Kobiety się nie wysypiają. TEN powód zrozumie każda mama!
Badacze potwierdzają: mamom brakuje snu, przez co są stale zmęczone. Ile kobiet przyznaje, że po urodzeniu dziecka przestało się wysypiać? Sprawdź!
Nie wysypiasz się i jesteś zmęczona w ciągu dnia? Nie jesteś sama! Badacze z Georgia Southern University odkryli, że ponad połowa mam śpi mniej niż 7 godzin dziennie. Nic dziwnego – urodzenie dziecka zwiększa ryzyko problemów ze snem o 50 procent! Mamy się nie wysypiają i są zmęczone "To badanie może wesprzeć te kobiety, które czują się wykończone. Nasze badanie wykazało, że nie tylko nie śpią wystarczająco długo, ale są również zmęczone w ciągu dnia" – powiedziała Kelly Sullivan, autorka badania. Naukowcy przebadali ponad 5800 osób. Szukali związków pomiędzy wiekiem, rasą, wykształceniem, stanem cywilnym, liczbą dzieci, wysokością zarobków, BMI, aktywnością, rodzajem zatrudnienia badanych a problemami ze snem. Okazało się, że wśród prawie 3000 przebadanych kobiet poniżej 45. roku życia, jedynym czynnikiem mającym wpływ na sen jest liczba dzieci. 62 procent bezdzietnych kobiet przyznało, że śpi powyżej 7 godzin w ciągu nocy. Wśród mam ten odsetek wyniósł jedynie 48 procent – oznacza to, że ponad połowa mam nie przesypia w ciągu nocy nawet 7 godzin. Co więcej, młode mamy są częściej zmęczone niż kobiety bezdzietne (każda mama potwierdzi, że niepotrzebne są żadne badania, żeby dojść do takich wniosków!). Co ciekawe, liczba dzieci nie ma wpływu na sen mężczyzn – problemy ze snem dotyczą w takim samym stopniu ojców, jak i mężczyzn bez dzieci. Potwierdzacie to badanie? Czy po urodzeniu dziecka zauważyłyście, że śpicie mniej i częściej jesteście zmęczone? Czytaj także: Apel młodej mamy: "Potrzebujemy snu!" Źródło: news-medical.net
Źle sypiasz? Zobacz, co jeść przed snem, a czego unikać!
Źle sypiasz? Warto przyjrzeć się diecie i posiłkom całej rodziny, żeby sprawdzić, czy nie jadacie niewłaściwego jedzenia wieczorem. Sprawdź, co jeść, a czego unikać przed snem.
Dla dobrego snu warto przyjrzeć się temu, co twoja rodzina je wieczorami. To oczywiste, że nie wysypiasz się, bo masz małe dziecko, ale może wpływ na to ma też jedzenie, które zjadasz przed snem? Może twoje dziecko przesypiałoby noce spokojniej, gdyby nie jadło wieczorem rzeczy, które nie są wskazane przed snem? Spójrz na listę pokarmów, których lepiej unikać wieczorem i tych, które powinniście jadać, żeby lepiej się wysypiać. Czego nie jeść wieczorem? Kolacja powinna być lekkostrawna. Spójrz, czego unikać przed snem: Burgery – cheeseburger, frytki, smażony kurczak to nieodpowiednie jedzenie na kolację. Unikaj fast foodu wieczorem i nie pozwalaj członkom rodziny na jedzenie takich potraw przed snem. Dzieci w ogóle nie powinny jadać fast foodu, chociaż domowy burger od czasu do czasu nie będzie zły – byle nie na kolację! Poza tym burgery są tłuste, a badania wykazały, że tłuste jedzenie wpływa niekorzystnie na sen i sprawia, że częściej się w nocy budzimy (czyt.: nie pozwól dziecku jeść niczego tłustego wieczorem!). Powoduje też zgagę. Pizza – ulubione danie wielu dzieci i dorosłych jest niewskazane na kolację. Nie jedzcie pizzy przed snem, ponieważ ser na jej wierzchu jest ciężkostrawny, a sos pomidorowy, jak dowiedziono w badaniach, może powodować ból brzucha w nocy i działać moczopędnie. Płatki śniadaniowe – nie bez powodu nazywamy je "śniadaniowymi", ale faktem jest, że dzieci (a czasem też dorośli!) chętnie zjadają miseczkę płatków przed snem, kiedy dopadnie ich głód. To szybka w przygotowaniu przekąska, niestety większość płatków zawiera za dużo cukru, który działa pobudzająco. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko skakało po łóżku prze pół nocy – nie dawaj mu wieczorem płatków! Ostre jedzenie – nawet jeśli lubisz kuchnię meksykańską lub indyjską albo po prostu ostro przyprawiasz dania, bo kochasz pikantne potrawy – nie rób tego wieczorem. Ostre dania mogą podrażniać żołądek, powodować zgagę i skończyć się nieprzespaną nocą! Napoje gazowane – najlepiej w ogóle zrezygnować z picia gazowanych napojów, a już na pewno nie powinnaś dawać ich dzieciom. Przede wszystkim jednak unikajcie picia gazowanych napojów przed snem – często zawierają kofeinę i zawsze mają za dużo cukru! (patrz: płatki śniadaniowe) Alkohol – jeśli już nie karmisz i lubisz wieczorem napić się wina albo piwa, pamiętaj, że nawet jeśli po lampce wina czujesz się senna, alkohol tak naprawdę sprawia, że jakość snu jest gorsza, częstsze są też nocne pobudki na wizytę w toalecie! Kurczak – unikajcie jedzenia wieczorem kurczaka, który zawiera dużo białka, co spowalnia trawienie o 50 proc. Zamiast więc smacznie spać w nocy, twój organizm będzie zajmował się trawieniem kolacji... Co jeść przed snem? Jeśli dopadnie cię głód przed snem albo zastanawiasz się, co powinniście dziś zjeść na kolację, rozważ którąś z tych rzeczy: Banany – zawierają dużo wapna i magnezu, które pomagają mięśniom się rozluźnić, dzięki czemu po bananach sypiamy lepiej. Może więc dziś na kolację zaproponujesz dzieciom banana? Mleko – szklanka mleka przed snem pozostaje aktualną wskazówką dla osób, które chcą dobrze spać. Mleko pomaga spać spokojniej i dłużej (choć niemowlęta wydają się mieć inne zdanie na ten temat, prawda?). Ryż jaśminowy – ryż stopniowo uwalnia glukozę do krwi, co powoduje, że śpimy spokojniej i nie budzimy się głodni po kilku godzinach. Czereśnie – to być może zaskakujące, bo w dzieciństwie często słyszeliśmy, że czereśnie są ciężkostrawne. Jednak okazuje się, że zawierają melatoninę, która korzystnie wpływa na sen. To samo dotyczy wiśni. Zobacz też: Przepisy na ciepłe kolacje dla dziecka - do druku Kolacja na mocny sen - jakie dania ułatwią dziecku zasypianie? Też zdarzyło ci się włożyć brudną pieluchę do lodówki? 13 oznak, że potrzeba snu!
Relacja z videoczatu na Facebooku z dr Małgorzatą Gołkowską – neonatologiem i pediatrą
Na Facebooku Babyonline.pl odbyło się ważne wydarzenie! Pierwszy raz w naszej historii przeprowadziliśmy videoczat z transmisją na żywo, w którym młode mamy - użytkowniczki Facebooka, mogły zadawać lekarzowi pytania dotyczące niemowląt i małych dzieci.
Czat odbył się 3 sierpnia we współpracy z marką Pampers i trwał przez godzinę, co, jak się okazało, było zbyt krótkim czasem, by rozwiać wszystkie wątpliwości nurtujące młode mamy. Transmisję na żywo na Facebooku wyświetliło aż 3,2 tys. osób, a ogólnych odbiorców filmu było aż 21 339 osób! Pytania do pani dr Małgorzaty Gołkowskiej z Instytutu Profilaktyki i Zdrowia Dzieci i Niemowląt, eksperta marki Pampers, można było zadawać pod czatem – w komentarzach. Nasza redaktorka na bieżąco je czytała, a Pani neonatolog odpowiadała na każde bardzo wyczerpująco. Przeznaczony czas na czat z transmisją na żywo okazał się jednak za krótki – użytkownicy zadawali mnóstwo pytań nawet już po jego zakończeniu, co jest sygnałem dla redakcji, aby powtórzyć tę akcję. Co ciekawe, wśród osób komentujących (i wpisujących swoje pytania) wywiązała się interakcja – aktywne mamy zaczęły między sobą dyskutować na temat różnych problemów i doradzać sobie, co uważamy również za nasz sukces. Zobaczcie kilka pytań i odpowiedzi Pani doktor, które uznaliśmy za najciekawsze: Zaczynamy od tematu nurtującego większość młodych mam – ile powinno spać niemowlę? - Czas jest różny, w zależności od wieku. Noworodki śpią najdłużej (16-20 godzin/dobę) i budzą się tylko na karmienie i gdy czują dyskomfort, np. spowodowany mokrą pieluszką. Z czasem długość snu się skraca – dziecko półroczne śpi ok. 12-14 godzin, ale należy doliczyć mu jeszcze 2-3 drzemki w ciągu dnia. Roczne dziecko śpi około 12 godzin. Im starsze dziecko – tym śpi krócej, bo np. 6-letnie dziecko śpi już tylko 8 godzin. Z drzemki można zrezygnować wtedy, kiedy dziecko samo o tym zadecyduje. Natomiast jeżeli zauważamy, że dziecko śpi więcej w ciągu dnia niż w nocy, to jest sygnał dla rodzica, że powinien coś zmienić, bo ma na to wpływ. Do 3 roku życia, każde dziecko potrzebuje chociaż jednej drzemki w dzień, która może trwać do 2 godzin. Co zrobić, żeby dziecko szybko usnęło, gdy ono tego nie chce? - Najważniejsze są pewnego rodzaju rytuały. Mniej więcej stała godzina zasypiania, kąpiel dziecka, która je wycisza. Maluch do takich rytuałów bardzo szybko się przyzwyczaja i można wręcz powiedzieć, że je uwielbia. Wieczorem rezygnujmy z intensywnych zabaw, korzystania ze sprzętu elektronicznego, bo to rozprasza najbardziej już nawet niemowlaka. Oczywiście ważny jest również posiłek przed snem, aby maluch nie zasypiał z pustym brzuszkiem. Dla dzieci w pierwszych miesiącach życia bardzo ważne jest mleko mamy i przytulanie – podczas karmienia piersią stymulujemy również układ nerwowy poprzez dotyk skóra do skóry. Bodźce dotykowe przekazywane są do centralnego układu nerwowego, dzięki czemu tworzą się nowe połączenia między neuronami. To jest ważne także dla rozwoju emocjonalnego i poznawczego malucha, zapewnia bezpieczeństwo. Należy zapewnić także wyciszenie hałasu, przygaszone światło, bo sen jest związany z natężeniem światła – wraz z jego przygaszaniem wzrasta poziom melatoniny, czyli hormonu związanego ze snem. Rola snu jest ogromna, bo to nie tylko moment odpoczynku, ale aktywny proces (szczególnie u małych dzieci) – podczas jego trwania kodowane są w mózgu wszystkie informacje zdobyte w ciągu dnia, zapamiętywane są nowe procesy, uwalnia się również hormon wzrostu. Następuje regulacja insuliny – dzięki dużej dawce snu mamy wpływ na to np. czy nasze dziecko nie będzie w przyszłości otyłe. Czy zasypianie przy piersi podczas karmienia jest dobrym nawykiem? - Myślę, że tak. Pierś jest świetnym uspokajaczem, ale to również jest po prostu naturalne i spontaniczne. Nie zmuszajmy dziecka do różnych zachowań – możemy je regulować, jeśli my lub dziecko czujemy dyskomfort, ale karmienie piersią jest dobrym momentem sprzyjającym zasypianiu. Ono daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Czy na plaży dziecko może przebywać bez pieluszki? - To jest straszny błąd ze strony rodziców, ponieważ dziecko kuca, siada na piasku, a ten dostaje się, szczególnie u dziewczynek, w okolice narządów płciowych i je podrażnia. Absolutnie nie powinniśmy tego robić. Małe dziecko powinno mieć pieluszkę albo chociaż majteczki czy pieluchomajtki. Jak pomóc dziecku, gdy podczas upałów płacze, bo jest mu zbyt gorąco? - Dzieci bardzo łatwo adaptują się do temperatur, wręcz nie zwracają na nią uwagi, gdy mają jakieś ciekawsze zajęcie. Natomiast dziecko może w takiej sytuacji płakać, bo jest przegrzane. Jeśli maluch jest marudny, to trzeba ocenić, czy jest zdrowy. Może być również np. odwodniony. Musimy pamiętać (szczególnie latem, bo wtedy są wysokie temperatury), żeby nosić ze sobą wodę, którą należy podawać jak najczęściej. Ważne jest aby starać się przebywać z dzieckiem poza słońcem, w schłodzonych pomieszczeniach. Jeżeli temperatura ciała dziecka przekracza 38 stopni, należy zastosować środki przeciwgorączkowe. Czasami upał sprawia po prostu, że dziecko jest zmęczone – wtedy może potrzebować dodatkowej drzemki w ciągu dnia. Nie należy zmuszać go też nadmiernie do jedzenia, bo przez pogodę ma mniejszy apetyt. Jeśli płacz ciągle się nasila i nie daje się ukoić, to warto skonsultować się z lekarzem pediatrą. Skąd się bierze u dziecka liszajec zakaźny? - Jego przyczyna leży w czymś bardzo prostym. Jest spowodowany bakterią – gronkowcem złocistym, czyli jest to choroba zakaźna, która przenosi się kontaktu z innymi chorymi dziećmi. Zarazić można się najczęściej na placu zabaw, w piaskownicy, a sama bakteria dosyć szybko się rozprzestrzenia. Jeżeli pojawi się pierwsza zmiana (łuszczące strupy z miodowożółtą wydzieliną), to jak najszybciej trzeba się udać do lekarza i zastosować miejscową maść z antybiotykiem, ponieważ te zmiany lubią się rozprzestrzeniać na inne części ciała. Przy okazji można też zarazić kogoś z rodziny. Sama choroba, gdy jest leczona, dosyć szybko ustępuje. Więcej pytań i odpowiedzi dr Małgorzaty Gołkowskiej znajdziecie na naszym Facebooku, gdzie znajduje się pełna relacja z czatu.
Moje dziecko lunatykuje! – co mam robić?
Takie pytanie zadaje sobie wielu rodziców. Ponad połowa populacji dzieci ma epizody somnabulizmu, czyli lunatykowania. Zobacz, jak wygląda lunatykowanie u dziecka i u osoby dorosłej.
"Moje dziecko lunatykuje i nie wiem, co mam robić" - oznajmiła moja koleżanka. Jej syn często w nocy wstaje i chodzi po mieszkaniu, czasem też coś mówi. Ostatnio obudził się w środku nocy, usiadł na łóżku i dziwnym głosem – przypominającym głosy bohaterów z kreskówek – powiedział: "Trzeba wszystko zautomatyzować i wszędzie otworzyć okna". Koleżanka, zachowując przytomność umysłu, odpowiedziała: "Ale w tym pomieszczeniu nie ma okien". "Aha" – odpowiedział jej syn, kładąc się z powrotem na łóżko. Brzmi zabawnie, ale koleżanka już zdążyła sobie wyobrazić, jak jej syn wstaje z łóżka i otwiera wszystkie okna (mieszkają na 11. piętrze). Zobacz jak zachowuje się lunatykujące dziecko: View oEmbed on the source website Co robią dzieci podczas lunatykowania? Jej historia uruchomiła lawinę innych opowieści (okazało się, że większość znajomych mam przechodziła przez to samo). Jedna z koleżanek opowiadała, jak kiedyś obudziła się z jakimś dziwnym niepokojem. Okazało się, że jej syn stał nad nią z dziecięcą ciupagą oraz... hula-hop. Na pytanie: "Co się stało?". Mały odpowiedział: "Muszę się tutaj położyć i odpocząć". Koleżanka powiedziała: "W porządku, ale odłóż ciupagę". Syn odwrócił się, odłożył ciupagę i położył się do łóżka rodziców z hula-hop. Córka innej znajomej chodziła kilkanaście minut po mieszkaniu, aż wreszcie położyła się na stole w jadalni. Inna dziewczynka stała przy otwartych drzwiach wejściowych, kręcąc zamkiem i powtarzając: "Muszę zamknąć drzwi". Syn przyjaciółki pojechał na obóz harcerski i lunatykując snuł się po lesie. Na szczęście zauważyli to pełniący wartę koledzy i pilnowali, by nie zrobił sobie krzywdy. Inna znajoma dziewczynka przyszła do łóżka rodziców, przekonując ich, że w jej łóżku jest pełno mrówek. Mówiła składnie, odpowiadała precyzyjnie na pytania, więc trochę czasu upłynęło zanim się zorientowali, że mała lunatykuje. Wszystkie te historie są zabawne dla osób postronnych, jednak wielu rodzicom spędzają sen z powiek. "Co się stanie, gdy nie usłyszę, że dziecko chodzi po mieszkaniu? Czy może sobie zrobić krzywdę?" – pytają zaniepokojeni. "Czy to mu/jej kiedykolwiek przejdzie?" Warto przeczytać: Koniec kłopotów ze snem - poradnik dla zdesperowanych rodziców Dlaczego dzieci lunatykują? Lunatykowanie, a właściwie somnabulizm, to nie choroba tylko reakcja niedojrzałego układu nerwowego. Jak wynika ze statystyk somnambulizm występuje nawet u 50% dzieci w wieku 4-12 lat; częściej u chłopców niż u dziewczynek. Podczas lunatykowania dziecko wstaje z łóżka i spaceruje we śnie. Może w tym czasie wykonywać czynności, które pozornie mogą świadczyć o tym, że jest świadome (np. omija przeszkody, bawi się, może rozmawiać z innymi domownikami, choć zdarza się, że mówi wolniej i nieskładnie). Po jakimś czasie znów zasypia, ale niekoniecznie w łóżku. Czasem układa się w łóżku rodzeństwa, rodziców, na podłodze lub na meblach znajdujących się w mieszkaniu. Charakterystyczne dla lunatykujących osób jest to, że nie pamiętają, co się wydarzyło w nocy. W przeciwieństwie do ich najbliższych. Zdaniem specjalistów, dzieci lunatykują z powodu nieprawidłowej reakcji ich układu nerwowego. Na somnambulizm może mieć wpływ bardzo duże zmęczenie (zdarza się to, gdy rodzice "przegapią" moment na uśpienie malucha), stresujące zdarzenia, choroby, zwłaszcza te przebiegające z gorączką oraz niektóre leki. Niedawne badania znalazły również związek pomiędzy zaburzeniami oddychania podczas snu (np. związane z przerostem migdałków) a lunatykowaniem. [CMS_PAGE_BREAK] Czy lunatykowanie można wyleczyć? Somnabulizmu się nie leczy, robi się to tylko w wyjątkowych przypadkach (np. gdy lunatykowanie jest wyjątkowo uciążliwe i utrudnia dziecku życie – jest ono chronicznie zmęczone). Co nie znaczy, że rodzic w takich sytuacjach jest bezradny. Może pomóc dziecku, dbając o higienę jego snu. Na czym to polega? Trzeba pamiętać, by kłaść dziecko o regularnych porach, a wcześniej odpowiednio je wyciszyć, np. czytając książeczkę, puszczając kołysankę. Ważne też, by nie karmić dziecka ani nie poić przed snem. Przed spoczynkiem powinno też załatwić swoje potrzeby fizjologiczne. Absolutnie nie należy dziecku podawać napojów zawierających kofeinę (np. energetyzujących). Ważne jest też, by "dawkować" dziecku emocje. Lunatykom raczej nie zaleca się przed snem oglądania filmów, które mogą wzbudzać silne emocje, ani też grania w gry komputerowe. Dla bezpieczeństwa dziecka, warto, odpowiednio przygotować mieszkanie. Należy usunąć ostre i niebezpieczne przedmioty z jego otoczenia, zrezygnować z piętrowego łóżka. Schody, okna, drzwi wejściowe i balkonowe warto dobrze zabezpieczyć (np. na schodach założyć barierkę, a drzwi wejściowe zamknąć na klucz, tak by dziecko ich nie mogło otworzyć). Zobacz także: Złe sny i lunatykowanie Dorośli lunatycy Dzieci wyrastają z lunatykowania. Jednak w bardzo rzadkich przypadkach somnambulizm występuje też u dorosłych – dotyczy to 1% populacji. Zwykle wiąże się to z bardzo dużym zmęczeniem, niedosypianiem – organizm jest wtedy tak bardzo zmęczony, że zapada w głęboki sen, podczas którego zaczyna się lunatykowanie. U dorosłych przyczyną somnambulizmu jest głównie niehigieniczny tryb życia, a także zaburzenia psychiczne, np. stany depresyjne i lękowe. Czasem na somnambulizm ma wpływ przeprowadzka do innej strefy czasowej, nowa praca, praca w trybie zmianowym czy narodziny dziecka. Dotyczy to osób, które wcześniej nie skarżyły się na niewyspanie, a wyniku zmiany zaczynają mieć sen zbyt krótki i przerywany. Zobacz, jak lunatykuje osoba dorosła (czyli rozwiązanie zagadki, co się stało z mlekiem): View oEmbed on the source website A czy twoje dziecko też lunatykuje? Polecamy: Czy somnabulizm może być niebezpieczny?
10 powodów, dlaczego dziecko nie chce spać
Niemowlęta często nie śpią wtedy, kiedy ich rodzice najbardziej chcieliby odpocząć. Sprawdź, dlaczego.
Twoje dziecko nie chce wieczorem zasnąć? Są na to sposoby
Kłopoty z wieczornym usypianiem dziecka w drugim roku życia ma wielu rodziców, a niekiedy problemy utrzymują się dłużej. Kłopoty z zasypianiem to normalny etap w dziecięcym rozwoju. Są jednak sposoby, by maluch poszedł spać. Jak sobie radzić z małym uparciuszkiem?
Jest wiele czynników zaburzających wieczorne kładzenie się do łóżka twojego dziecka. Można do nich zaliczyć niesprzyjające zasypianiu warunki w domu czy pokoju dziecka, niechęć pozostania samemu w ciemnym pokoju czy do rozstania się z rodzicami, a także strach przed zaśnięciem z powodu koszmarów nocnych. Można na pocieszenie powiedzieć, że sytuacje takie nie są wyjątkiem, dotyczą większości dwuletnich dzieci. Najlepiej wykazać się wtedy cierpliwością i konsekwencją w postępowaniu, aby jak najszybciej zmienić sytuację. Daj dziecku czas na zaśnięcie Zwykle niechęć dziecka do pozostania samemu w pokoju i położenia się spać wyrażana jest poprzez nieskończoną ilość próśb o picie, jedzenie, całusa na dobranoc, przeczytanie książeczki, opowiedzenie bajki itp. Celem jest oczywiście przytrzymanie przy sobie mamy jak najdłużej. Prośby dziecka na początku trzeba spełnić, ale pamiętaj, żeby robić to w granicach zdrowego rozsądku i w pewnym momencie zakończyć tę lawinę potrzeb, pocałować na dobranoc, wyjść z pokoju i dać dziecku czas na zaśnięcie. Zobacz też: Czego boją się małe dzieci? Przytul i wyjdź z pokoju Innym sposobem jest również po przytuleniu na dobranoc pozostawienie dziecka w pokoju, aby zasnęło, i konsekwentne niereagowanie na ciągłe wołanie z pokoju. Jeśli dziecko jest zmęczone lub z wcześniejszych doświadczeń wie, że mama już wieczorem nie przyjdzie, sposób ten może się okazać skuteczny. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, kiedy dziecko faktycznie samo się boi zostać w pokoju i reaguje strachem i płaczem. W takiej sytuacji obecność mamy przy dziecku do jego zaśnięcia bywa zwykle koniecznością. Poproś, by to tata usypiał Bardzo skuteczna okazuje się również zmiana osoby usypiającej z mamy na tatę. Jego przyjście do pokoju zwykle zmienia nastawienie dziecka i rezygnuje ono z wielu swoich próśb. Okazuje się również, że jest bardziej skłonne zasnąć. Zobacz też: Moje dziecko lunatykuje! - co mam robić? Rozwiej strachy dziecka Jeżeli przyczyną niechęci do zaśnięcia są koszmary nocne, trzeba się najpierw zastanowić, co jest ich przyczyną. Zwykle wywołuje je zbyt duża ilość wrażeń i doświadczeń zebranych w trakcie dnia, nerwowa atmosfera w domu, czy jakaś zmiana, która zaszła w życiu dziecka (np.: pójście do żłobka, zmiana opiekunki, przeprowadzka). Innym powodem może być również rozwój dziecka i jego coraz bujniejsza wyobraźnia; dziecko nie umie jeszcze racjonalnie wytłumaczyć sobie swoich wyobrażeń i dlatego zaczyna się bać.[CMS_PAGE_BREAK] Poddaj się wieczornym rytuałom dwulatka Poza odsuwaniem momentu zaśnięcia twoje dziecko zacznie niebawem wprowadzać liczne zwyczaje, które będą musiały zostać wykonane, aby spokojnie mogło się położyć do łóżka. Są to tak zwane rytuały i nie możesz liczyć na to, że dziecko z nich zrezygnuje lub zapomni o nich. Będzie to przez dłuższy czas nieodłączny punkt programu wieczornego usypiania. Wprowadzanie przez dziecko rytuałów jest związane między innymi z niechęcią do wprowadzania jakichkolwiek zmian w jego otoczeniu; dotyczy to również całego procesu pójścia do łóżka i zasypiania. Dlatego do codziennych czynności będzie należało na przykład ułożenie zabawek w odpowiedniej kolejności, odpowiednie ułożenie poduszek i wybranej przez dziecko zabawki, z którą będzie zasypiało, przeczytanie w odpowiedniej kolejności bajek, wysłuchanie tych, a nie innych kołysanek na dobranoc. Rytuały mogą zacząć dotyczyć również kąpieli i związanych z tym czynności. Każde dziecko w tym wypadku ma swoje indywidualne upodobania, mniej lub bardziej zaskakujące. Zobacz też: Oswajamy nocne strachy dziecka Uprość wieczorne czynności Nie wolno zwalczać wieczornych rytuałów dziecięcych, ponieważ jest to naturalny sposób każdego dziecka na zaśnięcie bez stresu i w sposób naturalny. Jedynym sposobem, dzięki któremu można sobie pomóc i przyspieszyć pójście dziecka spać, jest uproszczenie czynności związanych z kąpielą, rozbieraniem się do kąpieli, kładzeniem się spać. Nie powinniście również wprowadzać nowych pomysłów mających przyśpieszyć zaśnięcie, ponieważ mogą one stać się kolejnym obowiązkowym rytuałem. Poczekaj, aż dziecko dorośnie Im dziecko starsze, tym zasypianie staje się łatwiejsze. Z czasem, gdy dziecko ma 3-5 lat, zaczyna wystarczać przeczytanie ściszonym głosem spokojnej bajki, włączenie kojącej muzyki. Jedyne, czego dobrze jest unikać, to pozwalanie dziecku na głośną zabawę tuż przed snem; może ona zakłócić spokojne położenie się do łóżka i zaśnięcie. Starsze dzieci, czyli w wieku 4-5 lat, lubią w łóżku przed snem same się pobawić, pooglądać książki i samemu zgasić sobie światło. Nie trzeba zmieniać takich upodobań, jeżeli do tej pory się sprawdzały. Czasami dziecko wyraża chęć porozmawiania z mamą i tatą o swoich przeżyciach, marzeniach i problemach. Jest to bardzo dobry moment na spokojną rozmowę. Zobacz też: 10 prawd i mitów o śnie malucha
Pobudka: 5 rano. Masz dziecko-skowronka? Zmień to!
Dla niemowlaka zasada jest prosta: skoro on już jest wyspany, to jego mama na pewno też! Nie masz już sił na pobudki nad ranem? Zobacz, jak je wyeliminować.
Niemowlętom szkoda czasu na spanie. Tyle jest przecież ciekawych rzeczy do oglądania, tyle nowych miejsc do odkrycia... Jeśli jednak budzisz się wykończona, jeśli na radosne poranne nawoływanie dziecka reagujesz naciąganiem kołdry na głowę, jeśli codziennie wstajesz o godz. 5:00 tylko po to, żeby poukładać klocki ze dzieckiem (przysypiając co chwila), przeczytaj nasze rady. Może twoje niemowlę nie zacznie sypiać do 10:00, ale jest duża szansa, że zacznie wstawać choć godzinę później. A godzina dla wykończonej mamy jest na wagę złota. Jak to złoto zdobyć? Oto sprawdzone pomysły mam rannych ptaszków. Kładź niemowlę trochę później wieczorem Trudno – albo rybki, albo akwarium. Nie można mieć wszystkiego. Kąpiesz dziecko około godz. 19:00, a potem tylko go karmisz i błyskawicznie zasypia? No to nie możesz się dziwić, że czuje się wypoczęty już o godz. 5:00. A może spróbujesz położyć go pół godziny później? Pewnie tak od razu nie przestawi się na późniejsze wstawanie, ale po kilku dniach sytuacja powinna się zmienić. Pamiętaj jednak, by nie przesadzić w drugą stronę. Jeśli zaczniesz dziecko kłaść zbyt późno, będzie trudniej mu zasnąć. Uwaga! Poznaj metody usypiania dzieci z najsłynniejszych poradników dla rodziców – szybkie streszczenie! Skróć drzemki dziecka w ciągu dnia Małe dziecko potrzebuje dużo snu i to nie tylko w nocy, ale też w dzień. Jeśli jednak drzemki przedłużają się lub jest ich za dużo, niemowlę jest wypoczęte i nie musi już tyle spać w nocy. Co robić? Gdy dziecko odpoczywa kilka razy w ciągu dnia, spróbuj zrezygnować z jednej drzemki, najlepiej tej najpóźniejszej. Jeśli sypia 1-2 razy dziennie, spróbuj skrócić czas jego drzemek. Nie wprowadzaj jednak żadnych gwałtownych zmian, bo niewyspane w ciągu dnia dziecko może zasnąć wczesnym wieczorem. A wtedy pobudka skoro świt murowana. Przygotuj pokój do spania: wywietrz, zacień… Najpiękniejsze sny przychodzą wtedy, kiedy śpi się w komfortowych warunkach. Wtedy aż nie chce się wstawać. Co zrobić, by dziecku dobrze się spało? Przede wszystkim wywietrz jego pokój (najlepiej zostaw uchylone okno na całą noc, pamiętaj tylko, by dziecko było dobrze ubrane). Świeże powietrze i temperatura 18-20 stopni C to idealne warunki do nocnego odpoczynku. Poza tym zasłoń okna: promienie słoneczne obudzą nawet największego śpiocha, a co dopiero energicznego smyka. Zastanów się też, czy przypadkiem dziecka nie budzi poranny hałas dochodzący z ulicy (np. śmieciarki opróżniającej kosze). Możesz go trochę zagłuszyć, np. włączając na noc nawilżacz powietrza. Jeśli nie masz takiej możliwości, zastanów się, czy nie kłaść swojego dziecka w innym pokoju. Zostaw zabawki w łóżeczku – jeśli maluch ma już 6. miesięcy Zrób to jednak dopiero po zaśnięciu smyka, bo zamiast kłaść się spać, może zacząć się bawić. Kiedy dziecko rano zobaczy ukochaną lalę, jest szansa, że nie od razu będzie domagać się mamy. Przez 15-20 minut jest w stanie bawić się samo, a ty złapiesz chwilkę snu. Zobacz, jak zmniejszyć ryzyko SIDS, czyli śmierci łóżeczkowej. Nie śpiesz się z podejściem do łóżeczka Kiedy dziecko zawoła Cię o 5:00 rano, zamiast zrywać się natychmiast nieprzytomna z łóżka, odczekaj jeszcze kilka minut. Bywa, że dziecko odzywa się jedynie kontrolnie, ale kiedy nie słyszy odzewu, po prostu zaczyna zajmować się sam sobą (bawi się swoimi rączkami, misiem, lalą). Płacze? Wejdź cichutko do jego pokoju, przytul go, ale nic nie mów. Bo może to tylko zły sen, dziecko za chwilę się uspokoi i jeszcze choć na chwilę zaśnie. Nie karm od razu po obudzeniu Bywa, że maluchy budzą się i wołają mamę, bo wiedzą, że zaraz dostaną jeść. Jeśli jednak nie od razu podasz dziecku śniadanie, jest szansa, że przestanie się budzić tylko dlatego, że ma apetyt na małe co nieco. A wtedy zacznie wstawać później.
Twoje dziecko nie przespało jeszcze ani jednej nocy w swoim łóżeczku? Ten tekst jest dla Ciebie.
Moja córka w pierwszych miesiącach życia miała kolkę, budziła się w nocy, zaczęła spać ze mną w łóżku. Karmię ją piersią i wygodniej było mi mieć ją przy sobie. Teraz ma 13 miesięcy i skutek jest taki, że nie przespała w swoim łóżeczku ani jednej nocy. Ostatnio marudzi, kręci się, a później zaczyna płakać. Myślałam, że rosną jej ząbki, jednak lek przeciwbólowy nic nie pomógł. Jaka może być przyczyna takiego zachowania Asi? Proszę również o kilka skutecznych rad, jak przerwać karmienie piersią. Wieczorem, gdy położę się obok córki, nie ma mowy, aby nie dostała swojego ukochanego cycusia. Bardzo dobrze, że nadal karmi Pani córkę piersią. Pokarm matki jest w pełni wartościowy, również w drugim roku życia dziecka. Dokarmianie w nocy jest jednak niepotrzebne. Trzeba mieć przygotowaną herbatkę ziołową i tylko nią poić córeczkę. Jeżeli pozwoli Pani Asi, aby pierś mamy była na każde zawołanie, to będzie wielokrotnie i bezwzględnie dopominała się cycusia w nocy, nawet kilkadziesiąt razy. Takie przyzwyczajenie naprawdę trudno zmienić. Jedyna rada to – mama idzie spać do drugiego pokoju, a z dzieckiem „męczy się” przez kilka kolejnych nocy tata lub babcia. Późnym wieczorem można nakarmić małą zupką, aby nie odczuwała głodu. Jest taka magiczna prawidłowość, że spokój rodziców zawsze udziela się dziecku. Spokoju nie można udawać, bo maluch wyczuje każdy fałsz. Czasami trzeba głęboko westchnąć i nie walczyć z dzieckiem, ale i nie ulegać wszystkim jego zachciankom. Tutaj potrzebny jest pewien dystans, żeby zauważyć autentyczną potrzebę dziecka. Proszę na wszystko popatrzeć jakby z boku, jak postronny obserwator, co nie oznacza, że mniej będzie Pani kochała swoje maleństwo. Odpowiada: Andrzej Malinowski, pediatra.
Nie wystarczy, położyć dziecko do łóżka. Żeby chciało w nim zostać, trzeba użyć sprytu.
Dopóki Twoja pociecha była kilkumiesięcznym szkrabem, łatwiej znosiłaś zarwane noce. Teraz szukasz sposobu, by skutecznie ukrócić wieczorne wybryki, próby wychodzenia z łóżeczka i nawoływanie. Jak to zrobić radzi psycholog Krystyna Zielińska. Dlaczego dziecko nie chce spać? Gdy starasz się zbyt szybko osiągnąć upragniony cel, zaczynasz wprowadzać w życie każdy pomysł, który przychodzi ci do głowy. Zamiast tego postaraj się uważnie obserwować dziecko i przeanalizuj jego plan dnia. Pomoże ci to zrozumieć, co sprawia, że trudno mu usnąć lub jest niespokojne w nocy. Może malec jest skory do zabawy po tym, jak późno dostał jeść? Jeśli tak, przesuń porę karmienia. Gdy marudzi, bo nie napił się przed zaśnięciem, podawaj mu wodę przed snem. A czy nie śpi gorzej po długiej zabawie, za to łatwiej po spacerze? Jeśli wszystko, co zakłóca mu sen, wyeliminujesz spokojnie i konsekwentnie, na efekty nie będziesz długo czekać. Wieczorne szaleństwa zakazane Czy pozwalać dziecku na szaleństwa z tatą przed snem? Lepiej nie - odpowiada psycholog Krystyna Zielińska. Aktywne zabawy nie powinny odbywać się tuż przed porą pójścia do łóżka. Utrudniają bowiem dziecku zaśnięcie. Poza tym zmęczony maluch nie potrafi skończyć zabawy. A kiedy zostanie położony do łóżeczka, jeszcze długo ją przeżywa. Może się zdarzyć, że zacznie płakać ze zmęczenia, ale jednocześnie będzie wstawać, domagać się czegoś innego niż leżenie. Dwu-, trzylatek sam nie potrafi nazwać, czego chce, ale jest coraz bardziej rozdrażniony sytuacją. By spokojnie zasnął, musi się wyciszyć. Wprowadź wyciszające rytuały Wieczorem staraj się stopniowo wyciszać malucha. Zapowiadaj koniec zabawy, a potem zorganizuj wspólne sprzątanie klocków. Zachęć go do dłuższej kąpieli, która rozluźnia i uspokaja. Jeśli ogląda telewizję, zadbaj, by tego nie przedłużał. Zobacz też: Oglądanie telewizji przed snem utrudnia zasypianie! Stały wieczorny rytm jest dla dziecka bardzo ważny, bo je uspokaja. Z dwulatkiem możesz ustalić, czy woli, żebyś czytała mu bajkę, rozmawiała z nim, czy tuliła go. Określcie, jak długo to będzie trwało (ile stron przeczytasz, jak długo będziesz coś opowiadać). Nie rezygnuj z tych rytuałów, nawet gdy jesteś bardzo zajęta lub zmęczona, ale też nie zmieniaj ich na każdą prośbę dziecka. Nie wprowadzaj również takich zwyczajów, które będą trudne do utrzymania, np. codziennego masażu czy noszenia na rękach. Jeśli malcowi przypadnie do gustu ten sposób usypiania, trudno ci będzie się z niego nagle wycofać. Poznaj upodobania dziecka Układając dziecko do snu, możesz zadbać nie tylko o to, by było mu wygodnie i ciepło. Ono ma też inne potrzeby. Potrzebuje spokoju. Łóżeczko nie może stać blisko radia, telewizora ani przy ścianie, za którą pracuje lodówka, pralka czy inny sprzęt gospodarstwa domowego. Lubi się przytulić. Dopilnuj, by maluch zawsze miał w łóżeczku ukochaną przytulankę, a jego pościel nie była szorstka. Chce mieć swobodę ruchu. Piżamka musi być wygodna, raczej obszerna niż obcisła. Sprawdź, czy nic go nie uwiera. Woli, gdy nie jest ciemno. Dziecko czuje się bezpieczniej, gdy ma zapaloną lampkę, uchylone drzwi, odsłonięte okno. Odczuwa głód. Przed snem podaj mu np. sycącą kaszkę lub banana. Bywa spragniony. Jeśli maluch nie jest karmiony piersią, daj mu niesłodzoną wodę. Trzylatkowi postaw kubeczek na stoliku przy łóżku. Nigdy nie ograniczaj napojów.
Jeśli maluszek śpi razem z rodzicami, nie tylko gorzej się wysypia, ale i nie daje pospać rodzicom. Przedstawiamy sposób przekonania dziecka do spania we własnym łóżeczku.
Jeśli maluszek śpi razem z rodzicami, nie tylko gorzej się wysypia, ale i nie daje pospać rodzicom. Przedstawiamy sposób przekonania dziecka do spania we własnym łóżeczku. Rodzice lubią spać razem ze swoimi pociechami. To niezwykle przyjemne i – zwłaszcza przy karmieniu naturalnym – wygodne. Przy piersi maleństwo łatwo usypia, a ciepło matczynego ciała daje mu poczucie komfortu i bezpieczeństwa. Po co więc przenosić je do pustego i zimnego, ale własnego łóżeczka? Z jednego ale bardzo ważnego powodu - spanie z dzieckiem jest przyczyną jego problemów ze snem. Wykazuje je połowa śpiących z rodzicami maluchów i tylko siedem procent dzieci mających własne łóżeczko. Te pierwsze usypiają z wielkim trudem i niechętnie, często budzą się w nocy (niekiedy nawet kilkanaście razy!), a potem nie potrafią same zasnąć. Ich sen jest bardzo płytki i może zostać przerwany przez najmniejszy hałas. W efekcie przesypiają mniej godzin, niż jest to właściwe dla ich wieku. A dziecko niewyspane, to dziecko niespokojne i nadmiernie pobudzone. W dodatku zaburzony sen może powodować zaburzenia wydzielania hormonu wzrostu, który w największych ilościach produkowany jest w pierwszych godzinach snu. Jeśli Twoje dziecko właśnie się urodziło, najlepiej oprzeć się pokusie brania go do małżeńskiego łóżka albo zrezygnować z tego nie później niż po kilku tygodniach. W przeciwnym razie dzidziuś szybko zasmakuje spania przy piersi mamy i niełatwo z tego zrezygnuje. Z czasem nie uśnie inaczej jak tylko wtulony w matczyne ciało lub kołysany na rękach, a usypianie będzie ciągnęło się w nieskończoność. W dodatku czując w pobliżu tę, która je karmi, maluszek będzie Cię budził kilka razy w nocy domagając się jedzenia. Specjaliści do spraw snu przekonują, że warto jak najszybciej nauczyć dziecko spać we własnym łóżeczku i samodzielnie usypiać. Niestety, proponowane przez nich metody wydają się okrutne i trzeba być naprawdę zdeterminowanym, by wcielić je w życie. Pocieszające jest to, że stosując się ściśle do ich instrukcji, można to zrobić w zaledwie kilka dni. Jeśli jednak nie jesteś na to gotowa, lepiej na razie daj sobie spokój, bo prawdopodobnie i tak nie będziesz w stanie doprowadzić do szczęśliwego finału, a wysyłając dziecku niespójne komunikaty umęczysz i jego i siebie. [CMS_PAGE_BREAK] Krok pierwszy Zaprojektuj scenografię Wybierz te elementy, które niemowlę skojarzy ze spaniem. Może to być łóżeczko, ciepła kołderka, smoczek (jeśli go używa) oraz... coś zupełnie nowego, co od tej pory będzie mu zawsze towarzyszyło podczas snu. Może to być przytulanka lub kocyk, które będą w łóżeczku zawsze, gdy maleństwo się obudzi. Przez kilka pierwszych miesięcy życia dziecka wygodnie jest postawić łóżeczko w pokoju rodziców, potem można przenieść je do pokoiku dziecka pod warunkiem jednak, że będziecie słyszeć jego wołanie. Krok drugi Ustal wieczorny rytuał To bardzo ważne, by wieczorem wszystko odbywało się w tej samej kolejności – dzięki temu maleństwo szybko nauczy się, co nastąpi za chwilę i łatwiej to akceptuje. Powtarzalność daje mu poczucie bezpieczeństwa. Zacznij od ustalenia godziny, o której Twoje dziecko ma być położone i staraj się jej przestrzegać. Stwierdzono, że dzieci najłatwiej zapadają w sen między godz. 20.00 a 20.30 zimą i między 20.30 a 21.00 latem, ale Twoja pociecha może mieć nieco inne przyzwyczajenia i - jeśli są rozsądne - warto je uwzględnić. Kąpiel rozluźnia, możesz więc właśnie od niej zacząć wieczorne rytuały. Po kąpieli nakarm maluszka, ale zrób to w innym pokoju niż jego sypialnia. Według autorów poradnika „Uśnij wreszcie” (Edward Estevill i Sylvia de Bejar) należy oddzielać od siebie „sfery” jedzenia i snu. Gdy maluszek jest najedzony, pobaw się z nim przez 5-10 minut, starając się go wyciszyć i ukoić do snu – przytulaj, kołysz, śpiewaj, szepcz do uszka czułości, opowiedz lub przeczytaj bajkę. Krok trzeci Połóż dziecko do łóżeczka Nadszedł czas na premierę – ułóż swoje niemowlę w łóżeczku, razem z jego nową przytulanką, smoczkiem i tym wszystkim, co od tej pory będzie mu towarzyszyło każdej nocy. Gdy maluch nie chce leżeć i siada lub staje w łóżeczku, pozwól mu na to. Przygotuj się na gwałtowny sprzeciw – dziecko wcale nie zamierza zgodzić się „bez walki” na tę przeprowadzkę. Głaskaj je czule i łagodnie, ale stanowczo wytłumacz, że od dziś razem z misiem (lub inną przytulanką) będzie spało w swoim łóżeczku. Maleństwo nie musi rozumieć Twoich słów, ważny jest ton głosu – zdecydowany i czuły zarazem. Po krótkim czasie (ok. 30 sekundach) pożegnaj je czule, życz „słodkich snów”, zgaś światło i wyjdź z pokoju zostawiając za sobą lekko uchylone drzwi. [CMS_PAGE_BREAK] Krok czwarty Wytrzymaj jedną minutę Oczywiście to jeszcze nie koniec. Najgorsze dopiero przed Tobą. Twój ukochany skarb będzie Cię wołał, płakał, krzyczał, tupał, a Ty... będziesz wysłuchiwać tego ze ściśniętym sercem stojąc pod drzwiami. Ale nie martw się - pierwszego dnia będziesz do niego często zaglądać, tak by maluch nie czuł się opuszczony i porzucony. Na początku wejdź po minucie tej rozpaczy. Choć teraz wydaje Ci się to łatwe, w rzeczywistości będzie to najdłuższa minuta w Twoim życiu. Wejdź do pokoju (lub - jeśli Ty kojarzysz się dziecku z karmieniem - wyślij tatę). Bez wyjmowania z łóżeczka pogłaszcz pocieszająco, wyszepcz „Bardzo cię kochamy. Masz tu swojego misia, smoczka. Śpijcie razem w swoim łóżeczku ”. W tym momencie masz do wyboru dwie drogi 1. Nie czekając, aż dziecko zaśnie, wyjdź z pokoju i przejdź do „kroku piątego”. 2. Jeśli czujesz, że nie jesteś w stanie znieść płaczu swojego maleństwa i nie przeszkadza Ci to, że musisz je usypiać – pozostań z dzieckiem w pokoju i pomagaj mu zasnąć delikatnym kołysaniem lub nuceniem albo poproś o to tatę. Przygotujcie się jednak na głośny i długi płacz, bo maluch – tak jak dotychczas – będzie chciał się do Was przytulić. Wytrzymajcie i nie wyjmujcie go z łóżeczka. Gdy maluch uśnie przejdźcie do kroku szóstego (nocne pobudki), a gdy po kilku lub kilkunastu dniach przyzwyczai się do nowych porządków – będziecie mogli zrobić trudny krok piąty. Krok piąty Spróbuj znieść więcej Teraz żałosne zawodzenie będzie prawdopodobnie jeszcze głośniejsze. To bardzo trudne, ale jeśli chcesz naprawdę nauczyć dziecko usypiać we własnym łóżeczku, wytrzymaj tym razem trzy minuty, zanim ponownie do niego wejdziesz, by - jak poprzednio - przez krótką chwilkę go pocieszyć. Jeśli po upływie tego czasu maleństwo dalej płacze, a tak zapewne będzie, odczekaj już pięć minut, a potem postępuj dokładnie tak samo jak poprzednio. Od tej chwili za każdym następnym razem odczekajcie (Ty lub tata dziecka) pięć minut. Ważne jednak, by pierwszego dnia nie przedłużać tego czasu – dziecko nie powinno poczuć się opuszczone. Zacznie natomiast rozumieć, że bez względu na to, jak głośno będzie płakać, rodzice nie wezmą go do swojego łóżka. Zanim jednak uśnie, zmęczone tą trudną lekcją, mogą minąć nawet dwie godziny. Na szczęście po kilku dniach będzie już usypiać samo bez żadnych protestów. [CMS_PAGE_BREAK] Krok szósty Przygotuj się na nocne pobudki To jeszcze nie koniec trudnej nocy. Leżąc w nowym łóżeczku maleństwo zapewne przebudzi się po kilku godzinach i zacznie płakać. Półroczny maluch jest w stanie przespać noc bez karmienia, ale domaga się go, ponieważ uwielbia przytulać się do mamy i do tego był dotychczas przyzwyczajony. Jeśli ulegniesz i wyjmiesz go z łóżeczka, cała wieczorna lekcja będzie stracona, bo dziecko zorientuje się, że musi tylko długo i głośno płakać, by się wydostać i zacznie to robić z jeszcze większą determinacją. Dlatego pocieszaj je tak, jak robiłaś to przy usypianiu (jeśli wybrałaś opcję A - przestrzegaj odstępów między odwiedzinami – najpierw czekaj minutę, potem trzy, a każde kolejne wejście opóźnij o pięć minut). Niestety, tych kilka pierwszych nocy nie prześpisz, ale za to już po tygodniu wyśpisz się za wszystkie czasy. Uwaga! Jeśli Twoje maleństwo to jeszcze noworodek, karm je tyle razy, ile potrzebuje, ale już dwu-, trzymiesięcznemu szkrabowi wystarczą dwa karmienia, a starszemu - jedno. Daj mu więc pierś lub butelkę, a jeśli wciąż będzie się budził postępuj jak podczas wieczornego usypiania. Krok siódmy Wytrwaj jeszcze kilka dni Pierwsza noc już za Wami. To musiało być upiornie trudne, ale jeśli się udało, szkoda byłoby zmarnować swój i dziecka wysiłek. Drugi i trzeci dzień mogą być jeszcze przepłakane, ale potem powinno już iść łatwiej. Wraz z upływem dni wydłużają się kolejne odstępy między „odwiedzinami” rodziców (sprawdź je w poniższej tabeli), dzięki czemu dziecko uczy się, że nie zostało opuszczone, ale płaczem nic nie osiągnie. Powoli zaczynie więc godzić się z sytuacją i po około siedmiu dniach uśnie samo we własnym łóżeczku bez większych protestów i smacznie prześpi noc. Powodzenia! Oto wskazówka po ilu minutach płaczu dziecka rodzice powinni wejść i je pocieszyć każdego kolejnego dnia: Dzień pierwszy: 1 - 3 - 5 - 5 Dzień drugi: 3 - 5 - 7 - 7 Dzień trzeci: 5 - 7 - 9 - 9 Dzień czwarty: 7 - 9 - 11 - 11 Dzień piąty: 9 - 11 - 13 - 13 Dzień szósty: 11 - 13 - 15 - 15 Dzień siódmy: 13 - 15 - 17 - 17 (na podstawie poradnika „Uśnij wreszcie” Edwarda Estevill i Sylvi de Bejar) Gdy dziecko płacze, zawsze upewnij się, czy: - nie jest chore, - nie jest mu zbyt chłodno lub zbyt ciepło, - nie przeszkadza mu brudna pieluszka, - ostatnie karmienie zaspokoiło jego głód.
Gdy maleństwo zaczyna spędzać z Wami coraz więcej nocy, wspólne łóżko staje się za ciasne. Ale zanim dziecko przeniesie się na własny materac, mijają miesiące, a czasem... lata.
Gdy maleństwo zaczyna spędzać z Wami coraz więcej nocy, wspólne łóżko staje się za ciasne. Ale zanim dziecko przeniesie się na własny materac, mijają miesiące, a czasem... lata. Łóżko rodziców to dla malucha ważne miejsce. W ramionach mamy i taty szuka ukojenia, gdy coś je boli, nie może zasnąć, przestraszy się, ma złe sny. Z czasem spędza tam coraz więcej nocy. Przyjemność po porodzie Pewnie wszystko zaczęło się tuż po porodzie. Przez pierwsze miesiące maleństwo budziło się o różnych porach, chciało często jeść, bywało marudne, miewało kolki. A Wy byliście niewyspani, więc woleliście uniknąć nocnego wstawania. Bliski kontakt pomagał Wam obojgu. Wzmacniał Twoje uczucia macierzyńskie i uspokajał maluszka, który słysząc znajome z okresu płodowego bicie serca mamy, czuł się bezpieczniej. Mając dziecko przy sobie, mogłaś je szybciej utulić i nakarmić. Niepostrzeżenie przyzwyczailiście się do wspólnego spędzania nocy. Większość niemowląt, szczególnie gdy są karmione piersią, śpi przy boku swojej mamy. Kiedy maleństwo jest spokojniejsze, młode mamy upewniają się, że słusznie postępują i lepiej radzą sobie z nową rolą. Niektóre dzieci początkowo nie mają nawet własnego łóżeczka albo korzystają z niego tylko w dzień. Takie rozwiązanie wydaje się oczywiste, naturalne i bardzo przyjemne. Pociecha dla starszego malca A może w Waszym łóżku zrobiło się tłoczno, dopiero kiedy wróciłaś do pracy? Może czując się winna, że zbyt wcześnie opuściłaś maleństwo, starałaś się je często karmić w nocy? Gdy pobudki stawały się coraz bardziej męczące, zrezygnowałaś z odnoszenia dziecka do łóżeczka. Początkowo oboje potrzebowaliście takiej bliskości. Z czasem zaczęłaś się zastanawiać, jak malucha od tego odzwyczaić. Częstym gościem w łóżku rodziców jest też starsze dziecko. Wślizguje się w nocy pod kołdrę po kryzysie spowodowanym chorobą, pójściem do przedszkola, pojawieniem się rodzeństwa, dłuższą rozłąką. Od czasu do czasu jest to miłe, ale regularne nocne odwiedziny przerywają Wasz sen, potęgując zmęczenie. Uczą też dziecko, gdzie jest najprzyjemniej spać. Może Ty również tego chcesz? Jeśli w ciągu dnia nie spędzasz z dzieckiem zbyt dużo czasu, nadrabiasz to kontaktem w nocy. To wygodne rozwiązanie. Wymyślanie bajek i zabawy w sklep wymagają większej aktywności, pomysłowości, cierpliwości niż przytulenie dziecka. [CMS_PAGE_BREAK] Razem czy osobno? Pozwalając maluchowi spać w małżeńskim łóżku, pamiętaj, że powinnaś uzgodnić to z mężem. Gdy macie odmienne zdanie, nie sprzeczajcie się. Porozmawiajcie o tym, traktując odwiedziny dziecka jako coś przejściowego, z czego się wyrasta. Jeśli jako dziecko przytulałaś się wieczorami do mamy, rozumiesz, jaka to przyjemność, więc jesteś skłonna do większych ustępstw na rzecz swojej pociechy. Sama też lubisz (albo dopiero polubisz), gdy zaspany synek lub córeczka przychodzi do Was nad ranem. A może jesteś przekonana, że zasypianie we własnym łóżku to ważna umiejętność, której trzeba nauczyć dziecko jak najwcześniej. Cóż, racja jak zwykle leży pośrodku. Maluch potrzebuje zarówno bliskości z rodzicami, jak i udanych prób samodzielnego zasypiania. Ważne są też Wasze odczucia. Ono czy on Obecność dziecka w małżeńskim łóżku ogranicza bliskość między rodzicami. Trudno bowiem o czułość i intymność, gdy obok śpi maluszek. I nie chodzi jedynie o seks, ale także o wspólne rozmowy, pieszczoty i poczucie, że najważniejszą parę w rodzinie tworzy kobieta i mężczyzna. Jest to ważne także dla rozwoju dziecka. Twoja więź z nim nie powinna przytłaczać miłości małżeńskiej. Kiedy dziecko śpi obok mamy, pogłębia się ich związek o co młody tata może być zazdrosny. Niekiedy czuje się odsunięty na bok, ale nie zawsze o tym mówi. Początkowo marzy raczej, by móc się wreszcie wyspać. Czasem pragnie spokoju (gdy maluch często płacze) albo wygody (jeśli łóżko jest zbyt wąskie). Niektórzy zdesperowani ojcowie przenoszą się na kanapę, pozostawiając w małżeńskim łóżku mamę z niemowlęciem. O ile takie rozwiązanie początkowo bywa pomocne, na dłuższą metę nie jest korzystne. Gdy tak się dzieje, impulsem do zmiany bywa dopiero pogorszenie stosunków małżeńskich. Rozstania nadszedł czas Rozłąka z maluszkiem może być początkowo trudna dla Was obojga. Ale stopniowe rozluźnianie fizycznej bliskości z mamą jest dla dziecka czymś naturalnym i potrzebnym. Dwulatek, który traktuje łóżko rodziców jak własne – tam układa się po kąpieli i czeka na mamę – jest mniej niezależny niż jego rówieśnik, który wskakuje tam nad ranem. Nawet jeśli dziecko budzi się w Waszym łóżku, powinno zasypiać we własnym. Pomóż mu je polubić i spraw, by czuło się tam wygodnie i bezpiecznie. Gdy maluch przyzwyczai się do Waszej bliskiej obecności w nocy, będzie protestował przy każdej próbie położenia go do jego łóżeczka. Wtedy nie jest łatwo wytrwać w postanowieniu zmiany. Ale warto próbować. [CMS_PAGE_BREAK] Sześć kroków do własnego łóżeczka Jeżeli zdecydujesz, że dziecko powinno usypiać we własnym łóżeczku, postępuj tak, by maluch nie poczuł się odrzucony. Opuszczenie tak ważnego miejsca jak łóżko rodziców to dla niego duża zmiana i strata. Zacznij dopiero wtedy, gdy sama będziesz przekonana o potrzebie rozstania. 1. Wprowadź nowe wieczorne rytuały, które nie będą kojarzyły się z wchodzeniem do Waszego łóżka. Poproś męża, by to on przebierał dziecko w piżamkę i kładł je do snu. 2. Zrezygnuj w tym czasie z innych ważnych zmian. Odstawienie od piersi, pójście do przedszkola, Twój powrót do pracy dodatkowo zakłócają poczucie bezpieczeństwa. 3. W trudnych chwilach wspieraj i pocieszaj malucha. Staraj się być czuła, pomimo niewyspania. Ono teraz bardzo tego potrzebuje. 4. Bądź konsekwentna, ale nie surowa. Wyjaśniaj dziecku, że odtąd będzie spało w swoim łóżku. Nie zmieniaj tej decyzji, ani nowych wieczornych rytuałów. 5. Zaproponuj maluchowi inną formę bliskiego kontaktu: baraszkowanie na podłodze, częstsze przytulanie się w ciągu dnia. Wieczorem posiedź przy nim, nim zaśnie. 6. Pozwalaj dziecku położyć się czasem z Wami, np. rano, ale nie zgadzaj się, by zasnęło. Niech wie, że Wasze łóżko nadal jest dla niego bezpiecznym azylem. Agata Teleżyńska
Noworodki często przesypiają dnie a nocami ożywiają się i czuwają. Taki stan rzeczy utrzymuje się zwykle kilka tygodni.
Noworodki często przesypiają dnie, a nocami ożywiają się i czuwają. Taki stan rzeczy utrzymuje się zwykle kilka tygodni. Pomieszanie dnia z nocą jest normalnym zjawiskiem, dziecko potrzebuje czasu, by się przestawić - w końcu dziewięć miesięcy spędziło w zupełnych ciemnościach. Co robić? Aby pomóc maleństwu nauczyć się odróżniać dzień od nocy, trzymaj się poniższych zasad: - ograniczaj czas spania dziecka w dzień, niech przesypia trzy-cztery godziny; - gdy w ciągu dnia malec nie śpi, zajmuj go zabawą, mów do niego, nie odcinaj od zwykłych odgłosów dnia - dzwonków telefonu, szumu na ulicy...; - kiedy zbliża się noc, zaciemnij pokój, mów szeptem, zadbaj, by wokół panował spokój; - postępuj tak samo, jeśli maluch obudzi się w nocy, a Ty np. będziesz go karmić - nie zapalaj wtedy światła, zadbaj o ciszę wokół. Źródło: H. Murkoff, A. Eisenberg, S. Hathaway B.S.N., Pierwszy rok życia dziecka, Warszawa 2006