Już 10-latek może trafić do poprawczaka, a tam: pałki, kaftany bezpieczeństwa, gaz i paralizatory! Nowe przepisy
Resort ministra Zbigniewa Ziobry chce, by do poprawczaków trafiały osoby w wieku od 10 do 24 lat. Do tej pory w zakładach poprawczych przebywali nieletni od 13. do 21. roku życia. Nie są to jedyne planowane zmiany w ustawie o resocjalizacji, które budzą kontrowersje…
Jak podaje wyborcza.pl, według Ministerstwa Sprawiedliwości obowiązujące prawo dotyczące resocjalizacji nieletnich jest zbyt łagodne, dlatego postanowiono je zaostrzyć. Projekt zmian w ustawie obejmuje zgodę na użycie kaftana bezpieczeństwa, kajdanek i paralizatora. W przypadku lżejszych przewinień kary nie będzie wyznaczał sąd, a dyrektor szkoły, w której uczy się dziecko… Wychowawcy w poprawczakach z paralizatorami? Projekt ustawy zakłada, że za najcięższe przestępstwa, takie jak: gwałt, zabójstwo czy pedofilia – do poprawczaka trafią już 10-latkowie. Będą tam resocjalizowani nawet do 24. roku życia. Przez wychowawców, którym wolno będzie używać: bezpośredniej siły fizycznej, pałek, kaftanów bezpieczeństwa, pasa bezpieczeństwa, kajdanek na ręce i nogi, chemicznych środków obezwładniających (gaz), paralizatorów. Wyżej wymienionych środków będzie można używać wobec wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych i schronisk dla nieletnich. Za każdym razem, gdy wychowawcy uznają, że któryś z ich podopiecznych… np. chce popełnić samobójstwo. Dyrektor szkoły jak sędzia? Każdy uczeń, który dopuści się lżejszego przestępstwa (niż ww. gwałt, zabójstwo czy pedofilia), musi liczyć się z tym, że karę może wyznaczyć mu dyrekcja szkoły, w której się uczy. Dyrekcja może „skazać” ucznia na prace porządkowe na terenie szkoły, takie jak np.: grabienie liści, koszenie trawy, mycie korytarzy, malowanie (np. ścian). Dyrekcja może również zastosować pouczenie, ostrzeżenie lub wydać „wyrok” w postaci zobowiązania ucznia do: przeprosin skierowanych do osoby pokrzywdzonej, naprawy wyrządzonej szkody. Każda z kar ma odbywać się za zgodą rodziców ucznia, który złamał prawo. „Nowe” prawo jak z czasów PRL Projekt ustawy nie do końca podoba się pracownikom ośrodków resocjalizacyjnych. Zwłaszcza jeśli chodzi o obniżenie wieku dzieci, które będą mogły trafić do poprawczaka i przebywać tam razem z 24-letnimi „kolegami”. Uczniowie z kolei obawiają się nadużyć ze strony dyrekcji. Zastrzeżenia budzą też „środki wychowawcze”, które wolno będzie stosować w ośrodkach wychowawczych. „Kuriozalne jest, że nowy projekt powiela rozwiązania z ustawy sprzed 40 lat: zapisy dotyczące środków wychowawczych żywcem przepisano z prawodawstwa, które powstało w czasach PRL-u, zaraz po wprowadzeniu stanu wojennego. Dzisiejsi autorzy nie zauważyli, że od tego czasu rzeczywistość i środki wychowawcze mocno się zmieniły” – powiedział na łamach „Gazety Wyborczej” prof. Marek Konopczyński, pedagog resocjalizacyjny. źródło: wyborcza.pl Piszemy też o: Nastolatkowie uratowali 3-latka. Ojciec dziecka leżał pijany w krzakach Możliwe skutki wprowadzenia rejestru ciąż. „To narzędzie represji” Nowe urlopy dla rodziców w 2022 roku
Prawa człowieka – czym są, kiedy powstały, cechy praw i przykłady
Prawa człowieka są zespołem wolności i praw, które przysługują każdemu człowiekowi. Z ich uwzględnieniem konstruowane są akty prawne, np. konstytucje, ustawy, dyrektywy, konwencje czy traktaty. Prawa człowieka są wartościami uniwersalnymi.
Prawa człowieka powstały na bazie koncepcji, że każdy człowiek ma sferę wolności, w którą nie może ingerować żadna władza, i że każdy człowiek może wymagać od państwa ochrony tych praw. Prawa człowieka mogą w ściśle określonych sytuacjach zostać czasowo ograniczone, a okoliczności i cele ograniczania tych praw są definiowane w konstytucjach państwowych oraz umowach międzynarodowych dotyczących praw człowieka. Prawa człowieka – czym są? Prawa człowieka wynikają z godności, jaka przysługuje każdemu człowiekowi bez względu na rasę, płeć, język, wyznanie, status majątkowy, pochodzenie narodowe i społeczne i przekonania polityczne. Prawa człowieka określają pozycję człowieka w społeczeństwie i wobec władzy, a także uprawnienia wobec innych osób. Prawa człowieka dzieli się na prawa i wolności. Prawa określa się jako prawa pozytywne, co oznacza, że władza ma obowiązek podejmowania działań na rzecz jednostki, a jednostka ma prawo żądać przysługujących jej praw. Wolności określane są mianem praw negatywnych, co oznacza, że władza ma obowiązek powstrzymywania się od działań w określonych obszarach naszego życia. Ponieważ prawa te uznaje się za uniwersalne dla wszystkich ludzi, chroni się je jako cenne wartości dla całej ludzkości. Cechy praw człowieka Prawa człowieka są: niezbywalne – nie można się ich zrzec, nienaruszalne – w normalnych warunkach nie wolno ich naginać, ani tym bardziej łamać, powszechne – przysługują każdemu człowiekowi i dla każdego z nich mają taką samą wartość, uniwersalne – dotyczą wartości najcenniejszych dla każdego człowieka, m.in.: życie, godność, wolność, swobodny rozwój, naturalne – każdy człowiek je posiada, nie są nadawane, niepodzielne – wszystkie stanowią integralną i współzależną całość. Jakie są prawa człowieka? Prawa człowieka zostały określone w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, która powstała w 1948 roku. Najważniejsze prawa wymienione w Deklaracji: prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony prawnej oraz do ochrony przed dyskryminacją prawo do wysłuchania przez sprawiedliwy, niezależny i bezstronny sąd prawo do bycia uznawanym za niewinnego dopóty, dopóki nie udowodni mu się winy prawo do tego, aby nikt nie ingerował samowolnie w jego życie prywatne, rodzinne, domowe, ani w jego w korespondencję prawo do posiadania obywatelstwa i jego zmiany prawo swobodnego poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania w granicach państwa prawo do opuszczenia kraju, włączając w to swój własny, i powrócić do swego kraju prawo do ubiegania się o azyl i korzystać z niego w innym kraju w razie prześladowania prawo po osiągnięciu pełnoletności do zawarcia małżeństwa (za swobodnie wyrażoną pełną zgodą przyszłych małżonków) i założenia rodziny prawo do posiadania własności prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania oraz jego zmiany prawo do wolności opinii i wyrażania jej prawo do spokojnego zgromadzania i stowarzyszania się prawo do uczestniczenia w rządzeniu swym krajem bezpośrednio lub poprzez swobodnie wybranych przedstawicieli prawo równego dostępu do służby publicznej w swym kraju prawo do ubezpieczeń społecznych prawo do urzeczywistniania swych praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, niezbędnych dla jego godności i swobodnego rozwoju jego osobowości prawo do pracy, jej wyboru, do odpowiednich i zadowalających warunków pracy oraz do ochrony przed bezrobociem prawo do równej płacy za równą pracę prawo do odpowiedniego i zadowalającego wynagrodzenia prawo do stopy życiowej zapewniającej zdrowie i dobrobyt jego i jego rodziny prawo do tworzenia związków zawodowych i do przystępowania do nich dla ochrony swych interesów prawo do urlopu i wypoczynku, włączając w to rozsądne ograniczenie godzin pracy i okresowe płatne urlopy prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym społeczeństwa, do korzystania ze sztuki, do uczestniczenia w postępie nauki i korzystania z jego dobrodziejstw prawo do nauki prawo do ochrony moralnych i materialnych korzyści wynikających z działalności naukowej, literackiej lub artystycznej prawo do specjalnej opieki i pomocy przysługujące matce i dziecku przysługujące rodzicom prawo pierwszeństwa w wyborze nauczania, które ma być dane dzieciom W Deklaracji Praw Człowieka zapisano także, że nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający. Historia praw człowieka Choć Powszechna Deklaracja Praw Człowieka powstała dopiero w 1948 roku, to historia praw człowieka jest dłuższa. Początkowo prawa mieli tylko uprzywilejowani, ale z upływem czasu zaczęto je rozszerzać na coraz większe grupy społeczne. W końcu sformułowano wszystkie uniwersalne prawa człowieka i stwierdzono, że należą się one absolutnie wszystkim ludziom. Pojęcie godności osobowej wiąże się z tradycją judeochrześcijańską i wizją człowieka jako powstałego „na obraz i podobieństwo Boga”. W 1215 roku powstała Wielka Karta Swobód wydana przez króla Jana bez Ziemi, w której zapisano, że „żaden wolny człowiek nie ma być pojmany albo uwięziony albo wyrzucony z posiadłości, (…) ani wygnany lub innym sposobem pognębiony; i ani sami na niego nie ruszymy, ani nikogo innego przeciw niemu nie wyślemy, jak tylko na podstawie legalnego wyroku równych jemu albo na podstawie prawa ziemskiego”. W latach 1430-1433 za panowania Władysława Jagiełły wydano przywileje Neminem captivabimus gwarantujące nietykalność osobistą i majątkową szlachcie. W 1628 roku w Anglii zaakceptowano petycję do do króla, w której zabroniono więzienia kogokolwiek bez wyroku sądowego. W roku 1776 roku powstała Deklaracja Niepodległości USA, która stwierdzała że wszyscy są równi i mają niezbywalne prawa do życia, wolności i dążenia do szczęścia. Podobne stwierdzenia pojawiły się w 1789 roku we francuskiej Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela. Na bazie tego dokumentu powstały kolejne ważne akty, do których między innymi należą: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Konwencja o Prawach Dziecka Konwencja w Sprawie Likwidacji Dyskryminacji Kobiet Konwencja w Sprawie Likwidacji Dyskryminacji Rasowej. Zobacz także: Prawa dziecka – co obejmują? Ciąża a praca – co ci przysługuje zgodnie z prawem Prawa i obowiązki dziecka
Czy nieletnie dzieci muszą spłacać długi dorosłych? Tak, jeśli urzędnicy się pomylą
Okazuje się, że jeśli babcia nie płaciła czynszu za mieszkanie – do spłaty długu mogą zostać wezwane jej wnuczki. Nawet jeśli są niepełnoletnie…
Ten wyrok sądu niestety jest już prawomocny. Został zaskarżony do Sądu Najwyższego, ale cała sytuacja pokazuje, że urzędnicy niezbyt skrupulatnie podchodzą do swoich obowiązków. Urzędnicy przeoczyli, że to nie są dorosłe dzieci W mieszkaniu należącym do gminy mieszkała kobieta – wraz z córką i dwiema wnuczkami. Najemczyni nie płaciła czynszu, więc gmina skierowała sprawę do sądu, żądając spłaty zadłużenia – przez babcię, jej córkę i wnuczki. Gminni urzędnicy przeoczyli jednak pewien „szczegół”… Obie wnuczki w czasie, którego dotyczył pozew, były nieletnie. Wieku wnuczek nie sprawdzili również pracownicy sądu rejonowego i… zapadł wyrok: zaległości w czynszu miały uregulować dwie dorosłe kobiety i dwie nieletnie dziewczynki. Rzecznik Praw Obywatelskich kontra komornik Sytuację skomplikował fakt, że nie udało się odwołać od wyroku sądu rejonowego. Kiedy się uprawomocnił – gmina wystąpiła do sądowego komornika, by czynił swoją powinność. Czynności komornicze powstrzymała jedynie skarga nadzwyczajna Rzecznika Praw Obywatelskich. RPO wniósł pozew o uchylenie wyroku dotyczącego nieletnich dziewczynek i oddalenie powództwa lub ponownego rozpatrzenia sprawy przez sąd. RPO powołał się na Konstytucję RP, a konkretnie zapis o ochronie dobra dziecka. Zgodnie z obowiązującym prawem nie wolno obciążać osób małoletnich odpowiedzialnością finansową tylko dlatego, że mieszkały u babci, która nie płaciła czynszu. W innym wypadku dzieci wchodząc w dorosłe życie, obciążone byłyby długiem. Długiem, za który odpowiedzialne były osoby zobowiązane do zapewnienia dzieciom dachu nad głową i innych środków utrzymania. źródło: rp.pl Zobacz także: Wyrok sądu: zaszczepione dzieci z większą szansą dostania się do przedszkola Prawa i obowiązki dziecka: co się dziecku należy, a czego można od niego wymagać? Konwencja Praw Dziecka - to w niej zapisane są zapisane prawa wszystkich dzieci
Polskie sądy odebrały jej dziecko, bo zakochała się w kobiecie. Dostanie odszkodowanie
Po rozwodzie pełną opiekę nad synem dostał jej mąż. Tylko dlatego, że związała się z kobietą. Po 11 latach doczekała się sprawiedliwości.
Sprawa toczyła się ponad 11 lat. Wszystko zaczęło się, gdy najmłodszy syn Agnieszki (imię zmienione) chodził jeszcze do przedszkola. W 2005 roku kobieta wzięła rozwód, a sąd przyznał jej pełne prawa do opieki nad synem. O walce Agnieszki o sprawiedliwość jako pierwszy napisał OKO.press. Podzielona rodzina W wywiadzie dla OKO.press Agnieszka przyznała, że były mąż nachodził ją w miejscu pracy i nastawiał ludzi przeciwko niej. W końcu postanowiła, że musi wyprowadzić się z rodzinnego miasta. Dwoje starszych dzieci postanowiło wówczas zostać z ojcem. „Byli zmanipulowani i zmęczeni. Zabrałam ze sobą Maćka, który miał trzy latka, i młodszą córkę. Ona nie udźwignęła rozłąki z siostrą i też postanowiła wrócić do ojca. Już wtedy mieliśmy rozbitą rodzinę. Choć starałam się mieć jak najlepszy kontakt ze wszystkimi dziećmi, przeżywałam koszmar” – mówi w rozmowie OKO.press poszkodowana. Miała zerwać znajomość W 2007 roku na wniosek ojca dzieci sąd ponownie zbadał sprawę opieki rodzicielskiej. Dwa lata później zadecydowano, że „w trosce o bezpieczeństwo chłopca” pełną władzę rodzicielską dostanie ojciec. Żadne apelacje nie przynosiły skutku. Powodem odebrania dziecka Agnieszce było to, że związała się z inną kobietą i otwarcie mówiła, że jest osobą biseksualną. Podczas rozprawy miała usłyszeć, że odzyska syna, jeśli zerwie znajomość z ówczesną partnerką. Wtedy też złożyła skargę do Europejskiego Trybunał Praw Człowieka. Wyrok przyszedł za późno Po 11 latach od złożenia skargi Agnieszka doczekała się sprawiedliwości. Uznano, że doszło do dyskryminacji i braku poszanowania życia rodzinnego. ETPCz przyznał kobiecie 10 tys. euro odszkodowania. Za późno – jej najmłodszy syn ma dzisiaj 19 lat i może sam decydować o swoim losie. Wyrok ma dziś dla niej jednak wymiar symboliczny. „W moim życiu ten wyrok niewiele zmieni, ale mam nadzieję, że będzie miał wpływ na losy innych, którzy tak samo jak ja przed sądami muszą walczyć o opiekę nad dziećmi” – podkreśla kobieta. Zobacz też: „Chciałem naprawić błędy młodości, ale syn widzi we mnie intruza. Zawiodłem jako ojciec, ale podołam jako dziadek” Mama z TikToka żali się, że jej partner ZABRAŁ KONSOLĘ na porodówkę! MEiN dofinansowało telefon zaufania dla dzieci, który będzie prowadził ksiądz (egzorcysta!)
Warunki adopcji dziecka – jakie wymagania muszą spełnić przyszli rodzice?
Warunkiem adopcji dziecka jest nie tylko gotowość rodziców do podjęcia się opieki nad dzieckiem. Kandydaci muszą przygotować się też na pewne formalności. Zobacz, jak wygląda procedura adopcyjna.
Jakie warunki trzeba spełnić, aby adoptować dziecko? Pytanie o warunki adopcji jest jednym z podstawowych. Ci, którzy bardzo chcą mieć dzieci, a stracili nadzieję, że kiedyś doczekają się własnego potomstwa, czasem decydują się na adopcję dziecka. Jednak nie każda taka osoba przejdzie przez wszystkie formalności. Sprawdź, co musisz o nich wiedzieć. Warunki adopcji dziecka: adopcja konwencjonalna i bezpośrednia Warunki adopcji dziecka zależą od tego, czy myślimy o przysposobieniu konwencjonalnym, czy bezpośrednim. Adopcja konwencjonalna odbywa się wyłącznie za pomocą ośrodka adopcyjnego, czyli kandydaci zgłaszają się do takiego ośrodka i wszystkie procedury odbywają się przy jego udziale. W przypadku adopcji bezpośredniej (zwanej też adopcją ze wskazaniem), to rodzic decyduje o tym, komu odda swoje dziecko, jednak może wskazać wyłącznie swoich krewnych lub małżonka/małżonkę jednego z rodziców dziecka, którzy nie są jego krewnymi (czyli ojczyma lub macochę dziecka). Adopcja ze wskazaniem wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym i złożenia wniosku do sądu o przysposobienie dziecka w określonym terminie. Warunki adopcji noworodka i niemowlaka – w jakim wieku musi być dziecko? Czasem pojawiają się pytania o warunki adopcji noworodka (tak nazywa się dziecko do 28 dnia życia). Taka adopcja jest jednak niemożliwa. Można adopotować dopiero niemowlaka po 6. tygodniu jego życia – ten czas wskazuje prawo, uznając, że jest potrzebny rodzicom na gruntowne przemyślenie i utwierdzenie się w decyzji oraz wyrażenie świadomej zgody na przysposobienie ich dziecka przez inne osoby. Warunki adopcji – czy trzeba być małżeństwem? Adoptować dziecko może zarówno singiel (choć w praktyce osobom samotnym znacznie trudniej jest uzyskać zgodę ośrodka, nawet jeśli spełniają wszystkie wymagania), jak i para. Wspólnie adopcji mogą dokonać jednak tylko małżonkowie. Przepisy nie przewidują maksymalnego wieku dla rodzica adopcyjnego/ rodziców adopcyjnych. Trzeba jednak pamiętać, że między rodzicem adopcyjnym a dzieckiem powinna być zachowana odpowiednia różnica wieku (maksymalnie 40 lat). Warunki finansowe i mieszkaniowe adopcji przez małżeństwa Ośrodki adopcyjne oceniają, czy kandydaci mają odpowiednią motywację, warunki i realne chęci, aby zapewnić dziecku rodzinę, dom i opiekę. Przyszli rodzice powinni: mieć stabilną sytuację materialną (nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ile dokładnie powinni zarabiać; część ośrodków określa, że minimalny dochód w przeliczeniu na jednego członka rodziny (biorąc już pod uwagę przyszłe dziecko) nie może być niższy niż 1,5-krotność kwoty określonej ustawą o świadczeniach rodzinnych uprawniającej do korzystania z zasiłku rodzinnego); mieć odpowiednią sytuację mieszkaniową (jedne ośrodki chcą, żeby dziecko miało własny pokój, inne, żeby miało swój własny kącik w domu, miejsce do zabawy i nauki). Pozostałe warunki adopcji przez małżeństwa Oprócz posiadania odpowiednich warunków finansowych i mieszkaniowych kandydaci powinni: być małżeństwem od kilku lat (nie podajemy lat stażu, wszystko zależy bowiem od zasad konkretnego ośrodka adopcyjnego); być niekarani; mieć dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego; mieć dobry stan zdrowia i być wolni od wszelkich nałogów; podjąć jednomyślną decyzję o adopcji dziecka. Adoptować dziecko mogą zarówno małżeństwa bezdzietne, jak i te posiadające dzieci. W przypadku par bezdzietnych niekiedy wymagane jest też przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o leczeniu bezpłodności. Warunki adopcji przez osobę samotną Statystycznie, single, którzy decydują się na adopcję, to głównie kobiety. Osoby samotne, które nie są w sformalizowanym związku, muszą przejść bardziej rozbudowane procedury (wywiad środowiskowy jest dłuższy i bardziej pogłębiony). Warunki, jakie muszą spełnić single, aby adoptować dziecko, są jednak takie same. Muszą być zdrowi, wolni od nałogów i niekarani. Ich sytuacja finansowa musi umożliwiać im wychowanie dziecka. UWAGA: Adoptować możemy tylko dzieci, których rodzice nie żyją, albo zrzekli się władzy rodzicielskiej, a w skrajnych przypadkach, zostali jej pozbawieni przez sąd. Zgodnie z prawem, zaadoptować można jedynie osobę małoletnią, czyli zanim ukończy 18. rok życia. Jak wygląda proces adopcyjny? Adopcja dziecka trwa średnio 1-2 lata. W teorii, bo w praktyce często znacznie dłużej. Wiele zależy od szczęścia kandydatów i od indywidualnych wymogów danego ośrodka. Proces adopcyjny krok po kroku Proces adopcyjny zaczyna się od wstępnej rozmowy, a także zebrania przez kandydatów wszystkich niezbędnych dokumentów (przede wszystkim aktu zawarcia małżeństwa, zaświadczenia o zarobkach i niekaralności oraz zaświadczenia o stanie zdrowia). Następnie: Przeprowadzane jest spotkanie z psychologiem i pedagogiem (eksperci chcą lepiej poznać kandydatów i poznać ich motywacje do adopcji). Eksperci wybierają się do domów kandydatów i sprawdzają ich warunki socjalne; dziecko powinno mieć własny pokój albo część pokoju przeznaczoną tylko dla niego i miejsce do zabawy. Kandydaci kierowani są na szkolenie, na którym dowiadują się więcej o problemach związanych z adopcją dziecka. Kiedy kandydaci zostają oficjalnie zakwalifikowani do procesu adopcji, oczekują na dziecko (czas oczekiwania jest różny w zależności od oczekiwań kandydatów). Ośrodek adopcyjny przedstawia kandydatom informacje o sytuacji prawnej, rodzinnej, zdrowotnej i rozwoju psychoruchowym określonego dziecka. Po akceptacji otrzymanych informacji przez kandydatów poznają oni wybrane dziecko (pierwsze spotkanie ma miejsce zazwyczaj w rodzinie zastępczej lub instytucji, w której dotąd przebywało dziecko, od tej pory przyszli rodzice mogą regularnie odwiedzać dziecko – kontakty są monitorowane przez ośrodek adopcyjny). Do sądu rodzinnego zostaje złożony wniosek o adopcję dziecka i następuje okres styczności (po wydaniu zgody przez sąd), który umożliwia pobyt dziecka w domu kandydatów – ten czas jest monitorowany przez pracowników ośrodka adopcyjnego. ​Sąd orzeka o przysposobieniu w czasie rozprawy, w której uczestniczą kandydaci oraz osoby, których zgoda jest potrzebna np. opiekun prawny dziecka. Postanowienie o przysposobieniu jest ważne po uprawomocnieniu się. Rodzic/rodzice adopcyjni po odebraniu postanowienia udają się do Urzędu Stanu Cywilnego po nowy akt urodzenia dziecka oraz numer PESEL, a także muszą zameldować dziecko i zgłosić je do ubezpieczenia zdrowotnego u płatnika składek. Niezbędne dokumenty przy adopcji dziecka Adopcja dziecka nie będzie możliwa bez przedstawienia odpowiednich dokumentów i zaświadczeń. W większości ośrodków w Polsce wymagane są: odpis aktu małżeństwa (w przypadku par); zaświadczenie o braku zdrowotnych przeciwwskazań do adopcji (w przypadku par, obojga kandydatów); zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach; wypis z rejestru oraz PIT za ostatni rok; zaświadczenie o niekaralności w formie wpisu z rejestru skazanych; Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak, aby ich dzieciństwo było, jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie Jak zostać rodziną zastępczą – warunki, przepisy, finansowanie
Dominika Chorosińska o Strajku Kobiet: „To nie jest obraz kobiety Polki”
Dawna aktorka, a dziś posłanka z ramienia Prawa i Sprawiedliwości, powiedziała, że postulaty protestujących nie odzwierciedlają żądań większości kobiet w Polsce. Zarzuciła także opozycji nawoływanie do protestów w dobie pandemii.
Dominika Chorosińska (dawniej Figurska) przez wiele lat była gwiazdą serialu „M jak miłość”, jednak w ostatnich latach zasłynęła głównie jako bohaterka prywatnych opowieści o własnych perturbacjach rodzinnych i uczuciowych, o których nie wahała się opowiadać w blasku fleszy. Chociaż dziś Dominika jest posłanką Prawa i Sprawiedliwości i często prawi morały polskim rodzinom, kilka lat temu przyznała się do niewierności małżeństwie, którą tłumaczyła… trudnością w wytrwaniu w monogamicznym związku. Romans celebrytki zaowocował dzieckiem, które jej mąż postanowił przyjąć i pokochać jak własne. Po tych wydarzeniach Chorosińska śmiało opowiadała w mediach o swoim nawróceniu i boskim wkładzie w naprawienie swojego małżeństwa. Kilka lat po tych wydarzeniach wstąpiła do partii Jarosława Kaczyńskiego. Chorosińska startowała z ramienia rządzącej obecnie partii do Sejmu oraz (bezskutecznie) do Parlamentu Europejskiego, dlatego, jak nietrudno się domyślić, jej poglądy są tożsame z linią ugrupowania. Posłanka już wcześniej wyraziła swoje poparcie dla kontrowersyjnej decyzji TK – teraz wyraziła swoje zdanie na temat uczestniczek Strajku Kobiet. Dominika Chorosińska o Strajku Kobiet Goszcząca w programie „Polityczna kawa” posłanka skomentowała na antenie zachowanie uczestniczek strajku. Stwierdziła jednoznacznie, że ich postulaty nie odzwierciedlają potrzeb Polek, a uczestniczki marszów są „wulgarne i agresywne”. „Znaczna część kobiet nie czuje się w ogóle reprezentowana przez grupę krzyczących, wulgarnych, agresywnych kobiet. To nie jest obraz kobiety Polki. (...) Myślę, że sytuacja kobiet nie jest ani zagrożona, ani trudna” – powiedziała Chorosińska. Posłanka skrytykowała również opozycję za nawoływanie do udziału w protestach w dobie pandemii. Partiom krytykującym PiS wytknęła hipokryzję: wydawanie milionów złotych na ratowanie miejsc pracy oraz apelowanie o wprowadzenie stanu wyjątkowego, a następnie narażanie obywateli poprzez nawoływanie do protestów ulicznych. Chorosińska odniosła się jednak także do istoty problemu aborcji i uznała go za sprzeczny z ideami feminizmu. „Pierwsza fala feministek nigdy nie zgadzała się na aborcję, bo uważały, że to jest podmiotowe potraktowanie kobiety i całkowite zwolnienie z odpowiedzialności mężczyzny” – skomentowała. Źródło: Onet Zobacz też: Strajk Kobiet pod MEN: interweniowała policja, nie było łagodnie! Dyrektor szkoły BRONI strajkujących uczennic! MEN się nie ucieszy... Uczniowie poparli strajk kobiet. Ksiądz: „skreślam z bierzmowania”
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy WRÓCI? Premier przedstawia stanowisko rządu
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przestał być przyznawany po 20 września, jednak z racji na ponowny wzrost zachorowań i wprowadzone obostrzenia, rząd rozważa wprowadzenie świadczenia ponownie.
Zapytany o zasiłek premier Morawiecki zadeklarował na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/pilne-premier-i-minister-zdrowia-przedstawili-nowa-strategie-walki-z-koronawirusem-30173-r1/">czwartkowej konferencji, że „jeżeli będzie taka konieczność ze względu na naukę zdalną dla dzieci młodszych, to dodatkowy zasiłek opiekuńczy zostanie przywrócony”. Obecnie, szkoły podstawowe i przedszkola pozostają nadal otwarte i operują w trybie standardowym, jednak premier nie wyklucza możliwości, że przy postępujących zakażeniach, one również zostaną zamknięte. Podkreślił jednak, że z racji na poziom i efekty edukacji najmłodszych Polaków, rząd jak najdłużej chce „chronić szkoły podstawowe i przedszkola przed trybem zdalnym”. Dodatkowy zasiłek opiekuńczy w pierwszej fali epidemii 20 września skończyła się możliwość wypłaty <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/dodatkowy-zasilek-opiekunczy-28768-r1/">dodatkowego zasiłku opiekuńczego, która przysługiwała rodzicom w przypadku zamknięcia żłobka, przedszkola, klubu dziecięcego czy szkoły oraz wtedy, kiedy dzieci nie mogły pójść do placówki z uwagi na obostrzenia epidemiczne. Do zasiłku uprawnieni byli także rodzice dzieci do lat 16 z orzeczeniem o niepełnosprawności i do lat 18 – w przypadku znacznego stopnia niepełnosprawności oraz rodzice osób do 24. roku życia wymagających ustawicznego kształcenia. Ogólny zasiłek opiekuńczy Do czasu wprowadzenia dodatkowego zasiłku z racji na koronawirusa, rodzice mogą korzystać ze <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/zasilek-opiekunczy-w-2020-roku-ile-wynosi-dla-kogo-zasady-przyznawania-28146-r1/">standardowego zasiłku opiekuńczego przyznawanego zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. To świadczenie, w przypadku nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, a także w przypadku choroby niani - przysługuje ubezpieczonym rodzicom dzieci do lat 8. w wymiarze aż do 60 dni w roku (na wszystkie dzieci). Świadczenie opiekuńcze przysługuje również w przypadku poważnej choroby dziecka do lat 14. Źródło: RMF FM Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/opieka-nad-zdrowym-dzieckiem-w-2020-roku-przepisy-ile-dni-dla-kogo-28023-r1/">Opieka nad zdrowym dzieckiem w 2020 roku: przepisy, ile dni, dla kogo? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/opieka-nad-dzieckiem-podczas-pandemii-jesli-nie-zasilek-opiekunczy-to-co-28722-r1/">Opieka nad dzieckiem podczas pandemii: jeśli nie zasiłek opiekuńczy, to co? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/zasilek-na-dziecko-ile-dostaniesz-jesli-zamkna-przedszkole-28556-r1/">Zasiłek na dziecko: ile dostaniesz, jeśli zamkną przedszkole?
Alimenty i ustalenie ojcostwa – odpowiedzi prawnika na wasze pytania
Czat z prawnikiem na profilu facebookowym babyonline.pl dotyczył życiowych, trudnych kwestii – ubiegania się o alimenty i ustalenia ojcostwa. Zainteresowanie było duże. Oto większość zadanych pytań i odpowiedzi naszego eksperta.
Na pytania dotyczące kwestii ustalenia ojcostwa i spraw związanych z alimentami odpowiada mgr prawa Anna Chmielnicka, prowadzi poradnictwo prawne w Krakowskim Centrum Terapii Uzależnień, interesuje się prawem rodzinnym. Jestem w 9 miesiącu ciąży. Mój partner mnie zostawił - twierdzi, że dziecko nie jest jego, choć ja mam pewność 100% (z nikim innym nie spałam, a on był moim pierwszym mężczyzną). Czy w akcie urodzenia mogę podać jego nazwisko jako ojca, mimo że on się na to nie zgadza? Czy mogę go jakoś zmusić do przyznania się do ojcostwa tego dziecka? Jeśli dziecko ma nieustalonego ojca nosić ono będzie nazwisko matki. Jeżeli nie zachodzi domniemanie, że ojcem dziecka jest mąż matki, dane dotyczące osoby ojca w akcie stanu cywilnego wpisuje się tylko w razie uznania dziecka przez ojca lub sądowego ustalenia ojcostwa. Oznacza to, że jeśli partner nie uznał dziecka i nie było sądownie ustalone ojcostwo, w akcie urodzenia dziecka wpisuje się jako imię ojca – imię wskazane przez przedstawiciela ustawowego dziecka (matkę), a w razie braku takiego wskazania – jedno z imion zwykle w kraju używanych oraz jako nazwisko ojca i jego nazwisko rodowe – nazwisko matki, z odpowiednią adnotacją w rubryce „Uwagi”. Jednocześnie może pani wystąpić do sądu rodzinnego z powództwem o ustalenie ojcostwa. Wówczas sąd po przeprowadzeniu dowodów, np., z badania DNA ustali czy pozwany faktycznie jest ojcem dziecka. Więcej o tym przeczytajcie: Jak przebiega proces ustalenia ojcostwa? Mój znajomy jest kilka lat po rozwodzie, ma zasądzone alimenty, ale ostatnio stracił pracę i nie może ich regularnie płacić. Jego była żona chce pozwać o alimenty dziadków - rodziców znajomego. Dziadkowie starają się pomagać wnukowi i jego mamy, ale boją się, że alimenty poważnie nadszarpią ich budżet. Jakie kroki mogą podjąć w tej sprawie? Z reguły obowiązek alimentacyjny wobec dzieci spełniają jego rodzice. Możliwe jest jednak dochodzenie alimentów od dziadków dziecka. W takim przypadku, konieczne jest wykazanie przez osobę dochodzącą takich świadczeń, że nie jest możliwe uzyskanie alimentów od ojca dziecka, a matka dziecka jednocześnie nie jest w stanie zaspokoić jego usprawiedliwionych potrzeb, czyli po prostu gdy brakuje jej pieniędzy na utrzymanie siebie i dziecka. Jeśli w takiej sytuacji dziecko znajduje się w niedostatku (czyli nie ma zaspokojonych najbardziej podstawowych potrzeb), sąd może takie alimenty od dziadków zasądzić. Natomiast wysokość alimentów zależeć będzie w takiej sytuacji również od majętności dziadków dziecka i tego czy zajmują się dzieckiem. Jeśli kupują mu prezenty, opłacają wycieczki i razem spędzają czas, to także w ten sposób realizują swój obowiązek alimentacyjny. Innymi słowy: skoro zajmują się oni dzieckiem, to mogą przed sądem podnosić, że w ten sposób realizują swój obowiązek względem wnuka. Co ważne, jeśli sąd rozpozna sprawę przeciwko dziadkom ze strony ojca, również bada sytuację dziadków dziecka ze strony matki, bowiem jeśli dziecko jest w niedostatku – to dla sądu jest ważna nie tylko sytuacja pozwanych dziadków ale i dziadków „z drugiej strony”. Bardzo często w sprawach tego rodzaju, zasądzane są zatem bardzo niewysokie kwoty alimentów, choć nie jest to regułą. Wszystko zależy od okoliczności danej sprawy. Mam 4-letniego syna ojciec płaci regularnie alimenty. Pomijam fakt, że z dzieckiem raz na rok sie widuje. Chciałabym starać sie o podwyżkę. Co robić? Ojciec dziecka straszy mnie, że nic nie dostanęm że weźmie prawnika i nie będzie podwyżki alimentów. Proszę o pomoc. Bo nigdy nie starałam sie o to. 400 zł to dla nas mało. Może Pani wystąpić do sądu rodzinnego (sądu rejonowego wydziału rodzinnego i nieletnich) z powództwem o podwyższenie alimentów. Na uzasadnienie takiego żądania należy opisać zmianę sytuacji dziecka od czasu ustalenia alimentów na dziecko na kwotę 400 zł. Do pozwu należy dołączyć zaświadczenia o zarobkach, faktury zaświadczenia z poradni lekarskiej, szkoły. Jeśli jednak wcześniej sąd nie zajmował się Pani sprawą i ojciec dziecka płacił alimenty dobrowolnie, należy wnieść pozew o alimenty i opisać, że kwota 400 zł nie wystarcza na usprawiedliwione potrzeby dziecka, dołączając do pozwu podobne dokumenty jak w sprawie o podwyższenie alimentów. W sprawach o alimenty nie wnosi się opłat od pozwu. Jestem w związku małżeńskim, ale już od kilku lat nie żyję z mężem. Nie możemy się rozwieść ze względu na sprawy majątkowe. Mąż uważa, że skoro odeszłam, to nic mi się nie należy, ja z kolei chciałabym, aby podział był pół na pół. Obecnie jestem w ciąży z nowym partnerem, dziecko pojawi się na świecie za miesiąc. Mój mąż straszy mnie, że dziecko formalnie będzie jego i dopóki nie zgodzę się na jego warunki będzie utrudniał mi życie i podejmowanie decyzji dotyczących dziecka. Czy jego groźby są realne? Czy mogę sądownie udowodnić, że to nie on jest ojcem mojego dziecka? I kiedy powinnam to zrobić: zanim dziecko się urodzi czy po porodzie? Na wstępie wskazać należy, że jeśli dziecko rodzi się w czasie trwania małżeństwa to domniemywa się, że jego ojcem jest mąż matki. Takie domniemanie może być obalone w postępowaniu o zaprzeczenie ojcostwa. Sąd, który rozpozna sprawę ustali, czy mąż matki dziecka jest jego rodzicem biologicznym czy też nie. Jeśli matka jest pewna, że dziecko pochodzi z jej pozamałżeńskiego związku – celowym jest przeprowadzenie sprawy o zaprzeczenie ojcostwa przed sprawą rozwodową. W przypadku gdyby rozwód miał być orzeczony przed rozpoznaniem sprawy o zaprzeczenie ojcostwa, sąd rozwodowy byłby związany domniemaniem pochodzenia dziecka z małżeństwa. Skutkiem tego, sąd miałby obowiązek orzekać w wyroku rozwodowym także o kwestii władzy rodzicielskiej, kontaktów i alimentów na rzecz dziecka. W sytuacji, gdy dziecko nie pochodzi z małżeństwa, rozwodzący się mąż jego matki nie powinien być obciążony alimentami. Z drugiej strony, skoro nie jest on ojcem biologicznym to nie powinien mieć wpływu na proces jego wychowania, rozwoju. W polskim prawie obowiązuje zasada prawdy obiektywnej w przypadku kwestii pochodzenia dzieci – co oznacza, że sądy powinny dążyć do tego aby figurujący w aktach stanu cywilnego ojciec dziecka był tym biologicznym, a nie domniemanym. Sprawę o zaprzeczenie ojcostwa należy wnieść do sądu po urodzeniu dziecka. Polub profil babyonline.pl na Facebooku. Tam znajdziesz informacje o innych czatach z ekspertami! [CMS_PAGE_BREAK] Ja mam prawie roczne dziecko, jestem po wielu rozprawach z jego ojcem, płaci alimenty, ale jest mi winien jeszcze 600 zł z wyprawki (spłaca ją w ratach). On sie nami nigdy nie interesował, nigdy nie widział syna (oprócz chwili podczas testów DNA). Nie ma władzy rodzicielskiej. Miesiąc temu zarządałam, żeby spłacił mi resztę wyprawki na raz, bo potrzebuję pieniędzy, ale on powiedział, że nie, ze zapłaci mi tyle, ile sie należy, czyli alimenty i ratę wyprawki we wrześniu. Aktualnie mam 947 zł dochodu (247 zł MOPS, 500 alimenty i 200 wyprawka), ale ukróci sie to w październiku do 500 zł. Juz teraz na mnie i moje dziecko ledwo starcza. Czy mogę się ubiegać o podwyższenie alimentów i zaznaczyć, że chcę też, aby były płacone i na mnie i na dziecko? Dodam, ze wyrok poprzedniej rozprawy zapadł w marcu. Przy tym jestem osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, a żeby pójść do pracy, musiałabym oddać dziecko do żłobka, który kosztuje 900 zł za miesiąć. Nie byliśmy małżeństwem. Niestety jeśli nie byliście małżeństwem, nie może Pani domagać się alimentów od ojca dziecka na siebie. Może Pani jednak wnieść do sądu sprawę o podwyższenie alimentów na dziecko. Musi Pani wykazać, że od czasu wydania wyroku w marcu znacznie wzrosły koszty utrzymania dziecka, właśnie z powodu zapisania go do żłobka. Co zrobić jeśli adres zamieszkania ojca dziecka jest mi nie znany i nie mam z nim jakiegokolwiek kontaktu a ostatni adres zameldowania jest u mojej mamy, zresztą były mąż wymeldował się z tamtad dawno a chciałam pisać o podwyżkę alimentów. Sąd jednak żąda aktualnego adresu zamieszkania. Może Pani złożyć wniosek o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego. Należy uprawdopodobnić brak znajomości aktualnego adresu i wskazać kandydata na kuratora spośród osób bliskich dla pozwanego (jego rodziców, rodzeństwa). Jeśli Pani nie wskaże kandydata, sąd ustanowi go sam, np. spośród pracowników sądu lub adwokatów. Jeśli sąd ustanowi kuratora, osoba ta będzie reprezentować pozwanego w postępowaniu o podwyższenie alimentów. Jestem samotną matką. Ojciec mojego dziecka wyjechał do Anglii, do pracy. Ma zasądzone alimenty w wysokości 500 zł, ale ich od czasu wyjazdu nie płaci. Jak mogę te pieniądze od niego wyegzekwować? W Anglii zatrudniony jest na umowie, ale nie wiem na jakiej. Nie znam się na ich prawie. Możliwe jest egzekwowanie alimentów od osoby przebywającej za granicą. Z uwagi na brak dokładnych danych należy wskazać, że możliwość egzekucji zależy w znacznej mierze od tego czy jest znany adres zagraniczny ojca dziecka. Należy zwrócić się do sądu okręgowego, który pomoże Pani w zgromadzeniu dokumentów pozwalających na prowadzenie takiej egzekucji. Tam uzyska Pani informację o czynnościach jakie należy podjąć, aby uzyskać alimenty na dziecko od pozwanego. Mój były mąż płaci alimenty na dziecko. Czy za miesiąc wakacji, który spędzi z córką też powinien zapłacić alimenty? Jeśli ojciec dziecka ma płacić alimenty, to także musi je płacić w okresie gdy spędza z nim dziecko czas np. w ferie lub wakacje. Natomiast w takim przypadku ojciec dziecka może ewentualnie wnieść o częściowe pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego za okres gdy sam zajmuje się dzieckiem. Jeśli więc ojciec zajmuje się dzieckiem przez cały miesiąc, to rodzice dziecka mogą się porozumieć, że za ten miesiąc nie musi on płacić alimentów do rąk matki lub płacić w niższej wysokości. [CMS_PAGE_BREAK] Jak jest z wyrobieniem dowodu osobistego dziecku (4 latka)? Ojciec zgody nie chce wyrazić. Mówi, że chce za to częściej widywać się z dzieckiem. Ma ograniczone prawa... Co robić w takiej sytuacji? Jeśli Pani były partner ma ograniczoną władzę rodzicielską do spraw najważniejszych dla dziecka może mieć wpływ na wyrobienie dziecku dokumentów. Jeśli Pani potrzebuje dowodu osobistego dla dziecka powinna Pani złożyć wniosek do sądu rejonowego wydziału rodzinnego i nieletnich o rozstrzygnięcie w istotnej sprawie dziecka. We wniosku należy opisać że rodzice dziecka nie porozumieli się co do wyrobienia dowodu, a dowód jest dziecku potrzebny. Taki wniosek opłaca się opłatą 40 zł. Ostatnio dostałam pozew z sądu - złożył go mój ojciec, który domaga się ode mnie alimentów. Uzasadnia to tym, że jest chory, nie ma emerytury (całe życie pił, niewiele pracował) i pieniędzy na leki. Z ojcem nie mam żadnego kontaktu. Zostawił mnie i mamę, jak miałam 5 lat. Jakie mam szansę na odrzucenie jego pozwu? Czy rzeczywiście będę musiała płacić na niego? W tym przypadku jest prawdopodobne, że sąd oddali powództwo o alimenty. Po pierwsze, alimenty na osobę dorosłą od krewnego są możliwe, tylko gdy osoba je dochodząca znajduje się w niedostatku (nie może zaspokoić swoich podstawowych potrzeb). Czyli Pani ojciec będzie musiał wykazać, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Natomiast będąc pozwaną w takiej sprawie powinna Pani podnosić powinna tzw. zarzut sprzeczności żądania z zasadami współżycia społecznego, powołując art. 144 (1) kpc. Skoro była Pani źle traktowana przez ojca jako dziecko, obciążenie Pani alimentami na ojca mogłoby być uznane przez sąd za niesprawiedliwe. W takim postępowaniu powinna Pani dowodzić zeznaniami swoimi i świadków, że ojciec źle Panią traktował. Byłem w związku z kobietą przez rok. Rozstaliśmy się, bo mnie zdradzała. 8 miesięcy po naszym rozstaniu na świat przyszło dziecko. W akcie urodzenia zostałem wpisany jako ojciec. Wiem, że nie jest ono moje (dziecko ma bardzo ciemną karnację, kruczoczarne włosy, a ja i moja partnerka mamy bardzo jasną skórę, ja jestem rudy). Matka dziecka twierdzi, że miałem pół roku na zaprzeczenie ojcostwa i że teraz - po dwóch latach - nie mam już żadnych szans. Czy to prawda? Czy mogę złożyć wniosek o zaprzeczenie ojcostwa? Czy przysługuje mi prawo do badań DNA? Jeśli nie byliście Państwo małżeństwem, a figuruje Pan w akcie stanu cywilnego dziecka jako ojciec, oznacza to, że musiał Pan uznać dziecko przed kierownikiem USC lub też sąd ustalił Pańskie ojcostwo. Jeśli więc uznał Pan dziecko w USC, a nie uważa się Pan za ojca dziecka, to prawo przewiduje wówczas powództwo o ustalenie bezskuteczności uznania dziecka. Powództwo to omawia art. 78 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Prawo przewiduje krótki 6 miesięczny termin na wystąpienie z takim powództwem od dnia, w którym dowiedział się Pan że dziecko nie pochodzi do Pana. Jeśli ten termin jest przekroczony, można zwrócić się do Prokuratora o wystąpienie z takim żądaniem – jego nie wiążą żadne terminy. http://www.infor.pl/prawo/pozwy/pozwy-rodzinne/82863,Jak-sformulowac-pozew-o-ustalenie-ojcostwa.html Mam 10-miesięczną córeczkę. Z ojcem dziecka rozstaliśmy się, gdy byłam jeszcze w ciąży (nie byliśmy małżeństwem). Oboje mamy pełne prawa rodzicielskie. Jednak on nie interesuje się w ogóle dzieckiem (rozpowiada nawet, że go wrobiłam). Złożyłam wniosek o alimenty - zostało mi przydzielone 350 zł miesięcznie. Przy okazji złożyłam wniosek o zabranie praw rodzicielskich, ale został odrzucona, bo dziecko - zdaniem sądu - było za malutkie. Mój były chłopak dostał czas na poprawę zachowania. Od tego czasu jednak nic nie zmieniło. Czy mogę jeszcze raz złożyć taki wniosek? Czy mam jakiekolwiek szanse na wygranie tej sprawy? Czy jeśli będzie miał odebrane prawa rodzicielskie, to odbiorą mi też alimenty? Jego naprawdę nie interesuje ani dziecko, a ja. Wymiguje się jak może również od płacenia. Co mam robić? Po pierwsze, ewentualne pozbawienie rodzica władzy rodzicielskiej nad nim nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego, co oznacza, że i tak musi on łożyć na dziecko alimenty. Po drugie, w sprawach dotyczących władzy rodzicielskiej możliwe jest ponowne zajmowanie się sądu tego rodzaju kwestią. Oznacza to, że nawet jeśli sąd nie pozbawił władzy rodzicielskiej ojca dziecka lub nie ograniczył tej władzy w przeszłości, to może to uczynić jeśli ustali, że postawa rodzica dziecka jest zła i szkodzi dziecku np. jeśli ojciec dziecka nie zmienił swojego nagannego postępowania. Można zatem wystąpić z wnioskiem o pozbawienie władzy rodzicielskiej rodzica dziecka. Należy w takim wniosku opisać złe zachowania rodzica dziecka. Jedną z przesłanek jaką sąd bada jest właśnie to czy zajmuje się dzieckiem, czy łoży na niego alimenty, więc jeśli tego rodzic dziecka nie czyni to wniosek może okazać się zasadny. Taki wniosek należy złożyć do sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich. Opłata od wniosku wynosi 40 zł.
Jak przebiega proces o ustalanie ojcostwa?
Nie zawsze jest możliwe ustalenie ojcostwa dziecka bez angażowania w to sądu. Czasami takie postępowanie jest długotrwałe i skomplikowane. Na czym ono polega? Wyjaśnia prawniczka Aleksandra Partyk.
Ustalenie ojcostwa to według polskiego prawa jeden ze sposobów, obok uznania ojcostwa przez ojca, na ustalenie ojcostwa. Ustalenia ojcostwa może żądać matka dziecka, domniemany ojciec lub samo dziecko w sytuacji, gdy któraś ze stron ma wątpliwości. Kiedy można wystąpić z pozwem o ustalenie ojcostwa? Jeśli biologiczny ojciec dziecka pozamałżeńskiego nie wyraża zgody na uznanie swojego ojcostwa przed kierownikiem stanu cywilnego, konieczne może okazać się złożenie pozwu do sądu o ustalenie ojcostwa. Taka postawa mężczyzn może wynikać z rzeczywistego braku pewności co do ojcostwa lub niechęci do ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji związanych z rodzicielstwem. Zdarza się również, że biologiczny ojciec dowiaduje się o fakcie istnienia swojego potomka dopiero w chwili otrzymania odpisu pozwu. Czy można wystąpić o ustalenie ojcostwa dziecka, jeśli jego matka pozostaje w małżeństwie? Sytuacja prawna dzieci urodzonych w związku małżeńskim (lub przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia) jest bardziej korzystna niż tych pochodzących ze związków nieformalnych. Występuje bowiem domniemanie, że ojcem dziecka jest mąż matki. Jeśli jednak, mimo trwania związku małżeńskiego, ojcem dziecka jest inny mężczyzna niż mąż matki, wówczas konieczne jest przeprowadzenie postępowania sądowego o zaprzeczenie ojcostwa, a dopiero po jego prawomocnym zakończeniu otwiera się droga do uznania dziecka przez jego faktycznego rodzica (lub powstaje możliwość wystąpienia do sądu z pozwem o ustalenie ojcostwa). Kto może wytoczyć takie powództwo? Powództwo o ustalenie ojcostwa może wytoczyć: dziecko, matka dziecka, domniemany ojciec dziecka, prokurator. W większości przypadków z powództwem o ustalenie ojcostwa występuje matka dziecka. Zobacz także: Gdy ojciec nie chce płacić na dziecko... Do którego sądu wnieść pozew? Postępowanie o ustalenie ojcostwa może być prowadzone wyłącznie przez sąd rejonowy, wydział rodzinny i nieletnich. Dopuszczalne jest wytoczenie powództwa albo przed sądem właściwym dla miejsca zamieszkania pozwanego, albo przed sądem właściwym dla miejsca zamieszkania powoda. Decyzję w tym zakresie podejmuje powód występując ze swoim żądaniem. Czy konieczne jest ponoszenie kosztów sądowych? Z uwagi na specyficzny przedmiot sprawy sądowej, osoba dochodząca ustalenia ojcostwa korzysta z tzw. ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, a więc innymi słowy: nie uiszcza opłaty od pozwu ani nie ponosi innych związanych z procesem wydatków. Jeżeli jednak przegra proces (pozwany mężczyzna nie jest ojcem dziecka), to osoba pozywająca może zostać obciążona kosztami poniesionymi przez pozwanego, np. na adwokata. Jakie czynności podejmuje sąd? Ustalenie ojcostwa wiąże się z szeregiem konsekwencji – osoba, która zostanie uznana za rodzica dziecka będzie miała sporo obowiązków, w tym będzie musiała ponosić koszty jego utrzymania. Zostanie ona również wpisana do aktu stanu cywilnego dziecka jako rodzic. Sąd więc nie może opierać się tylko na uznaniu powództwa lub przyznaniu okoliczności faktycznych. Oznacza to, że nawet jeśli pozwany przyzna, że jest ojcem dziecka, sąd będzie weryfikował tę okoliczność. Aby ustalić, czy pozwany jest rzeczywiście ojcem dziecka, sąd może przesłuchać świadków lub nakazać przeprowadzenie dowodu z badań DNA. Jeśli sąd nabierze pewności, że pozwany mężczyzna jest ojcem dziecka – wyda wyrok ustalający ojcostwo. http://www.infor.pl/prawo/pozwy/pozwy-rodzinne/82863,Jak-sformulowac-pozew-o-ustalenie-ojcostwa.html Kiedy sąd przeprowadzi dowód z badania DNA? Jeśli mężczyzna zaprzecza, że jest ojcem dziecka, konieczne jest ustalenie, czy obcował on płciowo z matką dziecka w okresie koncepcyjnym. Okoliczność taka może być wykazana, np. zeznaniami świadków – krewnych czy sąsiadów, którzy wiedzieli, że strony przez kilka lat wspólnie razem żyły w związku partnerskim. Jeśli okoliczność tę sąd uzna za udowodnioną, może pojawić się wątpliwość, czy w tym czasie matka dziecka nie podejmowała współżycia z innymi mężczyznami (jeśli tak twierdzić będzie pozwany). Należy pamiętać, że w procesie o ustalenie ojcostwa obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, a więc konieczne jest ustalenie faktycznego ojca dziecka. Dlatego też w razie wątpliwości sąd będzie korzystać z badań DNA, które pozwolą na ustalenie, od kogo pochodzi dziecko. Czasami takim dowodem dysponować może jeden z rodziców dziecka (prywatny dowód z badania DNA). Warto jednak zwrócić uwagę na istniejące domniemanie pochodzenia dziecka, o jakim mowa w art. 85 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Art. 85 KRO stanowi: § 1 Domniemywa się, że ojcem dziecka jest ten, kto obcował z matką dziecka nie dawniej niż w trzechsetnym, a nie później niż w sto osiemdziesiątym pierwszym dniu przed urodzeniem się dziecka. § 2 Okoliczność, że matka w tym okresie obcowała także z innym mężczyzną, może być podstawą do obalenia domniemania tylko wtedy, gdy z okoliczności wynika, że ojcostwo innego mężczyzny jest bardziej prawdopodobne. Czy można jednocześnie dochodzić innych roszczeń? W postępowaniu o ustalenie ojcostwa można również domagać się innych żądań tzw. pokrewnych. Do pierwszej grupy praw zaliczyć można żądania związane z osobą dziecka: żądanie zasądzenia alimentów na dziecko – czyli kosztów jego utrzymania; na takich samych zasadach jak w przypadku innych spraw o alimenty, nadania dziecku nazwiska – albo dwuczłonowego (składającego się z nazwiska matki i nazwiska ojca dziecka) lub jednoczłonowego (czyli albo pozostawienie dziecku nazwiska panieńskiego matki lub nadanie nazwiska ojca), ustalenie zakresu władzy rodzicielskiej – można domagać się pozbawienia, ograniczenia lub zawieszenia władzy rodzicielskiej ojca dziecka, jeśli postawa ojca dziecka nie gwarantuje, iż należycie wykonywać będzie swoje obowiązki, np. nie interesuje się dzieckiem w żaden sposób. Należy zwrócić uwagę, że jeśli sąd ustali ojcostwo i nie orzeknie w żaden sposób o władzy rodzicielskiej – pozwany korzystać będzie z tej sfery na równi z matką dziecka. Do drugiej grupy zaliczyć można żądania na rzecz matki dziecka: żądanie poniesienia kosztów związanych z ciążą i porodem, np. koszty wyprawki, zakupu leków i witamin, odzieży ciążowej, wydatki związane z opieką lekarską, porodem w prywatnej klinice, itp., żądanie poniesienia kosztu trzymiesięcznego utrzymania matki dziecka w okresie porodu (wyjątkowo można domagać się tego za dłuższy okres czasu). Jeśli sąd ustali, że pozwany mężczyzna jest biologicznym ojcem dziecka, będzie mógł rozpoznać (i ewentualnie także uwzględnić) pozostałe roszczenia. Oczywiście, jeśli pozew został skierowany wobec osoby, która nie jest ojcem dziecka, nie może ona być zobowiązana ani do alimentacji dziecka ani też nie poniesie wydatków związanych z ciążą i porodem. Co jeśli ojciec dziecka nie stawia się w sądzie na rozprawy? W przypadku, gdy ojciec dziecka nie interesuje się przebiegiem postępowania sądowego, możliwe jest wydanie tzw. wyroku zaocznego ustalającego ojcostwo. Taki wyrok może zostać wydany wówczas, jeśli pozwany nie stawia się w sądzie, nie domaga się odroczenia rozprawy i nie składa pism sądowych, a jednocześnie jeśli był on prawidłowo zawiadomiony o postępowaniu. W takim wypadku wyrok nie może opierać się wyłącznie na przyjęciu za prawdziwe twierdzenia powoda. Doniosłość wyroku ustalającego ojcostwo jest tak znaczna, że sąd po przesłuchaniu matki dziecka, wymagać będzie również przeprowadzenia innych dowodów na okoliczność ojcostwa pozwanego. Jako dowód można wskazać zeznania świadka, który ma wiedzę o współżyciu intymnym stron postępowania (krewny, sąsiad, wspólny znajomy stron) lub inne dowody, np. wydruki korespondencji e-mailowej, z której wynika, że pozwany dziecko traktował jako swoje, smsy, wspólne zdjęcia, itp. Jeśli jednak sąd uzna zeznania powódki za niegodne z prawdą – może również wydać wyrok zaoczny oddalający powództwo. Polecamy: Jak starać się o alimenty na dziecko? Konsultacja merytoryczna dr n. praw. Aleksandra Partyk Doktor nauk prawnych, adiunkt na Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego; radca prawny specjalistka z zakresu prawa rodzinnego