Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
Musiałam stanąć w obronie mojej czteroletniej córeczki, która stała się ofiarą emocjonalnego szantażu tylko dlatego, że jej mały brzuszek nie był w stanie pomieścić kolejnej porcji tłustych ziemniaków.
Zawsze starałam się zachowywać dobre relacje z mamą mojego męża, przymykałam oko na drobne uwagi o dzisiejszych czasach, ale tym razem granica została przekroczona tak brutalnie, że nie mogłam milczeć. Moja teściowa, widząc, że mała odstawia talerz, nagle zmieniła głos na surowy i lodowaty, a to, czym zagroziła mojemu dziecku, po prostu zwaliło mnie z nóg. Poczułam, że jeśli teraz nie zareaguję, to moja córka na lata zapamięta ten obiad jako moment upokorzenia, a ja nie po to buduję w niej poczucie własnej wartości, by ktoś niszczył je jednym zdaniem przy niedzielnym rosole. Szantaż przy stole, czyli „Nie zjesz, to nie będzie zabawy” Wszystko zaczęło się przy drugim daniu, gdy moja teściowa nałożyła Mai porcję jak dla dorosłego chłopa, kompletnie ignorując moje prośby o nałożenie mniejszej ilości. Kiedy córka po zjedzeniu mięsa i surówki powiedziała cicho: „Babciu, już nie mogę”, teściowa odłożyła sztućce, nachyliła się nad nią i syknęła: „Jeśli nie zjesz wszystkiego do ostatniego okruszka, to po obiedzie nie pójdziesz z dziadkiem karmić kurek i nie dostaniesz obiecanej niespodzianki, po prostu zostaniesz w domu”. Widziałam, jak w oczach mojego dziecka pojawiają się łzy, a mała rączka drżąco sięga po widelec, żeby wpychać w siebie jedzenie przez siłę. To był dla mnie widok nie do zniesienia − ten archaiczny sposób zachęcania do jedzenia, który kojarzy mi się z najgorszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Teściowa uważała, że robi dobrze, że uczy szacunku do jedzenia, a tak naprawdę uczyła moją córkę ignorowania sygnałów płynących z własnego ciała i strachu przed bliską osobą. Czułam, że atmosfera przy stole zgęstniała, mąż spuścił wzrok, ale ja wiedziałam, że to jest ten moment, w którym muszę być matką-lwicą i raz na zawsze wyjaśnić, kto tu ustala zasady gry. Jedno zdanie, które zmieniło wszystko w relacji z teściową W pokoju zapadła cisza, gdy delikatnie, ale stanowczo położyłam dłoń na ręce córki, odsunęłam jej talerz i spojrzałam teściowej prosto w oczy. Powiedziałam wtedy spokojnym, ale twardym głosem: „Mamo, żołądek mojego dziecka należy do niej, a nie do czyichś oczekiwań, więc Maja decyduje, kiedy kończy jeść, a mama decyduje, czy chce spędzić z nami miłe popołudnie, czy w samotności”. Widziałam, jak teściowa zesztywniała, jak jej twarz zrobiła się czerwona z oburzenia, ale nie cofnęłam ani jednego słowa, bo wiedziałam, że tylko taki wstrząs może przynieść rezultat. To jedno zdanie ustawiło ją do pionu skuteczniej niż tysiąc próśb o niepodawanie słodyczy przed obiadem czy o nieubieranie dziecka zbyt ciepło. Pokazałam jej, że nie jestem już małą dziewczynką, którą można pouczać, ale matką, która chroni granice swojego dziecka nawet przed najbliższą rodziną. Teściowa próbowała jeszcze coś fukać pod nosem o marnowaniu jedzenia, ale gdy zobaczyła moją nieugiętą minę, po prostu wstała i zaczęła sprzątać ze stołu w milczeniu. Uratowałam popołudnie mojej córki, która za chwilę radosna pobiegła do ogrodu, zupełnie nieświadoma, że właśnie stoczyliśmy bitwę o jej emocjonalną wolność. Dlaczego musimy chronić dzieci przed dobrymi radami babć? Wiem, ile matek przechodzi przez to samo każdego tygodnia przy rodzinnych obiadach, czując ucisk w żołądku na samą myśl o metodach wychowawczych babć. Musimy zrozumieć, że zmuszanie do jedzenia to forma przemocy, która zostawia ślady na całe życie, prowadząc do zaburzeń odżywiania i braku zaufania do siebie. Babcie często działają w dobrej wierze, bo same były tak wychowane, ale to nie zwalnia nas z obowiązku powiedzenia „stop”, gdy dzieje się krzywda naszemu maluchowi. Drogie Mamy, nie bójcie się stawiać granic teściowym czy własnym matkom, nawet jeśli atmosfera przy stole miałaby się na chwilę popsuć. To Wy jesteście głosem swoich dzieci, dopóki one same nie nauczą się mówić „nie”. Jedno krótkie, stanowcze zdanie potrafi zdziałać cuda i sprawić, że kolejna wizyta będzie już na Waszych zasadach. Moja teściowa przez resztę dnia była nienaturalnie uprzejma, a ja poczułam ogromną ulgę, że nie pozwoliłam jej wejść z butami w psychikę mojej córki. Wychowanie to nie jest walka o czysty talerz, to walka o to, by nasze dzieci czuły się bezpieczne i szanowane, zwłaszcza w gronie najbliższych. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
„Zjedz mięsko, ziemniaczki zostaw”. Teściowa znowu to zrobiła, więc utarłam jej nosa
Piszę do Was po kolejnym rodzinnym obiedzie, który zamiast chwilą relaksu stał się powodem potężnej domowej awantury z moją teściową w roli głównej. Choć do tej pory dla świętego spokoju zagryzałam zęby, tym razem nie wytrzymałam i przy pełnym stole utarłam nosa kobiecie, która od lat próbuje tresować moje dzieci według swoich przedpotopowych zasad.
Dzień dobry, postanowiłam podzielić się moją historią, bo wiem, że tysiące młodych matek w Polsce przeżywają dokładnie to samo piekło podczas każdej niedzielnej wizyty u babci. Moja teściowa, Danuta, to typ kobiety, która pozjadała wszystkie rozumy, a fakt, że trzydzieści lat temu wychowała mojego męża, daje jej w jej własnych oczach status profesora nauk wychowawczych. Od kiedy na świat przyszły nasze dzieci − obecnie 5-letnia Julka i 3-letni Tymek − każdy wspólny posiłek u teściów wygląda tak samo: Danuta staje nad talerzami moich dzieci jak żandarm i kontroluje każdy kęs, komentując to w sposób, od którego dostaję gęsiej skórki. Najgorsza jest jednak jej absolutna fiksacja na punkcie jedzenia mięsa, które w jej mniemaniu jest jedynym gwarantem tego, że dzieci nie dostaną anemii i urosną zdrowe. Dlaczego kultowe hasło o mięsku niszczy relację dziecka z jedzeniem? W ostatnią niedzielę ugotowała tradycyjny obiad: schabowe, ziemniaki z koperkiem i zasmażaną kapustę, a moje dzieci, zmęczone po zabawie w ogrodzie, zjadły pięknie po kilka kęsów wszystkiego, po czym Tymek odłożył widelec. W tym momencie nad jego głową wyrosła postać babci, która z dramatycznym głosem rzuciła legendarne, polskie hasło: „No jak to, Tymuś? Zjedz chociaż mięsko, a ziemniaczki zostaw!”. Poczułam, jak momentalnie skacze mi ciśnienie, bo od lat tłumaczę tej kobiecie, że nie wolno zmuszać dzieci do wpychania w siebie jedzenia na siłę, gdy mówią, że są już najedzone. Moje dzieci mają zdrową relację z jedzeniem, potrafią słuchać sygnałów płynących z własnego ciała i doskonale wiedzą, kiedy ich brzuszki są pełne. Wmuszanie w nie tłustego, smażonego kotleta tylko dlatego, że „szkoda, żeby się zmarnowało”, to prosta droga do otyłości i zaburzeń odżywiania, na co jako matka nigdy się nie zgodzę. Danuta jednak kompletnie ignorowała moje wcześniejsze prośby, uważając, że współczesne metody żywienia to wymysł z internetu, a dziecko ma wstać od stołu dopiero wtedy, gdy talerz lśni czystością. „Zjedz mięsko, ziemniaczki zostaw”. Przestarzałe nawyki żywieniowe babć szkodzą wnukom Kiedy Tymek zaczął się krzywić i cicho popłakiwać, bo babcia próbowała mu wręcz na siłę włożyć kawałek schabowego do buzi, we mnie coś po prostu pękło. Wstałam od stołu, delikatnie odsunęłam rękę teściowej od mojego synka i powiedziałam prosto w oczy, przy całej rodzinie, słowa, które zbierały się we mnie od dobrych kilku lat. Powiedziałam jej bardzo dosadnie: „Mamo, proszę natychmiast przestać tuczyć moje dzieci, bo czasy, kiedy mięso było luksusem na kartki i trzeba było je zjadać do końca, dawno minęły”. Dodałam też, że jeśli jeszcze raz usłyszę w moim obecności ten durny tekst o zostawianiu ziemniaków kosztem mięsa, to obiad u teściów będzie naszym ostatnim wspólnym posiłkiem na bardzo długi czas. W salonie zapadła grobowa cisza, mój mąż schował nos w talerz, a teściowa zrobiła się czerwona jak burak z oburzenia, że ktoś śmiał podważyć jej autorytet. Zaczęła fukać, że jest pozbawiana swojej roli, że chce tylko dobrze dla wnuków, a ja jestem niewdzięczna i histeryzuję z powodu jednego niewinnego zdania. Gdzie leży granica między troską babci a wtrącaniem się w wychowanie? Nie uważam, żebym przesadziła, bo to nie była jednorazowa sytuacja, ale wierzchołek góry lodowej ciągłego, toksycznego wtrącania się w moje macierzyństwo i podważania moich decyzji przy dzieciach. Starsze pokolenie musi wreszcie zrozumieć, że czasy się zmieniły, wiedza medyczna poszła do przodu i dzisiaj wiemy, że nadmiar czerwonego czy smażonego mięsa wcale nie jest podstawą zdrowej diety malucha. Babcie mają prawo kochać i rozpieszczać wnuki, ale nie mają żadnego prawa tłamsić ich przy stole i niszczyć pracę, jaką my, młode matki, wkładamy w budowanie u dzieci zdrowych nawyków. Po tej awanturze teściowa obraziła się, demonstracyjnie poszła do kuchni i nie pożegnała się z nami, gdy wychodziliśmy do domu. Mimo to czuję ogromną ulgę, bo w końcu postawiłam twardą granicę i pokazałam, że to ja jestem matką, która decyduje o zdrowiu swoich dzieci. Piszę ten list, aby dodać otuchy innym dziewczynom: nie bójcie się odezwać i walczyć o swoje, bo spokój i dobro Waszych dzieci są warte każdej rodzinnej burzy. Ewelina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Synowa wstydu mi narobiła na komunii. Przyszła ubrana jak na dyskotekę, a z dzieci zrobiła pośmiewisko”
Grzyby dla dzieci: od ilu lat dzieci mogą jeść grzyby?
Grzyby mogą stanowić dla dzieci śmiertelne zagrożenie. Największe ryzyko niosą za sobą leśne grzyby (również suszone) w diecie dziecka. Bezpieczne, choć ciężkostrawne, są pieczarki, ale ich wartość odżywcza nie jest na tyle duża, aby karmić nimi dzieci. Od jakiego wieku można podawać dziecku grzyby?
– Dzieci do 7. roku życia w ogóle nie powinny jeść grzybów! Starsze mogą jedynie odrobinę i od wielkiego dzwonu – mówi dr Andrzej Stawarski, pediatra i gastroenterolog. Grzyby duszone w śmietanie i pachnąca lasem grzybowa to potrawy mogące zagrażać dzieciom. Wszystko przez toksyny znajdujące się w trujących grzybach, które łatwo pomylić z grzybami jadalnymi. Grzyby w diecie dziecka: dlaczego są szkodliwe? Grzyby są smaczne i dodają potrawom aromatu. Są też źródłem wielu wartościowych składników, np. prowitaminy D, selenu, przeciwutleniaczy. Jednak zalety te nie równoważą ryzyka, jakie niesie ze sobą podawanie dzieciom grzybów, wśród których mogą znaleźć się te silnie trujące. Istnieją jeszcze inne powody, dla których dzieci nie powinny jeść grzybów: Grzyby są wyjątkowo ciężkostrawne. – Ścianki ich komórek zawierają nieprzyswajalną substancję podobną do chityny, z której zbudowane są pancerzyki owadów. Równie dobrze moglibyśmy zaserwować pociechom kolację z chrząszczy – wyjaśnia dr Andrzej Stawarski, pediatra i gastroenterolog. Dzieci gorzej niż dorośli gryzą i żują pokarm, więc już pierwsza faza jego „obróbki” jest mało dokładna. Grzyby, nierozdrobnione jak należy, trafiają do żołądka, który nie bardzo wie, co z nimi począć. Jeśli dziecko nie zwymiotuje, wędrują dalej, a potem długo zalegają w jelitach. Efekt? Wzdęcia, bóle brzucha, biegunka. Suszone grzyby, kurki, pieczarki, wywar z grzybów: czy mogą się znaleźć w diecie dziecka? Jak wyjaśnia dr Andrzej Stawarski, rodzaj grzybów nie ma znaczenia – wszystkie są tak samo zbędne w diecie dziecka. Nie ma więc sensu zadawanie pytań: czy dzieci mogą jeść kurki? A podgrzybki? Czy małe dzieci mogą jeść pieczarki? Dotyczy to zarówno grzybów świeżych, jak i suszonych. Część lekarzy jest jednak zdania, że grzyby hodowlane (np. pieczarki, shiitake, boczniaki) są bezpieczne dla dzieci powyżej 6 miesiąca życia. Ostateczna decyzja i ryzyko z nią związane należy więc do rodziców. Grzybów leśnych nie powinno się podawać dziecku, dopóki nie skończy ono 9 lat (niektórzy lekarze ostrzegają, że nawet dłużej, bo 10-12 lat). Później grzyby w diecie dziecka należy zacząć podawać stopniowo. Serwujmy je rzadko, w niewielkich ilościach i przyrządzone pod lekkostrawną postacią (czyli najlepiej gotowane i bez żadnych ciężkich dodatków). Dzieci do 9-12 roku życia nie powinny jeść kurek, suszonych grzybów, podgrzybków, ani żadnych innych grzybów leśnych. Decyzja o podaniu grzybów hodowlanych zależy od rodziców. Należy pamiętać, że grzyby są nie tylko ciężkostrawne, ale przede wszystkim łatwo pomylić grzyby jadalne z trującymi – zwłaszcza jeśli nie jest się zaprawionym grzybiarzem. Grzyby dla dzieci: mogą być trujące! Grzybów trujących jest sporo i łatwo pomylić je z jadalnymi. – Z powodu zatruć grzybami umiera w Polsce kilkadziesiąt osób rocznie. Ofiarami są niestety także dzieci. Mają o wiele mniejsze szanse niż dorośli. Przy silnej biegunce dochodzi do odwodnienia, straty płynów sięgają 4-8 litrów na dobę, co w przypadku kilkulatka może oznaczać utratę jednej trzeciej masy ciała – ostrzega dr Stawarski. W przypadku zaobserwowania objawów zatrucia grzybami u dzieci trzeba natychmiast jechać do lekarza. Tylko szybka interwencja lekarska może uratować dziecku zdrowie lub życie. Toksyny zawarte w grzybach są bardzo zdradliwe: przez pierwsze 6-12 godzin (czasem nawet dłużej) działają po cichutku, nie wywołując żadnych widocznych objawów. Czasami jest tak, że pierwsze objawy zatrucia mijają, ale później nawracają, ale szkody wyrządzone w organizmie dziecka są już nieodwracalne. Dochodzi wtedy do uszkodzenia narządów wewnętrznych, głównie wątroby, pojawiają się kłopoty z oddychaniem, utrata świadomości, a nawet śmierć. Co zrobić, gdy dziecko zatruło się grzybami? – Jeśli dziecko zjadło grzyby, trzeba zawieźć je do szpitala, gdy tylko zaczyna się źle czuć, bo potem może być za późno. Trzeba ze sobą zabrać resztki potrawy, a jeszcze lepiej wymiociny, które bada się pod mikroskopem, żeby ustalić, co dokładnie spowodowało zatrucie – radzi dr Stawarski. Leczenie polega na usunięciu trucizny przez płukanie żołądka, a także uzupełnianiu strat wody i elektrolitów. Czasem to nie wystarczy. Chore maluchy trafia czasem na oddziały intensywnej terapii, gdzie walczy się o ich życie, podtrzymując krążenie i oddychanie. Bywa i tak, że konieczna jest transplantacja wątroby. Grzyby mogą być niebezpieczne także dla osób dorosłych. Niektórzy ludzie nie mają enzymu, który jest w stanie rozłożyć trehylozę – rodzaj cukru, który zawierają młode grzyby (także jadalne). Warto też wiedzieć, że w źle przechowywanych (np. w reklamówkach) grzybach jadalnych wytwarzają się niebezpieczne substancje. Polecamy także: Czy w ciąży można jeść grzyby? Aktualny schemat żywienia niemowląt 14 produktów, których nie powinny jeść dzieci
Zupka – nie! mięsko – nie! Nawet owoce wypluwa... Nie martw się, w pierwszym roku życia upodobania smakowe zmieniają się bardzo szybko. Warto to wykorzystać.
Już noworodki mają swoje ulubione smaki. A właściwie jeden – słodki. Pod jego wpływem rozluźniają się mięśnie na ich buzi i wokół ust, zaś kwaśny powoduje wygięcie warg i grymas. Tak jest przez pierwszych kilka miesięcy. Nie ma w tym nic dziwnego, bo słodkawy jest pokarm kobiecy. Słodki smak pobudza wydzielanie endorfin, więc dziecko się uspokaja, ma lepszy nastrój. Nie należy jednak dosładzać jedzenia. Wystarczy naturalna słodycz owoców, mleka, kaszek. A jak maluch uczy się lubić inne smaki Na początku oswaja się z nimi podczas ssania piersi. Do mleka mamy przenikają bowiem smaki oraz aromaty z jej diety – np. czosnek, brokuły poszerzają repertuar nowych doznań maluszka. Potem, zarówno dla dziecka karmionego piersią, jak i butelką ważne jest urozmaicanie diety zgodnie z zaleceniami. Co robić, gdy nie udaje się przestawienie na butelkę Zazwyczaj chodzi o przyzwyczajenie do maminej, ciepłej i kochanej piersi, ale czasem ważny jest też smak mleka modyfikowanego (mieszanki różnią się pod tym względem). Niektóre dzieci zamiast mleka wolą kaszki mleczne lub mleczny kisiel, np. z przecierem owocowym lub owocami. Po 10. miesiącu, kilka razy w tygodniu, możesz podać maluszkowi kefir lub jogurt, a w 12. – mleko z odrobiną naturalnego kakao. Jeśli malec po przejściu na mleko modyfikowane ma wzdęcia, kolki, robi rzadkie kupki, poradź się lekarza. Niechęć do słodkiego mleka i związane z tym dolegliwości mogą świadczyć o alergii na białka mleka krowiego. Czy zamiast mleka dawać więcej zupy Nie, bo mleko to podstawa diety. Zupa z mięskiem i żółtkiem lub rybą dostarczy dziecku białka, witamin, soli mineralnych i błonnika. Natomiast niezbędnego wapnia, które jest w mleku, ma niewiele. Zupkę możesz podać dwa razy dziennie, oprócz posiłków mlecznych. Jest jeszcze jeden problem – pojemność żołądka dziecka jest niewielka. Jeśli w diecie przeważają dania z dużą ilością błonnika, zbyt mało zostaje miejsca na te zawierające białko (niezbędne dla szybko rosnącego dziecka). Ponadto mleko modyfikowane jest wzbogacane w witaminę D3. Gdy malec wypija go za mało, ilość tej witaminy może być niewystarczająca i trzeba podać ją w kroplach. A jeśli maluch wypluwa zupki Po pierwszej próbie odczekaj dwa, trzy dni i podaj zupkę wymieszaną z pokarmem lub mlekiem modyfikowanym. Jej smak złagodzi też łyżeczka kleiku ryżowego oraz masła (dodawaj je na zmianę z oliwą). Niektóre dzieci wolą zupki ze słoiczków, inne – gotowane w domu. W 10–12. miesiącu zamiast zupy-papki możesz podać gotowane jarzynki. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, gdy malec uprze się na kwaśne Nie ma najmniejszego powodu, by nie podawać dziecku kwaśnych owoców i kwaśnych potraw. W 11–12. miesiącu może jeść zupę z ogórków kwaszonych w domu, pomidorową, barszczyk. Upodobanie do kwaśnych dań zdarza się rzadziej niż niechęć do nich. Gdy maluszek nie chce pić kwaśnych soków, możesz zmienić ich smak, dodając zmiksowanego banana, przetarte winogrona albo łyżeczkę kleiku ryżowego. Sama również jedz różnorodnie – maluch będzie cię naśladować. Czy trzeba dziecko zachęcać do mięsa Możesz ukrywać je w wielu potrawach, proponować w zamian inne dania. Korzystaj z różnych smaków dań w słoiczkach – np. zamiast cielęciny w jarzynach wypróbuj kluseczki z szynką i pomidorami. Mięso możesz zastąpić nieco większą ilością nabiału, częściej podawać rybę. Jeśli dziecko wypluwa posiekane mięsko, polej je sosem pomidorowym, koperkowym. Zrób pulpeciki w jarzynkach – dodatek bułki i jajka sprawia, że mięso staje się smaczniejsze, delikatniejsze, mniej suche, łatwiejsze do pogryzienia. Pod koniec pierwszego roku życia dwa razy w tygodniu możesz podać drobno pokrojoną miękką szynkę lub polędwicę. W krainie smaków Akceptacja tego, co nowe, przychodzi z czasem i nie da się tego procesu przyspieszyć. Można jedynie stopniowo i łagodnie, ale konsekwentnie przyzwyczajać malca do poznawania nowości. 1. Nie zmuszaj dziecka do jedzenia tego, co mu nie smakuje. Jeśli pierwszym próbom towarzyszy napięcie, jedzenie przestaje kojarzyć się z przyjemnością. 2. Nie opóźniaj rozszerzania diety. Wczesne podawanie nowinek zachęca dziecko do eksperymentowania, zmniejsza niechęć do nowych smaków i konsystencji, poprawia apetyt, zapobiega alergii. 3. Nowości wprowadzaj pojedyńczo. Dodawaj je do znanych smaków, np. przecier z malin podaj z mleczną kaszką. 4. Nie przejmuj się, gdy malec wypluwa nowe danie. Kolejną próbę zrób po kilku dniach, a w razie niepowodzenia powtarzaj nawet kilkanaście razy. Konsultacja: dr n. med. Teresa Kibalenko-Nowak, pediatra, leczy dzieci od 50 lat, dyżuruje w naszym poradniku telefonicznym.
Zwykle niemowlęta chętnie wypijają swoją porcję mleczka. Rzadko się zdarza, że przestaje im dopisywać apetyt. Co zatem robić, gdy maluszek zaczyna jeść mniej niż dotychczas?
Często nie masz ochoty na kolację lub śniadanie, robisz sobie tylko filiżankę kawy i... już. Nie widzisz w tym nic złego. Ale gdy malec wypije mniej mleczka niż zwykle, zaczynasz się martwić i namawiasz go do zjedzenia większej porcji. Lepiej spokojnie się zastanów, co jest przyczyną słabszego apetytu. A powodów może być wiele. Niekoniecznie świadczą one o tym, że dzieje się coś złego. Dlaczego maluch czasem wypluwa smoczek Nie zawsze musi mieć ochotę na jedzenie. Poza tym dzieci różnią się apetytami – jedne jedzą regularnie tyle, ile przewidują normy, inne wolą dostawać częściej mniejsze porcje, a jeszcze inne tak bardzo się najadają, że słodko przesypiają kolejne karmienie. Zapotrzebowanie na jedzenie czy tempo rozwoju jest bowiem sprawą indywidualną. Wiem, że brak apetytu może oznaczać początek infekcji, jak to sprawdzić Zwróć uwagę, jak malec się zachowuje: czy jak zwykle jest wesoły i energiczny, czy marudzi i chce na ręce. Jeśli niechęci do jedzenia towarzyszy zmiana zachowania, pewnie czeka cię wizyta u pediatry. Najpierw zastanów się jednak, czy maluch odmówił tylko jednego posiłku, czy też nie zjadł kilku kolejnych. Większość dzieci traci apetyt tuż przed chorobą i w czasie jej trwania (tylko niemowlęta karmione piersią zazwyczaj nie odmawiają ssania). Nie należy się temu dziwić ani specjalnie martwić, gdyż każda choroba w naturalny sposób zmniejsza łaknienie. Po wyzdrowieniu apetyt szybko wraca do normy. Czy dziecko może nie chcieć jeść z powodu innej choroby Dość często przyczyną uporczywego braku apetytu jest utajona infekcja układu moczowego. Jeśli zatem niemowlę, które dotychczas jadło z apetytem, przestaje tak chętnie jeść i trwa to kilka, kilkanaście dni, wykonaj badanie moczu, a po porozumieniu z lekarzem także USG układu moczowego – to zwykle wyjaśnia sprawę. Jeśli infekcja nerek ciągnie się długo, mogą one ulec uszkodzeniu! Niechęć do jedzenia bywa również spowodowana uczuleniem na białka mleka krowiego lub nietolerancją laktozy (cukru mlecznego). Dziecko instynktownie unika pokarmu, który mu szkodzi, np. powoduje ból brzuszka. Brak apetytu może pojawić się również wtedy, gdy malec choruje na przewlekłe zapalenie ucha, ma uporczywe zaparcia. Jeżeli niechęć do jedzenia występuje w drugim kwartale życia, przyczyną bywa brak żelaza. Jak często ważyć malucha do trzeciego miesiąca życia, czy po każdym karmieniu Nie, jeśli dziecko urodziło się o czasie i jest zdrowe. Najlepszą miarą tego, że zjada tyle, ile potrzeba, jest jego dobre samopoczucie i przybieranie na wadze. Jeżeli z niemowlęciem nie ma żadnych problemów – dziecko je chętnie – wystarczy comiesięczne ważenie. Czy można przekarmić butelkowego malca Raczej nie, jeśli tylko maluszek je tyle, na ile ma ochotę, i wtedy, kiedy jest głodny. Jeśli natomiast przygotowujesz mleko gęściejsze, niż zaleca producent, dokarmiasz malca przez sen, słodzisz pokarmy, podajesz zbyt dużo kaszek, twoje niemowlę może być zbyt pulchne, co nie jest zdrowe. Trzeba wówczas porównać na siatkach centylowych jego wagę i wzrost do tempa rozwoju innych dzieci. Jeśli rzeczywiście przybiera na wadze znacznie więcej niż większość rówieśników, należy z lekarzem zweryfikować jego dietę. Sama jednak tego nie rób! Dlaczego pod koniec pierwszego roku dzieci jedzą mniej Po pierwsze, zmniejsza się wtedy tempo przybierania na wadze. Po drugie, poznawanie wszystkiego wokół tak malucha fascynuje, że szkoda mu po prostu czasu na siedzenie przy stole. Tym bardziej że rozszerzone menu (pulpety, kotleciki, pieczywo) jest bardziej sycące niż mleko. Czy dziecko dobrze przybiera na wadze Jeśli sądzisz, że twojemu dziecku przybywa kilogramów zbyt wolno, porozmawiaj o tym z pediatrą. Uspokoi cię. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie i choć są normy, zgodnie z którymi maluch powinien przybierać na wadze, nie traktuj ich zbyt sztywno. Oto one: - 1–3. miesiąc - od 800 do 900 g - 4–6. miesiąc - ok. 700 g - 7–9. miesiąc - ok. 400 g - 10–12. miesiąc - ok. 300 g Pod koniec pierwszego roku życia dziecko zwykle potraja swoją wagę urodzeniową. Konsultacja: dr n. med. Teresa Kibalenko-Nowak, Pediatra, leczy dzieci od 55 lat, pracowała w Klinice Pediatrii AM w Warszawie, współpracowała z PTP.
16 sprawdzonych sposobów, jak wychować smakosza
Nie zaciska ust na widok łyżki ani nie trzęsie się na zapowiedź kolejnej porcji kaszki. Po prostu je w sam raz. Możesz tak wychować swoje dziecko, choć nie zawsze jest to łatwe zadanie. Zobacz, 16 rad, jak możesz to osiągnąć.
Chcesz, aby twoje dziecko jadło z apetytem, nie gardziło tym, co zdrowe, nie domagało się fast foodu i słodyczy i ze smakiem sięgało po warzywa i owoce? To naprawdę jest możliwe. Wyrobienie prawidłowych nawyków żywieniowych u dziecka zaprocentuje na resztę jego życia. Wprowadź je w waszym domu jak najwcześniej. Jeśli nie zrobiłaś tego, planując ciążę, lub w czasie, gdy spodziewałaś się dziecka – masz jeszcze szansę. Aby maluch chętnie się do nich stosował, muszą stać się normą dla wszystkich domowników. W małym dziecku jak w lusterku odbijają się wszystkie przyzwyczajenia rodziny. Utrwalenie zmian wymaga czasu. Kiedy zaczniesz je wprowadzać, nie poddawaj się. Kiedyś wreszcie się przyjmą. 1. Dostarczaj dziecku różnorodnych wrażeń smakowych Maluchy mają dużo więcej kubków smakowych niż dorośli. Oswoisz w ten sposób dziecko z różnymi smakami i trafisz na jego ulubione. 2. Jeśli karmisz piersią, urozmaicaj swoją dietę Udowodniono, że dzieci karmione piersią zdecydowanie chętniej próbują nieznanych pokarmów. Dzięki smakom i zapachom, które przenikają do mleka matki, szybciej niż maluchy karmione butelką oswajają się z różnymi smakami, a potem łatwiej je akceptują. 3. Podawaj posiłki o stałych porach Postaraj się, aby dziecko jadło o ściśle określonych godzinach, po pewnym czasie jego organizm „zaprogramuje się” na przyjmowanie posiłków zawsze o tych samych porach. 4. Sadzaj do stołu wypoczęte dziecko Maluch nie powinien odbywać dalekich, męczących spacerów bezpośrednio przed posiłkiem. Po spacerze lub intensywnej zabawie zarezerwuj kilkanaście minut na odpoczynek, a dopiero potem podaj obiad. 5. Nie każ długo czekać na jedzenie Zorganizuj wszystko tak, by od razu, gdy dziecko usiądzie przy stole, mogło jeść. Maluchy nie lubią czekać, a zdenerwowanie lub zniecierpliwienie nie sprzyja dobremu apetytowi. 6. Postaraj się, by przynajmniej jeden posiłek cała rodzina jadła razem W gronie najbliższych, ale też w towarzystwie innych dzieci, wszystko lepiej smakuje niż w samotności. 7. Nie porównuj malucha do jego chętniej jedzących kolegów Dobrze, by w sferze jedzenia (i nie tylko) nie poczuł się gorszy od innych. Apetyt jest sprawą indywidualną – każde dziecko ma inny. 8. Pozwól dziecku jeść we własnym tempie i spokojnie delektować się tym, co podałaś Nie poganiaj go. Robienie wyścigów, kto zje najwięcej i szybciej, nie sprzyja stworzeniu miłej atmosfery, wręcz odwrotnie. 9. Pochwal za zjedzony posiłek Pamiętaj, że brak apetytu nie zależy od dziecka, nie jest również przewinieniem, za które trzeba się na nie gniewać. Zobacz też: Jak mądrze chwalić dziecko? 10. Doceń znaczenie estetyki Postaraj się nie tylko ładnie nakrywać do stołu, ale też zabawnie. Możesz domalować ketchupem buzię na kanapce, ułożyć piłkę z rzodkiewek albo wymyślać śmieszne nazwy potraw. [CMS_PAGE_BREAK] 11. Zaproś dziecko do wspólnego gotowania Pokaż mu, jak się gotuje zupę, pozwól ozdabiać kanapki, naucz mieszać sos do sałaty, rozbić jajko (dziecko zyska dodatkową motywację, by zjeść to, co samo przygotowywało). Zaangażuj malucha również w nakrywanie do stołu. 12. Nie zapominaj o drugim śniadaniu To ważny posiłek dla dwu- i trzlatków. To ono, a nie przypadkowe przekąski (ciastka, batoniki), powinno łagodzić uczucie głodu przed obiadem. Ale nie powinno być zbyt sycące. 13. Zrezygnuj z ciężkich, zabielanych zup i zawiesistych sosów A jeśli twoje dziecko przepada za hamburgerami lub frytkami, zrób je sama, będą zdrowsze. 14. Dbaj, by kolacja była lekka, tak jak drugie śniadanie Podawaj ją o takiej porze, by dziecko tuż po jej zjedzeniu nie kładło się do łóżka. Zobacz też: Przepisy na ciepłe kolacje dla dziecka 15. Codziennie podawaj świeże warzywa i owoce Zawierają witaminy, które wspomagają rozwój organizmu, zapobiegają wadom wzroku, krzywicy, uodparniają przed infekcjami. Nie przemycaj ich w daniach, ale naucz dziecko jeść je świadomie. 16. Odpowiednio przygotowuj warzywa Dzieci, które grymaszą przy jedzeniu warzyw, są bardziej wrażliwe na smak gorzki. Mogą im nie odpowiadać nie tylko brokuły i oliwki, ale nawet marchewka czy papryka. Ale nie oznacza to, że będą ich unikać do końca życia. Niejadkowi podawaj gotowane warzywa. Gotowanie powoduje, że stają się mniej gorzkie. Jarzyny wkładaj do wrzątku i gotuj krótko. Postaraj się też, by były jak najmniej rozdrobnione i nieobrane ze skórki. Nie przedłużaj czasu ich gotowania, bo wysoka temperatura niszczy witaminy. Zastąp warzywa owocami, jeśli dziecko nie nie lubi tych pierwszych. Podawaj mu także soki warzywne. Ile kalorii potrzebuje dziennie dziecko? U niemowląt liczbę kalorii określa się na kilogram masy ciała. Maluch do trzech miesięcy potrzebuje od 110 do 120 kalorii pomnożonych przez ilość kilogramów, od 4 do 6 miesięcy – od 100 do 110 kalorii, od 7 do 9 miesięcy – od 90 do 100 kalorii, od 10 do 12 miesięcy – od 80 do 90 kalorii. Natomiast dzieci od roku do trzech lat potrzebują 1300 kalorii dziennie. Ile białka, tłuszczu i węglowodanów powinno znaleźć się we wzorcowym jadłospisie małych dzieci? Białka muszą pokrywać 15–20 proc. dziennego zapotrzebowania energetycznego. Są niezbędne dla wzrostu i stanowią budulec kości, mięśni, skóry i tkanek. Zawierają je: jajka, mięso, ryby oraz mleko i jego przetwory, a z roślin – soja i ryż. Tłuszcze nie mogą pokrywać więcej niż 30 proc. dziennego zapotrzebowania energetycznego. Odpowiadają one za odporność organizmu, produkcję i funkcjonowanie hormonów, ułatwiają wchłanianie witamin A, D, E i K. Zawierają je: oleje roślinne, oliwa z oliwek, orzechy, nasiona. Dzieciom należy podawać chude mięso, drób bez skóry, żółtka z jaj. Węglowodany – nie więcej niż 50–55 proc. dziennej porcji kalorii. Zawierają je: pieczywo, płatki owsiane, pszenne, makaron, owoce. Zobacz też: Jak zachować witaminy gotując dla dziecka? Konsultacja: dr n. med. Alicja Karney, pediatra, kieruje Oddziałem Pediatrycznym Hospitalizacji Jednego Dnia w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie.
Twoje dziecko jest niejadkiem? Jak przekonać je do jedzenia i sprawić by posiłki stały się przyjemnością. Przeczytaj rady matek, które mają już ten problem za sobą.
Niestety, moje dziecko jest niejadkiem. Piszę „niestety”, bo miałam nadzieję, że mnie to nie spotka – gdy córcia była mała, nasłuchałam się opowieści o dzieciach, które nie chciały jeść. Boję się, że moja córeczka będzie miała przez to kłopoty ze zdrowiem. Dlatego biegam za nią, podtykam smakołyki, namawiam do próbowania różnych dań. Szkoda, że nic to nie daje. Córcia jak nie jadła, tak nie je. Co robić? Jak przekonać małą do jedzenia? Agata z Cieszyna Stałe pory posiłków, koniec z bieganiem z łyżką zupy, kontrolowanie przekąsek między posiłkami... To na pewno pomoże. Proponuję też zmienić postawę. To trudne, ale skuteczne. Czyli przez pewien czas lepiej nie robić z „niejedzenia” problemu. Nie zwracać uwagi dziecku, że nie zjada wszystkiego, a także starać się o miłą atmosferę w czasie posiłków. Jeśli smyk rozwija się dobrze, to jedzenie nie powinno być dla niego i dla rodziców udręką. Skończ z namawianiem... Najważniejsze – koniec z podtykaniem, nadskakiwaniem, proszeniem, zmuszaniem i bieganiem za dzieckiem z posiłkiem. Sprawiaj wrażenie, jakby wcale nie zależało ci na tym, czy maluch zje, czy nie. Postaw przed smykiem danie, powiedz „smacznego” i koniec. Jeśli zje – pochwal, jeśli nie – odstaw talerz bez komentarzy. Radzę też trzymać się stałych godzin posiłków i nie pozwalać dziecku na podjadanie. Pozwól, by dziecko zgłodniało. Wtedy na pewno zje z apetytem. Aldona ...i bądź konsekwentna To prawda, uganianie się za dzieckiem z jedzeniem nie ma żadnego sensu. Przekonałam się o tym całkiem niedawno. Moja córcia ma niespełna półtora roku i jest, a właściwie była niejadkiem. Postanowiłam coś z tym zrobić. Wyznaczyłam pory jedzenia. Jeśli córcia nie zjadła, musiała wytrzymać do następnego posiłku.Czasem marudziła, żebym dała jej coś słodkiego, lecz byłam konsekwentna. Nie ulegałam jej prośbom i kiedy przyszła pora posiłku, ku memu zdziwieniu Zuzia zjadała cały obiad, i to w dodatku sama (tylko troszkę jej pomagałam). Powodzenia! Kamila Usiądźcie przy stole Mam wrażenie, że w wielu rodzinach nie przywiązuje się wagi do tego, by posiłek zjeść wspólnie. A dla mnie i mojej rodziny to ważny rytuał. Dlatego uparłam się, by w naszym nowym mieszkaniu był stół – jest wprawdzie niewielki, ale jednak stół, a nie żadna ława czy stolik kawowy. Taki, żeby cała rodzina mogła razem zjeść. Dzięki temu posiłek jest miłym wydarzeniem. Bo rozmawiamy, opowiadamy dowcipy, snujemy plany... Moje dzieci uwielbiają te chwile. Wiem, że zjadają wszystko ze smakiem właśnie dlatego, że jemy razem. Mogę porównać nasze posiłki z posiłkami w domu mojej siostry. Rodzice siedzą nachyleni przy małym stoliku, a dzieci podchodzą, skubną, coś im wypadnie, pogrymaszą... EIa Zrezygnuj z soków Gdy moje dziecko zaczęło marudzić przy posiłkach, poradziłam się przyjaciółki, co z tym zrobić. Podpowiedziała mi, bym notowała, co maluch zjada w ciągu dnia. Zdziwiłam się, bo pilnuję, by synek nie podjadał między posiłkami. Okazało się jednak, że pije bardzo dużo soków przecierowych! Jaś uwielbia je. A przecież buteleczka takiego napoju jest prawie jak posiłek. Gdy odkryłam, że w ciągu dnia smyk potrafił wypić trzy, cztery takie soki, znalazłam źródło kłopotów. Teraz maleńki pije tylko wodę lub owocowe herbatki. Gdy ma ochotę na sok, to dostaje go np. zamiast podwieczorku. A apetyt? Wrócił! Aleksandra Bawcie się w kucharza To zawsze działa, a ile jest przy tym radości! Od czego zacząć? Na początek należy przebrać dziecko w odpowiednie ciuszki – potrzebne będą fartuch i chusteczka lub kuchenna czapka, by przykryć włosy (mama też może się ubrać stosownie do okoliczności). Czyli tak, jak jest w prawdziwej kuchni. Wszystkie produkty trzeba wyłożyć na stół, a posiłek przygotować wspólnie. Proponuję zrobić muchomorka z jajka, plasterka pomidora i odrobiny twarożku. Albo pyszną kanapkę-buzię. Jak? Na kromce chleba połóżcie okrągły plaster wędliny, w żółtym serze wytnijcie buzię i nos, oczy zróbcie z ogórka, a włosy z zielonej sałaty. Kolorowe potrawy przypominające ludziki, grzybki czy domki zachęcają dzieci nie tylko do ich oglądania, ale także do zjedzenia. Który maluch nie spróbuje dachówki ze zbudowanego przez siebie domku? Albo biedronki czy pszczółki? Zresztą dorosłym również leci ślinka na widok ładnie udekorowanej potrawy. Jeśli brakuje pomysłów na takie dania, można sięgnąć po książkę z przepisami dla dzieci (albo do Internetu). Kasia Zrób piknik na... podłodze Dzieci uwielbiają jeść na świeżym powietrzu. Niestety, zimą czy wczesną wiosną nie jest to możliwe, ale przecież piknik można urządzić także w domu! Wystarczy rozłożyć na podłodze koc i... już jesteśmy na łące! Najpierw jednak trzeba zapakować koszyk piknikowy. Przyda się wtedy pomoc malucha, którego można poprosić o udekorowanie kanapek – niech zrobi na nich buźki lub inne wzorki. Na kocu ułóżcie talerzyki z jedzeniem, ciastem, miseczki z owocami oraz kubeczki na sok albo herbatę (przydadzą się kolorowe słomki, zabawne mieszadełka do koktajli, papierowe serwetki). Im kolorowiej, tym lepiej. Taki domowy piknik to świetna zabawa, a przy tym wszystko od razu jest o niebo smaczniejsze. Że palce lizać! Agata Czytaj i dyskutuj na forum >> Pomóż Agacie: Niestety, moje dziecko jest niejadkiem. Co robić? Jak przekonać małą do jedzenia? >> Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dziecko, które nie chce jeść, zawsze budzi niepokój rodziców. Ale przyczyny gorszego apetytu nie zawsze i nie u wszystkich dzieci są takie same. Zdradzimy ci sprawdzone sposoby na małego niejadka. I przekonamy, że czasem nie ma sensu walczyć o każdy kęs - bo niektóre problemy po prostu same kiedyś mijają.
Powiedzmy sobie szczerze – mamy nigdy nie są zadowolone z apetytów swoich dzieci. Repertuar jedzeniowych problemów jest naprawdę duży: niektóre maluszki nie chcą nawet tknąć warzyw, inne jedzą tylko słodkie potrawy, jeszcze inne robią wrażenie, jakby w ogóle mogły obejść się bez jedzenia. Podpowiemy ci, jak uniknąć walki z kaprysami malucha nad talerzem i sprawić, by posiłki stały się dla wszystkich przyjemnością. Prawie nic nie je Posiłki to dla ciebie prawdziwa męka, bo trwają godzinami. Maluch wypluwa kaszkę, ucieka przed kanapką, zaciska usta na widok miski z zupką. Musisz dokonywać cudów, aby zechciał przełknąć choć parę łyżeczek. Najbardziej martwi cię, by przez takie niedojadanie nie rozwijał się gorzej od rówieśników i nie zaczął częściej chorować. Dlaczego tak się dzieje? Być może maluch nie miał tak naprawdę szansy zgłodnieć? Jeśli nie zjadł porządnie śniadania, ale potem co chwilę dostawał coś małego do przegryzienia (chrupki, bananka, deserek), to o zjedzeniu całego obiadu też raczej nie będzie mowy. A może przyzwyczaił się do zabawiania w czasie posiłku? To częsty błąd mam i troskliwych babć, bo dziecko szybko się uczy, że posiłkowi towarzyszą jakieś atrakcje, ale też bardzo szybko się nimi nudzi. Potem je tylko wówczas, gdy rodzice naprawdę je czymś zadziwią lub posadzą przed telewizorem. Pamiętaj również, że brak apetytu bywa często reakcją na zbyt nerwową atmosferę w czasie jedzenia. Co możesz zrobić? Nie zmuszaj dziecka, by zjadło więcej niż chce, nie pozwól też, aby posiłek kojarzył się ze stresem. Proponuj maluszkowi pięć małych posiłków dziennie, zawsze o tej samej porze, a pomiędzy nimi nie dawaj nic do podjadania (ogranicz też ilość soków przecierowych – są bardzo pożywne i kaloryczne). Zamiast zabawiać go przy jedzeniu, lepiej wyrobić nawyk wspólnego siadania do stołu – towarzystwo innych jedzących osób dobrze wpływa na apetyt niejadka. Warto też pozwolić maluchowi na samodzielność. Jeśli będzie mógł do woli sam grzebać łyżeczką w miseczce, zrozumie, że jedzenie może być przyjemnością, a nie katorgą. Zobacz też: Małe dzieci, a takie wybredne przy jedzeniu. Jak z tym skończyć? Nawet nie tknie warzyw Gdy był niemowlęciem, pochłaniał papkę z brokułów czy marchewki z apetytem. Niechęć do warzyw zaczyna się zwykle w drugim roku życia. Maluch na widok gotowanych jarzyn odwraca ze wstrętem główkę, a na kanapce przeszkadza mu nawet listek sałaty. Dlaczego tak się dzieje? Powodem często są złe nawyki. Skąd się biorą? Maluszek, który nauczył się już chodzić, zwykle jest tak zajęty poznawaniem otaczającego świata, że nie ma cierpliwości na spokojne zjedzenie posiłku. Wtedy zatroskana mama lub babcia podtyka mu różne smakołyki, żeby chętniej jadł. Dziecko przyzwyczaja się w ten sposób do słodkiego smaku i coraz mniej chętnie je warzywa. Co możesz zrobić? Działaj sposobem. Przyrządzaj dania, które zawierają warzywa w zakamuflowanej formie. Dziecko może nie znosić surówki, ale chętnie zje omlet z aromatycznym szpinakowym farszem lub kanapkę z pastą z bakłażana i oliwek. Staraj się serwować warzywa w ciekawy sposób. Poszukaj przepisów na placuszki z cukinii lub ciasteczka marchewkowe. Zrezygnuj z rozgotowanych jarzynowych papek. Lekko chrupiące różyczki kalafiora czy brokułu z jogurtem lub serowym dipem na pewno będą bardziej smakować maluchowi. Są także zdrowsze, bo nie straciły tak wielu witamin w czasie gotowania. Nie zapominaj też, że przykład idzie z góry. Jeśli warzywa stale goszczą na rodzinnym stole, smyk prawdopodobnie chętniej po nie sięgnie. Szczególnie jeśli będzie mógł zajadać je z mamą i tatą przy wspólnym stole. Chce ciągle te same dania Około drugiego roku życia dzieci potrafią trzy razy dziennie jeść tę samą zupkę lub dzień zaczynać zawsze od twarożku. Zdarza się, że po jakimś czasie malec przenosi swoje upodobanie na inną potrawę i znowu upiera się przy niej przez dłuższy czas. Dlaczego tak się dzieje? To dorośli o wiele bardziej niż dzieci lubią różnorodność – rozkoszują się bogactwem smaków i konsystencji potraw. Maluchy zaś wolą powtarzalność, bo dzięki niej czują się pewniej w świecie, w którym ciągle przecież odkrywają coś nowego. Co możesz zrobić? Proponuj dania o podobnej konsystencji i smaku do ukochanej przez smyka potrawy. Ale nic na siłę. Zazwyczaj takie dziwactwa nie są groźne i z czasem przechodzą. Gdy od dłuższego czasu malec chce jeść wyłącznie określone potrawy, poradź się lekarza. Być może dziecko przez jakiś czas będzie musiało łykać witaminy. Zobacz też: Jak przemycić warzywa i mięso do diety dziecka? [CMS_PAGE_BREAK] Wybrzydza i grymasi Repertuar dąsów nad talerzem może być bogaty: niektóre dzieci nie tkną ziemniaków, jeśli zetknęły się na talerzu z gotowaną marchewką, inne nie wezmą do ust niczego z zieleniną, a jeszcze inne zakończą obiad, gdy tylko wyczują w jedzeniu jakiekolwiek twarde grudki. Dlaczego tak się dzieje? Prawie każde małe dziecko ma skłonność do grymaszenia, choć niektóre maluchy robią to częściej niż inne. Wybrzydzanie jest naturalne dla rozwoju maluszka – chce on w ten sposób zaznaczyć swoje ja. Sprawdza też, na ile może sobie pozwolić... Co możesz zrobić? Uzbroić się w cierpliwość i poczucie humoru. Wdawanie się w utarczki i zmuszanie maluszka do zjedzenia czegoś, na co nie ma ochoty, i tak nic nie da. Jeśli smyk nie znosi, kiedy składniki mieszają się ze sobą na talerzu – kup taki z osobnymi przedziałkami na ziemniaczki, mięsko i surówkę. Przede wszystkim staraj się zachować spokój i nie stwarzać napiętej atmosfery w czasie posiłków, a maluch wyrośnie z grymaszenia. Lubi tylko deserki Szkrab chętnie wyczyści miseczkę aż do dna, pod warunkiem że znajdzie się w niej jabłkowy mus z cynamonem lub bananowa papka z biszkoptem. Wszystkie bardziej treściwe propozycje kulinarne traktuje z wyraźną rezerwą. Dlaczego tak się dzieje? Pierwszy naturalny pokarm maluszka – mleko mamy – jest słodki. Słodkie są też mieszanki mleczne. Nic więc dziwnego, że smyk woli ten smak od innych. Czasami też maluch nabiera przekonania, że deser, który dostaje w nagrodę po zjedzeniu obiadku, jest lepszym daniem niż cała reszta posiłku. Co możesz zrobić? Kiedy możesz już rozszerzać dietę malca, proponuj mu jak najbardziej urozmaicone potrawy, by przyzwyczaił się do różnych smaków (oczywiście wprowadzaj je pojedynczo, zgodnie z zaleceniami specjalistów od żywienia niemowląt). Staraj się nie wykorzystywać deseru jako nagrody i nie nadawaj mu szczególnego znaczenia. Sam nie wie, czego chce Na propozycję zjedzenia omlecika przytakuje ochoczo. Gdy jednak stawiasz przed nim talerz ze świeżo upieczonym przysmakiem – zmienia zdanie i krzyczy, że chce parówkę. Gdy ją dostaje, nawet nie chce jej tknąć. Wtedy proponujesz mu jeszcze coś innego. Błąd! Dlaczego tak się dzieje? Prawdopodobnie za często dajesz malcowi za duży wybór, a on nie umie jeszcze zdecydować, czego chce. Co możesz zrobić? Nie mnóż propozycji, aż trafisz w końcu na coś, co maluch łaskawie zje. Jeśli odmawia zjedzenia omleta, zaproponuj mu jeszcze tylko jedno danie, które lubi. Jeśli to nie poskutkuje, powiedz: „Widzę, że nie jesteś głodny” i zakończ posiłek. Bądź pewna, że dziecko nie zagłodzi się. Następny posiłek zje z apetytem. Jak postępować z małym niejadkiem? Jeśli dziecko jest niejadkiem: Nie zmuszaj go do jedzenia – jeśli nie chce jeść, poczekaj, aż zgłodnieje. Nie krzycz na malucha, jeśli nie tknął obiadu. Nie komentuj jego zachowania. Nie przekupuj go słodyczami czy obietnicą kupienia zabawki. W ten sposób dziecko nauczy się tobą manipulować. Nie mów, że maluch jest niejadkiem – to po prostu samosprawdzająca się przepowiednia! Nie ignoruj sytuacji, gdy dziecko ładnie je – zawsze go wtedy chwal, ciesz się. Pytaj też, czy posiłek mu smakował. Zobacz też: 6 sposobów jak uprzyjemnić dziecku posiłki
Czy to ty nie potrafiłaś go tego nauczyć? Jaki błąd popełniasz? Dowiedz się jak postępować, aby nad talerzem nie lały się łzy.
Czy dobrze znasz swoje dziecko? Dlaczego nie można go nazwać małym smakoszem? Czy zastanawiałaś się kiedyś nad tym, co może powodować u niego niechęć do jedzenia? Dlaczego dziecko nie lubi jeść? Zanim zaczniesz szukać przyczyny, spróbuj określić zachowanie swojej pociechy, analizując następujące możliwości: prawie nigdy nie jest głodne; je bardzo mało, a mimo to czuje się syte, nic mu nie smakuje, ciągle grymasi, przeżuwanie pokarmu męczy je i nudzi, nie potrafi usiedzieć spokojnie przy stole, Każde z wymienionych zachowań może przyprawić matkę o ból głowy, a to tylko pogorszy sytuację. Wystarczy, że dziecko dostrzeże u rodziców najmniejsze oznaki słabości, a już potrafi rozwinąć cały wachlarz zachowań, które mają skupić uwagę wszystkich domowników na jego małej osóbce. Jeśli karmisz je zbyt szybko – wymiotuje, jeśli zbyt wolno – męczy się i zamyka buzię na cztery spusty. Zdarza się też, że wypluwa jedzenie lub przewraca talerz. Kłopoty z jedzeniem niekoniecznie muszą wynikać z samej awersji do ziemniaka, mięsa czy marchewki. Najprawdopodobniej zachowanie naszego dziecka jest wyrazem jego postawy wobec innego problemu. Masz w domu niejadka - kto jest winny? Z pewnością przyczyna braku apetytu tkwi nie w samym dziecku, ale w jego otoczeniu, może nawet w postawie nas – rodziców. Nie zawsze potrafimy rozpoznać potrzeby żywieniowe naszych dzieci, a warto się nad tym zastanowić. Teoria to teoria, służy do tego, aby nas ukierunkować, natomiast zastosowanie jej w konkretnych sytuacjach może okazać się zawodne. Trudno jest ustalić sztywne reguły postępowania. Oto kilka wskazówek, które mogą okazać się pomocne. Pamiętaj przy tym, że choć twoje dziecko jest niejadkiem, to jeśli przybiera na wadze, rośnie i rozwija się prawidłowo, nie ma powodu do niepokoju. Dobrze jeść, niekoniecznie znaczy dużo Musisz wiedzieć, że w miarę upływu czasu dziecko będzie jadło coraz mniejsze porcje, za to będą one bardziej treściwe. Dla porównania, u niemowląt między 0 a 6. miesiącem życia obserwuje się gwałtowny przyrost masy ciała, co oznacza, że zapotrzebowanie organizmu na kalorie w tym okresie jest ogromne. Podobne tempo wzrostu już nigdy się nie powtórzy, a więc siłą rzeczy apetyt dziecka zacznie się stopniowo zmniejszać. Gdy twoje dziecko skończy rok, będzie już potrzebować tylko jednej trzeciej tego, co zjadało w wieku sześciu miesięcy, a gdy skończy dwa lata – połowy tego, co jadło, gdy miało rok. Wydatkowanie energii będzie większe, ponieważ zwiększy się aktywność dziecka, ale nie będzie on już tak szybko przybierał na wadze. Wraz z wprowadzeniem pokarmów stałych zmienią się jego nawyki żywieniowe. Z wiekiem dostarczą mu odpowiednią ilość kalorii. Zobacz też: To nie dla dzieci! - 5 zakazanych przekąsek [CMS_PAGE_BREAK] Zadbaj o zmysły niejadka Aby spożywanie posiłków stało się dla naszego dziecka prawdziwą przyjemnością, musimy pobudzić wszystkie jego zmysły. To bardzo ważne! Postaraj się zaangażować przy stole nie tylko jego zmysł smaku, ale też zmysł wzroku, słuchu i dotyku. zmysł wzroku pozytywnie ocenia pokarmy starannie przygotowane i ładnie podane; nawet ich kolor nie jest obojętny, ładny zapach pobudza wydzielanie śliny, a co za tym idzie, sprzyja połykaniu pokarmu, zmysł dotyku umożliwia poznawanie produktów. Pozwól więc swojemu dziecku pobawić się trochę jedzeniem – oczywiście w granicach rozsądku – i nie zabraniaj mu dotykania paluszkami tego, co ma na talerzu, na zmysł słuchu możemy oddziaływać, podając na przykład coś chrupiącego. Przyjemny dla ucha szelest może zachęcić dziecko do gryzienia, ustawiczne działanie na zmysł smaku sprawiło, że twoje dziecko ma już swoje ulubione potrawy. Dlatego jeśli coś mu nie smakuje, nie zmuszaj go do jedzenia. Poszukaj innej potrawy, która bardziej przypadnie mu do gustu. Co możesz zrobić, mając w domu niejadka? Kontrolować czas. Posiłek nie powinien trwać dłużej niż 20 minut. Trzeba przyzwyczaić dziecko do określonych godzin spożywania posiłków i nie dokarmiać w międzyczasie. Zaproponować wiele różnych smaków. Na przykład jarzynkę, coś słonego, mięso lub rybę i coś słodkiego na deser. Jeśli brzdąc nie lubi papek, zacznij podawać mu jedzenie w kawałkach, aby przyzwyczajać go do gryzienia. Nakładać niewielkie porcje. Nie podawaj dziecku pełnego talerza, bo sam widok przerazi go. Zacznij od niewielkich porcji. Lepiej, żeby zjadło do końca i dostało dokładkę, niż miałoby połowę zostawić. Pochwalić, jeśli ładnie zje. Musimy mu okazać, jak wielką sprawił nam radość swoim postępowaniem. W ten sposób możemy być pewni, że zechce to powtórzyć. Unikać zabawiania. Dziecko musi być świadome tego, że pora jedzenia przeznaczona jest wyłącznie na spożycie posiłku. Jeśli zacznie kojarzyć ten moment z zabawą, będzie wołało jeść co pięć minut, a i tak nie weźmie do ust nawet kęsa. Jeśli dobrze jedzące dziecko pewnego dnia odmawia wzięcia do ust ulubionej kaszki, spokojnie poczekaj do następnego posiłku. Lepiej unikać niepotrzebnych spięć i przyjmować wszystko ze stoickim spokojem. Nie szantażować dziecka: jeśli chcesz dostać nową Barbie, zjedz choć trochę buraczków. Prawdopodobnie ta potrawa mu nie smakuje, więc lepiej będzie, jeśli przez kilka tygodni powstrzymasz się od jej przyrządzania. Porozmawiać z niejadkiem. Brak apetytu może być wyrazem niepowodzeń, kłopotów małego człowieka, które przeżywa w przedszkolu czy w domu. Jak nie należy postępować z niejadkiem? zmuszać do jedzenia, zabraniać jeść samodzielnie, wpadać w złość i karać za to, że nie chce jeść, przedłużać posiłku w nieskończoność, dokarmiać między głównymi posiłkami, przygotowywać zbyt wiele potraw naraz, gotować na kilka dni i odgrzewać, zabawiać dziecka na tysiące sposobów, aby odwrócić jego uwagę od jedzenia, a gdy się tego najmniej spodziewa, włożyć mu do buzi pełną łyżeczkę. Zobacz też: Sposoby na niejadka - co zrobić gdy dziecko nie je?