„Porzuciłem rodzinę i wyjechałem do Holandii, by zacząć tam nowe życie. Dziś mój syn ma 10 lat i traktuje mnie jak obcego człowieka”
„Myślałem, że tydzień w luksusowym hotelu naprawi dziesięć lat mojej nieobecności. Zamiast tego zrozumiałem, że dla własnego dziecka jestem zupełnie obcym człowiekiem.”
Od lat planowałem ten wyjazd. Pamiętam, jak dziesięć lat temu wyjeżdżałem z Polski z jedną walizką i wielkimi nadziejami. Miałem zarobić pieniądze w Amsterdamie, urządzić nam życie, a potem sprowadzić żonę i nowo narodzonego Igora. Życie napisało jednak inny scenariusz. Praca pochłonęła mnie bez reszty, awanse przyszły szybciej, niż się spodziewałem, ale cena okazała się wysoka. Moje małżeństwo rozpadło się na odległość. Z Igorem widywałem się rzadko, przeważnie przez ekran komputera, a nasze spotkania na żywo ograniczały się do kilku dni w święta. Teraz, gdy Igor miał dziesięć lat, postanowiłem to zmienić. Zarezerwowałem tydzień w luksusowym hotelu na Majorce, kupiłem mu najnowszy model konsoli do gier, żeby zaskarbić sobie jego sympatię, i zaplanowałem każdy dzień od świtu do zmierzchu. Basen, aquapark, wycieczki łodzią – wszystko, byle tylko nadrobić stracony czas. Byłem pewien, że ten wyjazd naprawi nasze relacje. Spotkaliśmy się na lotnisku w Warszawie. Była z nim moja była żona, Marta. Igor stał sztywno, ściskając w rękach plecak. Uśmiechnąłem się szeroko, podszedłem i próbowałem go przytulić, ale on tylko delikatnie klepnął mnie w ramię i cofnął się o krok. – Cześć, tato – powiedział cicho, unikając mojego wzroku. – No, cześć, synu! Gotowy na wielką przygodę? – zapytałem, starając się, by mój głos brzmiał entuzjastycznie. Skinął tylko głową. Marta spojrzała na mnie ze współczuciem, ale nic nie powiedziała. Odprawiliśmy się, wsiedliśmy do samolotu i przez całą drogę próbowałem nawiązać z nim rozmowę. Pytałem o szkołę, o kolegów, o ulubione gry. Odpowiadał półsłówkami: „tak”, „nie”, „dobrze”. Czułem, że z każdą minutą mur między nami rośnie, zamiast maleć. Chłód hiszpańskiego słońca Pierwsze dni na Majorce były dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Próbowałem wszystkiego. Rano wyciągałem go na basen, po południu na plażę. Kupiłem mu lody, dmuchanego flaminga, zabrałem na przejażdżkę na bananie za motorówką. Nic nie działało. Igor uczestniczył we wszystkich atrakcjach, ale robił to z obowiązku, bez cienia entuzjazmu. Większość czasu spędzał w swoim pokoju, grając na konsoli, którą mu kupiłem. Zastanawiałem się, czy to był dobry pomysł. Z jednej strony chciałem mu sprawić przyjemność, z drugiej – to urządzenie stało się kolejną barierą między nami. Pewnego wieczoru, po kolacji, zasiedliśmy na tarasie. Słońce powoli zachodziło, malując niebo na pomarańczowo. Zapytałem: – Jak ci się tu podoba, Igor? Fajnie, co? Wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od ekranu telefonu. – Jest okej. – Tylko okej? Przecież mamy tu wszystko! Baseny, jedzenie, plażę... Czego chcieć więcej? Spojrzał na mnie przelotnie. – Nie wiem. Po prostu... trochę tu nudno. Poczułem ukłucie w klatce piersiowej. Starałem się, jak mogłem, a on uważał to za nudne. Postanowiłem zmienić taktykę. – Wiesz, jak byłem w twoim wieku, to o takich wakacjach mogłem tylko pomarzyć. Mieliśmy z wujkiem starą łódkę na jeziorze i to było wszystko. – Fajnie – rzucił bez przekonania, wracając do telefonu. Zdałem sobie sprawę, że nie znam własnego syna. Nie wiedziałem, co go śmieszy, czego się boi, o czym marzy. Byłem dla niego obcym człowiekiem, panem z ekranu, który raz na jakiś czas przysyłał prezenty i płacił alimenty. Próba przełamania lodów Czwartego dnia wypożyczyłem samochód. Postanowiłem zabrać go z dala od hotelowego zgiełku, na dziką plażę, o której czytałem w przewodniku. Droga była kręta i długa, a w samochodzie panowała grobowa cisza. – Włączymy jakąś muzykę? – zapytałem, próbując rozładować napięcie. – Może być. Przełączałem stacje radiowe, aż w końcu natrafiłem na jakiś hiszpański pop. Igor westchnął cicho. – Nie lubisz tego? – zapytałem. – Nie słucham takiej muzyki. – A czego słuchasz? – Różnych rzeczy. Głównie rapu. – Rapu? Jakiego rapu? Polskiego, amerykańskiego? – Różnego. Rozmowa znów utknęła w martwym punkcie. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, okazało się, że plaża jest rzeczywiście piękna, ale pusta. Tylko my, piasek i morze. Rozłożyliśmy ręczniki w milczeniu. Igor usiadł i zaczął rzucać kamieniami do wody. Obserwowałem go przez chwilę. Miał moje oczy, ale wyraz twarzy Marty. Zastanawiałem się, co myśli, co czuje. – Chcesz się wykąpać? – zapytałem. – Nie, woda jest za zimna. – Przecież wczoraj w basenie siedziałeś godzinami. – Tam woda jest podgrzewana. Usiadłem obok niego. – Słuchaj, Igor... Wiem, że nie jesteśmy zbyt blisko. Wiem, że to moja wina. Zawsze byłem zajęty pracą. Ale chciałem, żeby te wakacje były dla nas okazją, żebyśmy się lepiej poznali. Żebyśmy spędzili razem czas. Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłem coś, czego się nie spodziewałem. Zmieszanie, może odrobinę strachu. – Ale ja cię nie znam, tato – powiedział cicho. – Jesteś dla mnie jak... wujek, który przyjeżdża z zagranicy. Jego słowa zabolały bardziej niż cios w brzuch. Wiedziałem, że ma rację, ale usłyszeć to od własnego dziecka było potwornie trudne. – Rozumiem – powiedziałem po chwili milczenia. – Ale możemy to zmienić, prawda? Możemy zacząć od nowa. Wzruszył ramionami. – Może. Moment szczerości Reszta dnia minęła w podobnym tonie. Próbowaliśmy rozmawiać, ale szło nam opornie. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w małym miasteczku na lody. Usiedliśmy na ławce na rynku. – Wiesz, tęskniłem za tobą – wyznałem nagle, nie planując tego. – Kiedy wyjeżdżałem do Holandii, myślałem, że to na krótko. Że zarobię trochę pieniędzy i wrócę albo wy dołączycie do mnie. Ale potem awans, więcej pracy, więcej pieniędzy... Zgubiłem gdzieś po drodze to, co najważniejsze. Igor jadł loda w milczeniu. Nie wiedziałem, czy w ogóle mnie słucha, czy tylko udaje. – Mama mówi, że pracujesz w jakiejś dużej firmie – powiedział w końcu. – Tak, w korporacji. Zajmuję się finansami. Nuda, prawda? – Trochę. Uśmiechnąłem się blado. – Ale wiesz co? Chętnie zamieniłbym te wszystkie raporty i tabele na możliwość bycia z tobą na co dzień. Żałuję, że ominęło mnie tyle rzeczy. Twój pierwszy dzień w szkole, twoje mecze piłki nożnej... – Nie gram już w piłkę – przerwał mi. Zaskoczyło mnie to. – Nie grasz? Dlaczego? Zawsze lubiłeś. – Złamałem nogę rok temu. Od tamtej pory jakoś nie mam ochoty. Nie wiedziałem o tym. Marta musiała mi wspominać, że miał jakiś wypadek, ale chyba nie zarejestrowałem powagi sytuacji. Byłem zbyt pochłonięty kolejnym projektem. – Przepraszam, że nie wiedziałem. – Spoko. – Ale to nie jest w porządku. Powinienem wiedzieć takie rzeczy. – Tato, daj spokój – powiedział cicho. – Jest, jak jest. Gorzka prawda Przez kolejne dni starałem się nie naciskać. Zrozumiałem, że dziesięciu lat nieobecności nie nadrobię w tydzień na plaży. Przestałem zmuszać go do rozmów i wspólnych aktywności. Jeśli chciał grać na konsoli, pozwalałem mu na to. Jeśli chciał pójść na basen, szliśmy. Ostatniego wieczoru zasiedliśmy na tarasie, tak jak pierwszego dnia. Pakowaliśmy już walizki, bo rano mieliśmy lot. – I jak oceniasz ten wyjazd? – zapytałem, starając się brzmieć naturalnie. – Było okej – odpowiedział standardowo. – Cieszysz się, że wracasz do domu? Spojrzał na mnie i po raz pierwszy podczas tego wyjazdu zobaczyłem w jego oczach szczery uśmiech. – Tak. Tęsknię za mamą. I za moim psem. – Macie psa? – zapytałem, czując kolejne ukłucie żalu. – Tak, od pół roku. Nazywa się Bazyl. Jest świetny. Nie miałem o tym pojęcia. Znowu. Uśmiechnąłem się smutno. – To fajnie. Na pewno się ucieszy, jak cię zobaczy. – Na pewno. Zapadła cisza. Patrzyłem, jak słońce znika za horyzontem. Zrozumiałem, że ten wyjazd nie był dla niego wakacjami marzeń. Był raczej przymusowym obowiązkiem, czasem spędzonym z obcym człowiekiem, który uparł się, by udawać ojca. – Wiesz, Igor... – zacząłem, dobierając słowa. – Wiem, że te wakacje nie były takie, jak sobie wymarzyłem. Wiem, że czujesz się ze mną nieswojo. Ale chcę, żebyś wiedział, że cię kocham. I postaram się być lepszym ojcem. Nawet na odległość. Igor spojrzał na mnie przez dłuższą chwilę. Nie powiedział, że też mnie kocha, bo pewnie by skłamał. Ale nie odwrócił wzroku. – Dobrze, tato – powiedział cicho. Podróż do Warszawy minęła bez problemów. Tym razem Igor pozwolił mi się przytulić na pożegnanie, choć wciąż był lekko spięty. Patrzyłem, jak znika z Martą, a ja zostałem sam. Z poczuciem porażki, ale też z odrobiną nadziei. Zrozumiałem, że bycie ojcem to nie luksusowe wakacje i drogie prezenty. To obecność, nawet jeśli polega na wysłuchaniu opowieści o nowym psie, o którym nie miało się pojęcia. Krzysztof, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Krysia nie chciała powiedzieć, kim jest ojciec Jasia. Po latach dowiedziałam się, że głupia przepowiednia nieomal zniszczyła ich życie” „Mieliśmy 5-letnią córkę, a on wciąż nie myślał o ślubie. Dopiero gdy zagroziłam, że wyjadę do Niemiec, zrozumiał, ile może stracić” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Mieliśmy 5-letnią córkę, a on wciąż nie myślał o ślubie. Dopiero gdy zagroziłam, że wyjadę do Niemiec, zrozumiał, ile może stracić”
„Miałam dość upokarzających pytań rodziny przy świątecznym stole. Od lat słuchałam wymówek i obietnic bez pokrycia. Może jak zacznę pakować walizki, to Łukasz się opamięta i zrozumie, co traci.”
Wszystko zaczęło się przy niedzielnym obiedzie u moich rodziców. Zosia, nasza pięcioletnia córka, bawiła się w salonie klockami, a my siedzieliśmy przy stole, kończąc sernik. To był ten moment, w którym moja mama zawsze zaczynała swój ulubiony temat. – Dominiczko, a wy to kiedy w końcu zalegalizujecie ten swój związek? – zapytała, patrząc na mnie z udawaną troską. – Zosia rośnie, do szkoły zaraz pójdzie, a wy ciągle na kocią łapę. Co ludzie w rodzinie mówią, to już nawet nie wspomnę. Poczułam, jak twarz oblewa mi gorący rumieniec. Spojrzałam na Łukasza, licząc, że tym razem to on weźmie na siebie ciężar odpowiedzi. Ale on tylko uśmiechnął się pod nosem, nabrał kolejny kawałek ciasta i wzruszył ramionami. – Oj, mamo, przecież papier nam do szczęścia nie jest potrzebny – rzucił swobodnie, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. – Kochamy się, mamy wspaniałą córkę, po co psuć to jakimiś formalnościami? Zacisnęłam dłonie pod stołem. Słyszałam tę samą śpiewkę od pięciu lat. Za każdym razem, gdy ktoś z rodziny poruszał temat ślubu, Łukasz zbywał to żartem albo rzucał ogólnikami, że „kiedyś na pewno”, że „teraz mamy inne wydatki”, że „musimy najpierw odłożyć na wesele”. A ja czułam się coraz bardziej upokorzona. Nie chodziło o wielką białą suknię czy imprezę na dwieście osób. Chodziło o poczucie bezpieczeństwa, o to, żeby w końcu nazwał mnie swoją żoną, a nie tylko „partnerką”. Czarne chmury w drodze do domu Droga powrotna do naszego wynajmowanego mieszkania minęła w grobowej ciszy. Zosia zasnęła w foteliku na tylnym siedzeniu, a ja patrzyłam przez okno na mijane ulice, czując, jak narasta we mnie gniew. – Musiałeś znowu robić ze mnie idiotkę przed moją matką? – zapytałam w końcu, nie odrywając wzroku od szyby. Łukasz westchnął ciężko, bębniąc palcami o kierownicę. – Dominika, znowu zaczynasz? Przecież wiesz, jaka jest twoja matka. Zawsze musi się do czegoś przyczepić. Co miałem jej powiedzieć? Że weźmiemy kredyt na wesele, na które nas nie stać? – Mogłeś powiedzieć cokolwiek, co by świadczyło o tym, że traktujesz nas poważnie! – podniosłam głos, ale zaraz go ściszyłam, pamiętając o śpiącej Zosi. – Mówiłeś, że pomyślimy o tym, jak Zosia skończy roczek. Potem, że jak pójdzie do przedszkola. Ona ma pięć lat, Łukasz. A ty ciągle szukasz wymówek. – Nikogo nie szukam! – odparł z irytacją. – Po prostu nie lubię, jak ktoś wywiera na mnie presję. Daj mi czas. Czas. To słowo było jego tarczą na wszystko. Tylko że ja tego czasu miałam już dość. Czułam, że utknęłam w martwym punkcie. Codzienność wyglądała tak samo: praca, przedszkole, zakupy, sprzątanie, usypianie Zosi. Byliśmy rodziną, ale z jakiegoś powodu on bał się postawić tę ostateczną kropkę nad „i”. Rozmowa, która zmieniła wszystko Kilka dni później zadzwoniła do mnie Magda, moja kuzynka, która od kilku lat mieszkała w Dortmundzie. Zawsze miałyśmy świetny kontakt, choć rzadko się widywałyśmy. – Jak tam u ciebie, Domi? – zapytała, a ja, zamiast odpowiedzieć tradycyjnym „wszystko dobrze”, po prostu się rozpłakałam. Opowiedziałam jej o niedzielnym obiedzie, o moich frustracjach, o tym, jak bardzo czuję się niedoceniana. Magda wysłuchała mnie w milczeniu, a potem powiedziała coś, co całkowicie wybiło mnie z rytmu. – Wiesz co? Akurat szukają kogoś do biura w firmie, w której pracuję. Potrzebują osoby z polskim i niemieckim. Ty przecież świetnie znasz język. Mogłabyś na początku zamieszkać u mnie. Mam duży pokój, który i tak stoi pusty. Zosia miałaby gdzie spać, a w okolicy jest fajne przedszkole. Zatkało mnie. Wyjazd do Niemiec? Zostawienie wszystkiego? – Magda, ale jak to? Tak po prostu spakować się i wyjechać? – A na co ty tu czekasz, dziewczyno? – jej głos był stanowczy. – Na cud? Łukasz się nie zmieni, dopóki nie zobaczy, że może cię stracić. Ty mu dajesz wszystko na tacy, a on to traktuje jak pewnik. Zrób coś dla siebie. Zakończyłyśmy rozmowę, a ja przez resztę dnia chodziłam jak w transie. Dortmund. Nowa praca. Nowe życie. Myśl o tym była przerażająca, ale jednocześnie dawała dziwne poczucie wolności. Wieczorem usiadłam do komputera i przejrzałam oferty przedszkoli w okolicy Magdy. Sprawdziłam ceny biletów. Z każdym kliknięciem mój plan stawał się coraz bardziej realny. Bilet w jedną stronę Przez kolejne dwa tygodnie załatwiałam wszystko w tajemnicy. Przeszłam rozmowę rekrutacyjną online i dostałam tę pracę. Magda pomogła mi załatwić formalności związane z przedszkolem dla Zosi. Łukasz niczego nie zauważył. Wracał z pracy, zjadał obiad, bawił się z małą, a potem siadał przed telewizorem. Żyliśmy obok siebie. Kiedy w końcu kupiłam bilety na pociąg, poczułam ucisk w żołądku. To już nie były tylko fantazje. To działo się naprawdę. Nadeszła sobota. Zosia pojechała na popołudnie do dziadków, a my zostaliśmy sami. Zaparzyłam kawę, usiadłam naprzeciwko Łukasza w salonie i położyłam na stole wydrukowane bilety. – Co to jest? – zapytał, marszcząc brwi. Sięgnął po kartki i zaczął czytać. Jego twarz zbladła. – Bilet do Dortmundu? Dla ciebie i Zosi? O co tu chodzi, Dominika? Na jakieś wakacje się wybieracie? Spojrzałam mu prosto w oczy. – Nie na wakacje. Wyprowadzam się, Łukasz. Dostałam pracę. Magda nam pomoże na początku. Załatwiłam już Zosi przedszkole na miejscu. Zapadła cisza. Słyszałam tylko tykanie zegara na ścianie. Łukasz patrzył na mnie, jakbym mówiła do niego w obcym języku. – Żartujesz sobie, prawda? – jego głos drżał. – Jak to się wyprowadzasz? Z moją córką? Nie możesz tak po prostu zabrać dziecka i wyjechać! – Mogę. I właśnie to robię – mój głos był zaskakująco spokojny. – Czekałam na ciebie pięć lat. Czekałam, aż dorosniesz, aż weźmiesz odpowiedzialność, aż pokażesz mi, że jesteśmy dla ciebie ważni. Ale ty wolisz uciekać. Więc ja też uciekam. Tam, gdzie będę miała stabilizację. Konfrontacja z rzeczywistością Łukasz wstał gwałtownie, przewracając krzesło. Zaczął krążyć po pokoju, łapiąc się za głowę. – Przecież my jesteśmy rodziną! – wykrzyczał. – Jak możesz mi to robić? Jak możesz mi zabrać Zosię? Będę ją widywał od święta? Przez głupi papier, którego tak bardzo pragniesz, chcesz zniszczyć nam życie? – To nie jest głupi papier! – podniosłam głos, wstając z kanapy. – To dowód na to, że traktujesz mnie poważnie! Ale tu nawet nie chodzi o ślub. Chodzi o to, że ty zawsze masz czas, a moje potrzeby się nie liczą. Skoro jestem dla ciebie tylko wygodną opcją, to ta opcja właśnie się skończyła. Widziałam w jego oczach prawdziwą panikę. Po raz pierwszy dotarło do niego, że to nie są tylko moje narzekania, które można zbyć żartem. Zrozumiał, że jutro rano nie obudzi go śmiech Zosi, że nie będzie z nią układał klocków po pracy, że stół w kuchni będzie pusty. Podszedł do mnie powoli i chwycił mnie za ramiona. – Dominika, błagam cię. Nie rób tego. Ja... ja po prostu byłem głupi. Myślałem, że mamy czas. Że zawsze tu będziesz. Nie wyobrażam sobie życia bez was. – Trzeba było o tym myśleć wcześniej – powiedziałam, odsuwając się od niego. – Bilety są kupione. Wyjeżdżamy za tydzień. Przez ten tydzień nasze mieszkanie zamieniło się w pole bitwy, ale nie na słowa. Łukasz przestał się kłócić. Zamiast tego próbował udowodnić, że mu zależy. Zwalniał się wcześniej z pracy, gotował obiady, spędzał każdą sekundę z Zosią, patrząc na nią tak, jakby chciał zapamiętać każdy jej ruch. Wieczorami przesiadywał w kuchni z opuszczoną głową. Ja powoli pakowałam walizki. Każda złożona koszulka była jak kamień na moim sercu, ale wiedziałam, że nie mogę się wycofać. Jeśli bym to zrobiła, nic by się nie zmieniło. Decyzja na nowo Dwa dni przed planowanym wyjazdem, Łukasz wszedł do sypialni, kiedy układałam rzeczy w walizce. Miał zaczerwienione oczy. Stanął w drzwiach, trzymając coś w dłoni. – Dominika, usiądź, proszę – powiedział cicho. Usiadłam na brzegu łóżka. Podszedł, ukląkł na jedno kolano i otworzył małe, aksamitne pudełeczko. W środku błyszczał delikatny, złoty pierścionek. – Nie robię tego dlatego, że mnie zmuszasz. Robię to, bo dotarło do mnie, jakim byłem kretynem – jego głos łamał się ze wzruszenia. – Zrozumiałem, że strach przed formalnościami prawie zniszczył to, co mam najcenniejszego. Kocham cię. Chcę, żebyś była moją żoną. Proszę, zostańcie. Patrzyłam na pierścionek, a potem na niego. Łzy same napłynęły mi do oczu. To był moment, na który czekałam tyle lat. Ale teraz, gdy w końcu nadszedł, czułam coś zupełnie innego, niż przypuszczałam. Nie było wybuchu radości, tylko ogromne zmęczenie i ulga. Zostałyśmy. Anulowałam bilety, przeprosiłam Magdę, odwołałam przedszkole. Pierścionek noszę na palcu, ale z planowaniem wesela wcale się nie spieszymy. Paradoksalnie, teraz to ja potrzebuję czasu. Muszę zobaczyć, czy jego zmiana jest trwała, czy to tylko chwilowy zryw wywołany strachem przed utratą dziecka. Nasz związek się zmienił. Łukasz wie już, że nie jestem meblem, który zawsze będzie stał w tym samym miejscu. Zrozumiał, że rodzina to decyzja, którą trzeba podejmować każdego dnia na nowo. Czasem zastanawiam się, co by było, gdybym wsiadła do tamtego pociągu. Ale patrząc na to, jak Łukasz czyta Zosi bajki na dobranoc, wiem, że ta lekcja – choć bolesna dla nas obojga – była nam po prostu potrzebna. Dominika, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę” „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Po narodzinach Kazia mąż wyszedł świętować pępkowe i przepadł jak kamień w wodę. Po 3 latach zapukał do drzwi, jakby nic się nie stało”
„Nigdy nie przestałam go kochać, choć zostawił mnie w najtrudniejszym momencie życia. Kiedy stanął w progu, zrozumiałam, że patrzę na obcego człowieka. A potem usłyszałam jego głos...”
Kiedyś wydawało mi się, że czas leczy rany. Słyszałam to zdanie od matki, od przyjaciółek, a nawet od psychologa, do którego zapisałam się kilka miesięcy po tym, jak mój świat rozpadł się na tysiąc kawałków. Ale prawda jest taka, że czas niczego nie leczy. On po prostu przykrywa ból warstwą kurzu, codziennych obowiązków i rutyny. Przez trzy lata budziłam się z tą samą cichą nadzieją, z tym samym uciskiem w klatce piersiowej. Nigdy nie przestałam kochać mojego męża, mimo że zostawił mnie w chwili, gdy najbardziej go potrzebowałam. Kazio miał właśnie skończyć trzy lata. Był radosnym, pełnym energii chłopcem, który każdego dnia przypominał mi o tym, co straciłam. Miał te same ciemne, kręcone włosy i ten sam uśmiech, w którym pojawiał się uroczy dołeczek na lewym policzku. Żyliśmy we dwójkę, w naszym małym, bezpiecznym świecie, w którym nie było miejsca na niespodzianki. A jednak ten wtorkowy wieczór miał zmienić wszystko. Ten jeden zwyczajny wtorek To był zupełnie przeciętny dzień. Odebrałam Kazia z przedszkola, zrobiliśmy szybkie zakupy, a potem wróciliśmy do domu, żeby ugotować zupę pomidorową, którą mój syn absolutnie uwielbiał. Kiedy w kuchni bulgotał wywar, Kazio układał na dywanie w salonie wieżę z drewnianych klocków. Zaparzyłam sobie melisę i usiadłam na chwilę na kanapie, patrząc, jak małe rączki mojego syna precyzyjnie dopasowują do siebie kolejne elementy. W takich momentach czułam spokój. Czułam, że mimo wszystko daję radę. Że stworzyłam mu dom. I wtedy usłyszałam pukanie do drzwi. Zmarszczyłam brwi, bo nikogo się nie spodziewałam. Kurierzy zwykle dzwonili domofonem, a sąsiadka z dołu zawsze uprzedzała SMS-em, jeśli chciała wpaść na kawę. Pukanie powtórzyło się – ciche, ale stanowcze. – Mamusiu, ktoś puka – zauważył Kazio, nie odrywając wzroku od swojej wieży. – Słyszę, kochanie. Zaraz sprawdzę – odpowiedziałam, odstawiając kubek na ławę. Podeszłam do drzwi i spojrzałam przez wizjer. To, co zobaczyłam, sprawiło, że serce stanęło mi w gardle. Zaparło mi dech. Przez ułamek sekundy myślałam, że mam halucynacje, że mój przemęczony umysł płata mi okrutne figle. Ale on tam stał. Mój mąż. Tomek. Cofnęłam się o krok, czując, jak drżą mi dłonie. Trzy lata. Tysiąc osiemdziesiąt dni bez żadnego znaku życia. Tysiąc osiemdziesiąt dni płaczu, szukania, zgłaszania na policję, rozwieszania plakatów, sprawdzania szpitali... A on po prostu stał na wycieraczce, jakby wrócił z pracy. Pępkowe, z którego nigdy nie wrócił Wspomnienia uderzyły we mnie z ogromną siłą. Przypomniałam sobie tamten dzień, kiedy Kazio przyszedł na świat. Poród był trudny, trwał kilkanaście godzin. Tomek był przy mnie przez cały czas, trzymał mnie za rękę, gładził po włosach. Płakał ze szczęścia, kiedy po raz pierwszy wziął naszego syna w ramiona. Następnego dnia wieczorem miał zorganizować tradycyjne „pępkowe” z kolegami. Pamiętam, jak całował mnie na pożegnanie w szpitalnej sali. – Będę jutro rano, kochanie. Kocham was najbardziej na świecie – powiedział, po czym wyszedł. I to był koniec. Zapadał się pod ziemię. Telefon milczał. Koledzy zeznali na policji, że wyszedł z pubu około pierwszej w nocy i poszedł w stronę domu. Nigdy tam nie dotarł. Służby przeczesywały miasto, sprawdzano monitoring, przesłuchiwano świadków. Nic. Zostałam sama z noworodkiem, z rozrywającym bólem i milionem pytań bez odpowiedzi. Przez pierwszy rok nie mogłam spać, nasłuchując zgrzytu klucza w zamku. Z czasem musiałam nauczyć się żyć na nowo, dla Kazia. Czas, który nagle się zatrzymał Drżącymi rękami przekręciłam zamek i otworzyłam drzwi. Stał w półmroku klatki schodowej. Miał na sobie znoszoną, ciemną kurtkę, której nie znałam. Jego twarz była szczuplejsza, zarost dłuższy, ale to wciąż był on. Jednak kiedy spojrzałam w jego oczy, poczułam lodowaty dreszcz. Nie było w nich dawnego ciepła, tej iskry, w której kiedyś się zakochałam. Była w nich tylko dziwna, przerażająca pustka. – Cześć, Natka – powiedział cicho, a jego głos brzmiał sucho, niemal obco. – Zrobisz mi herbaty? Patrzyłam na niego, nie mogąc wykrztusić z siebie ani słowa. Mój mózg nie potrafił przetworzyć tego, co się dzieje. Oczekiwałam łez, błagań o wybaczenie, dramatycznej historii o amnezji albo porwaniu. A on stał i pytał o herbatę. – Tomek? – szepnęłam, a po moich policzkach popłynęły łzy. – Gdzie ty byłeś? Co się stało? Nie odpowiedział od razu. Spuścił wzrok i przestąpił z nogi na nogę. – Mogę wejść? – zapytał, ignorując moje pytania. Odsunęłam się mechanicznie, wpuszczając go do przedpokoju. Wszedł ostrożnie, jakby bał się, że zaraz go stąd wyrzucę. Kiedy ściągał buty, z salonu wybiegł Kazio. Obcy człowiek w moim salonie – Mamusiu, wieża się przewróciła! – zawołał radośnie, ale na widok obcego mężczyzny zatrzymał się w pół kroku. Jego uśmiech zniknął. Tomek zamarł. Spojrzał na chłopca, a w jego oczach mignęło coś na kształt przerażenia, może żalu. Zrobił krok w stronę syna. – Cześć, mały – powiedział cicho, próbując się uśmiechnąć. Kazio cofnął się gwałtownie. Jego małe rączki zacisnęły się na moim udzie, a twarz schował za moimi nogami. Patrzył na Tomka wielkimi, przerażonymi oczami. – Kto to jest, mamo? – zapytał szeptem, ściskając mój materiał spodni. Te słowa uderzyły mnie mocniej niż fizyczny cios. To był jego ojciec. Mężczyzna, o którym opowiadałam mu każdego dnia. Mężczyzna, którego zdjęcia pokazywałam mu przed snem. Ale dla Kazia to był tylko obcy pan, który nagle wtargnął do naszego bezpiecznego świata. – To... to jest tata, kochanie – powiedziałam łamiącym się głosem. Pocałowałam synka w czubek głowy. – Tata wrócił. Ale Kazio nie pobiegł w jego ramiona. Zamiast tego wtulił się we mnie jeszcze mocniej, wyraźnie zaniepokojony. Tomek opuścił ręce, wzdychając ciężko. Poszliśmy do kuchni. Zrobiłam tę przeklętą herbatę, chociaż moje dłonie tak się trzęsły, że połowę rozlałam na blat. Usiedliśmy naprzeciwko siebie przy małym stole. Kazio bawił się w salonie, ale co chwilę zerkał na nas z niepokojem. – Dlaczego? – zapytałam w końcu, patrząc mu prosto w oczy. – Dlaczego nas zostawiłeś? Gdzie byłeś przez te trzy lata? Tomek objął kubek obiema dłońmi, jakby próbował się ogrzać. Jego wzrok uciekał w bok. – Przestraszyłem się – powiedział w końcu, a jego głos był tak cichy, że ledwo go usłyszałam. – Kiedy zobaczyłem małego w szpitalu... Dotarło do mnie, że to już koniec. Że moje życie się skończyło, że teraz wszystko będzie kręcić się wokół niego. W pubie chłopaki opowiadali o nieprzespanych nocach, o kredytach, o braku wolności. Wypiłem za dużo. Wyszedłem stamtąd i poczułem, że duszę się w tym mieście. Słuchałam go, a moje serce powoli zamieniało się w kamień. – Więc po prostu uciekłeś? – zapytałam, czując, jak narasta we mnie gniew. – Zostawiłeś mnie z jednodniowym dzieckiem, w połogu, przerażoną, bo bałeś się nieprzespanych nocy? – Pojechałem na dworzec. Wsiadłem w pociąg do Niemiec. Zacząłem pracować na budowach. Myślałem, że jak zarobię, to wrócę. Ale im więcej czasu mijało, tym trudniej było mi spojrzeć ci w oczy. Wstydziłem się. Prawda, która uwalnia Patrzyłam na mężczyznę, którego kochałam ponad życie. Na ojca mojego dziecka. Przez trzy lata budowałam w głowie jego idealny obraz. Wmawiałam sobie, że musiał mieć wypadek, że stracił pamięć, że został do czegoś zmuszony. Tymczasem prawda była banalna i okrutna w swojej prostocie. Był tchórzem. – A dlaczego wróciłeś dzisiaj? – zapytałam, starając się opanować drżenie głosu. Wzruszył ramionami. Ten drobny, lekceważący gest sprawił, że coś we mnie pękło. – Straciłem pracę. Pomyślałem, że... że może moglibyśmy spróbować od nowa. Zobacz, jak mały urósł. Chciałbym go poznać. Odwróciłam wzrok w stronę salonu. Kazio siedział na podłodze, uważnie układając klocki. Mój wspaniały, mądry syn, który nie potrzebował ojca-widma. Potrzebował stabilności, bezpieczeństwa i miłości, której Tomek nie potrafił nam dać. Spojrzałam z powrotem na męża. Dostrzegłam w jego oczach chłód, obojętność i egoizm. Nie było w nim miłości do mnie ani do Kazia. Przyszedł, bo nie miał gdzie się podziać. – Nie – powiedziałam stanowczo, wstając od stołu. – Nie ma żadnego „od nowa”. Trzy lata temu podjąłeś decyzję. Nie masz prawa teraz wracać, jakby nic się nie stało, i burzyć naszego spokoju. Tomek podniósł głowę, wyraźnie zaskoczony. – Natka, daj spokój. Jestem jego ojcem. – Nie. Jesteś dawcą nasienia – odpowiedziałam, a mój głos był zimny jak lód. – Ojcem jest ten, kto wstaje w nocy do gorączkującego dziecka. Kto uczy jeździć na rowerze, kto opatruje zdarte kolana. Ty uciekłeś, bo bałeś się obowiązków. Mój syn nie potrzebuje takiego ojca. I ja też cię już nie potrzebuję. Życie, które toczy się dalej Nie protestował zbyt długo. Wypił herbatę do końca, włożył buty i wyszedł. Kiedy zamknęłam za nim drzwi, osunęłam się na podłogę w przedpokoju. Płakałam, ale to nie były łzy rozpaczy. To były łzy ulgi. Przez trzy lata trzymałam się ducha z przeszłości. Teraz ten duch zniknął, a na jego miejscu pojawił się słaby, obcy człowiek, za którym wcale nie tęskniłam. Poczułam małe rączki na moich ramionach. Kazio przytulił się do mnie, opierając główkę na moim ramieniu. – Ten pan już poszedł, mamusiu? – zapytał cicho. – Tak, kochanie – uśmiechnęłam się przez łzy, całując go w czoło. – Poszedł. Jesteśmy tylko my. Poszliśmy zjeść zupę pomidorową. Zrozumiałam, że czas nie leczy ran, ale prawda potrafi uwolnić. Moje życie znowu należało do mnie. I wiedziałam, że cokolwiek przyniesie przyszłość, damy sobie radę. Natalia, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę” „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
„Myślałam, że odpoczynek mi się należy. Nie przypuszczałam, że tak wiele się zmieni, gdy postawię córce jasne granice...”
Zawsze byłam tą babcią, która jest gotowa pomóc na każde zawołanie. Kiedy Lidka dzwoniła w środku tygodnia, żebym odebrała dzieci z przedszkola, rzucałam wszystko i pędziłam autobusem przez pół miasta. Byłam dumna, że mogę być dla niej wsparciem, choć czasem zmęczenie dawało mi się we znaki. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Poczułam, że nie jestem już w stanie dalej udźwignąć wszystkiego sama. Zmęczenie, którego nie da się zignorować Ostatnie miesiące były dla mnie trudne. Kręgosłup coraz częściej dawał o sobie znać, a poranki zaczynałam od proszków i ćwiczeń rozciągających. Każda kolejna prośba Lidki o pomoc wzbudzała we mnie coraz większy niepokój. Bałam się, że któregoś dnia naprawdę nie dam rady podnieść dzieci, pobawić się z nimi, czy nawet wyjść na spacer. Wiedziałam, że muszę postawić granicę, choć serce mi się krajało na samą myśl o tym. Przez lata słuchałam rad psychologów – „zadbaj o siebie, naucz się mówić nie, stawiaj granice” – ale kiedy przyszło do konkretów, okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Pewnego popołudnia, kiedy Lidka zadzwoniła z pytaniem, czy mogę zostać z dziećmi w weekend, poczułam, jak narasta we mnie napięcie. Chciałam się zgodzić, jak zawsze, ale coś mnie powstrzymało. – Lidka, nie mogę. Naprawdę nie dam rady. Mój kręgosłup już odmawia posłuszeństwa – powiedziałam, czując w gardle gulę. – Mamo, proszę cię, to tylko dwa dni. Z Markiem mamy rocznicę, wykupiliśmy weekend w spa... Ty zawsze byłaś z dziećmi! – jej głos drżał od emocji. – Wiem, ale ja już nie mogę. Po ostatnim weekendzie przez trzy dni leżałam z bólu. Może pomyślicie o niani? Stać was na to, a ja naprawdę już nie wyrabiam. Zapadła cisza. Wiedziałam, że jest rozczarowana, ale nie mogłam inaczej. – Niani? – powtórzyła chłodno. – No dobrze. Jak wolisz. Rozłączyła się. Zostałam sama z poczuciem winy i lękiem, co będzie dalej. Dwa tygodnie ciszy Nie spodziewałam się, że ta rozmowa tak bardzo zmieni nasze relacje. Lidka zamilkła. Nie odbierała moich telefonów, na wiadomości odpisywała zdawkowo. Minęły dwa tygodnie, zanim zebrałam się w sobie i postanowiłam pojechać do nich bez zapowiedzi. Zawsze byłam mile widziana, więc miałam nadzieję, że i tym razem wszystko jakoś się ułoży. Przyniosłam dzieciom ich ulubione ciastka, żeby choć trochę ocieplić atmosferę. Zadzwoniłam do drzwi. Z nerwów czułam ścisk w żołądku. Drzwi otworzyła mi nieznana kobieta, może pięćdziesięcioletnia, z uśmiechem na twarzy. – Dzień dobry, w czym mogę pomóc? – Dzień dobry, ja do Lidki. Jestem jej mamą. – Ach, dzień dobry! Pani Lidka jest w pracy, pan Marek też. Ja nazywam się Basia, jestem nianią dzieci. Wyjrzały zza niej główki moich wnuków, Weroniki i Patryka. Rzucili szybkie „Babcia!”, ale zaraz schowali się za spódnicę pani Basi. Poczułam ukłucie w sercu. – Chodźcie, dzieci, babcia przyszła. Zrobimy herbatę? – powiedziała pani Basia, zapraszając mnie do środka. Usiadłam przy stole jak gość, obserwując, jak pani Basia sprawnie obsługuje dzieci, zna każdy zakamarek kuchni, a maluchy biegną do niej z rysunkami i opowieściami. Próbowałam zagadać do Weroniki, ale ona tylko zerknęła na mnie i pobiegła do niani. Po pół godzinie wyszłam, zostawiając ciastka na blacie. W drodze do domu łzy same cisnęły mi się do oczu. Nowa rzeczywistość Wieczorem zadzwoniłam do Lidki. Odebrała po kilku sygnałach. – Byłam dzisiaj u was. Poznałam panią Basię – powiedziałam cicho. – O, świetnie. Dzieci ją uwielbiają. Ma mnóstwo pomysłów, zabiera je na spacery, robi z nimi prace plastyczne. No i jest codziennie od ósmej do szesnastej. W weekendy też, jeśli trzeba. – Rozumiem. Ale... czemu nic mi nie powiedziałaś? – Mamo, sama mówiłaś, że nie dasz rady. Nie chciałam cię obciążać. Teraz masz więcej czasu dla siebie. Jej ton był spokojny, ale czułam w nim dystans. Jakby chciała mi pokazać, że sobie świetnie radzi beze mnie. Z każdym tygodniem stawałam się coraz bardziej gościem w ich życiu. Lidka coraz rzadziej dzwoniła, nie zapraszała mnie już na spontaniczne obiady. Na propozycje spaceru z wnukami odpowiadała, że mają już plany z Basią. Na Facebooku pojawiały się zdjęcia dzieci z podpisami: „Najlepsza niania na świecie!”. Czułam, jak moje miejsce w rodzinie powoli się kurczy. Urodziny inne niż wszystkie Kiedy nadszedł dzień urodzin dzieci, bardzo się starałam nie pokazać po sobie smutku. Wystroiłam się, przygotowałam prezenty i ruszyłam do sali zabaw z nadzieją, że choć tego dnia poczuję się znów częścią rodziny. Na miejscu zobaczyłam panią Basię, która bawiła się z Weroniką i Patrykiem, pomagała dzieciom zdmuchiwać świeczki, podawała talerzyki tortu. Lidka i Marek rozmawiali ze znajomymi. Usiadłam obok córki. – Piękne urodziny, Lidka – powiedziałam. – Dziękuję, mamo. Basia wszystko zorganizowała. Nawet tort zamówiła z tej nowej cukierni. Dzieci podbiegły do naszego stolika. Wyciągnęłam ręce, ale przebiegły obok mnie i rzuciły się na szyję niani. – Ciociu Basiu, zobacz, jaki samochodzik! – krzyczał Patryk. – Piękny! Kto ci go kupił? – Babcia – odpowiedział, pokazując na mnie, ale zaraz pobiegł z nianią dalej się bawić. Patrzyłam na to wszystko i czułam, jak serce mi pęka. Z jednej strony miałam upragniony odpoczynek, nikt już nie obciążał mnie kolejnymi prośbami. Z drugiej – czułam się jak widz na własnym przedstawieniu. Moja rola została komuś oddana i nawet nie zauważyłam, kiedy to się stało. Samotność, której nie przewidziałam Wieczorem wróciłam do pustego mieszkania. Cisza, która kiedyś była dla mnie wybawieniem po całym dniu hałasu i biegania za wnukami, teraz była nie do zniesienia. Siadłam przy stole i rozmyślałam, czy naprawdę zrobiłam dobrze. Może powinnam była jeszcze trochę się poświęcić? Zacisnąć zęby, przemilczeć ból pleców i być dla nich tak, jak oni tego oczekiwali? Wiem, że nie mogłam już dłużej udawać, że mam tyle siły co dawniej. Ale nikt nie uprzedza, że stawianie granic może tak bardzo boleć. Nie tylko ciało, ale i serce. Czasem myślę, że już zawsze będę tą babcią „na ławce rezerwowych”. Kiedyś byłam niezastąpiona. Dziś – nie jestem nawet pierwszym wyborem. Może przyjdzie taki dzień, że znów znajdę swoje miejsce w ich życiu. Na razie uczę się żyć z tym, co sama wybrałam – i z tym, czego nie przewidziałam. Irena, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „W dzieciństwie całe lato spędzałam z dziadkami i nikt nie narzekał. Dziś seniorzy mają w nosie wnuki, wolą potańcówki w sanatorium”
„Harowałem na obczyźnie, by Marcelkowi i Mai niczego nie brakowało. Gdy odkryłem, co wyprawia moja żona, wiedziałem, że muszę ratować dzieci”
„Myślałem, że żona znalazła sobie pocieszenie w ramionach innego, gdy harowałem za granicą, by ona mogła zająć się wychowywaniem dzieci. Prawda okazała się znacznie gorsza i droższa, niż mogłem sobie wyobrazić”.
Od pięciu lat moje życie dzieliło się na dwa domy. Ten prawdziwy, w Polsce, gdzie zostawiłem żonę i dwoje dzieci, oraz ten tymczasowy, w holenderskim Venlo, gdzie dzieliłem ciasne mieszkanie z trzema innymi chłopakami z budowy. Zasuwałem po dwanaście godzin na dobę, żeby spłacić kredyt za dom i odłożyć trochę grosza na czarną godzinę. Każdy zjazd do Polski to było święto, a wieczorne rozmowy wideo z dziećmi były dla mnie jak powietrze. Zawsze dzwoniłem po dwudziestej, kiedy dzieciaki, ośmioletni Marcelek i sześcioletnia Maja, były już po kąpieli. – Tatuś! – krzyczał Marcelek, machając energicznie rączką do obiektywu, a moje serce miękło jak wosk. – Co tam u was, łobuzy? – pytałem, ocierając z twarzy pot i pył po ciężkim dniu. – Byliśmy dziś w parku! – opowiadał Marcelek, przejmując telefon. – I graliśmy w piłkę. Wujek Artur pokazał mi taki ekstra trik z piętką! Zamrugałem, nie do końca rozumiejąc. – Jaki wujek Artur? – zapytałem, marszcząc brwi. – No ten nowy wujek – wtrąciła się Majeczka, zanim Marcel zdążył odpowiedzieć. – Kolega mamy. Ekran nagle zawirował i zobaczyłem twarz mojej żony, Sylwii. Wyglądała na spiętą. Szybko zabrała dzieciom telefon. – No już, już, idźcie już do łóżek, muszę porozmawiać z tatą – powiedziała pospiesznie, a potem uśmiechnęła się do mnie trochę nerwowo. – Cześć, kochanie. Jak tam po pracy? – Sylwia, kim jest Artur? – zapytałem bez ogródek, czując dziwny ucisk w żołądku. – Oj, daj spokój, to tylko znajomy – machnęła ręką, ale nie patrzyła mi w oczy. – Poznaliśmy się na placu zabaw. Ma syna w wieku Mai, więc dzieci czasem się bawią razem. Nic wielkiego. Nic wielkiego. To dlaczego miała wypieki na twarzy? Dlaczego tak szybko zabrała dzieciom telefon? Znałem moją żonę od piętnastu lat. Zawsze wiedziałem, kiedy coś ukrywała. Ziarno niepokoju Od tamtej rozmowy nie mogłem znaleźć sobie miejsca. Praca na budowie wymagała skupienia, a ja wciąż wracałem myślami do tego „wujka Artura”. Wyobrażałem sobie najgorsze scenariusze. Zdrada. Romans. Zmęczenie samotnością i szukanie pocieszenia w ramionach kogoś, kto był na miejscu, a nie tysiąc kilometrów dalej, zjadając zupki chińskie i odliczając dni do zjazdu. Zacząłem ją sprawdzać. Dzwoniłem o nietypowych porach. Raz nie odebrała o czternastej. Oddzwoniła po dwóch godzinach, mówiąc, że była na zakupach i nie słyszała telefonu. Innym razem podczas wieczornej rozmowy usłyszałem w tle jakiś męski głos. – Kto to? – zapytałem natychmiast. – To tylko telewizor, Darek – westchnęła, przewracając oczami. – Robisz się strasznie przewrażliwiony. Przewrażliwiony? Może. Ale nie mogłem pozbyć się wrażenia, że coś mi umyka. Mój kumpel z ekipy, Tomek, tylko podsycał te obawy. – Stary, z babami to nigdy nie wiadomo – mówił. – Siedzisz tu, tyrasz na dom, a ona tam ma wolną chatę. Mój kuzyn miał to samo. Pojechał do Norwegii, a jak wrócił, to w szafie znalazł cudze gacie. Nie chciałem w to wierzyć. Sylwia nie była taka. Ale z drugiej strony, pięć lat rozłąki to szmat czasu. Postanowiłem wziąć urlop na żądanie i zjechać do Polski bez zapowiedzi. Musiałem się upewnić. Prawda okazała się inna Zatrzymałem samochód przecznicę od naszego domu. Było po piętnastej, wszyscy powinni być w domu. Wziąłem głęboki oddech i ruszyłem w stronę furtki. Serce waliło mi jak młot. Spodziewałem się wszystkiego – obcego samochodu na podjeździe, nieznajomych butów w przedpokoju, nakrycia na gorącym uczynku. Otworzyłem drzwi swoim kluczem, starając się nie robić hałasu. Z salonu dochodziły głosy. Głos Sylwii i jakiegoś mężczyzny. – …ale musimy wpompować w to więcej kasy, Sylwia – mówił facet. – Reklama na Facebooku to podstawa. Bez tego nikt nie kupi tych mat edukacyjnych. – Artur, ja już nie mam z czego – usłyszałem desperację w głosie żony. – Przelałam ci wczoraj piętnaście tysięcy z oszczędnościowego. Darek mnie zabije, jak się dowie. Zamarłem. Oszczędnościowego? Przecież to były pieniądze odkładane od trzech lat na remont dachu i nową elewację. Pieniądze, na które harowałem w pyle i deszczu. Wszedłem do salonu. Sylwia i jakiś facet pod trzydziestkę siedzieli przy stole zasłanym wydrukami, laptopami i próbkami jakichś kolorowych materiałów. – Co tu się dzieje? – zapytałem, starając się opanować drżenie głosu. Sylwia podskoczyła, zrzucając ze stołu długopis. Zbladła tak bardzo, że myślałem, iż zemdleje. – Darek? Co ty tu robisz? Przecież miałeś przyjechać dopiero za dwa tygodnie… – Pytam, co tu się dzieje – powtórzyłem, przenosząc wzrok z niej na Artura. – I gdzie są nasze oszczędności? Artur odchrząknął, poprawiając okulary. – Panie Dariuszu, my z Sylwią prowadzimy mały biznes… – Jaki biznes?! – wybuchnąłem. – Jakie piętnaście tysięcy z oszczędnościowego?! Sylwia schowała twarz w dłoniach i zaczęła szlochać. Artur, widząc, co się święci, zaczął pospiesznie pakować swojego laptopa. – Ja może was zostawię – wymamrotał, omijając mnie szerokim łukiem i wymykając się z domu. Biznes życia Usiedliśmy w kuchni. Sylwia wciąż płakała, a ja patrzyłem na nią, nie mogąc uwierzyć w to, co usłyszałem. Powoli, z każdym jej słowem, docierało do mnie, w jakie bagno wdepnęliśmy. Artur nie był żadnym lowelasem. Był „wizjonerem biznesu”, którego poznała na placu zabaw. Przekonał ją, że założenie sklepu internetowego z ekologicznymi, ręcznie robionymi matami edukacyjnymi dla dzieci to żyła złota. – Darek, ja chciałam dobrze – chlipała, wycierając nos chusteczką. – Chciałam, żebyśmy mieli więcej pieniędzy, żebyś nie musiał już tam jeździć. Artur miał plan, dostawców… Potrzebował tylko kapitału na start. – Więc oddałaś mu nasze oszczędności? – zapytałem, czując, jak ogarnia mnie lodowaty chłód. – Ile dokładnie? – Trzydzieści pięć tysięcy – szepnęła, nie podnosząc wzroku. Zakręciło mi się w głowie. Trzydzieści pięć tysięcy złotych. Półtora roku mojej ciężkiej pracy. Oszczędności, wyrzeczenia, brak snu, jedzenie najtańszych konserw. Wszystko poszło na jakiś durny, wirtualny biznes, o którym nie miałem zielonego pojęcia. – Sprzedaliście cokolwiek? – zapytałem cicho. – Trzy sztuki – przyznała. – Dwie kupiła moja siostra, jedną Artur. Spojrzałem na stosy kolorowych materiałów leżących w salonie. To nie był biznes. To była utopia, a moja żona dała się nabrać jak dziecko. – Dlaczego mi nie powiedziałaś? – zapytałem, czując bezsilność. – Dlaczego ukrywałaś to przede mną? – Bo wiedziałam, że się nie zgodzisz – odpowiedziała, podnosząc wreszcie zapłakane oczy. – Chciałam ci zrobić niespodziankę. Chciałam udowodnić, że też potrafię zarabiać, a nie tylko siedzieć w domu z dziećmi, podczas gdy ty nas utrzymujesz. Zrozumiałem wtedy, że ten problem był głębszy niż tylko utrata pieniędzy. Sylwia czuła się bezwartościowa, a moja nieobecność tylko to potęgowała. Zamiast budować wspólne życie, oddaliliśmy się od siebie tak bardzo, że zaczęła podejmować desperackie decyzje, byle tylko coś zmienić. Siedzieliśmy w milczeniu, dopóki teściowa nie przywiozła dzieciaków. Były zachwycone moim niespodziewanym przyjazdem. Ja uśmiechałem się przez łzy, udając, że wszystko jest w porządku. Ale w porządku nie było i wiedziałem, że minie dużo czasu, zanim znów poczujemy się bezpiecznie. Oszczędności przepadły. Artur zwinął interes miesiąc później, tłumacząc się trudną sytuacją na rynku. Zostały nam tylko kartony z kolorowymi matami, które do dziś zalegają na strychu – pomnik naszej naiwności i braku komunikacji. Zamiast remontu dachu, musieliśmy zadowolić się załataniem najgorszych dziur. A ja? Ja wciąż jeżdżę do Holandii. Tylko teraz częściej dzwonię do żony i nie pytam już tylko o dzieci, ale też o to, jak ona się czuje. Dariusz, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże” „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
„Zamiast bawić wnuki, słuchałam o nowych samochodach moich córek. Nagle zrozumiałam, że na starość zostanę zupełnie sama.”
Muzyka dudniła tak głośno, że drżały kryształowe kieliszki na stołach. Siedziałam przy jednym z nich, obracając w palcach serwetkę i starając się uśmiechać. Wesele mojej siostrzenicy, Kasi, odbywało się w pięknej, odrestaurowanej stodole. Wszystko wyglądało idealnie, niczym z żurnala. Moje córki, Marta i Julia, też wyglądały jak z żurnala. Obie koło trzydziestki, ubrane w eleganckie, drogie sukienki, popijały prosecco i dyskutowały z ożywieniem. – Mówię ci, te nowe SUV-y są niesamowite – mówiła Marta, gestykulując żywo. – Mój Tomek wreszcie się zdecydował. Wzięliśmy go w leasing. Zobaczysz, na narty w Alpy dojedziemy w luksusie. Julia pokiwała głową, poprawiając idealnie ułożone włosy. – My myślimy o czymś mniejszym do miasta, ale na weekendy przydałby się hybrydowy. Nie ma sensu oszczędzać na komforcie. Słuchałam ich, starając się nie pokazywać po sobie, jak bardzo mnie to wszystko przytłacza. Zamiast cieszyć się ich sukcesami, czułam znajomy, nieprzyjemny skurcz w żołądku. Spojrzałam w stronę parkietu. Tam, wśród wirujących par, dostrzegłam moją starszą siostrę, Basię. Biegła właśnie za swoim dwuletnim wnuczkiem, Filipkiem, który w małym garniturku próbował złapać uciekający balon. Basia śmiała się głośno, jej twarz promieniała. Wyglądała na zmęczoną, ale bezbrzeżnie szczęśliwą. Zazdrość, do której wstyd się przyznać Poczułam ukłucie zazdrości. Tak silne, że aż zapiekły mnie oczy. Basia miała już dwoje wnucząt i trzecie w drodze. Jej dom zawsze był pełen hałasu, rozrzuconych zabawek i zapachu pieczonego ciasta. Mój dom był cichy. Idealnie czysty, uporządkowany i przeraźliwie pusty. Moje córki miały inne priorytety. Kariera, podróże, drogie samochody, ekskluzywne mieszkania. Dzieci? „Może kiedyś”, „Teraz nie mamy na to czasu”, „Nie chcemy rezygnować z naszego stylu życia”. Rozumiałam to, a przynajmniej starałam się rozumieć. Świat się zmienił, młodzi mają inne możliwości. Ale gdzieś w głębi duszy, kiedy nikt nie patrzył, tęskniłam za małym człowiekiem, którego mogłabym rozpieszczać. – Mamo, słuchasz w ogóle? – głos Julii wyrwał mnie z zamyślenia. – Przepraszam, zamyśliłam się. Patrzyłam na Basię – odpowiedziałam cicho. Marta prychnęła cicho, upijając łyk wina. – Ciocia Basia to ma zdrowie. Ja bym zwariowała. Ten pieluchowy terror... Daj spokój. Widziałaś, jak ten mały wrzeszczał podczas ślubu? Koszmar. – No dokładnie – zawtórowała jej Julia. – Dzieci to czarna dziura na czas i pieniądze. Wolę moje wolne weekendy i święty spokój. Zacisnęłam wargi. Słyszałam te argumenty setki razy, ale dzisiaj, w tej radosnej, weselnej atmosferze, bolały wyjątkowo mocno. Cień przyszłości Reszta wieczoru minęła mi jak we mgle. Patrzyłam na uśmiechniętą Kasię, na dumnych rodziców, na babcie, które z czułością przytulały swoje wnuki. A ja siedziałam przy stole z dwiema pięknymi, niezależnymi kobietami, które wydawały się żyć w zupełnie innym wszechświecie. W pewnym momencie poczułam, że muszę stamtąd wyjść. Przeprosiłam córki, mówiąc, że idę do toalety, i wymknęłam się na zewnątrz. Powietrze było chłodne i rześkie. Oparłam się o drewnianą barierkę tarasu i wzięłam głęboki oddech. Wtedy dotarła do mnie myśl, która od dawna krążyła gdzieś na obrzeżach mojej świadomości, ale dopiero teraz uderzyła mnie z pełną siłą. Mam sześćdziesiąt lat. Jestem zdrowa, sprawna, mam energię. Ale co będzie za dziesięć, piętnaście lat? Co będzie, kiedy opadnę z sił? Kiedy zaczną się problemy ze zdrowiem? Spojrzałam przez okno na moje córki. Śmiały się z czegoś, pokazując sobie coś na ekranie telefonu. Czy one, tak zapatrzone w swoje wygodne życie, będą w stanie zrezygnować z zagranicznych wakacji, żeby pomóc starej matce? Czy znajdą czas, żeby zrobić mi zakupy, zawieźć do lekarza, czy po prostu posiedzieć przy łóżku? Zimny dreszcz przebiegł mi po plecach. Przecież one nie chcą poświęcać czasu nawet na własne dzieci. Dlaczego miałyby poświęcać go mnie? Trudna prawda Wróciłam do stołu. Muzyka grała wolniejszy utwór, parkiet był pełen przytulonych par. – Mamo, wszystko w porządku? Jesteś jakaś blada – zapytała Julia, patrząc na mnie z lekkim niepokojem. – Tak, po prostu trochę się zmęczyłam. Chłodno na zewnątrz – skłamałam. – Może zamówimy ci taksówkę? My z Martą chcemy jeszcze potańczyć – zaproponowała. Spojrzałam na nią. W jej głosie była troska, ale też niecierpliwość. Chciała wracać do zabawy, do swojego beztroskiego świata. Nie chciałam jej tego psuć. – Nie, nie trzeba. Zostanę jeszcze trochę – powiedziałam, siląc się na uśmiech. Siedziałam tam do końca wesela. Obserwowałam moje córki, jak świetnie się bawią, jak są pewne siebie i zadowolone z życia. I z każdą chwilą coraz bardziej docierało do mnie, że moja przyszłość może wyglądać zupełnie inaczej, niż sobie wyobrażałam. Nie będzie wnuków do rozpieszczania, nie będzie gwarnych niedzielnych obiadów. Będzie tylko cisza, porządek i rosnący strach przed dniem, w którym naprawdę będę potrzebować pomocy. A one... cóż, może wynajmą mi dobrą opiekunkę. Przecież na brak pieniędzy nie będą narzekać. Wracałam do domu taksówką, patrząc na przesuwające się za oknem światła miasta. W gardle miałam gulę, której nie mogłam przełknąć. Czułam się tak, jakbym właśnie pożegnała się z jakimś ważnym marzeniem. Złudzeniem, że na starość nie będę sama. Halina, 60 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć” „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie”
„Codziennie widywałam na placu zabaw tę samą starszą kobietę. Gdy podeszła do Amelki, zaczęłam ją podejrzewać o najgorsze”
Bez ostrzeżenia znalazłam się w centrum rodzinnej tragedii. Jedna rozmowa zmieniła mój osąd o nieznajomej kobiecie na zawsze.
Siedziałam na ławce przy piaskownicy, z kubkiem mrożonej herbaty w dłoni, obserwując moją czteroletnią Amelkę. Biegała z rozczochranymi włosami, roześmiana, cała w piasku i słońcu. Uwielbiała ten plac zabaw, a ja czułam wdzięczność, że mogę przez chwilę po prostu patrzeć, jak się bawi. Wtedy ją zauważyłam. Starsza kobieta, pewnie po sześćdziesiątce. Siadała na ławce naprzeciw piaskownicy i patrzyła. Początkowo sądziłam, że to samotna pani, która po prostu lubi obserwować innych, jak robi to wielu starszych ludzi. Ale po kilku dniach coś zaczęło mnie uwierać. Ona nie patrzyła na wszystkie dzieci. Jej wzrok śledził tylko Amelkę. Z każdym kolejnym popołudniem czułam coraz większy dyskomfort. Gdziekolwiek Amelka pobiegła, kobieta nie spuszczała jej z oczu. Kiedy córka bawiła się w piasku, ona pochylała się, by lepiej widzieć. Próbowałam sobie tłumaczyć, że pewnie przesadzam i jestem przewrażliwiona, ale intuicja matki nigdy się nie myli. – Widzisz tę kobietę? – zapytałam sąsiadkę, Karolinę, która przyszła z synkiem. – Tę na ławce? – Karolina zmrużyła oczy. – Tak, widuję ją tutaj. O co chodzi? – Ona cały czas patrzy na Amelkę. To już chyba nie jest normalne. Karolina tylko wzruszyła ramionami. – Starsi ludzie mają swoje dziwactwa. Nie przejmuj się, Anka. Ale nie umiałam przestać o tym myśleć. Zaczęłam przychodzić o innych godzinach, skracałam nasze wyjścia, ale ona zawsze była. Jakby czekała właśnie na nas. Zbyt blisko Wszystko się zmieniło pewnego gorącego lipcowego ranka. Plac zabaw był prawie pusty, słońce odbijało się od piasku. Przeglądałam coś w telefonie, gdy usłyszałam cichy, delikatny głos. – Jaka śliczna dziewczynka. Masz na imię Zosia? Podniosłam głowę. Ta kobieta stała tuż przy piaskownicy, metr od Amelki, z małą, ręcznie robioną lalką z włóczki w dłoni. Moja córka patrzyła na nią wielkimi oczami, już wyciągała rękę po zabawkę. Serce zaczęło mi walić. Nim zdążyłam pomyśleć, zerwałam się i podbiegłam. – Proszę się odsunąć od mojego dziecka! – prawie krzyknęłam, stając między Amelką a kobietą. Starsza pani odsunęła się, wystraszona. Lalka opadła jej w ręce. – Ja tylko chciałam… – wydukała, głos miała cichy i drżący. – Wiem, czego pani chce! Obserwuję panią od tygodni! – mój głos był głośny i roztrzęsiony. – Proszę się trzymać z daleka. Jeśli jeszcze raz podejdzie pani do mojego dziecka, dzwonię na policję! Amelka zaczęła płakać, przestraszona moją reakcją. Przytuliłam ją. Spojrzałam na kobietę – już nie z lękiem, a z czymś innym. Zobaczyłam łzy. Wielkie, ciężkie łzy spływały jej po policzkach. Nie wyglądała już na niebezpieczną, tylko na kogoś kompletnie złamanego. – Przepraszam... – wyszeptała. – Nie chciałam pani przestraszyć. Prawda, która boli Odwróciła się, by odejść. Jej ramiona drżały. Coś we mnie pękło – cała złość uleciała, zostało tylko współczucie. Zrobiłam krok w jej stronę. – Dlaczego pani to robi? – zapytałam już ciszej. – Dlaczego pani za nami chodzi? Kobieta odwróciła się, cała we łzach. Spojrzała na Amelkę tak, że aż ścisnęło mnie w gardle. – Ona jest taka podobna do mojej Zosi – powiedziała łamiącym się głosem. – Gdy ją zobaczyłam, pomyślałam, że to znak. Te same loczki, ten sam uśmiech. – Zosi? – powtórzyłam. Kobieta ciężko usiadła na ławce i wskazała mi miejsce obok. Usiadłam, trzymając Amelkę na kolanach. – Zosia to moja wnuczka – zaczęła, patrząc gdzieś daleko. – Była moim całym światem. Pomagałam przy niej od urodzenia. Potem… wszystko się posypało. Syn i synowa się rozwiedli, było dużo kłótni, oskarżeń. Synowa zabroniła mi kontaktu z wnuczką. Wyprowadziła się na drugi koniec Polski. Od lat nie widziałam Zosi. Przełknęła ślinę. – Piszę do niej listy na każde święta, każde urodziny, ale nigdy nie wysyłam. Boję się, że tylko pogorszę sprawę. Trzymam je w pudełku po butach. Gdy zobaczyłam pani córeczkę… wygląda dokładnie tak, jak wyobrażam sobie moją Zosię. Zadrżała, patrząc na lalkę w dłoni. – Zrobiłam ją dla wnuczki. Pomyślałam, że może pani córka się nią pobawi. Przepraszam. Samotność robi z człowiekiem dziwne rzeczy. Zamiast pożegnania Siedziałam, słuchając tej historii, i czułam, jak pęka mi serce. Moje podejrzenia, strach, oskarżenia… nagle wydały się okrutne. Spojrzałam na Amelkę wtuloną we mnie i na tę kobietę, która nie miała nic poza wspomnieniami. – Amelko – powiedziałam cicho. – Ta pani zrobiła dla ciebie lalkę. Chciałabyś ją zobaczyć? Amelka spojrzała na mnie, potem na kobietę. Ostrożnie podeszła. Starsza pani podała jej lalkę. Gdy małe paluszki objęły włóczkę, na twarzy kobiety pojawił się uśmiech – słaby, smutny, ale prawdziwy. – Dziękuję – wyszeptała. Od tego dnia widywałyśmy się czasem na placu zabaw. Nie rozmawiałyśmy dużo, ale już bez napięcia. Przynosiłam jej czasem herbatę w termosie, a ona patrzyła, jak Amelka się bawi. Wiem, że żadne dziecko nie zastąpi jej wnuczki, ale może te krótkie chwile dawały jej choć odrobinę ulgi. Często myślę o jej listach w pudełku. I obiecuję sobie, że już nigdy nie ocenię nikogo pochopnie. Bo czasami za twarzą nieznajomej kryje się czyjeś złamane serce, a nasz strach to tylko cień czyjejś rozpaczy. Anna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią”
„Była synowa robi wszystko, by wnuki o mnie zapomniały. Naciągnęła mojego synka na alimenty, a ode mnie oczekuje przeprosin”
Co ja jej takiego zrobiłam, że teraz się mści? Przecież pomagałam jej, ile mogłam... Chociaż mój Janek twierdzi, że to wcale nie była pomoc, a wtrącanie się...
Ja rozumiem, że jak się ludzie rozwodzą, to dlatego, że w ich małżeństwie dzieje się źle. Tak źle, że nie mogą już ze sobą wytrzymać. Naprawdę to rozumiem. Tak właśnie było w przypadku mojego syna i synowej. Najpierw spadła na nich wielka miłość, a potem przyszło życie. Jedno dziecko, drugie, praca, dom... Coś zaczęło się kruszyć, sypać, aż całkiem się rozpadło. Nieba chciałam im uchylić, a nie usłyszałam nawet „dziękuję” Próbowałam ich wesprzeć w walce o małżeństwo, bo kto inny miał to robić? Rodzice Marleny, których do dziś nie poznałam? Tak się życiem córki interesowali. Zajmowałam się wnukami, żeby mieli czas odpocząć i pobyć razem, i wcale nie liczyłam na wielkie podziękowania, zwykłe „dziękuję” by wystarczyło... Ale żebym uwag i pretensji musiała wysłuchiwać? Troje dzieci wychowałam, wyprowadziłam na ludzi, a nagle przy wnukach wszystko robię źle? No nic, kłócić się nie będę. Zamiast tego starałam się z nimi rozmawiać, znaczy z synem i synową. Chciałam im pomóc w rozwiązaniu tych wydumanych konfliktów, które się między nimi pojawiały i urastały do rangi katastrof, choć przecież to były tylko drobne nieporozumienia. Nie takie rzeczy się przeżyło, nie z takim kłopotami brało się za bary... Dobrze chciałam i za swoje chęci od obojga usłyszałam, że wtrącam się w nie swoje sprawy i mam przestać. Jak to nie moje? I Kamila, i Marlenę traktowałam jak swoje dzieci i równo ochrzaniałam, starając się przywrócić do pionu. – Niechże się mama wreszcie przestanie wtrącać, bo mam już tego po dziurki w nosie! – warknęła któregoś dnia Marlena. – Tylko pogarsza mama sytuację. Nic do mamy nie dociera, żadne prośby. Oboje z Kamilem mamy tego dosyć! Ależ mi się zrobiło przykro. Takie słowa za moją szczerą intencję pomocy? Za chwilę usłyszę, że to przeze mnie się rozwiedli! Była synowa w sądzie walczyła jak lwica o każdy grosz Bo w końcu, po wielu miesiącach wojen, Kamil złożył pozew o rozwód. Walka w sądzie też była zacięta. O to, czyja to była wina, o alimenty, o kontakty z dziećmi, o podział majątku. Odchorowałam to mocno, bo uważałam, że takie rzeczy powinno się załatwić między sobą, a do sądu pójść tylko po papierek. Bez publicznego prania brudów, bez wywlekania intymnych sekretów. Marlena nie miała jednak wstydu – walczyła jak lwica o każdy grosz alimentów, o jak największą część majątku i jak najkrótsze kontakty ojca z dziećmi, bo ponoć mój Kamil nie umiał się nimi zająć. – Skoro ja też nie potrafię, widać to u nas rodzinne... – westchnęłam, gdy mój syn wrócił przybity z sądu, z terminem kolejnej rozprawy zamiast z wyrokiem, który by poświadczył, że wreszcie się uwolnił od tego całego stresu. – Przecież jestem ich ojcem! No owszem, prawie się nimi nie zajmowałem, ale to nie znaczy, że bym nie umiał! – unosił się. – Tyle że nie mam na to dowodów... W końcu cyrk z rozwodem się skończył, wszystko zostało ustalone i obydwoje byli wolnymi ludźmi. Dzieci zamieszkały z Marleną, a Kamil mógł je brać do siebie na dwa weekendy w miesiącu. Sądziłam, że tak jak kiedyś będę mogła odbierać maluchy z przedszkola. Gdyby były u nas w domu, Kamil mógłby je częściej widywać. To był mój mały sekretny plan, ale spotkała mnie przykra niespodzianka. Marlena nie wyraziła zgody. Chciałam pomóc, a ona traktuje mnie jak wroga – Ciekawe, gdzie byłaś, gdy trwał rozwód? – burknęła tylko. Nie skomentowałam tego przejścia na ty, z drugiej strony „mama” też brzmiałoby niezręcznie w obecnej sytuacji. Chyba lepiej po imieniu niż per pani, pomyślałam. – Półtora roku dzieci czekały – kontynuowała nieprzyjemnym tonem Marlena – aż babcia z dziadkiem się do nich odezwą, gdzieś zabiorą na spacer... Zosia, czekając, zdążyła pójść do pierwszej klasy, czego nie raczyłaś zauważyć. Teraz mi proponujesz pomoc? Przydałaby się w trakcie kompletowania wyprawki szkolnej. Teraz mam alimenty i pieniądze na opiekunkę, która będzie szanować moje decyzje. – A niby kiedy ja nie szanowałam twoich decyzji?! – podniosłam głos, bo ciśnienie już mi skoczyło. Sądziłam, że Marlena, jako samotna matka, przyjmie moją pomoc z ulgą. – Szybko zapominasz... Ile razy prosiłam, żeby nie karmić dzieci słodyczami, póki nie skończą trzech lat? Posłuchałaś? Gdzie tam. Jeszcze kazałaś im nic mi nie mówić. Mam być wdzięczna za to, że uczysz moje dzieci oszukiwania rodziców? – Ale... one chciały... one potrzebują... – A gdy prosiłam, by nie karmić ich przy włączonym telewizorze, wzięłaś to pod uwagę? Nie. Więc potem był problem z każdym posiłkiem. Nie masz pojęcia, ile pracy mnie kosztowało oduczenie ich jedzenia przy bajkach. Nie chcę ryzykować, że w jeden dzień zaprzepaścisz mojej wysiłki. Takiej bezczelności się nie spodziewałam – Nie tylko ty decydujesz o dzieciach! – czepiłam się ostatniej deski ratunku. – To też dzieci Kamila! – Oczywiście. Normalnie zasłużył na pomnik, że sobie o tym przypomniał w trakcie rozwodu. Byłoby jeszcze milej, gdyby zajmował się nimi rzetelnie w co drugi weekend, skoro tak mu na tym zależało. I jeśli łaska, przypomnij mu, że już drugi miesiąc zalega z alimentami, a dzieci muszą jeść codziennie! Miałam nadzieję, że zmieni zdanie, jak wszystko przemyśli. Niestety... – Jak... jak... możesz? – zapowietrzyłam się z oburzenia. To było dla mnie nie do pomyślenia, żeby odzywać się w ten sposób do starszej osoby, ale widocznie, skoro przestałyśmy być już teściową i synową, Marlena miała gdzieś wszelkie konwenanse. Darowałam jej to samowolne „tykanie”, by nie zadrażniać sytuacji, ale takiej bezczelności się nie spodziewałam. Choćby dla dzieci jakieś pozory powinnyśmy chyba zachować. Nie zdaniem Marleny. Zadzwoniłam do niej z prośbą, by nazajutrz przywiozła do nas wnuki, bo akurat wypadają moje urodziny, będzie tort, świeczki... Odmówiła natychmiast. Nawet się nie zawahała. – Weekend Kamila wypada za półtora tygodnia, wtedy może zabrać do was dzieci – oświadczyła sucho. – Ale to już będzie dawno po moich urodzinach! – jęknęłam do słuchawki. – To niesprawiedliwe! – Życie jest niesprawiedliwe, w tym wieku powinnaś się już nauczyć – powiedziała i rozłączyła się. Złośliwa... Takich urodzin się nie spodziewałam Miałam nadzieję, że zmieni zdanie, kiedy wszystko przemyśli. Napisałam jej wiadomość, że tęsknimy za dziećmi i bardzo byśmy chcieli je widywać, nie tylko w te weekendy, kiedy Kamil się będzie nimi zajmować. Nawet nie odpisała. Liczyłam naiwnie, że mimo wszystko przywiezie do nas wnuki, że serce jej zmięknie, dlatego przygotowałam małe przyjęcie i po parę groszy z naszych skromnych emerytur... Niestety. Spędziliśmy moje urodziny tylko we dwoje. Nigdy nie zwykłam ich hucznie obchodzić, bo kobieta nie ma powodów, by chwalić się wiekiem. A w tym roku... Siedzieliśmy z Janem w domu jak na szpilkach, podskakując na każdy szelest za drzwiami, czekając na dźwięk dzwonka. Chodziłam od okna do okna, wyglądając niebieskiego auta Marleny, z którego wysiądą wnuczęta z laurkami. Na próżno. To były najsmutniejsze urodziny w całym moim życiu. Nawet Dzień Babci, a potem Dzień Dziadka były weselsze, choć też bez obecności wnucząt. W tym czasie akurat wypadał weekend Kamila i syn już przypilnował, by dzieci do nas zadzwoniły – skoro już przyjść nie mogły, bo Kamilek był zbyt zmęczony – i przesłały nam całuski oraz życzenia. A teraz... Chlipałam i skarżyłam się cały tydzień, a Janek co? Zamiast mnie pocieszać, wziąć moją stronę, jeszcze mnie dobił. – Nie płacz nad rozlanym mlekiem, tylko pomyśl, jak je posprzątać. Jak ją do nas przekonać. – Kogo? Marlenę? My ją mamy przekonywać? Oszalałeś?! – obruszyłam się. – Może jeszcze przeprosiny na piśmie wystosować?! – Nie zaszkodziłoby. W końcu to nam bardziej zależy. Ona sobie świetnie bez nas radzi, i wcale się nie dziwię, że ma opory, by dać nam dzieci pod opiekę. Nawet dla mnie to wyglądało, jakbyś celowo robiła Marlenie na złość. Albo kompletnie ją ignorowała. – Ja?! Zmówiłeś się z nią czy... – Tyle razy cię prosiła – wszedł mi w słowo – żeby nie słodzić dzieciom soków, kaszek i nie włączać bajek przy jedzeniu. Żeby nie dawać im słodyczy tuż przed powrotem do domu, bo potem nie chciały jeść kolacji i budziły się głodne w środku nocy. Mąż wziął stronę synowej. Może ma rację... Słuchałam i własnym uszom nie wierzyłam. Obudził się, pan szanowny, i kazanie mi prawi! Zawsze milczał, wycofany, siedząc na kanapie albo w fotelu, jakby miał wszystko w nosie. A teraz... – Ty mówiłeś? Niby kiedy? – Nie pamiętasz, bo puszczasz mimo uszu wszystko, czego nie chcesz słyszeć. Wiele razy ci mówiłem, żeby zadzwonić do Marleny w trakcie rozwodu, trochę jej pomóc, odciążyć. Została sama z dwójką dzieci, nasz syn kłócił się o każdą złotówkę alimentów, jakby to nie jego dzieci były... Ale mnie zakrzyczałaś, że to są ich sprawy i skoro Marlena się wyprowadziła z dziećmi, to niech sobie radzi. Więc sobie poradziła. Trzeba było wtedy myśleć o wnukach, trzeba było o nich myśleć cały czas, a nie od wielkiego dzwonu. Rodzicem też się jest dwadzieścia cztery godziny na dobę, a nie tylko od święta I powiem ci, że wstydzę się za Kamila, że o własne dzieci dba, jak mu się przypomni. Raz na dwa tygodnie je zobaczy i to mu wystarczy? Kpina! Sam też się wstydzę, że wam na to pozwoliłem, więc też jestem winny. Wcale się Marlenie nie dziwię, że nie chce mieć z nami nic wspólnego. Od jakiegoś czasu myślę, jak ją za to wszystko przeprosić. Może wtedy nam wybaczy i pozwoli widywać się z dziećmi. Gdy poczuje, że naprawdę ją szanujemy. Więc, zamiast użalać się nad sobą i wyrzekać na nią, myśl ze mną, jak to naprawić! Zamknęłam się w kuchni, nie mogąc tego dalej słuchać. Aż mnie policzki paliły, aż się cała trzęsłam. Znalazł się, znawca kobiecej psychologii! Większość dorosłego życia spędzał w pracy, a potem zalegał z gazetami na kanapie. I nagle na stare lata stał się specjalistą od wychowywania dzieci i relacji w rodzinie! Paradne. Więc skąd te rumieńce, skąd to palące uczucie w duszy? Może jednak warto spróbować jego sposobu? Może wtedy wnuki o nas nie zapomną? Bożena, lat 59 Zobacz też: „Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje” „Babcia pozwała córkę i zięcia, bo nie pozwalali jej się widywać z wnukami. Było mi jej żal, dopóki nie odezwała się w sądzie”
„Zamknęłyśmy Andzię w stodole, bo przeszkadzała nam paplająca 5-latka. Nigdy nie wybaczę sobie tego, co się z nią stało”
Zamknęłam pięcioletnią siostrzenicę w stodole, a gdy wszyscy w panice jej szukali, nie powiedziałam prawdy. Kłamstwo wyszło na jaw miesiące później, a moja siostra nigdy mi nie wybaczyła.
Wszystko zaczęło się niewinnie. Rodzinny zjazd z okazji okrągłej rocznicy ślubu moich dziadków zgromadził w starym siedlisku na wsi niemal całą rodzinę. Wokół biegała chmara dzieciaków, dorośli siedzieli przy długich stołach ustawionych pod jabłoniami, a z prowizorycznego grilla unosił się dym. Miałam wtedy czternaście lat i rozpaczliwie pragnęłam wkupić się w łaski starszych kuzynek – szesnastoletniej Kaśki i siedemnastoletniej Mai. Były dla mnie uosobieniem dorosłości. Siedziały na ławce nieco na uboczu, śmiejąc się z czegoś, co czytały w telefonach, a ja kręciłam się w pobliżu, licząc na to, że pozwolą mi dołączyć do swojego elitarnego grona. Problem w tym, że wszędzie za mną chodziła Andzia. Andzia była córką mojej najstarszej siostry, Magdy. Miała pięć lat i nie zamykała się ani na chwilę. Zadawała miliony pytań, ciągnęła mnie za rękaw i upierała się, że mam się z nią bawić w kucyki. – Ala, zrób coś z tym dzieciakiem, bo zaraz oszaleję – rzuciła Kaśka, przewracając oczami, gdy Andzia po raz setny zapytała, dlaczego trawa jest zielona. – No, weź ją gdzieś, my tu gadamy o ważnych rzeczach – dodała Maja. Poczułam, jak oblewam się rumieńcem. Chciałam im zaimponować, pokazać, że też jestem „dorosła” i że pięciolatka mnie nie interesuje. I wtedy wpadłam na najgłupszy pomysł w moim życiu. – Zagramy w chowanego! – powiedziałam głośno, żeby dziewczyny słyszały. – Andziu, idź schowaj się w stodole, a ja zaraz cię poszukam. Mała klasnęła w dłonie, zachwycona, że wreszcie zwróciłam na nią uwagę, i pobiegła w stronę starych, drewnianych wrót. Kiedy zniknęła w środku, podeszłam i szybko zasunęłam zewnętrzny skobel. Odwróciłam się z triumfalnym uśmiechem do kuzynek. – No, mamy z głowy na jakiś czas – powiedziałam, siadając obok nich. Kaśka parsknęła śmiechem. – Niezła jesteś – rzuciła z uznaniem, a ja poczułam, że rosnę. Byłam w ich paczce. Pierwsze ukłucie paniki Minęło może dwadzieścia minut. Śmiałyśmy się z chłopaków z sąsiedztwa, a ja zupełnie zapomniałam o Andzi. Dopiero gdy usłyszałam głos Magdy, mojej siostry, zesztywniałam. – Ala, widziałaś Andzię? – zapytała, podchodząc do nas. – Miała z tobą iść. Serce podeszło mi do gardła. Spojrzałam na stodołę. Była zamknięta, tak jak ją zostawiłam. Nie słyszałam żadnego płaczu ani wołania. – Yyy... nie – skłamałam, czując, jak dłonie zaczynają mi się pocić. – Pobiegła gdzieś w stronę sadu. Magda zmarszczyła brwi, ale pokiwała głową i odeszła w stronę drzew. Spojrzałam na kuzynki. Obie miały miny równe przerażone jak moja. – Zamknęłaś ją tam? – syknęła Maja. – Idź ją wypuść, bo będzie dym. Wstałam na miękkich nogach i pobiegłam do stodoły. Odsunęłam skobel, który teraz wydawał mi się ciężki jak z ołowiu, i wślizgnęłam się do środka. Wewnątrz panował półmrok, pachniało starym sianem i kurzem. – Andzia? – zawołałam szeptem. – Andzia, wychodź, koniec zabawy. Cisza. Przeszłam przez całą stodołę, zaglądając za stare maszyny rolnicze i stosy skrzynek. Nikogo nie było. Dopiero na samym końcu zobaczyłam, że małe, boczne drzwi prowadzące na pole są uchylone. Odetchnęłam z ulgą, ale jednocześnie ogarnęła mnie panika. Wyszła sama. Ale gdzie poszła? Wokół były tylko pola i las. Wyszłam ze stodoły i pobiegłam do kuzynek. – Nie ma jej – powiedziałam zdyszana. – Wyszła drugimi drzwiami. – O Boże – jęknęła Kaśka. – My nic nie wiemy, jasne? Nie mieszałaś nas w to. Festyn zmienia się w koszmar Pół godziny później cały zjazd zamienił się w akcję poszukiwawczą. Dorośli biegali po posesji, nawoływali, ktoś dzwonił po sąsiadach. Magda była blada jak ściana, jej mąż, Robert, biegał po sadzie z latarką, choć jeszcze nie było ciemno. – Gdzie ona może być?! – krzyczała Magda, płacząc. – Przecież nigdy sama nie oddalała się z podwórka! Stałam w kącie z kuzynkami, dygocząc z nerwów. Chciałam krzyknąć, powiedzieć prawdę, przyznać się, że zamknęłam ją w stodole, ale strach mnie paraliżował. Wyobrażałam sobie, jak wszyscy na mnie patrzą, jak Magda mnie nienawidzi, jak rodzice krzyczą. Milczałam. Czas mijał, a atmosfera gęstniała. Ktoś zaproponował telefon na policję. Wtedy, zza rogu domu, wyszła Andzia. Miała ubrudzoną sukienkę i buzię upapraną jagodami. – O, tu jesteście! – powiedziała wesoło. – A ja byłam u pani Krystyny zobaczyć małe kotki. Pani Krystyna mieszkała dwa domy dalej. Magda rzuciła się z płaczem i zamknęła małą w ramionach. Wszyscy odetchnęli z ulgą. Nikt nie pytał, jak Andzia wyszła z podwórka. Wszyscy po prostu cieszyli się, że nic jej nie jest. Ja też. Ulga była tak wielka, że omal nie zemdlałam. Wymieniłyśmy z kuzynkami porozumiewawcze spojrzenia. Nasza tajemnica była bezpieczna. Prawda po miesiącach Życie toczyło się dalej. Wróciliśmy do domu, rozpoczęła się szkoła, a incydent na zjeździe rodzinnym stał się tylko wspomnieniem z kategorii „dobrze, że nic się nie stało”. Jednak poczucie winy mnie nie opuszczało. Za każdym razem, gdy widziałam Magdę, czułam ścisk w żołądku. A widywałyśmy się często, bo wpadała do nas na niedzielne obiady z Andzią i Robertem. Zawsze byłam dla nich miła, a dla małej wyjątkowo cierpliwa, co moja mama chwaliła, mówiąc, że w końcu dojrzewam. Prawda wyszła na jaw w najmniej oczekiwanym momencie. To było w grudniu, tuż przed świętami. Byliśmy u Magdy, pomagając jej lepić pierogi. Andzia bawiła się na podłodze swoimi figurkami. – A pamiętasz, mamo, jak Ala mnie zamknęła u pradziadków? – zapytała nagle, układając kucyki w rzędzie. W kuchni zapadła martwa cisza. Magda, z rękami umazanymi mąką, spojrzała na córkę, a potem na mnie. – O czym ty mówisz, kochanie? – zapytała cicho. – No, bawiliśmy się w chowanego i Ala mnie zamknęła w tej wielkiej szopie. Ale ja wyszłam drugimi drzwiami i poszłam do kotków – powiedziała mała, w ogóle nie zdając sobie sprawy z wagi swoich słów. Spojrzałam na siostrę. Jej twarz zmieniła wyraz z zaciekawienia w niedowierzanie, a potem w coś, czego nigdy u niej nie widziałam. Zimny, twardy gniew. – Ala? – jej głos był niebezpiecznie spokojny. – To prawda? Zrobiło mi się słabo. Nie mogłam już kłamać. – Ja... ja nie chciałam... – wydukałam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Chciałam, żeby poszła się schować, i zamknęłam drzwi... ale myślałam, że zaraz ją wypuszczę... – Zamknęłaś pięcioletnie dziecko w stodole? – wtrącił się Robert, który do tej pory milczał. – I kiedy jej szukaliśmy, kiedy Magda odchodziła od zmysłów, ty milczałaś?! Rozpłakałam się na dobre. – Przepraszam! Bałam się! – szlochałam. Magda wytarła ręce w ścierkę. Jej ruchy były powolne i przerażająco opanowane. – Wyjdź – powiedziała tylko. – Magda, proszę... – zaczęła moja mama, która do tej pory zszokowana przysłuchiwała się całej wymianie zdań. – Powiedziałam, wyjdź! – krzyknęła Magda, aż Andzia podskoczyła. – Nie chcę cię tu widzieć. Ty wiesz, co ja wtedy przeżywałam? Ty w ogóle masz pojęcie, co mogło się stać?! Po tamtym dniu nic już nie jest takie samo Święta w tamtym roku były okropne. Magda i Robert nie przyjechali do nas na Wigilię. Moja relacja z siostrą, która zawsze była moją powierniczką i oparciem, legła w gruzach. Rodzice, choć z początku wściekli na mnie za to, co zrobiłam, z czasem próbowali mediować, ale Magda była nieugięta. Nie potrafiła mi wybaczyć nie tyle samego głupiego zachowania – choć zamykanie dziecka w stodole było skrajnie nieodpowiedzialne – ale tego, że potrafiłam patrzeć jej w oczy, gdy płakała ze strachu, i kłamać, by ratować własną skórę. Od tamtej pory minęło kilka lat. Magda w końcu zaczęła ze mną rozmawiać, ale to już nie jest to samo. Nasze rozmowy są płytkie, ograniczają się do pytań o szkołę i zdrowie. Nigdy nie zostawia mnie samej z Andzią, choć z małą mam wciąż świetny kontakt. Kiedy wpadam do nich z wizytą, czuję się jak intruz, który jest tolerowany tylko ze względu na więzy krwi. Czasem wieczorem wracam myślami do tamtego letniego popołudnia. Myślę o tym, jak bardzo chciałam zaimponować starszym kuzynkom. One nawet nie pamiętają już całej tej sytuacji. Dla nich to był tylko jeden z wielu wakacyjnych dni. Dla mnie – moment, w którym z głupoty zniszczyłam zaufanie najważniejszej osoby w moim życiu. Ala, 19 lat Zobacz też: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu”
„Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Zamiast cieszyć się ciążą, codziennie płakałam w poduszkę. Mój mąż zaczął znikać po godzinach, tłumacząc się pracą. Aż pewnego dnia odkryłam, co naprawdę robi po południu.”
Zawsze marzyłam o tym momencie. Gdy wreszcie na teście zobaczyłam dwie kreski, pobiegłam do Grześka, śmiejąc się przez łzy. Myślałam, że weźmie mnie na ręce, że będzie tak samo szczęśliwy jak ja. W końcu od kilku miesięcy mówiliśmy o dziecku, o tym, że czas powiększyć naszą rodzinę. Ale jego reakcja była daleka od tego, co sobie wyobrażałam. – Aha. Czyli się udało – powiedział cicho, patrząc na plastikowy patyczek, jakby to był wyrok. Uśmiech na mojej twarzy zgasł. Próbowałam tłumaczyć to sobie szokiem. Przecież to wielka zmiana, każdy ma prawo na chwilę zwątpić. Jednak mijały dni, a on z każdym kolejnym zamykał się w sobie coraz bardziej. Przestał mnie dotykać, unikał mojego wzroku. A co najgorsze, zaczął znikać. Nagle zaczął mieć nadgodziny Początkowo wracał do domu godzinę później niż zwykle. Mówił, że w firmie jest nowy projekt, że musi się wykazać, żebyśmy mieli lepszą sytuację finansową. – Dziecko kosztuje, Magda – rzucił pewnego wieczoru, gdy próbowałam z nim porozmawiać o wózku, który znalazłam w internecie. – Muszę zabezpieczyć naszą przyszłość. Brzmiało to logicznie, więc przez jakiś czas mu wierzyłam. Ale z czasem te nadgodziny stały się codziennością. Wracał o dwudziestej, dwudziestej pierwszej. Wykąpał się, zjadł kolację i od razu szedł spać. Czułam się coraz bardziej samotna. Zamiast cieszyć się z rosnącego brzucha, spędzałam wieczory na płaczu w poduszkę. Zaczęłam podejrzewać, że kogoś ma. To była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy. Skoro ucieka z domu, unika bliskości i jest nieobecny, to musi być inna kobieta. Sprawdzałam jego telefon, kiedy brał prysznic, ale nie było tam żadnych podejrzanych wiadomości. Przeglądałam ubrania w poszukiwaniu zapachu cudzych perfum, ale niczego takiego nie znalazłam. Zupełnie nie wiedziałam, co robić. Moja frustracja rosła z każdym dniem. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale zbywał mnie krótkim: – Magda, jestem zmęczony. Daj mi spokój. Przypadkowe spotkanie w sklepie Pewnego popołudnia, wracając z wizyty u lekarza, spotkałam Ewkę z drugiego piętra. Pracowała w tym samym biurowcu co Grzesiek, tylko na innym piętrze. Zawsze uważałam ją za trochę wścibską, ale tym razem jej towarzystwo okazało się zbawienne. – Cześć, Magda! Jak się czujesz? Brzuszek już widać! – zagadała, opierając się o koszyk w markecie. – Cześć, Ewka. Dziękuję, dobrze – odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem. Zaczęłyśmy rozmawiać o codziennych sprawach, aż zeszło na pracę Grześka. – No ten to się nie przepracowuje. Codziennie o siedemnastej mija mnie w holu – powiedziała żartobliwie. Zamrugałam, nie do końca rozumiejąc. – Jak to o siedemnastej? Przecież on ma nadgodziny. Wraca o dwudziestej. Ewka spojrzała na mnie dziwnie. – Magda, on wychodzi z biura punktualnie o piątej. Widzę go codziennie, jak wsiada do auta. Raz nawet chciałam go poprosić o podwózkę, ale zanim zdążyłam do niego podejść, odjechał w stronę tego małego skweru za biurowcem. Moje serce zaczęło bić szybciej. Zrobiło mi się słabo. – Jesteś pewna? – zapytałam, czując, jak nogi robią się jak z waty. – Na sto procent. Nie chciałam cię martwić, ale pomyślałam, że powinnaś wiedzieć. Gdzie on podziewa się popołudniami? Kiedy wróciłam do domu, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Skoro wychodzi z pracy o siedemnastej, a w domu jest po dwudziestej, co robi przez trzy godziny? Gdzie jeździ? Z kim się spotyka? Postanowiłam to sprawdzić. Następnego dnia, około szesnastej, pojechałam w okolice jego biurowca. Zaparkowałam kilka ulic dalej i poszłam na piechotę pod budynek. Czekałam w ukryciu. Równo o siedemnastej Grzesiek wyszedł z biura. Wsiadł do samochodu i odjechał. Szybko wróciłam do swojego auta i pojechałam za nim. Nie musiałam jechać daleko. Zatrzymał się na parkingu przy małym skwerze, zaledwie kilkaset metrów od firmy. Zgasił silnik. Czekałam, obserwując z bezpiecznej odległości. Minęło piętnaście minut, pół godziny. Grzesiek nie wysiadł. Nie podeszła do niego żadna kobieta. Siedział sam w samochodzie. Zaczęłam się zastanawiać, o co tu chodzi. Postanowiłam podejść bliżej. Kiedy byłam tuż przy jego aucie, zajrzałam przez szybę. Siedział z odchyloną głową, patrząc w punkt przed sobą. W ręku trzymał telefon, ale na niego nie patrzył. Wyglądał na kompletnie załamanego. Zapukałam w szybę. Drgnął, jakby raził go prąd. Kiedy mnie zobaczył, jego twarz pobladła. Otworzył drzwi, nie mówiąc ani słowa. Rozmowa, która wszystko zmieniła – Co ty tu robisz, Grzesiek? – zapytałam drżącym głosem. – Miałeś być w pracy. Ewka powiedziała mi, że codziennie wychodzisz o siedemnastej. Przez chwilę milczał, unikając mojego wzroku. W końcu ukrył twarz w dłoniach. – Magda, ja… ja po prostu nie daję rady – powiedział cicho, ledwo powstrzymując łzy. – Z czym nie dajesz rady? Z pracą? Ze mną? Z dzieckiem? Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam przerażenie. – Ze wszystkim. Boję się, że nie podołam. Że będę beznadziejnym ojcem. Że nie zapewnię wam odpowiedniego życia. Za każdym razem, gdy o tym myślę, czuję, jakbym się dusił. Zamarłam. Nie spodziewałam się takich słów. Zamiast zdrady czy obojętności, zobaczyłam człowieka, którego przytłoczyła odpowiedzialność. – Dlaczego mi nie powiedziałeś? – zapytałam, siadając obok niego w samochodzie. – Bo mi wstyd. Ty się tak cieszysz, planujesz, a mnie skręca z nerwów na samą myśl o wózku czy łóżeczku. Nie chciałem ci psuć tej radości. Myślałem, że jak będę siedział tutaj sam, to jakoś to sobie ułożę w głowie. Ale jest tylko gorzej. Siedzieliśmy w milczeniu przez dłuższą chwilę. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony było mi go żal, z drugiej czułam złość, że okłamywał mnie przez tyle czasu, zostawiając mnie samą z moimi lękami i podejrzeniami. – Ucieczka niczego nie rozwiąże, Grzesiek – powiedziałam w końcu. – Zostawiłeś mnie samą. Ja też się boję, ale chciałam, żebyśmy byli w tym razem. Skinął głową, a po jego policzku spłynęła pojedyncza łza. – Wiem. Przepraszam cię. Ja po prostu spanikowałem. Czeka nas trudna droga Wróciliśmy do domu razem, ale atmosfera między nami wciąż była gęsta. Powiedziałam mu, że nie mogę zaakceptować takich kłamstw, nawet jeśli wynikały ze strachu. Że jeśli mamy być rodziną, musimy ze sobą rozmawiać, a nie uciekać do samochodu na trzy godziny. Grzesiek obiecał, że to się zmieni. Zaproponował, że pójdzie na terapię, żeby poradzić sobie z lękami. Zgodziłam się, ale w głębi duszy czułam, że to dopiero początek naszej trudnej drogi. Zaufanie zostało nadszarpnięte, a przed nami wciąż była perspektywa narodzin dziecka. Teraz, kiedy patrzę na niego, jak składa łóżeczko, widzę, że się stara. Ale czasami wciąż dostrzegam ten strach w jego oczach. I zastanawiam się, czy kiedykolwiek naprawdę poczuje się gotowy na bycie ojcem. Bo ja już sama nie wiem, czy jesteśmy na to wszystko gotowi. Magda, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
„Mąż miał uczyć Ignasia jazdy na rowerze. Gdy wrócił po 2 godzinach z samym kaskiem, poczułam lodowaty ucisk w brzuchu”
„Kiedy Igor pojawił się w drzwiach bez Ignasia, a w rękach miał tylko dziecięcy kask, na moment wstrzymałam oddech”.
Zawsze myślałam, że takie rzeczy przytrafiają się innym, tym, którzy nie patrzą, nie przewidują, nie martwią się na zapas. Tymczasem to ja, ostrożna, przewrażliwiona matka, wpadłam w panikę, jakiej nie znałam wcześniej. Tylko dlatego, że Igor wrócił do domu bez Ignasia. Ten dzień miał być zwyczajny, ale od rana czułam niepokój. Może to kwestia braku snu, może natłoku spraw, które kotłowały mi się w głowie. Zamiast spokojnego śniadania – szybkie kanapki, Igor marudzi, że nie może znaleźć kluczy, Ignaś płacze, bo chce na plac zabaw, a ja próbuję ogarnąć dom, zanim reszta dnia rozleci się na kawałki. Dzień, który miał być spokojny W sobotnie przedpołudnie w naszym trzypokojowym mieszkaniu, jak zwykle, każdy robił swoje. Ja krążyłam w szlafroku między kuchnią a łazienką, ścierka w jednej ręce, kubek zimnej kawy w drugiej. Pranie już samo wychodziło z kosza, mleko wykipiało na kuchence, a w głowie układałam listę zakupów. Igor, z typowym dla siebie spokojem, ubierał Ignasia do wyjścia, jakby na świecie nie było żadnych problemów. – Ubierz mu ten nowy kask z dinozaurami, dobrze się w nim czuje – mruknęłam z łazienki, starając się nie pokazać, jak bardzo jestem zmęczona. – Jasne, kochanie. Chcesz, żebym coś jeszcze zabrał? – Bidon! I chusteczki! – wykrzyknęłam, bo dobrze wiedziałam, że bez tego wrócą zasmarkani i spragnieni. Przytuliłam Ignasia na pożegnanie, pocałowałam w czoło, jakby miał jechać gdzieś daleko. Nigdy nie potrafiłam po prostu puścić go na plac zabaw bez miliona instrukcji. Patrzyłam, jak Igor zapina mu kask, sprawdza rowerek, poprawia sznurówki. Zawsze był odpowiedzialny, ale dzisiaj w mojej głowie rozgrywały się najróżniejsze scenariusze. Usłyszałam, jak z trzaskiem zamykają się drzwi. Przez chwilę w mieszkaniu panowała cisza. Tylko pralka buczała w tle, a ja poczułam, jak powoli uchodzi ze mnie napięcie. Odetchnęłam, mając przed sobą dwie godziny względnego spokoju. Ale ten spokój był tylko pozorny. Czułam napięcie w karku, jakby coś miało się wydarzyć. Niechciana cisza i rosnący niepokój Zabrałam się za sprzątanie, szorowałam blaty i ścierałam kurze, ale głowa wciąż była gdzie indziej. Myślałam o Ignasiu: czy nie przewróci się na rowerze, czy Igor przypilnuje, żeby nie pił wody z fontanny... Tak, zdarzyło się, nie pytajcie. Każda matka wie, jak trudno przestać się martwić. W pewnym momencie złapałam się na tym, że słucham odgłosów z klatki schodowej. Każdy stukot, każde wciśnięcie windy sprawiało, że serce lekko przyspieszało. Pomyślałam, że powinnam się zabrać do roboty, żeby wszystko ogarnąć. Na chwilę tylko usiadłam na kanapie, żeby zebrać siły, ale z każdą minutą narastał we mnie niepokój. Zerkam na telefon – żadnej wiadomości. Czas płynął powoli, a ja nie potrafiłam się odprężyć. Przez okno widziałam kawałek placu zabaw, ale dzieciaków nie było widać. Zatrzymany oddech Zegar wskazywał już prawie trzynastą, kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Zdziwiło mnie to – zwykle Igor dzwoni tylko wtedy, gdy zapomni kluczy. Otworzyłam i… zamarłam. Igor stał w progu, z telefonem w jednej ręce i dziecięcym kaskiem w drugiej. Bez Ignasia. – Igor, gdzie jest Ignaś?! Głos mi się załamał. Igor spojrzał na mnie zdezorientowany, jakby nie rozumiał, o co chodzi. Dopiero po chwili zobaczyłam, jak dociera do niego, co się właśnie wydarzyło. – Ja… skoczyłem na górę po portfel, chciałem zabrać chłopaków na lody. Oni są na placu z ciocią Martą i Maćkiem. Zostawiłem rowerek na dole, a kask… nawet nie zauważyłem, że go zabrałem. Przez ułamek sekundy w mojej głowie przewinęły się najgorsze możliwe scenariusze. Widziałam porzucony rower, zgubiony kask, a w wyobraźni już malowały się obrazy, o których żadna matka nie chce myśleć. – Igor, naprawdę nie mogłeś po prostu napisać SMS-a?! – Przepraszam, Haniu. Myślałem, że zdążę na szybko. Marta przyszła na plac z Maćkiem, Ignaś od razu pobiegł do nich. Pomyślałem, że skoczę po portfel i jeszcze ich zabiorę na lody, a potem… wziąłem kask, bo cały czas miałem go w ręce. Z przyzwyczajenia. Nawet nie zauważyłem. Oddychałam coraz spokojniej, ale w środku wciąż trzęsłam się jak galareta. Wiedziałam, że Marta to nasza sprawdzona sąsiadka – ciocia, która zawsze ma oko na dzieci i jest dla Ignasia niemal jak druga mama. Ale ten widok: Igor z kaskiem, bez synka… Ten moment zostanie mi pod powiekami na długo. Szukanie ukojenia na placu zabaw Nie czekając na więcej wyjaśnień, chwyciłam torebkę i zeszliśmy razem na plac zabaw. Słońce prażyło niemiłosiernie, powietrze drgało od upału, a ja czułam, jak pot spływa mi po plecach. Po drodze Igor próbował mnie uspokoić, tłumacząc jeszcze raz, że Marta jest odpowiedzialna, że zna dzieci od lat, że przecież nic złego nie mogło się wydarzyć. Ale ja nie byłam w stanie tego przyjąć. Na placu zabaw zobaczyłam ich od razu. Ignaś śmiał się głośno, biegając wokół z Maćkiem, a Marta siedziała na ławce z książką i raz po raz podnosiła wzrok na chłopców. Gdy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się szeroko: – Haniu, nie martw się, są pod moją opieką. Igor mówił, że zaraz wróci, ale widzę, że nie wytrzymałaś! Uśmiechnęłam się, próbując ukryć łzy, które napłynęły mi do oczu. Podbiegłam do Ignasia i przytuliłam go mocno. Był cały, bezpieczny, szczęśliwy. Spojrzał na mnie zdziwiony: – Mamusiu, idziemy na lody? Patrząc na niego, poczułam niewyobrażalną ulgę. Marta tylko kiwnęła głową i dodała: – Dobrze, że się pilnujemy nawzajem. Przytuliłam jeszcze mocniej Ignasia, a potem usiadłam z Martą na ławce. Rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym, a ja co chwilę zerkałam na synka, sprawdzając, czy wciąż tam jest. Igor kupił lody dla wszystkich, próbując rozładować atmosferę. Było mi głupio, że wybuchłam, ale jednocześnie nie potrafiłam się uspokoić. Wieczorna rozmowa, której nie chciałam Wieczorem, kiedy Ignaś już spał, usiedliśmy z Igorem w salonie. Widziałam, że jest mu głupio. Kręcił się na kanapie, bawił się pilotem do telewizora, jakby nie wiedział, co powiedzieć. W końcu odezwał się cicho: – Przepraszam, Haniu. Nie powinienem cię tak wystraszyć. Chciałem tylko wszystko załatwić szybko, ale nie pomyślałem, jak to będzie wyglądało… Pokręciłam głową i uśmiechnęłam się smutno. – Wiem, że nie chciałeś źle. Ale dla mnie… ten kask bez Ignasia… To był najgorszy moment mojego życia. Nawet jeśli to tylko chwila, muszę wiedzieć, gdzie jest nasze dziecko. Nie mogę żyć w niepewności, nawet przez pięć minut. Igor ścisnął moją dłoń i spojrzał mi prosto w oczy: – Obiecuję, że już nigdy więcej cię tak nie przestraszę. Następnym razem dam znać. Kartka, SMS, cokolwiek. Czułam, jak powoli odpuszcza mi napięcie. Ale jeszcze długo nie mogłam zasnąć. W głowie wciąż miałam ten obraz: Igor z kaskiem, bez Ignasia. Zrozumiałam wtedy, że rodzicielstwo to wieczny niepokój i że nawet najspokojniejszy dzień może zmienić się w koszmar w jednej chwili. Ale wiem też, że nie jestem w tym sama. Są ludzie, którym mogę zaufać, mąż, na którym mogę polegać – mimo drobnych błędów. I syn, który daje mi siłę, by każdego dnia walczyć z własnym lękiem. Hania, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
„Pojechałam do sanatorium z obowiązku, spodziewając się kolejnej porcji narzekań. To, co tam zobaczyłam, całkowicie zburzyło mój obraz teściowej jako cierpiącej wdowy.”
Droga do Ciechocinka mijała nam spokojnie, choć w głowie układałam sobie najczarniejsze scenariusze. Zbyszek prowadził, a z tyłu nasz siedmioletni syn, Antoś, oglądał świat przez okno. Jechaliśmy w odwiedziny do mojej teściowej, Ireny, która od dwóch tygodni przebywała w sanatorium. Irena to kobieta, z którą zawsze miałam trudne relacje. Po śmierci jej męża, a mojego teścia, te relacje jeszcze bardziej się ochłodziły. Zbyszek był jej jedynym synem, a ona po prostu nie potrafiła odnaleźć się w samotności. Każdy telefon od niej to była litania narzekań, żalów i pretensji o to, że jesteśmy zapracowani, że nie mamy dla niej czasu, że jest opuszczona i samotna. Zgodziłam się na ten wyjazd z ciężkim sercem, tylko po to, żeby Zbyszek miał poczucie, że dbamy o jego matkę. – Myślisz, że będzie znowu narzekać na jedzenie? – zapytał Zbyszek, przerywając moje rozmyślania. – Z pewnością. Przecież tam podają chleb, który nie smakuje jak ten z jej ulubionej piekarni, a zupa jest zawsze za mało słona – odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się z przymusem. Antoś z tyłu zaśmiał się. – Babcia mówiła przez telefon, że poznała fajną koleżankę! – rzucił wesoło. Fajną koleżankę? Zdziwiłam się, bo Irena rzadko nawiązywała nowe znajomości. Raczej trzymała ludzi na dystans, uważając, że nikt nie jest w stanie zrozumieć jej straty i bólu. Ten pokój skrywał więcej, niż się spodziewałam Dotarliśmy na miejsce wczesnym popołudniem. Budynek sanatorium robił wrażenie – otoczony starymi drzewami, z pięknym, zadbanym ogrodem. Znaleźliśmy pokój Ireny. Zbyszek zapukał, a po chwili usłyszeliśmy znajomy głos: – Proszę! Weszliśmy do środka. Irena siedziała przy stoliku, przeglądając jakąś gazetę. Wyglądała... inaczej. Zazwyczaj ubierała się w ciemne, stonowane kolory, a jej twarz rzadko zdobił uśmiech. Teraz miała na sobie jasną, kwiecistą bluzkę, a jej włosy były starannie ułożone. – O, jesteście! – powiedziała, wstając i uśmiechając się do nas. – Nie spodziewałam się was tak wcześnie. Przywitaliśmy się. Antoś od razu pobiegł do okna, żeby zobaczyć widok, a my ze Zbyszkiem usiedliśmy na brzegu łóżka. Pokój był niewielki, ale przytulny. I wtedy to zauważyłam. Na oparciu krzesła, tuż obok szafy, wisiała marynarka. Męska, szara marynarka w delikatną kratę. Zdecydowanie nie należała do Ireny, a już na pewno nie do Zbyszka. Moje serce zabiło mocniej. Czyżby Irena kogoś poznała? A jeśli tak, to kim był ten mężczyzna? Przez głowę przemknęły mi najróżniejsze myśli. Czy to był jakiś kuracjusz? A może pracownik sanatorium? A co, jeśli to był ktoś, kto chciał ją wykorzystać? Spojrzałam na Zbyszka, ale on wydawał się niczego nie zauważać. Rozmawiał z matką o jej zabiegach, o tym, jak się czuje. Ja jednak nie mogłam oderwać wzroku od tej marynarki. Czułam narastający niepokój. Znałam Irenę od lat i wiedziałam, że po śmierci teścia całkowicie zamknęła się na świat. Nie mogłam uwierzyć, że tak po prostu wpuściła do swojego życia kogoś nowego. Prawda, która uderzyła mnie prosto w serce Postanowiłam działać ostrożnie. Nie chciałam od razu rzucać oskarżeń, ale musiałam dowiedzieć się prawdy. – A ta koleżanka, o której mówiłaś Antosiowi przez telefon? – zapytałam, próbując brzmieć swobodnie. – To jakaś fajna babka z turnusu? Irena zawahała się przez ułamek sekundy, po czym uśmiechnęła się lekko. – Tak, bardzo miła. Ma na imię Krystyna. Siedzimy razem przy stoliku w jadalni. Krystyna? A ta marynarka to co? Jej mąż zostawił ją tu przez przypadek? Nie, to się nie trzymało kupy. Czułam, że Irena coś przed nami ukrywa. Wtedy Antoś odwrócił się od okna i podbiegł do krzesła z marynarką. – O, jaka ładna marynarka! – powiedział, dotykając materiału. – To dla dziadka? Irena zbladła, a Zbyszek w końcu zwrócił uwagę na to, co wisiało na krześle. – Mamo, czyja to marynarka? – zapytał, marszcząc brwi. Irena spuściła wzrok, a jej ręce zaczęły lekko drżeć. – To... to pana Henryka – powiedziała cicho, niemal szeptem. – Jakiego pana Henryka? – drążył Zbyszek. – Z pokoju obok. On... my czasem... pijemy razem herbatę. Zostawił ją tu wczoraj, bo było mu za gorąco. Zapadła niezręczna cisza. Patrzyliśmy na nią w szoku. Irena, która od lat żyła wspomnieniami o zmarłym mężu, która odtrącała każdą próbę pomocy czy wyciągnięcia jej z domu, teraz spędzała czas z jakimś panem Henrykiem? Byłam wściekła. Jak mogła nam to zataić? Dlaczego wymyśliła jakąś Krystynę? Czułam się oszukana i zdradzona. Zbyszek też wyglądał na zdezorientowanego. Dziecięca szczerość, która zmieniła wszystko Wtedy odezwał się Antoś. – A wiesz co, babciu? – powiedział z powagą, patrząc prosto w jej oczy. – Myślę, że dziadek na pewno by się ucieszył, że masz z kim pić herbatę. On by nie chciał, żebyś była cały czas sama i smutna. Jego słowa zawisły w powietrzu. Irena spojrzała na wnuka, a w jej oczach pojawiły się łzy. Zbyszek objął matkę ramieniem, a ja poczułam, jak cały mój gniew uchodzi ze mnie jak powietrze z przekłutego balonu. Nagle dotarło do mnie, jak bardzo byłam niesprawiedliwa. Oczekiwałam, że Irena będzie do końca życia tkwić w żałobie, że będzie uosobieniem cierpiącej wdowy. Tymczasem ona po prostu próbowała na nowo nauczyć się żyć. Znalazła kogoś, kto dotrzymywał jej towarzystwa, z kim mogła porozmawiać, wypić herbatę. A ja, zamiast się z tego cieszyć, poczułam się zagrożona. Podeszłam do Ireny i dotknęłam jej dłoni. – Antoś ma rację, mamo – powiedziałam cicho. – Dobrze, że kogoś poznałaś. Nie musisz nam o wszystkim mówić, ale wiedz, że chcemy, żebyś była szczęśliwa. Irena uśmiechnęła się przez łzy. – Dziękuję, Magdo – szepnęła. Wróciliśmy do domu w milczeniu, ale to było dobre milczenie. Zbyszek prowadził, a ja patrzyłam w okno, czując ulgę i... wdzięczność. Wdzięczność za to, że mój siedmioletni syn miał w sobie więcej mądrości i zrozumienia niż ja. Od tamtej pory nasze relacje z Ireną uległy poprawie. Pan Henryk okazał się bardzo sympatycznym starszym panem, wdowcem, który, podobnie jak Irena, szukał towarzystwa na jesień życia. Nie zamieszkali razem, nie wzięli ślubu. Po prostu spotykali się na herbatę, spacery i długie rozmowy. A ja nauczyłam się, że miłość i zrozumienie nie zawsze mają taki kształt, jakiego byśmy oczekiwali. Magda, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mama od przyjazdu do sanatorium nie dawała znaku życia. Po 3 dniach jej telefon odebrał jakiś mężczyzna. Powiedział 2 słowa” „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało” „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje”
„Powiedziałam mężowi, że gdybym mogła cofnąć czas, nie chciałabym mieć dzieci. Następnego dnia zrobił coś, czego nigdy mu nie wybaczę”
„Wykorzystał moją szczerość przeciwko mnie. Lepiej, gdyby po prostu spakował walizki i odszedł. On wolał, żeby z naszej rodziny zostały zgliszcza.”
Gdyby Przemysław po prostu spakował walizki i wyszedł, byłabym w stanie mu wybaczyć. Zdrada boli, ale to, co zrobił, zostawiło ślad o wiele głębszy. Życie z kimś, komu ufasz, a potem odkrycie, że ta osoba potrafi wykorzystać twoje słabości przeciwko tobie, to jak żyć z cieniem nad głową. I tej tajemnicy długo nie potrafiłam nikomu wyznać. Siedziałam późnym wieczorem w kuchni, niemal słysząc bicie własnego serca. W domu panowała zupełna cisza – nawet zegar wydawał się milczeć. Myślami błądziłam wokół spraw, których nigdy nie odważyłam się wypowiedzieć na głos. – Jesteś tu? – Przemysław pojawił się w drzwiach, ziewając i rozciągając się leniwie. Usiadł naprzeciwko mnie. Widziałam, że czeka na rozmowę, chociaż nie miałam na nią siły. – Wiesz, czasem mam wrażenie, że zgubiłam się gdzieś po drodze – odezwałam się cicho. – Pamiętasz, jak mówiłam o marzeniu o własnej galerii? Teraz marzę tylko o pięciu minutach ciszy. Popatrzył na mnie uważnie, a ja naiwnie uwierzyłam, że mnie rozumie. – Bycie matką to nie zawsze bajka – dodałam, spuszczając wzrok. – Kocham Tosię i Tymka, ale czasem wszystko mnie przerasta. Czuję się, jakbym straciła siebie. Czasem chciałabym na chwilę uciec, po prostu znów być Elizą, nie tylko mamą i żoną. Nie wiem, czy zdecydowałabym się na dzieci, gdybyśmy znów mieli po 25 lat. Nie powiedział ani słowa, tylko kiwnął głową. Z tą iluzją zrozumienia poszłam spać, przekonana, że może coś się zmieni. Najgorszy poranek mojego życia Obudził mnie harmider z kuchni. Zeszłam na dół, jeszcze w piżamie. Przemysław stał przy blacie, a naprzeciwko niego – nasza czternastoletnia Tosia i dwunastoletni Tymek. Ich spojrzenia były pełne lęku. – Co się dzieje? – zapytałam, próbując zrozumieć sytuację. Tymek popatrzył na mnie, a jego oczy były zupełnie inne niż zwykle – zimne, obce. – To prawda? – spytał cicho. – Co masz na myśli? – zmarszczyłam brwi. Tosia zaczęła płakać. – Tata powiedział, że nas nie kochasz. Że chcesz nas zostawić i wyjechać – wyszeptała przez łzy. Zamarłam. Spojrzałam na Przemysława. Stał tam niewzruszony, z kubkiem kawy. – Co im powiedziałeś?! – warknęłam, czując, jak narasta we mnie złość i bezsilność. – Powiedziałem tylko to, co mi wczoraj wyznałaś – wzruszył ramionami. – Że bycie z nimi cię męczy, że żałujesz, że nie masz własnego życia i że chciałabyś stąd uciec. Nie mogłam uwierzyć, że tak łatwo oddał dzieciom moje najgłębsze lęki, moje zmęczenie – i to w najgorszym możliwym świetle. – To nieprawda! – próbowałam uspokoić Tosię, wyciągając do niej ręce. Odsunęła się jednak ze strachem. – Nie kłam, mamo! Przecież tata wszystko nam powiedział! – Tymek podniósł głos. – Zawsze wybierałaś siebie, a teraz po prostu chcesz nas zostawić! Próba naprawienia szkód Próbowałam im tłumaczyć, że to nie tak, że miałam tylko trudny moment. Ale było już za późno. Ziarno niepewności zostało zasiane. Przemysław wyszedł do pracy, zostawiając mnie samą z rozbitymi dziećmi. Resztę dnia spędziłam, próbując rozmawiać z Tosią i Tymkiem, ale każde zamknęło się w swoim pokoju. Kiedy zapukałam do Tosi, usłyszałam tylko: – Zostaw mnie! Skoro chcesz odejść, to po prostu odejdź! Czułam, jak serce mi pęka. Nie mogłam zrozumieć, co kierowało Przemysławem. Czy chciał mnie ukarać za szczerość? Zemścić się za to, że mam własne myśli, własne potrzeby? Wieczorem, gdy wrócił, czekałam na niego w salonie. – Dlaczego to zrobiłeś? – zapytałam bez owijania w bawełnę. Spojrzał na mnie z czymś na kształt satysfakcji. – Muszą wiedzieć, jaka jesteś naprawdę. Nie możesz udawać idealnej matki, skoro w głębi duszy chcesz ich zostawić. – Przecież dobrze wiesz, jak to powiedziałam i co miałam na myśli! – Słowa mają znaczenie, Elizo – rzucił zimno. – Teraz wiedzą, na czym stoją. Nowa rzeczywistość Minęły dwa tygodnie. W domu jest lodowato. Tymek mnie unika, Tosia odzywa się tylko, gdy musi. Zawsze byliśmy blisko, a teraz czuję się jak obca. Próbuję odbudować zaufanie, ale każde moje słowo odbija się od nich jak od muru. Te słowa, które powierzyłam Przemysławowi, stały się narzędziem do zburzenia wszystkiego, co budowałam latami. Z Przemysławem prawie nie rozmawiamy. Mieszkamy razem, ale jesteśmy sobie wrogami. Już wiem, że nie chodziło o dzieci – chodziło o władzę i kontrolę. O zemstę za to, że ośmieliłam się marzyć o czymś więcej. Siedzę w tej samej kuchni, dopijam zimną herbatę i myślę, czy cokolwiek da się jeszcze naprawić. Czy moje dzieci kiedyś znowu mi zaufają? Czy kiedykolwiek przestanę czuć się winna za to, że chciałam choć przez chwilę być po prostu sobą? Eliza, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie” „Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci” „Ten jeden raz to mąż miał odebrać Gabrysia z przedszkola, ale do domu wrócił sam, z cieniutką kurteczką w ręce. Mój świat się zatrzymał”
„Moja babcia odeszła dzień przed narodzinami prawnuczki. Gdy na dnie szafy znalazłam jej list, osunęłam się na ziemię”
Czytając list babci, poczułam, jak mój świat się wali. Moja mama całe życie nosiła nazwisko kogoś, kto nie był z nią spokrewniony.
Dom babci Marii zawsze pachniał pastą do podłóg i starym drewnem. Po jej śmierci to ja wzięłam na siebie zadanie uporządkowania jej rzeczy. Z maleńką Lilą, która właśnie skończyła miesiąc, w chuście na piersi, metodycznie przeglądałam kolejne szafy. Zofia, moja mama, nie miała na to siły, a ja potrzebowałam jakiegoś zajęcia na urlopie macierzyńskim, żeby nie zwariować w pustym mieszkaniu. Wielka dębowa szafa w sypialni była pełna równo ułożonej pościeli i starych ubrań pachnących lawendą. Na samym dnie, pod stertą poszewek w kwiaty, znalazłam płaskie tekturowe pudełko. Nie było nawet ukryte – po prostu leżało tam, zapomniane albo celowo zostawione na samym spodzie. Lila wierciła się przez chwilę, po czym znowu zasnęła, oddychając miarowo. Usiadłam na brzegu skrzypiącego łóżka i otworzyłam pudełko. W środku znajdował się tylko jeden list. Koperta była zżółknięta, ale niezaadresowana. Wewnątrz był złożony na pół arkusz papieru, zapisany drobnym, starannym pismem babci. Zaczęłam czytać, spodziewając się jakichś sentymentalnych wspomnień albo uwag dotyczących pogrzebu. Prawda zapisana na pożółkłym papierze Pierwsze zdania były dość zwyczajne. Babcia pisała o tym, że życie mija szybciej, niż nam się wydaje, i że czasem decyzje podjęte w młodości rzucają cień na całą resztę naszych dni. Ale im dalej czytałam, tym bardziej czułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła. List był zaadresowany do mojej mamy, Zofii, choć najwyraźniej babcia nigdy nie odważyła się go jej wręczyć. „Córeczko” – pisała babcia. „Kiedy to czytasz, mnie pewnie już nie ma. Nie miałam odwagi powiedzieć ci tego w twarz. Całe życie nosiłam ten ciężar sama. Twój ojciec, Tadeusz, wspaniały człowiek, którego kochałaś ponad wszystko, nie był twoim biologicznym ojcem”. Przestałam czytać. Musiałam zamknąć oczy, żeby litery przestały skakać. Dziadek Tadeusz. Ten sam, którego nazwisko nosiłam z dumą przed ślubem. Ten, który uczył mnie jeździć na rowerze i opowiadał historie o swoim ojcu i dziadku. Nasze rodowe dziedzictwo, którym zawsze tak bardzo się szczyciliśmy. Spojrzałam na list. Wróciłam do czytania, czując dziwne dzwonienie w uszach. „To był krótki moment słabości. Romans z Antonim, tym malarzem, który przyjechał na plener do naszej wsi. Tadeusz wiedział. Wybaczył mi, przyjął cię jak własną córkę i nigdy, absolutnie nigdy nie dał mi odczuć, że jesteś kimś innym niż jego ukochanym dzieckiem. Błagał, żebym ci nigdy nie mówiła. Chciał być twoim jedynym ojcem. I był nim. Ale teraz, kiedy zbliżam się do końca, czuję, że musisz znać prawdę o swojej krwi”. Antoni. Malarz. Próbowałam przypomnieć sobie, czy kiedykolwiek słyszałam to imię z ust babci. Nigdy. Spojrzałam na śpiącą Lilę. Jej mała, spokojna twarzyczka była wtulona w moją klatkę piersiową. Zawsze mówiono mi, że mam oczy po dziadku Tadeuszu. Ciemne, głębokie. Zofia też takie miała. A teraz dowiedziałam się, że to nie były oczy Tadeusza. To były oczy jakiegoś obcego człowieka, artysty, który przewinął się przez życie mojej babci i zniknął. Świat, który przestał do nas pasować Siedziałam w ciszy przez długi czas. Świat wokół mnie wydawał się nagle obcy. Zastanawiałam się, jak by to było powiedzieć o tym mamie. Zofia miała teraz sześćdziesiąt lat. Jej tożsamość, jej wspomnienia o ukochanym ojcu, jej poczucie przynależności do rodziny – wszystko to opierało się na kłamstwie. Dobrze strzeżonym, podyktowanym miłością, ale jednak kłamstwie. – Klaudia? – Głos z przedpokoju wyrwał mnie z zamyślenia. To był mój mąż, Piotrek. – Jesteś tu? Szybko złożyłam list i wsunęłam go do kieszeni spodni. Nie byłam jeszcze gotowa, żeby komukolwiek o tym mówić. Nawet jemu. – W sypialni! – odkrzyknęłam, starając się, by mój głos brzmiał normalnie. Piotrek wszedł do pokoju z uśmiechem, niosąc siatki z zakupami. – Pomyślałem, że przywiozę obiad. Jak wam idzie? – Powoli – odpowiedziałam, patrząc na stosy ubrań. – Chyba na dzisiaj skończę. Wróciłam do domu z głową pełną myśli. Przez kolejne dni nie mogłam przestać myśleć o liście. Wyciągałam go ukradkiem, kiedy Piotrek był w pracy, a Lila spała. Analizowałam każde słowo babci. Zastanawiałam się nad Tadeuszem – dziadkiem, który wiedział, a mimo to kochał moją mamę bezwarunkowo. Jak wielkim musiał być człowiekiem, żeby udźwignąć taki ciężar i nigdy nie dać po sobie poznać? Ale z drugiej strony czułam złość. Złość na babcię za to tchórzostwo. Dlaczego napisała ten list? Żeby zrzucić z siebie poczucie winy? Przecież wiedziała, że zburzy to cały świat jej córki. A może wierzyła, że prawda, bez względu na to, jak bolesna, jest ostatecznie lepsza od kłamstwa? Wybór, przed którym stanęłam Nadeszła niedziela. Zofia przyjechała do nas na obiad. Siedziała na kanapie, trzymając Lilę na kolanach i gruchając do niej cicho. – Popatrz tylko, Klaudia – powiedziała, gładząc małą po główce. – Ona ma te same usta co twój dziadek Tadeusz. Ten sam kształt. Pamiętasz, jak zawsze krzywił wargi, kiedy nad czymś myślał? O, właśnie tak! Patrzyłam na mamę i czułam, jak list w mojej kieszeni pali mnie żywym ogniem. Wystarczyłoby jedno słowo. Jedno zdanie: „Mamo, musimy porozmawiać”. I nagle usta Lili nie byłyby już ustami Tadeusza. Zofia straciłaby kawałek siebie. Ja straciłabym dziadka, którego znałam. Czy prawda była warta zniszczenia spokoju starszej kobiety? Zofia i tak niedawno pochowała matkę. Była krucha, zmęczona. A z drugiej strony – czy miałam prawo decydować o tym, co powinna wiedzieć o własnym życiu? Wzięłam głęboki oddech. Patrzyłam, jak mama uśmiecha się do mojej córki, widząc w niej odbicie człowieka, który dał jej całą swoją miłość, bez względu na biologię. – Tak, mamo – powiedziałam w końcu cicho. – Ma usta dziadka Tadeusza. Nie wiem, czy kiedykolwiek dam jej ten list. Na razie schowałam go w szkatułce z moimi starymi pamiątkami. Może kiedyś, gdy ból po stracie babci zelżeje, znajdę odwagę. A może zniszczę go, zanim ktokolwiek inny go znajdzie. Na ten moment po prostu żyję z tą wiedzą, próbując odnaleźć nową siebie w rodzinie, która nagle okazała się zupełnie inna, niż myślałam. Klaudia, 32 lata Zobacz też: „Teściowa nie pozwalała nam wchodzić do jednego pokoju. Gdy przypadkiem zobaczyłam, co tam skrywa, długo nie mogłam dojść do siebie”
„Mam 43 lata i czasem żałuję, że nigdy nie usłyszę tupotu małych stópek w sypialni. Opływanie w luksusach i kochający mąż to marne pocieszenie”
„Przez lata wmawiałam sobie, że nie chcę mieć dzieci. Luksus i wolność miały mi wystarczyć. Aż do tamtej niedzieli, kiedy całe moje dotychczasowe życie wydało mi się nagle puste.”
Od lat powtarzałam wszystkim, że moje życie z Pawłem jest idealne. W pewnym sensie naprawdę takie było. Mieliśmy piękne mieszkanie, jeździliśmy na egzotyczne wakacje, a w mojej szafie wisiały ubrania, o których wiele kobiet mogłoby tylko pomarzyć. Paweł zawsze o mnie dbał. Przynosił kwiaty bez okazji, rezerwował stoliki w najdroższych restauracjach, a kiedy byłam zmęczona po pracy, po prostu siadał obok, masował mi kark i słuchał. Zawsze uważałam, że dzieci to nie mój świat. Kiedy moje przyjaciółki zarywały noce przy płaczących noworodkach, ja planowałam kolejny wyjazd na południe Włoch. Kiedy one narzekały na brak czasu na fryzjera, ja właśnie wybierałam nowy kolor hybrydy. Czułam się wolna, niezależna i szczęśliwa. Albo przynajmniej tak mi się wydawało przez te wszystkie lata. Paweł nigdy nie naciskał. Zawsze powtarzał, że najważniejsze, żebyśmy byli szczęśliwi we dwoje. I byłam z nim szczęśliwa. Naprawdę byłam. Niedzielny obiad Tamtej niedzieli wszystko wydawało się normalne. Pojechaliśmy na obiad do siostry Pawła, Ani. Zwykłe rodzinne spotkanie. Ania zawsze przygotowywała pyszne jedzenie, a dom był pełen śmiechu. Kiedy weszliśmy do przedpokoju, od razu rzuciły mi się w oczy malutkie, różowe buciki stojące obok męskich, eleganckich półbutów. Były takie maleńkie, takie... rozczulające. Poczułam dziwne ukłucie w klatce piersiowej, ale szybko je zignorowałam. Zasiedliśmy do stołu. Rozmowy toczyły się wokół pracy, planów na wakacje i codziennych spraw. W pewnym momencie mała Zosia, córka Ani, zaczęła domagać się uwagi. Miała zaledwie kilkanaście miesięcy i właśnie uczyła się chodzić. Ania postawiła ją na dywanie i zachęcała do zrobienia kilku kroków w stronę taty. Zosia chwiała się na niepewnych nóżkach, machając rączkami, by złapać równowagę. Jej twarzyczka była pełna skupienia, a potem, gdy udało jej się zrobić dwa kroki, rozjaśniła się ogromnym, bezzębnym uśmiechem. Wszyscy zaczęli bić brawo. – Brawo, Zosiu! – zawołał Paweł, uśmiechając się szeroko. Patrzyłam na to wszystko i nagle poczułam, że brakuje mi tchu. To nie było zwykłe wzruszenie. To było coś znacznie silniejszego, coś, co narastało we mnie od dawna, a teraz postanowiło uderzyć z pełną mocą. Łzy w łazience – Przepraszam, muszę skorzystać z łazienki – wymamrotałam, szybko wstając od stołu. Zamknęłam za sobą drzwi i oparłam się o chłodne kafelki. Łzy same płynęły mi po policzkach. Nie potrafiłam ich powstrzymać. Dlaczego płakałam? Przecież miałam wszystko. Przecież nigdy nie chciałam być matką. A jednak widok tej małej, stawiającej pierwsze kroki dziewczynki sprawił, że całe moje dotychczasowe życie wydało mi się nagle jakieś puste. Spojrzałam w lustro. Zobaczyłam kobietę w idealnym makijażu, w drogiej sukience, ale z oczami pełnymi bólu. Zrozumiałam, że te wszystkie wyjazdy, torebki, kolacje – to wszystko było tylko zasłoną dymną. Próbowałam zagłuszyć w sobie coś, czego tak naprawdę zawsze pragnęłam, ale bałam się do tego przyznać, nawet przed samą sobą. Usłyszałam ciche pukanie do drzwi. – Magda? Wszystko w porządku? – to był Paweł. Jego głos brzmiał z troską. – Tak, tak, zaraz wyjdę – odpowiedziałam, starając się opanować drżenie głosu. Otarłam łzy, poprawiłam makijaż i wyszłam. Diamenty zamiast odpowiedzi Paweł stał na korytarzu. Od razu zauważył, że coś jest nie tak. Przytulił mnie mocno. – Co się stało, kochanie? – zapytał cicho, gładząc mnie po włosach. – Nic, po prostu... po prostu się wzruszyłam – skłamałam. Nie potrafiłam powiedzieć mu prawdy. Nie wiedziałam, jak by zareagował. – Wiesz co? – powiedział, odsuwając się nieznacznie i patrząc mi w oczy. – Jutro pójdziemy do jubilera. Kupię ci ten diamentowy naszyjnik, o którym wczoraj mówiłaś. Zasługujesz na wszystko, co najlepsze. Jego słowa miały mnie pocieszyć, ale zamiast tego sprawiły, że poczułam się jeszcze gorzej. Zrozumiałam, że on naprawdę wierzy, że kolejny drogi prezent sprawi, że będę szczęśliwa. Że to mi wystarczy. Wróciliśmy do salonu, ale ja już do końca spotkania byłam nieobecna. Uśmiechałam się, potakiwałam, ale myślami byłam zupełnie gdzie indziej. Powrót do pustego domu Kiedy wróciliśmy do naszego pięknego, cichego mieszkania, Paweł poszedł do sypialni, a ja zostałam w przedpokoju. Spojrzałam na nasze buty. Moje eleganckie szpilki i jego skórzane mokasyny. Nic więcej. Żadnych małych, różowych bucików. Poczułam, jak moje serce pęka na milion kawałków. Usiadłam na podłodze, opierając się o ścianę, i znów zaczęłam płakać. Tym razem nie powstrzymywałam łez. Pozwoliłam, by cała ta nagromadzona latami tęsknota, to poczucie pustki, wypłynęły ze mnie. Nie wiedziałam, co będzie dalej. Nie wiedziałam, czy odważę się porozmawiać o tym z Pawłem. Czy powiem mu, że diamenty nie są już w stanie zapełnić tej luki w moim sercu. Wiedziałam jedno: to, co zobaczyłam dzisiaj u Ani, zmieniło wszystko. I nic już nie będzie takie samo. Magda, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Zostałam sama jak palec w 7. miesiącu ciąży. Nie wiedziałam, że obcy kurier całkiem odmieni losy mojej małej rodziny” „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „W marynarce męża znalazłam zdjęcie ciążowego USG. W najgorszych snach nie podejrzewałam, jaką tajemnicę skrywał przede mną”
„Teściowa od lat powtarzała, że dom będzie dla wnuków. Gdy podczas remontu mąż znalazł list schowany pod deskami, wiedziałam, że musimy zabrać stamtąd dzieci”
„Kiedy teściowa przepisała nam stary dom, wierzyłam, że to najpiękniejszy prezent. Włożyliśmy w niego oszczędności życia. Nie wiedziałam, że ten wielki gest miał drugie, przerażające dno.”
Zapach farby i starego drewna unosił się w powietrzu, mieszając się z kurzem, który osiadał dosłownie wszędzie. Włosy miałam sztywne od pyłu, a dłonie spierzchnięte, ale kiedy patrzyłam na ten salon, czułam tylko dumę. To miał być nasz dom. Nasza przystań. Kiedy teściowa powiedziała, że oddaje nam ten stary budynek na obrzeżach miasta, myślałam, że to cud. Obiecywała go naszym córkom, pięcioletniej Zosi i siedmioletniej Mai, odkąd tylko się urodziły. Powtarzała, że to ich dziedzictwo. Razem z moim mężem, Karolem, włożyliśmy w ten remont wszystkie nasze oszczędności. Każdą wolną chwilę spędzaliśmy na zrywaniu starych tapet, łataniu dziur w ścianach i cyklinowaniu podłóg. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi. Przynajmniej ja byłam, dopóki ten jeden, z pozoru zwyczajny czwartkowy wieczór nie zniszczył wszystkiego, w co wierzyłam. Zapach starego kurzu i kłamstw Karol od rana walczył z podłogą na piętrze. Chciał wymienić kilka spróchniałych desek w pokoju, który miał należeć do dziewczynek. Siedziałam na dole, pijąc zimną kawę z papierowego kubka i przeglądając projekty graficzne dla klienta, kiedy usłyszałam głuche uderzenie, a potem ciszę. Zbyt długą ciszę. – Karol? – zawołałam, podnosząc się z prowizorycznego krzesła zrobionego ze skrzynek po narzędziach. – Wszystko w porządku? Nie odpowiedział. Weszłam po skrzypiących schodach, omijając puszki z farbą. Mój mąż klęczał na podłodze, a wokół niego leżały wyrwane deski. W dłoniach trzymał metalową kasetkę. Była zardzewiała i brudna, jakby leżała tam od dziesięcioleci. Ale to nie kasetka przykuła moją uwagę. To wyraz twarzy Karola. Był blady jak ściana, a jego oczy nerwowo biegały po pożółkłych kartkach, które wyciągnął ze środka. – Co to jest? – zapytałam, podchodząc bliżej. Serce zabiło mi mocniej, choć jeszcze nie wiedziałam dlaczego. Karol przełknął ślinę i powoli podniósł na mnie wzrok. W jego oczach widziałam mieszankę szoku, niedowierzania i czegoś, co wyglądało jak czysty strach. – To... to są dokumenty mojego ojca – wykrztusił, a jego głos drżał. – Z banku. Usiadłam obok niego na zakurzonej podłodze i ostrożnie wzięłam jedną z kartek. To było wezwanie do zapłaty. Potem kolejne. I jeszcze jedno. Daty sięgały kilkunastu lat wstecz, kiedy teść próbował rozkręcić swój biznes budowlany, który ostatecznie upadł z wielkim hukiem. Ale to nie stare długi ojca Karola sprawiły, że krew zamarzła mi w żyłach. To był dokument z wpisem do hipoteki. Kwota była astronomiczna. Taka, której nie zarobilibyśmy przez resztę życia, nawet gdybyśmy oboje pracowali na dwa etaty. Dom, w który właśnie pakowaliśmy resztki naszych pieniędzy, był obciążony potężnym długiem. I bank w każdej chwili mógł położyć na nim rękę. Zrozumienie, które przyszło za późno – Wiedziałeś o tym? – zapytałam cicho, czując, jak dłonie zaczynają mi się trząść. Patrzyłam na niego, błagając w duchu, żeby zaprzeczył, żeby powiedział, że to pomyłka, że to już dawno spłacone. – Nie... przysięgam, Monia, nie miałem pojęcia – powiedział Karol, łapiąc się za głowę. – Matka zawsze mówiła, że ojciec zostawił po sobie trochę bałaganu, ale twierdziła, że dom jest czysty. Że to nasze. Zrobiło mi się niedobrze. Krystyna. Moja teściowa, która z uśmiechem na ustach gładziła dziewczynki po głowach i opowiadała, jak wspaniale będą się tu bawić. Ta sama kobieta, która co tydzień przychodziła sprawdzać postępy w remoncie, chwaląc nas za to, jak pięknie odnawiamy jej ukochane mury. Ona wiedziała. Musiała wiedzieć. Przecież to jej nazwisko widniało na dokumentach obok nazwiska teścia. – Ona nas wykorzystała – powiedziałam, a moje własne słowa brzmiały w moich uszach obco, jakby wypowiedział je ktoś inny. – Oddała nam dom, żebyśmy podnieśli jego wartość. Żebyśmy wpakowali w niego nasze pieniądze, zanim bank go zlicytuje. Albo, co gorsza, chciała, żebyśmy to my spłacili ten dług, kiedy prawda w końcu wyjdzie na jaw. – Nie mów tak. Matka by nam tego nie zrobiła. To na pewno jakieś nieporozumienie. Może to już załatwione? – Karol desperacko próbował bronić matki, chwytając się każdej możliwej wymówki. Ale widziałam, że sam w to nie wierzy. Wyrwałam mu z rąk ostatnie pismo. Było datowane na zeszły rok. Zawiadomienie o wszczęciu egzekucji komorniczej. Zostało wstrzymane tylko dlatego, że Krystyna złożyła jakieś odwołanie, grając na zwłokę. A potem, nagle, w przypływie rzekomej hojności, postanowiła przekazać nieruchomość swojemu synowi. Zrozumiałam wszystko z przerażającą jasnością. Wpadliśmy w pułapkę. Nasze oszczędności, nasze plany, nasz czas – wszystko to poszło na ratowanie tonącego statku, z którego Krystyna uciekła, zostawiając nas na pokładzie. Decyzja, której nie dało się cofnąć Resztę wieczoru spędziliśmy w milczeniu, które ciążyło bardziej niż najgorsza awantura. Karol próbował dzwonić do matki, ale nie odbierała. Ja siedziałam na kanapie w naszym wynajmowanym mieszkaniu, do którego wróciliśmy na noc, i patrzyłam, jak dziewczynki śpią. Ich spokojne, równe oddechy były jedynym, co trzymało mnie w ryzach. Myślałam o tym, ile razy Krystyna mówiła o ich przyszłości. Jak cyniczne musiało być jej serce, by użyć własnych wnuczek jako przynęty w tej chorej grze finansowej. Następnego dnia rano podjęłam decyzję. Nie mogłam pozwolić, żeby ta toksyczna tajemnica zniszczyła naszą rodzinę. Nie zamierzałam tonąć razem z długami teścia i kłamstwami teściowej. Kiedy Karol wszedł do kuchni, zaparzając sobie kawę drżącymi rękami, powiedziałam to na głos. – Zabieram dziewczynki i wyjeżdżam do mojej siostry – mój głos był spokojny, choć w środku cała się trzęsłam. – Nie wrócę do tego domu, Karol. I nie pozwolę, żeby nasze dzieci tam zamieszkały. Spojrzał na mnie, jakbym uderzyła go w twarz. – Monia, co ty mówisz? To nasz dom. Nasze pieniądze. Nie możemy tak po prostu zrezygnować. Porozmawiam z matką, wynajmiemy prawnika... – Nie, Karol! – podniosłam głos, czując, jak pękają we mnie resztki opanowania. – To nie jest nasz dom! To jest pułapka! Twoja matka wiedziała, że toniemy, pakując w ten remont nasze ostatnie grosze, i nie powiedziała ani słowa. Zrobiła to celowo. – To moja matka! – krzyknął, uderzając pięścią w stół. Kubek podskoczył, rozlewając ciemny płyn na blat. – A ja jestem twoją żoną. I to są twoje córki – odpowiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. – Musisz wybrać. Albo my, albo długi twojej matki. Ja nie zamierzam spędzić reszty życia, spłacając jej błędy. Koniec, który był dopiero początkiem Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy w dwie godziny. Zosia i Maja pytały, dlaczego nie jedziemy malować ich nowego pokoju, a ja po raz pierwszy w życiu musiałam je okłamać, mówiąc, że panowie muszą jeszcze naprawić coś ważnego. Kiedy wychodziłam, Karol siedział na krześle w przedpokoju, z twarzą ukrytą w dłoniach. Nie zatrzymał mnie. Od tamtego dnia minęły trzy tygodnie. Mieszkam z córkami u mojej siostry. Karol dzwoni codziennie. Rozmawiał z Krystyną. Okazało się, że miałam rację – liczyła na to, że kiedy dług wyjdzie na jaw, będziemy już tak przywiązani do domu i włożymy w niego tyle pieniędzy, że po prostu weźmiemy kredyt na spłatę jej zobowiązań. Dla niej to była prosta matematyka. Dla mnie to była zdrada, której nigdy nie wybaczę. Nie wiem, co będzie dalej z naszym małżeństwem. Karol wciąż próbuje to jakoś odkręcić, szuka luk prawnych, radzi się adwokatów. Chce uratować i mnie, i ten przeklęty dom. Ale ja wiem, że pewnych rzeczy nie da się już naprawić. Ten dom zawsze będzie mi się kojarzył z kłamstwem. A zapach farby, który kiedyś pachniał nadzieją, dziś przypomina mi tylko o tym, jak łatwo można stracić wszystko, ufając niewłaściwym ludziom. Monika, 35 Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Zostałam sama jak palec w 7. miesiącu ciąży. Nie wiedziałam, że obcy kurier całkiem odmieni losy mojej małej rodziny” „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć” „Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
„Po przeprowadzce moja 6-letnia córka zaczęła opowiadać o swojej drugiej mamie. Gdy wieczorem weszłam do jej pokoju, przeszedł mnie dreszcz”
Przeprowadzka miała być nowym początkiem, ale odkryłam coś, co zniszczyło mój świat. Pola zaczęła opowiadać dziwne rzeczy, a potem znalazłam ten naszyjnik.
Zaczęło się od niewinnej rozmowy w samochodzie. Mój mąż, Marek, uznał, że nadszedł czas na zmiany. Nasze mieszkanie na starym osiedlu, choć przytulne, stawało się dla nas trochę za ciasne. Powiedział, że ma świetny pomysł – przeniesiemy się do domu, który kiedyś kupił jako inwestycję. Nigdy wcześniej tam nie byłam. Zawsze mówił, że to tylko lokata kapitału, a wynajmowanie go to po prostu czysty zysk. Zgodziłam się. Dlaczego nie? Przecież to brzmiało jak doskonały pomysł na poprawę naszego komfortu. Przeprowadzka poszła gładko. Dom był piękny, jasny, z dużymi oknami wychodzącymi na park. Choć nie był najnowszy, a tu i ówdzie widać było drobne zniszczenia, Marek zadbał o to, by doskonale zaplanować remont. Szybko poczułam się tam jak w domu. Pola, nasza sześcioletnia córka, dostała wymarzony, różowy pokój. Wydawało się, że to nowy, lepszy rozdział w naszym życiu. Pierwsze sygnały Minęło kilka tygodni. Zauważyłam, że Pola zaczęła opowiadać dziwne historie. Na początku myślałam, że to po prostu bujna wyobraźnia sześciolatki. Zawsze miała głowę pełną pomysłów. – Mamo, wiesz, ta druga pani pachnie tak ładnie, jak tata, kiedy idzie do pracy – powiedziała pewnego wieczoru, gdy czytałam jej bajkę na dobranoc. Zmarszczyłam brwi, nie bardzo wiedząc, o co jej chodzi. – Jaka druga pani, kochanie? – zapytałam, poprawiając jej kołdrę. – No ta, co tu była. Zostawiła mi prezent pod łóżkiem – odparła z niewinnym uśmiechem. Zignorowałam to. Dzieci wymyślają różne rzeczy. Może widziała kogoś w telewizji, a może to jakaś koleżanka z przedszkola? Nie drążyłam tematu. Marek zawsze dbał o nas, ciężko pracował, często wyjeżdżał w delegacje. Ufałam mu bezgranicznie. Jednak z czasem opowieści Poli stawały się coraz bardziej szczegółowe. Zaczęła wspominać o „cioci”, która bawiła się z nią lalkami, kiedy tata był zajęty. O „cioci”, która miała czerwone paznokcie i zawsze się uśmiechała. Zaczęłam odczuwać dziwny niepokój. Dlaczego Marek nic mi nie powiedział? Kim była ta kobieta? Może to jakaś opiekunka, o której zapomniał wspomnieć? Próbowałam tłumaczyć to sobie na różne sposoby, ale w głębi duszy wiedziałam, że coś jest nie tak. Prawda ukryta pod łóżkiem Pewnego późnego wieczora, kiedy sprzątałam pokój Poli, postanowiłam zajrzeć pod jej łóżko. Szukałam zagubionego klocka, a znalazłam coś zupełnie innego. Małe, ozdobne pudełeczko. Serce zabiło mi mocniej, gdy je otwierałam. W środku leżał delikatny, złoty łańcuszek z wisiorkiem w kształcie serca. To nie była biżuteria dla dziecka. To było coś, co dorosła kobieta mogłaby nosić na co dzień. Coś, co Marek mógłby kupić komuś w prezencie. Usiadłam na dywanie, wpatrując się w ten mały przedmiot. W mojej głowie zaczęły układać się elementy układanki, której do tej pory nie chciałam widzieć. Częste wyjazdy Marka, jego wymówki, ten dom, który nagle stał się dla nas dostępny. Wszystko nabierało nowego, przerażającego sensu. Zadzwoniłam do Marka. Nie odebrał. Zawsze tak robił, kiedy był w „pracy”. Zostawiłam mu wiadomość, by zadzwonił, jak tylko będzie mógł. Mój głos drżał. Wiedziałam, że ta rozmowa zmieni wszystko. Kiedy wrócił wieczorem, czekałam na niego w salonie. Na stole leżało pudełeczko z łańcuszkiem. Jego wzrok natychmiast padł na ten przedmiot. Zobaczyłam w jego oczach coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam – strach. Prawdziwy, nieudawany strach. – Co to jest, Marek? – zapytałam cicho, starając się opanować drżenie głosu. Milczał przez dłuższą chwilę. Widziałam, jak w jego głowie toczy się walka. Jak próbuje znaleźć wymówkę, kolejne kłamstwo, by się wyplątać. – Ewa, to nie tak, jak myślisz… – zaczął w końcu, ale jego głos był słaby, pozbawiony przekonania. – Nie tak? A jak? Pola opowiada o „drugiej mamie”, o kobiecie, która tu bywała. A ja znajduję pod łóżkiem mojego dziecka biżuterię. Powiedz mi, Marek, jak to jest? – krzyknęłam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. I wtedy wszystko pękło. Z jego ust popłynęły słowa, których nigdy nie chciałam usłyszeć. Przyznał się do podwójnego życia. Opowiedział o kobiecie, z którą spotykał się od lat. O tym, jak sprowadzał ją do tego domu, kiedy myślałam, że pracuje. O tym, jak to wszystko wymknęło mu się spod kontroli. Słuchałam go, czując, jak mój świat rozpada się na kawałki. Mężczyzna, którego kochałam, któremu ufałam, okazał się kimś zupełnie obcym. Budował z nami dom, jednocześnie prowadząc drugie życie, w którym nie było dla nas miejsca. Życie po burzy Nie wyrzuciłam go od razu. Zbyt wiele nas łączyło. Pola, kredyt, lata wspomnień. Z każdym dniem było coraz trudniej. Patrzyłam na niego i widziałam tylko kłamstwo. Nasz piękny dom stał się dla mnie klatką pełną bolesnych wspomnień. Próbowaliśmy terapii, próbowaliśmy rozmawiać, ale zaufanie, raz zniszczone, nie chciało powrócić. Marek starał się naprawić błędy, ale jego starania wydawały się puste. Wiedziałam, że cokolwiek zrobi, zawsze będę się zastanawiać, czy to prawda, czy kolejne kłamstwo. Ostatecznie podjęłam decyzję o rozstaniu. Nie było to łatwe. Musiałam wytłumaczyć Poli, dlaczego tata już z nami nie mieszka. Dlaczego nasza rodzina się rozpadła. Wiedziałam, że to jedyne wyjście. Nie mogłam żyć w kłamstwie, nie mogłam udawać, że wszystko jest w porządku. Teraz, z perspektywy czasu, widzę, że to była słuszna decyzja. Zbudowałam swoje życie na nowo. Bez niego. Bez kłamstw. Pola jest szczęśliwa, a ja uczę się ufać na nowo. To doświadczenie zmieniło mnie jednak na zawsze. Nauczyło mnie, że czasem to, co wydaje się idealne, jest tylko iluzją, a prawdziwe życie kryje się w najmniej oczekiwanych miejscach. Czasem pod łóżkiem własnego dziecka. Ewa, 36 lat Zobacz też: „Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
„Moja ciężarna siostra wyskoczyła na chwilę po bułki i nigdy nie wróciła. Prawdę odkryłam dopiero po 3 latach, gdy sprzątałam jej piwnicę”
Przez lata pocieszałam szwagra po zaginięciu mojej ciężarnej siostry. Dopiero podczas sprzątania piwnicy poznałam przerażającą prawdę o tym, co działo się za zamkniętymi drzwiami.
To był zwykły wtorek, kiedy postanowiłam wreszcie zrobić porządek w piwnicy. Od trzech lat unikałam tego miejsca, bo przypominało mi o wszystkim, co straciliśmy. Trzy lata temu moja siostra, Natalia, wyszła z tego domu po bułki i nigdy nie wróciła. Była w szóstym miesiącu ciąży. Od tamtej pory Grzegorz, mój szwagier, stał się dla mnie jak brat. Zostaliśmy sami w tym wielkim, pustym domu, który on i Natalia kupili tuż po ślubie. Wprowadziłam się do nich na chwilę, żeby pomóc Natalii przy pierwszych tygodniach z dzieckiem, a zostałam na lata, wspierając Grzegorza w żałobie. Zawsze uważałam go za ideał męża. Kiedy Natalia zaginęła, odchodził od zmysłów. Dniami i nocami szukał jej, rozwieszał plakaty, rozmawiał z policją. Patrzyłam, jak powoli gaśnie, i robiłam wszystko, żeby utrzymać go na powierzchni. Znalezisko w starej pralce Zeszłam po stromych, skrzypiących schodach. Pachniało tu kurzem i starym drewnem. W rogu stała stara pralka Frania, której nikt nie używał od dekad. Grzegorz chciał ją wyrzucić już dawno, ale jakoś nigdy nie było czasu. Postanowiłam, że to będzie pierwszy krok – sprawdzę, czy nie ma w niej jakichś zapomnianych rupieci. Otworzyłam wieko. W środku, na samym dnie, leżał brązowy notatnik. Miał wytartą okładkę i pachniał stęchlizną. Wyjęłam go ostrożnie. Na pierwszej stronie zobaczyłam znajome pismo. Drobne, równe literki Natalii. Usiadłam na drewnianej skrzynce. Serce zaczęło mi bić mocniej. To był jej pamiętnik. Zapiski z ostatnich tygodni przed jej zniknięciem. Dlaczego schowała go tutaj? Prawda zapisana na kartkach Zaczęłam czytać. Początkowe wpisy były zwyczajne – listy zakupów, plany na urządzenie pokoju dziecięcego, narzekania na poranne mdłości. Ale potem ton zaczął się zmieniać. „Grzegorz znów krzyczał. Tym razem o to, że kupiłam zły chleb. Jego oczy… były takie zimne. Nigdy go takiego nie widziałam. Zaczynam się go bać.” Zmarszczyłam brwi. Grzegorz? Krzyczał? Zawsze wydawał mi się taki opanowany i czuły. Przewróciłam stronę. „Zabrał mi telefon. Powiedział, że za dużo rozmawiam z mamą, a powinnam skupić się na nim. Zamknął mnie w sypialni na całe popołudnie. Płakałam, ale on tylko stał pod drzwiami i mówił, że to dla mojego dobra.” Moje dłonie zaczęły drżeć. To nie mogła być prawda. Przecież on ją kochał. Widziałam, jak na nią patrzył, tulił. Czytałam dalej, a z każdą stroną mój obraz idealnego szwagra rozsypywał się na kawałki. Natalia pisała o kontrolowaniu każdego jej kroku, o wybuchach z byle powodu, o tym, jak Grzegorz izolował ją od znajomych. „Muszę coś wymyślić. Muszę uciec.” To był ostatni wpis. Z datą na dzień przed jej zaginięciem. Konfrontacja Siedziałam w ciemnej piwnicy, nie mogąc złapać tchu. Moja siostra nie zaginęła. Ona uciekła. Uciekła przed mężem, którego ja przez trzy lata uważałam za przyjaciela. Przed człowiekiem, któremu gotowałam obiady, którego pocieszałam, gdy płakał nad jej zdjęciem. Usłyszałam kroki na schodach. – Hela? Jesteś tam? – Głos Grzegorza brzmiał jak zawsze. Spokojnie, z lekką troską. Szybko wsunęłam pamiętnik pod koszulę. Wstałam, starając się opanować drżenie rąk. – Tak, tak, zaraz wracam. Szukałam tylko starych słoików – odkrzyknęłam, starając się, by mój głos brzmiał naturalnie. Kiedy weszłam do kuchni, Grzegorz siedział przy stole i pił kawę. – Znalazłaś coś ciekawego? – zapytał, nie podnosząc wzroku znad gazety. Spojrzałam na niego. Na jego twarz, którą znałam tak dobrze. Na jego dłonie, które teraz wydawały mi się obce i groźne. – Nic specjalnego. Tylko kurz i pająki – skłamałam, czując, jak serce podchodzi mi do gardła. – Dobrze, że w końcu się za to zabrałaś. Powinniśmy pozbyć się tych śmieci. Może w weekend wynajmiemy kontener? – uśmiechnął się lekko. Skinęłam głową, nie mogąc wydusić z siebie słowa. Samotność i strach Zamknęłam się w swoim pokoju. Wyciągnęłam pamiętnik i położyłam go na łóżku. Co teraz? Co powinnam zrobić? Pójść na policję? Przecież nie mam żadnych dowodów oprócz tych zapisków. A jeśli Natalia żyje? Jeśli gdzieś tam jest, ukrywa się z dzieckiem? Przez trzy lata żyłam w kłamstwie. Dzieliłam dom z człowiekiem, który zgotował mojej siostrze piekło. A on grał rolę zrozpaczonego męża tak doskonale, że nikt nawet przez chwilę nie podejrzewał, że coś jest nie tak. Zastanawiałam się, ile razy patrzył na mnie i myślał o tym, jak łatwo mnie oszukał. Ile razy, gdy płakałam po Natalii, on triumfował w duchu, że jego plan się powiódł. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy do małej torby. Pamiętnik owinęłam w sweter i schowałam na dnie. Nie mogłam tu zostać ani minuty dłużej. Nie z nim. Zeszłam na dół, gdy był pod prysznicem. Zostawiłam klucze na stole w kuchni. Wyszłam bez słowa. Stojąc na ulicy, spojrzałam na ten dom po raz ostatni. Nie wiedziałam, dokąd pójdę, ani co zrobię. Ale wiedziałam jedno – muszę odnaleźć Natalię. Jeśli wciąż żyje, muszę jej pomóc. A jeśli nie… muszę sprawić, by Grzegorz zapłacił za wszystko. Hela, 32 lata Zobacz też: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu”
„Ten jeden raz to mąż miał odebrać Gabrysia z przedszkola, ale do domu wrócił sam, z cieniutką kurteczką w ręce. Mój świat się zatrzymał”
„Kiedy Sebastian wszedł do domu sam, trzymając w ręku rzeczy naszego dziecka, w mojej głowie pojawiły się najgorsze myśli. Nie byłam na to gotowa.”
Siedziałam na kanapie w salonie, przeglądając bezmyślnie aplikację z wiadomościami. Było piątkowe popołudnie, za oknem zacinał drobny deszcz. Teoretycznie powinnam cieszyć się chwilą ciszy, ale coś nie dawało mi spokoju. Mój mąż, Sebastian, pojechał odebrać naszego pięcioletniego synka, Gabrysia, z dyżuru wakacyjnego w przedszkolu. Zerknęłam na zegarek. Sebastian wyszedł prawie godzinę temu. Zazwyczaj powrót z osiedla obok zajmował mu góra kwadrans. – Może utknął w korku na skrzyżowaniu – mruknęłam do siebie, próbując odgonić nieprzyjemne uczucie narastającego niepokoju. Wtedy usłyszałam zgrzyt klucza w zamku. Drzwi otworzyły się z cichym skrzypieniem. Wstałam szybko i podeszłam do przedpokoju. Sebastian stał w progu, otrzepując kurtkę z kropli deszczu. Był sam. A w ręku trzymał małą, czerwoną kurtkę Gabrysia i jego plecaczek. Serce podeszło mi do gardła Zamarłam. Moje myśli zaczęły pędzić w zawrotnym tempie, malując w głowie najgorsze możliwe scenariusze. Dlaczego wrócił sam? Dlaczego ma rzeczy naszego dziecka? Gdzie jest Gabryś? – Sebastian? – mój głos drżał, gdy zrobiłam krok w jego stronę. – Gdzie on jest? Co się stało? Mąż spojrzał na mnie ze zdziwieniem, zawieszając kurtkę na wieszaku. – Co masz na myśli? – zapytał spokojnie, zdejmując buty. – Gdzie jest Gabryś?! – krzyknęłam prawie, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Dlaczego trzymasz jego rzeczy?! Sebastian natychmiast zorientował się w sytuacji. Wyciągnął rękę i dotknął mojego ramienia. – Natka, spokojnie! Wszystko jest w porządku – powiedział szybko, starając się złagodzić mój lęk. – Gabryś jest u Antka. Nic mu nie jest. Odetchnęłam z ulgą, ale zaraz potem poczułam przypływ złości. – To dlaczego, do jasnej cholery, nie zadzwoniłeś? – wyrzuciłam z siebie, starając się opanować drżenie rąk. – Wchodzisz do domu z jego ubraniami, sam. Myślałam, że stało się coś strasznego! – Przepraszam, kochanie. Naprawdę nie pomyślałem – westchnął, przeczesując dłonią wilgotne włosy. – Chłopaki tak świetnie się bawili w przedszkolu, że mama Antka zaproponowała, żeby Gabryś został na noc. Mają spontaniczny wieczór pizzy i filmów. Gabryś aż skakał z radości, więc się zgodziłem. A podjechałem z powrotem tylko po jego ulubioną piżamę z dinozaurem i szczoteczkę do zębów, żeby czuł się pewniej. Ta jedna decyzja Spojrzałam na niego z niedowierzaniem. Z jednej strony czułam ogromną ulgę, że mojemu dziecku nic nie grozi. Z drugiej – byłam zła na męża za to, jak załatwił sprawę. – Mogłeś do mnie zadzwonić – powiedziałam ciszej, ale wciąż z pretensją w głosie. – Mogłeś chociaż napisać SMS-a. A ty po prostu wchodzisz z jego kurtką... – Wiem, wiem. Głupio wyszło – przyznał, wchodząc do sypialni i wyciągając z szuflady małą piżamę. – Po prostu wszystko działo się tak szybko. Pomyślałem, że szybko skoczę po rzeczy i wrócę. Nie sądziłem, że aż tak cię to wystraszy. Usiadłam na brzegu łóżka, obserwując, jak pakuje piżamę do torby. Moje serce powoli wracało do normalnego rytmu. – Pierwszy raz zostaje u kogoś na noc – zauważyłam cicho. – Zgadza się – Sebastian uśmiechnął się lekko. – Ale znasz mamę Antka, to rozsądna kobieta. A chłopcy znają się od dawna. Gabryś był taki szczęśliwy, Natka. Nie miałem serca mu odmówić. Miałam ochotę się kłócić, ale wiedziałam, że ma rację. Musimy w końcu pozwolić mu na trochę więcej samodzielności. Nawet jeśli oznacza to dla mnie stres i nieprzespaną noc. Pusty pokój Gdy Sebastian pojechał z powrotem zawieźć rzeczy, weszłam do pokoju syna. Było tu nienaturalnie cicho. Brakowało rozsypanych klocków, cichych rozmów z pluszakami i tego charakterystycznego zapachu, który zawsze towarzyszył jego obecności. Zrozumiałam wtedy, że mój strach nie wynikał tylko z niefortunnego sposobu, w jaki Sebastian poinformował mnie o nocowaniu. To był strach przed tym, że mój mały chłopiec powoli przestaje być taki mały. Zaczyna mieć własne życie, własnych przyjaciół i własne małe przygody, w których ja nie zawsze będę brać udział. Sebastian wrócił pół godziny później. Usiadł obok mnie na kanapie i objął mnie ramieniem. – Wszystko jest w najlepszym porządku – powiedział łagodnie. Oparłam głowę na jego ramieniu. – Wiem – westchnęłam. – Po prostu... to trudne, wiesz? Tak nagle wypuścić go z rąk. – Wiem, kochanie. Dla mnie też – przyznał. – Ale musimy mu pozwolić rosnąć. Siedzieliśmy w ciszy, słuchając szumu deszczu za oknem. Choć dom wydawał się pusty bez radosnego śmiechu Gabrysia, wiedziałam, że to naturalny krok. Nasz syn dorasta, a my musimy nauczyć się z tym żyć. Nawet jeśli czasami przyprawia nas to o zawał serca. Natalia, 30 lat. Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła” „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Zamiast wnuczki teściowa przyniosła z przedszkola pusty wózek i koszyk truskawek. Od razu wiedziałam, że stało się coś strasznego”
„Zostałam sama jak palec w 7. miesiącu ciąży. Nie wiedziałam, że obcy kurier całkiem odmieni losy mojej małej rodziny”
Zostałam sama z ogromnym brzuchem i złamanym sercem. Nie chciałam w ogóle wychodzić z domu, dopóki w moich drzwiach nie stanął kurier z małą, nieoczekiwaną niespodzianką.
Siedziałam na kanapie w moim nowym, pustym mieszkaniu, otoczona kartonami, z brzuchem, który z każdym dniem wydawał się cięższy. Trzeci trymestr. Miałam tu być z Arkiem. Mieliśmy razem wybierać kolor ścian do pokoju dziecka, składać łóżeczko, kłócić się o to, czy przewijak ma być na komodzie, czy na stelażu. Zamiast tego zostałam sama. Arek odszedł dwa miesiące temu. Powiedział, że go to „przerosło”, że „nie jest gotowy”. Spakował się i wyszedł, zostawiając mnie z rosnącym przerażeniem i kredytem na mieszkanie, do którego właśnie się wprowadziliśmy. Od tamtej pory przestałam wychodzić. Nawet zakupy spożywcze zamawiałam z dostawą pod drzwi. Kurierzy stali się moimi jedynymi gośćmi. Ubrania ciążowe, pieluchy, kocyki, rzeczy, które miały budować nasze rodzinne gniazdko, teraz przychodziły w szarych paczkach, a ich rozpakowywanie sprawiało mi tylko ból. Kawa i rogalik Pierwszy raz zauważyłam go, gdy przyniósł mi wielkie pudło ze stelażem do łóżeczka. Był młody, może dwudziestoletni, w czapce z daszkiem. Pamiętam, że spojrzał na mój brzuch, potem na moje podkrążone oczy i jakoś tak smutno się uśmiechnął. – Ciężkie to – powiedział, kładąc paczkę w przedpokoju. – Gdzie to pani położyć, żeby było wygodnie? – Tu będzie dobrze, dziękuję – mruknęłam, patrząc w podłogę. Kiedy przyszedł następnym razem, przyniósł małą paczkę z ubrankami. Zanim odwrócił się do wyjścia, wyciągnął z kieszeni torby papierową torebkę. – Przejeżdżałem koło kawiarni, pomyślałem, że przyda się pani coś słodkiego – powiedział szybko i zbiegł po schodach, zanim zdążyłam zareagować. W torebce był ciepły jeszcze rogalik z czekoladą. Usiadłam na podłodze i zaczęłam płakać. To był pierwszy raz od tygodni, kiedy ktoś pomyślał o mnie, a nie tylko o dziecku. Pierwszy raz, kiedy poczułam się jak człowiek, a nie tylko jak samotna, porzucona kobieta w ciąży. Małe gesty, wielka zmiana Od tego dnia zaczął przynosić mi drobiazgi. Czasem to była kawa, czasem kawałek ciasta, raz przyniósł mi kolorowy magazyn. – Dorabiam w tej kawiarni na rogu, szef kazał wyrzucić, to wziąłem – tłumaczył się niezgrabnie, wręczając mi kolejną paczkę. Wiedziałam, że kłamie. Szef na pewno nie kazałby wyrzucać ciepłej, świeżo parzonej kawy. Ale nie protestowałam. Te krótkie momenty przy drzwiach stały się moim jedynym jasnym punktem dnia. Zaczęłam myć włosy, zanim miał przyjechać. Zakładałam czysty dres. Raz nawet się uśmiechnęłam, kiedy przyniósł paczkę z pieluchami i zażartował, że ma nadzieję, że zapas starczy do osiemnastki. – Jestem Bruno, tak w ogóle – powiedział pewnego dnia, podając mi paczkę. – Aga – odpowiedziałam. – Ładne imię. Pasuje do pani. Zaczerwieniłam się jak nastolatka. Przez te kilka tygodni Bruno sprawił, że przestałam czuć się niewidzialna. Przestałam być tylko ciężarną, którą zostawił facet. Znowu byłam Agą. Koniec przesyłek Termin porodu zbliżał się nieubłaganie. Paczek było coraz mniej. W końcu nadszedł dzień, w którym przyszła ostatnia – karuzela nad łóżeczko. Bruno stał w drzwiach z paczką i kubkiem kawy. Wyglądał inaczej, był jakoś dziwnie spięty. – To chyba już wszystko – powiedział, patrząc na paczkę. – Tak, chyba tak – odpowiedziałam, czując dziwny ucisk w gardle. Zapadła niezręczna cisza. – To co, trzymam kciuki, żeby wszystko poszło dobrze – powiedział, odwracając się do wyjścia. – Bruno! – zawołałam nagle, nie wiedząc, skąd we mnie tyle odwagi. – Może wejdziesz na kawę? Tym razem ja zrobię. Zatrzymał się w pół kroku, odwrócił i uśmiechnął szeroko. – Bardzo chętnie. Siedzieliśmy w kuchni przez dwie godziny. Okazało się, że studiuje zaocznie i dorabia, żeby opłacić czesne. Opowiedziałam mu o Arku, o mieszkaniu, o strachu przed samotnym macierzyństwem. Słuchał, nie oceniał, nie dawał dobrych rad. Po prostu był. Kiedy wyszedł, poczułam się dziwnie spokojna. Wiedziałam, że to nie jest początek wielkiego romansu. Bruno był za młody, ja byłam w ciąży, a moje życie było w rozsypce. Ale ten młody chłopak dał mi coś więcej niż tylko paczki i kawę. Dał mi nadzieję, że nawet w najczarniejszym momencie można spotkać kogoś życzliwego. Tydzień później urodziłam Zuzię. Było ciężko, ale dałam radę. Kiedy wróciłam z nią do domu, na wycieraczce leżała mała paczuszka. W środku były śpioszki z napisem: „Mała kurierka” i karteczka: „Gratulacje od sąsiada z kawiarni”. Aga, 29 lat Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
„Myślałam, że stworzymy kochającą, wielopokoleniową rodzinę. Szybko jednak okazało się, że dla syna i synowej jestem tylko darmową opcją, dzięki której mogą oszczędzać, ignorując całkowicie moje potrzeby i spokój.”
Kiedy Janek i Marta zapytali, czy mogliby na jakiś czas wprowadzić się do mojego domu po narodzinach małego Antosia, poczułam prawdziwą radość. Zawsze marzyłam o domu pełnym życia, gwarze rozmów i dziecięcym śmiechu. Mój dom jest spory, odkąd mąż zmarł kilka lat temu, było mi w nim trochę zbyt pusto, a oni musieliby gnieździć się z małym w kawalerce. Pomyślałam, że to wspaniała okazja, by zacieśnić nasze więzi, pomóc im w tych pierwszych, trudnych miesiącach z noworodkiem i po prostu nacieszyć się byciem babcią. Oni dobrze zarabiają, nic by się nie stało, gdyby przez miesiąc czy dwa opłacali tamto puste mieszkanie. Zgodziłam się od razu. Przygotowałam dla nich całe piętro – dwa duże pokoje i osobną łazienkę. Wydałam sporo oszczędności na odświeżenie ścian i zakup nowych mebli, żeby czuli się komfortowo. Janek zawsze był moim oczkiem w głowie, a Marta wydawała się miłą, choć trochę zdystansowaną osobą. Wierzyłam, że wspólne mieszkanie nas zbliży. Pierwsze zgrzyty Początki były naprawdę obiecujące. Antoś to cudowne dziecko, a ja starałam się być wsparciem, nie narzucając się zbytnio. Gotowałam obiady, prałam, sprzątałam – wszystko po to, by młodzi rodzice mogli odpocząć. Jednak z biegiem tygodni zaczęłam zauważać drobne, ale irytujące zmiany. Marta zaczęła traktować mnie coraz bardziej jak darmową pomoc domową, a nie jak gospodynię. Nie pytała, czy mogłabym zająć się małym, po prostu stawiała mnie przed faktem dokonanym. – Mamo, my z Jankiem wyskoczymy na miasto, zrobisz małemu butelkę za godzinę, dobra? – rzuciła pewnego popołudnia, nawet nie czekając na moją odpowiedź, tylko łapiąc torebkę i wychodząc z domu. Zostawałam z Antosiem, czując lekkie ukłucie irytacji. Oczywiście, uwielbiałam wnuka, ale miałam też swoje plany, swoje życie, o które nikt już nie pytał. Zaczęli też zamawiać drogie jedzenie na dowóz, nie proponując mi nigdy poczęstunku, choć ja codziennie stawałam na rzęsach, by w lodówce było pełno domowego jedzenia. Przypadkowa rozmowa Któregoś wieczoru, kiedy Antoś w końcu zasnął, zeszłam na dół po szklankę wody. Przechodząc obok salonu, usłyszałam ściszone głosy Janka i Marty. Drzwi były lekko uchylone. – Przecież to idealny układ – mówiła Marta, brzmiąc na wyraźnie zadowoloną. – Zaoszczędzimy mnóstwo kasy. Twoja matka i tak siedzi tu sama, nic nie robi, więc to żadna różnica, że my tu jesteśmy. A za to, co dostaniemy z wynajmu naszej kawalerki, odłożymy na większe mieszkanie. Przez rok czy dwa u niej przemęczymy. Zamarłam. Szklanka niemal wypadła mi z rąk. – No tak, ale musimy jej jakoś powiedzieć o tym wynajmie – odparł Janek, trochę niepewnie. – Przecież mówiła, że to na chwilę, żeby pomóc przy małym. – Oj tam, powiesz, że mieliśmy awarię w mieszkaniu i musimy je wynająć, żeby pokryć koszty remontu. Coś wymyślisz. Przecież ona nas nie wyrzuci z dzieckiem na bruk – prychnęła Marta. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Nie chodziło o to, że potrzebowali wsparcia przy dziecku. Chodziło o to, że potraktowali mnie jak naiwną starszą panią, którą można wykorzystać jako darmowy hotel i darmową opiekunkę, żeby sami mogli się bogacić moim kosztem. Samowolne rządy Przez kilka następnych dni chodziłam jak struta. Nie wiedziałam, jak zacząć tę rozmowę, jak skonfrontować ich z tym, co usłyszałam. Mój smutek szybko jednak przerodził się w złość, gdy zobaczyłam, co Marta zrobiła w salonie. Wróciłam z zakupów i zastałam mój ukochany salon – ten sam, w którym przez lata odpoczywałam z mężem – całkowicie przemeblowany. Mój stary, wygodny fotel zniknął, a na jego miejscu stała nowoczesna, krzykliwa komoda, którą kupili kilka dni wcześniej. – Marta, co tu się dzieje? – zapytałam, starając się opanować drżenie głosu. – O, jesteś! – uśmiechnęła się szeroko, jakby nigdy nic. – Zrobiłam trochę porządku. Ten twój fotel był już taki stary i zagracał przestrzeń. Przeniosłam go do garażu. Teraz jest tu o wiele więcej miejsca dla Antosia. – To jest mój dom, Marta. Mój salon i mój fotel – powiedziałam stanowczo. – Nie życzę sobie, żebyś bez pytania zmieniała cokolwiek w moich rzeczach. Jej uśmiech zrzedł. – Przecież my tu mieszkamy, mamo. Musimy mieć jakąś przestrzeń do życia. Nie możemy cały czas czuć się jak goście. – Ale jesteście tu gośćmi! – wypaliłam, nie mogąc się już powstrzymać. – Gośćmi, którzy mieli tu być na chwilę, żeby odpocząć po porodzie, a nie najemcami, którzy planują tu siedzieć latami za darmo, wynajmując w tym czasie swoje mieszkanie! Konfrontacja Marta pobladła. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, do salonu wszedł Janek, zwabiony podniesionymi głosami. – Co tu się dzieje? – zapytał, patrząc na nas zdezorientowany. – Twoja matka ma jakieś pretensje, że przestawiłam ten stary, zniszczony fotel! – oburzyła się Marta, wskazując na mnie oskarżycielsko. – Nie chodzi o fotel, Janek – powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. – Chodzi o to, że słyszałam waszą rozmowę kilka dni temu. Słyszałam o planach wynajmu waszego mieszkania. Zrobiliście sobie ze mnie darmowy hotel, żeby odłożyć na swoje. Janek spuścił wzrok, wyraźnie zakłopotany. Przez chwilę panowała ciężka cisza, przerywana tylko cichym gaworzeniem Antosia z pokoju obok. – Mamo, to nie tak... – zaczął w końcu, jąkając się. – Po prostu pomyśleliśmy, że skoro i tak tu jesteśmy, to bez sensu, żeby tamto mieszkanie stało puste. Chcieliśmy tylko zaoszczędzić na przyszłość. Przecież tobie nie dzieje się krzywda. – Nie dzieje się krzywda? – powtórzyłam z niedowierzaniem. – Gotuję wam, piorę, sprzątam, zajmuję się dzieckiem na zawołanie, a wy traktujecie mnie jak powietrze. Zmieniacie mój dom bez pytania, planujecie moje życie za moimi plecami. Ja wam pomagam z miłości, a wy to po prostu chłodno kalkulujecie. Marta skrzyżowała ręce na piersi, przybierając postawę obronną. – No przecież mówiłaś, że się cieszysz, że tu jesteśmy. Że dom był za duży. Teraz ci przeszkadzamy? – Przeszkadza mi to, jak mnie traktujecie – odpowiedziałam, czując, że zbierają mi się łzy w oczach, ale nie chciałam im na to pozwolić. – Bardzo was kocham i uwielbiam Antosia. Ale to jest mój dom. Ja wyznaczam tu zasady. Jeśli chcecie tu mieszkać dłużej, musimy ustalić jasne warunki. Nowe zasady Przez następne kilkadziesiąt minut odbyła się jedna z najtrudniejszych rozmów w moim życiu. Musiałam stanowczo postawić granice własnemu dziecku. Zażądałam, aby zaczęli dokładać się do rachunków – prąd i woda drastycznie wzrosły, odkąd się wprowadzili. Zapowiedziałam, że nie będę codziennie gotować dla całej trójki, i że muszą zacząć robić własne zakupy. Co najważniejsze, jasno określiłam, że nie jestem darmową nianią na pełen etat, i jeśli potrzebują opieki nad małym, muszą pytać z wyprzedzeniem, czy mam czas i chęci. Janek przyjął to z pokorą, przepraszał i przyznał mi rację. Marta jednak przez resztę wieczoru chodziła nadąsana, unikając mojego wzroku. Następnego ranka, gdy zeszłam na śniadanie, mój stary fotel stał z powrotem na swoim miejscu. Na stole leżała koperta z pieniędzmi na rachunki i krótka kartka od Janka: „Przepraszam, mamo. Będziemy się starać”. Zrobiłam sobie kawę i usiadłam w moim fotelu, patrząc przez okno. Czułam mieszankę ulgi i smutku. Zrozumiałam, że moja relacja z synem i synową nigdy nie będzie taka idealna, jak to sobie wyobrażałam. Wielopokoleniowy dom z marzeń okazał się mitem. Miłość to jedno, ale szacunek do siebie i własnych granic to coś, o co czasem trzeba twardo zawalczyć, nawet z najbliższymi. Bogdana, 62 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj też: „Babcia chce wziąć na wakacje tylko jedno z moich dzieci. Mogłaby się bardziej postarać i zabrać dwoje” „Teściowie nie dołożyli nam złamanego grosza do nowego domu. Ale na grilla wpraszają się co weekend i nawet dzieciom arbuza nie przywożą” „Zabrałam wnuki do Krynicy Morskiej, żeby córka wreszcie odsapnęła. Zamiast wdzięczności spotkała mnie najgorsza zdrada”
„Myślałam, że kolejną ciążą zatrzymam męża przy sobie. Zamiast kwiatów i czułych słówek dostałam cios w serce”
Patrzyłam na te dwie kreski i czułam, że to nasz nowy początek. Kiedy pokazałam mu wynik, spojrzał na mnie lodowato i oznajmił, że od roku ma romans.
Siedziałam na brzegu wanny, wpatrując się w dwie wyraźne kreski. Serce biło mi tak mocno, że czułam jego pulsowanie w skroniach. To było to. Udało się. Po miesiącach starań, mierzenia temperatury, wyliczania dni płodnych i milczącej frustracji, wreszcie trzymałam w rękach dowód na to, że nasze życie zaraz się zmieni. Paweł od dłuższego czasu był jakiś odległy. Nasze małżeństwo po czternastu latach wpadło w rutynę, która powoli nas dusiła. Zaczęliśmy żyć obok siebie. Rano mijaliśmy się w kuchni, rzucając zdawkowe pytania o to, kto zrobi zakupy i o której wróci z pracy. Wieczorami każde z nas wpatrywało się we własny ekran telefonu lub telewizora. Nawet nasze kłótnie straciły dawną pasję, zamieniając się w znużone, pełne irytacji wymiany zdań o niewyrzucone śmieci czy niezapłacone rachunki. Byłam przekonana, że dziecko – nasze drugie dziecko, po tym jak nasz syn Janek skończył dwanaście lat i powoli przestawał nas potrzebować – będzie lekiem na to wszystko. Pamiętałam przecież, jak bardzo Paweł cieszył się z Jasia. Jak z dumą nosił go na rękach, jak angażował się w każdą kąpiel i przewijanie. Chciałam znowu zobaczyć tego mężczyznę. Chciałam, żebyśmy znów byli rodziną skupioną na czymś ważnym. Powrót do przeszłości Wzięłam głęboki wdech i wyszłam z łazienki. Paweł siedział na kanapie, oczywiście z nosem w telefonie. Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam do salonu. – Zrobisz mi kawę? – rzucił, przesuwając kciukiem po ekranie. – Zrobię – odpowiedziałam, czując, jak w środku wszystko we mnie drży z ekscytacji. – Ale najpierw muszę ci coś powiedzieć. Coś ważnego. Wtedy dopiero odłożył telefon i spojrzał na mnie. Jego twarz była pozbawiona wyrazu. Żadnego uśmiechu, żadnego zainteresowania. Tylko znużenie. – Co się stało? Znowu coś z samochodem? – Nie – powiedziałam, siadając obok niego. Chwyciłam jego dłoń, chociaż poczułam, że delikatnie próbuje ją wysunąć z mojego uścisku. – Paweł, udało się. Jestem w ciąży. Uśmiechnęłam się szeroko, czekając na jego reakcję. Wyobrażałam sobie ten moment setki razy. Że mnie przytuli, że w jego oczach pojawią się łzy wzruszenia, że powie, jak bardzo się cieszy. Że to będzie ten punkt zwrotny. Ale Paweł nie zrobił nic z tych rzeczy. Jego twarz stężała, a oczy zwęziły się w szparki. Wpatrywał się we mnie, jakbym właśnie oznajmiła mu, że zaciągnęłam ogromny kredyt i przegrałam go w kasynie. – Słucham? – wykrztusił w końcu, a jego głos był zimny i obcy. – Jestem w ciąży – powtórzyłam, a mój uśmiech zaczął powoli blednąć. – Udało się. Dwie kreski. Wysunął dłoń z mojego uścisku i odsunął się na drugi koniec kanapy. Przez dłuższą chwilę milczał, wpatrując się w dywan. Czułam, jak narasta we mnie panika. – Dlaczego nic nie mówisz? – zapytałam cicho. Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam coś, czego się nie spodziewałam. Złość. Czystą, zimną złość. – Bo nie wierzę w to, co słyszę – powiedział powoli, dobitnie akcentując każde słowo. – Marta, myślisz, że ja chcę znowu przechodzić przez pieluchy? Przez nieprzespane noce, ząbkowanie, całą tę mordęgę? – Ale... przecież zawsze chciałeś dwójkę dzieci... – wyjąkałam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Kiedyś! Dziesięć lat temu! – podniósł głos, wstając z kanapy i zaczynając krążyć po pokoju. – Teraz mam czterdzieści lat, Jasiek jest prawie dorosły, a ty mi fundujesz powtórkę z rozrywki? I to teraz? – Co to znaczy „teraz”? – zapytałam, czując, że pod powierzchnią jego słów kryje się coś jeszcze gorszego. Zatrzymał się i spojrzał na mnie. Zrobił głęboki wdech, jak przed skokiem do zimnej wody. Prawda, której nie chciałam znać – Bo to nie jest dobry moment, Marta. Właściwie... nie ma dobrego momentu. Zmarszczyłam brwi. – Nie rozumiem. Odwrócił wzrok i spojrzał w okno. Jego dłonie nerwowo miętosiły skraj koszuli. – Miałem ci to powiedzieć w ten weekend. Nie chciałem robić tego tak... z marszu. – Powiedzieć mi co? Paweł, o czym ty mówisz? Odwrócił się z powrotem w moją stronę. Jego twarz była napięta, ale w oczach nie było już złości. Była tam tylko zimna determinacja. – Odchodzę, Marta. Świat na moment się zatrzymał. Słowa dotarły do mnie z opóźnieniem, jak echo w pustej sali. Odchodzi? Jak to odchodzi? – Jak to... odchodzisz? Przecież będziemy mieli dziecko. – Ty będziesz miała dziecko – poprawił mnie chłodno. – Ja nie prosiłem o to dziecko. Nic mi nie mówiłaś, że odstawiasz. – To nieprawda! – krzyknęłam, czując, jak ogarnia mnie panika. – Mówiłam ci, że chcę drugiego dziecka! Zgadzałeś się! – Zgadzałem się dla świętego spokoju, bo nie chciałem się z tobą znowu kłócić! – odparował, podnosząc głos. – Ale nie myślałem, że naprawdę to zrobisz. Że spróbujesz mnie w ten sposób zatrzymać. – Zatrzymać? Przed czym? Zapadła cisza. Gęsta, ciężka cisza, w której słyszałam tylko własny urywany oddech. Paweł wpatrywał się we mnie, jakby oceniał, ile jeszcze prawdy zniosę. – Kogoś poznałem – powiedział w końcu, cicho, niemal szeptem. Poczułam się tak, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch. Zgięłam się wpół, opierając dłonie na kolanach. Brakowało mi powietrza. – Kogoś poznałeś... – powtórzyłam bezmyślnie. – Tak. I... to trwa już od roku. Rok. Przez cały rok żyłam w iluzji, że nasze problemy to tylko przejściowy kryzys. Że wystarczy trochę popracować, spędzić więcej czasu razem, mieć wspólny cel. Przez cały ten czas on miał już kogoś innego. Dzielił z kimś życie, emocje, ciało. A ja byłam tylko uciążliwym tłem. – Kto to jest? – zapytałam, czując, jak złość zaczyna wypierać panikę. – To nieważne. – Dla mnie jest ważne! – krzyknęłam, zrywając się z kanapy. – Z kim mnie zdradzasz od roku?! – Z Karoliną – rzucił krótko, odwracając wzrok. Karolina. Jego asystentka. Dziewczyna, która miała może dwadzieścia sześć lat, burzę jasnych loków i uśmiech, który zawsze wydawał mi się irytująco sztuczny. Spotkałam ją kilka razy na firmowych imprezach. Pamiętam, jak podawała mu płaszcz z taką przesadną usłużnością. A ja głupia myślałam, że to po prostu chęć przypodobania się szefowi. Zgliszcza Opadłam z powrotem na kanapę. Nie miałam siły krzyczeć, nie miałam siły płakać. Czułam tylko pustkę. – I co teraz? – zapytałam cicho, wpatrując się w swoje dłonie. – Teraz... teraz musimy pomyśleć, jak to rozwiązać – powiedział, siadając w fotelu naprzeciwko mnie, jakbyśmy byli na spotkaniu biznesowym. – Ja wynajmę mieszkanie. Wyprowadzę się w przyszłym tygodniu. A co do... dziecka... to twoja decyzja, Marta. Ale ja nie chcę brać w tym udziału. Spojrzałam na niego, jakbym widziała go po raz pierwszy w życiu. Mężczyzna, z którym spędziłam czternaście lat, z którym dzieliłam łóżko, wychowywałam syna, planowałam przyszłość, siedział naprzeciwko mnie i chłodno kalkulował, jak pozbyć się problemu, którym nagle się dla niego stałam. – Nie chcesz brać w tym udziału? – powtórzyłam z niedowierzaniem. – Przecież to jest twoje dziecko! – Nie, to jest twoje wyobrażenie o tym, jak ratować to małżeństwo – odpowiedział twardo. – Nie kocham cię, Marta. Od dawna. Próbowałem ci to pokazać, ale ty wolałaś udawać, że wszystko jest w porządku. A ta ciąża... to tylko desperacki krok, żeby mnie zatrzymać. Ale to nie zadziała. Wstał z fotela, zabrał swój telefon i skierował się do przedpokoju. Usłyszałam, jak wkłada buty, chwyta kluczyki do samochodu. Trzasnęły drzwi. Zostałam sama w cichym mieszkaniu. W łazience, na brzegu wanny, wciąż leżał test. Dowód na to, jak bardzo się myliłam. Jak bardzo nie znałam własnego męża i jak bardzo oszukiwałam samą siebie. Chciałam, żeby to dziecko nas połączyło. Zamiast tego stało się katalizatorem, który przyspieszył nieuniknione. Obnażyło prawdę, której tak bardzo nie chciałam dostrzec. Przez następne dni żyłam jak w letargu. Paweł przychodził do domu tylko po to, żeby zabrać swoje rzeczy. Unikał mojego wzroku, odpowiadał półsłówkami. Ja nie pytałam o nic więcej. Nie chciałam wiedzieć, gdzie spędza noce, chociaż doskonale to wiedziałam. Janek szybko zorientował się, że coś jest nie tak. Kiedy zapytał, dlaczego tata wynosi walizki, Paweł powiedział mu tylko, że musi odpocząć. To kłamstwo bolało mnie bardziej niż jego zdrada. A ja? Ja siedziałam w pustym salonie, gładząc się po wciąż płaskim brzuchu. Zostałam sama z rosnącym we mnie życiem, którego on nie chciał. Życiem, które miało być mostem między nami, a stało się przepaścią. Decyzja, co zrobić dalej, ciążyła na mnie jak głaz. Nie miałam pojęcia, jak poradzę sobie sama z niemowlakiem i nastolatkiem. Nie miałam pojęcia, jak poukładać swoje życie na nowo. Ale wiedziałam jedno – już nigdy nie pozwolę, żeby ktokolwiek sprawił, że poczuję się tak nieważna i tak oszukana. Czasem zastanawiam się, czy gdyby nie ciąża, powiedziałby mi prawdę. Czy dalej żyłby w tym swoim wygodnym kłamstwie, wracając do mnie na obiady i do niej na noce? Prawda boli, ale przynajmniej teraz wiem, na czym stoję. Nawet jeśli stoję sama na zgliszczach mojego czternastoletniego małżeństwa. Marta, 38 lat Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
„Miałam mieć cztery tygodnie świętego spokoju. Okazało się, że moja teściowa postanowiła wykorzystać ten czas, by pokazać mi, jak beznadziejną jestem matką”.
Lipiec miał być dla mnie i dla mojego męża, Tomka, miesiącem oddechu. Po intensywnym roku pełnym pracy, przedszkolnych infekcji, awantur o niezjedzone warzywa i chronicznego niedosypiania, perspektywa czterech tygodni wolności wydawała się niemal jak wygrana na loterii. Tomek sam zaproponował, żebyśmy wysłali naszą sześcioletnią Zuzię i czteroletniego Kubę do jego mamy. Danuta mieszkała na wsi, miała duży dom, ogród, a co najważniejsze – była emerytką, która ciągle narzekała, że rzadko widuje wnuki. – Odpoczniesz, kochanie – mówił Tomek, kiedy pakowałam walizki maluchów. – Mama świetnie sobie poradzi. Przecież wychowała mnie i mojego brata, a my jesteśmy w miarę normalni, prawda? Uśmiechnęłam się wtedy. Miałam pewne obawy, bo z Danutą zawsze miałyśmy trochę inne podejście do życia. Ja wierzyłam w rozmowę z dziećmi, tłumaczenie emocji, dawanie im wyboru i wyznaczanie granic bez podnoszenia głosu. Danuta z kolei była zwolenniczką „twardej ręki”, chociaż odkąd na świecie pojawiły się jej wnuki, trochę złagodniała. Tak przynajmniej myślałam. Zuzia i Kuba wyjechali w pierwszą sobotę lipca. Kiedy auto Tomka zniknęło za zakrętem, poczułam mieszankę ulgi i pustki. Przez pierwsze dni dzwoniłam codziennie, ale Danuta zawsze mówiła, że dzieci świetnie się bawią, są grzeczne i żebym się nie martwiła. Postanowiłam w końcu wyluzować. Umówiłam się z koleżankami na wino, nadrobiłam seriale, poszłam do fryzjera. Sielanka trwała do drugiego weekendu, kiedy zorientowałam się, że Zuzia zapomniała swojego ulubionego kocyka, bez którego podobno nie mogła zasnąć. Tomek był na szkoleniu w innym mieście, więc postanowiłam sama pojechać do teściowej w niedzielę rano, żeby zrobić niespodziankę. Czego oczy nie widzą... Podróż autem zajęła mi dwie godziny. Chciałam, żeby dzieciaki miały prawdziwą niespodziankę, więc zaparkowałam przy pobliskim lasku, może 10 minut od domu teściowej. Szłam wolno, delektując się ciepłym, letnim porankiem. Kiedy doszłam do jej furtki, zauważyłam, że jest otwarta. Weszłam na podwórko. Dzieci nigdzie nie było widać. Podeszłam bliżej tarasu, gdzie stał wiklinowy stół i krzesła. Usłyszałam głos teściowej. Rozmawiała z kimś z ożywieniem. – ...i mówię ci, Kryśka, ta dziewczyna kompletnie nie ma pojęcia o wychowaniu – to był głos Danuty, głośny i wyraźny. Zamarłam w pół kroku. Serce podeszło mi do gardła. Za żywopłotem stała sąsiadka, pani Krystyna. – No co ty opowiadasz? – zapytała sąsiadka, wyraźnie zaciekawiona. – Prawdę mówię. Karolina pozwala im na wszystko. Wchodzą jej na głowę. Kuba to taki rozwydrzony bachor, że aż wstyd. A Zuzka? Wczoraj nie chciała zjeść zupy, to wiesz, co jej matka wymyśliła? Żeby jej nie zmuszać! – Danuta prychnęła z oburzeniem. – Powiedziała, że jak zgłodnieje, to zje. I wiesz, co zrobiłam? Czekałam w bezruchu, bojąc się nawet oddychać. – Usadziłam smarkulę przy stole i powiedziałam, że nie odejdzie, dopóki talerz nie będzie pusty. Płakała, rzucała się, ale zjadła. Trzeba je naprawić, Kryśka, bo ta moja synowa to z nich jakieś mięczaki robi. Bezstresowe wychowanie, też coś. Kto to w ogóle wymyślił? Krystyna przytaknęła ze zrozumieniem. – Dobrze robisz, Danusia. Musisz ich wychować, jak należy, bo inaczej na głowę wam wejdą. – No właśnie. Miesiąc u mnie to za mało, ale chociaż spróbuję im trochę dyscypliny wprowadzić. Bo Karolina to potrafi tylko w te swoje mądre książki patrzeć. Stałam tam jak wmurowana. Każde słowo uderzało we mnie jak policzek. „Naprawić”? „Rozwydrzony bachor”? Moje dzieci? Dzieci, które starałam się wychowywać w miłości, ucząc je szacunku, ale też dawania sobie prawa do wyrażania emocji? Czułam, jak złość miesza się z poczuciem zdrady. Danuta zawsze udawała taką nowoczesną babcię, kiedy przyjeżdżała do nas. A teraz, za moimi plecami, robiła z moich dzieci jakieś eksperymenty, łamiąc każdą zasadę, na której opierało się nasze wychowanie. Konfrontacja z teściową Zrobiłam krok w tył. Chciałam uciec, pojechać z powrotem, zadzwonić do Tomka i kazać mu natychmiast zabrać dzieci. Ale z drugiej strony wiedziałam, że jeśli teraz odpuszczę, Danuta wygra. Zawsze uważała, że wie lepiej, i to była okazja, żeby pokazać jej, gdzie jest jej miejsce. Zebrałam w sobie całą odwagę, głośno zamknęłam furtkę, żeby udawać, że dopiero co przyszłam. Podeszłam do tarasu. – Dzień dobry, mamo – powiedziałam głośno. Mój głos drżał, ale starałam się brzmieć pewnie. Danuta drgnęła i odwróciła się gwałtownie. Zobaczyłam, jak kolor odpływa z jej twarzy. Pani Krystyna również wyglądała na zaskoczoną. – Karolina? – wydukała teściowa. – A ty... co ty tu robisz? Przecież miałaś przyjechać dopiero za dwa tygodnie. – Zuzia zapomniała kocyka. Pomyślałam, że wpadnę z niespodzianką – odpowiedziałam, patrząc jej prosto w oczy. Widziałam w nich panikę. Zrozumiała, że wszystko słyszałam. Pani Krystyna szybko się pożegnała i zniknęła za płotem. Zostałyśmy same. – Gdzie są dzieci? – zapytałam chłodno. – Bawią się w pokoju na górze – odpowiedziała, unikając mojego wzroku. – Świetnie. Pójdę je spakować. Danuta wreszcie na mnie spojrzała. Jej oczy zwęziły się. – Spakować? O czym ty mówisz, Karolina? Przecież miały być u mnie przez cały lipiec. – Słyszałam twoją rozmowę z Krystyną – powiedziałam, a słowa same popłynęły z moich ust. – Słyszałam, jak mówiłaś o moich dzieciach. O tym, że chcesz je „naprawić”. O zmuszaniu Zuzi do jedzenia. O tym, jak nazwałaś Kubę „rozwydrzonym bachorem”. Teściowa zaczerwieniła się. Przez chwilę wyglądała, jakby chciała zaprzeczyć, ale w końcu uniosła brodę. – Bo taka jest prawda, Karolino – powiedziała twardo. – Jesteś za miękka. Dzieci potrzebują dyscypliny, a ty im na wszystko pozwalasz. Ktoś musiał wziąć sprawy w swoje ręce. – Nie masz prawa! – podniosłam głos. – To są moje dzieci, mamo. Moje i Tomka. My decydujemy, jak je wychowujemy. Jeśli nie podoba ci się nasze podejście, to nie musisz się nimi opiekować. Ale nie pozwolę, żebyś robiła z nich ofiary swoich staroświeckich metod wychowawczych za moimi plecami. – O czym ty mówisz? Jakie ofiary? – prychnęła. – Wychowałam dwóch wspaniałych synów, a ty robisz ze mnie jakiegoś potwora. – Robisz z siebie kogoś, komu nie mogę ufać – odpowiedziałam cicho, ale z naciskiem. – Ufałam ci. Myślałam, że jesteś po naszej stronie, że wspierasz nas jako rodziców. A ty chciałaś wykorzystać ten czas, żeby udowodnić, że jestem złą matką. Odwróciłam się i weszłam do domu. Serce waliło mi jak młotem, kiedy wchodziłam po schodach. Na piętrze zastałam dzieci bawiące się klockami. Kiedy mnie zobaczyły, Zuzia rzuciła mi się na szyję. – Mamusia! – krzyknęła. – Cześć, skarbie. Pakujemy się. Wracamy do domu – powiedziałam, starając się uśmiechnąć. Powrót i konsekwencje Droga powrotna minęła w milczeniu. Dzieci były zmęczone i zaskoczone, że wracamy już do domu. Ja próbowałam skupić się na drodze, ale tak naprawdę analizowałam wszystko, co się wydarzyło. Zastanawiałam się, co powie Tomek. Wiedziałam, że będzie trudniej. To w końcu jego matka. Kiedy wieczorem wrócił do domu i zobaczył walizki w przedpokoju, zbladł. – Co się stało? – zapytał, wchodząc do kuchni. Opowiedziałam mu wszystko. Ze szczegółami. O podsłuchanej rozmowie, o słowach Danuty, o zmuszaniu Zuzi do jedzenia, o tym, że uważała mnie za nieudolną matkę. Tomek słuchał w milczeniu. Z każdym moim słowem jego twarz stawała się coraz bardziej napięta. – Nie wierzę... – wyszeptał, kiedy skończyłam. – Tomek, ja nie mogę jej już ufać. Zrozum to. Ona celowo to robiła. Chciała nam dzieci „naprawić”. Złapał się za głowę i opadł na krzesło. – Jutro do niej zadzwonię. Porozmawiam z nią – obiecał. I rzeczywiście zadzwonił. Słyszałam tylko urywki tej rozmowy. Tomek był stanowczy, chociaż jego głos drżał. Powiedział matce, że nie ma prawa podważać naszych decyzji wychowawczych. Że bardzo nas zawiodła. Danuta oczywiście nie przeprosiła. Uznała, że my po prostu „nie potrafimy przyjąć krytyki” i że „kiedyś jeszcze wspomnimy jej słowa”. Nasze relacje z teściową są chłodne. Nie wyobrażam sobie, by jeszcze kiedyś zostawić dzieci pod jej opieką. Czasami zastanawiam się, czy nie zareagowałam zbyt ostro. Może powinnam była po prostu zwrócić jej uwagę i dać szansę? Ale kiedy patrzę na Zuzię i Kubę, wiem, że podjęłam dobrą decyzję. Zaufanie to coś, na co pracuje się latami. A zniszczyć je można jednym zdaniem, wypowiedzianym szeptem do sąsiadki zza płotu. Karolina, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek” „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
„Chciałam odpocząć od dzieci, więc pojechaliśmy z mężem na luksusowe wczasy all inclusive w Grecji. Los z nas zakpił”
„Miało być spokojnie i beztrosko, tymczasem wydarzyło się coś, co przewróciło mój świat do góry nogami. Aż kolana się pode mną ugięły, gdy zobaczyłam...”
Odliczałam dni do tego wyjazdu. Tygodniami planowałam każdy szczegół: rezerwacja hotelu z widokiem na morze, wybór ubrań, które sprawią, że znowu poczuję się atrakcyjna, a nie tylko jak matka dwojga zbuntowanych nastolatków. Grecja wydawała się idealnym miejscem. Słońce, dobre jedzenie i brak codziennych obowiązków miały sprawić, że Krzysztof i ja znów znajdziemy dla siebie czas. Ostatnie miesiące były trudne. Kłóciliśmy się o wszystko – o to, kto ma odwieźć syna na trening, o rachunki, o to, że ja ciągle sprzątam, a on siedzi w telefonie. Zaczęliśmy się od siebie oddalać. Ten wyjazd był jak koło ratunkowe, które miało utrzymać nasze małżeństwo na powierzchni. – Zobaczysz, będzie cudownie – powiedziałam, pakując do walizki nową, zwiewną sukienkę. – Tylko my, plaża i święty spokój. Krzysztof uśmiechnął się, ale w jego oczach widziałam to samo zmęczenie, co w swoich. – Jasne, kochanie. Odpoczniemy – mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu laptopa. Kiedy dotarliśmy na miejsce, wszystko wydawało się idealne. Pokój był przestronny, z dużym balkonem i widokiem, który zapierał dech w piersiach. Ciepłe powietrze pachniało morzem i kwitnącymi oleandrami. Pierwszego popołudnia zeszliśmy do hotelowego baru, żeby uczcić początek urlopu. Usiedliśmy przy stoliku z widokiem na basen. – No to za nas – powiedział Krzysztof, podnosząc szklankę. – I za to, żebyśmy przez tydzień nie myśleli o problemach. Uśmiechnęłam się i już miałam coś odpowiedzieć, kiedy mój wzrok padł na mężczyznę stojącego kilka metrów dalej, przy samym barze. Znajoma twarz w tłumie Początkowo myślałam, że to przywidzenie. Złudzenie wywołane słońcem i procentami. Zamrugałam kilka razy, ale obraz nie zniknął. To był on. Bartek. Mój pierwszy mąż. Nie widziałam go od prawie dziesięciu lat. Nasze rozstanie nie było dramatyczne, po prostu oboje doszliśmy do wniosku, że chcemy od życia czegoś innego. On chciał swobody, podróży i braku zobowiązań, ja marzyłam o stabilizacji i rodzinie. Rozwiedliśmy się kulturalnie, bez rzucania talerzami i walki o majątek. Potem każde poszło w swoją stronę. Teraz stał przy barze, opalony, uśmiechnięty, z lekkim zarostem, który dodawał mu uroku. Zawsze był przystojny, ale teraz wyglądał jakoś… spokojniej. Bardziej pewnie siebie. Zamarłam. Moje serce zaczęło bić szybciej, a w gardle poczułam suchość. – Sandra? Wszystko w porządku? – zapytał Krzysztof, zauważając moją minę. – Tak… tak, jasne. Po prostu… chyba zobaczyłam kogoś znajomego. W tym momencie do Bartka podeszła kobieta. Była młodsza ode mnie, z burzą ciemnych loków i figurą, której nie powstydziłaby się modelka. Uśmiechnęła się do niego, a on objął ją w talii i pocałował w policzek. Zaraz potem podbiegł do nich mały chłopiec, może czteroletni, i uczepił się nogi Bartka. Bartek roześmiał się, podniósł go wysoko do góry i coś powiedział, a cała trójka wybuchnęła śmiechem. To był cios. Nie dlatego, że go kochałam – to uczucie dawno wygasło. Ale dlatego, że wyglądał na niewyobrażalnie szczęśliwego. Znalazł kobietę, założył rodzinę – zrobił to wszystko, przed czym tak bardzo uciekał, kiedy byliśmy razem. – Kto to jest? – zapytał Krzysztof, śledząc mój wzrok. – Bartek – odpowiedziałam cicho. Krzysztof zmarszczył brwi. – Twój były mąż? Tutaj? Jaki ten świat jest mały. Jego ton był lekki, niemal rozbawiony. Nie rozumiał, co się we mnie działo. Nie rozumiał, że ten widok zburzył mój starannie budowany spokój. Początek absurdalnej gry Od tego momentu wakacje przestały być odpoczynkiem. Zamiast skupić się na Krzysztofie i naszym wspólnym czasie, zaczęłam obsesyjnie obserwować Bartka i jego nową rodzinę. Zauważałam wszystko. Jak się do siebie uśmiechali, jak spędzali czas na basenie, jak jedli kolację. Wydawali się tacy beztroscy. Tacy idealni. A ja? Ja czułam się jak szara mysz przy boku zmęczonego życiem mężczyzny. Nagle wszystko, co robił Krzysztof, zaczęło mnie drażnić. To, że na plaży czytał książkę, zamiast ze mną rozmawiać. To, że wolał iść wcześnie spać, zamiast siedzieć w barze. To, że nie patrzył na mnie z takim zachwytem, z jakim Bartek patrzył na swoją nową żonę. Poczułam irracjonalną potrzebę, żeby udowodnić Bartkowi – i sobie – że moje życie jest równie wspaniałe, a nawet lepsze. Zaczęłam zachowywać się inaczej. Głośniej się śmiałam, kiedy przechodzili obok. Ostentacyjnie całowałam Krzysztofa przy basenie, choć zazwyczaj unikaliśmy publicznych czułości. Zamawiałam najdroższe drinki w barze i dawałam duże napiwki obsłudze, żeby pokazać, że świetnie nam się powodzi. Krzysztof był zdezorientowany. – Sandra, co ty robisz? – zapytał pewnego wieczoru. – Przecież mówiłaś, że musimy uważać na budżet. – Jesteśmy na wakacjach! – odparłam z wymuszonym uśmiechem. – Kiedy mamy zaszaleć, jak nie teraz? Kątem oka widziałam, że Bartek i jego żona siedzą dwa stoliki dalej. Chciałam, żeby zauważyli, jak świetnie się bawimy. Chciałam, żeby pomyślał: „Szkoda, że ją straciłem”. Ale on nawet na mnie nie patrzył. Zmęczenie materiału Z każdym dniem byłam coraz bardziej zmęczona tą maskaradą. Każde wyjście z pokoju wymagało ode mnie pełnego makijażu i starannie dobranej stylizacji. Nie mogłam po prostu założyć luźnych spodenek i pójść na plażę. Musiałam wyglądać perfekcyjnie, na wypadek, gdybym na nich wpadła. Moje zachowanie zaczęło rodzić konflikty. Krzysztof miał dość mojego ciągłego poprawiania go i sztucznych uśmiechów. – Przestań grać, Sandra – powiedział ostro pewnego popołudnia, kiedy zwróciłam mu uwagę, że głośno siorbie sok. – Jesteśmy tu, żeby odpocząć, a ty zachowujesz się, jakbyśmy brali udział w jakimś konkursie. – Wcale nie! Po prostu chcę, żeby te wakacje były wyjątkowe – broniłam się, czując, że zaraz wybuchnę płaczem. – Wyjątkowe? Od kilku dni jesteś spięta jak struna. Nie da się z tobą normalnie porozmawiać. Jeśli tak ma wyglądać to ratowanie naszego małżeństwa, to ja chyba wolę wrócić do domu. Jego słowa uderzyły we mnie z całą siłą. Miał rację. Zamiast naprawiać nasze relacje, niszczyłam je jeszcze bardziej. A wszystko przez mężczyznę, który był dla mnie przeszłością. Wieczorem zeszłam sama do baru. Krzysztof wolał zostać w pokoju. Usiadłam w kącie, czując się żałośnie. Cały ten wyjazd to była jedna wielka pomyłka. Nagle usłyszałam znajomy głos. – Sandra? Podniosłam wzrok. Bartek stał obok mojego stolika. Moment prawdy – Cześć, Bartek – powiedziałam, starając się, by mój głos brzmiał swobodnie. – Mogę się przysiąść? – zapytał, wskazując na krzesło naprzeciwko. Skinęłam głową. Usiadł i spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem. – Widziałem cię już pierwszego dnia, ale nie byłem pewien, czy chcesz rozmawiać. Dobrze wyglądasz. – Dziękuję. Ty też. Gratuluję rodziny. Bartek uśmiechnął się szerzej, a jego oczy nabrały ciepłego blasku. – Dzięki. To moje największe szczęście. Wiesz, długo mi zeszło, zanim zrozumiałem, co jest w życiu ważne. Dopiero przy Magdzie poczułem, że chcę się ustatkować. Jego słowa zabolały, choć nie powinnam była się tym przejmować. Ze mną tego nie czuł. To bolało w moje kobiece ego. – Wyglądacie na bardzo szczęśliwych – powiedziałam cicho. – Bo jesteśmy. Choć oczywiście, jak to w życiu, bywa różnie. Młody daje nam popalić, noce są często nieprzespane, ale nie zamieniłbym tego na nic innego. Spojrzał na mnie uważnie. – A ty? Jak ci się układa? Widziałem cię z mężem. Chciałam mu opowiedzieć bajkę o moim idealnym życiu. O wspaniałych dzieciach, sukcesach zawodowych i mężu, który nosi mnie na rękach. Ale nagle poczułam, że nie mam już na to siły. – Różnie, Bartek. Bywa bardzo ciężko – powiedziałam, a głos mi lekko zadrżał. – Mamy dwoje nastolatków. Praca, dom, ciągły stres. Ten wyjazd miał być odpoczynkiem, a okazał się… no, trudny. Spodziewałam się litości albo triumfu w jego oczach. Zamiast tego zobaczyłam zrozumienie. – Życie, prawda? – westchnął. – Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Ale widziałem, jak na ciebie patrzy. Zależy mu na tobie. – Skąd wiesz? Ostatnio tylko się kłócimy. – Bo kiedy dzisiaj po południu miałaś do niego pretensje… widziałem, że nie jest zły, tylko mu przykro. A komuś, komu nie zależy, nie jest przykro. Zamilkłam. Bartek dopił i wstał. – Fajnie było cię spotkać, Sandra. Trzymaj się. I nie bądź dla niego taka ostra. Widać, że chłop się stara. Odszedł, a ja zostałam sama z własnymi myślami. Powrót do rzeczywistości Siedziałam w barze jeszcze przez godzinę. Zrozumiałam, jak bardzo się pogubiłam. Zamiast docenić to, co mam, zaczęłam gonić za iluzją idealnego życia, porównując się do kogoś, kogo droga była zupełnie inna niż moja. Zazdrościłam Bartkowi beztroski, nie widząc, że ta beztroska to tylko fragment obrazka z wakacji. Przecież sami też mieliśmy takie momenty, kiedy dzieci były małe, a my byliśmy wpatrzeni w siebie jak w obrazek. Tylko że z czasem życie przyniosło zmęczenie i rutynę. Ale Krzysztof tu był. Pojechał ze mną na te wakacje, żeby spróbować to naprawić. A ja zrujnowałam połowę wyjazdu swoimi kompleksami. Wróciłam do pokoju. Krzysztof spał. Położyłam się obok niego, ostrożnie, żeby go nie obudzić. Patrzyłam na jego twarz, oświetloną delikatnym światłem księżyca. Miał więcej zmarszczek niż dziesięć lat temu, a w jego włosach pojawiła się siwizna. Ale to z nim przeżyłam najtrudniejsze i najpiękniejsze chwile mojego życia. Rano obudziłam się wcześnie. Krzysztof jeszcze spał. Wstałam, zmyłam wczorajszy makijaż, ubrałam stare, wygodne szorty i luźną koszulkę. Kiedy otworzył oczy, uśmiechnęłam się do niego. – Przepraszam – powiedziałam cicho. – Za te ostatnie dni. Za to, że zachowywałam się jak idiotka. Zrozumiałam, że nie muszę nikomu nic udowadniać. Krzysztof przetarł oczy i spojrzał na mnie zdziwiony. – Naprawdę? – Naprawdę. Chodźmy na plażę. I jeśli masz ochotę czytać książkę przez cały dzień, to obiecuję, że nie powiem ani słowa. Uśmiechnął się, tym razem szczerze, i przyciągnął mnie do siebie. – Wolałbym pójść na spacer. Tylko we dwoje. Reszta wakacji była inna. Przestałam rozglądać się za Bartkiem i jego żoną. Kiedy mijaliśmy ich w holu, kiwałam tylko głową z uśmiechem. Zrozumiałam, że jego szczęście nie umniejsza mojego. Moje życie nie było idealne. Nasze małżeństwo wymagało sporo pracy. Ale to było moje życie, prawdziwe i wartościowe, ze wszystkimi jego wadami. Po powrocie do domu czekała na nas góra prania, zrzędzące nastolatki i rachunki do zapłacenia. Ale jakoś łatwiej było nam to wszystko znieść. Czasem wciąż łapię się na tym, że patrzę na innych i zastanawiam się, czy mają lepiej. Ale wtedy przypominam sobie Grecję, smak słonego wiatru i to dziwne uczucie ulgi, kiedy przestałam udawać kogoś, kim nie jestem. Sandra, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?” „Mąż wrócił z delegacji w Hiszpanii dziwnie milczący. Gdy rozpakowywałam jego walizkę, z bocznej kieszeni wypadło małe zawiniątko” „Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
„W marynarce męża znalazłam zdjęcie ciążowego USG. W najgorszych snach nie podejrzewałam, jaką tajemnicę skrywał przede mną”
Przez lata starałam się o dziecko. Czułam, że moje ciało mnie zawodzi, a on zawsze trzymał mnie za rękę. Myślałam, że jesteśmy w tym razem. A potem, zupełnie przypadkiem, włożyłam rękę do kieszeni jego marynarki...
To był zwykły wtorek. Właśnie zbierałam rzeczy do prania. Aleks, mój mąż, wyjechał na dwa dni w delegację. Zostawił swoją ulubioną, granatową marynarkę przewieszoną przez krzesło w sypialni. Zawsze przypominałam mu, żeby wynosił takie rzeczy do pralni chemicznej, ale on oczywiście o tym zapomniał. Wzięłam ją do rąk, żeby sprawdzić, czy nie zostawił w kieszeniach jakichś rachunków czy wizytówek, zanim zaniosę ją do czyszczenia. Włożyłam rękę do prawej kieszeni. Pusto. Sięgnęłam do wewnętrznej. Moje palce natrafiły na coś śliskiego, sztywnego. Wyciągnęłam to na światło dzienne. To był niewielki, prostokątny wydruk. Czarno-biały, charakterystyczny. Zdjęcie USG. Serce podeszło mi do gardła. Patrzyłam na ten mały obrazek i nie potrafiłam złożyć myśli w logiczną całość. Zarysy małego ciałka, rączki, główka. Na samej górze widniała data – sprzed dwóch tygodni. I imię pacjentki. Luiza. Przez chwilę myślałam, że to jakaś pomyłka. Może to zdjęcie siostry Aleksa? Ale jego siostra ma na imię Magda. Może jakiejś koleżanki z pracy, która się pochwaliła? Tylko po co miałby nosić to w wewnętrznej kieszeni marynarki? Prawda, której nie chciałam znać Usiadłam na brzegu łóżka. W głowie huczało. Przez ostatnie pięć lat robiliśmy z Aleksem wszystko, żeby mieć dziecko. Kolejne badania, procedury, łzy, rozczarowania. Za każdym razem, gdy test pokazywał jedną kreskę, zamykałam się w łazience i płakałam, a on siadał pod drzwiami i mówił, że wszystko będzie dobrze. Że damy radę. Że najważniejsze jest to, że mamy siebie. Zaczęłam drżeć. Złapałam za telefon. Mój wzrok padł na szufladę w jego biurku. Aleks nigdy jej nie zamykał na klucz, nie mieliśmy przed sobą tajemnic. Podeszłam tam jak w transie. Otworzyłam ją i zaczęłam przerzucać papiery. Znalazłam wyciągi z jego prywatnego konta, o którym wiedziałam, ale nigdy do niego nie zaglądałam. Przeanalizowałam ostatnie miesiące. Regularne przelewy. Tytuły: „Dla Luizy”, „Na lekarza”, „Wyprawka”. Kwoty były niemałe. Zadzwoniłam do niego. Nie odebrał. Napisałam krótką wiadomość: – Kim jest Luiza? Cisza trwała godzinę. Najdłuższą godzinę w moim życiu. W końcu ekran telefonu się zaświecił. – Ola, nie piszmy o tym. Będę jutro rano. Porozmawiamy. Rozmowa, która zniszczyła wszystko Nie spałam całą noc. Patrzyłam w sufit, wyobrażając sobie wszystkie możliwe scenariusze. Żaden nie był dobry. Kiedy rano usłyszałam klucz w zamku, siedziałam przy kuchennym stole, wciąż w tym samym ubraniu, ze zdjęciem USG leżącym przed moim kubkiem z wystygłą kawą. Aleks wszedł do kuchni. Wyglądał na zmęczonego, ale to nie współczucie czułam na jego widok. – Co to jest? – zapytałam cicho, wskazując na wydruk. Usiadł naprzeciwko mnie. Opuścił głowę, chowając twarz w dłoniach. – To moja była dziewczyna. Zanim się poznaliśmy... Spotkaliśmy się kilka miesięcy temu. Przypadkiem. Zaczęliśmy rozmawiać. Byłem zdołowany naszymi problemami, tym ciągłym napięciem wokół starań o dziecko. Poszliśmy na kawę. Potem... stało się. Patrzyłam na niego i nie wierzyłam. Człowiek, który przez pięć lat trzymał mnie za rękę w klinikach leczenia niepłodności, który mówił, że mnie kocha, zdradził mnie z byłą partnerką i zrobił jej dziecko. – Finansujesz ją. Widziałam wyciągi z konta – mój głos był nienaturalnie spokojny, choć w środku wszystko we mnie krzyczało. – Tak. Zaszła w ciążę. Powiedziała, że nie poradzi sobie sama. Nie mogłem jej tak zostawić. To też moje dziecko, Ola. Ja... ja chciałem ci powiedzieć. Przysięgam. Szukałem odpowiedniego momentu. Życie po katastrofie – Odpowiedniego momentu na co? – zaśmiałam się, ale to był suchy, bolesny dźwięk. – Na to, żeby mi powiedzieć, że masz dziecko z inną kobietą, podczas gdy ja co miesiąc opłakuję naszą bezdzietność? Że budujesz drugą rodzinę za moimi plecami? – Ola, proszę cię. To nic nie zmienia między nami. Kocham cię. Zebrałam z blatu zdjęcie USG i przesunęłam je w jego stronę. – To zmienia wszystko – powiedziałam, wstając od stołu. – Spakuj się. Nie chcę cię tu widzieć. Minęły dwa miesiące. Aleks wyprowadził się do wynajętego mieszkania. Złożyłam pozew o rozwód. Znajomi nie rozumieli, dlaczego z dnia na dzień zakończyłam małżeństwo, które wydawało się idealne. Nie tłumaczyłam im niczego. Siedzę teraz w pustym salonie. Wciąż czasem spoglądam na to puste krzesło, na którym wisiała jego marynarka. Boli. Cholernie boli. Ale wiem, że to był jedyny słuszny wybór. Zdrada to nie tylko akt fizyczny, to miesiące kłamstw, ukrywania prawdy, udawania. Nie mogłabym żyć z człowiekiem, który potrafił tak doskonale grać w tym samym czasie, gdy ja rozpadałam się na kawałki. Ola, 34 lata Zobacz też: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”