ten stan się utrzyma. Marzyłam o tym, by następnym razem lekarz powiedział, że jestem w ciąży. Jednak tak się nie stało. Podczas kolejnej wizyty nieśmiało zagadałam do lekarza, że od ponad roku jestem mężatką i jak dotychczas nie zaszłam w ciążę i się niepokoję, że może z mężem mamy jakiś problem. Lekarz zażartował, że nie wystarczy wyjść za mąż, żeby mieć dzieci. Po czym dodał, że stres w ciąży źle wpływa na płodność i jeśli naprawdę chcemy mieć dzieci, to nic na siłę. Nakazał odpoczynek i spontaniczne współżycie. Powiedział, że dopiero jeśli po dłuższym czasie nie zajdę w ciążę, to zaprasza na badania z mężem. Odradził badania od razu, ze względu na to iż są dość nieprzyjemne, a nie ma jeszcze powodów do obaw. Los wreszcie okazał się łaskawy Około pół roku później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo nikomu nie mówiliśmy. Wiadomo, że początek ciąży jest dość delikatny i wszystko może się stać. Ledwo się pochwaliliśmy tą nowiną, a dwa dni później wylądowałam w szpitalu. Groziło mi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/przebieg-ciazy/poronienie-wczesne-samoistne-jak-to-sie-objawia-wyjasnia-ekspert-22910-r1/" target="_self" rel="noopener">poronienie. Na szczęście z badań wynikało, że wszystko jest w porządku. Pobyt na obserwacji i po kilku dniach byłam w domu. Rodzice zaczęli szaleć z radości i robić dużo zamętu wokół ciąży. Nie minął nawet miesiąc, jak po powrocie z pracy dostałam krwotoku. Pojechaliśmy do szpitala. Wiedziałam, że jest źle i muszę liczyć się z najgorszym. Po badaniu lekarz zabrał mnie na USG i długo nic nie mówił. Wreszcie oznajmił, że z dzieckiem wszystko w porządku, serce bije, łożysko się nie odkleja. Jednak musiałam zostać w szpitalu. Dostałam leki i kazano mi dużo leżeć. Po kilku dniach kontrola i wypis do domu. Ciąża utrzymana. W szpitalu bywałam częściej niż w pracy Nie minął nawet miesiąc, kiedy ponownie wylądowałam z tego samego powodu w szpitalu. Wtedy też dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć synka. Znów kilka dni w szpitalu, wszystko szybko wracało do normy i zalecenia do domu, by dużo odpoczywać. Z tego powodu zrezygnowałam z pracy, a z zajęć fizycznych na studiach byłam zwolniona. W ciągu kolejnego miesiąca znów wróciłam do szpitala. Tym razem jednak badanie ginekologiczne wykazało, że mam już duże rozwarcie. Założono mi kilka szwów na szyjkę macicy i zalecono tylko leżeć. Zbliżała się sesja egzaminacyjna na studiach, a ja przykuta do łóżka. W 27. tygodniu ciąży znowu wylądowałam w szpitalu. Szew puścił, a ja miałam kolejne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/skurcze-w-ciazy-skurcze-macicy-skurcze-porodowe-skurcze-braxtona-hicksa-6277-r1/" target="_self" rel="noopener">skurcze. Bałam się, że jak teraz urodzę, to dziecko będzie miało małe szansę. Szpital moim drugim domem W szpitalu czułam się już jak w domu. Ale cieszyłam się, że mnie z niego wypisano. Mąż obchodził się ze mną jak z jajkiem, często dzwonił i zabraniał cokolwiek robić. Kolejna wizyta u ginekologa już w 34. tygodniu ciąży skończyła się skierowaniem do szpitala. Dziecko było zbyt małe jak na ten tydzień ciąży. Lekarz stwierdził hipotrofię płodu i zalecił obserwację w szpitalu. KTG wykazało skurcze. Lekarze kazali zdjąć szew, gdyż mógł stymulować skurcze w tak zaawansowanej ciąży. Po zdjęciu szwu pozostałam na obserwacji w szpitalu. Po czym wypisano mnie do domu. Szczęśliwi czekamy na rozwiązanie Dziś jestem w 37. tygodniu ciąży, odstawiono mi leki, aby organizm sam zadecydował o rozwiązaniu ciąży. Co prawda dziecko jest mniejsze, ale wydaje się, że zdrowe. Położenie dziecka sprawia, że czeka mnie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/planowane-cesarskie-ciecie-9-waznych-rzeczy-o-planowanej-cesarce-2560-r1/" target="_self" rel="noopener">cesarka, ale to już nie jest istotne. Najważniejsze, że choćby i dziś dziecko miało się urodzić, to będzie żyć. Teraz z niecierpliwością czekamy na poród. A szpital powitamy po raz siódmy i mam nadzieję, że na długo ostatni. Zobacz też: ​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/ciaza-gdy-plod-nie-rosnie-3888-r1/" target="_self" rel="noopener">Co robić, gdy płód przestał rosnąć? Prawdziwe historie: Walczyli o życie naszego dziecka Prawdziwe historie: Trzecia ciąża była najtrudniejsza Praca nadesłana przez Annę Kruczek na konkurs „Udało się! Jesteśmy rodzicami!”
Prawdziwe historie: nie dawałam szans temu związkowi
On od początku powtarzał, że chce mieć dzieci. Ona miała zupełnie inne plany na życie. Nowy zaskakujący scenariusz napisał za nich los. Poznaj historię Eweliny.
Moja historia o trudnych początkach poczęcia dziecka nie będzie o nieudanych próbach in vitro, poronieniach, lekarskich przeciwwskazaniach i innych przeciwnościach losu. Sama wiele razy (ze łzami w oczach) czytałam posty zamieszczone gdzieś na forum o kobietach, które nie potrafią poradzić sobie z utratą nienarodzonego dziecka. Jak zachować ma się matka, która w euforii patrzy na dwie wyraźne kreski na teście ciążowym, a po kilku tygodniach lekarz oznajmia, że płód obumarł? Nie ma dziecka. Jak opisać tęsknotę za kimś, kogo nawet nie widziało się na oczy... ale można było poczuć, że jest w środku. Jak? Przeczytaj: Poronienie samoistne Wizja rodziny Nie. Nie będę o tym pisać. Wolę opowiedzieć o tym, jak wieść o mojej ciąży i samo urodzenie dziecka zmieniło życie moje i męża. Poznaliśmy się przypadkiem. On przyjeżdżał do rodziny, a ja mieszkałam w sąsiedztwie. Teraz myślę, że prędzej czy później i tak byśmy na siebie trafili. Los chciał, że akurat w tamtym momencie, kiedy kończyłam liceum, nie bardzo wiedziałam, co mam dalej zrobić ze swoim życiem – pojawił się on. Miał jasno wyznaczone cele w życiu, marzenia, do których skrupulatnie zmierzał. Jednym z nich była rodzina, a w niej dzieci. Moje marzenia były inne. Ślub wzięliśmy po 2 latach znajomości. W kolejnych miesiącach było bardzo ciężko. Było kilka nieudanych prób odejścia z mojej strony, kłótnie, kłamstwa, nie ciche dni lecz całe tygodnie, częste wyjazdy do rodziców, u których zawsze znalazłam wsparcie. Byłam pewna, że nasz związek nie ma sensu, oboje nie potrafiliśmy porozumieć się ze sobą bez awantur, obarczania się wzajemnie winą. Rozstanie nie wchodziło w grę Jednak mąż nigdy nie pozwolił mi odejść. Za każdym razem, kiedy mówiłam, że to koniec, on powtarzał: „Nie po to przysięgaliśmy przed Bogiem, by teraz rozejść się z powodu braku tematów do rozmów”. Dla niego to był brak tematów, dla mnie posiadanie całkiem innego zdania w prawie każdej kwestii życia. Jednak między nami paliła się jeszcze iskierka, której żadne z nas definitywnie nie chciało zgasić. Postanowiliśmy, że oboje weźmiemy urlop i wyjedziemy gdzieś razem na dwa tygodnie, a po tym czasie zdecydujemy, co dalej. Po miesiącu od wyjazdu zrobiłam test ciążowy, ot tak, bo siostra kupiła 3. Już na pierwszym wyszły jej dwie grube kreski, na drugim także. Trzeci oddała mnie. U mnie także – 2 wyraźne, czerwone kreski. Szybko pobiegłam do apteki , a w myślach powtarzałam: „Tylko nie to, nie teraz”. Kupiłam kolejny test. Wyszło to samo. Pozostało mi tylko cieszyć się, że będę mamą, nieważne czy z mężem, czy bez niego. Dziecko nas zmieniło Gdy byłam w ciąży, mąż starał się, by niczego mi nie brakowało - chodził do apteki, kupował witaminy, sam zaprojektował pokoik, pomalował ściany, kupił śliczne mebelki. Nie znałam go od tej strony, zaimponował mi. W ostatnim dniu słonecznego maja urodziłam owoc naszej próby pogodzenia się ze sobą. Mąż był przy porodzie, choć wcale o to nie prosiłam. Pomagał mi oddychać, masował plecy. Przez cały czas (czyli kilka godzin) trzymał mnie za rękę i mówił: „Jeszcze trochę, dasz radę, kocham cię”, a ja mimo bólu nie wierzyłam, że mówi mi to osoba, z którą jeszcze kilka miesięcy temu chciałam się rozstać. A kiedy przeciął pępowinę, dumnym, ale nieco przestraszonym głosem oznajmił: „Udało się! Jesteśmy rodzicami!” Ta ciąża była nam potrzebna. Ja spełniłam marzenie męża o rodzinie, a on pokazał, że jest odpowiedzialny, opiekuńczy, czuły. Odkąd mamy synka, w naszym domu panuje sielanka. Gdybyśmy rozstali się po tym „ugodowym urlopie”, teraz bardzo żałowalibyśmy tej decyzji. Udało nam się zostać rodzicami i udało nam się uratować nasz związek. Warto było dać sobie jeszcze jedną szansę. Praca nadesłana przez Ewelinę Żurawską na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Prawdziwe historie: bałam się, że nie możemy mieć dzieci
Dla Anny i jej partnera rodzicielstwo to był temat tabu. Kiedy już w końcu postanowili mieć dzieci, okazało się, że nie wszystko poszło zgodnie z planem...
Gdy miłość kwitła i z dnia na dzień poznawaliśmy się z partnerem coraz lepiej, podjęliśmy wspólną i przemyślaną decyzję dotyczącą posiadania dzieci. W naszym związku wiele się działo i dobrego, i burzliwego. Ja (jak to kobieta) od dawna pragnęłam dziecka, ale nie naciskałam. Przez długi czas był to temat tabu. Polecamy: Późne rodzicielstwo - moda czy konieczność? Starania o dziecko Wreszcie po wielu kłótniach i trudnych kompromisach podjęliśmy decyzję, że chcemy mieć dzidziusia. Rozpoczęły się starania o dziecko. Długo by pisać, jaką ciężką i mozolną drogę przeszliśmy oboje, ale czego nie robi się w imię miłości. Nasze starania trwały rok, w głębi duszy obawiałam się, że z którymś z nas jest „coś nie tak”, ale bałam się pójść do lekarza. I tak staraliśmy się dalej... Przeczytaj: Kiedy kobieta jest płodna Nieregularne miesiączki Pięknego zimowego dnia zdałam sobie sprawę z tego, że mój okres albo się spóźnia, albo bawi się ze mną w ciuciubabkę. Nie pomyślałam, że mogłabym być w ciąży. Jednak dla spokoju duszy kupiłam test ciążowy i okazało się, że wynik jest pozytywny. Nie mogłam w to uwierzyć. Cieszyłam się, a łzy płynęły mi po policzkach jak szalone. Od razu powiedziałam o ciąży partnerowi. Z decyzją, aby powiedzieć rodzinie, czekaliśmy aż do badania ginekologicznego, żeby nie zapeszyć. Trudny poród Ciąża upłynęła bez zarzutu, aż do 7. miesiąca, kiedy okazało się, że szyjka macicy się skróciła i mam rozwarcie. Całe szczęście, że dzidziuś wytrzymał do terminu. Musiałam się bardzo oszczędzać – praktycznie nie wychodziłam z łóżka. Akcja porodowa zaczęła się nagle. Znów pojawiły się komplikacje, przerażenie, łzy i ten okropny strach o dziecko... Okazało się, że bobas ułożył swoją główkę na barku i podczas porodu zaklinował się. Po wielu godzinach męczarni na sali porodowej trzymałam w objęciach naszego syna. Plany na przyszłość Poród co prawda był ciężki dla dzidziusia, miał ogromnego krwiaka na główce, wyglądało to strasznie, ale dziś nie widać po nim ani śladu. Teraz (już nie z partnerem, a z mężem) wychowujemy wspaniałego 15-miesięcznego synka i zaczynamy już myśleć o drugim bobasku. Bo przecież jednemu dziecku jest smutno. A my jako szczęśliwi rodzice staramy się uchylić nieba naszemu maluchowi. Dziś o złych wspomnieniach i długich staraniach o dziecko nawet nie rozmawiamy, złe chwile odeszły w zapomnienie, a my żyjemy przyszłością i oczywiście, nie dopuścimy do tego, aby nasz synek był jedynakiem. Marzy nam się córeczka, ale najważniejsze jest to, aby dziecko było zdrowe i szczęśliwe, a przede wszystkim kochane. Mamy w sobie tyle miłości, że moglibyśmy przekazać ją każdemu dziecku na świecie. O kolejne dziecko będziemy starać się aż do skutku. Praca nadesłana przez Annę Nawarę na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami! Polecamy: Czy jesteś gotowa na drugie dziecko? - test
Prawdziwe historie: nie dostrzegłam tej drugiej kreseczki na teście
Nikt nie lubi rozczarowań. Dlatego Natalia - autorka naszej konkursowej historii, wolała nic nie planować, nie nakręcać się pozytywnymi myślami. Kiedy robiła kolejny test ciążowy, była przekonana, że znowu okaże się, że nie jest w ciąży.
Moja historia pewnie jest jak setki innych... ale jednak wyjątkowa. Mam zaledwie 18 lat. To nie jest tak, że dziecko to był kaprys. Jestem odpowiedzialna, mam narzeczonego i jestem na etapie kończenia szkoły. W zeszłym roku w marcu, zaszłam w ciążę. Byliśmy wniebowzięci! Pomimo drobnych problemów naprawdę nasze szczęście nie znało granic. Wszystko było w porządku, z wielką przyjemnością chodziłam do lekarza, dbałam o siebie, robiłam wszystko tak, jak powinnam. Mała fasoleczka rosła i rosła. Przeczytaj: 12 rad na początek ciąży Na początku ciąża przebiegała prawidłowo O ciąży dowiedzieliśmy się mniej więcej w 5. tygodniu. Od razu poszłam do ginekologa. Na USG coś już było widać :-) Początkowe badania wychodziły dobrze. Nic nie wskazywało na to, aby miało się coś złego stać. Na 14 lipca miałam wyznaczone upragnione USG, na którym mogłam wreszcie wyraźnie zobaczyć mojego dzidziusia. Byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Ciut wcześniej (3 lipca) mój narzeczony obchodził urodziny. Pamiętam to jak dziś... Naszykowałam wszystko. Jako prezent chciałam podarować mu pierwsze ubranko kupione dla naszej pociechy. Niepokojące objawy Czekałam z urodzinową niespodzianką na ukochanego. Korzystając z toalety, dostrzegłam na bieliźnie dosłownie kropelkę krwi. Miałam złe przeczucie. Po konsultacji z mamą zadzwoniłam na pogotowie. Zabrano mnie na badania. Aż 4 godziny czekałam w kolejce. W końcu lekarz wykonał USG i stwierdził, że płód obumarł 6 tygodni wcześniej (a ja byłam wtedy w 12. tygodniu ciąży). Byłam przerażona, załamana, wylałam morze łez. Mimo wszystko staraliśmy się jakoś żyć. Najgorsze były te urodziny... najgorszy dzień w życiu. Zobacz: Jakie badania zrobić po poronieniu? Nowa nadzieja po stracie ciąży Podczas wizyty kontrolnej u ginekologa usłyszałam, że możemy starać się o dzidziusia po pierwszej prawidłowej miesiączce. Tak też zrobiliśmy. Ciąży nie było. Przez kilka miesięcy regularnie pojawiała się miesiączka, a na teście cały czas jedna kreseczka. W końcu miesiączka spóźniła się - niedużo, bo tylko 4 dni, ale nadzieja od razu dała się we znaki. Wykonując test, nie byłam podekscytowana. Wolałam się nie nastawiać, by później nie było rozczarowania. Słusznie zrobiłam. Spoglądając na wynik testu, ochłonęłam - znów jedna kreska. Pokazałam go narzeczonemu ze łzami w oczach... Popatrzył na mnie z uśmiechem i zapytał, czemu żartuję sobie z takich rzeczy. Nie wiedziałam o co mu chodzi i poprosiłam o wytłumaczenie. Okazało się, że nie dostrzegłam tej drugiej kreski! Do naszego życia znów wróciła radość. Czekamy na dzidziusia Jestem w ciąży! Teraz zaczęliśmy 3 trymestr, a ciąża przebiega książkowo. Żadnych nieprawidłowości. Wspomnę, że u mnie w rodzinie i mama, i siostra miały problemy z poronieniem. Ja też obawiałam się tego, ale z drugiej strony miałam wielką nadzieję, że w końcu się uda. Wsparciem dla mnie był i jest mój mężczyzna. Już jest kochanym tatusiem, choć nasza córeczka jeszcze się nie urodziła. Mam nadzieję, że kobiet, które doświadczą czegoś podobnego będzie jak najmniej. To były naprawdę ciężkie przeżycia. Jednak dla takich chwil, jakie mam teraz... warto było je przetrwać! Praca nadesłana przez Natalię Bobek na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Prawdziwe historie: jedna mała tabletka zmieniła wszystko
Bywa czasem tak, że terapia, która ma ułatwić kobiecie zajście w upragnioną ciążę, znacznie pogarsza samopoczucie. Co wtedy robić? Brać dalej tabletki i cierpieć, czy szukać innego rozwiązania? Poznaj historię Agnieszki.
Spędzaliśmy dwutygodniowe wakacje w Grecji. My zakochani, szczęśliwi, nad nami cudowne słońce... Jak co wieczór graliśmy w hotelu w różne gry. Wokół nas było dużo ludzi, bawiły się dzieci, był szum i zgiełk. Tym razem jednak wydarzyło się coś wyjątkowego. Nagle malutka dziewczynka jak zahipnotyzowana (wpatrzona w jeden punkt) przeszła przez calutki dziedziniec prosto do naszego stolika, chwyciła małą czerwoną kostkę, której używaliśmy akurat do gry i zapytała mojego chłopaka słodkim głosikiem: „Cio to?”. Ludzie byli zdumieni dlaczego podeszła właśnie do niego, jak to możliwe, że nic jej po drodze nie rozproszyło. Mój chłopak (twardy, niedostępny, zapatrzony we mnie i nasze beztroskie życie), nagle cały się rozpłynął. Dziewczynka skruszyła coś w jego sercu. Jego twarz przemieniała się z sekundy na sekundę. Widziałam na niej: niepewność, miłość, radość, ogromne szczęście. Na koniec jego mina znaczyła tylko jedno: „Chcę mieć dziecko”. Przeczytaj: Narodziny ojca Kiedy on pragnie dziecka Temat ucichł. Wróciliśmy z wakacji. Minęło parę miesięcy, aż któregoś poranka mój chłopak wyszeptał mi do ucha: „Kochanie, chcę mieć z tobą dziecko”. Przeszły mi ciarki po całym ciele. Przemyślałam sprawę jeszcze przez miesiąc i ... odważyłam się. Miałam wszystko zaplanowane: staramy się, zachodzę w ciążę i wszystko jest pięknie. Jednak życie pisze własne scenariusze. Po półrocznych bezskutecznych staraniach o ciążę postanowiłam skonsultować się z lekarzem. Na wyniki czekałam jak na wyrok. U mojego partnera wszystko OK. A u mnie? Problemem były hormony. Sprawdź, jak rozpoznać zaburzenia hormonalne Problemy hormonalne a ciąża Zaczęło się... jedne leki, drugie leki, trzecie leki, dezorientacja, zmiany nastroju, problemy z koordynacją ruchową. Co miesiąc robiłam test ciążowy, co miesiąc był negatywny i za każdym razem, czułam, jak narasta we mnie frustracja i złość. Mój partner tego nie rozumiał. Jedyne, co usłyszał od lekarza, to że ma „perfect spermę”. Postanowiłam zmienić lekarza. Miałam dosyć faszerowania mnie lekami, po których strasznie się czułam, a efektów nie było. Leczenie niepłodności „Dzień dobry, nie mogę zajść w ciążę od prawie roku, biorę następujące leki, oto kalendarz z miesiączkami” – to wszystko, co powiedziałam nowemu lekarzowi. „Proszę zaczekać, muszę się zastanowić" – odpowiedział, po czym pogrążył się w głębokim myśleniu, kiwając się na fotelu i patrząc w sufit. Po około minucie spojrzał na mnie i powiedział: „Już wiem. Te leki regulują ilość hormonu w cyklu dobowym, czyli nie zapobiegają jego wahaniu w chwili, gdy staracie się o dziecko. Proszę wziąć inną tabletkę, przyjmuje się tylko jedną na miesiąc, a poziom hormonu jest niski przez całe trzydzieści dni”. Nie wiedziałam, czy dzięki tej zmianie zajdę w ciążę, ale byłam szczęśliwa, że mogę odstawić leki, po których tak źle się czułam. Wychodząc, zapytałam lekarza, kiedy znowu mam się do niego zgłosić. Spokojnym i pewnym tonem odparł: „Z ciążą”. Uśmiechnęłam się promiennie, bo po raz pierwszy wizja zajścia w ciążę wydała mi się naprawdę realna. Starania o dziecko Wzięłam przepisaną przez lekarza tabletkę. Tydzień później wypadały mi dni płodne. Kochaliśmy się dwa razy w odstępach dwudniowych. Cztery tygodnie później „zdałam” test ciążowy - pojawiły się bladoróżowe dwie kreski! Dziś mamy prześliczną ukochaną córeczkę. Zdrową, silną, mądrą. Powoli planujemy drugiego maluszka. Do dziś, wspominając czasem ze znajomymi ten trudny okres, powtarzam, że wszyscy biorą tabletki, by nie zachodzić w ciążę, ja musiałam wziąć swoją jedną tabletkę, by w nią zajść. Wyobraźcie sobie, jaka byłam szczęśliwa idąc do tego ginekologa, który widząc mnie zapewne pomyślał, że przychodzę z jakąś głupotą, a ja nic nie mówiłam, tylko położyłam mu wynik badania krwi potwierdzający ciążę. Jestem wdzięczna losowi za mądrych lekarzy. Nie poddawajcie się, dziewczyny. Próbujcie do skutku i szukajcie swojego idealnego lekarza, który pomoże wam w tym, byście mogły powiedzieć: „Udało się! Jesteśmy rodzicami!” Praca nadesłana przez Agnieszkę Mrozek na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Najgłupsze pomysły przedszkolaków - aż strach pomyśleć!
Czasem twoje dziecko zrobi coś tak zaskakującego, że zastanawiasz się, skąd mu przyszedł taki pomysł do głowy? Sprawdź, co potrafią wymyślić przedszkolaki! Dzięki temu niektórych sytuacji możesz uniknąć. To ważne dla bezpieczeństwa dziecka!
Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką?
- Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny – o adopcji małej Basi opowiada Joanna z Kielc.
Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny. Ale także tej małej dziewczynki, która najbardziej na świecie pragnęła miłości. Basia miała pięć lat, wielkie niebieskie oczy i dwa urocze niesforne kucyki. Wyglądała jak aniołek, a była największym małym urwisem na osiedlu. Absorbująca, wypełniająca sobą całe podwórko. Z naszym 7-letnim synkiem Michasiem polubili się od razu. Przychodziła do nas prawie codziennie Byliśmy nowymi lokatorami na osiedlu. Po latach przemieszkiwania kątem u teściów kupiliśmy własne mieszkanie. To Karol przekonał mnie do wzięcia pożyczki i jak zwykle miał rację. Czterdzieści pięć metrów kwadratowych szczęścia dla trzech osób! No właśnie… Wkrótce okazało się, że czasami nawet dla czterech. Pewnego dnia Michaś przyprowadził Kasię. Z miejsca wprowadziła sporo zamieszania: rozrzucała zabawki, hałasowała i całą sobą manifestowała: uwaga, jestem! Późnym popołudniem, zdziwiona, że nikt jej nie szuka, ustaliłam numer telefonu jej matki. – Nie ma problemu, Kasia może u państwa jeszcze zostać – usłyszałam. – Przyjdę po nią przed dwudziestą, bo o tej porze bierze lekarstwo. Mała fantazjowała na temat mamy... Trochę mnie to wszystko zastanowiło, ale nie chciałam wtrącać się do cudzych spraw. Zwłaszcza że mała mówiła o mamie same dobre rzeczy. Kochana, kupuje mnóstwo zabawek, dwa lata temu byli całą rodziną w Egipcie, a w te wakacje pojadą nad morze, a pod choinkę dostanie komputer. Usta jej się nie zamykały. Dowiedziałam się jeszcze, że to lekarstwo to na serduszko, bo czasem ją boli. Odtąd bywała u nas prawie codziennie. Michaś był nią zachwycony, a ona z kolei była zachwycona, gdy któreś z nas, dorosłych, przyłączało się do zabawy. Lepienie z plasteliny, czytanie książeczek, malowanie pastelami było na porządku dziennym. Mała, widząc nasze zainteresowanie, jakby się trochę uspokoiła. Przy całej jej żywiołowości był w niej pewien smutek. Coś wydawało mi się nie tak Kiedyś natknęłam się w osiedlowym sklepiku na matkę Kasi i aby nawiązać rozmowę, wspomniałam o Egipcie i morzu, nad które miały pojechać. – A to kłamczucha – zdenerwowała się. – Skaranie boskie z tym dzieckiem. Wymyśla jakieś niestworzone historie, nie mam do niej zdrowia. Ta rozmowa dała mi do myślenia. A później nastąpił ciąg wydarzeń, które na zawsze miały zmienić nasze życie. Zaczęło się od tego, że zarządziłam dzieciakom malowanie mamy. Kasia co i rusz zerkała na pracę Michasia. Kiedy później spojrzałam na obie, zastygłam w bezruchu. Z obu wyglądała… moja twarz. Kręcone włosy, okulary – nie mogło być wątpliwości. Postanowiłam porozmawiać o tym z mamą dziewczynki. Bardzo chciałam pomóc Kasi i jej rodzicom, bo najwyraźniej coś szwankowało w ich relacjach. Trudno, pomyślałam, najwyżej uzna mnie za wścibską babę. Ponieważ zaczynały się ferie i wyjeżdżaliśmy do rodziny na wieś, odłożyłam rozmowę na później. Po przyjeździe natychmiast pobiegłam do domu sąsiadki. – Chciałam porozmawiać o Kasi – zaczęłam. – Proszę mi wybaczyć, ale mam wrażenie, że coś złego dzieje się z pani córeczką. Spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem i nagle wybuchła: – To nie jest moja córka! Wiedziałam, że to się nie może udać. Mówiłam mężowi, żeby nie brać dzieciaka z domu dziecka. I do tego chorego. Ja się nie nadaję na samarytankę! Sama nie wiem, jak wytrzymałam cały rok. Rozwiązaliśmy adopcję. Niech pani tak na mnie nie patrzy! Ja też mam prawo do szczęścia! A poza tym… będziemy mieli własne dziecko… Prawo do szczęścia... Pomyślałam o Kasi i żal ścisnął mi serce. Starając się mówić opanowanym głosem, poprosiłam o podanie adresu domu dziecka, w którym przebywa Kasia. – Wie pani, nasz Michaś bardzo się do niej przywiązał i tęskni. Mógłby ją odwiedzić. Na miękkich nogach wracałam do domu. Oddali. Jak zabawkę. Jak towar do reklamacji. Co robić? Boże, co ja mam zrobić? Przegadaliśmy z Karolem całą noc. W końcu uradziliśmy, że nie możemy tego tak zostawić. Będziemy Kasię zabierać na weekendy i na wakacje. Kiedy rano powiedzieliśmy o wszystkim Michasiowi, spojrzał na nas zdziwionym wzrokiem i zapytał całkiem dorośle: – Dlaczego na wakacje? Skoro Kasia nie ma własnego domu i może mieszkać w każdym, to dlaczego właściwie nie w naszym? Zobacz też: Nicole Kidman planuje adopcję Dyrektorka domu dziecka ostudziła trochę nasze emocje. – Adopcja nie jest prostą sprawą. Będziecie państwo musieli przejść testy, no i całą procedurę. Proszę się jednak dobrze zastanowić. Kasia jest ślicznym dzieckiem, ale ma wadę serca. Pociąga to za sobą poważne konsekwencje, także finansowe. Poza tym przeżyła już dwa razy odrzucenie – najpierw biologicznych rodziców, potem matki zastępczej. Teraz zdiagnozowano u niej dodatkowo dziecięcą depresję. Nie chcę, żeby cierpiała jeszcze bardziej. Czy chcesz być naszą córeczką? Byliśmy jednak zdecydowani. Dyrektorka zaprowadziła nas do Kasi. Siedziała w kącie pokoju, przytulając pluszowego pieska. – Kasieńko, Michaś ciągle pyta o ciebie... Właściwie to przyszliśmy cię zapytać... czy chcesz być naszą córeczką? Spojrzała tymi swoimi wielkimi oczami z niedowierzaniem, a potem jej twarz rozjaśnił uśmiech. – A będę mogła czesać twoje włosy? I pojedziemy do Egiptu i nad morze? – znów zobaczyłam w niej dawną roztrzepaną dziewczynkę. – Pojedziemy najpierw na wieś do dziadków – odezwał się przytomnie Karol. Przecież muszą poznać swoją wnuczkę. – No i trzeba będzie zamienić mieszkanie – dodał już w domu. – Dzieciaki nie mogą się gnieździć w jednym małym pokoju… i w ogóle… Przytuliłam się wzruszona do mojego mądrego męża. Jak zwykle miał rację. Joanna z Kielc Czytaj także: Prawdziwe historie:Oddałam moje dziecko.