Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-30T13:16:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Ciotka z Monachium odwiedziła nas z pustymi rękami. Ma niemiecką emeryturę, a dzieciom żałuje koperty z euro”
items: Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
items: „W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
items: „Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
items: „Wykupiłam mamie drogą wycieczkę do Włoch na Dzień Matki. Myślałam, że odwdzięczy mi się w testamencie, ale czekał mnie szok”
items: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
items: „Brudne nogi i tanie chipsy. Babcia wzięła moją córkę na działkę i tam pozwala jej na wszystko. Rozpuści mi dziecko!” [LIST DO REDAKCJI]
items: Nikt nie chciał jej adoptować. Dziś Zoya Kukushkina nazywana jest najpiękniejszą dziewczynką na świecie
items: Mają zaledwie po trzydzieści kilka lat i właśnie zostali dziadkami. Są zachwyceni!
items: „Zepsuli mi urlop. Nie mogłam patrzeć, jak męczą te biedne konie wjazdem na Morskie Oko!” [LIST DO REDAKCJI]
items: Cała prawda o karmieniu piersią! To nie wygląda jak w reklamie! [ZDJĘCIA]
items: Redaktorki Mamotoja.pl o byciu mamą [CHWILA WZRUSZEŃ NA DZIEŃ MATKI]
items: Myśleli, że to „tylko” bóle wzrostowe. Byli w błędzie!
items: Dziewczynka tańczy z protezą i zachwyca ludzi na całym świecie
items: Prawdziwe historie: po każdym stosunku leżałam z nogami do góry
items: Prawdziwe historie: kiedy po roku starań odpuściliśmy sobie dziecko, zaszłam w ciążę
items: Prawdziwe historie: Noszę zagrożoną ciążę
items: Prawdziwe historie: nie dawałam szans temu związkowi
items: Prawdziwe historie: bałam się, że nie możemy mieć dzieci
items: Prawdziwe historie: nie dostrzegłam tej drugiej kreseczki na teście
items: Prawdziwe historie: jedna mała tabletka zmieniła wszystko
items: Najgłupsze pomysły przedszkolaków - aż strach pomyśleć!
items: Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką?

„Ciotka z Monachium odwiedziła nas z pustymi rękami. Ma niemiecką emeryturę, a dzieciom żałuje koperty z euro”
type: item
date: 2026-05-30T13:15:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: rodzice
subject: rodzina
subject: z życia wzięte
description: Przez tydzień moja mama szykowała się na przyjazd siostry z Niemiec. Wszyscy byli przekonani, że ciotka z Monachium przyjedzie z prezentami dla dzieci i choć symboliczną kopertą w euro. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna.
encoded: Kiedy mama powiedziała, że ciotka Renata przylatuje do Polski, od razu wiedziałam, jak to będzie wyglądało. Wielkie przygotowania, sprzątanie mieszkania od rana, pieczenie sernika i ten tekst powtarzany co chwilę: „Wiesz, Renata całe życie w Niemczech siedzi. Oni tam mają inne pieniądze”. Moja mama od lat żyje wyobrażeniem, że skoro ktoś mieszka za granicą, to dosłownie śpi na euro. A ciotka Renata jest dla niej symbolem „udanej emigracji”. Monachium, niemiecka emerytura, własne mieszkanie, dwa razy w roku wakacje we Włoszech. Mama wszystkim w rodzinie opowiada, że „Renata to sobie życie ustawiła”. Nie ukrywam – sama też myślałam, że przyjedzie z walizką pełną prezentów dla dzieci. Mam dwójkę: roczną córkę i siedmioletniego syna. Ostatni rok finansowo nas dobił. Kredyt, drożyzna, szkoła, rachunki. Każda dodatkowa stówka ma znaczenie, bo 800 plus wszystkiego nie załatwia. A u nas od zawsze było tak, że rodzina z zagranicy przywoziła coś dzieciom. Czekolady, ubrania, zabawki, czasem kopertę z euro. Taka tradycja. „Siebie przywiozłam” Ciotka przyjechała w piątek wieczorem. Elegancka, wypachniona, z nową fryzurą i markową walizką. Syn od razu podbiegł do niej podekscytowany, a ja stałam z małą Aurelką na rękach. Miała poznać ciocię po raz pierwszy. – A co nam przywiozłaś? – wypalił mój syn, zanim zdążyłam go uciszyć. Aż mi się głupio zrobiło. Ciotka tylko się zaśmiała. – Siebie przywiozłam – wypaliła. Zapadła niezręczna cisza. Mama szybko zmieniła temat, ale widziałam jej minę. Była wyraźnie rozczarowana. Ja zresztą też. Bo naprawdę trudno mi uwierzyć, że osoba z niemiecką emeryturą nie mogła wrzucić dzieciom choćby po 20 euro do koperty. Tym bardziej dla Aurelki. Renata nie przyjechała na chrzciny, więc wypadałoby coś małej dać... Restauracja tylko utwierdziła mnie w tym, co pomyślałam Przez cały weekend ciotka opowiadała o swoim życiu w Monachium. O restauracjach, wycieczkach, cenach mieszkań i o tym, jak „Niemcy dbają o seniorów”. Co chwilę podkreślała, że w Polsce j…

mloda-mama-z-malym-dzieckiem-na-rekach-042a067.jpg
width: 1600
height: 1200

Przez 20 lat uważałam teściową za wroga. Jedno znalezisko w jej torebce sprawiło, że spłonęłam ze wstydu
type: item
date: 2026-05-30T10:15:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: z życia wzięte
description: Przez dwadzieścia lat myślałam, że moja teściowa, Maria, szczerze mnie nienawidzi. Od dnia naszego ślubu była jak chłodny cień kładący się na moim małżeństwie z jej jedynym synem. Nigdy nie pochwaliła mojego obiadu, zawsze poprawiała pościel w sypialni, gdy tylko wyszłam z pokoju, a jej prezenty dla naszych dzieci były praktyczne do bólu – wełniane skarpety, grube rajstopy, nigdy zabawka, o której marzyły.
encoded: Dla mnie Maria była uosobieniem surowości i braku empatii. Kiedy zachorowałam i musiałam przejść trudną operację, ona nie przysłała mi nawet kwiatów. Przyszła do naszego domu, wzięła klucze i bez słowa zajęła się dziećmi. Gdy wróciłam ze szpitala, w domu lśniło, a w lodówce stały słoiki z zaprawami, ale ona wyszła, zanim zdążyłam zdjąć płaszcz. Nie usłyszałam „Zdrowiej”, tylko krótkie: „Zupa jest na gazie, nie przypal”. Mój mąż, Paweł, zawsze powtarzał: „Ona taka jest, Aniu. Przeszła w życiu zbyt wiele, by umieć o tym opowiadać”. Nie wierzyłam mu. Myślałam, że to po prostu zły charakter starej, zgorzkniałej kobiety. Znalazłam to w jej torebce i zabrakło mi tchu Prawda przyszła do mnie w najmniej oczekiwanym momencie − w zimny, marcowy wieczór, gdy Maria trafiła do szpitala. Paweł był w delegacji, więc to ja siedziałam na szpitalnym korytarzu, ściskając w dłoniach jej starą, zniszczoną torebkę. Gdy pielęgniarka poprosiła o jej dokumenty, zaczęłam gorączkowo przeszukiwać przegródki. Nie znalazłam tam żadnego listu ani pamiętnika. Znalazłam coś, co zabolało znacznie mocniej. W bocznej kieszonce, zawinięte w sfatygowaną chusteczkę do nosa, leżało zdjęcie. Nie było na nim Pawła, wnuków ani jej zmarłego męża. To było zdjęcie... moje. Wycięte z gazety lokalnej sprzed dziesięciu lat, kiedy dostałam wyróżnienie dla najlepszej nauczycielki w powiecie. Zdjęcie było tak wyświechtane od dotykania, że brzegi niemal rozsypywały się w palcach. Na odwrocie, kulfoniastym pismem, ktoś dopisał: „Moja synowa. Duma rodziny”. Poczułam, jak brakuje mi tchu. Ale to nie był koniec. Obok zdjęcia znalazłam plik małych karteczek − takich, jakie odrywa się z kalendarza. To były notatki robione przez lata. „Ania lubi herbatę z lipy, kupić w zielarskim”. „Ania ma katar, zrobić syrop z cebuli, postawić w piwnicy, żeby nie widziała”. „Kupić wnukom buty z atestem, bo Ania się martwi o ich kręgosłupy”. Wtedy, na tym sterylnym korytarzu, dotarło do mnie, że ta kobieta przez dwie dekady prowadziła cichą…

znalazla-to-w-torebce-tesciowej-c37f031.png
width: 1600
height: 1200

„W starym notesie babci Marii znalazłam dwie zszyte kartki. Gdy przeczytałam jej liścik do mnie, serce mi pękło”
type: item
date: 2026-05-29T14:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Niektóre sekrety są jak uśpione wulkany – potrafią milczeć przez dekady, by nagle, pod wpływem jednego drobnego szczegółu, wybuchnąć i obrócić w popiół całą naszą wiedzę o własnym pochodzeniu. Gdy w miniony weekend porządkowałam rzeczy po mojej ukochanej, zmarłej przed kilkoma miesiącami babci Marii, nie spodziewałam się, że jeden odręcznie zapisany notes na zawsze zmieni moją definicję słowa „mama”.
encoded: Przez trzydzieści lat żyłam w przekonaniu, że moja rodzina była idealna. Moja mama, elegancka i wiecznie zapracowana kobieta sukcesu, rzadko miała dla mnie czas, więc to babcia Maria ukształtowała moją wrażliwość. To ona czytała mi bajki do poduszki, ocierała łzy po rozbitym kolanie i uczyła, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy babcia odeszła, poczułam, że straciłam swój jedyny prawdziwy dom. Wczoraj postanowiłam przejrzeć jej dawną, drewnianą komodę. Na samym dnie szuflady, zawinięty w haftowaną serwetę, leżał gruby, bordowy notes, w którym babcia przez lata własnoręcznie przepisywała dla mnie baśnie Andersena i braci Grimm, gdy byłam małą dziewczynką. Zaszyta strona w starym notesie z bajkami, czyli prawda, która miała zniknąć Zaczęłam kartkować ten pożółkły brulion, chłonąc wzrokiem równe, staranne pismo babci. Przypomniałam sobie każdą noc, gdy czytała mi te opowieści. Jednak na samym końcu notesu, tuż za bajką o Królowej Śniegu, zauważyłam coś dziwnego. Dwie ostatnie kartki zostały ze sobą bardzo gęsto i starannie zszyte grubą, białą nicią. Wyglądało to tak, jakby babcia za wszelką cenę chciała ukryć to, co tam zapisała. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe. Wzięłam małe nożyczki do paznokci i delikatnie, z drżeniem rąk, zaczęłam rozcinać nitkę po nitce. Gdy rozłożyłam sklejone strony, moim oczom ukazała się nie kolejna baśń, ale urzędowy dokument z pieczątką ośrodka adopcyjnego z 1996 roku oraz odręczny list pisany przez babcię Marysię w noc moich narodzin. „Moja najdroższa Natalko” − pisała babcia drżącym pismem. „Gdy czytasz te słowa, pewnie jesteś już dorosłą kobietą. Musisz wiedzieć, że kobieta, którą nazywasz mamą, nie nosiła cię pod sercem. Moja córka, a twoja przyszywana matka, adoptowała cię tylko po to, by ratować swoje małżeństwo i pokazać światu, że jest idealna. Gdy mąż i tak ją zostawił pół roku później, oddała cię mnie, mówiąc, że dziecko niszczy jej karierę. To ja cię wychowałam, to ja walczyłam o ciebie w urzędach i to ja jestem twoją prawdziwą ma…

notes-babci-1c9e4ef.png
width: 1600
height: 1200

„Znalazłam koślawy rysunek dziecka w starym albumie. Wybielona plama kryła mroczny sekret mojego męża”
type: item
date: 2026-05-28T14:15:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kłamstwo
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Myślałam, że jesteśmy idealną, szczęśliwą rodziną. Jeden stary rysunek mojego synka, schowany na dnie szafy, pokazał mi, jak bardzo się myliłam. Gdy pod światło zobaczyłam, co mąż kazał mu zamazać, zabrakło mi tchu.
encoded: Przez siedem lat żyłam w sterylnej, idealnej bajce, którą sama sobie utkałam z codziennych radosnych uśmiechów mojego synka i troskliwości męża. Wystarczyło jednak jedno deszczowe popołudnie i stary szkolny album, bym zrozumiała, że pod tą piękną fasadą kryła się tajemnica, która mogła doprowadzić do niewyobrażalnej tragedii, podczas gdy ja żyłam w błogiej nieświadomości. Wciąż nie potrafię powstrzymać płaczu, a moje serce kołacze się w piersi jak oszalałe. Wszystko wydarzyło się wczoraj, gdy mój siedmioletni syn, Kubuś, poszedł do szkoły, a ja postanowiłam w końcu uporządkować kartony na dnie szafy w sypialni. Znalazłam tam jego album z rysunkami z przedszkola. Przeglądałam te koślawe domki, słoneczka i autka, uśmiechając się pod nosem, aż dotarłam do rysunku zrobionego rok temu, na przełomie zimy i wiosny. Przedstawiał naszą trójkę − mnie, mojego męża Tomka i Kubusia. Jednak w rogu kartki, tuż obok postaci taty, znajdowała się wielka, brzydka plama zrobiona grubą warstwą białego korektora biurowego. Wyglądało to tak, jakby dziecko chciało coś tam rozpaczliwie wymazać. Biała plama na rysunku siedmiolatka, czyli ślad, który zaczął parzyć Zaczęłam przyglądać się tej kartce pod światło. Korektor był stary, zaczął się łuszczyć. Z czystej, babskiej ciekawości wzięłam mały pilniczek i zaczęłam delikatnie, milimetr po milimetrze, zdrapywać białą warstwę. Spodziewałam się tam zobaczyć nabazgranego potwora albo nieudaną próbę narysowania psa. Gdy spod bieli wyłonił się czarny kształt, w pokoju zapadła tak przerażająca cisza, że słyszałam bicie własnego serca. Kubuś narysował tam wielki samochód z pękniętą szybą, a obok postać taty, który trzymał się za głowę. Pod spodem, dziecięcym pismem, było napisane: „Sekret taty i Kubusia. Mama ma nie wiedzieć”. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Moje myśli natychmiast cofnęły się o rok, do lutego, kiedy mój mąż wrócił wieczorem z synem z sanek. Pamiętam, że Tomek był wtedy dziwnie blady, a na boku naszego auta zo…

tajemnica-starego-rysunku-ec89ea8.png
width: 1600
height: 1200

„Wykupiłam mamie drogą wycieczkę do Włoch na Dzień Matki. Myślałam, że odwdzięczy mi się w testamencie, ale czekał mnie szok”
type: item
date: 2026-05-22T11:33:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Dzień Matki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Przez całe dorosłe życie wierzyłam, że miłość to rodzaj transakcji. Może to brzmi brutalnie, ale w moim domu rodzinnym nic nie było za darmo. Moja mama, kobieta silna, ambitna i zawsze nienagannie ubrana, rzadko nagradzała nas ciepłym słowem. Zamiast tego liczyły się wyniki: oceny na świadectwie, prestiżowe studia, a później stanowisko w korporacji. „Inwestuję w ciebie, Aniu, więc oczekuję, że nie przynieś wstydu” – powtarzała, gdy kupowała mi kolejny kurs językowy.
encoded: Kiedy więc zaczęłam zarabiać naprawdę duże pieniądze, postanowiłam grać według jej zasad. Chciałam być najlepszą córką, taką, którą mogłaby się pochwalić przed koleżankami przy kawie. Na Dzień Matki postanowiłam zaszaleć. Wykupiłam jej dwutygodniową wycieczkę objazdową po Włoszech − luksusowe hotele w Toskanii, prywatny przewodnik w Rzymie, kolacje przy winie. Kosztowało mnie to trzy pensje, ale czułam satysfakcję. Gdzieś z tyłu głowy, w tej mniej chlubnej części moich myśli, tliła się nadzieja: mama widzi moje starania. Nasz rodzinny dom, piękna willa pod miastem, na pewno w końcu przypadnie mnie, a nie mojemu bratu, Piotrkowi, który wiecznie „szukał siebie”, pracując dorywczo w schroniskach dla zwierząt. Gdy notariusz czytał testament, prawie spadłam z krzesła Mama wróciła z Włoch odmieniona. Była opalona, radosna, ale... dziwnie milcząca. Nie dziękowała mi wylewnie. Powiedziała tylko: „To była bardzo ważna lekcja, Aniu”. Trzy miesiące później mama zmarła, zostawiając nas w totalnym szoku. Tydzień po pogrzebie siedzieliśmy z Piotrkiem w kancelarii notarialnej. Byłam pewna swego. Przecież to ja dbałam o jej prestiż, to ja fundowałam luksusy, to ja byłam tą udaną inwestycją. Kiedy notariusz zaczął czytać testament, moje dłonie zacisnęły się na oparciu krzesła. „Dom wraz ze wszystkimi oszczędnościami zapisuję mojemu synowi, Piotrowi” − przeczytał urzędnik. Zamurowało mnie. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy, a w sercu rośnie potworna fala żalu i wściekłości. „Zdradziła mnie” − pomyślałam. „Wykorzystała moją hojność i zostawiła z niczym”. Ale notariusz nie skończył. „Mojej córce, Annie, zapisuję małą drewnianą szkatułkę z sypialni oraz... list, który napisałam w Wenecji”. Otworzyłam szkatułkę. Pod zdjęciami leżał list Piotrek patrzył na mnie z przerażeniem i współczuciem, ale ja wybiegłam z biura, nie chcąc na niego patrzeć. Dopiero wieczorem, w samotności, otworzyłam szkatułkę. W środku nie było biżuterii. Leżały tam stare zdjęcia − ja i mama, gdy miałam pięć lat…

wykupilam-mamie-wycieczke-c883966.png
width: 1600
height: 1200

„Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
type: item
date: 2026-05-19T19:08:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Nigdy nie sądziłam, że zapach starego pudełka po piernikach może sprawić, że dorosła kobieta osunie się na podłogę w kuchni i wybuchnie płaczem, którego nie da się uciszyć. A jednak to właśnie ten metalowy pojemnik, schowany na samym dnie szafy w domu mojej mamy, stał się kluczem do tajemnicy, którą nosiła w sercu przez trzydzieści lat. Tajemnicy o miłości tak wielkiej, że aż bolesnej w swojej ciszy.
encoded: Moja mama, Janina, zawsze była kobietą konkretną. W naszym domu nie było miejsca na zbędne czułości czy wylewne wyznania. Kochała nas czynem − czystymi ubraniami wyprasowanymi w kant, ciepłą zupą czekającą na stole punktualnie o piętnastej i surowym spojrzeniem, gdy oceny w szkole nie były takie, jakich oczekiwała. Jako dziecko często zazdrościłam koleżankom mam, które przytulały je bez powodu, plotkowały o chłopakach i płakały na wzruszających filmach. Moja mama była jak skała. Solidna, niezawodna, ale chłodna. Kiedy odeszła, nagle i cicho, siedząc w swoim ulubionym fotelu z niedokończoną robótką na drutach, poczułam przerażającą pustkę, ale też dziwny rodzaj żalu − za tym wszystkim, czego nigdy sobie nie powiedziałyśmy. Sprzątanie jej domu było jak przedzieranie się przez muzeum powściągliwości. Każda rzecz miała swoje miejsce, każda szafka była uporządkowana. Aż do momentu, gdy weszłam do spiżarni. Zaczęłam czytać i świat przestał istnieć W rogu, za słoikami z jagodami, leżało to pudełko. Pamiętałam je z dzieciństwa − kiedyś trzymała w nim guziki. Otworzyłam je, spodziewając się brzęku plastiku, ale zamiast tego zobaczyłam plik pożółkłych kartek, przewiązanych zwykłą, szarą dratwą. To nie były listy od kogoś innego. To były listy mamy. Do mnie. Zaczęłam czytać, a świat wokół mnie przestał istnieć. „14 marca 1994 roku. Dzisiaj kończysz siedem lat, moja mała córeczko. Patrzyłam, jak zdmuchujesz świeczki na torcie i tak bardzo chciałam cię porwać w ramiona, wycałować te piegowate policzki i powiedzieć, że jesteś całym moim światem. Ale nie potrafię. Boję się, że jeśli raz pęknę, jeśli pokażę ci, jak bardzo się o ciebie boję i jak bardzo cię kocham, to życie cię skrzywdzi. Chcę, żebyś była twarda, silniejsza ode mnie. Wybacz mi moją surowość, kochanie. Robię to tylko po to, żebyś nigdy nie musiała czuć się tak krucha, jak ja dzisiaj”. „Chciałam wybiec i krzyczeć, żebyś została” Kolejne kartki były zapisem wszystkich moich ważnych momentów. Mama pisała o tym, jak płak…

listy-od-matki-46f2cbd.png
width: 1600
height: 1200

„Brudne nogi i tanie chipsy. Babcia wzięła moją córkę na działkę i tam pozwala jej na wszystko. Rozpuści mi dziecko!” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-07-20T08:54:13.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dyscyplina
subject: list
subject: prawdziwe historie
subject: rodzinne wakacje
subject: z życia wzięte
description: Wczoraj wzięłam wolny dzień i pojechałam na działkę moich rodziców. I do wczoraj uważałam, że pomysł, by córka spędziła tam część wakacji, jest rewelacyjny. Świeże powietrze, trzy kroki na plażę nad rzeką, na działce zatrzęsienie ekologicznych truskawek, malin, marchewek, pomidorów… Nawet nie przyszło mi do głowy, że popełniam straszny błąd.
encoded: Bardzo się myliłam co do mojej mamy, którą do tej pory uważałam za rozsądną kobietę. Według męża i mojego ojca nie dzieje się nic złego… Córka jest wręcz zachwycona. Ale ja na samą myśl, co tam się dzieje, dostaję gęsiej skórki. Codzienne „święto brudasa” Kiedy przyjechałam, Julka jeszcze spała. Było około godziny 11, więc postanowiłam ją obudzić. Odchyliłam kołderkę, żeby połaskotać ją delikatnie w stopę. I zatkało mnie. Nogi były brudne jak święta ziemia! Jak można położyć 5-letnie dziecko spać i nie dopilnować, żeby miało czyste nóżki?! Odruchowo obejrzałam jej dłonie. Czarne pazury, ręce lepiące, podrapane… Zrobiło mi się słabo. Juleczka się obudziła i od razu zaczęła opowiadać, jak tu jest super. – Widzę, że wczoraj babcia zrobiła ci nawet dzień brudaska – zagaiłam, wymownie patrząc na jej stopy. – Codziennie mamy święto brudasa – zaśmiała się Julka. Pomyślałam, że to faktycznie „super”. I już mocno zaniepokojona zapytałam o mycie zębów. Usłyszałam tylko „Raz myłam”. Od tygodnia moje dziecko raz myło zęby! I to będąc pod opieką mojej matki, która wychowywała mnie i brata w kulcie dbania o zęby i o higienę w ogóle. Zamiast malin i marchewek: tanie chipsy i cukierki A to wcale nie był koniec. Okazało się bowiem, że moja matka zgromadziła zapasy cukierków i chipsów. Nawet nie chciałam myśleć o tym, jak często uzupełnia je o nowe „przysmaki”. – Babcia ci to kupiła? – zapytałam Julkę, biorąc do ręki opakowanie po najtańszych chrupkach. – Ja wybrałam, babcia kupiła – usłyszałam w odpowiedzi. Musiałam się przejść, żeby ochłonąć i nie zrobić matce awantury. Poszłam nad rzekę i zastanawiałam się, co mam zrobić. Czy zabrać dziecko z powrotem do domu, czy spróbować porozmawiać z mamą? OK, nie ustalałam z nią żadnych zasad dotyczących pobytu Julii, ale… nie miałam pojęcia, że zostaną zaniedbane tak podstawowe rzeczy. Szkoda, że jeszcze nie dają jej piwa (w końcu są wakacje) Wróciłam i zastałam córkę z dziadkami przy szklaneczkach z jakąś podróbką coli. W domu Julka nigdy n…

imgxduYYu-cdf5788.png
width: 940
height: 788

Nikt nie chciał jej adoptować. Dziś Zoya Kukushkina nazywana jest najpiękniejszą dziewczynką na świecie
type: item
date: 2021-10-13T09:15:29.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
description: Zoya Kukushkina znalazła kochający dom i nowych rodziców, ale nie zapomniała o przeszłości. Teraz pomaga dzieciom z domów dziecka, by do nich także uśmiechnął się los.
encoded: Historia życia Zoyi Kukushkiny to gotowy materiał na hollywoodzką produkcję o współczesnym Kopciuszku. Jeszcze kilka lat temu nikt nie chciał jej adoptować i wciąż wracała do sierocińca. Dziś ma kochająca rodzinę i jest jedna z najbardziej rozpoznawalnych dziecięcych modelek. Trudne dzieciństwo Zoyi Kukushkiny Zoya Kukushkina przyszła na świat w 2011 roku na Syberii. Jej mama zmarła podczas porodu, a opiekę nad dziewczynką przejęła babcia – nikt nie wiedział, kto jest ojcem dziecka. Niestety dla starszej kobiety opieka nad maluchem była zbyt trudna i oddała wnuczkę do domu dziecka. Los nie oszczędzał Zoyi. Ze względy na duże problemy z koncentracją, przyswajaniem informacji, pamięcią, a także trudności z mówieniem, ciężko było jej znaleźć kochającą rodzinę. Kolejni potencjalni rodzice oddawali ją z powrotem do sierocińca, gdyż nie potrafili sobie poradzić z jej problemami zdrowotnymi. Pewnego dnia do ośrodka przybyła ekipa Change One Life. Fundacja nagrała krótki materiał wideo, dzięki któremu dziecko miało mieć większe szanse na adopcję. Zoyę dostrzegła Tatiana Kukushkina z Tatarstanu, jednak nie od razu podjęła decyzję o adopcji. Wiedząc, że dziewczynka ma specjalne potrzeby, obawiała się, że ona i jej mąż nie dadzą rady zapewnić jej odpowiedniej opieki i długo zwlekali z ostateczną decyzją. Jednocześnie zaczęli coraz bardziej interesować się losem Zoyi, a także jej stanem zdrowia. Gdy dziewczynka po raz kolejny została oddana do domu dziecka, rodzina nie wahała się ani chwili dłużej, by adoptować dziewczynkę. Mała Zoya szybko odnalazła się w nowym miejscu, zyskując kochających rodziców i rodzeństwo. Z sierocińca na wybieg Jak Zoya została modelką? W większości przypadków to rodzice chcą takiej kariery dla dziecka. Adopcyjni rodzice nawet o tym nie myśleli, jednak Tatiana zaczęła dostawać masę propozycji, a także wiele osób zwracało jej uwagę na urodę dziewczynki. W końcu zdecydowała się na sesję zdjęciową i od tamtej pory kariera dziewczynki nabrała rozpędu. Dziś…

KNzPFi-120572-1007fcf.jpg
width: 1720
height: 1236

Mają zaledwie po trzydzieści kilka lat i właśnie zostali dziadkami. Są zachwyceni!
type: item
date: 2021-10-06T08:52:14.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: prawdziwe historie
description: Jenni Medlam i jej mąż Richard z angielskiego miasta Kingston upon Hull zostali najmłodszymi dziadkami w Wielkiej Brytanii. Nie za wcześnie na bawienie wnuków? Oni twierdzą, że nie!
encoded: W ostatnich kilkunastu latach znacznie podwyższył się wiek, w którym pary decydują się na założenie rodziny i posiadanie dzieci. Choć za czasów naszych rodziców ciąża po trzydziestce oznaczała już późne macierzyństwo, to dziś ciężarna kobieta około czterdziestki absolutnie nie dziwi. Ze względu na te zmiany, automatycznie także dziadkami zostaje się coraz później. Wiele osób twierdzi nawet, że są zbyt młode, by powitać na świecie wnuki. Ale czy można być zbyt młodym na to, by zostać dziadkami? Pewna para z Yorkshire przekonuje, że nie. Małżeństwo bardzo sobie chwali, że zostali dziadkami po trzydziestce. Za młodzi? Absolutnie nie! 34-letnia Jenni Medlam i jej 35-letni małżonek Richard w lipcu powitali na świecie swoją wnuczkę Isle-May. W ten sposób zostali najmłodszymi dziadkami w Wielkiej Brytanii. Jak przyznają, wiadomość o ciąży ich córki mocno ich zaskoczyła, ale bardzo się cieszą, że zostali dziadkami w tak młodym wieku. Para jest zgodna, że dzięki temu po prostu będą mieli więcej czasu, by nacieszyć się wnukami, móc je kochać i pielęgnować. Liczą, że dzięki takiemu obrotowi spraw będą mogli także kiedyś nacieszyć się prawnukami. Ponieważ Jenni sama młodo została mamą, chciała okazać córce takie wsparcie, jakiego sama nie otrzymała. – Powiedziałam, że to jej ciało i jej decyzja, ale będę ją wspierała bez względu na to, jaką decyzję podejmie [przyp. red. aborcja w Wielkiej Brytanii jest legalna do 24. tygodnia ciąży] – wyznała młoda babcia. Jenni urodziła córkę, dziś 16-letnią Charmaine, w wieku 17 lat, dlatego teraz chce jej pomóc. Sama jako nastoletnia mama czuła się wyizolowana i osamotniona. Uważa jednak, że posiadanie dziecka w tak wczesnym wieku nie oznacza końca życia. Charmaine widziała, jak jej mama świetnie sobie radzi. Dlatego też Jenni ma nadzieję, że uda jej się pomóc córce osiągnąć to, o czym marzy. Młodzi dziadkowie chętnie opiekują się wnuczką, jednak nikt nie chce wierzyć, że nie są rodzicami dziewczynki. – Kiedy jesteśmy na spacerze z Islą, wyr…

CrCXdT-120417-127a12f.jpg
width: 1440
height: 1446

„Zepsuli mi urlop. Nie mogłam patrzeć, jak męczą te biedne konie wjazdem na Morskie Oko!” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2021-09-10T08:52:22.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: podróżowanie
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
description: Byłam w Zakopanem pierwszy raz od wielu lat i coś czuję, że szybko tam nie wrócę. Nie mówcie mi, że jestem przewrażliwiona. Naprawdę trzeba nie mieć serca, żeby los tych biednych koni ciągniętych na Morskie Oko był nam obojętny. Coś potwornego!
encoded: Już nawet nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłam w Zakopanem. W tym roku stwierdziliśmy z partnerem, że najwyższy czas to nadrobić! Ominęliśmy największe i wybraliśmy się na południe Polski pod koniec wakacji. Choć mam mnóstwo dobrych wspomnień z tego wyjazdu, nie wiem, czy i kiedy będę miała ochotę tam wracać. Postanowiliśmy zwiedzić największe atrakcje Ale po kolei. Tak dawno nie byłam w Zakopanem, że musiałam zaliczyć te najważniejsze i najbardziej popularne atrakcje miasta i okolic. Przyznaję, że ani ja, ani mój partner nie mamy wielkiego doświadczenia w górach. Mamy też dość słabą kondycję, więc wyprawy na wyższe szczyty postanowiliśmy sobie darować. Na swoje usprawiedliwienie dodam jeszcze, że jestem w ciąży, więc nie chcę się specjalnie forsować. Zwiedziliśmy za to kilka polan. Wjechaliśmy kolejką na Kasprowy Wierch i zeszliśmy z góry o własnych nogach. Byliśmy na Gubałówce i nad Morskim Okiem. Ta ostatnia wycieczka zostanie ze mną na dłużej. Nie mogłam uwierzyć w te straszne historie Tak, słyszałam te wszystkie historie o góralach, którzy (myśląc o łatwych zarobku) nie zważają na wykończone zwierzęta. Słyszałam o ludziach, którzy mają siłę, ale nie chce im się pokonać trasy. Wolą wjechać na Morskie Oko bryczką, nie zastanawiając się, jak katują konie. Chyba nie do końca wierzyłam w te wszystkie opowieści, teraz już wierzę. Ludzie, skoro nie chce wam się chodzić, dlaczego jedziecie w góry? Dlaczego nie wybierzecie się nad morze czy nad jezioro? Dlaczego jedni ludzie (z małymi dziećmi, starsi, a nawet schorowani – sama widziałam jedną panią z niepełnosprawnością) są w stanie przejść te kilka kilometrów (dodajmy: bardzo łatwej, przyjemnej trasy; żeby ją pokonać, nie trzeba mieć żadnego przygotowania), a inni młodzi, pełni sił idą na łatwiznę? Konie harują ponad własne siły Czy naprawdę nie wiecie, że te konie harują ponad własne siły? Codziennie, przez kilka godzin pokonują trasę nad Morskie Oko z wielkim obciążeniem. Czy naprawdę nie widzicie, jak cierpią? Że c…

Mn8co6-119855-5c440d1.png
width: 1720
height: 1236

Cała prawda o karmieniu piersią! To nie wygląda jak w reklamie! [ZDJĘCIA]
type: item
date: 2020-07-14T17:24:00.000Z
creator: Weronika Zagojska
subject: Aktualności
subject: Karmienie
subject: Niemowlę
subject: Rodzina
subject: karmienie piersią
subject: prawdziwe historie
subject: zabawne historie
subject: zabawne zdjęcia
description: Te zdjęcia rozbawią cię do łez albo... wzruszą. Możesz też pomyśleć, jak to dobrze, że mam to już za sobą. Wszystko zależy od tego czy jesteś na początku waszej drogi mlecznej, w trakcie czy już po. Bywa niełatwo, ale większość mam nie oddałaby kp za żadne skarby świata, prawda?

img5OhUId-d0ed16c.jpg
width: 1240
height: 860

Redaktorki Mamotoja.pl o byciu mamą [CHWILA WZRUSZEŃ NA DZIEŃ MATKI]
type: item
date: 2018-05-20T19:35:09.000Z
creator: Katarzyna Imiołek
subject: Aktualności
subject: Mama i tata
subject: Rodzina
subject: Święta i uroczystości
subject: Wideo
subject: Dzień Matki
subject: prawdziwe historie
subject: redakcja poleca
description: Na co dzień tak jak i Wy jesteśmy mamami. Z wszystkimi tego, radosnymi i nie tylko radosnymi, konsekwencjami. Posłuchaj, co jest najpiękniejsze w byciu mamą dla dziewczyn z Mamotoja.pl i... napisz nam swoją własną historię!
encoded: Dzień Matki to radosne święto, ale nas nastroiło nieco... nostalgicznie. Co dla redaktorek Mamo, To Ja znaczy macierzyństwo? Za co kochamy bycie mamą, a co nas wkurza? Zobacz nasz film! Co to znaczy: być dobrą mamą? Wszystkie staramy się takie być: troskliwe, mądre, zorganizowane... Jednym z nas się udaje osiągnąć choć minimalną równowagę, inne toną w poczuciu winy przekonane, że są zawsze niewystarczająco dobre. Czy ściganie ideału ma sens? Rozum mówi, że nie, ale serce zawsze chce dać więcej, niż w danej chwili może. Jeśli jednak, jak nam, nie chodzi ci o laurki na Dzień Mamy, tylko spokój i szczęście dziecka i własne, spróbuj sama sobie podarować bardzo ważny prezent: odpuść sobie dążenie do ideału i wieczne niezadowolenie z siebie. Jesteś wspaniałą mamą, najlepszą dla twojego malucha. Macierzyństwo – więcej dostajesz niż dajesz Nocne pobudki, zmęczenie, lęki o postępy i centyle, niepewność własnych decyzji... Być mamą to nie tylko buziaki i przytulanie, o nie! Posłuchaj redaktorek Mamotoja.pl, co dla nich znaczy być mamą, czego nauczyły je własne dzieci i za co najdziwniejszego je kochają. Puszczamy do was oko, kochane mamy, i czekamy na Wasze opowieści z krainy zwanej macierzynstwem! Zobacz też: Kosmetyczka zabieganej mamy [WIDEO]

imgBY2vYK-4126b45.jpg
width: 714
height: 652

Myśleli, że to „tylko” bóle wzrostowe. Byli w błędzie!
type: item
date: 2018-05-16T19:15:16.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: choroba dziecka
subject: nowotwór
subject: prawdziwe historie
description: Rodzice chłopca ostrzegają teraz innych, by nigdy nie bagatelizowali bólu, na jaki skarży się dziecko.
encoded: Moja córka od jakiegoś czasu ma bóle wzrostowe. Raz-dwa razy w miesiącu mamy nieprzespaną noc: jest nagły krzyk, łzy i okropne cierpienie... córkę bolą nogi, a mnie serce, że nie wiem jak ulżyć dziecku. Rozgrzewamy, masujemy, nacieramy.... Dolegliwość taka dotyka wiele dzieci, skarżą się głównie dzieci od 4 do 12 roku życia, ale zdarza się i młodszym malcom. Ból pojawia się nagle zazwyczaj wieczorem lub w nocy. "Napad" taki może trwać od 10 do 30 minut, ataki bólu ujawnia się co kilka tygodni albo miesięcy. Nagle wybudzone dziecko czasem nie jest w stanie wytłumaczyć, co się dzieje i gdzie dokładnie boli. Starsze dzieci mogą wskazywać ból w okolicy ud, łydek, a także pod kolanami. Ból jak szybko się pojawia, tak szybko mija, na nóżkach nie ma żadnych śladów, obrzęków i zaczerwień. Dlaczego tak się dzieje? Zauważono, że w okresie intensywnego wzrostu ścięgna okazują się co pewien czas za krótkie w stosunku do szybciej rosnących kości. Ścięgna są bardzo napięte i to może dawać różne dolegliwości. Zobacz także: Bóle wzrostowe: jak leczyć ból łydek i kolan? Nie ma czegoś takiego, jak zwykły ból Rodzice 6-letniego Nixona byli przekonani, że bóle nóg u chłopca to właśnie bóle wzrostowe. Ponieważ starsi bracia Nixona mieli podobne dolegliwości, rodzice nie panikowali. Kiedy jednak ból nie mijał, po kilku tygodniach postanowili sprawdzić, co się dzieje. Wykonano prześwietlenie kończyn dolnych. Takiej diagnozy zupełnie się nie spodziewali. Ich świat zawalił się w ułamku sekundy. Okazało się, że Nixon ma na udzie guza wielkości jajka – nowotwór złośliwy. Niestety odkryto także, że są już przerzuty do płuc. Od razu rozpoczęto leczenie. Nixon choć ma zaledwie 6 lat poddał się już chemioterapii, testuje nowy lek, a ostatnio przeszedł poważną operację. Ze względu na postęp choroby lekarze zdecydowali się na plastykę rotacyjną. Polega ona na zastąpieniu stawu kolanowego stawem skokowym. Stosuje się ją zazwyczaj w przypadku nowotworów, które uszkodziły część nogi i konieczna jest a…

imgIx9ynQ-8e482b2.jpg
width: 1000
height: 667

Dziewczynka tańczy z protezą i zachwyca ludzi na całym świecie
type: item
date: 2015-11-27T06:46:12.000Z
creator: Monika Karbarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: prawdziwe historie
description: Historia 8-letniej Alissy Sizemore w 2014 roku mogła zmienić swój bieg. Wtedy dziewczynka straciła nogę i na chwilę nadzieję, że będzie mogła tańczyć...
encoded: Chciała zostać tancerką. Taniec i muzyka znaczyły dla niej bardzo wiele. Jednak pewnego majowego dnia 2014 roku wpadła pod samochód - ciężarówka zmiażdżyła jej prawą nogę poniżej kolana. Kończyny nie dało się uratować, lekarze musieli ją amputować. W tym miejscu historia Alissy Sizemore, tak nazywa się dziewczynka, mogłaby zmienić swój bieg... Ale nie zmieniła. Dziewczynka nadal tańczy, choć ma na prawej nodze protezę. Spełnia swoje marzenia. Taniec nie tylko nadał sens jej życiu, ale też sprawił, że po wypadku, bardzo szybko wróciła do zdrowia. Kilka miesięcy temu w sieci pojawił się film, na którym 8-letnia Alissa tańczy na castingu. Widać na nim, jak dziewczynka dzielnie pokonuje trudności. Nie może wykonać figury z protezą? To ją zdejmuje i tańczy dalej. View oEmbed on the source website Materiał obejrzało ponad 1 mln 150 tys. osób na całym świecie. Ta mała dziewczynka i jej postawa wobec niepełnosprawności zainspirowała wiele osób. Dała im nadzieję, że ich świat może wyglądać inaczej. Lepiej. Podczas jednego z wywiadów, jakich udzieliła po swoim występie, Alissa Sizemore powiedziała: "Mam tyle radości z tego, co robię. Jestem tu, by pokazać światu, że wciąż mogę tańczyć". Historia Alissy i jej niezłomne postanowienie o realizowaniu swoich tanecznych marzeń poruszyło wiele kobiet, które również realizują się przez taniec. Postanowiły pokazać dlaczego tańczą i tak powstał projekt "Dlaczego tańczę?" zrealizowany przez grupę Manamotion. Zobacz kilka zdjęć z tego projektu. "Tańczę, bo to karmi moją duszę" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 "Tańczę, bo to łączy mnie z moją mamą, Hawajami, moim ciałem" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 "Tańczę, bo czuję, że żyję" Posted by Manamotion on 21 listopada 2014 Polecamy: Niepełnosprawność nie musi ograniczać – o chłopcu z zespołem Downa​ Źródło: Huffingtonpost, Manamotion

imgkqKT9I-9e17f6a.jpg
width: 826
height: 469

Prawdziwe historie: po każdym stosunku leżałam z nogami do góry
type: item
date: 2015-04-24T08:00:36.000Z
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: ciąża
subject: płodność
subject: prawdziwe historie
subject: starania o dziecko
subject: test ciążowy
subject: test owulacyjny
description: Kiedy kobieta z całych sił pragnie zajść w ciążę, jest gotowa zrobić wszystko, by zrealizować swój plan. Czasem to pragnienie może utrudniać realną ocenę sytuacji. Tak było w przypadku Joanny.
encoded: Marzenia o dziecku pojawiły się u nas zaraz po ślubie, jednak, by zacząć je realizować musieliśmy poczekać aż 5 lat. Tyle zajęło nam poukładanie sobie życia, kupno mieszkania, znalezienie stałej pracy i chyba przekonanie samych siebie, że jesteśmy już gotowi temu wyzwaniu sprostać. Zaopatrzyłam się więc w internecie w pokaźny zapas testów owulacyjnych oraz ciążowych i zaczęliśmy działać. Szybko się jednak przekonaliśmy, że nie zawsze chcieć = móc. Sprawdź: Kiedy test ciążowy powie ci prawdę? Starania o dziecko Na samym początku obiecaliśmy sobie, że podejdziemy do tego na luzie, ale jak to mówią „obiecanki cacanki”... Po każdym stosunku leżałam z nogami do góry przez pół godziny, bo naczytałam się, że to ułatwia plemnikom dotarcie do komórki jajowej :) Chciałam zajść w ciążę jak najszybciej i nie potrafiłam odpuścić. Co miesiąc robiłam po kilkanaście testów, najpierw testy owulacyjne, żeby wiedzieć, że to na pewno ten moment, bo miesiączki miałam bardzo nieregularne, a potem ciążowe. Tak bardzo pragnęłam zobaczyć te dwie kreski i w końcu je zobaczyłam, dwie bladziuchne czerwone upragnione kreseczki. Byłam wtedy sama w domu, mąż już zdążył wyjść do pracy. Musiałam cieszyć się w samotności, bo nie chciałam takiej wiadomości przekazywać mu przez telefon. Pojechałam więc do pracy i siedziałam tam, jak na bombie, odliczając tylko godziny do wyjścia. Mieć taką informację i nie móc się z nikim podzielić to była dla mnie wielka katorga. Przeczytaj: Jak powiedzieć facetowi o ciąży Wiadomość o ciąży Gdy tylko wróciliśmy z pracy od razu powiedziałam mężowi o ciąży. Zapytał czy jestem pewna i zaproponował, żebym może zrobiła jeszcze jeden test ciążowy dla pewności. Poszłam więc do łazienki i kiedy zobaczyłam, co zrobiłam wcześniej, moja radość rozpadła się na kawałki. Robiąc test rano, pomyliłam ciążowy z owulacyjnym! Byłam bardzo rozczarowana, ale humor bardzo szybko mi wrócił, jak pomyślałam o moim dniu w pracy, że przesiedziałam go całego z myślą, że jestem w ciąży, jak się …

imgLxc13c-81c0f4c.jpg
width: 1020
height: 800

Prawdziwe historie: kiedy po roku starań odpuściliśmy sobie dziecko, zaszłam w ciążę
type: item
date: 2015-04-20T12:35:40.000Z
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: prawdziwe historie
subject: problem z zajściem w ciążę
description: Najpierw nie byłam gotowa na dziecko a potem kiedy bardzo chciałam zajść w ciążę, nie mogłam. Los bywa przewrotny. Poznaj historię Olgi.
encoded: Moją historię zacznę od tego, iż 7 lat temu poznałam najcudowniejszego człowieka na świecie: mojego przyszłego męża, a obecnego narzeczonego Rafała. Nie wiedzieć kiedy minęły cudowne pierwsze dwa lata naszego związku pełne miłości, szczęścia i różowych barw. Kiedy on zaczął mówić o dziecku, ja nie byłam jeszcze gotowa Rafał z racji tego, iż jest starszy ode mnie o 4 lata dość szybko zaczął poruszać temat dziecka. Ja szalona 20 - latka sama czująca się jak dziecko, ciągle zbywałam go rzuconym na wiatr: „Nie jestem jeszcze gotowa”. I tak minął kolejny rok, dwa a temat dziecka wracał z różną częstotliwością. W między czasie znalazłam pracę, dostałam dobrą umowę i ciągle mieszkaliśmy z rodzicami, z którymi po prostu wygodnie nam było mieszkać. Mama robiła obiadki, tata pracował, dokładaliśmy się do domowego budżetu i nie musieliśmy się o nic martwić. Ciągle chodziłam i mówiłam, że musimy mieć własne mieszkanie i pewną przyszłość dopiero zdecydujemy się na dziecko. Polecamy: 8 sygnałów, że jesteś gotowa na dziecko Dotarło do mnie, że nie ma na co czekać Pewnego dnia dotarło do mnie że właściwie: „na co ja czekam”? Jeżeli nie będę miała motywacji do działania będę tkwiła w tym martwym punkcie po wsze czasy! I powiedziałam Rafałowi: tak! Jestem gotowa na dziecko. I zaczęliśmy nasze „starania”. Myślałam, że odstawimy antykoncepcję i „rach ciach będę w ciąży”. Mijał kolejny miesiąc, kolejne pół roku, rok a testy jak zaklęte pokazywały jedną kreskę. Z napięciem co miesiąc czekałam najdłuższe 5 minut wgapiając się w test ciążowy. I ciągle nic. Niestety, nie mogliśmy z narzeczonym pozwolić sobie na testy na płodność, czy próbę in vitro. Mieszkamy w małym mieście, a poza tym, nie byliśmy na to gotowi finansowo. A liczyć mogliśmy tylko na siebie. Postanowiliśmy odpuścić trochę „parcie na dziecko” i zdać się na wolę Bożą. Czytaj też: 8 dziwnych czynników, które mogą wpływać na płodność Kiedy odpuściliśmy pojawiły się dwie kreski na teście Niedługo potem udaliśmy się na urlop nad m…

imgqEyu3K-2e5f515.jpg
width: 900
height: 600

Prawdziwe historie: Noszę zagrożoną ciążę
type: item
date: 2015-04-15T09:22:08.000Z
creator: agrinberg
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: ciąża w szpitalu
subject: poronienie
subject: prawdziwe historie
subject: problem z zajściem w ciążę
description: Nie było miesiąca w ciąży w którym nie leżałabym w szpitalu. Cały czas musiałam leżeć i bardzo na siebie uważać. Ale było warto. Poznaj historię Anny.
encoded: Z mężem postanowiliśmy, że nie będziemy planować dzieci, kiedy i ile ich będzie. Oczywiście w ramach rozsądku, bo oboje pochodzimy z rodzin, gdzie była trójka dzieci, i to dla nas idealna liczba. Postanowiliśmy zostawić to losowi. Czas przyniósł pierwsze obawy Jednak po roku małżeństwa zaczęliśmy się zastanawiać dlaczego nie zachodzimy w ciążę. Pojawiły się wątpliwości, czy na pewno możemy mieć dzieci. Zaczęłam podejrzewać u siebie problemy ginekologiczne. Udałam się do lekarza. Badania wykazały, że moje problemy mogą wynikać ze stresu i powinno się samo wszystko unormować. Brałam leki i czekałam na następną wizytę. Na niej dowiedziałam się, że jest wszystko w porządku. Jednak lekarz zaproponował kolejny termin spotkania, aby sprawdzić czy ten stan się utrzyma. Marzyłam o tym, by następnym razem lekarz powiedział, że jestem w ciąży. Jednak tak się nie stało. Podczas kolejnej wizyty nieśmiało zagadałam do lekarza, że od ponad roku jestem mężatką i jak dotychczas nie zaszłam w ciążę i się niepokoję, że może z mężem mamy jakiś problem. Lekarz zażartował, że nie wystarczy wyjść za mąż, żeby mieć dzieci. Po czym dodał, że stres w ciąży źle wpływa na płodność i jeśli naprawdę chcemy mieć dzieci, to nic na siłę. Nakazał odpoczynek i spontaniczne współżycie. Powiedział, że dopiero jeśli po dłuższym czasie nie zajdę w ciążę, to zaprasza na badania z mężem. Odradził badania od razu, ze względu na to iż są dość nieprzyjemne, a nie ma jeszcze powodów do obaw. Los wreszcie okazał się łaskawy Około pół roku później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Początkowo nikomu nie mówiliśmy. Wiadomo, że początek ciąży jest dość delikatny i wszystko może się stać. Ledwo się pochwaliliśmy tą nowiną, a dwa dni później wylądowałam w szpitalu. Groziło mi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed c…

imgHymQA3-20b7a26.jpg
width: 900
height: 600

Prawdziwe historie: nie dawałam szans temu związkowi
type: item
date: 2015-04-09T13:16:45.000Z
creator: jkarwat
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: kryzys w związku
subject: prawdziwe historie
subject: starania o dziecko
description: On od początku powtarzał, że chce mieć dzieci. Ona miała zupełnie inne plany na życie. Nowy zaskakujący scenariusz napisał za nich los. Poznaj historię Eweliny.
encoded: Moja historia o trudnych początkach poczęcia dziecka nie będzie o nieudanych próbach in vitro, poronieniach, lekarskich przeciwwskazaniach i innych przeciwnościach losu. Sama wiele razy (ze łzami w oczach) czytałam posty zamieszczone gdzieś na forum o kobietach, które nie potrafią poradzić sobie z utratą nienarodzonego dziecka. Jak zachować ma się matka, która w euforii patrzy na dwie wyraźne kreski na teście ciążowym, a po kilku tygodniach lekarz oznajmia, że płód obumarł? Nie ma dziecka. Jak opisać tęsknotę za kimś, kogo nawet nie widziało się na oczy... ale można było poczuć, że jest w środku. Jak? Przeczytaj: Poronienie samoistne Wizja rodziny Nie. Nie będę o tym pisać. Wolę opowiedzieć o tym, jak wieść o mojej ciąży i samo urodzenie dziecka zmieniło życie moje i męża. Poznaliśmy się przypadkiem. On przyjeżdżał do rodziny, a ja mieszkałam w sąsiedztwie. Teraz myślę, że prędzej czy później i tak byśmy na siebie trafili. Los chciał, że akurat w tamtym momencie, kiedy kończyłam liceum, nie bardzo wiedziałam, co mam dalej zrobić ze swoim życiem – pojawił się on. Miał jasno wyznaczone cele w życiu, marzenia, do których skrupulatnie zmierzał. Jednym z nich była rodzina, a w niej dzieci. Moje marzenia były inne. Ślub wzięliśmy po 2 latach znajomości. W kolejnych miesiącach było bardzo ciężko. Było kilka nieudanych prób odejścia z mojej strony, kłótnie, kłamstwa, nie ciche dni lecz całe tygodnie, częste wyjazdy do rodziców, u których zawsze znalazłam wsparcie. Byłam pewna, że nasz związek nie ma sensu, oboje nie potrafiliśmy porozumieć się ze sobą bez awantur, obarczania się wzajemnie winą. Rozstanie nie wchodziło w grę Jednak mąż nigdy nie pozwolił mi odejść. Za każdym razem, kiedy mówiłam, że to koniec, on powtarzał: „Nie po to przysięgaliśmy przed Bogiem, by teraz rozejść się z powodu braku tematów do rozmów”. Dla niego to był brak tematów, dla mnie posiadanie całkiem innego zdania w prawie każdej kwestii życia. Jednak między nami paliła się jeszcze iskierka, której …

113333-986d4bb.jpg
width: 1200
height: 800

Prawdziwe historie: bałam się, że nie możemy mieć dzieci
type: item
date: 2015-04-08T12:56:48.000Z
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: ciąża
subject: konkurs
subject: prawdziwe historie
subject: starania o dziecko
subject: test ciążowy
description: Dla Anny i jej partnera rodzicielstwo to był temat tabu. Kiedy już w końcu postanowili mieć dzieci, okazało się, że nie wszystko poszło zgodnie z planem...
encoded: Gdy miłość kwitła i z dnia na dzień poznawaliśmy się z partnerem coraz lepiej, podjęliśmy wspólną i przemyślaną decyzję dotyczącą posiadania dzieci. W naszym związku wiele się działo i dobrego, i burzliwego. Ja (jak to kobieta) od dawna pragnęłam dziecka, ale nie naciskałam. Przez długi czas był to temat tabu. Polecamy: Późne rodzicielstwo - moda czy konieczność? Starania o dziecko Wreszcie po wielu kłótniach i trudnych kompromisach podjęliśmy decyzję, że chcemy mieć dzidziusia. Rozpoczęły się starania o dziecko. Długo by pisać, jaką ciężką i mozolną drogę przeszliśmy oboje, ale czego nie robi się w imię miłości. Nasze starania trwały rok, w głębi duszy obawiałam się, że z którymś z nas jest „coś nie tak”, ale bałam się pójść do lekarza. I tak staraliśmy się dalej... Przeczytaj: Kiedy kobieta jest płodna Nieregularne miesiączki Pięknego zimowego dnia zdałam sobie sprawę z tego, że mój okres albo się spóźnia, albo bawi się ze mną w ciuciubabkę. Nie pomyślałam, że mogłabym być w ciąży. Jednak dla spokoju duszy kupiłam test ciążowy i okazało się, że wynik jest pozytywny. Nie mogłam w to uwierzyć. Cieszyłam się, a łzy płynęły mi po policzkach jak szalone. Od razu powiedziałam o ciąży partnerowi. Z decyzją, aby powiedzieć rodzinie, czekaliśmy aż do badania ginekologicznego, żeby nie zapeszyć. Trudny poród Ciąża upłynęła bez zarzutu, aż do 7. miesiąca, kiedy okazało się, że szyjka macicy się skróciła i mam rozwarcie. Całe szczęście, że dzidziuś wytrzymał do terminu. Musiałam się bardzo oszczędzać – praktycznie nie wychodziłam z łóżka. Akcja porodowa zaczęła się nagle. Znów pojawiły się komplikacje, przerażenie, łzy i ten okropny strach o dziecko... Okazało się, że bobas ułożył swoją główkę na barku i podczas porodu zaklinował się. Po wielu godzinach męczarni na sali porodowej trzymałam w objęciach naszego syna. Plany na przyszłość Poród co prawda był ciężki dla dzidziusia, miał ogromnego krwiaka na główce, wyglądało to strasznie, ale dziś nie widać po nim ani śladu. Teraz…

imgcilYLQ-4c0343e.jpg
width: 1260
height: 800

Prawdziwe historie: nie dostrzegłam tej drugiej kreseczki na teście
type: item
date: 2015-04-08T09:48:19.000Z
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: ciąża po poronieniu
subject: konkurs
subject: poronienie
subject: prawdziwe historie
subject: starania o dziecko
subject: test ciążowy
description: Nikt nie lubi rozczarowań. Dlatego Natalia - autorka naszej konkursowej historii, wolała nic nie planować, nie nakręcać się pozytywnymi myślami. Kiedy robiła kolejny test ciążowy, była przekonana, że znowu okaże się, że nie jest w ciąży.
encoded: Moja historia pewnie jest jak setki innych... ale jednak wyjątkowa. Mam zaledwie 18 lat. To nie jest tak, że dziecko to był kaprys. Jestem odpowiedzialna, mam narzeczonego i jestem na etapie kończenia szkoły. W zeszłym roku w marcu, zaszłam w ciążę. Byliśmy wniebowzięci! Pomimo drobnych problemów naprawdę nasze szczęście nie znało granic. Wszystko było w porządku, z wielką przyjemnością chodziłam do lekarza, dbałam o siebie, robiłam wszystko tak, jak powinnam. Mała fasoleczka rosła i rosła. Przeczytaj: 12 rad na początek ciąży Na początku ciąża przebiegała prawidłowo O ciąży dowiedzieliśmy się mniej więcej w 5. tygodniu. Od razu poszłam do ginekologa. Na USG coś już było widać :-) Początkowe badania wychodziły dobrze. Nic nie wskazywało na to, aby miało się coś złego stać. Na 14 lipca miałam wyznaczone upragnione USG, na którym mogłam wreszcie wyraźnie zobaczyć mojego dzidziusia. Byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Ciut wcześniej (3 lipca) mój narzeczony obchodził urodziny. Pamiętam to jak dziś... Naszykowałam wszystko. Jako prezent chciałam podarować mu pierwsze ubranko kupione dla naszej pociechy. Niepokojące objawy Czekałam z urodzinową niespodzianką na ukochanego. Korzystając z toalety, dostrzegłam na bieliźnie dosłownie kropelkę krwi. Miałam złe przeczucie. Po konsultacji z mamą zadzwoniłam na pogotowie. Zabrano mnie na badania. Aż 4 godziny czekałam w kolejce. W końcu lekarz wykonał USG i stwierdził, że płód obumarł 6 tygodni wcześniej (a ja byłam wtedy w 12. tygodniu ciąży). Byłam przerażona, załamana, wylałam morze łez. Mimo wszystko staraliśmy się jakoś żyć. Najgorsze były te urodziny... najgorszy dzień w życiu. Zobacz: Jakie badania zrobić po poronieniu? Nowa nadzieja po stracie ciąży Podczas wizyty kontrolnej u ginekologa usłyszałam, że możemy starać się o dzidziusia po pierwszej prawidłowej miesiączce. Tak też zrobiliśmy. Ciąży nie było. Przez kilka miesięcy regularnie pojawiała się miesiączka, a na teście cały czas jedna kreseczka. W końcu miesiąc…

imgnsFl0e-2e0afa9.jpg
width: 1162
height: 800

Prawdziwe historie: jedna mała tabletka zmieniła wszystko
type: item
date: 2015-04-07T12:49:47.000Z
subject: Ciąża
subject: Problemy z zajściem w ciążę
subject: Przed ciążą
subject: hormony
subject: konkurs
subject: leczenie niepłodności
subject: prawdziwe historie
subject: starania o dziecko
subject: test ciążowy
subject: zaburzenia hormonalne
description: Bywa czasem tak, że terapia, która ma ułatwić kobiecie zajście w upragnioną ciążę, znacznie pogarsza samopoczucie. Co wtedy robić? Brać dalej tabletki i cierpieć, czy szukać innego rozwiązania? Poznaj historię Agnieszki.
encoded: Spędzaliśmy dwutygodniowe wakacje w Grecji. My zakochani, szczęśliwi, nad nami cudowne słońce... Jak co wieczór graliśmy w hotelu w różne gry. Wokół nas było dużo ludzi, bawiły się dzieci, był szum i zgiełk. Tym razem jednak wydarzyło się coś wyjątkowego. Nagle malutka dziewczynka jak zahipnotyzowana (wpatrzona w jeden punkt) przeszła przez calutki dziedziniec prosto do naszego stolika, chwyciła małą czerwoną kostkę, której używaliśmy akurat do gry i zapytała mojego chłopaka słodkim głosikiem: „Cio to?”. Ludzie byli zdumieni dlaczego podeszła właśnie do niego, jak to możliwe, że nic jej po drodze nie rozproszyło. Mój chłopak (twardy, niedostępny, zapatrzony we mnie i nasze beztroskie życie), nagle cały się rozpłynął. Dziewczynka skruszyła coś w jego sercu. Jego twarz przemieniała się z sekundy na sekundę. Widziałam na niej: niepewność, miłość, radość, ogromne szczęście. Na koniec jego mina znaczyła tylko jedno: „Chcę mieć dziecko”. Przeczytaj: Narodziny ojca Kiedy on pragnie dziecka Temat ucichł. Wróciliśmy z wakacji. Minęło parę miesięcy, aż któregoś poranka mój chłopak wyszeptał mi do ucha: „Kochanie, chcę mieć z tobą dziecko”. Przeszły mi ciarki po całym ciele. Przemyślałam sprawę jeszcze przez miesiąc i ... odważyłam się. Miałam wszystko zaplanowane: staramy się, zachodzę w ciążę i wszystko jest pięknie. Jednak życie pisze własne scenariusze. Po półrocznych bezskutecznych staraniach o ciążę postanowiłam skonsultować się z lekarzem. Na wyniki czekałam jak na wyrok. U mojego partnera wszystko OK. A u mnie? Problemem były hormony. Sprawdź, jak rozpoznać zaburzenia hormonalne Problemy hormonalne a ciąża Zaczęło się... jedne leki, drugie leki, trzecie leki, dezorientacja, zmiany nastroju, problemy z koordynacją ruchową. Co miesiąc robiłam test ciążowy, co miesiąc był negatywny i za każdym razem, czułam, jak narasta we mnie frustracja i złość. Mój partner tego nie rozumiał. Jedyne, co usłyszał od lekarza, to że ma „perfect spermę”. Postanowiłam zmienić lekarza. Miałam…

imgZGafVU-7e8607c.jpg
width: 1204
height: 800

Najgłupsze pomysły przedszkolaków - aż strach pomyśleć!
type: item
date: 2013-05-10T13:02:43.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: głupie pomysły
subject: prawdziwe historie
description: Czasem twoje dziecko zrobi coś tak zaskakującego, że zastanawiasz się, skąd mu przyszedł taki pomysł do głowy? Sprawdź, co potrafią wymyślić przedszkolaki! Dzięki temu niektórych sytuacji możesz uniknąć. To ważne dla bezpieczeństwa dziecka!

imgTKBqxF-c7c6f00.jpg
width: 640
height: 853

Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką?
type: item
date: 2007-03-23T08:47:28.000Z
subject: Ciąża
subject: Newsy
subject: Przed ciążą
subject: Starania o dziecko
subject: adopcja dziecka
subject: dom dziecka
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: - Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny – o adopcji małej Basi opowiada Joanna z Kielc.
encoded: Wiedziałam, że ta decyzja całkowicie odmieni życie naszej rodziny. Ale także tej małej dziewczynki, która najbardziej na świecie pragnęła miłości. Basia miała pięć lat, wielkie niebieskie oczy i dwa urocze niesforne kucyki. Wyglądała jak aniołek, a była największym małym urwisem na osiedlu. Absorbująca, wypełniająca sobą całe podwórko. Z naszym 7-letnim synkiem Michasiem polubili się od razu. Przychodziła do nas prawie codziennie Byliśmy nowymi lokatorami na osiedlu. Po latach przemieszkiwania kątem u teściów kupiliśmy własne mieszkanie. To Karol przekonał mnie do wzięcia pożyczki i jak zwykle miał rację. Czterdzieści pięć metrów kwadratowych szczęścia dla trzech osób! No właśnie… Wkrótce okazało się, że czasami nawet dla czterech. Pewnego dnia Michaś przyprowadził Kasię. Z miejsca wprowadziła sporo zamieszania: rozrzucała zabawki, hałasowała i całą sobą manifestowała: uwaga, jestem! Późnym popołudniem, zdziwiona, że nikt jej nie szuka, ustaliłam numer telefonu jej matki. – Nie ma problemu, Kasia może u państwa jeszcze zostać – usłyszałam. – Przyjdę po nią przed dwudziestą, bo o tej porze bierze lekarstwo. Mała fantazjowała na temat mamy... Trochę mnie to wszystko zastanowiło, ale nie chciałam wtrącać się do cudzych spraw. Zwłaszcza że mała mówiła o mamie same dobre rzeczy. Kochana, kupuje mnóstwo zabawek, dwa lata temu byli całą rodziną w Egipcie, a w te wakacje pojadą nad morze, a pod choinkę dostanie komputer. Usta jej się nie zamykały. Dowiedziałam się jeszcze, że to lekarstwo to na serduszko, bo czasem ją boli. Odtąd bywała u nas prawie codziennie. Michaś był nią zachwycony, a ona z kolei była zachwycona, gdy któreś z nas, dorosłych, przyłączało się do zabawy. Lepienie z plasteliny, czytanie książeczek, malowanie pastelami było na porządku dziennym. Mała, widząc nasze zainteresowanie, jakby się trochę uspokoiła. Przy całej jej żywiołowości był w niej pewien smutek. Coś wydawało mi się nie tak Kiedyś natknęłam się w osiedlowym sklepiku na matkę Kasi i aby nawiąz…

imgOMocvl-aaae411.jpg
width: 640
height: 962