Dziecko krzyczy, kopie i ucieka. Będzie gorzej, jeśli nie przestaniesz powtarzać 1 błędu
Bunt 4-latka to nic przyjemnego: dziecko niszczy zabawki, robi na złość i wykrzykuje przekleństwa. Wielu rodziców nie wie, co wtedy robić. Inni z przerażeniem zastanawiają się, ile trwa bunt 4-latka, i jak reagować na agresywne zachowania. O konkretne porady zapytałyśmy psychologa, Agnieszkę Galicę.
Bunt 4-latka jest zwykle kompletnym zaskoczeniem dla rodziców. Z dnia na dzień dziecko przestaje słuchać opiekunów, zaczyna niszczyć zabawki, a czasem wręcz robi na złość. Objawy buntu 4-latka bywają trudne także dlatego, że dziecko odwołuje się do emocji rodziców, woła: „Nie kocham cię”, „Nie chcę”, „Jesteś głupia”, czasami wykrzykuje również niecenzuralne słowa. Aby opanować bunt 4-latka, trzeba wiedzieć, jak z wyczuciem reagować na gwałtowne zachowania dziecka. Co wtedy robić, a czego unikać, podpowiada psycholog. Bunt 4-latka: Objawy buntu 4-lata Ile trwa bunt 4-latka? Jak sobie radzić z buntem 4-latka? Czego nie robić podczas buntu 4-latka? Bunt 4-latka Bunt 4-latka to naturalny etap rozwoju dziecka. Większość czterolatków wchodzi w trudną dla rodziców fazę rozwojową, w czasie której dzieci bywają drażliwe, uparte i zbuntowane, zachowują się prowokująco, sprawdzając, jak daleko sięga ich władza nad otoczeniem. Często zbuntowany 4-latek jest arogancki, szybko przyswaja wulgarne słowa i sprawdza, jaki efekt osiągnie, powtarzając je demonstracyjnie. Bunt 4-latka: objawy Ponieważ 4-latek jest już zwykle bardzo ruchliwy, dość sprawny fizycznie i bystry, bunt czteroletniego dziecka bywa podwójnie stresujący dla rodziców. Najczęstsze objawy buntu 4-latka to: głośne manifestowanie swoich trudnych emocji, jak np. złość, poprzez rzucanie przedmiotami, niszczenie ich, krzyk, rzucanie się na podłogę, kopanie i bicie niepodporządkowywanie się zasadom panującym w rodzinie i w domu, donośnie wyrażanie swojego odmiennego zdania lub sprzeciwu wobec próśb rodziców próby wymuszania na rodzicach, aby podporządkowali się jego żądaniom uciekanie rodzicom i chowanie się uparte powtarzanie zasłyszanych przekleństw nieustanne powtarzanie słowa „nie” wymyślanie kłamstw, przechwalanie się w celu zwrócenia na siebie uwagi Ile trwa bunt 4-latka? Bunt 4-latka jest trudnym testem cierpliwości dla rodziców, ale nie trwa wiecznie. Psychologie są zgodni, że czas buntu 4-latka mija po ok. kilku miesiącach. Pięciolatek jest już zazwyczaj dzieckiem dużo spokojniejszym i zdecydowanie bardziej ugodowym. Następny trudny okres czeka rodziców dopiero… w fazie dojrzewania. Jak sobie radzić z buntem 4-latka? Gdy bunt 4-latka się zacznie, większość rodziców nie ma pojęcia, co robić i jak reagować. To czas, kiedy dziecko zaczyna coraz mocniej zaznaczać swoją autonomię, a jego emocje, często jeszcze nie do końca zrozumiałe dla niego samego, mogą przybierać bardzo intensywną formę. Według psychologa niezwykle ważne jest, by rodzice nie dali się sprowokować i sami nie reagowali złością na złość dziecka. Odpowiadanie krzykiem lub karą tylko pogłębia konflikt i uczy dziecko, że emocje wyrażane w sposób agresywny są akceptowalne. Najbardziej skuteczna jest cierpliwa stanowczość, czyli spokój połączony z jasnym określeniem granic. Dobrze np. powiedzieć: „Widzę, że bardzo się zezłościłeś” i dopytać, co się stało. W ten sposób pokazujemy dziecku, że jego emocje są zauważone i ważne, ale też uczymy je rozpoznawać i nazywać to, co czuje. Taka postawa wspiera rozwój emocjonalny malucha i buduje zaufanie – dziecko wie, że nawet w trudnych chwilach może liczyć na obecność i wsparcie rodzica. Ważne, by od obojga opiekunów 4-latek wyraźnie usłyszał, co im się nie podoba w jego zachowaniu i czego nie powinien robić. Dziecko w tym wieku testuje granice – sprawdza, jak daleko może się posunąć i jak reagują dorośli. Jeśli jeden z rodziców reaguje łagodniej, a drugi bardziej surowo, maluch może poczuć się zdezorientowany i niepewny. Dlatego spójność wychowawcza obojga opiekunów ma ogromne znaczenie – dzieci czują się bezpieczniej, gdy wiedzą, czego się spodziewać i jakie zasady obowiązują w domu. Kluczowe powinno być spokojne i konsekwentne tłumaczenie zarówno zasad zachowania, jak i powodów, dla których nie akceptujecie np. agresji dziecka. Tłumacząc, że „nie wolno bić, bo to sprawia komuś ból” lub że „krzyk nie pomoże nam się zrozumieć”, uczymy dziecko empatii i odpowiedzialności za własne czyny. Powtarzalność i jasność komunikatów to podstawa – dziecko potrzebuje wielu powtórzeń, by zrozumieć, że określone zachowania mają swoje konsekwencje. I choć może się wydawać, że nas nie słucha – tak naprawdę chłonie więcej, niż nam się wydaje. Bunt 4-latka: czego nie robić? Choć bunt 4-latka to wiele wyjątkowo stresujących sytuacji, należy w miarę możliwości powstrzymać się od gwałtownych reakcji, wymyślania kar. I przede wszystkim: nie obrażać się na dziecko! Pamiętaj, im bardziej dorośli się denerwują, tym bardziej dziecko prowokuje. Poza tym w okresie buntu 4-latka: nie ignoruj niepożądanych zachowań dziecka nie bij dziecka i nie strasz go nie wyśmiewaj i etykietuj dziecka (to forma przemocy!) nie wymyślaj kar, które nie mają nic wspólnego z zachowaniem zbuntowanego 4-latka (np. zakaz oglądania bajki za uciekanie mamie na ulicy) nie odwlekaj w czasie konsekwencji zachowania dziecka Zobacz też: 7 sposobów na wychowanie rozpieszczonego dziecka. Nr 5 to fatalny nawyk wielu rodziców Całą rodziną uwielbiamy te bajki Disneya. Już po pierwszej mój 3-latek zrozumiał, czym jest przyjaźń i odwaga 5 błędów, którymi wpędzisz dziecko w kompleksy. Nr 1 to wstyd dla rodzica Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Mama boleśnie ukarała 4-latkę za zniszczenie kosmetyków (film)
Ta dziewczynka na własnej skórze przekonała się, że nie wolno niszczyć cudzej własności. Niektórzy rodzice sądzą jednak, że kara była zbyt surowa, a 4-letnie dziecko może mieć traumę.
Mała dziewczynka chciała bawić się nowymi kosmetykami swojej mamy i w efekcie zniszczyła cały zestaw do makijażu. Zdarza się. Jej mama jednak postanowiła, że córka wyniesie z tego ważną lekcję. Wymyśliła dla dziecka dotkliwe konsekwencje. Zniszczyła kosmetyki, musi zapłacić „Nauka czasem jest trudna” – oświadczyła mama 4-latki, pokazując całkiem zniszczone kosmetyki, rozlane podkłady i pokruszony bronzer. Tak jej własność potraktowała córka i... chyba gorzko tego pożałowała. Kobieta wyjaśniła, że kiedy już odkryła skalę zniszczeń, spakowała większość zabawek dziewczynki do czarnych worków. Następnie włożyła trochę pieniędzy do portmonetki córki, tak aby ta miała swoją „własną” gotówkę. Potem udały się razem do sklepu i tam 4-latka musiała wydać „swoje” pieniądze na nowe kosmetyki dla mamy. To nie wszystko – zabrane zabawki dziewczynka odzyska dopiero wtedy, gdy zacznie troszczyć się o cudzą własność i szanować rzeczy innych osób. View oEmbed on the source website Internauci są podzieleni i różnie oceniają metody wychowawcze tej mamy. Dla jednych to przesada, by w tak dotkliwy sposób karać malutkie dziecko, które i tak nie zrozumie intencji matki. Uważają, że dziewczynka może co najwyżej zasmucić się, a nawet mieć traumę z powodu surowej kary! Inni twierdzą, że 4-latka poniosła naturalne konsekwencje swojego zachowania – musiała odkupić zniszczone rzeczy, podobnie jak musiałaby posprzątać, gdyby nabałaganiła. Przypominamy: w karaniu dziecka za złe zachowanie chodzi o to, by wymusić na nim zmianę postępowania bez jego własnej refleksji o tym, czy jest to rzeczywiście niewłaściwe zachowanie. Konsekwencja natomiast pozwala dziecku na zrozumienie, że rzeczywiście to, co robi, może mieć negatywne skutki, które w dodatku samo musi ponieść. Uświadomienie sobie tego daje większe szanse na przyszłość, że podobna sytuacja się nie powtórzy. Piszemy też o: Metalowa słomka przedziurawiła tętnicę dziecka. Na szczęście udało się uratować chłopca Policja szukała 2,5 latka. Okazało się, że spał w szafie Została najmłodszą babcią świata, chociaż nigdy nie była w ciąży
Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
Błędy wychowawcze rodziców najczęściej skutkują efektem przeciwnym do zamierzonego. Bo przecież nie popełniamy ich z premedytacją, tylko w dobrej wierze. Niestety, mimo dobrych intencji wcale nie chronimy dziecka i nie wpływamy na jego stosowne zachowanie, ale uczymy kombinowania, nieuczciwości i bezradności…
Błędy w wychowaniu dzieci zdarzają się każdemu. Jeśli jednak są nagminnie powtarzane, mogą sporo namieszać! Dostrzegasz, że twoje dziecko jest coraz bardziej kapryśne, nieposłuszne, a do tego kłamie? Może to efekt błędów, które popełniasz nieświadomie? Zdradzamy, jakie są najczęstsze błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dotyczą ciebie, zacznij pracować nad sobą jak najszybciej, a wtedy zauważysz też zmianę w zachowaniu twojego dziecka. Spis treści: Błąd wychowawczy – definicja Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Klasyfikacja błędów wychowawczych Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Jak naprawić błędy wychowawcze? Błąd wychowawczy – definicja Błąd wychowawczy to takie zachowanie rodzica, opiekuna prawnego, a także nauczyciela, które może spowodować pojawianie się szkodliwych dla dziecka lub otoczenia zachowań, stanów, postaw, emocji, np. poczucia nadmiernego wstydu, niskiej samooceny czy utraty samodzielności. Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Błędy rodzicielskie można podzielić na „ciepłe” i „zimne”, czyli na takie, które swój początek mają w skrajnie odmiennych, opozycyjnych emocjach, a w konsekwencji, strategiach wychowawczych. Błędy zimne zasadniczo łatwo odczytać jako błędy wychowawcze i właśnie je, w odróżnieniu od błędów ciepłych zazwyczaj uważa się za zachowanie, którego rodzic powinien się wystrzegać. Przykładem błędów zimnych opartych na odrzuceniu dziecka jest agresja słowna (w tym: krzyczenie na dziecko) lub fizyczna, obojętność wobec dziecka, rygoryzm i zbyt wysokie, niemożliwe do spełnienia wymagania, a także hamowanie rozwoju dziecka. Błędy ciepłe związane są z nadmierną emocjonalną akceptacją dziecka i zazwyczaj nie są postrzegane jako błędy wychowawcze, a jako wyraz miłości. Przykładem takiego zachowania może być idealizacja dziecka, wyręczanie go we wszystkim lub uleganie wszystkim zachciankom. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców mogą powodować, że dzieci zaczynają zachowywać się niewłaściwie. Klasyfikacja błędów wychowawczych Na pojawienie się błędów wychowawczych mają wpływ 3 czynniki: cechy osobowości rodzica, opiekuna lub nauczyciela, normy i wartości nabyte w ciągu życia (między innymi powielanie błędów własnych rodziców) – jest to błąd postawy, czynniki sytuacyjne (np. presja czasu, złożoność problemu, zmęczenie) – jest to błąd sytuacyjny. Prof. Antonina Gurycka wyróżniła 9 podstawowych błędów wychowawczych, uwzględniając trzy skrajne kryteria: stosunek do dziecka (ciepły/zimny), koncentracja na sobie lub dziecku oraz nadmierna koncentracja na zadaniu wykonywanym przez dziecko (przecenienie/niedocenienie). Rygoryzm – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Agresja – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Hamowanie aktywności – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – niedocenianie. Obojętność – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Eksponowanie siebie – neutralność – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Uleganie/bezradność – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Zastępowanie/wyręczanie – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Idealizacja – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Niekonsekwencja – przemienność – przemienność – przemienność. Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Uważasz, że wszystko robisz dobrze? Warto uczciwie spojrzeć na swoje zachowanie i pomyśleć, czy to nie ono wpływa niekorzystnie na dziecko. Sprawdź, czy któreś z tych błędów wychowawczych masz na swoim sumieniu. 1. Okłamywanie dziecka Zdarza ci się rzucić: „Jeszcze wrócimy kupić tę zabawkę”? Białe kłamstwo wymyślone na poczekaniu może nakłonić malucha do współpracy, ale to chwilowe rozwiązanie. Skutek: dziecko traci poczucie sprawczości i kontrolowania sytuacji, odczuwa lęk i niepewność. Takie zachowanie wobec dziecka może utrudnić mu przyswajanie wiedzy i norm społecznych. Jeśli nie chcesz paść ofiarą własnych kłamstw, lepiej mów dziecku prawdę. 2. Grożenie dziecku Straszysz dziecko słowami: „Jak będziesz niegrzeczny, baba cię zabierze”? Groźby bez pokrycia uczą je, że nigdy ich nie zrealizujesz. Skutek: dziecko ma poczucie zagrożenia, krzywdy, wstydu, zostaje obniżona jego samoocena. Powiedz dziecku, co robi źle i daj szansę na poprawę zachowania. Poinformuj, co się stanie, jeśli się nie poprawi i bądź konsekwentna. 3. Przekupywanie dziecka Obiecujesz: „Jeśli wszystko zjesz, dostaniesz czekoladę”? Metoda skuteczna, ale tylko chwilowo. Dziecko w ten sposób uczy się, że to ono może stawiać warunki. Skutek: dziecko przyzwyczaja się do specjalnego traktowania, a w wyniku obniżania wymagań nie poznaje swoich możliwości. 4. Łamanie własnych zasad Na przykład: „W domu nie jemy słodyczy”. Dziecku nie pozwalasz, ale sama chętnie po nie sięgasz? Maluchowi trudno jest zrozumieć, dlaczego ciebie nie obowiązują zakazy. Skutek: dziecko ma zniekształcony obraz świata, czuje lęk i niepewność. 5. Utrata kontroli i krzyk Wybuchasz czasem: „Znowu jesteś niegrzeczny!”? Masz wrażenie, że krzyk działa? To tylko chwilowy efekt. Skutek: dziecko staje się lękliwe i zamknięte w sobie, ma poczucie zagrożenia i krzywdy. Ochłoń i na spokojnie porozmawiajcie. Bądź łagodna, ale stanowcza. Naucz się, jak nie krzyczeć na dziecko. 6. Brak konsekwencji rodzica Popełniasz błąd wychowawczy, mówiąc: „Kupię, tylko już przestań płakać”? Skutek: podobnie jak w przypadku łamania własnych zasad, dziecko ma zniekształcony obraz świata i w dalszej perspektywie traci poczucie własnej sprawczości. Nie bój się dziecku odmawiać, nie ma w tym nic złego. Konsekwencja to podstawa. Pamiętaj jednak, by stawiać dziecku realne wymagania. 7. Brak rozmowy Twoje dziecko często słyszy: „poczekaj”, „nie teraz”, „za chwilę”, „nie mam czasu”? To jeden z podstawowych błędów w wychowaniu dzieci. Skutek: dziecko może mieć zaniżoną samoocenę, a w przyszłości mieć trudność w nawiązywaniu głębszych relacji. Naucz je, że są sytuacje, w których musi poczekać. Znajdź też czas tylko dla dziecka. Zorganizuj go tak, by nikt wam nie przeszkadzał. 8. Brak życzliwości Wołasz: „Daj kurtkę i buty” i nie dodajesz słowa „proszę”? Skutek: dziecko może mieć poczucie krzywdy, niedocenienia, co może skutkować zaniżoną samooceną. Prosta komunikacja jest jasna dla dziecka, z czasem maluch tak zaczyna komunikować się z innymi. Naucz malca magicznych słów i pokaż, jaką mają moc. Bądź dobrym przykładem. Zobacz także: Zwroty, które wzmacniają w dziecku poczucie własnej wartości 9. Chowanie dziecka pod kloszem Często panikujesz: „Zejdź z tego, bo spadniesz!”? Skutek: dziecko z czasem rezygnuje z własnego myślenia i działania, w efekcie zanika motywacja i odwaga do podejmowania własnej aktywności. Daj dziecku więcej swobody i pozwól podejmować decyzje. Pozwól poznawać świat, eksperymentować i uczyć się na własnych błędach. 10. Wyręczenie dziecka Mówisz: „Zrobię to za ciebie”? Skutek: dziecko nie umie decydować o sobie i dokonywać samodzielnego wyboru, a wykonywanie obowiązków za dziecko kształtuje w nim wyuczoną bezradność. Nawet małe dzieci mogą mieć swoje obowiązki. Jak naprawić błędy wychowawcze? Bardzo często rodzice nie są świadomi swoich błędów wychowawczych, a winą za złe zachowanie dziecka obarczają je samo. Dlatego pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie swojego błędnego zachowania. Zbyt często oczekujemy od dzieci, że będą wszystko rozumiały i pamiętały. Tymczasem nasze pociechy są dopiero na początku swojej drogi i dopiero uczą się norm. To rolą rodzica jest ustalenie granic i pokazanie jasnych zasad, w innym wypadku maluch może czuć się zagubiony. Co sprzyja naprawie błędów wychowawczych? stawianie wymagań, które są możliwe do spełnienia przez dziecko, tolerancja i akceptacja dziecka, uprzedzanie o konsekwencjach, w przypadku kłótni dążenie do przedstawienia racjonalnych stanowisk, tworzenie warunków do rozwoju dziecka, negocjowanie, uzgadnianie wspólnego planu dnia, pozwalanie dziecku na samodzielne działanie i akceptacja jego zachowania (o ile nie stanowi ono zagrożenia dla zdrowia i życia), bycie wzorem do naśladowania, ale niewymaganie naśladowania (dziecko ma prawo do własnej ekspresji), pomoc i współdziałanie, pozytywna i adekwatna ocena dziecka. I najważniejsze: odpuszczenie sobie i dziecku! Każdy może mieć groszy dzień. Źródło: A. Gurycka, Błąd w wychowaniu, Warszawa 1990. Zobacz także: Dziecko wydaje się nie słuchać, a jednak wyłapuje najdziwniejsze rzeczy? Czy istnieje skuteczny sposób na niegrzeczne dziecko? Książki, które pomogą przedszkolakowi nazywać i rozumieć emocje
Dziecko uzależnione od telefonu komórkowego [OBJAWY + JAK POMÓC]
Podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu komórkowego? Fonoholizm dotyka coraz większą liczbę dzieci. Jest to jedna z form uzależnienia behawioralnego, które objawia się nałogowym i patologicznym używaniem telefonu komórkowego. Sprawdź jego objawy i dowiedz się, czy twoje dziecko nie jest uzależnione.
Coraz młodsze dzieci cierpią z powodu uzależnienia od telefonu. Niestety wielu rodziców nie potrafi rozpoznać wczesnych objawów uzależnienia u swoich pociech. Dowiedz się, co możesz zrobić, jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu. Spis treści: Dziecko uzależnione od telefonu – objawy Co robić gdy podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu? Dziecko uzależnione od telefonu – jak pomóc? Dziecko uzależnione od telefonu – objawy Rozpoznanie uzależnienia u dziecka nie zawsze jest takie proste. Szczególnie że współcześnie większość życia toczy się w świecie wirtualnym, a korzystanie z telefonu komórkowego jest nieuniknione. Najczęściej pojawiające się objawy uzależnienia dziecka od telefonu komórkowego to: Brak innych zainteresowań i utrata zainteresowania innymi dotychczasowymi aktywnościami, takimi jak zabawa z dziećmi na dworze. Dziecko ma problem z nauką, np. z czytaniem, nie odrabia zadań domowych. Unikanie kontaktów z rodziną i rówieśnikami, a czas przeznaczony na kontakty z innymi ludźmi dziecko wykorzystuje na zabawę smartfonem. Czas przeznaczony na korzystanie z telefonu wymyka się dziecku spod kontroli (dziecko nie potrafi samodzielnie ograniczyć korzystania z telefonu mimo wcześniejszych ustaleń). Dziecko ucieka w świat wirtualny, jeśli pojawiają się problemy, z którymi nie umie sobie poradzić. Na ograniczenie możliwości korzystania z telefonu dziecko reaguje rozdrażnieniem, a nawet agresją. Dziecko kłamie i zaniża ilość czasu spędzonego z telefonem. Mimo prób i wcześniejszych deklaracji dziecko nie umie ograniczyć używania telefonu. Dziecko używa telefonu, aby poprawić sobie nastrój. Zauważasz, że twoje dziecko częściej korzysta z telefonu niż dotychczas. Dziecko stale myśli o telefonie i ma silne pragnienie nieustannego sprawdzania, co nowego pojawiło się w sieci, np. w mediach społecznościowych. Jeśli w ostatnich 6 miesiącach zauważyłaś u swojego dziecka kilka objawów z powyższej listy, to możesz być zaniepokojona. Co robić gdy podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu? Jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu, nie podejmuj pochopnych decyzji, często w emocjach. Szczerze i na spokojnie porozmawiaj z dzieckiem, jasno określ swoje obawy. Gdy szczera rozmowa nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, zacznij obserwować dziecko. Kluczowe jest nie tylko to, w jakich momentach korzysta z telefonu, ale także dlaczego. Istnieje różnica między bezproduktywnym przeglądaniem Internetu a uzależnieniem. Być może twoje dziecko sięga po telefon, ponieważ się nudzi, czuje się samotne, odrzucone. Wtedy rozwiązaniem będzie wspólne spędzanie czasu. W takiej sytuacji warto rozbudzić w dziecku zainteresowanie innymi aktywnościami, np. plastycznymi czy fizycznymi. Zorganizowana forma aktywności, taka jak zajęcia sportowe, plastyczne, muzyczne będzie miała nie tylko pozytywny wpływ na rozwój zainteresowań, ale także pozwoli twojemu dziecku na poznanie innych dzieci o podobnych pasjach. Dziecko uzależnione od telefonu – jak pomóc? Właściwe rozpoznanie sytuacji to klucz do udzielenia dziecku pomocy. Jeśli uzależnienie dziecka od telefonu jest w początkowej fazie, wtedy pomocne będzie wspólne (razem z dzieckiem) ustalenie harmonogramu dnia i konsekwentne trzymanie się ustaleń. Rodzice lub opiekunowie powinni kontrolować czas spędzony przez dziecko na korzystaniu z telefonu komórkowego. Zmiany powinny następować stopniowo, nawet do całkowitego wyeliminowania smartfonu z życia dziecka. Przyjmując taką strategię, bardzo ważne jest nagradzanie dziecka za nawet najmniejsze sukcesy i postępy, aby wzmocnić motywację pociechy. Wtedy proces zmian nie będzie tak drastyczny. Jeśli to nie przyniesie oczekiwanej poprawy, warto zasięgnąć specjalistycznej porady i skonsultować się z psychologiem. Być może, w takiej sytuacji, rozwiązaniem będzie nie tylko indywidualna terapia dziecka, ale także rodziców lub całej rodziny w celu ustalenia przyczyn, a w konsekwencji zmiany relacji, jakie panują w rodzinie. Zadaniem rodziców lub opiekunów jest stworzenie takiej sytuacji, w której dziecko jest w stanie zachować równowagę pomiędzy życiem offline i online. Zobacz także: Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO] Wychowanie bezstresowe: pomocne czy krzywdzące? Definicja, wady i zalety, skutki Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Smutna historia małej miss: Madison Berg drogo zapłaciła za sławę
Mama wysłała ją na pierwszy konkurs piękności, gdy dziewczynka miała zaledwie 5 miesięcy. Od tamtej pory przez długie lata obie jeździły po kraju, a Madison Berg zdobywała kolejne tytuły małej miss. Cena za te sukcesy okazała się ogromna.
Madison Berg oczarowywała sędziów na konkursach piękności, ale w towarzystwie rówieśników była wyśmiewana i upokarzana. Gdy po latach oglądała swoje zdjęcia z dzieciństwa, nie mogła uwierzyć, że życie małej miss wydawało jej się kiedyś normalne. Mała miss: konkursy piękności zrujnowały jej psychikę Madison Berg była królową konkursów piękności, odkąd skończyła 5 miesięcy. To mama wpadła na pomysł, by zrobić z córki małą miss, ale dziewczyna przyznała po latach, że gdy podrosła, sama też pokochała ten sposób na życie. Zamiast bawić się i spotykać z koleżankami, Madison jeździła po Stanach Zjednoczonych i występowała w kolejnych konkursach, odnosiła wielkie sukcesy. Tak wspominała ten czas, gdy była już na studiach: „Gdy miałam 7 lat, podróżowałam po całych Stanach Zjednoczonych, spędzając większość weekendów na konkursach. Byłam maluchem kroczącym po scenie w malutkich kremowych szpilkach, różowych plisowanych strojach i pełnym makijażu. Wydawało się, że jest to zabawna gra w przebieranki. Mama mówiła mi, że z dużymi oczami i ułożonymi włosami jestem jak żywa lalka”. Konkursy piękności otworzyły jej drogę do telewizji, Madison stawała się coraz bardziej popularna, ale nie mogła odnaleźć się wśród rówieśników w szkole. Anonimowi internauci kpili z niej i z jej mamy: „Trolle na Facebooku pisały mojej mamie, jaka jest okropna i jakim jestem rozpieszczonym bachorem. Powrót do szkoły był ciężki. Ludzie stroili do mnie miny, kpili z mojej sztucznej opalenizny i wyśmiewali się z mojego pseudonimu. (...) Jedna z kobiecych stron internetowych nazwała mnie 'suką' i 'gównianą małą córeczką'”. Madison nie wycofała się jednak z konkursów piękności i jeszcze przez kilka lat żyła dawnym życiem. Powiedziała „dość”, gdy była już nastolatką. Z powodu zaniżonej samooceny i problemów psychicznych musiała udać się na terapię. Nigdy jednak nie obwiniała o swój stan mamy, z którą ma świetny kontakt. „Byłam na terapii. Powoli uczę się, jak czuć się komfortowo we własnej skórze. (...) Nigdy nie będę winić mamy, ponieważ ona nie wiedziała, jak to wpłynęło na moją samoocenę”. Dziewczyna skończyła studia i została nauczycielką. Wygląda na to, że wreszcie zaczęła wieść normalne, szczęśliwe życie. Zobacz też: 2-letnia modelka zawojowała USA Czy pozwalać córce na strojenie się? Została okrzyknięta najładniejszą dziewczynką na świecie
Córka Sylwii Bomby: „Muszę Wam się poskarżyć na mamę"
Sylwia Bomba w swoim ostatnim instagramowym wpisie zwierzyła się, że mała Antosia nie chce nosić czapki. Zrobiła to jednak w bardzo oryginalny sposób. Internautki miały wiele rad dla „zdesperowanej” mamy.
Wielu rodziców ma problem z niechęcią dzieci do noszenia czapek. Tak też jest w przypadku Sylwii Bomby. Je córka na zakupy zabiera swoje zabawki, jednak zupełnie ignoruje konieczność noszenia czapki. Sylwia poruszyła ten temat, dodając zabawny post na Instagramie. „Muszę Wam się poskarżyć na mamę” Ostatni post Sylwii na Instagramie pełen jest matczynej troski i miłości, ale także ogromnego dystansu do całej sytuacji. Kobieta zamieściła zdjęcie małej Antosi z podpisem: „Cześć Ciocie i Wujkowie. Muszę Wam się poskarżyć na mamę. Ona kompletnie nie rozumie, ze najważniejsze jak idziemy na zakupy są: mój różowy durszlak, koszyk i pepa. Ona ciagle się upiera przy czapce. No po co mi ta czapka? Nosicie czapki? Przedmówcie mojej mamie do rozsądku. Z góry dziękuje, Tosia”. Rady fanek Pod postem pojawiło się bardzo dużo rad doświadczonych mam. Oto niektóre z nich: „Może czapka z świnką Pepą by ją przekonała?” „Ewentualnie niech Pepa założy czapkę, to może i ona się przekona” Inne kobiety z kolei dzieliły się swoimi historiami: „Hahahahaha. Mój Synek bierze plastikowy koszyk zakupowy na kółkach ... także wiedza co i jak... ma teraz 22 miesiące” „Looooz moj syn chodził na zakupy z paczką makaronu....” „U mojego dwulatka podobnie. Jak wychodzimy to zabiera największy samochód jaki ma, czapka to też nie jego bajka a w lato tak nie polubił się z sandałkami że całe albo chodził boso albo mokasyny. Innej opcji nie było”. Czy wasze maluchy też tak niechętnie zakładały czapkę? Jak sobie z tym radziłyście? Macie jakieś sprawdzone sposoby?:) [pisownia komentarzy oryginalna - przyp.red.] Źródło: Instagram Zobacz także: Sylwia Bomba piecze z córką pierniki: „tata tego nie przeżył” Sylwia Bomba chwali się rodzinną sesją, ale wszyscy widzą tylko Tosię! „Halo, my też jesteśmy na fotach!” Sylwia Bomba o trudach macierzyństwa: „Dziecko decydowało, kiedy mogę umyć głowę”
Bunt trzylatka - skąd się bierze i jak postępować ze zbuntowanym trzylatkiem
Bunt trzylatka jest kolejnym etapem rozwoju dziecka. Przechodzą go wszystkie dzieci, jednak mogą go manifestować w zupełnie inny sposób – łagodny lub nie. Jaka jest główna porada Superniani w kwestii buntu trzylatka? Dorota Zawadzka mówi jasno: uciesz się, ponieważ jest to przejaw rozwoju dziecka.
Bunt trzylatka jest naturalnym etapem rozwoju dziecka, czasami rodzice nie wiedzą jednak w jaki sposób reagować. Jakie są więc porady psychologa? Przede wszystkim pozwól dziecku odkrywać swoją niezależność, daj mu możliwość podejmowania własnych decyzji i doświadczania świata na swój sposób. Nie ograniczaj jego dziecięcej samodzielności i bierz pod uwagę potrzeby rozwojowe malucha. Nie trzymaj się sztywno metod opisanych w poradnikach, tylko dostosuj je do swojego dziecka, ponieważ tak jak każdy dorosły – ono też jest indywidualnością i takiego właśnie podejścia wymaga. Spis treści: Bunt trzylatka - co to znaczy? Czy lepiej ustąpić zbuntowanemu trzylatkowi? Bunt trzylatka - jak reagować? 4 zasady postępowania ze zbuntowanym trzylatkiem Bunt trzylatka - co to znaczy? Bunt trzylatka zazwyczaj pojawia się kilka miesięcy po buncie dwulatka. Każde dziecko przechodzi go w inny sposób – nie ma więc sztywnych norm w kwestii tego, ile trwa, kiedy się zaczyna. Rozwój psychiczny dziecka jest sinusoidą, okresy buntu przeplatają się z okresami posłuszeństwa i etapami, gdy dziecko jest grzeczne. Jakie są objawy buntu trzylatka? Dzieci np. przeraźliwie krzyczą, rzucają się na podłogę, tupią nóżkami (zarówno w przedszkolu, na placu zabaw, jak i w domu). Inne znów droczą się z mamą, aby w końcu jednak zrobić to, o co ona prosi. Jedną z oznak buntu trzylatka jest także histeria dziecka. To zupełnie normalne zachowanie. Czy lepiej ustąpić zbuntowanemu trzylatkowi? Rodzice trzylatka rzeczywiście nie mają łatwo. Czasem jednak warto odstawić na bok żelazną konsekwencję i pozwolić, żeby maluch postawił na swoim. Jeśli jest to niemożliwe (np. ze względu na bezpieczeństwo), to postaraj się skłonić dziecko do posłuszeństwa – ale nie krzycząc, szarpiąc albo dając klapsy. Spróbuj porozumieć się z dzieckiem, a jeśli konflikt jest drobny, poszukaj szybkiego rozwiązania i zapomnij o nim. Gdy kara dla dziecka jest konieczna, zawsze dostosuj ją do wieku dziecka i jego czynu. Na przykład gdy malec awanturuje się, rzuca zabawkami w brata lub męczy kota - stanowczo go upomnij. Jeśli nie przestaje, możesz go odizolować – posadzić na krzesełku w innym pokoju, by się uspokoił. Dla trzylatka taka kara nie powinna trwać dłużej niż trzy minuty. Jak reagować na bunt trzylatka? Trudno przyznać się – przed samą sobą i przed innymi – że dziecko złości albo denerwuje. Jednak dzieci skutecznie umieją wyprowadzić rodziców z równowagi. Oto jak możesz postępować, gdy emocje sięgają zenitu: jeśli czujesz, że jesteś w takim stanie, że możesz zrobić dziecku krzywdę, wyjdź do łazienki lub drugiego pokoju i policz do dziesięciu; poszukaj kontaktu z samą sobą. Zastanów się, co czujesz. Gdy dziecko płacze w sklepie, a ty się na nie wściekasz, postaraj się złapać swoje myśli. Może okaże się, że za złością na dziecko kryje się np. obawa, co pomyślą o tobie inni ludzie. Gniew często wynika też z poczucia bezradności, ale bywa sygnałem, że potrzebujesz odpoczynku. Kiedy zyskasz nowe siły, może okazać się, że o wiele lepiej wytrzymujesz płacz czy bunt trzylatka. 4 zasady postępowania ze zbuntowanym trzylatkiem Dziecko musi zrozumieć, że nie wszystko może zrobić po swojemu. Jak możesz mu w tym pomóc? Staraj się, by upominanie nie było celem samym w sobie. Stosuj je tylko wtedy, kiedy to ma sens (np. gdy natychmiast musisz dziecko przed czymś powstrzymać). Jeśli nie chcesz, by malec rzucał piłką w kuchni, wytłumacz: „Możesz trafić w garnek z gotującą się zupą”. Zaproponuj mu też inną zabawę. Czasem ustąp. Jeśli np. odwiedzili was niespodziewanie kuzyni z innego miasta, pozwól dziecku pójść spać godzinę później, żeby mogło dokończyć zabawę z gośćmi. Myśl o intencjach. Nie złość się, gdy dziecko upuści twój ulubiony kubek, ale stanowczo protestuj, gdy szarpie koleżankę za włosy. Nie wymagaj bezwzględnego, ślepego posłuszeństwa. Trzylatki są skłonne do ciągłego przekraczania granic, ale staraj się unikać poważniejszych scysji z dzieckiem. Odwracaj uwagę, żartuj, szukaj drogi do kompromisu. Zobacz także: Błędy wychowawcze zbyt troskliwych rodziców Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy? Ratunku! Czy da się poskromić zbuntowanego trzylatka?
Mama martwi się o synów i twierdzi, że dziewczynki w legginsach „kuszą” chłopców! „Muszę zakrywać im oczy!”
Zdumiewającą prośbę zawarła matka czterech synów w liście do kobiet i dziewczynek. Jej zdaniem kobiety w legginsach nie pozwalają jej wychowywać synów w duchu katolickim. Dziewczyny powinny więc zrezygnować z ubierania się w obcisłe spodnie.
To przez legginsy mężczyźni zaczynają postrzegać kobiety jak obiekty seksualne. Dziewczynki w obcisłych ubraniach niepotrzebnie kuszą niewinnych chłopców, powinny więc całkowicie z nich zrezygnować − tak uważa pewna mama, która zaapelowała do dziewcząt o wymianę swojej garderoby. Dziewczynki w legginsach kuszą chłopców? Mama czterech synów napisała list do studenckiej gazety wydawanej m.in. przez amerykański katolicki Uniwersytet Notre Dame. Kobieta niepokoi się o przyszłość swoich synów z powodu... legginsów, w które ubierają się kobiety i dziewczynki. Jej zdaniem taki strój naraża chłopców na „nieczyste” myśli i utrudnia jej katolickie wychowanie dzieci. „Nie próbuję nikogo obrażać ani naruszać niczyich praw. Jestem tylko katoliczką, matką czterech synów z problemem, który mogą rozwiązać tylko dziewczyny: to legginsy” − napisała Maryann White w swoim liście cytowanym przez portal Scary Mommy. A potem przytoczyła nawet konkretną sytuację, w której zarówno ona, jak i jej biedni synowi zostali zmuszeni do oglądania kobiecych ciał w legginsach: „Ostatnio legginsy boleśnie zaburzyły mój krajobraz. Byłam na Mszy św. w Bazylice z rodziną. Przed nami była grupa młodych kobiet, wszystkie miały na sobie bardzo dopasowane legginsy i krótkie bluzki (tak że dolna część ciała była zakryta tylko przez legginsy). Niektóre z nich naprawdę wyglądały, jakby namalowano na nich te legginsy.” Kobieta martwi się nie tylko o swoich chłopców, ale i o wszystkich umęczonych legginsami mężczyzn: „Pomyślałam o wszystkich innych mężczyznach wokół i za nami, którzy nie mogli nie widzieć ich pup. Moi synowie wiedzą, że lepiej nie patrzeć na ciało kobiety − na pewno, kiedy jestem w pobliżu (i miejmy nadzieję, że także wtedy, gdy mnie nie ma). Nie gapili się i nie komentowali później. Ale nie dało się nie zobaczyć tych nagich ciał. Nie chciałam ich widzieć, ale to było nieuniknione. O ile trudniej młodym facetom je ignorować!” Można się śmiać, czytając tę historię, ale jej wydźwięk jest zarówno śmieszny, jak i smutny. To m.in. przez takie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/wychowywanie-syna-oczami-matki-20309-r1/">wychowanie chłopcy nie mają później szacunku dla kobiet tylko dlatego, że nieodpowiednio się ubrały, pomalowały czy zachowały. A stąd już blisko do obwiniania kobiet o akty przemocy albo gwałty. Troskliwej mamie życzymy, aby w końcu zrozumiała, że <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/szacunek-dla-dziecka-zasady-wychowania-12242-r1/">szacunek należy się każdej kobiecie niezależnie od tego, w co jest ubrana. I właśnie tego warto uczyć i chłopców, i dziewczynki. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/tego-nie-mow-corce-5-zakazanych-zdan-15447-r1/">5 zdań, których nie wolno mówić córkom Jakie są oznaki tego, że stajesz się podobna do własnej mamy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/wyznanie-mamy-prosze-nie-mowcie-mojej-corce-ze-jest-sliczna-20779-r1/">List matki: "Proszę, nie mówcie mojej córce, że jest śliczna"
Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy?
Bunt dwulatka trwa zazwyczaj kilka tygodni, choć u niektórych może się przedłużyć do nawet do kilku miesięcy. Ten etap muszą przejść wszystkie dzieci. U jednych bunt zaczyna się wcześniej, a u innych nieco później.
Bunt dwulatka to jeden z najtrudniejszych okresów zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Warto jednak wiedzieć, że jest to najważniejszy etap w rozwoju psychicznym malucha i na szczęście nie będzie trwał wiecznie. Wiele zależy od dziecka, jego charakteru, potrzeb, a także podejścia rodziców. Bunt najczęściej trwa około kilku tygodni, ale u niektórych dwulatków może przedłużyć się nawet do kilku miesięcy. Spis treści: Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Bunt czy złe zachowanie? Czy bunt dwulatka minie? Kiedy warto udać się do psychologa? Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Sposób na bunt dwulatka Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Zdaniem psychologów dzieci przechodzą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-7-sposobow-na-zbuntowaneg-dwulatka-6469-r1/">bunt dwulatka między 18. a 26. miesiącem życia. Wiele jednak zależy od samego maluszka, który może wejść w ten etap kilka tygodni wcześniej (nawet w okolicy pierwszych urodzin) lub kilka tygodni później. Co ciekawsze dzieci mogą przechodzić bunt z różnym nasileniem, np. dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. Może się także zdarzyć, że dziecko przejdzie ten okres bez większych zamian w zachowaniu. Nie bez znaczenia jest to, jak rodzice podchodzą do zbuntowanego dwulatka. Bunt czy złe zachowanie? Wielu rodziców zastanawia się, czy to już zaczął się ten słynny bunt dwulatka, czy też maluch „po prostu” źle się zachowuje. Charakterystyczne dla tego okresu są przede wszystkim protesty, upór, a ukochanym słowem jest „nie”. Maluch dąży do samodzielności na każdym kroku: sam chce jeść, sam chce myć zęby, sam wkładać buty itd., jednocześnie często nie ma wprawy i łatwo się denerwuje, gdy mu nie wychodzi. Pojawia się rozczarowanie i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-lek-na-atak-histerii-6104-r1/">wybuchy złości. Czy bunt dwulatka minie? Wiele osób nie wierzy w bunt dwulatka i twierdzi, że to tylko tłumaczenie złego zachowania dziecka, które wcale nie mija z wiekiem. Tymczasem warto wiedzieć, że dziecko rozwija się skokowo i tak jak na początku życia maluch przechodził <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/rozwoj-stop-dziecka-i-nauka-chodzenia-7474-r1/">skoki rozwojowe (które mogłaś odczuć bardziej lub mniej), tak teraz będziesz mogła dostrzec fale buntów. O buncie dwulatka mówi się najwięcej, bo to pierwszy taki okres u dynamicznie rozwijającego się dziecka, jednak nie ostatni. Rozwój dziecka przebiega jako sinusoida, więc w mniejszym lub większym stopniu bunty będą się pojawiały co kilka-kilkanaście miesięcy. Eksperci wyróżniają bunt dwuipółlatka, trzylatka, czterolatka i sześciolatka. Na każdym etapie maluch buntuje się nieco inaczej, ale nadal chodzi o niezależność i silną potrzebę wyrażania siebie. Kiedy warto udać się do psychologa? Do specjalisty warto się udać zawsze, gdy masz jakieś wątpliwości. Psycholog jest w stanie ocenić, czy zachowanie dziecka powinno cię martwić, a także podpowie, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/sposoby-na-bunt-dwulatka-5992-r1/">jak postępować ze zbuntowanym dwulatkiem. Z całą pewnością dla dziecka skrajne zachowania nie są dobre. Jeśli dziecko twoim zdaniem jest zbyt agresywne, łatwo wpada w szał i nic nie jest w stanie go powstrzymać, nie słucha rodziców, jeśli pojawiły się dziwne zachowania, których nie rozumiesz np. kiwanie się czy wyrywanie włosów, jeśli masz wrażenie, że nie wiesz, jak pomóc własnemu dziecku - koniecznie udaj się do psychologa. Powinnaś też wiedzieć, że brak buntu nie jest dobry. Brak sprzeciwów może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Niegdyś głównie próbowano „łamać charakter” małego buntownika, dziś specjaliści radzą, by ten niezwykle ważny okres w życiu dziecka przetrwać w zupełnie inny sposób. Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Bunt dwulatka najczęściej trwa kilka tygodni, choć u niektórych dzieci nawet kilka miesięcy. Kiedyś to minie, jednak pojawi się kolejny bunt, a po nim następny i jeszcze jeden, ale właśnie na tym polega dojrzewanie. Jeśli uświadomisz sobie, jak wielkie zmiany rozwojowe zachodzą w dziecku, będzie ci łatwiej znaleźć złoty środek. Tak jak byłaś dumna, gdy maluszek siadał, raczkował i stawiał pierwsze kroki, bądź dumna, że próbuje zaznaczyć swoją autonomię. Tak jak próbowałaś mu pomóc wtedy, pomóż i teraz. Przede wszystkim chodzi o to, by się „dogadać” i nie musi to być wcale takie trudne. Uzbrój się w cierpliwość, pamiętaj także o empatii i szacunku, które maluchom się należą. Sposób na bunt dwulatka Przede wszystkim dla dziecka skrajności nie są niczym dobrym. Tak więc zarówno musztrowanie dwulatka, jak i zupełne pobłażanie, nie sprawdzą się. Więc co począć? Dzieci potrzebują granic. Jedną z metod, którą polecają specjaliści, są tzw. małe wybory. Chodzi o to, by okresie buntu dwulatka dać dziecku jak najwięcej przestrzeni do podejmowania własnych decyzji. Szaleństwo? Rozwydrzony maluch rządzi? Nic z tych rzeczy! Dając dziecku dwie opcje do wyboru (z których każda usatysfakcjonuje też ciebie), dajesz maluchowi możliwość decydowania o sobie. Rób to jak najczęściej, np. dając do wyboru bluzeczkę, buty, posiłek itp. Zamiast walki z dzieckiem, które nie chce założyć bluzy, będziesz miała dwulatka, który dumnie podejmuje decyzję o kolorze bluzy, którą z chęcią założy. Ważne, by rzeczy do wyboru było niewiele, 2-3 wystarczą. Zobacz także: Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka Jak postępować z małym buntownikiem? [ŚCIĄGAWKA] 5 oznak, że dwulatek rozwija się prawidłowo
Wbrew pozorom coś, co dla ciebie jest błahostką, może wpływać na dziecko i jego zachowanie.
Zachowanie dziecka potrafi czasem wyprowadzić z równowagi. W takich sytuacjach rodzice często skupiają się na efektach, czyli złym zachowaniu dziecka. To duży błąd! Tymczasem należałoby zastanowić się, jaka jest przyczyna owego zachowania. Gdy maluch zaczyna marudzić, robi się trudny lub płaczliwy zastanów się, czy jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone? Często głód, zmęczenie czy nuda potrafią obudzić w dziecku małego łobuziaka. Bądź już duży i nie marudź Choć mogłoby się wydawać, że nasza córeczka lub synek jest już całkiem duży i może powiedzieć, o co chodzi, to trzeba przyznać, że niekiedy i my dorośli mamy z tym problem, np. gdy mamy gorszy dzień. Nie zapomnij, że malec dopiero się rozwija i uczy. Świat dziecka powinien być uporządkowany, tyczy się zarówno harmonogramu dnia, jak i reguł, których uczysz dziecko. Zanim zaczniesz się denerwować, a emocje wezmą górę, zastanów się, co może wywoływać złe zachowanie. Zacznij od podstawowych kwestii i sprawdź, czy tu nie pojawia się problem. Wbrew pozorom takich błahych przyczyn może być naprawdę wiele. Zobacz także: 10 najczęściej popełnianych błędów wychowawczych 9 powodów, dla których dzieci nie słuchają Emocje pod kontrolą: jak to zrobić? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]
Te rzeczy mogą sprawić, że wychowasz materialistę
Okazuje się, że dzieci, które mają nadmiar zabawek, są mniej szczęśliwe, gorzej się uczą i częściej popadają w depresję. Psychologowie ostrzegają, by nie zasypywać dzieci zbyt dużą ilością prezentów. W przeciwnym razie zaczną się szybko nudzić i wyrosną na materialistów. Jak zatem wychować dziecko, aby było szczęśliwe i spełnione?
Materializm to nic innego, jak przywiązywanie dużej wartości do rzeczy nietrwałych i przekonanie, że dobra materialne dadzą nam szczęście. Materialiści często podziwiają ludzi, którzy mają drogie domy, samochody i ubrania. Robienie zakupów sprawia im dużo przyjemności. Według badań, dzieci, które przywiązują zbyt dużą wagę do rzeczy materialnych, mogą w przyszłości cierpieć na depresję. Wszystko przez brak miłości Badania przeprowadzone na niemal 500 dzieciach przez uczonych z uniwersytetu w Amsterdamie, wykazują, że dzieci, które nie są zadowolone ze swojego życia, prędzej wyrosną na materialistów niż ich szczęśliwi rówieśnicy. Z kolei według raportu UNICEF, polskie dzieci pytane o satysfakcję z życia znalazły się na przedostatnim miejscu na liście 29 krajów, tuż przed rumuńskimi. Badania przeprowadzone w 1997 roku na University of Wisconsin wykazały, że dzieci z rozbitych rodzin częściej stają się materialistami. Eirini Flouri, psycholog z University of London, zauważyła też, że częste kłótnie rodziców powodują to, że dzieci stają się bardziej materialistyczne. Jej zdaniem materialistów wychowują opiekunowie pozbawieni emocji. Brak wsparcia ze strony rodziców powoduje, że dzieci mają niskie poczucie własnej wartości. W rezultacie dzieci szukają pocieszenia w rzeczach materialnych, które mają zrekompensować im braki. Telewizja i zabawki sprzyjają materializmowi W 2001 r. naukowcy ze Stanford University School of Medicine wykazali, że im więcej czasu dziecko spędza przed telewizorem, tym częściej żąda nowych zabawek. Według badań przeprowadzonych na uniwersytecie w Amsterdamie, reklamy pogłębiają materializm jedynie u tych dzieci, które nie są zadowolone ze swojego życia. Małgorzata Bogunia-Borowska z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego twierdzi, że przywiązanie dziecka do dóbr materialnych obniża jego motywację, ogranicza kreatywność i uczy, że można wymagać pomocy finansowej od rodziców. Z kolei Marvin Goldberg, profesor marketingu z Pennsylvania State University uważa, że dzieci-materialiści mają mniejszą motywację do nauki niż reszta uczniów i kończą edukację z gorszymi ocenami. Zdaniem dr hab. Bogunii-Borowskiej nadmiar zabawek powoduje, że dziecko nie jest w stanie skoncentrować się na konkretnym przedmiocie. „Najciekawszą częścią spektaklu pod tytułem prezenty jest ich spektakularne otwieranie. Na więcej dziecku nie starcza koncentracji” – mówi badaczka. Ponadto, gdy dzieci dostają zbyt wiele prezentów, mniej się w nie angażują. Myślą o wszystkich zabawkach na raz, w efekcie czego zabawa nie sprawia im już przyjemności. W jednym z monachijskich przedszkoli przeprowadzono eksperyment polegający na tym, że na trzy miesiące zabrano dzieciom wszystkie zabawki. Przedszkolaki mogły za to prosić opiekunów o koce czy pudła oraz wyprawiać się do pobliskiego lasu choćby po gałęzie. Szybko okazało się, że pozbawione zabawek maluchy stały się bardziej kreatywne: zbudowały np. młyn z szuflad, krzeseł i koców, w którym bawiły się w młynarzy. Rodzice twierdzili, że ich dzieci rzadziej się nudzą i są bardziej kreatywne. Jak nie wychować małego materialisty? Zamiast spędzać czas na zakupach, przeznacz czas na zajęcia, które nic nie kosztują, np. zorganizuj zabawę na łonie przyrody. Ogranicz czas, który dziecko spędza przed telewizorem. Zamiast zabawek kup dziecku bilet do sali zabaw. Zrób z dzieckiem własnoręczne dekoracje. Zachęć dziecko do wspólnego przygotowania posiłku. Jeśli masz małe dziecko, zamiast sklepowych zabawek dawaj mu zabawki „domowe", np. pudełka po butach lub plastikowe miski. Pamiętaj, że najlepsze zabawki to takie, którymi dziecko może się bawić na wiele sposobów. Czy uważacie, że zbyt duża ilość zabawek może prowadzić do wychowania małego materialisty? Czekamy na Wasze komentarze! Źródło: Marta Zaraska/Focus.pl Zobacz także: Gdy dziecko ma za dużo zabawek Zamiast kupować prezenty, lepiej zabrać dziecko na wakacje! Rozwój kreatywności u dziecka: jak wspierać a nie stłamsić twórczość malucha? [WIDEO]
Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
Jedno jest pewne – bunt dwulatka to trudny czas dla rodziców. A dla dziecka – ważny etap w rozwoju, od którego dużo zależy. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo i jak im w tym buncie mądrze towarzyszyć?
Choć trudno w to uwierzyć, bunt dwulatka nie jest niczym złym. To naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować 2. urodziny, u innych nieco później. Według psychologów zazwyczaj można się go spodziewać między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Co musisz o nim wiedzieć? Bunt dwulatka – czego się można spodziewać? Ogólnie wiadomo, że ulubionym słowem zbuntowanego dwulatka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, rzuca się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory maluch nagle wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? To zależy od ich temperamentu. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Zgłaszany przez niektórych rodziców „brak buntu” zdaniem dr Wojciechowskiej może oznaczać, że bunt był, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholożka. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Co właściwie oznacza ten bunt? Kiedy ulegać maluchowi? Kiedy nie odpuszczać? Czy stosować kary, a może nagradzać? Kto nie zadaje sobie pytania, jak radzić sobie ze zbuntowanym dwulatkiem. Trudne sytuacje, jakie wywołuje mały buntownik, są w zasadzie do siebie podobne, dlatego można nauczyć się, jak na nie reagować. Podajemy kilka typowych przykładów buntu dwulatka i wyjaśniamy, z czego wynika zachowanie dziecka (co dokładnie siedzi w głowie dwulatka) i co powinien wiedzieć rodzic. Przy okazji dowiesz się, jak w każdej z tych sytuacji warto się zachować, bo od twojej reakcji bardzo dużo zależy. Zobacz też: Sposoby na bunt dwulatka Jak postąpić, gdy dziecko robi scenę? Powtarzaj – dziecko potrzebuje więcej czasu, aby zapamiętać, co wolno robić a czego nie, czasem pokusa, by coś zrobić jest silniejsza, niż wiedza Nazywaj uczucia dziecka – mów, że jest smutne, zdenerwowane, obrażone, nazywanie uczuć pozwala maluchowi zrozumieć, co się z nim dzieje i potem (ale na to czasem trzeba dłużej poczekać) unikać takich zachowań). Maluch dowiaduje się też, że szanujesz jego uczucia, także te złe. Zachowaj spokój – reagując złością na złe zachowanie dziecka, pokazujesz, że tak można się zachowywać. Przytul lub mocniej obejmij – zrób tak, jeśli dziecko histeryzuje, rzuca się na podłogę lub próbuje uciec do pokoju. Pokażesz mu, że zawsze może na ciebie liczyć Czy kary i nagrody pomogą przy buncie dwulatka? Karanie i nagradzanie to bardzo stare metody wychowawcze. Ale skuteczność kar i nagród bywa kontrowersyjna. Kara wzbudza w dziecku strach i wytwarza prosty mechanizm postępowania – dziecko nie robi czegoś dlatego, że tak postępować nie należy i nie wypada, tylko dlatego, aby uniknąć kary. Podobnie jest z nagrodami. Maluch siedzi grzecznie na nudnym przyjęciu u cioci tylko dlatego, że potem tata obiecał mu pójść na boisko i pograć w piłkę. Kary i nagrody mają sprawić, by dziecko było posłuszne. Lepsze skutki daje próba zrozumienia, dlaczego dziecko źle się zachowuje, spokojne tłumaczenie, dlaczego czegoś nie może robić, pomaganie w radzeniu sobie ze złymi emocjami i pokazywanie, co jest dobre, a co złe. Warto też pamiętać, że skutkiem kary może być doprowadzenie dziecka do ataku złości, a właśnie tego przy zbuntowanym dwulatku chcielibyśmy uniknąć. Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Bunt trzylatka – skąd się bierze i jak postępować?
Kate zdradziła, jak William zareagował na dziecko
Jakim ojcem jest książę? Czy ma czas i ochotę zająć się wychowaniem dzieci? Jak bardzo się angażuje w rodzinne sprawy? Wiele osób jest niezwykle ciekawych, co dzieje się w pałacu.
Znani rodzice są często bacznie obserwowani, jednak w przypadku rodziny, królewskiej nie mamy do czynienia ze zwykłymi celebrytami. Zarówno Kate, jak i William muszą łączyć obowiązki związane z reprezentowaniem brytyjskiej rodziny królewskiej z wychowaniem dzieci. Para książęca zdaje sobie sprawę z tego, że dla wielu Brytyjczyków są wzorem do naśladowania, dlatego stawiają na naturalność i normalność. Nie boją się przyznać, że są takimi samymi ludźmi, jak ich podani. Kate na przykład ostatnio często porusza trudne tematy związane z byciem rodzicem. A media liczą, że przy okazji trzeciej ciąży zdobędzie się na dłuższą rozmową na temat macierzyństwa. Rodzicielstwo to wzloty i upadki Choć mogłoby się wydawać, że w pałacu Buckingham jest sztab nianiek, które wyręczają Kate i Williama, wcale tak nie jest. Jeszcze przed narodzinami pierwszego dziecka para deklarowała, że zamierza obecność niań ograniczyć do minimum i że sami zajmą się wychowaniem swoich dzieci. Książęca para stara się każdą wolną chwilę spędzać ze swoimi pociechami i wychowywać je, jak najnormalniej się da. Podobno takie podejście nie podoba się królowej, która uważa, że w wychowaniu dzieci należy przede wszystkim stawiać na zasady dworskiej etykiety. Kate i William, jak każda mama i tata mają problemy, jednak dziennikarze próbują doszukać się sensacji. Niedawno książę wyznał w jednym z wywiadów, że nie zawsze jest różowo i zdarzają się wzloty i upadki. - Kocham moje dzieci i dzięki nim wiele się o sobie nauczyłem - powiedział w jednym z wywiadów. Zażartował również, że są dni, gdy potrzebuje wykałaczek, by nie zasnąć. Podkreśla, że każdą wolną chwilę stara się spędzić z George’em i Charlotte. Książę wielokrotnie zaznaczał, że to nie nianie, a Kate, jest jego największym wsparciem, jeśli chodzi o wychowywanie dzieci. Nie miał pojęcia, co robić Duże zamieszanie wzbudziło ostanie wyznanie Kate, która w rozmowie z samotnym ojcem przyznała, że na początku książę nie miał pojęcia, jak się zachowywać jako tata. Media sugerują, że nie był gotowy na dziecko, a nawet, że może nie chciał zostać ojcem. Ale czy nie jest tak, że każdy z nas potrzebuje czasu, by odnaleźć się w nowej roli? - Być kawalerem, a być głową rodziny – to całkowicie zmienia podejście do życia. Jestem skoncentrowany na roli ojca. Traktuję moje obowiązki bardzo poważnie - deklaruje William. - George jest małym urwisem, trzyma mnie zawsze w gotowości, ale jest słodkim dzieckiem. A jeśli chodzi o Charlotte to widzę, że posiadanie córki to zupełnie coś innego. Uczę się więc, jak to jest mieć córkę, jak to jest mieć dziewczynkę w rodzinie. - dodaje. Czy uważacie, że ich wyzwania i problemy tak bardzo się różnią od tego, z czym mierzą się przeciętni rodzice? Napiszcie w komentarzach.​ Zobacz także: Dzieciom Williama i Kate nie podobało się w Polsce? Zdania są podzielone! Niesamowite: drugi raz urodziła dziecko tego samego dnia co księżna Kate Ojcostwo 2.0 – Poznaj blogi pisane przez ojców
Problemy z zachowaniem dziecka? Te techniki to zmienią!
Naucz dziecka odpowiednich zachowań przy pomocy technik stosowanych przez behawiorystów. Dowiedz się, jak wprowadzać zasady, ustalać konsekwencje, czym są zasada babuni i kodeks złości.
W psychologii behawioralnej w centrum uwagi jest zachowanie dziecka. Behawiorysta jest obserwatorem – dokładnie obserwuje i opisuje zachowanie, a następnie usiłuje je zmienić. Terapia behawioralna, za pomocą swoich narzędzi i systemów motywacyjnych, ma na celu nauczenie dziecka pożądanych zachowań. Którym dzieciom przydadzą się metody behawioralne? Techniki behawioralne stosuje się z powodzeniem m.in. w terapii dzieci z ADHD czy zespołem Aspergera. Metody polecane przez behawiorystów można stosować w domu (rodzice), szkole (nauczyciele) i podczas terapii (terapeuci). Celem terapii behawioralnej jest modyfikowanie aktualnie występujących objawów czy problemowych zachowań przy zastosowaniu metod behawioralnych, opartych na różnych technikach uczenia. Techniki behawioralne są przydatnym narzędziem pracy z dzieckiem z różnego rodzaju trudnymi zachowaniami, np.: nadruchliwością, nadpobudliwością, zaburzeniami uwagi, agresją, nieradzeniem sobie z emocjami, niewykonywaniem poleceń, niestosowaniem się do obowiązujących zasad. Klasyczna psychologia behawioralna nie skupia się więc na przyczynach problemów, potrzebach czy emocjach, które mogą wywoływać niepożądane zachowania dziecka, a na uczeniu odpowiedniego zachowania, które ma zastąpić to niewłaściwe. Skuteczność metod behawioralnych Techniki proponowane przez behawiorystów mogą być stosowane jako stałe zasady domowe lub awaryjnie, w sytuacji, gdy pojawiają się problemy. Aby były skuteczne, rodzic (i/lub terapeuta) muszą trzymać się następujących założeń: trzeba stosować daną metodę przez około 2 tygodnie; jeśli po 2 tygodniach nie ma żadnej zmiany w zachowaniu, należy zmienić lub zmodyfikować metodę; sukcesem określa się 20 proc. poprawę zachowania, np. wybuchy złości dziecka trwają krócej i są mniej intensywne. Aby mówić o długotrwałej zmianie zachowania, musisz wprowadzić daną metodę na dłużej i nie rezygnować z niej po zauważeniu poprawy. Wzmacnianie i wygaszanie niepożądanych zachowań Wzmacnianie negatywnych zachowań dziecka może – paradoksalnie – przebiegać nawet poprzez "domowe kazania" czy zezłoszczenie się na dziecko. W ten sposób uczy się ono, że złe zachowanie wywołuje "nagrodę" w postaci uwagi rodzica. W psychologii behawioralnej nazywane to jest "negatywną uwagą". By dziecko przestało jej poszukiwać, autorzy książki "Sposób na trudne dziecko. Przyjazna terapia behawioralna", Artur Kołakowski i Agnieszka Pisula, psychiatrzy i terapeuci poznawczo-behawioralni, radzą, aby: jak najczęściej nagradzaj dziecko za pozytywne zachowania; poświęcaj dziecku dużo uwagi; nie nagradzaj niewłaściwych zachowań, czyli ignoruj je lub wyciągaj konsekwencje behawioralne. Spójrzmy na kilka narzędzi używanych przez behawiorystów – jak je stosować i na czym polegają? Przegląd narzędzi behawioralnych: ustalanie zasad Zanim zaczniesz stosować techniki behawioralne, powinnaś wraz z dzieckiem ustalić, jakie zasady obowiązują w waszym domu (przedszkolu, szkole itp.). Być może świat, w którym nie ma tylu zasad i reguł, jawi się nam jako przyjemniejsze miejsce do życia, jednak to właśnie zasady i granice są potrzebne, żebyśmy czuli się bezpiecznie. Jest to szczególnie ważne dla dzieci, które bardzo potrzebują jasnych reguł, często jednak wcale nie wiedzą, czego się od nich oczekuje, zwłaszcza że zasady panujące w domu zmieniają się np. w zależności od nastroju rodzica. Behawioralny system zasad to rodzaj szczegółowej instrukcji dla dziecka, dzięki której zawsze wie, jak powinno się zachowywać. Dobra zasada ma następujące cechy: zawiera wskazówkę (np. "Odrabiając zadanie, nie oglądamy telewizji"); jest krótka (łatwiej ją zapamiętać!); jest sformułowana pozytywnie (np. "Klocki chowamy do pudełka", zamiast: "Nie zostawiamy klocków na podłodze"). Jak wprowadzać zasady? Wprowadzając zasady, trzymaj się następujących zaleceń behawiorystów: wprowadzaj 1 zasadę na raz, maksymalnie dochodzimy do 6; często przypominaj zasady, by dziecko je zapamiętało; zasady obowiązują wszystkich członków rodziny; trzeba ich zawsze przestrzegać; nie podlegają dyskusji. Ustalanie konsekwencji w terapii behawioralnej Kiedy ustaliliście już zasady, przychodzi pora na określenie konsekwencji ich łamania. Konsekwencja w technice behawioralnej: wyciągana jest zaraz po niewłaściwym zachowaniu; jest zapowiedziana; odpowiednia do skali przewinienia; doprowadzona do końca (dobrze się zastanów, zanim dasz dziecku miesięczny szlaban na oglądanie TV!) Spodziewaj się tego, że w momencie wyciągania konsekwencji dziecko będzie niezadowolone. Może płakać, błagać lub kłócić się z tobą, po to, by uniknąć konsekwencji. Kluczem do skutecznego stosowania konsekwencji w terapii behawioralnej jest stanowcze jej egzekwowanie. W momencie jej wyciągania skup się na informowaniu dziecka o złamaniu zasady, a nie na emocjach. Co może być konsekwencją? Na przykład brak bajki na dobranoc, jeśli dziecko nie odrobiło zadania. Istnieją również konsekwencje naturalne, np. dziecko nie chciało się ubrać, więc nie zdążyło do kina – konsekwencją naturalną jest nieobejrzenie filmu. Nagrody behawioralne W różnych metodach behawioralnych dziecko może otrzymać nagrodę za swoje zachowanie. Nie musi to być nagroda materialna, ale coś miłego, na co umówicie się wspólnie. Przykładami takich nagród za zachowanie mogą być np.: dziecko wybiera w niedzielę, co zje na śniadanie; może grać na komputerze 30 minut dłużej; wspólne oglądanie bajki wybranej przez dziecko; gra z mamą w planszówkę. Ważne, aby nagrody były dostosowane do wieka dziecka i żeby nie mylić ich z prawami dziecka. Co to znaczy? Dziecko ma prawo do śniadania, ale już wybór tego, co zje, zwykle należy do rodzica. Jeśli może samo wybrać, jest to nagrodą. Dziecko ma prawo do zabawy, ale gra z mamą w wybraną przez siebie planszówkę może być nagrodą. Pochwały terapeutyczne Pochwała to jedna z podstawowych technik behawioralnych, stosowanych do zmiany niepożądanych zachowań dziecka, ponieważ: motywuje dziecko do wykonywania obowiązków; buduje pozytywną samoocenę dziecka; utrwala pozytywne zachowania; jest dla dziecka informacją o tym, co jest akceptowalnym zachowaniem. Stosując terapeutyczne pochwały, powinnaś chwalić dziecko za każdym razem, kiedy zaobserwujesz u niego pożądane zachowanie, które chcesz utrwalić, bo pojawia się rzadko, np. kiedy dziecko schowało klocki do pudełka, podzieliło się ciastkiem z bratem, odrobiło zadanie bez protestów itp. Chwal dziecko często, nawet kilka razy dziennie. Dobrze skonstruowana pochwała behawioralna składa się z 3 elementów: opis zachowania – opisujesz, co widzisz, jakbyś robiła zdjęcie ("Podzieliłeś się ciastkiem z bratem", "Klocki są w pudełku"); nazwa cechy – wybierasz cechę, którą chcesz wzmocnić ("To się nazywa koleżeństwo", "Jesteś życzliwy", "To się nazywa porządek"); pozytywna emocja – nazwij to, co czujesz ("Cieszę się", "To mi się podoba"). Skoro poznałaś już główne narzędzia behawioralne, przejdźmy do kilku stosowanych przez behawiorystów technik służących zmianie niewłaściwych zachowań dziecka. [CMS_PAGE_BREAK] Techniki behawioralne: zasada babuni, czyli zasada Premacka Skuteczną metodą behawioralną służącą uzyskaniu pożądanego zachowania u dziecka jest również zasada Premacka (nazwana tak na cześć jej twórcy, behawiorysty Davida Premacka). Nazywana również zasadą babuni, sprowadza się w skrócie do tego, że czynności, które dziecko lubi, wykorzystujemy do skłonienia go do wykonania czynności mniej przyjemnych. Przykłady zasady babuni: "Na komputerze grają te dzieci, które odrobiły lekcje" "Słodycze jedzą te dzieci, które zjadły obiad" "Czytam książkę dziecku, które schowało klocki do pudełka". W myśl zasady Premacka, jeśli dziecko robi najpierw coś miłego, a potem mniej lubianego, ta nielubiana czynność staje się dla niego karą, bo musiało przerwać zabawę. Jeśli jednak przyjemność ma nastąpić dopiero po mniej ciekawym zadaniu, sprzątanie, uczenie się itp. staje się czynnością zyskowną. Zmiana A Ta technika behawioralna ma na celu niedopuszczenie do złego zachowania. Warto po nią sięgać w pierwszej kolejności. Chodzi o to, by tak zmienić otoczenie, by dziecko nie zachowało się w sposób, który jest nieakceptowany. Jak to zrobić? Przyjrzyj się temu, kiedy dziecko zachowuje się źle i zmień jego otoczenie w taki sposób, żeby zachowanie się nie powtarzało, np. jeśli twoje dziecko rano wpada w histerię, bo nie znosi pośpiechu, wstawajcie wcześniej; jeśli nie może skupić się na odrabianiu lekcji, stwórz mu takie warunki, żeby w otoczeniu nie było żadnych rozpraszających bodźców, jeśli wyjście z nim do sklepu jest wyczerpujące, staraj się tak planować zakupy, by nie zabierać ze sobą dziecka. Przeczytaj też, jak w 6 krokach wydawać skuteczne polecenia. Systemy żetonowe Ta popularna metoda behawioralna jest skutecznym systemem motywacyjnym. Polega na zbieraniu przez dzieci punktów za wykonanie jakiegoś zadania, stosowanie się do zasad itd. Punkty sumują się , a ich liczba odpowiada konkretnej nagrodzie. I tak np. 3 punkty mogą oznaczać grę w planszówkę z tatą, ale dziecko może zbierać punkty dalej i nazbierać ich na przykład 7, za co może wybrać film na rodzinny seans filmowy, a nawet 20, za co w nagrodę pójdzie do zoo/kina itd. Kodeks złości Musisz pamiętać o tym, że złość jest potrzebnym uczuciem, zły może być tylko sposób jej okazywania. Tłumacz to dziecku i wyposaż je w odpowiednie narzędzia do radzenia sobie z silnymi emocjami. Kodeks złości jest dużą pomocą w pracy z dzieckiem, które nie radzi sobie z gniewem, reaguje agresywnie, nie potrafi konstruktywnie wyrażać złości. Polega on na sporządzeniu wspólnie kontraktu, a którym spisujecie, jak można zachowywać się w ataku złości, a czego nie wolno robić. Tu także warto pokusić się o sformułowania pozytywne, które – jak udowodniono w badaniach – są skuteczniejsze, np. "Trzymamy ręce przy sobie", zamiast "Nie bijemy" "Mówimy cicho", zamiast "Nie krzyczymy". Po ustaleniu tych zasad przechodzimy do uzgodnienia konsekwencji ich złamania i nagród za ich przestrzeganie. Krytyka metod behawioralnych Techniki behawioralne mają też swoich przeciwników, np. wśród wyznawców rodzicielstwa bliskości czy psychologów humanistycznych. Metodom stosowanym przez behawiorystów zarzuca się, że są swoistą manipulacją dzieckiem, formą treningu, a nawet przekupstwa (nagrody, punkty itd.) i nie starają się dojść do sedna problemu: dlaczego dziecko zachowuje się tak, a nie inaczej, gdzie leży źródło trudności, zamiast tego skupiają się tylko na zachowaniu, bez dociekania, jakie potrzeby dziecka należy zaspokoić. Należy jednak pamiętać, że w przypadku naprawdę trudnych zachowań lub zaburzeń lękowych, ADHD czy zespołu Aspergera metody behawioralne są nie tylko skuteczne, ale niosą też realną pomoc dziecku, ułatwiając mu funkcjonowanie wśród ludzi. na podstawie: "Sposób na trudne dziecko. Przyjazna terapia behawioralna", Artur Kołakowski, Agnieszka Pisula, wyd. Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2011 Zobacz też: Skąd ta złość na dziecko i jak sobie z nią radzić? Najlepsze sposoby na dziecięcą złość, płacz i histerię Histeria dziecka - to wszystko wina mózgu. Jak z tym żyć?
10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
Każdemu zdarza się czasem popełnić błąd, powiedzieć coś nieprzemyślanego, czy podjąć zbyt szybko ważną decyzję. Znacie to?
Wychowywanie dzieci to trudna sztuka. Kompromisy, poważne decyzje, które mogą wpłynąć na ich całe życie, właściwe ukierunkowanie. Nie ma chyba rodziców, którzy powiedzieliby – tak, wiemy, że na pewno robimy dobrze. Jakich jest 10 najczęstszych błędów robionych przez rodziców? 1. Bezwzględne posłuszeństwo Chcemy żeby dziecko było bezwzględnie posłuszne, a każdy sprzeciw traktujemy jako porażkę wychowawczą? Czy naprawdę tego chcemy? A może powinnyśmy potraktować to jako dobry i zdrowy objaw kształtowania się jego osobowości, charakteru. Chyba nie chcemy, żeby nasze dziecko przez całe życie ulegało innym, nie broniło się, gdy ktoś każe mu coś, czego ono nie chce robić? Bądźmy zdecydowanie bardziej elastyczni. 2. Rodzice mają różne zdanie To bardzo duży błąd, który dzieci wykorzystują od razu. Wyczuwają bezbłędnie co mogą od którego rodzica uzyskać, stosując zasadę: a mama to by mi pozwoliła, a tata to by się na pewno zgodził. Raz się złamiemy i podejmiemy inna decyzję niż nasz partner, a potem będzie trzeba długo naprawiać pomyłkę. Pamiętajcie, zawsze trzymajcie się razem! 3. Lekceważenie uczuć dziecka Rodzice starają się bagatelizować pewne sprawy, nad którymi powinni bardziej się pochylić. Gdy dziecko upadnie, od razu krzyczą – nic się nie stało! Gdy się czegoś boi – daj spokój, jesteś już duży. To blokuje dziecko i instynktownie czuje ono, że nie ma oparcia w rodzicach. 4. Nowe zabawki zamiast wspólnej zabawy Zamiast wspólnej zabawy kupujemy dziecku nowe zabawki. Owszem, to cudowne uczucie móc dać dziecku upragnione zabawki, czy jednak to jest ważniejsze, od wspólnie spędzanego czasu? Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi, troski, a nie bawienia się w samotności kolejną zabawką. Może okazać się, że dziecko wcale nie czuje się szczęśliwsze, a wręcz przeciwnie. Jego uwaga rozproszona pomiędzy masę zbędnych gadżetów, nie da mu szansy na koncentrację na sprawach naprawdę ważnych. 5. Zrobię to sama, będzie szybciej To straszna pułapka w którą wpadają rodzice. Choć wiedzą, że dziecko powinno od małego uczyć się obowiązku sprzątania po swojej zabawie, często jest tak, że rodzice mówią – sprzątnij, a po chwili sami to robią. Dlaczego? Bo zrobią to szybciej i dokładniej. Jaka płynie z tego nauka dla dziecka? „Nie przemęczaj się, inni zrobią wszystko za ciebie”, oraz „nie potrafisz tego zrobić dobrze”. 6. Nasze lęki hamują ciekawość dzieci „Nie idź tam, bo spadniesz”, „odłóż bo się pobrudzisz”, „to nie jest dla dzieci”, „nie dotykaj, jesteś za mały”. Te słowa często padają z ust rodziców i o ile dobrze, jeżeli chronią dzieci przez jakimś niebezpieczeństwem, o tyle niedobrze, jeżeli blokują jakąkolwiek aktywność dziecka. Eksplorowanie, odkrywanie, bieganie po podwórku, grzebanie w piasku, czy nawet chodzenie po drzewach, naprawdę jest niezbędne w życiu małego dziecka, by miało poczucie, że zdobędzie świat. 7. Ja tego nie miałam! No tak, nasze marzenia realizowane przez nasze dzieci. Znacie to? Chciałam jeździć konno, ale moich rodziców na to nie było stać, więc moje dziecko na pewno będzie to robić. Nieważne, czy mu się to będzie podobać czy nie, będzie chodziło na lekcje fortepianu, karate, jogi, piłki nożnej, tańca, gastronomii, a jak starczy czasu, to jeszcze na balet, tenis i gimnastykę. I niech lepiej będzie mi wdzięczne, że może mieć wszystko o czym tylko dziecko może zamarzyć! 8. Brak konsekwencji i straszenie „Zaraz policzę do trzech”, „jak tego nie zrobisz, to…”, „lepiej mnie posłuchaj, bo…”. Czy któraś z tych gróźb ma jakiekolwiek pokrycie w czynach, czy też straszymy dziecko tylko po to, by je postraszyć. Jak ma poznać konsekwencje swoich przewinień, gdy ciągle odkładamy je na później, albo unieważniamy, bo w rezultacie żal nam dziecka i nie wymierzamy mu kary? Brak konsekwencji niczego nie nauczy dziecka. 9. Zbyt często mówimy – NIE! Niestety zdarza nam się często powtarzać te słowo, bo dzieci mają masę naprawdę zwariowanych pomysłów. Gdy jednak nadużywamy słowa – nie, dzieci otrzymują komunikat, że rodzice na nic im nie pozwalają i zaczynają pewne rzeczy robić w tajemnicy przed nami. 10. Zbyt szybko spieszymy na pomoc Dziecko ledwie się przewróci, już biegniemy z pomocą. Kłótnia rodzeństwa, mama wystąpi jako sędzia. Nie wiesz jak rozwiązać zadanie domowe, zaraz zrobię je za ciebie. Brakuje nam cierpliwości i nie pozwalamy dzieciom podejmować samodzielnych decyzji. Chcemy, żeby wszystko było szybko i płynnie, nie biorąc pod uwagę, że dziecko potrzebuje więcej czasu niż my, na właściwą odpowiedź. Czy zdarza Wam się popełniać któryś z tych błędów? A może dopiszesz inne do tej listy? Zobacz także: Bunt dwulatka. Jak się zachować? Jak niechcący prowokujemy złe zachowania naszych dzieci? Złe zachowanie - 8 kół ratunkowych!
Dłubanie w nosie i 5 innych dziwnych rzeczy, które robi twoje dziecko
Jeśli twoje dziecko nie liże jeszcze wszystkiego, co znajduje się w zasięgu jego wzroku, z pewnością niedługo zacznie. Czy to i inne dziwactwa są powodem do niepokoju?
Kilkulatki potrafią być urocze, wymagające, zabawne i piekielnie inteligentne. Czasem są po prostu... dziwne. Oto lista 6 dziwnych zachowań, które mogą niepokoić rodziców, chociaż są zupełnie normalne. Dziwne (i normalne!) rzeczy, które robią dzieci Uderzanie głową. Rytmiczne uderzanie głową (nie tylko podczas jazdy samochodem!) to sposób malucha na uspokojenie, odreagowanie i ukojenie bólu. Dorosłym wydaje się to dziwne, jednak dla dziecka to naturalny sposób radzenia sobie ze swoimi emocjami. Oczywiście tylko wtedy, jeśli maluch nie robi sobie przy tym krzywdy! Wkładanie rąk w majtki. Dotykanie się jest niegroźnym etapem w życiu kilkulatka, jednak pod warunkiem, że zdarza się to sporadycznie, np. gdy maluch ogląda bajki albo się nudzi. Jeśli woli się dotykać niż pójść na lody, pobawić się z kolegą czy wybrać się na plac zabaw, warto skonsultować się z pedagogiem. Zjadanie różnych przedmiotów lub wkładanie ich do buzi. Dzieci poznają świat przez wszystkie zmysły, także smak. Wkładanie do buzi różnych przedmiotów to etap, który musi przetrwać każdy rodzic. Należy jednak pamiętać, że może to być niebezpieczne. Dłubanie w nosie. Dziurki w nosie to kolejne przestrzenie do odkrycia. Dziecko jeszcze nie wie, że dłubanie w nosie jest nieeleganckie (lub, nie ukrywajmy, wstrętne). Nie należy jednak zachęcać malca do dłubania w nosie, wręcz przeciwnie! Trzeba nauczyć malucha, że jeśli czuje, że ma katar, powinien skorzystać z chusteczki i wytrzeć nos w samotności, nie w obecności innych osób. Zabawy z kupką. Dzieci uwielbiają zabawę, nic więc dziwnego, że jeśli maluch ma okazję, z ochotą sięga do pieluszki lub zawartości nocnika. Fascynuje go wszystko, co nowe i to tylko kolejny sposób zabawy. Nie należy mu na to pozwalać, lepiej jak najwcześniej tłumaczyć, że są inne, ładniej pachnące zajęcia. Wymyślanie przyjaciół. Posiadanie wyimaginowanych przyjaciół, mówienie do siebie czy rozmowy z maskotkami to część dzieciństwa. Nie ma w tym nic niepokojącego, wręcz przeciwnie. Rozwijanie wyobraźni jest bardzo ważną częścią rozwoju dziecka. Co z tej listy robią wasze dzieci? ;) Czytaj także: Dziwne rzeczy, które robi każdy (!) rodzic 11 obrzydliwych nawyków dorosłych Jak rozwijać wyobraźnię dziecka? źródło: thebump.com
Dzieci brudzą się, bo mają ku temu ważne powody. Jakie?
Szczęśliwe dzieci to brudne dzieci – to zdanie każdy słyszał nie raz. I choć wielu rodziców bierze je sobie do serca, czasem nasza wytrzymałość się kończy. Czy rzeczywiście mamy pozwalać na wszystko i chodzić ze szczęśliwym, ale wiecznie umorusanym maluchem? Sprawdź, dlaczego dzieci po prostu nie mogą być czyste.
Dlaczego zależy nam, by dzieci były czyste? Bo boimy się, że na brudnych rękach osiądą miliony zarazków, od których tylko krok do groźnej choroby. Bo martwimy się, że maluch przyzwyczai się do brudzenia i wyrośnie na abnegata, który nie wie, co to schludny wygląd. Bo nie chcemy, żeby inni myśleli o nas źle, widząc naszą umorusaną córcię lub ubłoconego synka. I pewnie można by przytoczyć jeszcze kilka powodów. Ale zamiast je mnożyć i stresować się wyglądem dziecka, które wraca z placu zabaw, zamiast obawiać się, co pomyśli teściowa lub pedantyczna sąsiadka na widok twojego malca w zabłoconych bucikach, warto pamiętać, że (a nawet o tym głośno mówić): dzieci wychowywane w skrajnej czystości wcale nie są zdrowsze (sterylne środowisko sprzyja rozwojowi alergii). maluchy nie brudzą się na złość dorosłym lub dlatego, że je źle wychowujesz, tylko dlatego, że mają ku temu ważne powody. Oto te najważniejsze, do których dołączyliśmy kilka praktycznych rad. Dziecko brudzi się, bo jest mniej sprawne Zasadnicza różnica między dorosłymi a dziećmi polega na tym, że my wszystko umiemy (no prawie wszystko), a dzieci nie umieją nic albo bardzo niewiele. Wszystkiego uczą się od początku. Mają nieporadne ręce, mało skoordynowane ruchy, często coś rozlewają, rozsypują, w coś wdeptują, przewracają się i ślizgają, co - jak wiadomo - odbija się na ich wyglądzie. Tak, ale: Jeśli często zwraca się dziecku uwagę, że się czymś oblało, w coś weszło, można zahamować jego ciekawość świata. Maluch zamiast dziarsko podejmować różne działania, będzie nieśmiało siedział w kącie, w obawie, że się pobrudzi. Polecamy: 27 pomysłów na zabawy dla dzieci Brudząc się, dziecko może się czego nauczyć Małe dzieci poznają świat wszystkimi zmysłami, nie tylko patrząc i słuchając jak uczeń w szkole, ale także dotykając, liżąc, wąchając. Gdy niemowlę grzebie rękami w talerzu, nie chce nabałaganić ani zrobić mamie na złość, tylko sprawdza, porównuje, smakuje, by zapamiętać, co jest twarde i wymaga gryzienia, a co puszyste i łatwo rozpada się w rączkach, co chropowate a co gładkie i śliskie. Nie ma szans, by nauczyło się czegokolwiek, pozostając czyste. Tak, ale: Pozwalaj małemu dziecku jeść rękami, to dobry sposób na rozbudzenie apetytu. Przy okazji zwracaj uwagę, jak jedzą starsze dzieci, np. w restauracji. Pochwal, gdy maluch trafia łyżeczką do buzi, gdy uda mu się ze zwykłego kubka pić bez rozlewania. I własnym przykładem pokazuj, jak powinno się jeść. Za jakiś czas epokę jedzenia palcami zastąpić czas naśladowania mamy i taty – we wszystkim. Brudzenie sprawia dzieciom wielką frajdę Najlepsze zabawy to te, podczas których można się mocno pobrudzić – lepienie kotletów z błota, chlapanie w kałuży, chodzenie na czworakach po ogródku. Dotykanie czegoś, co jest zimne, np. woda w kałuży, papkowate – tak jak błoto albo śliskie jak mokry butwiejący patyk to dla dzieci ciekawe, wręcz ekscytujące doznania. Ty wzdrygasz się na myśl o grzęźnięciu po kostki w gliniastej ziemi, a maluch aż piszczy z radości, gdy na spacerze błoto plaska pod butami, a najlepiej pod gołymi stopami. Tak, ale: Pozwól dziecku brudzić się, nie zapominając o jego bezpieczeństwie. Z daleka omijaj piaskownice, które są kocią i psią toaletą. Jeśli maluch chce raczkować po trawniku, sprawdź, czy nie ma tam ostrych kamieni czy szkła. Czytaj też: Piasek, woda, błotko - 3 najlepsze zabawy na plażę Dziecko nie widzi nic złego w tym, że jest brudne Zarazki, choroby, wirusy - to dla małego dziecka czysta abstrakcja. Jego dość ograniczona wiedza o świecie nie przeszkadza mu wyciągnąć błyszczący kapsel prosto ze śmietnika, próbować karmy z kociej miski czy całować psa prosto w pysk. Tak, ale: Szanując dziecięce prawo do swobodnej zabawy, nie musisz pozwalać na wszystko: przypominaj, o myciu rąk przed posiłkiem, konieczności zmiany ubranka na czyste, gdy wychodzicie na spacer, o tym, że nie wkłada się kamieni do buzi. W trudnych chwilach staraj się odwracać uwagę dziecka od kałuż, błota czy innych pasjonujących je spraw i staraj się zainteresować czym innym. Jedno jest pewne - nie będzie łatwo, ale jest też drugi pewnik – z upodobania do brudzenia się w końcu kiedyś się wyrasta. Trzymamy kciuki za Waszą wytrzymałość. Czytaj też: Jak karać i nagradzać dziecko - radzi psycholog
5 dziecięcych trików, na które się nabierasz
Dzieci są doskonałymi obserwatorami i już od najmłodszych lat wiedzą, co zrobić lub powiedzieć, by zmiękczyć serce rodziców i dostać to, czego chcą. Zobacz, jakie taktyki dzieci stosują najczęściej i jak nie dać się złapać na takie małe podstępy.
Kolejna nowa zabawka, gigantyczna porcja słodyczy, a może oglądanie bajek do późna w nocy, a potem zasypianie w łóżku rodziców? Jest mnóstwo rzeczy, na które mały człowiek miałby ochotę, jednak wie, że ty się na nie zbyt łatwo nie zgodzisz. Każda twoja odmowa oznacza dla niego rezygnację z czegoś, czego bardzo pragnie, dlatego maluch szuka sposobu, by na ciebie wpłynąć i osiągnąć swój cel. Powszechną i doskonale znaną strategią jest płacz i krzyk, jednak nasze pociechy potrafią używać też bardziej subtelnych metod wpływania na rodziców. Co najczęściej mówią dzieci, by przekonać nas do tego, czego wcale nie chcemy, i jak na to reagować? 1. „Jesteś najgorszą mamą na świecie. Nienawidzę cię” Te słowa choć raz w życiu usłyszy od swoich dzieci zdecydowana większość rodziców. Wykrzyczane w gniewie potrafią naprawdę zranić i wywołać wyrzuty sumienia. Zaczniesz zastanawiać się, czy naprawdę jesteś matką-potworem, która krzywdzi swoje dziecko i wszystkiego mu zabrania. I taki właśnie skutek mają wywołać te zdania. Maluch – nawet jeśli nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego, jaki efekt mogą przynieść te gorzkie słowa – w ten sposób wyładowuje swoją złość, a jeśli zauważy, że to, co powiedział, spowodowało, że uległaś jego prośbom, zacznie traktować takie zachowanie jak wytrych, którym sforsuje każdy twój zakaz. Aby uniknąć takich sytuacji, warto jak najwcześniej zacząć uczyć dziecko, jak radzić sobie z gniewem i rozczarowaniem w taki sposób, by nie krzywdzić innych. 2. „Ucieknę z domu” Choć może się wydawać, że na pomysł ucieczki z domu wpadają dopiero nastolatki w okresie dojrzewania, to tak naprawdę już kilkulatek potrafi w ten sposób grozić rodzicom. Dziecko wie, że rodzice kochają je najbardziej na świecie i nigdy nie pozwoliliby, aby stała mu się krzywda, ma więc nadzieję, że groźba opuszczenia rodzinnego domu skutecznie wpłynie na zmianę decyzji mamy i taty. Ważne, aby takie słowa potraktować poważnie, ale nie ulegać groźbom. Bo choć prawdopodobieństwo, że maluch zabierze ulubionego misia i wyruszy z nim w świat, jest raczej niewielkie, to nigdy nie mamy stuprocentowej pewności, co dziecku przyjdzie do głowy. 3. „Wszystkie dzieci mogą, tylko ja nie” To koronny argument większości naszych pociech. Dziecko udaje ofiarę, której rodzice-tyrani, na nic nie pozwalają. Takie słowa mają też wywołać poczucie winy u mamy i taty i dać im do myślenia. Większość nie może przecież się mylić, a skoro wszyscy rodzice pozwalają na daną rzecz, to nie może to być szkodliwe albo nieodpowiednie. To świetny moment, żeby wytłumaczyć dziecku, że ono nie jest jak „wszyscy”, że każdy z nas jest indywidualnością i ma różne potrzeby, ale też różne możliwości i predyspozycje. To że jedna rzecz jest dla kogoś odpowiednia, to nie oznacza wcale, że będzie tak samo dobra dla kogoś innego. 4. „Tak bardzo cię kocham, mamusiu. Jesteś najpiękniejsza na świecie” I różne inne czułe słówka, które z pewnością zmiękczą serce każdej matki. Kto oparłby się takim pochlebstwom połączonym z pełnym miłości spojrzeniem malca? Pewnie niewielu rodziców, choć wielu powinno. Jeśli ulegniesz komplementom i pod ich wpływem zmienisz swoją decyzję, nauczysz dziecko, że fałszywymi pochlebstwami może osiągnąć to, co chce. Lepiej po prostu podziękuj za komplement i powiedz, że ty też je bardzo kochasz. 5. „Zgódź się tylko ten jeden raz” W to raczej nie wierz. Możesz być pewna, że na jednym razie się nie skończy. Powiedz dziecku, jakie są powody, dla których nie możesz pozwolić mu na daną rzecz i wytłumacz, że nie ma znaczenia, czy chodzi o jednorazowe zdarzenie czy o takie same sytuacje w przyszłości. Choć może się wydawać, że prośby i groźby kilkulatka nie są dużym problemem, warto traktować je poważnie i próbować jak najszybciej oduczyć malucha tego typu zachowań, ponieważ w przyszłości dziecko z pewnością będzie próbowało użyć wypraktykowane wcześniej sposobów na osiągnięcie swojego celu wobec innych osób. Jednak rówieśnicy czy dorośli mogą już nie być tak wyrozumiali jak mama i tata. Zobacz także, co robić, gdy dziecko zaczyna się brzydko wyrażać
„Mamo, a Julka zabrała mi wiaderko", „Bo Krzysiek ciągle mnie bije", „To on znowu zaczął!". Każdemu dziecku zdarza się czasem przybiec do rodzica ze skargą. Dlaczego tak się dzieje i co robić, gdy kilkulatek zaczyna donosić na wszystkich?
Nie chcesz, by twoje dziecko stało się małym skarżypytą. Boisz się, że z tego powodu nie będzie lubiane, nikt nie zechce się z nim zaprzyjaźnić, zostanie wykluczone z grupy. Taka ogromna niechęć do donosicielstwa ma w Polsce swoje uwarunkowania historycznie – tłumaczy psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszak z Uniwersytetu dla Rodziców. Najpierw czasy zaborów, potem komunizm sprawiły, że do tej pory niemal każde opowiadanie (nawet dziecka) w formie skargi uważa się za przejaw nielojalności albo zdrady. Tymczasem na Zachodzie jest zupełnie inaczej. Skarżenie się jest traktowane bardziej naturalnie. I nikt nie uważa go za naganne. Co nie znaczy, że dziecko może przybiegać do rodziców z każdym głupstwem. Dziecko skarży się, bo czuje się bezradne Jacek mówi z płaczem mamie, że jego młodszy brat Adaś go uderzył. Takie poskarżenie się na rodzeństwo nie jest przejawem donosicielstwa, a jedynie sygnałem, że dziecko czuje się w danym momencie bezradne. – Właśnie bezradność, nieumiejętność znalezienia się w sytuacji to najczęstsze powody skarżenia – wyjaśnia psycholog. Dziecko w obliczu agresji często nie wie, co robić. No bo z jednej strony, chętnie oddałoby delikwentowi, z drugiej od rodziców wie, że nie powinno używać wobec nikogo siły. A wtedy zaczyna szukać wsparcia, kogoś, kto je poprze w konflikcie z drugim dzieckiem i dlatego biegnie do rodzica lub innej dorosłej osoby. Czytaj też: 7 sposobów na kłótliwe rodzeństwo Skarżypyta chce zwrócić na siebie uwagę Czasem jednak skarga dziecka nie wynika z bezradności. Bywa, że w ten sposób dziecko chce jedynie zwrócić na siebie uwagę. Stwierdzając „Jasiek ciągle mnie bije", chce powiedzieć: „On jest ode mnie gorszy, bo ja umiem się zachować i jestem grzeczny, a on – nie" albo: „Zobacz mamusiu, jaki jestem biedny". Może się też zdarzyć, że tak naprawdę winę ponosi nie ten, na którego poskarżono, a ten, kto się poskarżył. Bo to on najpierw sprowokował do bicia. Taki sposób donoszenia na innych na pewno nie jest godny pochwały i powinno się z nim walczyć. Sprawdź, dlaczego skarży Kiedy dziecko przybiega ze skargą, najpierw zbadaj sprawę. Czyli wysonduj, czy to, co dziecko mówi, jest zgodne z prawdą. Nie jest to proste, bo każdy brzdąc ma pewnie swoją wersję wydarzeń. Warto jednak spokojnie porozmawiać z dziećmi, wyjaśnić ich emocje, pokazać im, co mogła czuć druga strona konfliktu. Lepiej też nie rozwiązywać sporu za dzieci i nie wyznaczać kary Adasiowi, bo uderzył brata, czy Jasiowi, bo kłamie i prowokuje do bójki (chyba, że ich przewinienie jest duże i ewidentne). W ten sposób jedynie arbitralnie kończysz sprawę, a dziecko nie przekona się, że mogłoby spróbować poradzić sobie bez twojej pomocy. Czy wiesz: Dlaczego dzieci kłamią? Nie zachęcaj do skarżenia się Jeśli nie chcesz, by twoje dziecko ciągle skarżyło, nie mów: „Jak Kasia zabierze ci lalkę, to nie wyszarpuj jej, tylko przyjdź do mnie i mi o wszystkim powiedz". W ten sposób sama podpowiadasz dziecku, żeby przybiegało do ciebie z każdym problemem. A wtedy z dużym prawdopodobieństwem wychowasz małego skarżypytę, który szybko nabierze przekonania, że sam nie da sobie rady i w każdej konfliktowej sytuacji zacznie zwracać się do kogoś starszego (rodzica, dziadków czy pani w przedszkolu). Bo dla niego jedyną pewną obroną stanie się oskarżanie innych. Zachęcaj do samodzielnego rozwiązania problemu Najlepszym rozwiązaniem jest podpowiedzenie dziecku, co samo mogłoby zrobić w danej sytuacji – radzi pani psycholog. Kilkulatek może np. nie reagować na zaczepki, uprzedzić kolegę, że jeśli ten go uderzy, to o wszystkim powie rodzicom czy wreszcie zagrozić, że odpłaci pięknym za nadobne („Jeśli zabierzesz mi lalkę, to ja ci wezmę klocki"). W ten sposób dziecko przestanie się czuć bezbronne i rzadziej będzie szukać w tobie oparcia. A wtedy z pewnością poskarży się tobie tylko w wyjątkowych sytuacjach. Wtedy jednak przyczyną na pewno nie będzie chęć doniesienia na kolegę, tylko poczucie bezradności i potrzeba uzyskania pomocy w rozwiązaniu konfliktu. Sprawdź: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych Jeśli dziecko ciągle donosi Zdarza się, że dziecko co chwila przychodzi, by poskarżyć się na zachowanie innych. Z czego wynika taka postawa? Dziecko chce wejść w koalicję z dorosłym. Dzieje się tak najczęściej w przypadku rodzeństwa, kiedy jedno dziecko jest zazdrosne o drugie. Trzeba wtedy przyjrzeć się swoim relacjom z dziećmi. Może jedno z nich rzeczywiście ma powody do zazdrości? Konflikt z kolegą trwa dłużej. Jeśli np. kolega z przedszkola za każdym razem zaczepia czy dokucza twojemu dziecku, koniecznie powinnaś zainterweniować (porozmawiać z wychowawczynią, a nawet jego rodzicami). Kilkulatek sam nie potrafi rozwiązać tak dużego problemu. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc?
Jedno dziecko bije kolegów, drugie do nikogo nie odzywa się, a jeszcze inne nie może usiedzieć na miejscu. Przedszkole jest jak lustro: odbija wszystkie dziecięce cechy, kłopoty i obawy. Twoim zadaniem jest pomóc dziecku jak najszybciej uporać się z nimi.
Jeśli przedszkolanka sygnalizuje ci, że twój kilkulatek ma problem w nawiązaniu kontaktu z kolegami albo w ogóle nie słucha jej poleceń, nie wpadaj od razu w panikę. Dzieci – tak jak dorośli – mają czasem problemy. Pamiętaj też, że zawsze powinnaś być adwokatem swojego dziecka. Pani zwraca ci uwagę, że jest nieposłuszne, za dużo płacze czy brzydko mówi? Traktuj problem z powagą, postaraj się go rozwiązać, ale nigdy nie potępiaj dziecka. Ono także przeżywa stres związany z kłopotami. Jeśli nie ty, to kto inny będzie jego obrońcą i wsparciem? Dlatego przyjrzyj się problemowi dziecka i znajdź rozwiązanie. Dziecko bije innych w przedszkolu Każdemu dziecku zdarza się czasem uderzyć w kłótni kolegę czy siłą wydrzeć zabawkę. Bywają jednak takie kilkulatki, które nadużywają swojej siły i z tego powodu stają się dla innych niebezpieczne. Prawdopodobne przyczyny: Agresja dziecka może być wynikiem braku innych wzorców rozwiązywania problemów. Jeśli dwulatek widzi, jak w piaskownicy opiekunka pozwala na wyrywanie komuś łopatki, to zaczyna sądzić, że użycie siły po prostu się opłaca. Czasem taki brak pozytywnych zachowań dodatkowo jest wzmocniony werbalnym komunikatem. Kilkulatek wówczas słyszy, jak dorośli na widok agresywnego dziecka stwierdzają: „Bardzo dobrze, przecież musi sobie radzić w życiu!". Bywa jednak też tak, że bijące kogoś dziecko za wszelką cenę po prostu próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłych („Mama tak długo rozmawia z ciocią. Jak klepnę Karolinkę, to na pewno szybko skończy."). Możliwe rozwiązania: Pokazuj dziecku, jak ma rozwiązywać konflikty. Tłumacz też, jak czuje się osoba skrzywdzona. Powiedz, że uderzenie boli, jest także przykre i smutne. Jeśli dziecko traktuje bicie jako sposób kontaktu, pokaż jak może go nawiązać inaczej, np. głaszcząc po policzku czy podając rękę. Uświadom dziecku, jak wielka może być jego siła: możesz np. poprosić, by klepało w bryłę plasteliny i powoli zmniejszało natężenie uderzeń. Czytaj też: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych Dziecko używa brzydkich wyrazów w przedszkolu Przedszkole to „wylęgarnia" przekleństw. Dzieci przynoszą je z podwórka i domu, a później wymieniają się nimi, ku swojej uciesze. Prawdopodobne przyczyny: Słysząc przekleństwo, początkowo dziecko nie zdaje sobie sprawy z jego negatywnego zabarwienia. Dopiero widząc reakcję otoczenia, zaczyna rozumieć, że pewne słowa są złe i zakazane. Możliwe rozwiązania: Dziecko może znać brzydkie wyrazy, powinno jednak wiedzieć, że ich używanie jest złym zachowaniem. Dlatego krótko wyjaśnij, że przekleństwa wypowiada się najczęściej w gniewie, a jeśli już zdarzy się dziecku przekląć, powinno po prostu przeprosić. Nie rób jednak zbyt długiego wykładu na ten temat, bo gdy dziecko usłyszy, że brzydkie wyrazy wzbudzają tyle emocji, uzna je za doskonałą formę prowokacji. Czy wiesz: Co robić, by dzieci nas słuchały? Dziecko jest przedszkolną beksą Nie ma chyba kilkulatka, który nie rozpłakałby się z powodu rozbitego kolanka czy wydartej przez kolegę książeczki. Są jednak dzieci płaczące częściej od innych. Prawdopodobne przyczyny: Dziecięcy płacz działa na rodziców jak sygnał alarmowy: „mojemu skarbowi coś się dzieje i trzeba mu natychmiast pomóc". Takie reakcje są całkowicie naturalne i prawidłowe, ale z czasem mogą przerodzić się w zbytnią opiekuńczość. W ten sposób dziecko zamiast uczyć się radzenia sobie w trudnych sytuacjach, zwyczajnie jest od nich odseparowane. Bywa też tak, że w domu dziecko otrzymywało bardzo dużo uwagi i tego samego oczekuje teraz od przedszkolanki. Jednak pani nie jest w stanie zajmować się przez cały czas każdym dzieckiem z osobna: dzieci muszą czasem same rozwiązać konflikt czy umieć zareagować na krytykę. Jeśli tego nie potrafią, płaczą, bo nie znają innego sposobu na załatwienie problemu. Najczęściej takie wiecznie usmarkane maluchy mają trudności z akceptacją wśród kolegów, którzy wolą bawić się z dziećmi pogodnymi. Możliwe rozwiązania: Przede wszystkim sprawdź, w jakich sytuacjach dziecko najczęściej płacze. Może za wszelką cenę chce zwrócić na siebie uwagę, a może rzeczywiście zrodziły się w dziecku jakieś obawy (np. boi się, że nie odbierzesz go z przedszkola). Trzeba wtedy spokojnie porozmawiać, by przywrócić dziecku poczucie bezpieczeństwa. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko nie chce się bawić z innymi przedszkolakami Dzieci, które nie chcą się bawić z rówieśnikami, najczęściej po prostu nie wiedzą, jak nawiązać kontakt z innymi. A to przecież bardzo ważna umiejętność. Prawdopodobne przyczyny: Gdy dziecko przed przedszkolem niewiele spędzało czasu na podwórku, może nie wiedzieć, jak poznaje się nowych kolegów (często za to doskonale dogaduje się z dorosłymi). Czasem wynika to także z nieumiejętności dzielenia się z innymi czy chęci wydawania wszystkim poleceń. Możliwe rozwiązania: Stwarzaj sytuacje, w których dziecko będzie się stykało z rówieśnikami. Spacery na plac zabaw czy zapraszanie kolegów z przedszkola do domu – to pomoże przełamać pierwsze lody. Początkowo możesz uczestniczyć w zabawach, ale w miarę ośmielania się dziecka, powoli się wycofuj i pozwól na samodzielną zabawę. Sprawdź: Jak nauczyć dziecko dzielenia się z innymi Dziecko nie słucha pań w przedszkolu Przedszkolaki czasem nie słuchają poleceń pani i trudno im usiedzieć na jednym miejscu. Jeśli jednak zdarza się to często, może stać się przyczyną problemów. Prawdopodobne przyczyny: Dziecięce nieposłuszeństwo dorośli często biorą za butę i brak szacunku do starszych. Tymczasem dzieci nie słuchają poleceń z wielu powodów. Przyczyną może być brak konsekwencji w zachowaniu dorosłych (dziecku powtarza się polecenia wiele razy i nie egzekwuje ich wykonania). Czasem jednak jest to nieumiejętność dziecka skupienia się na jednej rzeczy (kilkulatek szybko porzuca kolorowanie, bo właśnie zobaczył w kącie klocki). Bywa też, że jakaś czynność pochłonie dziecko tak, że nie słyszy kolejnych poleceń pani, bo zajęte jest np. ubieraniem misia. Odrębnym przypadkiem jest odmawianie przez dziecko wykonywania niektórych zadań (szczególnie tych plastycznych). Dziecko uważa takie czynności za obrzydliwe i brudne. Trudno mu wtedy pokonać swoją awersję, która wynika z zaburzeń integracji sensorycznej i wymaga odpowiedniego leczenia. Możliwe rozwiązania: Należy sprawdzić, w jakich sytuacjach dziecko nie słucha. Może potrzebna będzie większa konsekwencja z naszej strony w egzekwowaniu poleceń albo nauka skupiania się na czynnościach (wtedy małymi kroczkami przedłużaj czas np. kolorowania, aktywnie przy tym dopingując dziecko). Nie wolno także zapomnieć o naturalnej ruchliwości dziecka. Jeśli nie może wybiegać się, pograć w piłkę czy poskakać na skakance, trudno potem od niego wymagać koncentracji nad książką. Gdy natomiast dziecko odmawia wykonywania prac plastycznych, tłumacząc się awersją do brudu, trzeba skonsultować się z psychologiem. Czy wiesz: Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa? Ważna strategia Jakikolwiek by nie był problem dziecka, musisz postępować zgodnie z opracowaną strategią. Obserwuj. Dowiesz się wtedy, w jakich sytuacjach najczęściej pojawiają się dziecięce kłopoty. Rozmawiaj. Bez słów trudno ci będzie wejść w dziecięcy świat i pokazać dziecku dobrą drogę. Lecz przyczynę, nie skutek. Możesz dziecku wytłumaczyć, że nie może tyle płakać. Gdy jednak nie dowiesz się, co tak naprawdę kryje się za łzami, dziecko być może przestanie je ronić, ale za to zacznie np. moczyć się w nocy. Zadbaj o bezpieczeństwo. Nie bez przyczyny większość dziecięcych problemów ujawnia się z całą siłą właśnie dopiero w przedszkolu. Pamiętaj, że kilkulatek teraz musi sobie radzić sam – bez ciebie i może po prostu odczuwać lęk przed nowym. Ufaj. Wierz w umiejętności swoje i dziecka. Na pewno razem szybko stawicie czoła problemom. Czytaj też: Jak karać dziecko?
Nie chodzi o to, by zaprowadził „porządek" i sprawił, że grupa grzecznie usiądzie do obiadu i wszyscy zawsze zgodnie będą się ze sobą bawić. Może jednak pomóc Kasi w pokonaniu nieśmiałości, a Janka nauczyć, że bicie kolegi to nie jest dobry sposób na odebranie mu zabawki.
Rodzice zazwyczaj niewiele wiedzą o przedszkolnym psychologu, a jeszcze rzadziej korzystają z jego konsultacji. Tymczasem może on pomóc dziecku polubić przedszkole i dobrze się w nim zaaklimatyzować. Te pozytywne doświadczenia ułatwią później dziecku szkolny start. Gdzie znaleźć przedszkolnego psychologa Nie we wszystkich przedszkolach możesz skorzystać z porady psychologa. W państwowych placówkach jego zatrudnienie uzależnione jest od gminy (rodzice mogą jednak starać się o stworzenie takiego stanowiska, np. poprzez złożenie petycji lub prośby w urzędzie gminnym czy miejskim), a w prywatnych – od właściciela. Psycholog zazwyczaj zatrudniany jest na 2-3 godziny tygodniowo, więc w dużych miastach pod jego opieką najczęściej znajduje się kilka przedszkoli. Może ci się wydawać, że te parę godzin to niewielka ilość czasu. Wystarcza jednak, by specjalista poznał dzieci i ich problemy. Co robi psycholog w przedszkolu Psycholog w przedszkolu najpierw obserwuje wszystkie dzieci: jak bawią się w grupie, co robią w sytuacjach stresowych (czy są agresywne, nieśmiałe, wycofane, czy też odwrotnie: przebojowe i odważne). Czasem przygląda się, jak rano rozstają się z rodzicami, może też oglądać prace plastyczne przedszkolaków, „podsłuchiwać", co dzieci do siebie mówią i jak odzywają się do rodziców i wychowawczyń. Na podstawie obserwacji specjalista określa problemy wychowawcze i dzieci, które jego zdaniem wymagają pomocy. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki Na czym polega praca psychologa w przedszkolu Psycholog w przedszkolu pomaga dzieciom i rodzicom w różny sposób. Organizuje zajęcia adaptacyjne. Ułatwiają dziecku oswojenie się z nowym miejscem. Jeśli nie ma takich zajęć, rodzice mogą poprosić psychologa o ich zorganizowanie. Pomaga indywidualnie. Do psychologa możesz zgłosić się w trakcie jego dyżuru w przedszkolu. Rozmawiać możesz nie tylko o problemach dziecka, ale także o jego zdolnościach. Opracowuje specjalne programy. Czasem psycholog ma pomysł na konkretne zajęcia w przedszkolu (np. rozwijające inteligencję emocjonalną dzieci). Wtedy w porozumieniu z rodzicami (a czasem właśnie na ich prośbę) organizuje co jakiś czas (np. co dwa tygodnie) specjalne zajęcia na dany temat. Robi testy gotowości szkolnej. Badania pomagają określić, czy dziecko jest gotowe do pójścia do szkoły (psycholog może także zwrócić uwagę rodzica na umiejętności, które dziecko powinno jeszcze poćwiczyć). Służy pomocą rodzicom. Świadomość, że możesz skorzystać z porady kogoś, kto zna dziecko i ma wiedzę psychologiczną, daje oparcie i poczucie większego bezpieczeństwa. Kiedy psycholog rozmawia z rodzicami Jeśli zdaniem psychologa jakieś dziecko potrzebuje pomocy, bo np. nie potrafi odnaleźć się w grupie, specjalista rozmawia z wychowawczynią o swoich spostrzeżeniach. Może też być tak, że to pani zwraca się z prośbą do psychologa, bo np. zauważyła, że dziecko ma kłopoty z rysowaniem. Psycholog umawia się wtedy także na rozmowę z rodzicami dziecka. Nie trzeba się jednak takiego spotkania obawiać. Rodzicom czasem wydaje się, że zostaną oskarżeni o złe zachowanie dziecka, a psycholog zacznie wytykać im błędy wychowawcze. Nic z tych rzeczy. Rozmowa z psychologiem nie skupia się na tym, co dzieje się niepokojącego (czyli w rozumieniu rodziców: jak strasznie niegrzeczna jest ich pociecha), tylko na tym, jak bawić się z dzieckiem, do czego je zachęcać i jak reagować na jego kłopotliwe zachowania. O rozmowę z przedszkolnym psychologiem możesz poprosić także ty sama. Twoje dziecko może zachowywać się całkiem normalnie w przedszkolu, ale codziennie po wyjściu z niego stawać się np. płaczliwe albo agresywne. Takiego zachowania psycholog ani wychowawca nie mają już możliwości zobaczyć, więc myślą, że wszystko jest w porządku. Tymczasem dziecko prawdopodobnie silnie przeżywa stres związany z przedszkolem i właśnie w ten sposób go odreagowuje. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? [CMS_PAGE_BREAK] Kiedy psycholog rozmawia z dzieckiem Psycholog może także porozmawiać z dzieckiem. Pyta wtedy o jego ulubione zajęcia, obserwuje je podczas wykonywania różnych zadań (np. rysowania, układania puzzli). Na tej podstawie stara się znaleźć przyczynę kłopotów, bo tylko w ten sposób może dziecku skutecznie pomóc. U małych dzieci często powodem odmiennego zachowania okazują się np. kłopoty ze wzrokiem czy słuchem. A to dlatego, że dorosły człowiek jest w stanie zlokalizować swój problem i np. powiedzieć, że gorzej słyszy. Natomiast dziecko najczęściej jedynie czuje, że coś jest nie tak, ale nie potrafi wyjaśnić, dlaczego (stąd ucieka w nieśmiałość albo odwrotnie: w agresję, bo nie wie, jak sobie poradzić w takiej sytuacji). Czytaj też: Złe zachowanie – 8 kół ratunkowych Czasem także przyczyną problemów dziecka jest po prostu stres związany z pójściem do przedszkola. Bywa że w takich sytuacjach nasilają się dziecięce kłopoty (i np. maluch, który z natury jest dość nieśmiały, zaczyna wstydzić się jeszcze bardziej). Dlatego czasem psycholog organizuje dla 3-letnich debiutantów zajęcia, które mają ułatwić im przedszkolny start. Czy zawsze trzeba słuchać zaleceń psychologa Rodzice nie zawsze muszą się zgadzać z opinią specjalisty i oczywiście nie muszą się do niej stosować. To ich zdanie jest najważniejsze, bo to oni są opiekunami dziecka i znają go najlepiej. Poza tym psycholog nigdy nie opracowuje planu pomocy sam (nie każe np. dziecku ciągle rysować, gdy mama mówi, że dziecko tego nie lubi). Sposoby zaradzenia problemom i ewentualna praca z brzdącem zawsze są dokładnie omawiane z rodzicami. Warto jednak posłuchać tego, co o kłopotach dziecka sądzi psycholog, choćby po to, by sprawdzić, jak widzą je inni. Ta nowa perspektywa pozwala zobaczyć dziecko z innej strony i często jest pierwszym krokiem do pokonania problemów. Czytaj też: Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa?
Brak czasu przyczyną błędów wychowawczych i rozpadu rodzin
Brak czasu i pośpiech z nim związany to główne problemy współczesnej rodziny – uważa Małgorzata Ohme, znana psychoterapeutka rodzinna. Często prowadzą one do rozpadu rodziny.
Poczucie winy wpływa na błędy wychowawcze Zdaniem psychoterapeuty brak czasu dla dziecka prowadzi najczęściej do zaburzenia systemu wartości wychowawczych. Sam pośpiech nie zawsze jest jednak problemem. Ograniczona ilość czasu może prowadzić do bardziej kreatywnych i twórczych sposobów spędzania czasu z dzieckiem. Niestety, pośpiech generuje również poczucie winy a to z kolei może stanowić poważny problem wychowawczy. – Poczucie winy powoduje, że rodzice przestają zachowywać się w instynktowny, dobry sposób, zgodnie z którym należy karać, kiedy dzieciaki dają czadu, a nagradzać, kiedy są grzeczne – mówi Małgorzata Ohme, psychoterapeuta. - Kiedy matka ma poczucie winy, to nagradza dziecko za wszystko i przestaje karać. Dziecku jest wtedy łatwo przesuwać granice rodzica i powstaje wiele trudności wychowawczych. Ta bezradność rodzica wynika z poczucia winy, że go nie ma. Zobacz także: 6 metod wychowawczych, które nie działają Zbyt szybkie rozstania Brak czasu dla rodziny i siebie nawzajem jest częsta przyczyną rozpadu rodziny. W ostatnich latach znacznie wzrosła liczba rozwodów. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w pierwszym półroczu ubiegłego roku było ich prawie 36 tys., czyli o ponad 11 proc. więcej niż przed rokiem. Rozwód to kolejny poważny problem współczesnej rodziny. Psychologowie przestrzegają przed zbyt pochopnym podejmowaniem decyzji o rozstaniu. Wielu młodych ludzi wiąże się ze sobą i rozwodzi bez zastanowienia. Małżeństwo traktowane jest w kategoriach produktu, brakuje czasu na refleksję i chwilę namysłu nad perspektywami dla związku. Pośpiech jest w sprawach dotyczących rodziny największym wrogiem, ale przy odrobinie spokoju i zdrowego rozsądku można zapobiec wielu konfliktom. - Mam wrażenie, że ludzie spieszą się z podejmowaniem decyzji o rozstaniu – mówi znana psychoterapeutka. - Przez to, że zgubiliśmy system wartości narzucany przez rodziców, konserwatywne wychowanie, nic nie jest w stanie nas zatrzymać. Jak jest nudno, to się rozstajemy, jak nie jest łatwo, to wychodzimy z domu. Dlaczego nie należy trwać w nieszczęśliwym związku dla dobra dziecka Jednak z drugiej strony psychologowie ostrzegają również przed popadaniem w skrajność. Nie zawsze pozostanie w nieszczęśliwym związku ze względu na dziecko jest dobre dla rodziny. Pary, które nie rozwodzą się ze względu na dzieci nie dostrzegają, że dla dziecka ważne jest to, by rodzice byli szczęśliwi, niekoniecznie razem. – Często słyszę od nastolatków: „Niech ci rodzice wreszcie się już rozejdą, bo ja już nie mogę tego znieść”. Nie „kupują historii” o byciu razem dla dobra rodziny i udowadniają, że dzieci widzą i słyszą dużo wcześniej – mówi Małgorzata Ohme, psychoterapeuta rodzinny.- Trauma związana z przebywaniem w domu, w którym jest nieustające napięcie, bardzo zaburza rozwój dzieci. Posłuchaj co na temat problemów współczesnej rodziny mówi Małgorzata Ohme, psychoterapeuta rodzinny: View Ediplayer on the source website Źródło: Newseria Lifestyle
W jakich sytuacjach dzieci są agresywne wobec rówieśników i jak oduczyć je bicia.
Jeśli słyszysz od nauczycielek, że dziecko bije rówieśników i nie wiesz co zrobić, to obejrzyj nasz film i uzyskasz odpowiedź.
Nie ma idealnie grzecznych dzieci. Co jednak robić, jeśli dziecko ciągle dostaje uwagi w przedszkolu, choć w domu jest jak aniołek? Wierzyć paniom przedszkolankom czy z nimi dyskutować? Odpowiada pedagog.
Już zaraz nowy rok szkolny i znów zaczynam się niepokoić, ponieważ mój syn w przedszkolu źle się zachowuje. Jest nieposłuszny, niechętnie bierze udział w gimnastyce, zaczepia inne dzieci. W domu jego zachowanie nie stwarza problemu (mówi do nas „Tak, kochana mamo”, „Tak, kochany tato”). Panie w przedszkolu ciągle zwracają mu uwagę i nie potrafią nic dobrego o nim powiedzieć. W innych miejscach, np. na zajęciach Dobrego Startu, SI, syn jest postrzegany jako dziecko bezproblemowe (wysłałam go na nie, gdyż chcę, żeby oprócz domu syn doświadczał pozytywnych komunikatów na swój temat). W przedszkolu zaś panie zarzucają mi nadopiekuńczość. Jak to wytłumaczyć? Wioletta z Katowic Trudno orzec, dlaczego Pani synek akurat w przedszkolu zbiera negatywne opinie, może być tego szereg przyczyn, których nie potrafię odgadnąć po tak krótkim liście. Jednak: 1. Należy przeanalizować poprzednie zachowania dziecka Na pewno coś musiało się wydarzyć – kiedyś dziecko zachowało się niegrzecznie i została mu zwrócona uwaga, a dziecko na nią źle zareagowało (np. zaczęło myśleć, że jest złe, niegrzeczne, niekoleżeńskie itp.). A skoro tak, to zaczęło się czuć w przedszkolu niedobrze i, na zasadzie błędnego koła, dalej źle się zachowuje. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki 2. Trzeba spróbować zastanowić się nad swoim nastawieniem Prawdopodobnie również Pani jest już niechętnie nastawiona do pań z przedszkola, a one rewanżują się podobnie. A może warto byłoby zastanowić się, dlaczego zarzucana jest Pani nadopiekuńczość i np. porozmawiać o tym z psychologiem dziecięcym, który poznając więcej szczegółów, mógłby pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych