Przebieg porodu – etapy i fazy porodu naturalnego
Przebieg porodu u każdej kobiety może wyglądać nieco inaczej ze względu na jej uwarunkowania fizjologiczne, czy to, który raz rodzi. Poród naturalny dzieli się na kilka etapów, a każdy z okresów porodu – od czasu rozwarcia do urodzenia łożyska – może się różnić czasem trwania u poszczególnych kobiet.
Jak przebiega poród naturalny? Dzieli się on na kilka etapów – mogą one łącznie trwać kilka godzin albo nawet ponad dobę. Powinnaś jak najwięcej wiedzieć o kolejnych okresach i składających się na nie fazach porodu. Dzięki temu będziesz umiała lepiej sobie poradzić podczas rodzenia i zrozumieć, co się dzieje z twoim ciałem w danym momencie. Spis treści: Przebieg porodu: etapy i fazy I okres porodu - rozwarcie szyjki macicy II okres porodu - parcie III okres porodu - urodzenie łożyska lV okres porodu Jak złagodzić ból w czasie kolejnych faz porodu? Do jakich komplikacji może dojść podczas porodu? Przebieg porodu: etapy i fazy porodu Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz ciąży Czytaj więcej Etapy porodu obejmują przemiany, jakie następują w ciele rodzącej od początku rozwierania się szyjki macicy do urodzenia dziecka i wydalenia łożyska. Składają się na nie 4 okresy i 2 fazy porodu. Najdłuższa część porodu przypada na fazę utajoną w pierwszym okresie porodu, najtrudniejsza do zniesienia na fazę aktywną. Co trzeba o nich wiedzieć? Wyróżnia się 4 okresy porodu. W pierwszym rozwiera się szyjka macicy do pełnego rozwarcia, w drugim następuje parcie i urodzenie dziecka, w trzecim urodzenie łożyska, a w czwartym nowo narodzone dziecko kładzione jest na brzuchu mamy w kontakcie skóra do skóry. I okres porodu – rozwarcie szyjki macicy Zaczyna się gdy pojawią się pierwsze skurcze porodowe. Są one sygnałem, że dziecko rozpoczęło pokonywanie drogi na świat, w związku z czym powoli rozwiera się szyjka macicy. Faza wczesna porodu (utajona) – skurcze są rzadkie i niezbyt bolesne. Może się zdarzyć, że zaczną się w nocy i je prześpisz – to dobrze. Pod koniec tej fazy rozwarcie szyjki macicy dochodzi do 3-4 centymetrów, co może zająć kilka godzin. Faza aktywna porodu – trwa 3–4 godziny. Szyjka macicy rozwiera się do 10 centymetrów (osiąga tzw. pełne rozwarcie). Jest ci coraz trudniej – skurcze porodowe są częstsze i dłuższe, a przerwy między nimi krótsze. Najpierw występują co 3–4 minuty i trwają 40–60 sekund, a potem wzmagają się – pojawiają się co 2-3 minuty i trwają 60-90 sekund. Możesz mieć wrażenie, że nie ma między nimi przerw. Każdy ma okres największej siły, tzw. szczyt. Pamiętaj, by prawidłowo oddychać – dzięki temu będzie ci łatwiej i dziecko będzie lepiej dotlenione. Możesz przyjmować dowolne pozycje, np. spacerować, skakać na piłce, kręcić biodrami, wejść pod prysznic. Coraz częstszym skurczom mogą towarzyszyć inne dolegliwości: nudności, wymioty, biegunka. Kiedy rozwarcie osiąga 7-8 centymetrów, przychodzi moment krytyczny, nazywany też „kryzysem 7 centymetra”. Może ci się zdawać, że nie dasz rady. Możesz krzyczeć na męża albo będziesz chciała natychmiast wracać do domu. To normalne! Gdy ten krytyczny moment nastąpi, do finału już blisko. W końcu poczujesz, że skurcze słabną – zbliża się etap parcia. II okres porodu – parcie Trwa 1-2 godziny. Przy pełnym rozwarciu (na 10 centymetrów) poczujesz się tak, jakbyś bardzo chciała się wypróżnić. Zaskoczy cię silna potrzeba parcia, ale postaraj się nie robić tego za wcześnie – położna tobą pokieruje, podpowie, kiedy zacząć przeć. Gdy wyjdzie główka dziecka, dalej będzie już „z górki”. Reszta ciałka powinna pojawić się w ciągu jednego, najwyżej dwóch skurczów partych. III okres porodu – urodzenie łożyska To najkrótszy i najprzyjemniejszy okres porodu. Dziecko jest już z tobą! Musisz tylko urodzić łożysko. Czujesz parcie, ale nie jest ono zbyt dotkliwe. Ten etap trwa nie dłużej niż 30 minut. Najczęściej w tym czasie przecinana jest pępowina tuż po ustaniu tętnienia. lV okres porodu Trwa pierwsze 2 godziny po porodzie lub minimum 4 godziny po porodzie zabiegowym drogą pochwową. W tym czasie położna ocenia stan ogólny kobiety, kontroluje obkurczania się macicy oraz zaopatruje urazy kanału rodnego. Dziecko zostanie położone na twojej klatce piersiowej. Położna w tym czasie dokona oceny w skali APGAR. Jeżeli twój maluch urodzi się w dobrym stanie – kolejne 2 godziny spędzi przy tobie w kontakcie „skóra do skóry”. Jest to czas na pierwszą próbę przystawienia malucha do piersi. Po zakończeniu IV okresu porodu zostaniesz spionizowana, możesz wtedy pójść pod prysznic i się przebrać. Maluch zostanie zważony, zmierzony i zostaną wykonane pozostałe standardowe procedury. Jak złagodzić ból w czasie kolejnych faz porodu? Nawet gdy będzie ci się wydawało, że skurcze nie mają końca, a przerw między nimi prawie nie ma, możesz sporo uczynić, aby bolało mniej. Zmieniaj pozycje porodowe – pomaga chodzenie, kucanie, klęczenie. Kołysz biodrami, usiądź na piłce. Prawidłowo oddychaj – tzn. torem przeponowym tak, by unosił się brzuch, a nie klatka piersiowa. Szybciej oddychaj w czasie skurczu, wolniej i głębiej pomiędzy skurczami. Weź kąpiel lub prysznic – strumieniem wody polewaj bolesne okolice albo zanurz się w ciepłej wodzie w wannie. Włącz muzykę – to działa relaksująco, możesz kołysać się w jej rytm. Słuchaj instynktu – ty wiesz najlepiej, co cię ukoi. Rób to, co natura ci podpowiada. Jeśli chcesz np. skulić się w sobie, otul się kocem i poproś położną o przygaszenie światła. Poproś o znieczulenie porodu – Najlepiej omówić to przed porodem. Ból się zmniejszy, ale będziesz czuła skurcze i świadomie uczestniczyła w porodzie. Do jakich komplikacji może dojść podczas porodu? Komplikacje nie są bardzo częste, ale lepiej wiedzieć, co może się wydarzyć. Brak postępu porodu. Kiedy rozwarcie szyjki macicy nie będzie postępować, dostaniesz kroplówkę z oksytocyną. To hormon uwalniany przez organizm w czasie porodu. Czasem trzeba go dodać, aby zmusić macicę do skurczów i by szyjka zaczęła się rozwierać. Gdy to nie pomoże, lekarz może zdecydować o cięciu cesarskim. Niedotlenienie dziecka. Dochodzi do niego np. gdy dziecko jest okręcone pępowiną. Akcja serca płodu jest monitorowana podczas porodu. Gdy pojawią się nieprawidłowości, lekarz przyspiesza poród lub wykonuje cięcie cesarskie. Poród zabiegowy. Przeprowadza się go przy użyciu próżnociągu lub kleszczy. Dziś stosuje się je rzadko, tylko gdy zagrożenie nastąpi w chwili, kiedy główka dziecka jest w kanale rodnym i jest za późno na cesarkę. Przebicie pęcherza płodowego. To zabieg bezbolesny, stosuje się go w sytuacji, gdy przed wyparciem dziecka pęcherz jeszcze nie pękł. Zwykle lekarze czekają, aż dojdzie do samoistnego pęknięcia. Zobacz też: Najlepsze i najgorsze pozycje na I okres porodu. Jak długo będzie trwał poród? Jak przygotować plan porodu – wzór Konsultacja merytoryczna mgr Malwina Sierzan Położna środowiskowa, pedagożka, doradczyni chustonoszenia. Przygotowuje kobiety do porodu, wspiera mamy w opiece nad noworodkiem
Jak wygląda 10 cm rozwarcia w trakcie porodu? Właśnie tak!
Podczas porodu ciało kobiety wykonuje wręcz niewiarygodne rzeczy. To jedno zdjęcie to najlepszy tego dowód. Zobacz!
Jak będzie wyglądał mój poród? To pytanie na ogół przez całą ciążę towarzyszy przyszłym mamom, oczekującym maleństwa. Niestety nikt nie jest w stanie dać im wyczerpującej odpowiedzi, gdyż każdy poród to bardzo indywidualna sprawa. Ale z pewnością im więcej wiemy o tym, jak on przebiega, tym bardziej czujemy się bezpieczne, gdyż nic tak nie burzy spokoju, jak lęk przed nieznanym. Więc jeżeli zastanawiasz się, jak wygląda rozwarcie szyjki macicy w trakcie porodu, ten tekst jest dla ciebie! Kluczowe 10 centymetrów Amerykańskie Centrum Urodzenia (Birth Center SCV) z Santa Clarita przygotowało dla ciężarnych kobiet specjalne tablice edukacyjne, które idealnie obrazują proces rozwierania się szyjki macicy w trakcie porodu. Jej rozwarcie odgrywa kluczową rolę w trakcie naturalnych narodzin dziecka. Szybciej i mniej boleśnie przebiega u kobiet, które już urodziły wcześniej dziecko. Dla mam rodzących po raz pierwszy rozszerzenie się szyjki macicy często może trwać wiele długich godzin. Pod wpływem skurczów macicy dochodzi do stopniowego rozwierania się szyjki, mierzonego w centymetrach lub palcach (jeden palec to w przybliżeniu 2 cm). W momencie, kiedy szyjka zaniknie i osiągnie 10-centymetrowe rozwarcie, organizm kobiety gotowy jest do następnego okresu porodu, czyli wyparcia dziecka na zewnątrz. Proces skracania się i rozszerzania szyjki macicy to bolesny okres porodu, w czasie którego kobiety często dochodzą do granic wytrzymałości. Szczególnie krytyczny jest 7 centymetr, kiedy wielu rodzącym wydaje się, że nie mają już siły, aby wydać na świat dziecko. Ciało kobiety stworzone do niesamowitych rzeczy I właśnie ta tablica doskonale ilustruje, dlaczego rodzące kobiety "zasługują na wszystko". Tablica fachowa nazywa się wykresem dylatacyjnym, na którym za pomocą otworów różnej wielkości (odpowiadającym rzeczywistemu rozwarciu się szyjki) zobrazowano proces rozszerzania się szyjki macicy, centymetr po centymetrze. "Tak wygląda 10 centymetrów - po prostu idealny dla tej małej główki" - napisano w poście na Facebooku pokazującym tablicę. Centrum wykorzystuje tablice jako instrument edukacyjny, aby pomóc pokazać kobietom, przez co przechodzi ich szyjka macicy w trakcie porodu. Chodzi o to, aby przyszłe mamy zrozumiały, na czym polega istota porodu. Z reguły przygotowując się do niego, skupiamy się na kompletowaniu wyprawki dla maleństwa, torby do szpitala, nie mając często do końca pojęcia, co nas czeka na sali porodowej. Taka tablica dobrze to obrazuje. To także jeszcze jeden dowód na to, do jakich niesamowitych rzeczy jest stworzone ciało przyszłej mamy. Każda kobieta podczas porodu chciałaby, aby pełne rozwarcie szyjki macicy nastąpiło jak najszybciej. Niestety przebieg narodzin dziecka rządzi się swoimi prawami. Wszystkie mamy własne historie naszych porodów - piękne, pełne emocji, czasami niestety dramatyczne, z chwilami niepokoju i strachu o dziecko. Każda z nich jest wyjątkowa, osobista i zostanie z nami do końca życia. Czy wasze porody były krótkie, czy też długie? Podzielcie się w komentarzach wspomnieniami. Źródło: scarymommy.com
Korki na mieście, rozładowany telefon, ważny mecz... Dlaczego mężczyźni nie pojawiają się na porodówkach?
Jeden na pięciu mężczyzn nie był przy partnerce w trakcie porodu, a co dziesiąty przegapił narodziny dwójki lub więcej dzieci. To wnioski płynące z najnowszych badań. Dlaczego ojcowie nie docierają na porodówki?
Serwis dla rodziców ChannelMum.com przeprowadził badanie, które miało sprawdzić, z jakich powodów mężczyźni z reguły nie towarzyszyli rodzącym partnerkom podczas porodów. Przepytano w tym celu grupę 2000 rodziców. Wyniki są dość zaskakujące! Co powstrzymuje mężczyzn przed obecnością na sali porodowej? Według naukowców najbardziej popularnymi powodami, dla których tatusiowie nie uczestniczyli w narodzinach swoich dzieci, były korki na mieście, zobowiązania w pracy lub przebywanie poza granicami kraju. Niestety zdarzało się i tak, że ojcowie nie mogli być na porodówce, bo sami przebywali akurat w szpitalu z powodu choroby lub urazu. Jeden na stu ojców ominął moment narodzin dziecka, ponieważ… w tv leciał jego ulubiony mecz! 12 proc. mężczyzn przyznało, że nie mogli przybyć do szpitala, ponieważ nie dostali wiadomości o tym, że ich partnerki już rodzą. Co dziesiąty natomiast zwyczajnie nie został wpuszczony na salę porodową, ponieważ jego rodząca partnerka sobie tego nie życzyła. Co robi mężczyzna na porodówce? Ankietowani, którym udało się przybyć do szpitala na czas, przyznawali, że oczekiwanie na narodziny dziecka od strony ojca również nie jest łatwą sprawą. 43 proc. obecnych ojców mówiło, że czuło się wówczas bezużytecznymi, a 24 proc. przerażonymi. Spacer po pokoju, wyjście na papierosa czy wypróbowanie gazu rozweselającego to stałe rytuały porodowe przyszłych ojców. Oczywiście panowie starali się też pomagać rodzącym partnerkom. Najważniejsze powody braku obecności ojca na porodówce Serwis na podstawie odpowiedzi mężczyzn przygotował zestawienie 18 najczęstszych przyczyn braku ojca przy narodzinach dziecka. Oto co mówili tatusiowie: Nie chciałem tam być. Utknąłem w korku na drodze. Nie dostałem telefonu, że akcja porodowa już się zaczęła. W telewizji był ważny mecz piłki nożnej. Byłem w szpitalu. Nie wiedziałem, że poród już się zaczął. Partnerka nie chciała, żebym z nią był. Byłem za granicą. Kiedy jechałem do szpitala, zepsuł mi się samochód. Byłem w podróży służbowej. Utknąłem na naprawdę ważnym spotkaniu z klientem. Zamiast do szpitala, poszedłem do pubu. Nie chciałem widzieć partnerki cierpiącej. Oglądałem rugby. Byłem na treningu sportowym. Były opóźnienia w komunikacji publicznej. Rodzice nalegali, żebym nie był przy porodzie. Nie miałem zasięgu w telefonie / padła mi bateria. Zobacz też: "Im głośniej krzyczała, tym mocniej waliło mi serce" - poród okiem taty Poród to dopiero początek rodzicielstwa Siobhan Freegard z ChannelMum.com poradziła wszystkim mężczyznom, którym nie udało się być przy porodzie, mimo że bardzo tego chcieli, by tego nie rozpamiętywali i nie traktowali jako porażki. Powiedziała: „Poród to dopiero początek życia z dzieckiem. Najważniejszą rzeczą jest okazywanie mu miłości w całym jego życiu”. A jak było u was? Rodziłyście same czy z partnerami? A może towarzyszył wam ktoś inny, np. mama, siostra, doula? Źródło: independent.co.uk
Tak wygląda poród! 10 najpiękniejszych zdjęć z porodu w 2016 roku
Surowe, intymne i prawdziwe, dlatego tak piękne – takie są najlepsze zdjęcia z porodu w 2016 roku. Zobacz je wszystkie i wybierz najlepsze!
Mówi się, że kobieta po porodzie nie pamięta bólu, dlatego decyduje się na kolejne dziecko. Poród to nie tylko ból. To dziesiątki emocji, które towarzyszą mamie i osobom, które stoją przy jej boku. Zdjęcia, które zaraz zobaczycie, wyrażają wszystkie te emocje, których czasem nie można nazwać słowami. Tak wygląda poród Te zdjęcia poruszają dlatego, że są prawdziwe. Pokazują relację mamy z dzieckiem i z partnerem, pokazują wysiłek, który kobieta musi włożyć w urodzenie dziecka i radość, której doświadcza, kiedy pierwszy raz trzyma w ramionach swoje nowo narodzone dziecko. Poród, naturalny czy przez cesarskie cięcie, to intymne doświadczenie, które ma w sobie wiele naturalnego piękna. Zobaczcie galerię 10 najpiękniejszych, najbardziej fascynujących i wzruszających zdjęć z porodu w 2016 roku. Które ze zdjęć podoba wam się najbardziej? Zobacz także: O takim porodzie marzy każda z nas! [CMS_PAGE_BREAK] [CMS_PAGE_BREAK]
Czy twoja figura ułatwi ci urodzenie dziecka?
Twoja figura ułatwi czy utrudni wydanie dziecka na świat? Patrzysz w lustro i obawiasz się, co cię czeka na sali porodowej? W tym wypadku trzeba spojrzeć jednak gdzie indziej, bo najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.
Marta jest matką trójki dzieci. Dwóch synów i córeczkę urodziła fizjologicznie - bez znieczulenia, bez komplikacji, bez dużego wysiłku i bardzo szybko. Patrząc na Martę raczej trudno powiedzieć, że jest stworzona do rodzenia – średni wzrost, szczupła sylwetka, niemal chłopięca figura nijak mają się do obiegowej opinii, zgodnie z którą to rozłożyste biodra albo też wysoki wzrost ułatwiają poród. Co zatem o tym przesądza? Pokaż kotku co masz w środku Na to, czy poród będzie przebiegał gładko, nie wpływa sylwetka, którą podziwiamy w lustrze, ale budowa wewnętrzna. O tym, czy sprzyja ona rodzeniu dzieci, wypowiedzieć się może prowadzący ciążę ginekolog. W swojej ocenie kieruje się dwoma najważniejszymi wskaźnikami. Pierwszy – to wielkość miednicy kostnej, czyli bardzo ważnej części kanału rodnego. Drugi – wielkość główki płodu, która musi dopasować się do miednicy, aby dziecko zaczęło pokonywać drogę na świat (jest szacowana m.in. na podstawie badania USG). Do oceny wymiarów zewnętrznych miednicy lekarz używa specjalnego przyrządu – miednicomierza. Nie bez znaczenia jest jeszcze jedna rzecz – to elastyczność więzadeł macicy. Czy biodra mogą być za wąskie? Wąskie biodra nie muszą oznaczać, że kanał rodny jest zbyt ciasny dla dziecięcej główki. Na szczęście dzieci w okresie życia płodowego zazwyczaj dostosowują się do przestrzeni, jaką dysponują w brzuchu mamy. Rzadko zdarza się, aby kobieta drobnej budowy nosiła w brzuchu bardzo duże dziecko. Jego wielkość staje się problemem tylko wtedy, gdy pojawi się wspomniana dysproporcja między główką a kanałem rodnym, czyli jej rozmiar sprawia, że się w nim nie mieści (to tzw. niewspółmierność porodowa miednicowo-główkowa). W takich przypadkach poród zwykle kończy się cesarskim cięciem. Ale o cesarce mogą przesądzać również: nieprawidłowości w budowie miednicy – na przykład macica jest ścieśniona. schorzenia ortopedyczne – cesarka czeka przyszłą mamę, która ma dysplazję stawu biodrowego, utrudniającą naturalny poród albo poważne wady kręgosłupa. W takich sytuacjach decyzję o rodzaju porodu podejmuje lekarz prowadzący ciążę, kierując się opinią badającego przyszłą mamę ortopedy. Drobna mama = małe dziecko? Niekoniecznie. Wielkość dziecka nie musi zależeć od wzrostu i gabarytów jego mamy. Drobna kobieta może urodzić większe dziecko niż wysoka i dobrze zbudowana, dlatego w ciąży nie warto przejmować się komentarzami dotyczącymi rozmiarów brzucha i porównaniami sylwetki z figurami innych ciężarnych. Metodą „na oko" nie można ocenić wielkości płodu. Oszacować może ją tylko lekarz, który podczas kolejnych ciążowych wizyt kontroluje powiększanie się macicy (sprawdza wysokość jej dna). Wielkość płodu można również ocenić podczas kolejnych badań USG. Warto pamiętać jednak, że są to zawsze wartości szacunkowe. O czym świadczy duży brzuch? Mamy, które mocno przytyły podczas ciąży, obawiają się, że urodzą bardzo duże dziecko. Nie zawsze jednak przyrost ciążowych kilogramów idzie w parze z dużą masą płodu. Duży brzuch może świadczyć o zupełnie innym problemie – wielowodziu, czyli nadmiarze wód płodowych. Zdarza się, że kobiety z dużym przyrostem wagi rodzą maleńkie dzieci. Dzieje się tak, ponieważ o wielkości potomka w dużej mierze decydują cechy dziedziczne, a dodatkowo także to, czy kobieta przez dziewięć miesięcy dobrze się odżywia (je dla dwojga, a nie za dwoje), wysypia się, spaceruje, gimnastykuje, nie pali i unika silnych przeżyć. Nie tylko parametry Nawet idealna sylwetka, doskonała budowa miednicy i niezbyt duża główka dziecka same w sobie nie ułatwią i nie przyspieszą narodzin dziecka. Ważne jest również dobre przygotowanie do porodu, znajomość pozycji, które ułatwiają rodzenie, empatyczny personel na sali porodowej, bliska osoba wspierająca i pozytywne nastawienie do tego, co ma się wydarzyć. Czytaj też: Zwężona miednica a rodzaj porodu Jak rośnie brzuch i waga w ciąży? Pozycje, w których poród boli mniej Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
4 rzeczy o porodzie, które mogą cię zaskoczyć
Masz za sobą zajęcia w szkole rodzenia, ileś przeczytanych poradników i wydaje ci się, że o porodzie wiesz już niemal wszystko? Oto kilka ważnych rzeczy, o których być może nikt nie zdążył ci jeszcze powiedzieć.
1. Zanik skurczów porodowych po przyjeździe do szpitala Są regularne, coraz dłuższe i bardziej intensywne, a przerwy między nimi trwają coraz mniej. Po krótkiej naradzie ustalacie więc, że czas jechać do szpitala. W samochodzie nabierasz pewności, że to była dobra decyzja – skurcze nie ustępują, ale wręcz się nasilają. Gdy jednak wchodzicie do szpitala i ustawiacie się w kolejce do izby przyjęć, te słabną, wręcz zanikają. Co się dzieje? Przecież nie mogłaś aż tak się pomylić, czułaś wyraźnie skurcze porodowe. Były wręcz książkowe! Masz rację – nie pomyliłaś się. To rzeczywiście były skurcze porodowe, które... rozeszły się po kościach po dotarciu do szpitala. Specjaliści nazywają to zjawisko efektem izby przyjęć, ponieważ to właśnie ona, a właściwie stres spowodowany zmianą miejsca, ponosi winę za zatrzymanie akcji porodowej. Powoduje on, że w organizmie mającej rodzić kobiety rośnie poziom adrenaliny – hormonu, który niekorzystnie wpływa na pierwszy okres porodu, osłabiając skurcze. Co można zrobić? Czasem warto nawet wrócić do domu na kilka godzin i poczekać, by w stwarzających poczucie bezpieczeństwa warunkach poród rozkręcił się na dobre. Można także zostać w szpitalu i "nakłonić" macicę do skurczów. W jaki sposób? Można delikatnie drażnić brodawki sutkowe (powoduje to wydzielanie się oksytocyny, która pobudza macicę do skurczów). Skuteczne może też okazać się chodzenie po schodach tam i z powrotem albo przenoszenie ciężaru ciała z jednej nogi na drugą (na jednej klęczysz, a druga jest w wykroku). Sprawdź: Co wiesz o porodzie. 2. Brak postępu porodu z powodu... obecności męża To nie żart! Obecność na sali porodowej ojca dziecka może rzeczywiście spowalniać, a nawet zahamować akcję porodową (przypomnijmy, że brak postępu porodu może być wskazaniem do wykonania cesarskiego cięcia). Dzieje się tak wtedy, gdy mężczyzna jest źle nastawiony psychicznie do wspólnego porodu, ponieważ np. ma poczucie, że został zmuszony do bycia przy narodzinach swego potomka. Jak to możliwe? Niezadowolenie męża czy partnera wzmaga po prostu stres u rodzącej, a to spowalnia skurcze. Mechanizm jest podobny jak przy "efekcie sali porodowej": stres – rosnący poziom adrenaliny w organizmie rodzącej kobiety – osłabienie skurczów. Jaki z tego morał? Że jeśli twój mąż czy partner nie chce z jakichś powodów być przy narodzinach waszego dziecka, a tobie na tym bardzo zależy, to koniecznie mu o tym powiedz. Może argument, że będziesz się czuła bezpieczniej, że bardzo chcesz, by był wtedy przy tobie, zadziała? Jednak nie nalegaj, nie stawiaj pod ścianą i ostateczną decyzję zostaw jemu. Dowiedz się: Jak wygląda poród rodzinny w oczach taty. 3. Lakier na paznokciach na porodówce? To nie najlepszy pomysł Poczucie, że dobrze wyglądają, większości kobiet poprawia samopoczucie i dodaje pewności siebie. Bez wątpienia i jedno, i drugie przyda się każdej ciężarnej. A jednak lepiej, jeśli przed godziną zero zrezygnujesz z malowania paznokci. Jeśli będziesz miała manikiur, musisz liczyć się z tym, że już na izbie przyjęć zostaniesz poproszona o zmycie lakieru z jednego z paznokci. Chodzi o to, by położna prowadząca poród mogła obserwować płytkę paznokciową (a dokładnie – jej kolor). To najprostszy i najszybszy sposób na dostrzeżenie pierwszych objawów odwodnienia organizmu. Może więc przynajmniej lakier bezbarwny? Weź pod uwagę, że na pokrytym nim paznokciu inaczej załamują się promienie światła. To również może utrudniać położnej zadanie. 4. Ulubione dżinsy muszą jeszcze poczekać, niestety... Kobieta traci w czasie porodu około 7 kilogramów. Tyle mniej więcej ważyło w sumie dziecko, płyn owodniowy, łożysko. Jeśli więc przytyjesz w ciąży niewiele, np. 10–11 kilogramów, to właściwie od razu po porodzie możesz ulec złudzeniu, że... masz taką samą figurę, jak przed dziewięcioma miesiącami. Dlaczego więc nie zażądać od męża, by przywiózł ci ulubione wąskie dżinsy, które czekały tak długo w szafie i za którymi tak bardzo się stęskniłaś? Przecież masz już serdecznie dość ciążowych ciuchów! A jednak to nie najlepszy pomysł. Musi minąć jeszcze trochę czasu (w najbardziej optymistycznej wersji kilka tygodni), byś mogła cieszyć się figurą sprzed ciąży. Dlatego lepiej, by mąż przywiózł ci do szpitala nieco luźniejsze ubrania, choć już niekoniecznie ciążowe... Sprawdź: Ile możesz przytyć w ciąży.
Tak rodzimy! Nie do wiary, jak wielkiego dzieła dokonujemy!
Zaciskający ból - kolejna fala skurczy nadchodzi, a ty jesteś w … lesie? Zapomnij o straszeniu bólem porodowym! Sprawdź, jak niezapomniana podróż nas czeka!
Chwila dla ciebie: włącz muzykę, którą lubisz, usiądź wygodnie, weź 3 głębokie oddechy (wydech powinien być dwukrotnie dłuższy niż wdech) i zacznij czytać tekst. Otwierasz oczy i widzisz las. Wielki ogromy, nieznany ci las. Czy wejść do niego? Nawet gdybyś chciała się cofnąć, czujesz, że nie dasz rady, że ciągnie cię do niego jakaś niewidzialna, niezwykła siła. Musisz wejść, nie ma odwrotu. Boisz się, bo nie wiesz, czy jest on gęstym, ciemnym lasem, gdzie za każdym drzewem czyha coś groźnego, czy może bajkowo zielonym terenem pełnym przepięknych saren, intensywnie granatowych jagód i ciepłego mchu, po którym wspaniale stąpa się bosymi stopami. Patrzysz na drzewa i z jednej strony ogarnia cię radość związana z nową przygodą, wyzwaniem, a z drugiej czujesz lęk przed nieznanym. Czujesz jednak, że musisz już iść, że nie możesz dłużnej czekać. Wszystkie twoje zmysły wołają "Wejdź!", więc robisz pierwszy krok i... Drzewa są blisko siebie, ale na tyle, że dajesz radę iść dalej. Stąpasz powoli, ostrożnie, choć nie da się uniknąć nadepnięć na szyszki czy zadrapań gałęziami. Czujesz jednak, że te przeszkody nie są w stanie powstrzymać cię przed stawianiem kolejnych kroków. Idziesz dalej, dalej... Chcesz biec, bo czujesz, że na końcu czeka na ciebie coś wspaniałego, niepowtarzalnego, niesamowitego. Drzewa jednak robią się coraz gęstsze. Nie możesz iść tak szybko, jak na początku. Początkowe podekscytowanie mija wraz z kolejną przeszkodą. Twoje ciało zaczyna odczuwać zmęczenie. Nie wiesz, ile już kilometrów przeszłaś, ani jak długa droga cię jeszcze czeka. Słyszysz jednak, jak twój wewnętrzny głos woła "Idź dalej!". Teraz musisz być coraz bardziej skupiona na sobie i na pracy z własnym ciałem, by dać radę przecisnąć się między niezwykle ciasno znajdującymi się drzewami. W dodatku teren z nizinnego zaczyna się wznosić i wiesz, że najgorsze jeszcze przed tobą, bo musisz pokonać górę. Czujesz zmęczenie. Zaczyna ogarniać cię lęk, że nie dasz rady dojść do końca drogi. Masz wiele wątpliwości, czy podróż zakończy się sukcesem. Niestety nie możesz już wrócić. W miejscu, w którym jesteś, zaczyna być zimno. Las jest na tyle gęsty, że słońce pawie nie jest w stanie przedrzeć się przez drzewa, robi się więc coraz ciemniej. - Po co ja tu szłam? - myślisz. Zobacz też: Podzielcie się mamuśki wrażeniami z porodu Zaczynasz wątpić we własne siły. Nie wiesz, jak udaje ci się stawiać kolejne kroki. Ogarnia cię zniechęcenie, zagubienie, rezygnacja. Czujesz, że to dla ciebie zbyt wiele. Gdy już masz się zatrzymać, poddać się, zza wzgórza wyłania się promień światła, blask, który dodaje ci siła i pozwala pokonać własne słabości. Wznosisz się na wyżyny własnych słabości i pokonujesz je, bo wiesz, że koniec twej drogi jest bliski. Zaczynasz iść coraz szybciej w stronę światła. Las staje się coraz rzadszy. Łatwiej ci przechodzić między drzewami. Czujesz niezwykły przypływ energii i gotowość do działania. Biegniesz! Nie czujesz już uderzających cię gałęzi, nie przeszkadzają ci żołędzie, szyki, po których stąpasz. Słyszysz głos, który wzywa cię do siebie. Nie rozumiesz słów, ale jego ciepło i spokój, który z niego płynie dodaje ci sił. Biegniesz ile sił w nogach. Światło staje się coraz jaśniejsze, piękniejsze, coraz bliższe. Zatrzymujesz się na sekundę przed wejściem w nie, gdy nagle wyłania się z niego pomocna dłoń i wciąga cię w najpiękniejsze miejsce na ziemi. Całe zmęczenie znika. Czujesz wszechogarniająca radość, spokój. Wiesz, że ten moment nie potrwa wiecznie, więc cieszysz się każdą jego sekundą. Nie da się opisać słowami euforii, którą czujesz. Była to najcięższa podróż, jaką w życiu odbyłaś, ale było warto. Zobacz też: Wiemy, co wpływa na to, jak urodzimy!
Plan ciąży i porodu + wzór do wypełnienia
Według nowych standardów okołoporodowych, powinnaś razem z ginekologiem ułożyć swój plan ciąży, a potem porodu. Zabierz go, gdy przyjdziesz do szpitala rodzić.
Plan porodu i plan ciąży możesz sporządzić już w czasie pierwszych wizyt ciążowych u ginekologa. Plan ciąży powinien zawierać wszystkie odwiedziny lekarza prowadzącego i badania. Warto zapytać, jakie objawy powinny zaniepokoić i kiedy trzeba się zgłosić na dodatkową wizytę. Dla lekarza sporządzenie wspólnie z kobietą planu porodu jest bardzo ważne, bo część odpowiedzialności za przebieg ciąży bierze wtedy ona na siebie – sama będzie wielu rzeczy pilnować. Plan porodu i korzyści z nowych standardów okołoporodowych Byliśmy ostatnim państwem w Europie, w którym nie było standardów porodu naturalnego. Powodowało to, że opieka nad kobietą była bardzo różna różna w różnych szpitalach. Teraz to ujednolicono, dzięki nowym standardom okołoporodowym. Podczas porodu i po nim mama jest traktowana indywidualnie. W planach porodu bywają i takie prośby: chcę, żeby było przyciemnione światło, chcę słuchać muzyki. A co, jeżeli w tym szpitalu to niemożliwe? Przy wyborze szpitala warto porozmawiać na ten temat – najlepiej na ok. cztery tygodnie przed porodem. Czasem szpital nie jest w stanie zapewnić wszystkiego, co kobieta by chciała. Ale na pewno można zrobić to, by np. lekarz zawsze pukał do sali, w której są pacjentki, żeby drzwi na korytarz były zamknięte i by nie rozmawiać przy innych osobach na intymne tematy kobiety. A niestety często jeszcze wygląda to tak: obchód, goście, sześć pań w sali, i z każdą lekarz rozmawia o jej intymnych problemach. A wszyscy słuchają. Tak nie może być, to jest łamanie praw kobiet. Żeby to zmienić, nie trzeba pieniędzy czy nakładów z NFZ. View oEmbed on the source website Pacjent stał się partnerem personelu medycznego. W nowych standardach okołoporodowych znalazły się też takie sformułowania, jak: „personel powinien przedstawić się, gdy kobieta przychodzi do szpitala rodzić”. Bo nic nie stoi na przeszkodzie, by tak było. Lekarze szybko zrozumieją, że takie zmiany są w ich interesie, ponieważ jeśli będą pracować zgodnie z takimi standardami, my, pacjentki, będziemy do nich wracać. Niestety, nie ma oficjalnego dokumentu (podobnego np. do karty ciąży), jak powinien wyglądać plan porodu. Przedstawiony niżej został opracowany w szpitalu Medicover. Możesz się nim posłużyć przy opracowaniu własnego. Napisz go ze swoim lekarzem! Wydrukuj Twój plan porodu » Zobacz też: Czy warto zapisać się do szkoły rodzenia? Pierwsze objawy porodu: czy to już? Skurcze przepowiadające - jak je rozpoznać?
Jak przebiega poród? Poznaj kolejne okresy porodu.
Każdy poród wygląda inaczej, jednak na podstawie długoletnich obserwacji i wiedzy lekarzy i położnych wyodrębniono trzy okresy, charakterystyczne dla każdej akcji porodowej. Sprawdź, co cię czeka i jak ulżyć sobie w bólu.
Pierwszy okres porodu – faza rozwierania Jak sama nazwa wskazuje, pierwsza faza porodu to czas, kiedy powiększa się rozwarcie szyjki macicy. Do tego dochodzą coraz częstsze i bardziej bolesne skurcze. Rozwarcie mierzone jest w centymetrach lub palcach – jeden palec to w przybliżeniu 2 cm. Przy 5 centymetrach rozwarcia, skurcze macicy trwają około 30-40 sekund. Gdy rozwarcie szyjki wynosi od 5 do 8 centymetrów, skurcze zwykle występują co 3-4 minuty i trwają około 40-60 sekund. Z upływem czasu siła każdego skurczu jest coraz większa. Szyjka macicy wciąż się rozwiera. Skurcze występują co 2-3 minuty. Dopóki szyjka nie osiągnie całkowitego rozwarcia, nie powinnaś przeć. Gdy rozwarcie szyjki macicy wynosi 10 centymetrów, Twój organizm jest gotowy do następnego okresu porodu. Jeszcze tylko trochę wysiłku i przytulisz swoje nowo narodzone maleństwo... Jak możesz sobie pomóc? oddychaj w trakcie każdego skurczu – przypomnij sobie, czego uczono Cię w szkole rodzenia spróbuj się rozluźniać na ile to możliwe – skorzystaj z kąpieli w wannie lub pod prysznicem, włącz spokojną muzykę nie leż na siłę, ale postaraj się spacerować i przyjmować wygodną pozycję w czasie skurczu – to przyspieszy poród koniecznie staraj się oddawać mocz jeśli wg Ciebie ból jest nie do zniesienia, możesz poprosić o środki znieczulające Sprawdź, jak rozwiera się szyjka macicy. Drugi okres porodu – wypieranie płodu Czas trwania tego okresu zależy od intensywności skurczów macicy i postępu główki w kanale rodnym. Powinnaś odczuwać wyraźny podział na czas skurczu i czas chwilowego odpoczynku. Skurcze parte pojawiają się samoistnie, niezależnie od Twojej woli. Ten przełomowy okres porodu powinien trwać jak najkrócej. Przeciętny czas trwania okresu parcia wynosi od 30 minut do 2 godzin. Skurcze w tym okresie są bardzo silne, pojawiają się co 1 lub 2 minuty i trwają od około 60 do 90 sekund. Podczas parcia mięśnie krocza rozciągają się do rozmiarów obwodu główki dziecka. Niekiedy jednak może się zdarzyć, że krocze zostanie zbyt silnie napięte i, aby nie pękło, dokonuje się jego nacięcia (tuż przed urodzeniem główki dziecka). Zwiększa się wtedy średnica kanału rodnego. Zobacz też: Etapy porodu Jak sobie pomóc? w czasie skurczu mocno przyj przyjmij wygodną pozycję do parcia staraj się współpracować z położną – to przyspieszy i ułatwi moment narodzin maluszka nie przejmuj się swoim wyglądem bądź zachowaniem – nikt na nie nie zwraca uwagi, a ból wiele "usprawiedliwia" odpoczywaj między skurczami nie martw się jeśli pociecha pokaże główkę i cofnie się do kanału rodnego – przy następnym parciu powinno się udać! Trzeci okres porodu – etap łożyskowy Po urodzeniu dziecka przecinana jest pępowina, co decyduje o ostatecznym i definitywnym oddzieleniu dziecka od twojego organizmu. Po 5-10 minutach od urodzenia dziecka, skurcze macicy pojawiają się ponownie, choć – na szczęście – nie są już tak silne i intensywne jak poprzednio. Dzięki tym skurczom urodzisz łożysko, które umożliwiało życie dziecka w macicy. Urodzenie łożyska trwa zwykle od 5 do 30 minut. Gdy wydarzenia porodowe dobiegną końca, możesz cieszyć się narodzonym dzieckiem. Sprawdź, ile trwa poród.
Poród może wiązać się z bólem i ogromnym wysiłkiem. Ale nagroda, jaka cię czeka, jest warta każdej ceny. Tego dnia twoje życie wzbogaci się o wspaniałego człowieka, który pokocha cię całym swym malutkim sercem.
Już niedługo będziesz obserwować, jak twoje dziecko rośnie, raczkuje, stawia pierwsze kroczki i uczy się mówić. Na zawsze zapamiętasz jego pierwszy uśmiech i pierwsze „mama”. Zanim to się stanie, czeka cię niezapomniany, choć – nie oszukujmy się – trudny dzień porodu. Jednak z pewnością dasz sobie radę. Pamiętaj, że po kilkunastu godzinach od pierwszego skurczu maleństwo będzie leżeć obok ciebie, a wtedy ty swoją radością będziesz mogła obdzielić cały świat. Gdy zaczynają się skurcze Na początku poczujesz skurcze tzw. przepowiadające, na szczęście niebolesne i rzadkie. Choć najpewniej zechcesz od razu znaleźć się pod opieką lekarza, postaraj się zostać jak najdłużej w domu. Przejrzyj ostatni raz torbę do szpitala i sprawdź, czy są w niej karta ciąży, dowód osobisty i książeczka ubezpieczeniowa (więcej na temat wyprawy na oddział porodowy przeczytasz na str. 36). Odpoczywaj też „na zapas”. Ten pozytywny bagaż przyda się za kilka godzin. Nie musisz spieszyć się, nawet jeśli poród zacznie się odpływem płynu owodniowego (nazywanego wodami płodowymi). W takim wypadku masz wciąż jeszcze około dwóch godzin, żeby znaleźć się na izbie przyjęć (chyba że płyn będzie miał zielonkawe zabarwienie – wtedy jedź tam od razu!). Gdy skurcze staną się bardzo bolesne i będą powracać co 5–7 minut, poród zaczyna się na dobre. Czas jechać do szpitala. Na izbie przyjęć zostaniesz zbadana przez lekarza (sprawdzi rozwarcie szyjki macicy) i podłączona do KTG. Przed tobą kilka naprawdę niezwykłych godzin. - Wygodna pozycja. Uklęknij na jednej nodze, drugą ugnij i wysuń przed siebie. Rytmicznie przenoś ciężar ciała na nogę z przodu. Oddychaj spokojnie: wychylenie ciała w przód – wdech, powrót do pozycji wyjściowej – wydech. - Co się dzieje z dzieckiem? Aby przecisnąć się przez wąski kanał rodny, główka maluszka musi się zmieścić w szyjce macicy. Na szczęście kości czaszki dziecka są miękkie i jeszcze niezrośnięte, dlatego mogą się wręcz idealnie dopasować do ciasnego przejścia. Przyspieszenie, potem kryzys Po kilku, a nawet kilkunastu godzinach od pierwszego skurczu akcja porodowa znacząco przyspieszy. Teraz możesz poczuć się trochę gorzej – skurcze będą coraz częstsze, dłuższe i bolesne. Jeśli wcześniej nie odszedł płyn owodniowy, stanie się to najprawdopodobniej teraz (wody mogą wypłynąć raptownie albo sączyć się powoli). Spokojnie oddychaj, spaceruj lub kołysz się na piłce. W tym okresie porodu nie powinnaś jeszcze przeć. Cierpliwie czekaj, aż szyjka macicy osiągnie odpowiednią szerokość. Możesz wypić łyk lub dwa wody (wstrzymaj się jednak z jedzeniem na wypadek cesarskiego cięcia. Gdyby do niego doszło, powinnaś mieć pusty żołądek). Kiedy rozwarcie osiągnie 7 cm, najpewniej nadejdzie kryzys. Ból oraz zmęczenie sprawią, że… zaczniesz pakować się z powrotem do domu, krzyczeć na męża, a nawet bać się o życie swoje i dziecka. Oprócz skurczów mogą dokuczać ci wyjątkowo przykre bóle krzyża, nudności, a nawet dreszcze. Na szczęście tych tak rzeczywiście silnych skurczów jest naprawdę mało. Poza tym, teraz prawdopodobnie w ciągu kilku-, może kilkunastu minut rozwarcie osiągnie upragnione 10 cm i zacznie się kolejna faza porodu – parcie. - Wygodna pozycja. Usiądź na piętach i szeroko rozstaw kolana. Dłonie oprzyj na podłodze, wyprostuj ręce w łokciach. Pochyl się nieco do przodu. W czasie skurczu kołysz się lekko do przodu i do tyłu, miarowo oddychając. Ta pozycja jest zalecana kobietom odczuwającym dotkliwy ból. Kiedy jesteś nieco pochylona, szyjka macicy skraca się szybciej. - Co się dzieje z dzieckiem? Maluszek stara się już usilnie wydostać z twojego brzuszka na zewnątrz. Instynktownie pcha główkę­ z całych sił, przekręca barki, pod­kurcza ramionka – żeby jak najlepiej dopasować się do kanału rodnego. [CMS_PAGE_BREAK] Czas na realizację głównego zadania Teraz już wszystko potoczy się naprawdę szybko. Gdy rozwarcie jest pełne, możesz mieć silną potrzebę parcia. Być może poczujesz się tak, jakbyś musiała się wypróżnić, a to dlatego, że schodząca główka dziecka naciska na nerwy. Przed tobą odpowiedzialne zadanie. Maleństwo znajduje się w kanale rodnym i to od ciebie zależy, jak szybko znajdzie się na zewnątrz. W wypieraniu dziec­ka może pomóc ci grawitacja – wystarczy, że zamiast leżeć, przykucniesz z rozwartymi nogami. Jeśli czujesz taką potrzebę, krzycz podczas skurczu – to nieco złagodzi ból, doda sił i uwolni napięcie. Otwarte usta rozluźnią mięśnie, dzięki czemu być może unikniesz nacinania krocza. - Wygodna pozycja. Chociaż najczęściej w polskich szpitalach wciąż rodzimy na łóżku, zapytaj lekarza, czy możesz wypróbować inne pozycje. Uklęknij i rozstaw szeroko nogi. Obejmij również kucającego partnera za szyję i oprzyj się stabilnie o jego ramiona. Takie ułożenie ciała nieco zapobiega pęknięciom krocza, ponieważ nacisk główki dziecka na te okolice jest trochę mniejszy. - Co się dzieje z dzieckiem? Zanim wasz bobas pojawi się na świecie, upłynie jeszcze pewnie około pół godziny. Główka dziecka rodzi się powoli. Gdy wreszcie się wyłoni, pewnie już przy kolejnym skurczu pojawi się reszta ciałka. Nareszcie wielka ulga Maluszek jest już na świecie. Teraz czeka cię już tylko urodzenie łożyska. Na szczęście to parcie, chociaż odczuwalne, nie jest zbyt bolesne. Skurcze są delikatne i najczęściej nie przeszkadzają świeżo upieczonej mamie cieszyć się maleństwem. Gdy wysunie się łożysko, położna cię umyje, a potem zostaniesz przewieziona na salę poporodową. - Wygodna pozycja. Jeżeli do tej pory nie przeniosłaś się na łóżko porodowe, najpewniej zrobisz to właśnie teraz. Ułóż się zatem wygodnie na plecach i przystaw maleństwo do piersi. Ssanie pobudzi skurcze macicy, dzięki czemu łożysko zostanie szybciej wydalone. - Co się dzieje z dzieckiem? Gdy tylko pępowina malca przestanie tętnić, lekarz przetnie ją (może to także zrobić obecny przy porodzie tata dziecka) i opatrzy pępuszek. Bobas zacznie oddychać samodzielnie. Nie zdziw się, jeśli przez pierwsze godziny po narodzinach maleństwo będzie senne i oszołomione. Tak samo jak i ty wykonało ogromną pracę. Spełnienie marzeń o szczęściu Nawet jeśli nie poczujesz od pierwszej chwili miłości macierzyńskiej (wiele kobiet musi przez kilka dni przyzwyczaić się do myśli o byciu matką), tuż po porodzie przepełni cię zapewne obezwładniająca radość i czułość. To zasługa endorfin, hormonów, których potężną dawkę mózg wydziela podczas porodu i tuż po nim. Może jednak stać się i tak, że na razie będziesz zbyt zmęczona, by zacząć się cieszyć. - Wygodna pozycja. Jeszcze przez dwie godziny zostaniesz na łóżku porodowym. W tym czasie lekarz lub położna zszyje twoje krocze (jeśli pękło lub zostało nacięte). Sprawdzi również, jak się obkurcza macica i czy krwawienie z dróg rodnych jest prawidłowe. - Co się dzieje z dzieckiem? Zamiana bezpiecznej macicy na chłodną i rozjarzoną światłami porodówkę to dla dziecka szok. Twoja bliskość doda mu otuchy. Jeśli czujesz się na siłach, poproś, aby szkrab po badaniach i pomiarach został z tobą. Musicie się sobą nacieszyć.
Co się dzieje w drugim okresie porodu, gdy pojawia się główka dziecka?
Wreszcie słyszysz od dawna oczekiwaną wiadomość, że nastąpiło pełne rozwarcie. To, co cię teraz czeka, nie będzie łatwe, ale dasz radę. Na pewno zmobilizuje cię fakt, że twoje dziecko jest tuż-tuż.
Drugi okres porodu trwa ok. 1-2 godzin. Zaczyna się całkowitym rozwarciem, a kończy urodzeniem dziecka i odcięciem pępowiny. W tym czasie główka dziecka musi pokonać kanał rodny. Kiedy będzie coraz bliżej wyjścia, będziesz musiała przeć. Gdy już znajdzie się na dnie miednicy i uciśnie odbytnicę, możesz odczuwać samoistne parcie. W tym czasie ważne jest prawidłowe oddychanie. Możesz brać wdech na początku skurczu i przeć ze wszystkich sił w momencie jego największego nasilenia. W przerwach po parciu oddychaj powoli i głęboko, aby dotlenić dziecko i siebie. Gdy pojawi się główka dziecka Gdy główka jest jeszcze wysoko, możesz rodzić w pozycji stojącej lub kucznej. To sprzyja rozluźnieniu mięśni miednicy, ułatwia przemieszczanie się dziecka, bo działa na nie dodatkowo siła grawitacji. Gdy rodzi się główka, kobieta zazwyczaj układana jest w pozycji półleżącej. Dzięki niej lekarz lub położna, którzy przyjmują poród, mają lepszą kontrolę nad przebiegiem porodu, mogą kontrolować napinanie krocza lub ewentualnie je naciąć. Warto jednak wiedzieć, że ta pozycja jest wygodniejsza dla personelu niż dla rodzącej. Wypychanie dziecka na świat Musisz wyczuć, jak napinać mięśnie. Najtrudniejsze jest wypchnięcie główki dziecka, która stanowi najszerszą część jego ciała. Kiedy wreszcie pojawi się na świecie, możesz czuć ból i pieczenie. Natura doskonale wymyśliła przebieg porodu: ucisk głowy maluszka blokuje zakończenia nerwowe, pełni także funkcję znieczulającą. Gdy pojawi się potylica, nastąpi przerwa w parciu, żeby nie rozerwać krocza. Czasem lekarz lub położna masują je, aby dać czas na naturalne rozciągnięcie. Niekiedy nacina się je, aby powiększyć otwór pochwy. Po następnym skurczu pojawia się cała głowa. Położna oczyszcza nos, buzię i gardło dziecka ze śluzu, by bez przeszkód mogło oddychać. Przy następnych skurczach pojawia się jeden bark, potem drugi i reszta ciała. Nadchodzi czas na odcięcie pępowiny. Jeśli podczas porodu obecny jest tata, lekarz często powierza mu to zadanie. W tym okresie porodu: rozluźnij się, uspokój – to, co najbardziej boli podczas porodu, masz już na szczęście za sobą; zaczynaj przeć, kiedy powie ci położna lub lekarz. Oni wiedzą, w którym momencie skurczu będzie to najbardziej skuteczne; weź głęboki oddech przed każdym parciem i po jego zakończeniu. Kiedy po parciu spokojnie i wolno wydychasz powietrze, w ten sposób również pomagasz swojemu dziecku przesuwać się do przodu; rozluźniaj mięśnie dna miednicy, najbardziej jak potrafisz. Staraj się również nie zaciskać odruchowo mięśni odbytu; staraj się relaksować w krótkich przerwach między skurczami; krzycz, jeśli przynosi ci to ulgę, nie powinnaś się tego wstydzić; nie spiesz się, czasem faza parcia trwa dłużej; poproś o podanie dziecka zaraz po urodzeniu, ze wszystkimi badaniami można chwilę poczekać. Czytaj też: Jak boli poród i kto może narzekać bardziej? 10 rad dla mężczyzny, który uczestniczy w porodzie Dr Preeti Agrawal: Jak oddychać w ciąży i podczas porodu? Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
10 pozycji, w których ból porodowy będzie łagodniejszy
Podczas porodu nie musisz leżeć cały czas na łóżku. Są takie pozycje, w których rodzenie jest mniej bolesne i szybsze. Sprawdź, jakie wybrać na poszczególnych etapach porodu.
Rodząca kobieta instynktownie poszukuje takiego ułożenia ciała, które przyniosłoby jej ulgę, a jednocześnie przyspieszyło poród. Dlatego od najdawniejszych czasów kobiety rodziły podobnie – stojąc, kucając, siedząc lub w klęku. Możesz ułatwić narodziny dziecka dzięki aktywnemu uczestnictwu w akcji porodowej. Oto pozycje do rodzenia, które złagodzą ból porodowy. Pozycje do rodzenia w I okresie porodu Korzystaj z prysznica lub wanny. Ciepła woda zmniejsza ból skurczów, nie zmniejszając jednocześnie ich efektywności. W wodzie rodząca może się lepiej zrelaksować, odprężyć. Pobyt w wodzie obniża również ciśnienie krwi u rodzącej. Z wanny lub prysznica warto skorzystać, gdy skurcze są już wyraźnie odczuwalne, bolesne (ok. 4–5 cm rozwarcia). Efekt znieczulenia pojawi się po około 20 minutach. Jeśli na oddziale nie ma wanny, można skorzystać z prysznica. Należy znaleźć sobie taką pozycję, by woda masowała dolny odcinek kręgosłupa. Można się oprzeć o ścianę, opaść na czworaka lub uklęknąć. Zobacz też: Poród w wodzie – sprawdź, czy warto Usiądź w klęku z pomocą osoby towarzyszącej. Rodząca siedzi na piętach z szeroko rozwartymi kolanami. Przód ciała opiera na kolanach partnera. Pozycja ta przydatna jest w zaawansowanej fazie pierwszego okresu porodu, gdy skurcze macicy są już bardzo silne. Pochylenie ciała do przodu powoduje, że skurcze działają zgodnie z siłą ciążenia, ułatwiając rozwieranie szyjki macicy i szybsze schodzenie główki dziecka (sprawdź, jak rozpoznać skurcze porodowe). Bycie blisko ziemi jest instynktowną potrzebą rodzącej. Dodaje jej pewności siebie, wzmacnia zaufanie do własnej siły i intuicji. Kontakt fizyczny z partnerem zwiększa poczucie bezpieczeństwa. Oprzyj się o piłkę w czasie porodu. Rodząca siedzi w klęku na piętach z szeroko rozstawionymi nogami, opiera się ramionami o piłkę. Relaks w tej pozycji jest bardzo ceniony zwłaszcza przez te kobiety, które w czasie skurczu odczuwają ból w dolnej części pleców. Z tej pozycji można przejść do bardziej aktywnej. Rodząca podnosi się na kolanach, obejmuje od góry piłkę ramionami i turla się na niej w przód i w tył. Delikatny nacisk na dno macicy wzmaga siłę skurczu i „popycha” dziecko w dół do kanału rodnego. Zobacz też: poród w hipnozie łagodzi ból Pozwól się pomasować w przerwie między porodowymi skurczami. Aby masaż był skuteczny, rodząca powinna wybrać najwygodniejszą dla siebie pozycję. Na przykład siedzi na piętach, a górną część ciała opiera swobodnie na worku sako, który łatwo dostosowuje się do kształtu ciała, nie powodując ucisków (sprawdź, jak wygląda sala porodowa). Masaż wykonywany jest przez partnera lub położną w przerwach między skurczami. Należy masować miejsca najbardziej bolesne i napięte, najczęściej są to: dół pleców, ramiona, tylna część nóg, twarz. Zdarza się, że masaż stanowi dla rodzącej zbyt silny bodziec, który zamiast rozluźniać – drażni. Wtedy masujący może ograniczyć się do położenia dłoni na bolące miejsce – to także przynosi ulgę. Zobacz też: co będzie działo się podczas porodu – 3 ważne okresy [CMS_PAGE_BREAK] Pozycje do rodzenia w II okresie porodu Przyj w klęku z pomocą osoby towarzyszącej. Rodząca klęczy na łóżku porodowym z szeroko rozstawionymi nogami. Opierając się o szyję i ramiona stojącego przed nią partnera, obniża pośladki i lekko wypina je do tyłu. Takie ułożenie ciała powoduje mniejszy nacisk wyrzynającej się główki na krocze, co zapobiega ewentualnym pęknięciom i ułatwia jego ochronę (sprawdź, jak urodzić bez nacięcia krocza). Gdy dziecko się urodzi, położna kładzie je pomiędzy rodzicami, przy udach matki. Jest to pozycja spontanicznie wybierana przez kobiety, szczególnie gdy poród postępuje szybko. Zobacz też: dlaczego warto rodzić naturalnie Przyj na boku na łóżku porodowym Kobieta leży na boku z nogami zgiętymi w kolanach. Głowę i tułów ma wysoko podparte, np. poduszkami lub workiem sako. Dodatkowo można unieść górną część łóżka. Czasem w momencie intensywnego wysiłku rodząca dodatkowo podnosi się na łokciu lub chwyta poręczy łóżka. Dla zwiększenia efektywności parcia powinna móc zaprzeć się obiema nogami o łóżko albo o biodro położnej i bark partnera. Ta pozycja jest korzystna, gdy poród postępuje bardzo szybko, ponieważ zwalnia nieco siłę skurczów, ułatwiając położnej ochronę krocza i jego pełną kontrolę, gdy pojawia się potrzeba nacięcia. Zobacz też: dom narodzin – sale porodowe jak ze snu Przyj porodowe w pozycji półsiedzącej. Rodząca siedzi na łóżku z podciągniętymi i mocno zgiętymi w kolanach nogami. Jej plecy powinny być podparte poduszkami, workiem sako lub uniesioną górną częścią łóżka. Kobieta musi mieć oparcie dla nóg, ale – co bardzo ważne – stopy nie mogą być uniesione powyżej pośladków. Dla wzmocnienia siły parcia rodząca często chwyta się poręczy łóżka. Tę pozycję proponuje się ostatnio coraz częściej, jednak dla niektórych kobiet jest niewygodna, bo unieruchamia kość ogonową, powodując dodatkowy ból podczas rodzenia się główki dziecka. Zobacz też: kiedy i jak boli poród Przyj w kucki z pomocą osoby towarzyszącej. Rodząca kuca na płasko opartych stopach z szeroko rozstawionymi nogami. Podpierana jest przez partnera stojącego za nią, który podtrzymuje rodzącą pod pachami. Kobieta może oprzeć się o jego ugięte nogi, aby zachować równowagę. W przerwie między skurczami partner pomaga rodzącej wstać, by mogła rozluźnić nogi. W tej pozycji kanał rodny skraca się i jednocześnie rozszerza, co przyspiesza narodziny dziecka, pozycja ta wymaga również mniej wysiłku ze strony rodzącej. Zobacz też: naturalne sposoby łagodzenia bólu porodowego [CMS_PAGE_BREAK] Przyj w kucki z pomocą osoby towarzyszącej, która siedzi. Rodząca kuca z lekko rozstawionymi nogami. Ciężar jej ciała spoczywa na stopach płasko opartych na podłodze. Ramionami podpiera się o kolana siedzącego na krześle partnera. Po każdym skurczu może wstać, by rozprostować nogi. Jest to najbardziej fizjologiczna i najefektywniejsza pozycja do porodu. Skraca kanał rodny i rozszerza go prawie o jedną trzecią objętości, ułatwiając schodzenie główki. Przy bardziej dynamicznych skurczach krocze pozostaje rozluźnione. Kucanie w początkowej fazie drugiego okresu przyspiesza obniżenie się główki. Zobacz też: Czy znieczulenie zewnątrzoponowe jest konieczne Przyj na stojąco. Kobieta stoi tyłem do męża, jej plecy przylegają do jego klatki piersiowej. Ramionami podtrzymuje on ją pod pachami, tak by w czasie skurczu, uginając nogi, mogła się „zawiesić”. Tacie będzie łatwiej zachować równowagę, gdy również ugnie nogi. Aby wzmocnić oparcie podczas skurczu, może podłożyć zgięte w łokciach ręce pod pachy kobiety i spleść z nią palce. W przerwie między skurczami rodząca powinna rozluźnić nogi, przechodząc do klęku podpartego. Zobacz też: Jak długo będziesz rodzić, czyli ile trwa poród? Czy poród musi boleć? Prawdy i mity o bólu porodowym