Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-06-02T08:22:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dziecko krzyczy, kopie i ucieka. Będzie gorzej, jeśli nie przestaniesz powtarzać 1 błędu
items: „Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
items: Mama boleśnie ukarała 4-latkę za zniszczenie kosmetyków (film)
items: Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
items: Dziecko uzależnione od telefonu komórkowego [OBJAWY + JAK POMÓC]
items: Smutna historia małej miss: Madison Berg drogo zapłaciła za sławę
items: Córka Sylwii Bomby: „Muszę Wam się poskarżyć na mamę"
items: Bunt trzylatka - skąd się bierze i jak postępować ze zbuntowanym trzylatkiem
items: Mama martwi się o synów i twierdzi, że dziewczynki w legginsach „kuszą” chłopców! „Muszę zakrywać im oczy!”
items: Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy?
items: 10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
items: Te rzeczy mogą sprawić, że wychowasz materialistę
items: Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
items: Kate zdradziła, jak William zareagował na dziecko
items: Problemy z zachowaniem dziecka? Te techniki to zmienią!
items: 10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
items: Dłubanie w nosie i 5 innych dziwnych rzeczy, które robi twoje dziecko
items: Dzieci brudzą się, bo mają ku temu ważne powody. Jakie?
items: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz
items: Mały skarżypyta – jak z nim postępować?
items: Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu
items: Co robi psycholog w przedszkolu?
items: Brak czasu przyczyną błędów wychowawczych i rozpadu rodzin
items: Kiedy dziecko bije
items: Niegrzeczny przedszkolak

Dziecko krzyczy, kopie i ucieka. Będzie gorzej, jeśli nie przestaniesz powtarzać 1 błędu
type: item
date: 2025-06-02T07:25:56.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bunt przedszkolaka
subject: problemy wychowawcze
description: Bunt 4-latka to nic przyjemnego: dziecko niszczy zabawki, robi na złość i wykrzykuje przekleństwa. Wielu rodziców nie wie, co wtedy robić. Inni z przerażeniem zastanawiają się, ile trwa bunt 4-latka, i jak reagować na agresywne zachowania. O konkretne porady zapytałyśmy psychologa, Agnieszkę Galicę.
encoded: Bunt 4-latka jest zwykle kompletnym zaskoczeniem dla rodziców. Z dnia na dzień dziecko przestaje słuchać opiekunów, zaczyna niszczyć zabawki, a czasem wręcz robi na złość. Objawy buntu 4-latka bywają trudne także dlatego, że dziecko odwołuje się do emocji rodziców, woła: „Nie kocham cię”, „Nie chcę”, „Jesteś głupia”, czasami wykrzykuje również niecenzuralne słowa. Aby opanować bunt 4-latka, trzeba wiedzieć, jak z wyczuciem reagować na gwałtowne zachowania dziecka. Co wtedy robić, a czego unikać, podpowiada psycholog. Bunt 4-latka: Objawy buntu 4-lata Ile trwa bunt 4-latka? Jak sobie radzić z buntem 4-latka? Czego nie robić podczas buntu 4-latka? Bunt 4-latka Bunt 4-latka to naturalny etap rozwoju dziecka. Większość czterolatków wchodzi w trudną dla rodziców fazę rozwojową, w czasie której dzieci bywają drażliwe, uparte i zbuntowane, zachowują się prowokująco, sprawdzając, jak daleko sięga ich władza nad otoczeniem. Często zbuntowany 4-latek jest arogancki, szybko przyswaja wulgarne słowa i sprawdza, jaki efekt osiągnie, powtarzając je demonstracyjnie. Bunt 4-latka: objawy Ponieważ 4-latek jest już zwykle bardzo ruchliwy, dość sprawny fizycznie i bystry, bunt czteroletniego dziecka bywa podwójnie stresujący dla rodziców. Najczęstsze objawy buntu 4-latka to: głośne manifestowanie swoich trudnych emocji, jak np. złość, poprzez rzucanie przedmiotami, niszczenie ich, krzyk, rzucanie się na podłogę, kopanie i bicie niepodporządkowywanie się zasadom panującym w rodzinie i w domu, donośnie wyrażanie swojego odmiennego zdania lub sprzeciwu wobec próśb rodziców próby wymuszania na rodzicach, aby podporządkowali się jego żądaniom uciekanie rodzicom i chowanie się uparte powtarzanie zasłyszanych przekleństw nieustanne powtarzanie słowa „nie” wymyślanie kłamstw, przechwalanie się w celu zwrócenia na siebie uwagi Ile trwa bunt 4-latka? Bunt 4-latka jest trudnym testem cierpliwości dla rodziców, ale nie trwa wiecznie. Psychologie są zgodni, że czas buntu 4-latka mija po ok. kilku …

img5uX3XX-7b84523.jpg
width: 500
height: 333

„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
type: item
subject: Nasze akcje
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: metody wychowawcze
subject: problemy wychowawcze
subject: psychologia wychowania
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie
description: Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
encoded: Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przeg…

imgTC9x37-859f7f2.jpg
width: 1280
height: 854

Mama boleśnie ukarała 4-latkę za zniszczenie kosmetyków (film)
type: item
date: 2022-09-07T08:18:33.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie
description: Ta dziewczynka na własnej skórze przekonała się, że nie wolno niszczyć cudzej własności. Niektórzy rodzice sądzą jednak, że kara była zbyt surowa, a 4-letnie dziecko może mieć traumę.
encoded: Mała dziewczynka chciała bawić się nowymi kosmetykami swojej mamy i w efekcie zniszczyła cały zestaw do makijażu. Zdarza się. Jej mama jednak postanowiła, że córka wyniesie z tego ważną lekcję. Wymyśliła dla dziecka dotkliwe konsekwencje. Zniszczyła kosmetyki, musi zapłacić „Nauka czasem jest trudna” – oświadczyła mama 4-latki, pokazując całkiem zniszczone kosmetyki, rozlane podkłady i pokruszony bronzer. Tak jej własność potraktowała córka i... chyba gorzko tego pożałowała. Kobieta wyjaśniła, że kiedy już odkryła skalę zniszczeń, spakowała większość zabawek dziewczynki do czarnych worków. Następnie włożyła trochę pieniędzy do portmonetki córki, tak aby ta miała swoją „własną” gotówkę. Potem udały się razem do sklepu i tam 4-latka musiała wydać „swoje” pieniądze na nowe kosmetyki dla mamy. To nie wszystko – zabrane zabawki dziewczynka odzyska dopiero wtedy, gdy zacznie troszczyć się o cudzą własność i szanować rzeczy innych osób. View oEmbed on the source website Internauci są podzieleni i różnie oceniają metody wychowawcze tej mamy. Dla jednych to przesada, by w tak dotkliwy sposób karać malutkie dziecko, które i tak nie zrozumie intencji matki. Uważają, że dziewczynka może co najwyżej zasmucić się, a nawet mieć traumę z powodu surowej kary! Inni twierdzą, że 4-latka poniosła naturalne konsekwencje swojego zachowania – musiała odkupić zniszczone rzeczy, podobnie jak musiałaby posprzątać, gdyby nabałaganiła. Przypominamy: w karaniu dziecka za złe zachowanie chodzi o to, by wymusić na nim zmianę postępowania bez jego własnej refleksji o tym, czy jest to rzeczywiście niewłaściwe zachowanie. Konsekwencja natomiast pozwala dziecku na zrozumienie, że rzeczywiście to, co robi, może mieć negatywne skutki, które w dodatku samo musi ponieść. Uświadomienie sobie tego daje większe szanse na przyszłość, że podobna sytuacja się nie powtórzy. Piszemy też o: Metalowa słomka przedziurawiła tętnicę dziecka. Na szczęście udało się uratować chłopca Policja szukała 2,5 latka. Okazało s…

imgEzefFh-a6559dd.jpg
width: 940
height: 788

Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
type: item
date: 2022-07-21T09:01:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Hity internetu
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: problemy wychowawcze
description: Błędy wychowawcze rodziców najczęściej skutkują efektem przeciwnym do zamierzonego. Bo przecież nie popełniamy ich z premedytacją, tylko w dobrej wierze. Niestety, mimo dobrych intencji wcale nie chronimy dziecka i nie wpływamy na jego stosowne zachowanie, ale uczymy kombinowania, nieuczciwości i bezradności…
encoded: Błędy w wychowaniu dzieci zdarzają się każdemu. Jeśli jednak są nagminnie powtarzane, mogą sporo namieszać! Dostrzegasz, że twoje dziecko jest coraz bardziej kapryśne, nieposłuszne, a do tego kłamie? Może to efekt błędów, które popełniasz nieświadomie? Zdradzamy, jakie są najczęstsze błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dotyczą ciebie, zacznij pracować nad sobą jak najszybciej, a wtedy zauważysz też zmianę w zachowaniu twojego dziecka. Spis treści: Błąd wychowawczy – definicja Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Klasyfikacja błędów wychowawczych Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Jak naprawić błędy wychowawcze? Błąd wychowawczy – definicja Błąd wychowawczy to takie zachowanie rodzica, opiekuna prawnego, a także nauczyciela, które może spowodować pojawianie się szkodliwych dla dziecka lub otoczenia zachowań, stanów, postaw, emocji, np. poczucia nadmiernego wstydu, niskiej samooceny czy utraty samodzielności. Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Błędy rodzicielskie można podzielić na „ciepłe” i „zimne”, czyli na takie, które swój początek mają w skrajnie odmiennych, opozycyjnych emocjach, a w konsekwencji, strategiach wychowawczych. Błędy zimne zasadniczo łatwo odczytać jako błędy wychowawcze i właśnie je, w odróżnieniu od błędów ciepłych zazwyczaj uważa się za zachowanie, którego rodzic powinien się wystrzegać. Przykładem błędów zimnych opartych na odrzuceniu dziecka jest agresja słowna (w tym: krzyczenie na dziecko) lub fizyczna, obojętność wobec dziecka, rygoryzm i zbyt wysokie, niemożliwe do spełnienia wymagania, a także hamowanie rozwoju dziecka. Błędy ciepłe związane są z nadmierną emocjonalną akceptacją dziecka i zazwyczaj nie są postrzegane jako błędy wychowawcze, a jako wyraz miłości. Przykładem takiego zachowania może być idealizacja dziecka, wyręczanie go we wszystkim lub uleganie wszystkim zachciankom. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców mogą powodować, że dzieci zaczynają zachowywać się niewłaściwie. Klasyfikacja błędów wychowawczych Na pojawienie się …

113585-147e159.jpg
width: 1200
height: 800

Dziecko uzależnione od telefonu komórkowego [OBJAWY + JAK POMÓC]
type: item
date: 2022-05-02T10:01:59.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Uczeń
subject: problemy wychowawcze
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
subject: smartfony
description: Podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu komórkowego? Fonoholizm dotyka coraz większą liczbę dzieci. Jest to jedna z form uzależnienia behawioralnego, które objawia się nałogowym i patologicznym używaniem telefonu komórkowego. Sprawdź jego objawy i dowiedz się, czy twoje dziecko nie jest uzależnione.
encoded: Coraz młodsze dzieci cierpią z powodu uzależnienia od telefonu. Niestety wielu rodziców nie potrafi rozpoznać wczesnych objawów uzależnienia u swoich pociech. Dowiedz się, co możesz zrobić, jeśli podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu. Spis treści: Dziecko uzależnione od telefonu – objawy Co robić gdy podejrzewasz, że twoje dziecko jest uzależnione od telefonu? Dziecko uzależnione od telefonu – jak pomóc? Dziecko uzależnione od telefonu – objawy Rozpoznanie uzależnienia u dziecka nie zawsze jest takie proste. Szczególnie że współcześnie większość życia toczy się w świecie wirtualnym, a korzystanie z telefonu komórkowego jest nieuniknione. Najczęściej pojawiające się objawy uzależnienia dziecka od telefonu komórkowego to: Brak innych zainteresowań i utrata zainteresowania innymi dotychczasowymi aktywnościami, takimi jak zabawa z dziećmi na dworze. Dziecko ma problem z nauką, np. z czytaniem, nie odrabia zadań domowych. Unikanie kontaktów z rodziną i rówieśnikami, a czas przeznaczony na kontakty z innymi ludźmi dziecko wykorzystuje na zabawę smartfonem. Czas przeznaczony na korzystanie z telefonu wymyka się dziecku spod kontroli (dziecko nie potrafi samodzielnie ograniczyć korzystania z telefonu mimo wcześniejszych ustaleń). Dziecko ucieka w świat wirtualny, jeśli pojawiają się problemy, z którymi nie umie sobie poradzić. Na ograniczenie możliwości korzystania z telefonu dziecko reaguje rozdrażnieniem, a nawet agresją. Dziecko kłamie i zaniża ilość czasu spędzonego z telefonem. Mimo prób i wcześniejszych deklaracji dziecko nie umie ograniczyć używania telefonu. Dziecko używa telefonu, aby poprawić sobie nastrój. Zauważasz, że twoje dziecko częściej korzysta z telefonu niż dotychczas. Dziecko stale myśli o telefonie i ma silne pragnienie nieustannego sprawdzania, co nowego pojawiło się w sieci, np. w mediach społecznościowych. Jeśli w ostatnich 6 miesiącach zauważyłaś u swojego dziecka kilka objawów z powyższej listy, to możesz być zaniepokojona. C…

imgXgGBFf-8084483.jpg
width: 1200
height: 797

Smutna historia małej miss: Madison Berg drogo zapłaciła za sławę
type: item
date: 2021-10-06T08:37:35.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie córki
description: Mama wysłała ją na pierwszy konkurs piękności, gdy dziewczynka miała zaledwie 5 miesięcy. Od tamtej pory przez długie lata obie jeździły po kraju, a Madison Berg zdobywała kolejne tytuły małej miss. Cena za te sukcesy okazała się ogromna.
encoded: Madison Berg oczarowywała sędziów na konkursach piękności, ale w towarzystwie rówieśników była wyśmiewana i upokarzana. Gdy po latach oglądała swoje zdjęcia z dzieciństwa, nie mogła uwierzyć, że życie małej miss wydawało jej się kiedyś normalne. Mała miss: konkursy piękności zrujnowały jej psychikę Madison Berg była królową konkursów piękności, odkąd skończyła 5 miesięcy. To mama wpadła na pomysł, by zrobić z córki małą miss, ale dziewczyna przyznała po latach, że gdy podrosła, sama też pokochała ten sposób na życie. Zamiast bawić się i spotykać z koleżankami, Madison jeździła po Stanach Zjednoczonych i występowała w kolejnych konkursach, odnosiła wielkie sukcesy. Tak wspominała ten czas, gdy była już na studiach: „Gdy miałam 7 lat, podróżowałam po całych Stanach Zjednoczonych, spędzając większość weekendów na konkursach. Byłam maluchem kroczącym po scenie w malutkich kremowych szpilkach, różowych plisowanych strojach i pełnym makijażu. Wydawało się, że jest to zabawna gra w przebieranki. Mama mówiła mi, że z dużymi oczami i ułożonymi włosami jestem jak żywa lalka”. Konkursy piękności otworzyły jej drogę do telewizji, Madison stawała się coraz bardziej popularna, ale nie mogła odnaleźć się wśród rówieśników w szkole. Anonimowi internauci kpili z niej i z jej mamy: „Trolle na Facebooku pisały mojej mamie, jaka jest okropna i jakim jestem rozpieszczonym bachorem. Powrót do szkoły był ciężki. Ludzie stroili do mnie miny, kpili z mojej sztucznej opalenizny i wyśmiewali się z mojego pseudonimu. (...) Jedna z kobiecych stron internetowych nazwała mnie 'suką' i 'gównianą małą córeczką'”. Madison nie wycofała się jednak z konkursów piękności i jeszcze przez kilka lat żyła dawnym życiem. Powiedziała „dość”, gdy była już nastolatką. Z powodu zaniżonej samooceny i problemów psychicznych musiała udać się na terapię. Nigdy jednak nie obwiniała o swój stan mamy, z którą ma świetny kontakt. „Byłam na terapii. Powoli uczę się, jak czuć się komfortowo we własnej skórze. (...) Nigdy …

MsRA7Z-120415-c225b75.png
width: 795
height: 469

Córka Sylwii Bomby: „Muszę Wam się poskarżyć na mamę"
type: item
date: 2020-11-26T08:52:44.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: czapka dla dzieci
subject: dziecko
subject: problemy wychowawcze
description: Sylwia Bomba w swoim ostatnim instagramowym wpisie zwierzyła się, że mała Antosia nie chce nosić czapki. Zrobiła to jednak w bardzo oryginalny sposób. Internautki miały wiele rad dla „zdesperowanej” mamy.
encoded: Wielu rodziców ma problem z niechęcią dzieci do noszenia czapek. Tak też jest w przypadku Sylwii Bomby. Je córka na zakupy zabiera swoje zabawki, jednak zupełnie ignoruje konieczność noszenia czapki. Sylwia poruszyła ten temat, dodając zabawny post na Instagramie. „Muszę Wam się poskarżyć na mamę” Ostatni post Sylwii na Instagramie pełen jest matczynej troski i miłości, ale także ogromnego dystansu do całej sytuacji. Kobieta zamieściła zdjęcie małej Antosi z podpisem: „Cześć Ciocie i Wujkowie. Muszę Wam się poskarżyć na mamę. Ona kompletnie nie rozumie, ze najważniejsze jak idziemy na zakupy są: mój różowy durszlak, koszyk i pepa. Ona ciagle się upiera przy czapce. No po co mi ta czapka? Nosicie czapki? Przedmówcie mojej mamie do rozsądku. Z góry dziękuje, Tosia”. Rady fanek Pod postem pojawiło się bardzo dużo rad doświadczonych mam. Oto niektóre z nich: „Może czapka z świnką Pepą by ją przekonała?” „Ewentualnie niech Pepa założy czapkę, to może i ona się przekona” Inne kobiety z kolei dzieliły się swoimi historiami: „Hahahahaha. Mój Synek bierze plastikowy koszyk zakupowy na kółkach ... także wiedza co i jak... ma teraz 22 miesiące” „Looooz moj syn chodził na zakupy z paczką makaronu....” „U mojego dwulatka podobnie. Jak wychodzimy to zabiera największy samochód jaki ma, czapka to też nie jego bajka a w lato tak nie polubił się z sandałkami że całe albo chodził boso albo mokasyny. Innej opcji nie było”. Czy wasze maluchy też tak niechętnie zakładały czapkę? Jak sobie z tym radziłyście? Macie jakieś sprawdzone sposoby?:) [pisownia komentarzy oryginalna - przyp.red.] Źródło: Instagram Zobacz także: Sylwia Bomba piecze z córką pierniki: „tata tego nie przeżył” Sylwia Bomba chwali się rodzinną sesją, ale wszyscy widzą tylko Tosię! „Halo, my też jesteśmy na fotach!” Sylwia Bomba o trudach macierzyństwa: „Dziecko decydowało, kiedy mogę umyć głowę”

fU9JU1-114760-115c66a.jpg
width: 650
height: 573

Bunt trzylatka - skąd się bierze i jak postępować ze zbuntowanym trzylatkiem
type: item
date: 2020-09-24T08:04:00.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Bunt trzylatka jest kolejnym etapem rozwoju dziecka. Przechodzą go wszystkie dzieci, jednak mogą go manifestować w zupełnie inny sposób – łagodny lub nie. Jaka jest główna porada Superniani w kwestii buntu trzylatka? Dorota Zawadzka mówi jasno: uciesz się, ponieważ jest to przejaw rozwoju dziecka.
encoded: Bunt trzylatka jest naturalnym etapem rozwoju dziecka, czasami rodzice nie wiedzą jednak w jaki sposób reagować. Jakie są więc porady psychologa? Przede wszystkim pozwól dziecku odkrywać swoją niezależność, daj mu możliwość podejmowania własnych decyzji i doświadczania świata na swój sposób. Nie ograniczaj jego dziecięcej samodzielności i bierz pod uwagę potrzeby rozwojowe malucha. Nie trzymaj się sztywno metod opisanych w poradnikach, tylko dostosuj je do swojego dziecka, ponieważ tak jak każdy dorosły – ono też jest indywidualnością i takiego właśnie podejścia wymaga. Spis treści: Bunt trzylatka - co to znaczy? Czy lepiej ustąpić zbuntowanemu trzylatkowi? Bunt trzylatka - jak reagować? 4 zasady postępowania ze zbuntowanym trzylatkiem Bunt trzylatka - co to znaczy? Bunt trzylatka zazwyczaj pojawia się kilka miesięcy po buncie dwulatka. Każde dziecko przechodzi go w inny sposób – nie ma więc sztywnych norm w kwestii tego, ile trwa, kiedy się zaczyna. Rozwój psychiczny dziecka jest sinusoidą, okresy buntu przeplatają się z okresami posłuszeństwa i etapami, gdy dziecko jest grzeczne. Jakie są objawy buntu trzylatka? Dzieci np. przeraźliwie krzyczą, rzucają się na podłogę, tupią nóżkami (zarówno w przedszkolu, na placu zabaw, jak i w domu). Inne znów droczą się z mamą, aby w końcu jednak zrobić to, o co ona prosi. Jedną z oznak buntu trzylatka jest także histeria dziecka. To zupełnie normalne zachowanie. Czy lepiej ustąpić zbuntowanemu trzylatkowi? Rodzice trzylatka rzeczywiście nie mają łatwo. Czasem jednak warto odstawić na bok żelazną konsekwencję i pozwolić, żeby maluch postawił na swoim. Jeśli jest to niemożliwe (np. ze względu na bezpieczeństwo), to postaraj się skłonić dziecko do posłuszeństwa – ale nie krzycząc, szarpiąc albo dając klapsy. Spróbuj porozumieć się z dzieckiem, a jeśli konflikt jest drobny, poszukaj szybkiego rozwiązania i zapomnij o nim. Gdy kara dla dziecka jest konieczna, zawsze dostosuj ją do wieku dziecka i jego czynu. Na przykład gdy malec a…

102421-56cfbdd.jpg
width: 3500
height: 2333

Mama martwi się o synów i twierdzi, że dziewczynki w legginsach „kuszą” chłopców! „Muszę zakrywać im oczy!”
type: item
date: 2020-09-21T12:19:13.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: problemy wychowawcze
description: Zdumiewającą prośbę zawarła matka czterech synów w liście do kobiet i dziewczynek. Jej zdaniem kobiety w legginsach nie pozwalają jej wychowywać synów w duchu katolickim. Dziewczyny powinny więc zrezygnować z ubierania się w obcisłe spodnie.
encoded: To przez legginsy mężczyźni zaczynają postrzegać kobiety jak obiekty seksualne. Dziewczynki w obcisłych ubraniach niepotrzebnie kuszą niewinnych chłopców, powinny więc całkowicie z nich zrezygnować − tak uważa pewna mama, która zaapelowała do dziewcząt o wymianę swojej garderoby. Dziewczynki w legginsach kuszą chłopców? Mama czterech synów napisała list do studenckiej gazety wydawanej m.in. przez amerykański katolicki Uniwersytet Notre Dame. Kobieta niepokoi się o przyszłość swoich synów z powodu... legginsów, w które ubierają się kobiety i dziewczynki. Jej zdaniem taki strój naraża chłopców na „nieczyste” myśli i utrudnia jej katolickie wychowanie dzieci. „Nie próbuję nikogo obrażać ani naruszać niczyich praw. Jestem tylko katoliczką, matką czterech synów z problemem, który mogą rozwiązać tylko dziewczyny: to legginsy” − napisała Maryann White w swoim liście cytowanym przez portal Scary Mommy. A potem przytoczyła nawet konkretną sytuację, w której zarówno ona, jak i jej biedni synowi zostali zmuszeni do oglądania kobiecych ciał w legginsach: „Ostatnio legginsy boleśnie zaburzyły mój krajobraz. Byłam na Mszy św. w Bazylice z rodziną. Przed nami była grupa młodych kobiet, wszystkie miały na sobie bardzo dopasowane legginsy i krótkie bluzki (tak że dolna część ciała była zakryta tylko przez legginsy). Niektóre z nich naprawdę wyglądały, jakby namalowano na nich te legginsy.” Kobieta martwi się nie tylko o swoich chłopców, ale i o wszystkich umęczonych legginsami mężczyzn: „Pomyślałam o wszystkich innych mężczyznach wokół i za nami, którzy nie mogli nie widzieć ich pup. Moi synowie wiedzą, że lepiej nie patrzeć na ciało kobiety − na pewno, kiedy jestem w pobliżu (i miejmy nadzieję, że także wtedy, gdy mnie nie ma). Nie gapili się i nie komentowali później. Ale nie dało się nie zobaczyć tych nagich ciał. Nie chciałam ich widzieć, ale to było nieuniknione. O ile trudniej młodym facetom je ignorować!” Można się śmiać, czytając tę historię, ale jej wydźwięk jest zarówno śm…

113472-3f3b78d.jpg
width: 4776
height: 3840

Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy?
type: item
date: 2020-09-17T12:37:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dwulatek
subject: niegrzeczne dziecko
subject: problemy wychowawcze
description: Bunt dwulatka trwa zazwyczaj kilka tygodni, choć u niektórych może się przedłużyć do nawet do kilku miesięcy. Ten etap muszą przejść wszystkie dzieci. U jednych bunt zaczyna się wcześniej, a u innych nieco później.
encoded: Bunt dwulatka to jeden z najtrudniejszych okresów zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Warto jednak wiedzieć, że jest to najważniejszy etap w rozwoju psychicznym malucha i na szczęście nie będzie trwał wiecznie. Wiele zależy od dziecka, jego charakteru, potrzeb, a także podejścia rodziców. Bunt najczęściej trwa około kilku tygodni, ale u niektórych dwulatków może przedłużyć się nawet do kilku miesięcy. Spis treści: Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Bunt czy złe zachowanie? Czy bunt dwulatka minie? Kiedy warto udać się do psychologa? Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Sposób na bunt dwulatka Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Zdaniem psychologów dzieci przechodzą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-7-sposobow-na-zbuntowaneg-dwulatka-6469-r1/">bunt dwulatka między 18. a 26. miesiącem życia. Wiele jednak zależy od samego maluszka, który może wejść w ten etap kilka tygodni wcześniej (nawet w okolicy pierwszych urodzin) lub kilka tygodni później. Co ciekawsze dzieci mogą przechodzić bunt z różnym…

img8DdD7S-04fabd9.jpg
width: 1800
height: 1200

10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
type: item
date: 2018-03-21T11:38:59.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Hity internetu
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: niegrzeczne dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Wbrew pozorom coś, co dla ciebie jest błahostką, może wpływać na dziecko i jego zachowanie.
encoded: Zachowanie dziecka potrafi czasem wyprowadzić z równowagi. W takich sytuacjach rodzice często skupiają się na efektach, czyli złym zachowaniu dziecka. To duży błąd! Tymczasem należałoby zastanowić się, jaka jest przyczyna owego zachowania. Gdy maluch zaczyna marudzić, robi się trudny lub płaczliwy zastanów się, czy jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone? Często głód, zmęczenie czy nuda potrafią obudzić w dziecku małego łobuziaka. Bądź już duży i nie marudź Choć mogłoby się wydawać, że nasza córeczka lub synek jest już całkiem duży i może powiedzieć, o co chodzi, to trzeba przyznać, że niekiedy i my dorośli mamy z tym problem, np. gdy mamy gorszy dzień. Nie zapomnij, że malec dopiero się rozwija i uczy. Świat dziecka powinien być uporządkowany, tyczy się zarówno harmonogramu dnia, jak i reguł, których uczysz dziecko. Zanim zaczniesz się denerwować, a emocje wezmą górę, zastanów się, co może wywoływać złe zachowanie. Zacznij od podstawowych kwestii i sprawdź, czy tu nie pojawia się problem. Wbrew pozorom takich błahych przyczyn może być naprawdę wiele. Zobacz także: 10 najczęściej popełnianych błędów wychowawczych 9 powodów, dla których dzieci nie słuchają Emocje pod kontrolą: jak to zrobić? Pytamy Dorotę Zawadzką [WIDEO]

imgcbznx2-e22218c.jpg
width: 1561
height: 1200

Te rzeczy mogą sprawić, że wychowasz materialistę
type: item
date: 2018-02-16T14:36:50.000Z
creator: Katarzyna Rapczyńska-Lubieńska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: problemy wychowawcze
subject: zabawki dla dzieci
subject: zakupy
description: Okazuje się, że dzieci, które mają nadmiar zabawek, są mniej szczęśliwe, gorzej się uczą i częściej popadają w depresję. Psychologowie ostrzegają, by nie zasypywać dzieci zbyt dużą ilością prezentów. W przeciwnym razie zaczną się szybko nudzić i wyrosną na materialistów. Jak zatem wychować dziecko, aby było szczęśliwe i spełnione?
encoded: Materializm to nic innego, jak przywiązywanie dużej wartości do rzeczy nietrwałych i przekonanie, że dobra materialne dadzą nam szczęście. Materialiści często podziwiają ludzi, którzy mają drogie domy, samochody i ubrania. Robienie zakupów sprawia im dużo przyjemności. Według badań, dzieci, które przywiązują zbyt dużą wagę do rzeczy materialnych, mogą w przyszłości cierpieć na depresję. Wszystko przez brak miłości Badania przeprowadzone na niemal 500 dzieciach przez uczonych z uniwersytetu w Amsterdamie, wykazują, że dzieci, które nie są zadowolone ze swojego życia, prędzej wyrosną na materialistów niż ich szczęśliwi rówieśnicy. Z kolei według raportu UNICEF, polskie dzieci pytane o satysfakcję z życia znalazły się na przedostatnim miejscu na liście 29 krajów, tuż przed rumuńskimi. Badania przeprowadzone w 1997 roku na University of Wisconsin wykazały, że dzieci z rozbitych rodzin częściej stają się materialistami. Eirini Flouri, psycholog z University of London, zauważyła też, że częste kłótnie rodziców powodują to, że dzieci stają się bardziej materialistyczne. Jej zdaniem materialistów wychowują opiekunowie pozbawieni emocji. Brak wsparcia ze strony rodziców powoduje, że dzieci mają niskie poczucie własnej wartości. W rezultacie dzieci szukają pocieszenia w rzeczach materialnych, które mają zrekompensować im braki. Telewizja i zabawki sprzyjają materializmowi W 2001 r. naukowcy ze Stanford University School of Medicine wykazali, że im więcej czasu dziecko spędza przed telewizorem, tym częściej żąda nowych zabawek. Według badań przeprowadzonych na uniwersytecie w Amsterdamie, reklamy pogłębiają materializm jedynie u tych dzieci, które nie są zadowolone ze swojego życia. Małgorzata Bogunia-Borowska z Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego twierdzi, że przywiązanie dziecka do dóbr materialnych obniża jego motywację, ogranicza kreatywność i uczy, że można wymagać pomocy finansowej od rodziców. Z kolei Marvin Goldberg, profesor marketingu z Pennsylvania Sta…

imgGAGDjY-c281eb4.jpg
width: 1152
height: 768

Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
type: item
date: 2017-11-28T15:02:19.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: histeria u dziecka
subject: nadpobudliwe dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złość u dziecka
description: Jedno jest pewne – bunt dwulatka to trudny czas dla rodziców. A dla dziecka – ważny etap w rozwoju, od którego dużo zależy. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo i jak im w tym buncie mądrze towarzyszyć?
encoded: Choć trudno w to uwierzyć, bunt dwulatka nie jest niczym złym. To naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować 2. urodziny, u innych nieco później. Według psychologów zazwyczaj można się go spodziewać między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Co musisz o nim wiedzieć? Bunt dwulatka – czego się można spodziewać? Ogólnie wiadomo, że ulubionym słowem zbuntowanego dwulatka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, rzuca się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory maluch nagle wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? To zależy od ich temperamentu. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Zgłaszany przez niektórych rodziców „brak buntu” zdaniem dr Wojciechowskiej może oznaczać, że bunt był, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholożka. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autono…

img07yB47-0d4944b.jpg
width: 709
height: 473

Kate zdradziła, jak William zareagował na dziecko
type: item
date: 2017-11-17T15:01:51.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: brytyjska rodzina królewska
subject: dziecko Kate i Williama
subject: problemy wychowawcze
description: Jakim ojcem jest książę? Czy ma czas i ochotę zająć się wychowaniem dzieci? Jak bardzo się angażuje w rodzinne sprawy? Wiele osób jest niezwykle ciekawych, co dzieje się w pałacu.
encoded: Znani rodzice są często bacznie obserwowani, jednak w przypadku rodziny, królewskiej nie mamy do czynienia ze zwykłymi celebrytami. Zarówno Kate, jak i William muszą łączyć obowiązki związane z reprezentowaniem brytyjskiej rodziny królewskiej z wychowaniem dzieci. Para książęca zdaje sobie sprawę z tego, że dla wielu Brytyjczyków są wzorem do naśladowania, dlatego stawiają na naturalność i normalność. Nie boją się przyznać, że są takimi samymi ludźmi, jak ich podani. Kate na przykład ostatnio często porusza trudne tematy związane z byciem rodzicem. A media liczą, że przy okazji trzeciej ciąży zdobędzie się na dłuższą rozmową na temat macierzyństwa. Rodzicielstwo to wzloty i upadki Choć mogłoby się wydawać, że w pałacu Buckingham jest sztab nianiek, które wyręczają Kate i Williama, wcale tak nie jest. Jeszcze przed narodzinami pierwszego dziecka para deklarowała, że zamierza obecność niań ograniczyć do minimum i że sami zajmą się wychowaniem swoich dzieci. Książęca para stara się każdą wolną chwilę spędzać ze swoimi pociechami i wychowywać je, jak najnormalniej się da. Podobno takie podejście nie podoba się królowej, która uważa, że w wychowaniu dzieci należy przede wszystkim stawiać na zasady dworskiej etykiety. Kate i William, jak każda mama i tata mają problemy, jednak dziennikarze próbują doszukać się sensacji. Niedawno książę wyznał w jednym z wywiadów, że nie zawsze jest różowo i zdarzają się wzloty i upadki. - Kocham moje dzieci i dzięki nim wiele się o sobie nauczyłem - powiedział w jednym z wywiadów. Zażartował również, że są dni, gdy potrzebuje wykałaczek, by nie zasnąć. Podkreśla, że każdą wolną chwilę stara się spędzić z George’em i Charlotte. Książę wielokrotnie zaznaczał, że to nie nianie, a Kate, jest jego największym wsparciem, jeśli chodzi o wychowywanie dzieci. Nie miał pojęcia, co robić Duże zamieszanie wzbudziło ostanie wyznanie Kate, która w rozmowie z samotnym ojcem przyznała, że na początku książę nie miał pojęcia, jak się zachowywać jako tata.…

imgAywaOx-a6e6318.jpg
width: 620
height: 474

Problemy z zachowaniem dziecka? Te techniki to zmienią!
type: item
date: 2017-09-25T16:14:53.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: problemy z zachowaniem u dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Naucz dziecka odpowiednich zachowań przy pomocy technik stosowanych przez behawiorystów. Dowiedz się, jak wprowadzać zasady, ustalać konsekwencje, czym są zasada babuni i kodeks złości.
encoded: W psychologii behawioralnej w centrum uwagi jest zachowanie dziecka. Behawiorysta jest obserwatorem – dokładnie obserwuje i opisuje zachowanie, a następnie usiłuje je zmienić. Terapia behawioralna, za pomocą swoich narzędzi i systemów motywacyjnych, ma na celu nauczenie dziecka pożądanych zachowań. Którym dzieciom przydadzą się metody behawioralne? Techniki behawioralne stosuje się z powodzeniem m.in. w terapii dzieci z ADHD czy zespołem Aspergera. Metody polecane przez behawiorystów można stosować w domu (rodzice), szkole (nauczyciele) i podczas terapii (terapeuci). Celem terapii behawioralnej jest modyfikowanie aktualnie występujących objawów czy problemowych zachowań przy zastosowaniu metod behawioralnych, opartych na różnych technikach uczenia. Techniki behawioralne są przydatnym narzędziem pracy z dzieckiem z różnego rodzaju trudnymi zachowaniami, np.: nadruchliwością, nadpobudliwością, zaburzeniami uwagi, agresją, nieradzeniem sobie z emocjami, niewykonywaniem poleceń, niestosowaniem się do obowiązujących zasad. Klasyczna psychologia behawioralna nie skupia się więc na przyczynach problemów, potrzebach czy emocjach, które mogą wywoływać niepożądane zachowania dziecka, a na uczeniu odpowiedniego zachowania, które ma zastąpić to niewłaściwe. Skuteczność metod behawioralnych Techniki proponowane przez behawiorystów mogą być stosowane jako stałe zasady domowe lub awaryjnie, w sytuacji, gdy pojawiają się problemy. Aby były skuteczne, rodzic (i/lub terapeuta) muszą trzymać się następujących założeń: trzeba stosować daną metodę przez około 2 tygodnie; jeśli po 2 tygodniach nie ma żadnej zmiany w zachowaniu, należy zmienić lub zmodyfikować metodę; sukcesem określa się 20 proc. poprawę zachowania, np. wybuchy złości dziecka trwają krócej i są mniej intensywne. Aby mówić o długotrwałej zmianie zachowania, musisz wprowadzić daną metodę na dłużej i nie rezygnować z niej po zauważeniu poprawy. Wzmacnianie i wygaszanie niepożądanych zachowań Wzmacnianie negatywnych zachowań…

imgqjjhiH-aecfe19.jpg
width: 620
height: 413

10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też?
type: item
date: 2016-07-28T13:25:46.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: metody wychowawcze
subject: problemy wychowawcze
description: Każdemu zdarza się czasem popełnić błąd, powiedzieć coś nieprzemyślanego, czy podjąć zbyt szybko ważną decyzję. Znacie to?
encoded: Wychowywanie dzieci to trudna sztuka. Kompromisy, poważne decyzje, które mogą wpłynąć na ich całe życie, właściwe ukierunkowanie. Nie ma chyba rodziców, którzy powiedzieliby – tak, wiemy, że na pewno robimy dobrze. Jakich jest 10 najczęstszych błędów robionych przez rodziców? 1. Bezwzględne posłuszeństwo Chcemy żeby dziecko było bezwzględnie posłuszne, a każdy sprzeciw traktujemy jako porażkę wychowawczą? Czy naprawdę tego chcemy? A może powinnyśmy potraktować to jako dobry i zdrowy objaw kształtowania się jego osobowości, charakteru. Chyba nie chcemy, żeby nasze dziecko przez całe życie ulegało innym, nie broniło się, gdy ktoś każe mu coś, czego ono nie chce robić? Bądźmy zdecydowanie bardziej elastyczni. 2. Rodzice mają różne zdanie To bardzo duży błąd, który dzieci wykorzystują od razu. Wyczuwają bezbłędnie co mogą od którego rodzica uzyskać, stosując zasadę: a mama to by mi pozwoliła, a tata to by się na pewno zgodził. Raz się złamiemy i podejmiemy inna decyzję niż nasz partner, a potem będzie trzeba długo naprawiać pomyłkę. Pamiętajcie, zawsze trzymajcie się razem! 3. Lekceważenie uczuć dziecka Rodzice starają się bagatelizować pewne sprawy, nad którymi powinni bardziej się pochylić. Gdy dziecko upadnie, od razu krzyczą – nic się nie stało! Gdy się czegoś boi – daj spokój, jesteś już duży. To blokuje dziecko i instynktownie czuje ono, że nie ma oparcia w rodzicach. 4. Nowe zabawki zamiast wspólnej zabawy Zamiast wspólnej zabawy kupujemy dziecku nowe zabawki. Owszem, to cudowne uczucie móc dać dziecku upragnione zabawki, czy jednak to jest ważniejsze, od wspólnie spędzanego czasu? Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi, troski, a nie bawienia się w samotności kolejną zabawką. Może okazać się, że dziecko wcale nie czuje się szczęśliwsze, a wręcz przeciwnie. Jego uwaga rozproszona pomiędzy masę zbędnych gadżetów, nie da mu szansy na koncentrację na sprawach naprawdę ważnych. 5. Zrobię to sama, będzie szybciej To straszna pułapka w którą wpadają rodzice. Choć wiedzą,…

100178-8021e29.jpg
width: 1200
height: 800

Dłubanie w nosie i 5 innych dziwnych rzeczy, które robi twoje dziecko
type: item
date: 2016-07-09T16:25:11.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Jeśli twoje dziecko nie liże jeszcze wszystkiego, co znajduje się w zasięgu jego wzroku, z pewnością niedługo zacznie. Czy to i inne dziwactwa są powodem do niepokoju?
encoded: Kilkulatki potrafią być urocze, wymagające, zabawne i piekielnie inteligentne. Czasem są po prostu... dziwne. Oto lista 6 dziwnych zachowań, które mogą niepokoić rodziców, chociaż są zupełnie normalne. Dziwne (i normalne!) rzeczy, które robią dzieci Uderzanie głową. Rytmiczne uderzanie głową (nie tylko podczas jazdy samochodem!) to sposób malucha na uspokojenie, odreagowanie i ukojenie bólu. Dorosłym wydaje się to dziwne, jednak dla dziecka to naturalny sposób radzenia sobie ze swoimi emocjami. Oczywiście tylko wtedy, jeśli maluch nie robi sobie przy tym krzywdy! Wkładanie rąk w majtki. Dotykanie się jest niegroźnym etapem w życiu kilkulatka, jednak pod warunkiem, że zdarza się to sporadycznie, np. gdy maluch ogląda bajki albo się nudzi. Jeśli woli się dotykać niż pójść na lody, pobawić się z kolegą czy wybrać się na plac zabaw, warto skonsultować się z pedagogiem. Zjadanie różnych przedmiotów lub wkładanie ich do buzi. Dzieci poznają świat przez wszystkie zmysły, także smak. Wkładanie do buzi różnych przedmiotów to etap, który musi przetrwać każdy rodzic. Należy jednak pamiętać, że może to być niebezpieczne. Dłubanie w nosie. Dziurki w nosie to kolejne przestrzenie do odkrycia. Dziecko jeszcze nie wie, że dłubanie w nosie jest nieeleganckie (lub, nie ukrywajmy, wstrętne). Nie należy jednak zachęcać malca do dłubania w nosie, wręcz przeciwnie! Trzeba nauczyć malucha, że jeśli czuje, że ma katar, powinien skorzystać z chusteczki i wytrzeć nos w samotności, nie w obecności innych osób. Zabawy z kupką. Dzieci uwielbiają zabawę, nic więc dziwnego, że jeśli maluch ma okazję, z ochotą sięga do pieluszki lub zawartości nocnika. Fascynuje go wszystko, co nowe i to tylko kolejny sposób zabawy. Nie należy mu na to pozwalać, lepiej jak najwcześniej tłumaczyć, że są inne, ładniej pachnące zajęcia. Wymyślanie przyjaciół. Posiadanie wyimaginowanych przyjaciół, mówienie do siebie czy rozmowy z maskotkami to część dzieciństwa. Nie ma w tym nic niepokojącego, wręcz przeciwnie. Rozwi…

imgxbQ7JS-f0729b6.jpg
width: 1024
height: 681

Dzieci brudzą się, bo mają ku temu ważne powody. Jakie?
type: item
date: 2015-07-14T15:00:10.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: problemy wychowawcze
subject: zabawa na dworze
description: Szczęśliwe dzieci to brudne dzieci – to zdanie każdy słyszał nie raz. I choć wielu rodziców bierze je sobie do serca, czasem nasza wytrzymałość się kończy. Czy rzeczywiście mamy pozwalać na wszystko i chodzić ze szczęśliwym, ale wiecznie umorusanym maluchem? Sprawdź, dlaczego dzieci po prostu nie mogą być czyste.
encoded: Dlaczego zależy nam, by dzieci były czyste? Bo boimy się, że na brudnych rękach osiądą miliony zarazków, od których tylko krok do groźnej choroby. Bo martwimy się, że maluch przyzwyczai się do brudzenia i wyrośnie na abnegata, który nie wie, co to schludny wygląd. Bo nie chcemy, żeby inni myśleli o nas źle, widząc naszą umorusaną córcię lub ubłoconego synka. I pewnie można by przytoczyć jeszcze kilka powodów. Ale zamiast je mnożyć i stresować się wyglądem dziecka, które wraca z placu zabaw, zamiast obawiać się, co pomyśli teściowa lub pedantyczna sąsiadka na widok twojego malca w zabłoconych bucikach, warto pamiętać, że (a nawet o tym głośno mówić): dzieci wychowywane w skrajnej czystości wcale nie są zdrowsze (sterylne środowisko sprzyja rozwojowi alergii). maluchy nie brudzą się na złość dorosłym lub dlatego, że je źle wychowujesz, tylko dlatego, że mają ku temu ważne powody. Oto te najważniejsze, do których dołączyliśmy kilka praktycznych rad. Dziecko brudzi się, bo jest mniej sprawne Zasadnicza różnica między dorosłymi a dziećmi polega na tym, że my wszystko umiemy (no prawie wszystko), a dzieci nie umieją nic albo bardzo niewiele. Wszystkiego uczą się od początku. Mają nieporadne ręce, mało skoordynowane ruchy, często coś rozlewają, rozsypują, w coś wdeptują, przewracają się i ślizgają, co - jak wiadomo - odbija się na ich wyglądzie. Tak, ale: Jeśli często zwraca się dziecku uwagę, że się czymś oblało, w coś weszło, można zahamować jego ciekawość świata. Maluch zamiast dziarsko podejmować różne działania, będzie nieśmiało siedział w kącie, w obawie, że się pobrudzi. Polecamy: 27 pomysłów na zabawy dla dzieci Brudząc się, dziecko może się czego nauczyć Małe dzieci poznają świat wszystkimi zmysłami, nie tylko patrząc i słuchając jak uczeń w szkole, ale także dotykając, liżąc, wąchając. Gdy niemowlę grzebie rękami w talerzu, nie chce nabałaganić ani zrobić mamie na złość, tylko sprawdza, porównuje, smakuje, by zapamiętać, co jest twarde i wymaga gryzienia, a co pu…

imgcdLjak-694f1f1.jpg
width: 1800
height: 1200

5 dziecięcych trików, na które się nabierasz
type: item
date: 2015-02-05T14:01:41.000Z
creator: Anna Parcheta
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja
subject: problemy wychowawcze
subject: relacje z dzieckiem
description: Dzieci są doskonałymi obserwatorami i już od najmłodszych lat wiedzą, co zrobić lub powiedzieć, by zmiękczyć serce rodziców i dostać to, czego chcą. Zobacz, jakie taktyki dzieci stosują najczęściej i jak nie dać się złapać na takie małe podstępy.
encoded: Kolejna nowa zabawka, gigantyczna porcja słodyczy, a może oglądanie bajek do późna w nocy, a potem zasypianie w łóżku rodziców? Jest mnóstwo rzeczy, na które mały człowiek miałby ochotę, jednak wie, że ty się na nie zbyt łatwo nie zgodzisz. Każda twoja odmowa oznacza dla niego rezygnację z czegoś, czego bardzo pragnie, dlatego maluch szuka sposobu, by na ciebie wpłynąć i osiągnąć swój cel. Powszechną i doskonale znaną strategią jest płacz i krzyk, jednak nasze pociechy potrafią używać też bardziej subtelnych metod wpływania na rodziców. Co najczęściej mówią dzieci, by przekonać nas do tego, czego wcale nie chcemy, i jak na to reagować? 1. „Jesteś najgorszą mamą na świecie. Nienawidzę cię” Te słowa choć raz w życiu usłyszy od swoich dzieci zdecydowana większość rodziców. Wykrzyczane w gniewie potrafią naprawdę zranić i wywołać wyrzuty sumienia. Zaczniesz zastanawiać się, czy naprawdę jesteś matką-potworem, która krzywdzi swoje dziecko i wszystkiego mu zabrania. I taki właśnie skutek mają wywołać te zdania. Maluch – nawet jeśli nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego, jaki efekt mogą przynieść te gorzkie słowa – w ten sposób wyładowuje swoją złość, a jeśli zauważy, że to, co powiedział, spowodowało, że uległaś jego prośbom, zacznie traktować takie zachowanie jak wytrych, którym sforsuje każdy twój zakaz. Aby uniknąć takich sytuacji, warto jak najwcześniej zacząć uczyć dziecko, jak radzić sobie z gniewem i rozczarowaniem w taki sposób, by nie krzywdzić innych. 2. „Ucieknę z domu” Choć może się wydawać, że na pomysł ucieczki z domu wpadają dopiero nastolatki w okresie dojrzewania, to tak naprawdę już kilkulatek potrafi w ten sposób grozić rodzicom. Dziecko wie, że rodzice kochają je najbardziej na świecie i nigdy nie pozwoliliby, aby stała mu się krzywda, ma więc nadzieję, że groźba opuszczenia rodzinnego domu skutecznie wpłynie na zmianę decyzji mamy i taty. Ważne, aby takie słowa potraktować poważnie, ale nie ulegać groźbom. Bo choć prawdopodobieństwo, że maluch zabierz…

imgyprv71-42436a8.jpg
width: 720
height: 507

Mały skarżypyta – jak z nim postępować?
type: item
date: 2014-10-28T13:37:22.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
description: „Mamo, a Julka zabrała mi wiaderko", „Bo Krzysiek ciągle mnie bije", „To on znowu zaczął!". Każdemu dziecku zdarza się czasem przybiec do rodzica ze skargą. Dlaczego tak się dzieje i co robić, gdy kilkulatek zaczyna donosić na wszystkich?
encoded: Nie chcesz, by twoje dziecko stało się małym skarżypytą. Boisz się, że z tego powodu nie będzie lubiane, nikt nie zechce się z nim zaprzyjaźnić, zostanie wykluczone z grupy. Taka ogromna niechęć do donosicielstwa ma w Polsce swoje uwarunkowania historycznie – tłumaczy psycholog Beata Chrzanowska-Pietraszak z Uniwersytetu dla Rodziców. Najpierw czasy zaborów, potem komunizm sprawiły, że do tej pory niemal każde opowiadanie (nawet dziecka) w formie skargi uważa się za przejaw nielojalności albo zdrady. Tymczasem na Zachodzie jest zupełnie inaczej. Skarżenie się jest traktowane bardziej naturalnie. I nikt nie uważa go za naganne. Co nie znaczy, że dziecko może przybiegać do rodziców z każdym głupstwem. Dziecko skarży się, bo czuje się bezradne Jacek mówi z płaczem mamie, że jego młodszy brat Adaś go uderzył. Takie poskarżenie się na rodzeństwo nie jest przejawem donosicielstwa, a jedynie sygnałem, że dziecko czuje się w danym momencie bezradne. – Właśnie bezradność, nieumiejętność znalezienia się w sytuacji to najczęstsze powody skarżenia – wyjaśnia psycholog. Dziecko w obliczu agresji często nie wie, co robić. No bo z jednej strony, chętnie oddałoby delikwentowi, z drugiej od rodziców wie, że nie powinno używać wobec nikogo siły. A wtedy zaczyna szukać wsparcia, kogoś, kto je poprze w konflikcie z drugim dzieckiem i dlatego biegnie do rodzica lub innej dorosłej osoby. Czytaj też: 7 sposobów na kłótliwe rodzeństwo Skarżypyta chce zwrócić na siebie uwagę Czasem jednak skarga dziecka nie wynika z bezradności. Bywa, że w ten sposób dziecko chce jedynie zwrócić na siebie uwagę. Stwierdzając „Jasiek ciągle mnie bije", chce powiedzieć: „On jest ode mnie gorszy, bo ja umiem się zachować i jestem grzeczny, a on – nie" albo: „Zobacz mamusiu, jaki jestem biedny". Może się też zdarzyć, że tak naprawdę winę ponosi nie ten, na którego poskarżono, a ten, kto się poskarżył. Bo to on najpierw sprowokował do bicia. Taki sposób donoszenia na innych na pewno nie jest godny pochwały i pow…

imgcNywZl-7acbcf0.jpg
width: 1024
height: 681

Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu
type: item
date: 2014-10-15T08:07:52.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: płaczliwe dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złe zachowanie dziecka
description: Jedno dziecko bije kolegów, drugie do nikogo nie odzywa się, a jeszcze inne nie może usiedzieć na miejscu. Przedszkole jest jak lustro: odbija wszystkie dziecięce cechy, kłopoty i obawy. Twoim zadaniem jest pomóc dziecku jak najszybciej uporać się z nimi.
encoded: Jeśli przedszkolanka sygnalizuje ci, że twój kilkulatek ma problem w nawiązaniu kontaktu z kolegami albo w ogóle nie słucha jej poleceń, nie wpadaj od razu w panikę. Dzieci – tak jak dorośli – mają czasem problemy. Pamiętaj też, że zawsze powinnaś być adwokatem swojego dziecka. Pani zwraca ci uwagę, że jest nieposłuszne, za dużo płacze czy brzydko mówi? Traktuj problem z powagą, postaraj się go rozwiązać, ale nigdy nie potępiaj dziecka. Ono także przeżywa stres związany z kłopotami. Jeśli nie ty, to kto inny będzie jego obrońcą i wsparciem? Dlatego przyjrzyj się problemowi dziecka i znajdź rozwiązanie. Dziecko bije innych w przedszkolu Każdemu dziecku zdarza się czasem uderzyć w kłótni kolegę czy siłą wydrzeć zabawkę. Bywają jednak takie kilkulatki, które nadużywają swojej siły i z tego powodu stają się dla innych niebezpieczne. Prawdopodobne przyczyny: Agresja dziecka może być wynikiem braku innych wzorców rozwiązywania problemów. Jeśli dwulatek widzi, jak w piaskownicy opiekunka pozwala na wyrywanie komuś łopatki, to zaczyna sądzić, że użycie siły po prostu się opłaca. Czasem taki brak pozytywnych zachowań dodatkowo jest wzmocniony werbalnym komunikatem. Kilkulatek wówczas słyszy, jak dorośli na widok agresywnego dziecka stwierdzają: „Bardzo dobrze, przecież musi sobie radzić w życiu!". Bywa jednak też tak, że bijące kogoś dziecko za wszelką cenę po prostu próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłych („Mama tak długo rozmawia z ciocią. Jak klepnę Karolinkę, to na pewno szybko skończy."). Możliwe rozwiązania: Pokazuj dziecku, jak ma rozwiązywać konflikty. Tłumacz też, jak czuje się osoba skrzywdzona. Powiedz, że uderzenie boli, jest także przykre i smutne. Jeśli dziecko traktuje bicie jako sposób kontaktu, pokaż jak może go nawiązać inaczej, np. głaszcząc po policzku czy podając rękę. Uświadom dziecku, jak wielka może być jego siła: możesz np. poprosić, by klepało w bryłę plasteliny i powoli zmniejszało natężenie uderzeń. Czytaj też: 5 zabaw, by dziecko przestało bić …

imgs1BKNE-fb33825.jpg
width: 1024
height: 744

Co robi psycholog w przedszkolu?
type: item
date: 2014-09-01T09:04:07.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: problemy wychowawcze
subject: psycholog dziecięcy
subject: psychologia dziecka
description: Nie chodzi o to, by zaprowadził „porządek" i sprawił, że grupa grzecznie usiądzie do obiadu i wszyscy zawsze zgodnie będą się ze sobą bawić. Może jednak pomóc Kasi w pokonaniu nieśmiałości, a Janka nauczyć, że bicie kolegi to nie jest dobry sposób na odebranie mu zabawki.
encoded: Rodzice zazwyczaj niewiele wiedzą o przedszkolnym psychologu, a jeszcze rzadziej korzystają z jego konsultacji. Tymczasem może on pomóc dziecku polubić przedszkole i dobrze się w nim zaaklimatyzować. Te pozytywne doświadczenia ułatwią później dziecku szkolny start. Gdzie znaleźć przedszkolnego psychologa Nie we wszystkich przedszkolach możesz skorzystać z porady psychologa. W państwowych placówkach jego zatrudnienie uzależnione jest od gminy (rodzice mogą jednak starać się o stworzenie takiego stanowiska, np. poprzez złożenie petycji lub prośby w urzędzie gminnym czy miejskim), a w prywatnych – od właściciela. Psycholog zazwyczaj zatrudniany jest na 2-3 godziny tygodniowo, więc w dużych miastach pod jego opieką najczęściej znajduje się kilka przedszkoli. Może ci się wydawać, że te parę godzin to niewielka ilość czasu. Wystarcza jednak, by specjalista poznał dzieci i ich problemy. Co robi psycholog w przedszkolu Psycholog w przedszkolu najpierw obserwuje wszystkie dzieci: jak bawią się w grupie, co robią w sytuacjach stresowych (czy są agresywne, nieśmiałe, wycofane, czy też odwrotnie: przebojowe i odważne). Czasem przygląda się, jak rano rozstają się z rodzicami, może też oglądać prace plastyczne przedszkolaków, „podsłuchiwać", co dzieci do siebie mówią i jak odzywają się do rodziców i wychowawczyń. Na podstawie obserwacji specjalista określa problemy wychowawcze i dzieci, które jego zdaniem wymagają pomocy. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki Na czym polega praca psychologa w przedszkolu Psycholog w przedszkolu pomaga dzieciom i rodzicom w różny sposób. Organizuje zajęcia adaptacyjne. Ułatwiają dziecku oswojenie się z nowym miejscem. Jeśli nie ma takich zajęć, rodzice mogą poprosić psychologa o ich zorganizowanie. Pomaga indywidualnie. Do psychologa możesz zgłosić się w trakcie jego dyżuru w przedszkolu. Rozmawiać możesz nie tylko o problemach dziecka, ale także o jego zdolnościach. Opracowuje specjalne programy. Czasem psycholog m…

imgNwp9qB-48b1079.jpg
width: 1024
height: 683

Brak czasu przyczyną błędów wychowawczych i rozpadu rodzin
type: item
date: 2014-07-08T11:30:12.000Z
creator: agrinberg
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: brak czasu
subject: problemy wychowawcze
subject: rodzina
subject: rozwód
subject: wychowanie
description: Brak czasu i pośpiech z nim związany to główne problemy współczesnej rodziny – uważa Małgorzata Ohme, znana psychoterapeutka rodzinna. Często prowadzą one do rozpadu rodziny.
encoded: Poczucie winy wpływa na błędy wychowawcze Zdaniem psychoterapeuty brak czasu dla dziecka prowadzi najczęściej do zaburzenia systemu wartości wychowawczych. Sam pośpiech nie zawsze jest jednak problemem. Ograniczona ilość czasu może prowadzić do bardziej kreatywnych i twórczych sposobów spędzania czasu z dzieckiem. Niestety, pośpiech generuje również poczucie winy a to z kolei może stanowić poważny problem wychowawczy. – Poczucie winy powoduje, że rodzice przestają zachowywać się w instynktowny, dobry sposób, zgodnie z którym należy karać, kiedy dzieciaki dają czadu, a nagradzać, kiedy są grzeczne – mówi Małgorzata Ohme, psychoterapeuta. - Kiedy matka ma poczucie winy, to nagradza dziecko za wszystko i przestaje karać. Dziecku jest wtedy łatwo przesuwać granice rodzica i powstaje wiele trudności wychowawczych. Ta bezradność rodzica wynika z poczucia winy, że go nie ma. Zobacz także: 6 metod wychowawczych, które nie działają Zbyt szybkie rozstania Brak czasu dla rodziny i siebie nawzajem jest częsta przyczyną rozpadu rodziny. W ostatnich latach znacznie wzrosła liczba rozwodów. Z danych Głównego Urzędu Statystycznego wynika, że w pierwszym półroczu ubiegłego roku było ich prawie 36 tys., czyli o ponad 11 proc. więcej niż przed rokiem. Rozwód to kolejny poważny problem współczesnej rodziny. Psychologowie przestrzegają przed zbyt pochopnym podejmowaniem decyzji o rozstaniu. Wielu młodych ludzi wiąże się ze sobą i rozwodzi bez zastanowienia. Małżeństwo traktowane jest w kategoriach produktu, brakuje czasu na refleksję i chwilę namysłu nad perspektywami dla związku. Pośpiech jest w sprawach dotyczących rodziny największym wrogiem, ale przy odrobinie spokoju i zdrowego rozsądku można zapobiec wielu konfliktom. - Mam wrażenie, że ludzie spieszą się z podejmowaniem decyzji o rozstaniu – mówi znana psychoterapeutka. - Przez to, że zgubiliśmy system wartości narzucany przez rodziców, konserwatywne wychowanie, nic nie jest w stanie nas zatrzymać. Jak jest nudno, to się rozstaje…

imgMWJqGx-b3e1748.jpg
width: 512
height: 341

Kiedy dziecko bije
type: item
date: 2013-10-28T11:38:35.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: wychowanie dzieci
description: W jakich sytuacjach dzieci są agresywne wobec rówieśników i jak oduczyć je bicia.
encoded: Jeśli słyszysz od nauczycielek, że dziecko bije rówieśników i nie wiesz co zrobić, to obejrzyj nasz film i uzyskasz odpowiedź.

imgFfscva-b0e8c08.jpg
width: 720
height: 405

Niegrzeczny przedszkolak
type: item
date: 2011-08-31T09:55:33.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: problemy wychowawcze
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Nie ma idealnie grzecznych dzieci. Co jednak robić, jeśli dziecko ciągle dostaje uwagi w przedszkolu, choć w domu jest jak aniołek? Wierzyć paniom przedszkolankom czy z nimi dyskutować? Odpowiada pedagog.
encoded: Już zaraz nowy rok szkolny i znów zaczynam się niepokoić, ponieważ mój syn w przedszkolu źle się zachowuje. Jest nieposłuszny, niechętnie bierze udział w gimnastyce, zaczepia inne dzieci. W domu jego zachowanie nie stwarza problemu (mówi do nas „Tak, kochana mamo”, „Tak, kochany tato”). Panie w przedszkolu ciągle zwracają mu uwagę i nie potrafią nic dobrego o nim powiedzieć. W innych miejscach, np. na zajęciach Dobrego Startu, SI, syn jest postrzegany jako dziecko bezproblemowe (wysłałam go na nie, gdyż chcę, żeby oprócz domu syn doświadczał pozytywnych komunikatów na swój temat). W przedszkolu zaś panie zarzucają mi nadopiekuńczość. Jak to wytłumaczyć? Wioletta z Katowic Trudno orzec, dlaczego Pani synek akurat w przedszkolu zbiera negatywne opinie, może być tego szereg przyczyn, których nie potrafię odgadnąć po tak krótkim liście. Jednak: 1. Należy przeanalizować poprzednie zachowania dziecka Na pewno coś musiało się wydarzyć – kiedyś dziecko zachowało się niegrzecznie i została mu zwrócona uwaga, a dziecko na nią źle zareagowało (np. zaczęło myśleć, że jest złe, niegrzeczne, niekoleżeńskie itp.). A skoro tak, to zaczęło się czuć w przedszkolu niedobrze i, na zasadzie błędnego koła, dalej źle się zachowuje. Czytaj też: Przeklina, kopie, pluje – 5 sposobów na dziecięce wybryki 2. Trzeba spróbować zastanowić się nad swoim nastawieniem Prawdopodobnie również Pani jest już niechętnie nastawiona do pań z przedszkola, a one rewanżują się podobnie. A może warto byłoby zastanowić się, dlaczego zarzucana jest Pani nadopiekuńczość i np. porozmawiać o tym z psychologiem dziecięcym, który poznając więcej szczegółów, mógłby pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Czytaj też: Dziecko nielubiane w przedszkolu – jak możesz mu pomóc? Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dziec…

imgYrCDq6-f6a3270.jpg
width: 1024
height: 683