Najpiękniejsze wierszyki dla cioci z przedszkola. Nr 1 wzruszy do łez, a nr 8 zapamięta nawet 3-latek
Wierszyk dla nauczyciela przedszkola, wyrecytowany przez uczniów, z pewnością będzie wspaniałą niespodzianką. Sprawdź nasze propozycje wierszyków i rymowanek na zakończenie roku w przedszkolu. Takie rymowane życzenia będą odpowiednie zarówno dla młodszych, jak i starszych dzieci.
Wierszyk dla nauczyciela przedszkola idealnie sprawdzi się także jako życzenia, np. z okazji Dnia Nauczyciela, w dniu urodzin lub na zakończenie roku szkolnego. Takie wierszyki nie powinny być zbyt długie, by maluchy nie miały problemów z ich zapamiętaniem. Mogą być śmieszne i rymowane – wtedy z pewnością wywołają uśmiech na twarzy pani przedszkolanki, a dzieciom jeszcze łatwiej będzie się ich nauczyć. Życzenia (wierszyk) dla nauczyciela przedszkola – propozycje Wybór odpowiednich życzeń dla przedszkolanki bywa trudny – szczególnie wtedy, gdy chcemy, by były one nie tylko ładne, ale też szczere i urocze. Dobrze, by były proste, łatwe do zapamiętania, a jednocześnie wyrażały wdzięczność za codzienny trud, opiekę i cierpliwość. W końcu to właśnie pani nauczycielka pomaga naszym dzieciom stawiać pierwsze kroki w edukacji, uczy je samodzielności, troski o innych i odkrywania świata z uśmiechem. W tym wyjątkowym dniu – czy to zakończenie roku, Dzień Nauczyciela, czy po prostu moment wdzięczności – warto postawić na kilka ciepłych słów wypowiedzianych prosto z serca. Przedszkolak z łatwością zapamięta krótkie wierszyki lub rymowanki, które będą pięknym dopełnieniem do własnoręcznie wykonanego rysunku lub laurki. Jeśli nie wiecie, czego życzyć pani nauczycielce z przedszkola – zainspirujcie się naszymi pomysłami. Poniższe propozycje są idealne do wyrecytowania przez dziecko. Nasza Pani jest kochana zawsze ma dla dzieci czas, zwykle pani śpiewa dla nas, ale dziś posłucha nas. Proszę pani, proszę pani my lubimy panią tak, że jak pani nie ma z nami nawet lizak traci smak. *** Naszej Pani dziś składamy słoneczne życzenia: zdrowia, szczęścia i radości i marzeń spełnienia. Aby zawsze było słońce i uśmiech na twarzy, aby wszystko się spełniło o czym Pani marzy. *** Kto podawał mi chusteczki kiedy katar z noska płynął? Kto przytulił, kiedy nagle ukochany miś zaginął? Na zły humor smutny ranek, kożuch w mleku, muchy w nosie? Kto nas uczył ślicznie pisać, gdy rodzice byli w pracy? Za to wszystko dziś dziękują bardzo wdzięczni Przedszkolacy. *** Namęczyła się pani z nami więc za wszystko bardzo panią przepraszamy. Może w przyszłym roku, już będziemy lepsi. Chcieliśmy, ale pewni nie jesteśmy. Zdaje się nam jednak, że nam dobrze razem, i że pani i tak lubi całą naszą gromadę. *** Wszystkim paniom, które nam tyle ciepła dawały – DZIĘKUJEMY! Za pracę i cierpliwość – DZIĘKUJEMY! Za dobre wnikliwe oczy, co zawsze wszystko widziały – DZIĘKUJEMY! Za słowa, co potrafiły ostrzegać – nie zawstydzały – DZIĘKUJEMY! Życzymy Wam wiele radości, bo radość można znaleźć wszędzie I wierzymy, że ta radość zawsze z wami będzie. *** To Ona ma serce matki, które się cieszy i trudzi. W drogę wyprawia Cię mądrze uczy Cię świata i ludzi. To z Nią rozpoczynasz podróż po świecie pięknym i wielkim. W twej ławce – łódeczce kruchej pod okiem nauczycielki. *** Dziękujemy Pani A za co? Za pracę Pani I za uśmiech Pani. Dzieciom zależy na nim, bo uśmiech Pani oznacza, że pani się już nie gniewa, że nam przebacza. Bo uśmiech pani to jest dla naszych serc kluczyk, i choćby dla niego warto się było uczyć. Krótki wierszyk dla pani z przedszkola Nie musicie się martwić, że dziecko zapomni tekst – większość naszych propozycji opiera się na prostych rymach i krótkich wersach, które łatwo wchodzą do głowy. A najważniejsze, by wierszyki były wypowiedziane z sercem – to właśnie szczere słowa, wypowiedziane dziecięcym głosem, wzruszają nauczycielki najbardziej. Jeżeli dzieci są zbyt małe, by zapamiętać długie wierszyki, skorzystajcie z poniższych propozycji: Pani umie radę znaleźć, kiedy ktoś kłopoty ma. Pani się nie boi wcale ani myszy, ani lwa. *** Pani dużo wie o kwiatach, wie co nocą robi jeż. Gdyby szła na koniec świata poszlibyśmy za nią też. *** Kiedy smutny jesteś czasem i samotność ci doskwiera, Pani zawsze cię pocieszy, w niej to znajdziesz przyjaciela. *** Zawsze miła i pogodna, uśmiech z twarzy jej nie znika. Jak to nasza pani robi, to jej słodka tajemnica. *** Coraz więcej wiem i umiem, Coraz lepiej świat rozumiem, I doceniam to jak wiele Dali mi nauczyciele. *** Choć jesteśmy bardzo mali, Bardzo dużo wiemy. Za to dzisiaj naszym Paniom Pięknie dziękujemy! *** Za zabawy w rytm muzyki, Za piosenki, za wierszyki, Za rysunków całą ścianę, Za kasztany pozbierane, I za rzeczy sto poza tym, Dziś z uśmiechem wręczam kwiaty. Zobacz też: Cytaty o tacie: mądre, wzruszające i śmieszne. Te sentencje zrobią furorę w Dzień Ojca Najpiękniejsze wierszyki na dobranoc (są też śmieszne i krótkie!) Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości
Dzień Przedszkolaka 2024: kiedy wypada? Pomysły na świętowanie Dnia Przedszkolaka
Wszystkie przedszkolaki mają swoje święto ustanowione przez Sejm RP. To Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka. Co więcej, powstała nawet piosenka na ich cześć, czyli hymn przedszkolaków. Dzień Przedszkolaka świętowany jest w każdym przedszkolu. Podpowiadamy, kiedy się go obchodzi i jak można go spędzić, by był jeszcze przyjemniejszy.
Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka co roku wypada 20 września. W 2024 roku to piątek. Wiele przedszkoli specjalnie przygotowuje się na to święto, organizując dla maluchów wspaniałe zabawy. Dzieci uczą się również hymnu przedszkolaka, do którego link znajdziesz niżej. Skąd się wziął dzień przedszkolaka, po co ustanowiono święto i jaki ma ono przebieg? Spis treści: Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka – historia święta Obchody Dnia Przedszkolaka Atrakcje na Dzień Przedszkolaka: pomysły Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka – historia święta Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka został uchwalony przez Sejm RP we wrześniu 2013 roku. Święto ma podkreślać ogromne znaczenie edukacji przedszkolnej w rozwoju dzieci oraz popularyzować nowoczesne wychowanie przedszkolne. Służy także integracji przedszkoli z różnych regionów kraju z osobami, instytucjami, które mają wpływ na wizerunek i jakość funkcjonowania placówek przedszkolnych. Dodatkowo dostarcza dzieciom okazji do świętowania, zabawy i czerpania radości z bycia przedszkolakiem. Inicjatorami powstania Dnia Przedszkolaka byli dyrektorzy łódzkich przedszkoli. To im zawdzięczamy to wyjątkowe dla maluchów święto. Właśnie w Łodzi w 2010 odbyły się pierwsze obchody Dnia Przedszkolaka. Zorganizowano festyn, na którym dzieci posadziły pamiątkowe dęby oraz wypuściły w niebo mnóstwo baloników z marzeniami. Obchody Dnia Przedszkolaka Jak obecnie przedszkola obchodzą ten wyjątkowy dzień? We wszystkich placówkach przygotowuje się mnóstwo atrakcji dla dzieci. Pomysły są bardzo różne: w niektórych odbywa się uroczyste <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/pasowanie-na-przedszkolaka-jak-wyglada-ta-uroczystosc-27234-r1/">pasowanie na przedszkolaka nowo przyjętych dzieci, w innych organizowane są festyny, koncerty, marsze, zabawy i bale. Ciekawe: w Opolu, w Dniu Przedszkolaka, dzieci odbierają symboliczne klucze do miasta od prezydenta, mogą też uczestniczyć w uroczystej sesji Rady Miasta Przedszkolaków, na której głosują w sprawie wniosków dotyczących opolskich przedszkoli. Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka ma swój hymn. To specjalna piosenka pt. „<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://studiomegafon.com.pl/teksty/dzienprzedszkolaka.pdf" target="_blank" rel="nofollow noopener">Dzień Przedszkolaka”. Muzykę napisał Robert Obcowski, a słowa są autorstwa Danuty Błażejczyk i Mariusza Urbaniaka. Każdego roku 20 września Rzecznik Praw Dziecka wystosowuje również specjalny list do wszystkich polskich przedszkolaków. Tutaj możesz też posłuchać hymnu przedszkolaków w oryginale: https://www.youtube.com/watch?v=tgXfOyKlc_4 Atrakcje na Dzień Przedszkolaka: pomysły Dzień Przedszkolaka można urozmaicić wspaniałymi zabawami. Rozrusza to maluchy, sprawi im wiele radości, a przecież o to chodzi – pamiętajmy, że to właśnie ich święto! Tego dnia żadnemu przedszkolakowi nie może zejść uśmiech z buzi! To dobry czas na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/zabawy-integracyjne-dla-dzieci-29564-r1/">zabawy integracyjne. Pomysły zabaw na Dzień Przedszkolaka: „Bieg z jajkiem” – drużyny stoją na linii startu, pierwszy zawodnik trzyma łyżkę z jajkiem, następnie biegnie, okrążając przeszkodę i oddaje łyżkę z jakiem następnemu zawodnikowi. W momencie, gdy jajko spadnie – zawodnik musi je podnieść i kontynuować bieg. Wygrywa drużyna, która pierwsza dobiegnie do mety i nie stłucze jajka. „Przebieganie pod chustą” – dzieci podnoszą i opuszczają chustę, trzymając ją za uchwyty. Nauczycielka mówi imiona dzieci – a one wtedy muszą zamienić się miejscami. Dzieci mają za zadanie, by przebiec pod chustą, gdy ona jest maksymalnie w górze. „Nasze stopy” – dzieci muszą przejść po torze, który jest stworzony ze śladów stóp. Wymaga to koordynacji i skupienia u maluchów. „Kamienie” – dzieciaki mają za zadanie przejść po kamieniach (czyli po kołach z papieru, emblematach kamieni), tak by zachować równowagę i nie spaść z kamienia. „Kolory” – jest to zabawa z chustą animacyjną. Dzieci trzymające chustę przy określonym kolorze przebiegają pod nią na znak nauczyciela np. dzieci trzymające chustę w miejscach, gdzie jest ona czerwona. „Sztorm” – na chuście znajdują się piłeczki. Dzieci mają za zadanie, by piłeczki nie wypadły, mimo tego, że chusta jest poruszana. „Poszukiwanie skarbu” – ukrytego skarbu można szukać nie tylko w przedszkolnej sali, ale – jeśli pogoda pozwoli – również na przedszkolnym placu zabaw. Konkurs wiedzy na temat przedszkola – pytania mogą dotyczyć imion wychowawczyń w grupach, imienia dyrekcji, koloru budynku przedszkola, liczby sal, itp. (trudność powinna odpowiadać wiekowi przedszkolaków). Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/dziecko-nie-chce-chodzic-do-przedszkola-przekonaj-dziecko-ze-przedszkole-jest-fajne-5423-r1/">Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wierszyk-dla-nauczyciela-przedszkola-propozycje-ktore-sprawdza-sie-tez-jako-zyczenia-38145-r1/">Wierszyk dla nauczyciela przedszkola: propozycje, które sprawdzą się też jako życzenia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/ksiazki-idelane-dla-przyszlego-przedszkolaka-25779-r1/">Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 11 KSIĄŻEK]
Co można robić w wakacje? 123 pomysły: lista szalonych i kreatywnych inspiracji
Lista rzeczy do zrobienia w wakacje (samemu, z rodziną lub przyjaciółmi) może być naprawdę imponująca. Niech nie zabraknie na niej aktywności, na które zwykle nie ma czasu, a także takich, które cudownie wpływają na rozwój dziecka i nastolatka oraz zapewnią wam wspaniałe wspomnienia.
Wakacje to czas relaksu i dobrej zabawy. Wreszcie możecie pozwolić sobie na wszystko to, na co w codziennej gonitwie nie starcza czasu, a które są bardzo potrzebne do budowania więzi rodzinnych (również z nastolatkami!). Aby ułatwić wam zadanie, przygotowaliśmy bucket list, czyli listę rzeczy, które można (a nawet wypada) robić latem. Dzięki nim tegoroczne lato będzie pełne atrakcji, niezależnie od miejsca wypoczynku. Oto 119 rzeczy do zrobienia w te wakacje. Lista rzeczy do zrobienia w wakacje – wakacyjny bucket list Chcecie uniknąć nudy? I poczucia, że lato ucieka wam między palcami? Zerknij na propozycje, które mogą zainspirować Cię do tego, co fajnego można robić w wakacje. Wybierzcie się na spotkanie ze świetlikami (najlepiej do lasu, przez który przepływa rzeka — świetliki lubią takie miejsca). Zróbcie coś DIY do swojego pokoju (może ramkę na zdjęcia z patyczków i szyszek albo ozdóbcie świece suszonymi kwiatami zebranymi na łące) Zamoczcie nogi w rzece (jeziorze), siedząc na pomoście. Zagrajcie w siatkówkę (zbijaka, dwa ognie) na świeżym powietrzu. Idźcie na jagody. Upieczcie jagodzianki lub ugotujcie pierogi z jagodami. Opracujcie autorską rodzinną recepturę na domową lemoniadę. Zorganizujcie piknik. Zagrajcie w badmintona. Spróbujcie 5 nowych smaków lodów. Odwiedźcie zamek, w którym straszy lub który ma ciekawą legendę. Zorganizujcie wycieczkę rowerową. A potem jeszcze jedną — dłuższą. Zaproście znajomych na tematyczną imprezę przy ognisku (pobawcie się w piratów lub rozbitków na bezludnej wyspie). Zbudujcie zamek z piasku. Wyślijcie kartkę z wakacji do przyjaciół lub krewnych. Choćby z miejscowości, w której mieszkacie, przecież tu też można w wakacje świetnie się bawić. Sprawdźcie, gdzie jest najbliższy wodospad, którego nie widzieliście i zróbcie sobie tę wycieczkę. Wróćcie do miejsca, które wspominacie szczególnie miło. Załóżcie zielnik (tutaj podpowiedź, jak zrobić zielnik). Załóżcie dziennik obserwacji ptaków. Urządźcie weekend przygotowywania przetworów (z wiśni, ogórków, pomidorów, papryki). Obejrzyjcie wschód słońca. Zaplanujcie obserwację podczas nocy perseidów. Wypowiedzcie życzenie na widok spadającej gwiazdy. Świętujcie Międzynarodowy Dzień Owoców (1 lipca). W Międzynarodowy Dzień Przyjaźni (30 lipca) zorganizujcie spotkanie z przyjaciółmi. Idźcie do biblioteki. Czytajcie wakacyjne książki (Lato Muminków, Wakacje z duchami, Małe Licho i lato z diabłem, Wakacje Mikołajka, Wakacje detektywa Pozytywki, Pucio na wakacjach, Wakacje w Borkach, Spotkanie nad morzem, Lato Stiny, Krowa Matylda na wakacjach, List w butelce, Lato Toli, Jak moja mama została Indianką, itp.). Przeczytajcie książkę z kanonu klasyki literatury (może jakąś lekturę szkolną?). Ułóżcie wakacyjną piosenkę. Pobujajcie się w hamaku. Poskaczcie na trampolinie. A może zaczniecie regularnie ćwiczyć? Zaczynać dzień od gimnastyki, np. rozciągającej. Znajdźcie w sieci godnego zaufania trenera lub trenerkę, który pokaże Wam, jakie ćwiczenia pomogą wam w nauce szpagatu. Co powiecie na rodzinną jogę w plenerze? Ciekawe, kto wykaże się największą gibkością i równowagą. Pobawcie się w poszukiwaczy skarbu (tak, przyda się mapa). Zorganizujcie zabawę w podchody. Zorganizujcie wakacyjny plebiscyt na najlepszą potrawę z wiśniami. Wybierzcie się do miasta, w którym nigdy jeszcze nie byliście. Odwiedźcie miejsce, które znacie wyłącznie z filmu lub książki. Odwiedźcie najbliższy skansen. Idźcie do muzeum. Idźcie do kina na film familijny. A może gdzieś blisko organizowaną są letnie pokazy filmowe pod chmurką? Wybierzcie się w podróż pociągiem (choćby tam i z powrotem). Pograjcie w kółko i krzyżyk. Wybierzcie się na grzyby. Weźcie udział w imprezie plenerowej. Uczcijcie rocznicę powstania warszawskiego (1 sierpnia). Uczcijcie Święto Wojska Polskiego (15 sierpnia). Przygotujcie bukiet ziół na święto Matki Boskiej Zielnej (15 sierpnia). Popuszczajcie kaczki na wodzie. Zbudujcie domek dla jeża, który jesienią postawicie w parku lub w ogrodzie. Ozdóbcie t-shirty mazakami lub farbami do tkanin w wakacyjne wzory. Zróbcie sobie szalone, wakacyjne fryzury. Pogapcie się na chmury i odkryjcie jakie kształty przybierają. Wypróbujcie przepisy na smoothie lub kompot z sezonowych owoców (jagody, maliny, wiśnie, truskawki). Spróbujcie napić się kompotu lub lemoniady z dzbanka przez... słomki z trawy (jak dzieci z Bullerbyn) Odkryjcie nowy przepis na wakacyjny deser lub ciasto i koniecznie go wypróbujcie. Wybierzcie się na łono natury i nazbierajcie wielki bukiet łąkowych kwiatów. Zagrajcie w ulubioną planszówkę w parku, w lesie, na plaży lub na łące. Zagrajcie w kapsle. Zagrajcie w klasy. Narysujcie kredą gigantyczny labirynt. Zagrajcie w burzenie kamiennej wieży (wystarczy zbudować wieżę z kamyków, a potem rzucić w nią kamieniem by z budowli zostało jak najmniej). Stwórzcie mandalę z tego, co znajdziecie podczas spaceru (patyczki, liście, płatki kwiatów). Namalujcie tęczę, używając farb i... łupiny arbuza w kształcie łuku. Nazbierajcie kamyków i zróbcie z nich kostki domina do gry. Obejrzyjcie wakacyjny film z dzieciństwa swoich rodziców (może Jankę albo Wakacje z duchami?). Zróbcie kapsułę czasu (by otworzyć ją w wakacje za 10 lat) Przygotujcie szkatułkę wakacyjnych pamiątek. Przygotujcie kronikę wakacyjną (w wakacyjnej księdze pamiątkowej niech będzie miejsce na: zdjęcia, rysunki, opisy wakacyjnych przygód, bilety wstępu, itp.). Ułóżcie playlistę wakacyjnych piosenek. Zaplanujcie noc, podczas której nie pójdziecie spać. Poprzytulajcie się do drzew. Zorganizujcie dzień czytania na świeżym powietrzu. Zaplanujcie dzień bez internetu. Uporządkujcie ubrania. Nazbierajcie szyszek (np. na wieniec bożonarodzeniowy). Zaplanujcie wakacyjną sesję zdjęciową. Nauczcie się magicznej sztuczki. Spróbujcie zrobić domowe lody. Poszukajcie tropów zwierząt. Spróbujcie napisać wiersz lub krótkie opowiadanie. Poturlajcie się po trawie. Odwiedźcie wesołe miasteczko. Zaznaczcie na mapie Polski, Europy lub świata miejsca, które chcielibyście odwiedzić. Zróbcie mapę marzeń, ze zdjęciami (rysunkami) miejsc, które chcielibyście odwiedzić. Spróbujcie nowej dyscypliny sportowej (jazda konna, tenis). Siądźcie na trybunach podczas imprezy sportowej lub obejrzyjcie jej transmisję na żywo. Zróbcie listę zakupów, które przydadzą się do przedszkola lub szkoły. Pozwólcie, by deszcz zmoczył was do suchej nitki. Wybierzcie się na plantację lawendy. Zróbcie wakacyjną biżuterię (z makaronu, muliny, koralików). Zasadźcie drzewo lub inną roślinę. Zróbcie komuś miłą niespodziankę. Znajdźcie nową pasję (w sieci znajdziecie kursy: kaligrafii, rysunku, pilates, itp.). Pobawcie się w błotnej kuchni (na placu zabaw lub w swoim ogródku). Pospacerujcie boso po mchu, trawie, piasku. Nauczcie się kroków jednego nowego tańca. Odkryjcie zupełnie nową piekarnię (w której można dostać najlepszy chleb, chałkę lub grahamkę). Idźcie na targ i kupcie coś od lokalnego sprzedawcy. Odwiedźcie antykwariat lub księgarnię i niech każdy wybierze coś dla siebie. Sprawcie sobie kolorowanki dla dzieci i dorosłych oraz nowe kredki, cienkopisy lub mazaki. Zróbcie łódki z kory drzewnej i urządźcie regaty. Zorganizujcie plebiscyt na najpiękniejszy wakacyjny zapach (żywica, lawenda, konfitura wiśniowa, dziki bez, gofry z bitą śmietaną, piwonie — niech każdy wymieni przynajmniej 5 zapachów, które kojarzą mu się z wakacjami). Odkryjcie najbliższy szlak turystyczny PTTK (pieszy lub rowerowy) i przemierzcie go z uśmiechem na ustach. Zróbcie listę X rzeczy (5, 10, 15, 20, 200?), które chcielibyście zrobić w te wakacje. Spędźcie noc pod namiotem. Zbudujcie szałas. Spróbujcie uszyć sobie coś do ubrania. Spróbujcie zrobić coś prostego na drutach — może szalik na pierwsze jesienne chłody? Pobawcie się w błocie — wystarczy nawet kałuża. Poleżcie na trawie. Pomalujcie coś farbami... bez użycia pędzli. Wykorzystajcie pudełka po pizzy jako sztalugi i namalujcie, co wam w duszy gra (potem koniecznie urządźcie wernisaż swych prac). Rozpalcie ognisko i upieczcie kiełbaski, chleb lub ziemniaki. Gdy się ściemni, usiądźcie w ogrodzie i poopowiadajcie "straszne" historie. Puśćcie latawiec — kupiony lub zbudowany samodzielnie (sprawdź, jak zrobić latawiec). Odwiedźcie ZOO, papugarium, zagrodę alpak lub wiejskie gospodarstwo pełne zwierząt. Posłuchajcie śpiewu ptaków — jest niezwykle przyjemny dla ucha, relaksuje i odpręża. Urządźcie rodzinny wieczór filmowy — jeśli macie ogród i projektor, jeszcze lepszym pomysłem będzie przeniesienie wieczoru filmowego na powietrze. Do tego zabierzcie koc do otulenia się, ciepłą herbatę (wieczory nawet latem bywają chłodne) i cieszcie się wspólnym rodzinnym czasem. Wybierzcie się do parku rozrywki. Napiszcie list do osoby, której dawno nie widzieliście. W czasach komunikacji elektronicznej to może być ciekawe doświadczenie, zwłaszcza gdy otrzymacie odpowiedź. Na spokojnie wybierzcie i kupcie zeszyty, długopisy i inne przybory szkolne. Kompletowanie wyprawki szkolnej może być przyjemne. Pod koniec wakacji stwórzcie listę rzeczy, których nie udało wam się zrobić w te wakacje a chcielibyście nadrobić to gdy nadejdzie kolejne lato. Zobacz także: Jak dobrze pamiętasz zabawy z dzieciństwa? QUIZ 8 rzeczy, których nie znosimy latem (a i tak je robimy) Co robić w wakacje w domu? Pomysły na każdy dzień tygodnia
Adaptacja w przedszkolu – rady dla rodziców dzieci, które zaczynają przygodę z przedszkolem
Adaptacja w przedszkolu to trudny czas nie tylko dla dzieci, ale i rodziców. Twoje dziecko nie najlepiej znosi zmiany? Dowiedz się, jak pomóc mu w adaptacji.
Adaptacja w przedszkolu dla niektórych dzieci jest trudniejsza niż dla innych. Jeśli przez pierwsze dni dziecko płacze w przedszkolu lub nie chce się z tobą rozstawać, jest to naturalna reakcja. Jeżeli jednak płacz i niechęć nie ustają z codziennym chodzeniem do przedszkola – przyczyna może leżeć gdzie indziej. Sprawdź, ile zwykle trwa adaptacja w przedszkolu, jakie są możliwe przyczyny problemów z adaptacją i w jaki sposób możesz pomóc dziecku zaaklimatyzować się w placówce. Spis treści: Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Gdy maluch nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Wskazówki dla rodziców Pójście do przedszkola to trudny moment i dla dziecka, i dla rodzica. Na szczęście to mija. Niektóre dzieci po kilku dniach dumnie kroczą do przedszkola i rzucają się w wir zabawy, inne potrzebują nieco więcej czasu, aby przystosować się do nowych warunków. Co możesz zrobić, aby dziecko polubiło przedszkole i jak ułatwić mu adaptację? Ucz samodzielności Zanim dziecko rozpocznie przedszkolną przygodę, naucz je: korzystać z toalety lub nocnika, mówić, jak ma na imię i nazwisko, zgłaszać potrzeby (mówić, że coś boli, jest zimno itp.), używać łyżki i widelca przy jedzeniu, ubierać się i zakładać buty. Dzięki temu maluch poczuje się pewniej. Zachowaj spokój Emocje się udzielają - to prawda stara jak świat. Dlatego nic tak nie potęguje rozpaczy dziecka jak nerwowe reakcje rodziców. Nie płacz, nie krzycz, nie zanoś dziecka do sali, a potem nie odrywaj go od siebie – powinno tam wejść samo. I co ważne, nie pozwól, by dziecko zobaczyło, że sama wahasz się, czy zostawić je w przedszkolu. Wtedy i ono może poczuć się niepewnie. W drodze do placówki wspólnie zaplanujcie, co miłego zrobicie po powrocie z przedszkola – świadomość, że już za kilka godzin się przytulicie i spędzicie razem czas, z pewnością zmniejszy wasz stres. Nie kłam Nie mów, że „zaraz wrócisz” jeśli wiesz, że tak się nie stanie (jest to tzw. białe kłamstwo). Jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je np. po zupie, po drzemce, czy po obiedzie – dotrzymaj słowa. Utracone zaufanie będzie ci trudno odbudować i następnym razem dziecko nie tylko nie uwierzy w twoje słowa, ale będzie czuło większy lęk przed pójściem do przedszkola. Maluszek może pomyśleć, że skoro mama mówiła, że zaraz wróci, a nie wróciła, to może teraz w ogóle po mnie nie przyjdzie? Nie strasz Nie mów dziecku, że za karę zabierzesz mu zabawkę lub nie dostanie obiecanej nagrody. Jeśli sprawisz, że przedszkole będzie „za karę”, to twoje dziecko nigdy go nie polubi. Nie nagradzaj Obiecywanie dziecku nagrody za to, że pójdzie do przedszkola nie jest najlepszym pomysłem. Według wielu psychologów, przyzwyczajając dziecko do tego, że należy mu się nagroda za każdą, codzienną czynność może okazać się zgubne nie tylko dla domowego budżetu, ale i dla rozwoju dziecka. Mów o przedszkolu Opowiadaj dziecku o przedszkolu, staraj się mówić o pozytywnych aspektach: że pozna tam nowe koleżanki i kolegów, będą nowe zabawki, których nie ma w domu. Jeśli masz jakieś miłe wspomnienia z czasów przedszkolnych, podziel się nimi z dzieckiem. Możesz wykorzystać książeczki lub bajki, których bohaterowie idą do przedszkola, w którym wcale nie jest tak źle i strasznie. Książek o przedszkolu jest naprawdę dużo i z pewnością warto poszukać ich w pobliskiej bibliotece. Małe rytuały Możecie wymyślić swoje własne (może sekretne?) pożegnanie, np. buziak na dobrą zabawę. Wtedy rozstanie będzie łatwiejsze. Rutyna Ustal pewien schemat poranka, żeby dziecko wiedziało, co po sobie następuje, np. przed wyjściem do przedszkola trzeba umyć zęby. Zmiana rutyny może wybić dziecko z rytmu i niechętnie będzie szło do przedszkola. Szczególnie jeśli w domu zacznie się wspaniale bawić. Warto też, by wychodzeniu do przedszkola nie towarzyszył pośpiech i związane z tym nerwy. Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu Forma i termin zajęć adaptacyjnych zależy od konkretnego przedszkola. Niektóre placówki organizują zajęcia dla dzieci i rodziców, inne – takie, w których uczestniczą tylko dzieci (a inne, niestety, wcale). Zajęcia zazwyczaj odbywają się pod koniec sierpnia. Podczas nich dzieci (lub rodzice z dziećmi) spotykają się z panią wychowawczynią, która prowadzi proste zabawy mające na celu wzajemne poznanie się dzieciaków. Adaptacja pozorna Obserwując dziecko i rozmawiając z jego wychowawcą, upewnij się, że proces adaptacyjny przebiega harmonijnie i we właściwym kierunku - może okazać się bowiem, że dziecko w przedszkolu sprawia wrażenie coraz bardziej przystosowanego, a na przykład w domu odreagowuje to agresją lub przygnębieniem. Ile trwa adaptacja w przedszkolu? Przebieg adaptacji dziecka w przedszkolu trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. O jej długości decyduje jednak wiele czynników, m.in.: nieobecności z powodu choroby, które przerywają proces adaptacji (niestety, wśród przedszkolaków infekcje zdarzają się bardzo często), dojrzałość emocjonalna dziecka (np. łatwość nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, umiejętność rozpoznawania emocji u innych osób - te i inne zdolności kształtują się od 2. do 6. roku życia, w indywidualnym tempie), postawa rodziców, postawa nauczycieli przedszkola, to, czy maluch ma starsze rodzeństwo w placówce (wcześniejsze wizyty w przedszkolu, np. by odebrać starszego brata lub siostrę, pomagają w oswojeniu się z miejscem, zabawkami i osobami pracującymi w przedszkolu). Przedłużające się stany lękowe, apatia lub agresja, bóle głowy, bóle brzuszka czy kłopoty z wtórnym moczeniem się (gdy smyk już kontrolował pęcherz, ale znów tego nie robi) to znak, że w przedszkolu dziecku jest źle. Wyjściem z tej sytuacji może okazać się zmiana przedszkola albo np. pozostawienie dziecka jeszcze na rok w domu. Przed podjęciem decyzji warto porozmawiać z personelem placówki. Problemy z adaptacją w przedszkolu – możliwe przyczyny Dziecko może okazywać niechęć do przedszkola z różnych powodów, oto niektóre z nich: Dziecko mówi, że nie lubi chodzić do przedszkola Za słowami „nie lubię przedszkola” może stać wiele różnych komunikatów. Gdy kończy się weekend, dziecko w ten sposób wyraża żal, że musi rozstać się z rodzicami. Innym powodem może być to, że malec pokłócił się z kolegą i tak naprawdę „nie lubi” Jasia, a nie przedszkola. Albo może nie najlepiej wykonał jakieś zadanie i „obraził się” na całe przedszkole. Zdarza się też, że dzieci lubiąc przedszkole, nie lubią tylko leżakowania (drzemek). Co robić? Jeśli problemem jest kłótnia, niepowodzenie podczas prac plastycznych czy niedobra zupa, wytłumacz dziecku, że to, co zdarzyło się poprzedniego dnia, wcale nie musi wydarzyć się znowu. Pomóż maluchowi rozwiązać sprawę kłótni z kolegą lub koleżanką (pomóc może wspólna zabawa u was w domu) i zapewnij, że nie musi jeść tego, co mu nie smakuje (porozmawiaj o tym z wychowawczynią). I na koniec: wymyśl powód – misję, dla której twoje dziecko będzie „musiało” iść do przedszkola, np. po to, żeby codziennie przynieść innym dzieciom, wydrukowane przez ciebie kolorowanki. Jest szansa, że taka misja sprawi, iż malec poczuje się niezbędny. Maluch mówi, że inne dzieci go nie lubią Zwykle „nikt mnie lubi” znaczy „pokłóciłem się z…”. Przedszkolaki co chwilę kłócą się i godzą. Starają się określić własną tożsamość i opierają się w tym głównie na ocenie rówieśników. Chłopcy próbują sił, ustalają swoje miejsce w grupie, dziewczynki znajdują wśród rówieśniczek ideał, do którego chcą się upodobnić. Jeśli im się to nie uda, mogą uznać, że nikt ich nie lubi. I bardzo to przeżywają. Co robić? Wytłumacz smykowi, że nawet jeśli pokłóci się z jedną osobą, to nie znaczy, że inne dzieci też go nie lubią. Jeśli problem nie mija, porozmawiaj z nauczycielką – czasem dziecko jest odrzucane przez większość rówieśników i trzeba wspólnie działać. Niekiedy warto przenieść malca do grupy zróżnicowanej wiekowo, w której hierarchia ważności związana jest ze starszeństwem, co dzieci naturalnie akceptują. Dziecko skarży się na ból brzucha Bóle brzuszka, głowy, nudności, które nie są symptomami konkretnej choroby, mogą dokuczać wrażliwym dzieciom, zwłaszcza w pierwszych dniach przedszkola. Co robić? Obserwuj dziecko. Jeśli ma gorszy apetyt, źle śpi, jest osowiałe i utrzymuje się to miesiąc – należy zasięgnąć porady psychologicznej lub medycznej (to może być także objaw zakażenia pasożytami). Jeśli objawy niedyspozycji znikają, gdy tylko dziecko dowie się, że zostaje w domu – można podejrzewać, że cię nabiera. Wtedy powinnaś jasno dać do zrozumienia, że jeśli zostaje w domu z powodu choroby, to nie będzie mógł jeść lodów czy oglądać telewizji w godzinach „przedszkolnych”. W ten sposób szybko nauczy się, że nie warto symulować choroby. W przedszkolu pani krzyczy​ Zanim zainterweniujesz, warto, byś wiedziała, że dzieci w tym wieku często opowiadają o tym, co przydarzyło się nie im, lecz kolegom. W wyobraźni zdarzenie, którego dziecko było obserwatorem, może stać się jego własnym. Poza tym wszystko, co dzieje się w przedszkolu, maluch odbiera bardzo emocjonalnie – zwrócona neutralnym tonem uwaga, że np. nie skończyło kolorować rysunku, może być odebrana jako „nakrzyczenie”. Możliwe też, że pani rzeczywiście zwróciła ostro uwagę dziecku, bo np. dokuczało innym przedszkolakom. Co robić? Wybadaj maluszka i ustal fakty, aby wiedzieć, czy w ogóle trzeba interweniować. Gdy sprawa dotyczy „niepokolorowanego rysunku”, wyjaśnij, że pani nie miała nic złego na myśli. Jeśli nauczycielka rzeczywiście podnosi głos na dzieci, bo np. nie chcą leżakować, poproś, by zwolniono smyka z obowiązku spania. W razie potrzeby można umówić się na (pokojową!) rozmowę z panią, w obecności dyrektorki czy przedszkolnego pedagoga lub pedagożki. Inna stresująca sytuacja Jeśli dziecko do tej pory bez większych oporów żegnało się z tobą rano, zastanów się, czy przyczyną zmiany nie jest jakaś nowa, stresująca dla malucha trudność poza przedszkolem, np. pojawienie się młodszego rodzeństwa, dłuższy wyjazd taty, przeprowadzka. Wszystkie te okoliczności sprawiają, że dziecko czuje się zagrożone i na wszelki wypadek chce być blisko ciebie. Przyczyną lęku może być też dłuższa nieobecność w przedszkolu (np. po chorobie) lub to, że ostatnio masz mniej czasu. Co robić? Poświęć dziecku więcej uwagi, tak aby nie czuło się odtrącone czy zapomniane. Być może właśnie teraz bardzo cię potrzebuje, a niechęć do przedszkola to tylko pretekst, by móc spędzić z tobą więcej czasu. Gdy dziecko nie mówi, czemu nie chce chodzić do przedszkola Kilkulatek nie zawsze potrafi wytłumaczyć, dlaczego nie lubi przedszkola. Ale to nie znaczy, że sobie coś wymyśla. Przyczyna niechęci może być całkiem realna. Jak ją odnaleźć? Poproś malca, by narysował obrazek o dzieciach w przedszkolu, zabawach, ulubionym zdarzeniu... Zorientujesz, jakie są jego odczucia. Zaproponuj mu zabawę w przedszkole (uczestnikami mogą być misie, lalki). Ważne jest, by to dziecko przewodziło zabawie i decydowało o jej przebiegu – a ty obserwuj. Popytaj, jak inne dzieci bawią się tam i co robią. Niektóre maluszki chętniej mówią o tym, co się zdarzyło koledze, a nie o sobie. Porozmawiaj z rodzicami innych maluchów. To cenne źródło informacji, ale filtruj je przez własny rozsądek. Umów się na rozmowę z wychowawczynią. Postaraj się nie zaczynać od pretensji. Raczej proś o radę i pomoc, zamiast wymagać i żądać. Spróbuj też uczciwie odpowiedzieć sobie na pytania: Czy ufasz nauczycielom przedszkola, do którego chodzi dziecko? Czy masz pewność, że dziecko w przedszkolu jest bezpieczne i zadbane? Czy jako rodzic/opiekun nie jesteś osobą nadopiekuńczą lub wręcz przeciwnie - wymagającą od dziecka za dużo i za szybko? Czy jako dorosła osoba jesteś dla dziecka wsparciem czy masz problemy z: własnymi wyrzutami sumienia, lękiem, niepokojem, poczuciem zagrożenia ze strony otaczającego świata. Adaptacja dzieci w przedszkolu. Podpowiedzi dla nauczycieli Zabawy adaptacyjne w przedszkolu mają być dużą frajdą dla dzieci, ale przede wszystkim pełnić funkcję integracyjną. Jest to jeden z elementów dnia adaptacyjnego w przedszkolu. Poprzez takie zabawy integracyjne dzieciaki mają okazję, by bliżej się poznać, zapamiętać swoje imiona, ale także oswoić z nowym miejscem i panią przedszkolanką. Propozycje zabaw adaptacyjnych w przedszkolu: Iskierka Dzieci ustawione są w kole i trzymają się za ręce. Nauczyciel mówi: „Zaczarowaną iskierkę puszczam w krąg, niech wróci zaraz do moich rąk” i w tym momencie ściska dłoń dziecka, iskierka przechodzi przez cały krąg (dzieci ściskają po kolei dłoń kolegi), a następnie wraca do nauczyciela. Kolorowe imię Jest to zabawa z chustą animacyjną – dzieci siedzą na kolorowych pasach chusty animacyjnej, a nauczyciel wymienia jeden kolor. Siedzące na nim dziecko podaje swoje imię. Lustro Dzieci siedzą naprzeciwko siebie i na przemian robią różne miny, wykonują różne czynności, a także naśladują siebie nawzajem. Zapamiętywanie imion Dzieci siadają tworząc okrąg, a jeden z uczestników przedstawia się, np. „Jestem Natan”, kolejna osoba powtarza „Jestem Hania, a to jest Natan”. Kolejna osoba prowadzi dalej wyliczankę „Jestem Oliwka, to jest Hania, a to Natan”. Nauczyciele przedszkola czasem stosują system nagradzania dzieci, np. proszą by maluch nie płakał, nagradzając go słodyczami. Takie słodkie przekupstwo może spotkać się z niezadowoleniem rodziców, którzy na co dzień nie pozwalają dzieciom jeść cukierków. Zobacz też: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie „Mogę, ale nie chcę bawić się z dzieckiem. Dlatego chodzi do przedszkola w wakacje, a mnie zżerają wyrzuty sumienia” [LIST DO REDAKCJI] Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Godło Polski: nowy orzeł ze złotymi nogami
Zgodnie z nowym rozporządzeniem godło Polski przedstawia orła ze złotymi nogami, nową koroną oraz zmienionym wyglądem skrzydeł i dzioba. Czy zmiana godła Polski 2022 oznacza, że od teraz dzieci w szkole muszą inaczej kolorować orła?
30 września rząd przyjął rozporządzenie dotyczące zmiany godła Polski, a 14 października zostało ono opublikowane w Dzienniku Ustaw. Z chwilą ogłoszenia rozporządzenia polski orzeł ma złote nogi. To jednak nie koniec zmian. Jak zauważa Andrzej Ludwik Włoszczyński, projektant graficzny specjalizujący się w znakach firmowych i identyfikacji wizualnej: „Inny jest rysunek korony i piór na piersi orła, pięciolistne rozety na skrzydłach zastąpiono trójliściem, zaś same skrzydła stały się lustrzanymi odbiciami. Wprowadzono też zmiany w rysunku dzioba i oka”. Dwa godła Polski W związku ze zmianą godła Polski od 2022 roku, zgodnie z prawem, funkcjonują dwa wizerunki orła. Nowe godło zostało stworzone na potrzeby ministerialne do celów wspólnej identyfikacji wizualnej i będzie obowiązywać tylko w dokumentach rządowych. Co to oznacza dla uczniów i przedszkolaków? Jak mają prawidłowo pokolorować godło Polski (korzystając np. z naszej kolorowanki godła Polski do druku)? I co zrobić, gdy nie mają pod ręką złotej farby? Na szczęście w placówkach edukacyjnych nic się nie zmienia i nadal obowiązuje znajomość godła Polski, które szczegółowo jest opisane w konstytucyjnym rozporządzeniu. Obowiązujące godło Polski jest niezmienione i wygląda następująco: Źródło: rp.pl, tokfm.pl Zobacz także: 11 listopada – Święto Niepodległości ważne także dla dzieci Patriotyzm: czy to samo, co nacjonalizm? [DEFINICJA, ZNACZENIE, PRZYKŁADY] Polskie tradycje i zwyczaje, czyli przeszłość we współczesnej odsłonie
Jak napisać upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola [WZÓR]
Upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola pozwala opiekunom przedszkolaka wypuścić go z placówki pod opieką innej osoby niż mama lub tata. Sprawdź, jak napisać upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola. Możesz też skorzystać z naszego gotowego wzoru takiego pisma.
Upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola jest świetnym rozwiązaniem, gdy z przyczyn losowych rodzice nie mogą tego dnia odebrać swojej pociechy z placówki. Dzięki temu maluch może zostać odprowadzony do domu przez ciocię, wujka, babcię, dziadka lub inną zaufaną osobę. To rodzice decydują, kto odbierze ich dziecko, jednak należy pamiętać o tym, że placówka musi mieć pewność, że dana osoba zapewni maluchowi bezpieczny powrót do domu. W statucie placówki zazwyczaj jest określone, kogo rodzice mogą upoważnić do odbioru dziecka z przedszkola. Zgodnie z art. 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła wiek co najmniej 10 lat. W praktyce oznacza to, że osoba, która odbiera dziecko z przedszkola, musi mieć ukończone 10 lat. Jak napisać upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola? W upoważnieniu do odbioru dziecka z przedszkola powinny znaleźć się następujące informacje: imię i nazwisko oraz numer dowodu tożsamości osoby upoważnionej do odbioru dziecka z przedszkola, imię i nazwisko dziecka, dzień lub okres, w którym ma obowiązywać upoważnienie, datę napisania upoważnienia, czytelny podpis rodzica lub opiekuna prawnego. Wzór upoważnienia do odbioru dziecka z przedszkola Upoważnienie do odbioru dziecka z przedszkola powinno mieć następującą treść: „Upoważniam do odbioru dziecka (dane przedszkolaka) z przedszkola w okresie (podać daty) osobę legitymującą się dowodem tożsamości nr (wpisać numer)”. Na końcu rodzic musi złożyć czytelny podpis oraz podać datę, kiedy upoważnienie było napisane. Nie musisz samodzielnie pisać upoważnienia do odbioru dziecka z przedszkola – możesz skorzystać z naszego gotowego wzoru takiego pisma. Wystarczy, że pobierzesz dokument, wydrukujesz, a następnie uzupełnisz odpowiednimi danymi. Administratorzy Danych Osobowych danej placówki powinni wprowadzić odpowiednie procedury, które będą gwarantować prawidłową realizację procesu przyjmowania upoważnień do odbioru dziecka z przedszkola zgodnie z przepisami RODO. Zobacz także: Zgoda na samodzielny powrót dziecka ze szkoły [WZÓR] Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jak je wybrać, ile kosztują? Podpowiada psycholog Zaświadczenie o alergii do przedszkola: czy trzeba je dostarczyć? [WZÓR]
4-latek wyszedł z przedszkola i poszedł na zakupy. Nie mógł się doczekać urodzin
Rezolutny 4-latek niepostrzeżenie opuścił przedszkole i udał się do pobliskiego sklepu na zakupy. Jak poinformował policjantów, chciał kupić zabawki i słodycze na przyjęcie urodzinowe.
Do zdarzenia doszło 13 września około godziny 15:30 w Jaworze (woj. dolnośląskie). 4-letni chłopiec sam robił zakupy. To zaniepokoiło pracowników sklepu, którzy wezwali policję. Jak się okazało, w tym czasie maluch powinien przebywać w przedszkolu. Bez opieki osoby dorosłej Jak poinformował media rzecznik prasowy dolnośląskiej policji aspirant sztabowy Łukasz Dutkowiak: „Oficer dyżurny policji w otrzymał informację, że w jednym z miejscowych marketów przebywa samo małe dziecko. Mężczyznę zaniepokoił fakt, że dziecko robi zakupy bez opieki osoby dorosłej i natychmiast o tym fakcie powiadomił policjantów. Chwilę później na miejscu był już policyjny patrol, a mundurowi wiedzieli, z którego przedszkola oddalił się malec. Powiadomili o tym bowiem zaniepokojone opiekunki oraz ojciec dziecka, który przyszedł po syna do placówki”. Przyjęcie urodzinowe 4-latek wyszedł z przedszkolnej sali, ubrał się i niezauważony wyszedł z placówki, a następnie udał się do oddalonego o kilkaset metrów sklepu. Jak informuje policja, „czterolatek powiedział policjantom, że nie mógł doczekać się swojego taty (...). Postanowił zatem, że sam kupi słodycze, zabawki i niezbędne akcesoria urodzinowe”. Policja prowadzi postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 160§2 kodeksu karnego – za narażenie dziecka na utratę zdrowia lub życia grozi kara od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Źródło: dolnoslaska.policja.gov.pl Piszemy też o: Ewakuacja szkoły w Mysłowicach – budynek zaczął się przechylać Starszy brat podał niemowlęciu smoczek, a potem... Tata pęka z dumy! [FILM] Dlaczego nie powinniśmy porównywać rozwoju naszych dzieci? Rady mamy 1,5-rocznej Michaliny
Dziecko nie chce jeść w przedszkolu: przyczyny + wskazówki dla rodziców
Twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu? Najczęściej jest to reakcja na stresujące sytuacje, np. adaptację w nowym miejscu. Niechęć do jedzenia w przedszkolu na szczęście mija – z czasem. Długotrwały brak apetytu u dziecka może jednak być objawem poważnych dolegliwości.
Moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu”, martwi się wielu rodziców. Jeśli to również o tobie – nie powinnaś martwić się na zapas. Najczęściej taki stan jest przejściowy i w krótkim czasie wszystko wraca do normy. Sprawdź, co może być przyczyną, że twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu. Dlaczego dziecko nie chce jeść w przedszkolu? To pytanie dręczy wielu rodziców, jednak nie ma na nie jednej odpowiedzi. Każde dziecko jest inne, a każda sytuacja powinna zostać rozpatrzona indywidualnie. Najczęściej powodem niechęci do jedzenia jest: adaptacja w przedszkolu i związany z tym stres, silna tęsknota za rodzicami, nieumiejętność jedzenia sztućcami, duży konflikt w rodzinie, np. rozwód rodziców, ciężka choroba, zakażenie pasożytami, depresja dziecięca. Jak również powody mogą być bardziej błahe z punktu widzenia rodzica (ale nie dziecka!): kłótnia z koleżanką lub kolegą, brak ulubionego kubeczka, niemiły komentarz innych dzieci, np. dotyczący koszulki, ziemniaki posypane koperkiem, zgubiona zabawka, komentarz pani nauczycielki, np. „tylko maluszki nie jedzą…”, dziecko potrzebuje skorzystać z toalety, ale się wstydzi. A jeśli dziecko NIC nie je w przedszkolu? Jeśli taka sytuacja pojawia się w pierwszym lub drugim dniu obecności dziecka w przedszkolu, to powodem najczęściej jest silny stres, który najprawdopodobniej szybko minie. Jeśli nie zauważasz innych niepokojących objawów, to nie powinnaś mieć powodów do zmartwień. Natomiast jeśli sytuacja taka trwa dłużej lub pojawia się w kolejnych miesiącach, a nawet w kolejnym roku pobytu dziecka w przedszkolu, to powodem mogą być… złe nawyki żywieniowe. Dzieci szybko się uczą poprzez obserwację i doświadczenie. Jeśli odbierając dziecko, wręczasz mu dużego pączka lub dziecko wie, że po powrocie do domu będzie mogło zajadać się słodyczami lub innymi niezdrowymi przekąskami, celowo nie je w przedszkolu, aby po powrocie mieć więcej miejsca w brzuszku. Chyba wiesz, co powinnaś zrobić w tej sytuacji, prawda? Ogranicz dziecku słodycze, a już na pewno nie dawaj mu ich zaraz po wyjściu z przedszkola. Oczywiście, wcześniej poinformuj je o tym, żeby miało szansę zjeść w przedszkolu porządny i zdrowy obiad. Jeśli brak apetytu u dziecka utrzymuje się dłużej, a wykluczyłaś czynniki środowiskowe – dziecko dobrze zaadaptowało się w przedszkolu, w jego życiu nie ma żadnych stresujących sytuacji, nie ma konfliktów między nim a rówieśnikami – skonsultuj się z pediatrą. Wizyty u lekarza nie powinnaś również odkładać, jeśli dziecko przestało jeść nie tylko w przedszkolu, ale i w domu. Jak przekonać dziecko do jedzenia w przedszkolu? Małe dziecko nie zawsze pamięta twoje argumenty, natomiast szybko uczy się poprzez własne doświadczenie i obserwację. Jak możesz pomóc dziecku i przekonać je do wspólnych posiłków w przedszkolu? Porozmawiaj z dzieckiem – zachęcaj do wspólnego jedzenia z dziećmi, opisz wspólne posiłki jako fajną i ciekawą zabawę. Porozmawiaj z wychowawczynią grupy – powiedz jej, co cię niepokoi, poproś ją, aby nie zmuszała dziecka do jedzenia, najczęściej takie metody przynoszą odwrotny skutek Ogranicz słodycze i niezdrowe przekąski – jeśli dziecko jest nauczone, że po przedszkolu może jeść bez ograniczeń słodycze, to z pewnością jest to dla niego dobra motywacja, żeby nie jeść nic w przedszkolu. Nie rozmawiaj tylko o jedzeniu – gdy odbierasz dziecko z przedszkola, nie wypytuj, ile zjadło i co zjadło. Jeśli dla ciebie i dziecka jedzenie jest trudnym tematem, wplataj pytania dotyczące posiłków między inne, bardziej ogólne pytania, np. o zabawy. Nie rezygnuj z posiłków – możesz pomyśleć, że „skoro moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu, to nie powinnam płacić za posiłki, które i tak zostają wyrzucone do śmieci”. Nie jest to dobra strategia, ponieważ tym samym zupełnie zamykasz dziecku możliwość na spożywanie posiłków w grupie. Być może twoje dziecko potrzebuje więcej czasu lub za odmawianiem jedzenia kryją się poważniejsze problemy, np. dziecięca depresja. Nie przypinaj łatek – jeśli nazywasz dziecko niejadkiem, najprawdopodobniej stanie się to samosprawdzającą się przepowiednią, dziecko będzie chciało nieświadomie zaspokoić twoje oczekiwania i… nie będzie jadło. Nie porównuj z innymi dziećmi – porównywanie z innym dzieckiem nie sprawi, że twoje zacznie jeść, takie zachowanie jest demotywujące. Poradź się specjalisty – jeśli twoje dziecko nie je w przedszkolu, a ty jesteś tym poważnie zaniepokojona, powinnaś skorzystać z porady specjalisty, np. porad dietetyczki, lekarki rodzinnej, a w niektórych sytuacjach psycholożki. Zobacz także: Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola? Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów Zaświadczenie o alergii do przedszkola: czy trzeba je dostarczyć? [WZÓR]
„Malowanie paznokci i biżuteria: zakazane w przedszkolu. Może jeszcze każą dziewczynkom przychodzić w workach?” [LIST DO REDAKCJI]
Jestem po wrześniowym zebraniu w przedszkolu. Po trzech latach nagle wychowawczyniom przestało podobać się, że dziewczynki noszą biżuterię i malują paznokcie. Nie rozumiem, skąd ta zmiana. Może jeszcze każą przychodzić dziewczynkom w workach?
Należę do kobiet, które dbają o wygląd zewnętrzny. Zresztą wśród mam dzieci z grupy mojej córki nie jestem wyjątkiem. Na zebraniu wiele z nas miało makijaż, starannie dobrany ubiór i biżuterię. Mimo to żadna z nich nie poparła mnie, gdy sprzeciwiłam się słowom wychowawczyni. Nawet te, które przekłuły swym córkom uszy i puszczały je dotąd do przedszkola w kolczykach. Co jest złego w lakierze dla dzieci? Chcę podkreślić, że moja córka nie ma długich, ostrych paznokci. I nie robię Weroniczce żadnych hybryd. Na jej prośbę kupiłam specjalne lakiery do paznokci dla dzieci. Zmywają się szybko, wodą. Co jest złego w takim lakierze? Od przedszkolanek trzymałam bardzo ogólną odpowiedź: „Uznałyśmy, że to niestosowne”. Ale dlaczego niestosowne – już nie wyjaśniono. Biżuteria też jest be Okazało się też, że bransoletki i koraliki też są zakazane. Czułam się tak, jakby to było wymierzone prosto we mnie. Werka miała w zeszłym tygodniu urodziny. Tego dnia pozwoliłam jej założyć złoty wisiorek na łańcuszku. Dostała go od taty i jest z tego bardzo dumna. To taki dziecięcy wisiorek z tęczą i chmurkami – żadna diamentowa kolia. Była w tym łańcuszku tylko raz. I wystarczyło, by przedszkolanki uznały to za powód do przestrzegania przed noszeniem biżuterii. Czułam się jak jakaś dziwaczka, która wychowuje dziecko, łamiąc wszelkie zasady przyzwoitości. A przecież chodzi wyłącznie o to, że Werka lubi czuć się zadbana i elegancka. Czekam teraz, aż zabronią ubierać córki w sukienki z błyszczącymi elementami. I używać spinek do włosów. Przecież to też biżuteria… Tyle mówi się o szacunku do indywidualności i co? Moim zdaniem to bez sensu. Tyle mówi się o szacunku do indywidualności dziecka. O tym, by szanować jego potrzeby. I co? I wychodzi na to, że to tylko puste gadanie. Najlepiej dziecko ubierać w worek, przewiązać sznurkiem w pasie i niech się dostosowuje do wizji pań przedszkolanek. Cóż, pozostaje nam malowanie paznokci tylko w weekendy. Nie pozwolę wmówić córce, że dbanie o siebie jest złe. Anka Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Matka pojechała do kochanka, zostawiając dzieci same w domu. Gdy wróciła, już ich nie było Dziwne znaki na ręce dziecka – ojciec był w szoku, gdy odkrył prawdę Podczas zabawy psia smycz okręciła się wokół szyi dwulatki. Dziewczynka zaczęła się dusić
„Niecały tydzień w przedszkolu i moja córka już jest chora. To wszystko przez Was, matki-egoistki, które posyłacie dzieci z katarkiem” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka ma 5 lat. I po tygodniu w przedszkolu – zapalenie ucha. Czemu się nie dziwię? Ponieważ doskonale wiem, jak wiele z Was podchodzi do tematu posyłania chorych dzieci do przedszkola. Sądzicie, że katarek (kaszelek, podwyższona temperaturka lub ból głowy) to nie choroba?
To wiedzcie, że np. u mojej córki właśnie katar najczęściej powoduje zapalenie ucha. To wynika z budowy dziecięcego uszka – jak dowiedziałam się od lekarki – wydzielina ścieka, gdy dziecko leży na boczku i… powoduje stan zapalny. Wiecie, jak to boli? Tego bólu nie życzę nawet rodzicom, którzy puszczają chore dzieci do przedszkola. Nie, dziecko nie nabiera odporności w przedszkolu W wakacje córka nie chodziła do przedszkola. Pomagali nam dziadkowie, zresztą braliśmy zaległe urlopy. Efekt – dwa miesiące bez chorób. Mimo pluskania w basenie i jeziorach (po którym miała sine usta z zimna), wiatru we włosach na łódce, przemoknięciu do suchej nitki w lesie… Oczywiście w wakacje córka widywała się z dziećmi. Mamy wielu bliskich znajomych z dziećmi w wieku Helenki. Na szczęście to rozsądni ludzie, którzy gdy ich dzieci są chore, odwołują spotkanie. Dlatego chcę Was oświecić – Wasze dzieci nie nabiorą żadnej odporności w przedszkolu. Nie przestaną chorować, kiedy minie im stres związany z adaptacją. Ani gdy zetkną się z florą bakteryjną innych dzieci. Nasze dzieci będą chorować, bo rodzice puszczają chore dzieci do przedszkola. Przetestowaliśmy wszystkie specyfiki na odporność I chcę Wam powiedzieć, że patrząc na ból mojej córki, robiliśmy wszystko, by ją przed nim uchronić. Wypróbowaliśmy chyba wszystkie możliwe specyfiki na odporność. Naturalne i te z apteki. Na receptę i bez recepty. Drogie i tanie. Nic nie działa. Córka chodzi do przedszkola już 3 lata i od 3 lat nie ma miesiąca bez choroby. Na szczęście nauczyliśmy się jak najszybciej rozpoznawać pierwsze objawy kataru – wtedy zostaje w domu, dostaje sprej do noska i czasem udaje się ustrzec ją przed antybiotykiem. I nie, nie jestem zwolenniczką antybiotyków – ale gdy stan zapalny w uchu (lub w obu uszach) jest poważny, nie mamy innego wyjścia. W wakacje nie musimy podawać żadnych specyfików ani leków. Nie musimy chodzić do lekarza. Minął pierwszy tydzień przedszkola i zaczyna się… Wnioski: wyciągnijcie same. I nie zasłaniajcie się pracą! Jak już wiecie, doskonale wiem, co znaczy chore dziecko w domu. Pracuję na etacie, mąż też. Na wieść o chorobie córki jesteśmy wściekli, że znowu musimy brać wolne. Tak, wściekli, na matki egoistki, które puszczają chore dzieci do przedszkola. Ale nigdy nie przyszłoby nam do głowy przedkładać pracę nad zdrowie dziecka. Dawać syrop przeciwgorączkowy rano w szatni, byle dziecko przesiedziało w przedszkolu choć 3 godziny, zanim znów dostanie gorączki i wychowawczyni zadzwoni, że trzeba je odbierać… A są mamy, które tak robią. Przecież to dziecko jest osłabione, bardzo źle się czuje, ludzie! Żadna praca nie może być ważniejsza od chorego dziecka. Miny rodziców kaszlących dzieci w szatni – żenada Przez ten tydzień niemal co rano słyszeliśmy w szatni jeden wielki kaszel. Matki i ojcowie tych kaszlących dzieci – jakby ogłuchli. Część z nich dostawała rumieńców. Uciekali wzrokiem przed wzrokiem innych rodziców. I te durne słowa do dziecka: „Oj, a co ty nagle tak kaszlesz, przecież w domu nie kasłałeś”. Żenada. Że-na-da. Błagam, nie posyłajcie chorych dzieci do przedszkola. Pomyślcie o innych. Ale przecież skoro nie myślicie o własnych dzieciach, to jak macie myśleć o innych… Sylwia Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Wypadek na terenie żłobka: główka rocznego dziecka utkwiła w siatce od bramki Gdyby rodziny regularnie chodziły do kościoła, dzieci nie miałyby żadnych problemów – twierdzą decydenci i… zamykają kolejne poradnie dla dzieci Nauczycielka chciała nauczyć dziecko poprawnie trzymać długopis, więc… przykleiła mu go do ręki
Zainteresowania dziecka: jak je rozpoznać i prawidłowo rozwijać? [PRZYKŁADY]
Zainteresowania dziecka mogą się zmieniać na każdym etapie życia i jest to naturalny proces. W końcu co innego będzie interesowało przedszkolaka, a co innego nastolatka. Istnieją jednak pewne predyspozycje, które nie zmieniają się mimo upływu czasu. I te warto pielęgnować. Dowiedz się, jak je prawidłowo rozpoznać.
Każde dziecko jest inne, dlatego tak ważne jest rozpoznanie indywidualnych zainteresowań, predyspozycji i uzdolnień już na wczesnym etapie życia każdego malucha. Zdaniem ekspertów już u 5- lub 6-letnich dzieci można określić ich zainteresowania i zdolności. Sprawdź, jakie zainteresowania może mieć twoje dziecko i jak je wspierać. Jak rozpoznać zainteresowania dziecka? Każde dziecko ma indywidualną osobowość oraz predyspozycje. Czasem zainteresowania są łatwe do określenia już w wieku przeszklonym, np. dziecko lubi śpiewać, jest aktywne fizycznie, a niektóre pojawiają się nieco później wraz z rozwojem dziecka. W jaki sposób rozpoznać zainteresowania dziecka? Słuchaj, co mówi do ciebie twoje dziecko. Obserwuj je podczas zabawy. Zwróć uwagę na to, jakie aktywności preferuje, jak się zachowuje w grupie rówieśników. Postaraj się nie porównywać swojego dziecka do innych, lecz zwróć uwagę na to, co je wyróżnia. Zainteresowania dziecka + przykłady Najprawdopodobniej twoje dziecko jest utalentowane w kilku kierunkach, np. technicznym i matematycznym, czy plastycznym i literackim. Jeśli nie masz pewności, jakie zainteresowania posiada twoje dziecko, zapoznaj się z naszą listą. Zainteresowania plastyczne: dziecko lubi rysować, malować, lepić z plasteliny, rozróżnia wiele barw i eksperymentuje z kolorami, dostrzega szczegóły w przedmiotach, potrafi oddać emocje za pomocą obrazu, który rysuje, a prace, które wykonuje, łączą w sobie kilka technik. Zainteresowania muzyczne: dziecko ma dobre wyczucie rytmu, lubi śpiewać i zna wiele piosenek, potrafi odtworzyć proste melodie z pamięci i wyrażać emocje głosem, a muzyka towarzyszy mu każdego dnia. Zainteresowania twórcze: dziecko z łatwością odtwarza scenki, posiada dużą inwencję twórczą: samo wymyśla historie, opowiada wymyślone przez siebie bajki, piosenki, wierszyki czy opowiadania, zadaje dużo pytań i szuka rozwiązań na wymyślone przez siebie pytania. Zainteresowania kulinarne: dziecko lubi poznawać nowe smaki, jest otwarte na nowości, chętnie eksperymentuje, lubi bawić się w gotowanie, chętnie pomaga w kuchni lub samo gotuje, piecze. Zainteresowania matematyczne: dziecko z łatwością liczy, potrafi dość skomplikowane równania obliczyć w pamięci, wyraża się precyzyjnie i logicznie, nie zadowala się prostymi odpowiedziami oraz oczekuje racjonalnych wyjaśnień na zadane lub nurtujące je pytania (hipotezy). Zainteresowania sportowe: dziecko jest aktywne ruchowo, lubi zabawy wymagające wysiłku, ma dobrą koordynację ruchową i motoryczną, lubi rywalizować z osobami lepszymi od niego. Zainteresowania literackie: dziecko lubi czytać książki, potrafi skupić się na fabule, zwraca uwagę na szczegóły, szybko opanowało naukę czytania, łatwo wyraża swoje myśli, jest dobrym obserwatorem i łatwo umie wyciągać wnioski na podstawie obserwacji, jest empatyczne i wrażliwe na emocje innych osób. Zainteresowania naukowe: dziecko lubi czytać, chętnie sięga po pozycje popularnonaukowe, jest dociekliwe i nie zadowalają go proste, powierzchowne odpowiedzi na interesujące zagadnienia, stawia pytania, lubi wykonywać doświadczenia i eksperymenty, dostrzega związki przyczynowo-skutkowe i z łatwością wyciąga poprawne wnioski. Zainteresowania przyrodnicze: dziecko interesuje się otaczającym światem, nie zadowala się prostymi odpowiedziami, sięga po literaturę popularnonaukową lub oczekuje rzeczowych odpowiedzi, lubi eksperymentować, ale jest również cierpliwe i potrafi obserwować, potrafi nazwać i przeanalizować procesy zachodzące w przyrodzie, ma łatwość wyciągania wniosków. Zainteresowania techniczne: dziecko lubi konstruować, budować z klocków, ma dobrą wyobraźnię przestrzenną, lubi rysować schematy i projekty, interesują go urządzenia mechaniczne i chce wiedzieć, jak działają „od środka”. Zainteresowania aktorskie: dziecko lubi występować publicznie, śpiewa, tańczy, wciela się w postaci z bajek, potrafi modulować głos, wyraża emocje gestem i słowem, ma dużą wyobraźnię, jest empatyczne i dobrze odczytuje emocje innych ludzi i potrafi je odtworzyć. Jak rozwijać zainteresowania dziecka? Określenie zainteresowań dziecka to połowa sukcesu. Kolejnym etapem, jak i rolą rodzica jest motywowanie, wspieranie i utrzymywanie zainteresowań. Jak to zrobić? Można zapisać dziecko na zajęcia dodatkowe. To jednak nie wystarczy. Jak rozwijać i wspierać zainteresowania dziecka? Uczestnicz w życiu dziecka: idź na występ, konkurs, wystawę, zajęcia otwarte dla rodziców, pokaż rozwiązania, np. idź z dzieckiem do biblioteki, bądź blisko, ale nie wyręczaj, chwal za sukcesy, pocieszaj, gdy coś nie pójdzie po myśli dziecka, pozwól przeżyć kryzys, zaakceptuj wybory, dziel pasje ze swoim dzieckiem, np. wspólnie budujcie z klocków, zróbcie przedstawienie dla innych członków rodziny. Co równie ważne: nie krytykuj, nie wyśmiewaj, nie hamuj kreatywności, nie zmuszaj, nie narzucaj własnych zainteresowań. I przede wszystkim: daj dziecku dobry przykład i znajdź czas na własne pasje. Zobacz także: Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jak je wybrać, ile kosztują? Podpowiada psycholog Nauczanie domowe w liceum: jakie formalności należy spełnić? Zwolnienie lekarskie z WF: kontrowersje wokół nowych przepisów
Zajęcia adaptacyjne w przedszkolu: jak wyglądają dni adaptacyjne?
Pierwsze dni w przedszkolu to ciężkie przeżycie, dlatego koniecznie idź z dzieckiem na zajęcia adaptacyjne. Dzięki temu możesz sprawić, że maluch rozpocznie ten nowy etap życia z uśmiechem. Tłumaczymy, jak wyglądają dni adaptacyjne, na czym polegają zabawy adaptacyjne i co nauczyciel może zrobić, by pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola.
Zajęcia adaptacyjne to ważny element przygotowań do przedszkola. Przedszkole to w końcu nie to samo co zabawa z dziećmi w parku pod okiem mamy, która siedzi tuż obok. Nawet niekwestionowany król piaskownicy w pierwszych dniach, a nawet tygodniach swej przedszkolnej kariery będzie miał nie lada problem, żeby się z mamą lub tatą rozstać. Pomagają w tym dni adaptacyjne. Wyjaśniamy, jak wyglądają zabawy w przedszkolu, i co ułatwia dziecku start w przedszkolne życie. Jak wyglądają zajęcia adaptacyjne? Zajęcia adaptacyjne do przedszkola prowadzą kluby osiedlowe, domy kultury oraz oczywiście przedszkola. Zwykle takie zajęcia odbywają się w sierpniu, przed początkiem roku szkolnego. Najważniejsze cele zajęć adaptacyjnych to nauka rozstawania się z mamą i tatą, ale również poznawanie rytuałów, które są podstawą życia przedszkolnego. Jak przebiegają przykładowe zajęcia? Najpierw jest powitanie. Z dziećmi wita się pacynka, bo być może niektórym z nich na początku może sprawić problem przywitanie się z innymi dziećmi czy nieznaną im jeszcze panią. Zwykle część czasu jest przeznaczona na luźne zabawy adaptacyjne, ale są również zajęcia sprofilowane, inicjowane przez pedagogów czy psychologów, którzy je prowadzą. „Najczęściej są to zabawy muzyczne, plastyczne, słowno-logopedyczne, a czasem również zabawy z językiem angielskim czy parateatralne. Program zajęć dostosowujemy do możliwości grupy i niekoniecznie musi on być realizowany ściśle według schematu. Nawet wspólne jedzenie posiłków jest dla dzieci wielkim wydarzeniem i przygotowuje je do przedszkolnego życia” – mówi Renata Żabko z poznańskiego ośrodka Trampolina. Na zajęciach maluchy nie tylko fajnie spędzają czas, ale mają również okazję, by się rozwijać. „I dzieciom, i rodzicom proponujemy zabawy, które wykorzystują ćwiczenia Weroniki Sherborne, nazwane Ruchem Rozwijającym. Są to zabawy ruchowe w przedszkolu na dywanie, przytulanki, w czasie których rodzic np. robi rakietę z nóg i wyrzuca dziecko w powietrze. Maluchy też świetnie się bawią, np. naśladują dźwięki padającego deszczu, wystukując rytm paluszkami. Te ćwiczenia bardzo dobrze pobudzają ich rozwój psychoruchowy i emocjonalny” – opowiada Renata Żabko z Trampoliny. Z kolei zabawy z różnymi materiałami pomagają kształtować wrażliwość zmysłu dotyku. „W czasie zajęć wykorzystujemy kasze, piórka, ostre, pocięte na kawałki gąbki. Dzięki nim dzieci ćwiczą mięśnie rączek, regulują siłę nacisku. To jest bardzo ważne w późniejszej nauce pisania” – opowiada Agnieszka Lipska, pedagog z Centrum Edukacji i Twórczego Rozwoju „Sens” w Warszawie. A zajęcia ruchowe, np. budowanie schodów z dmuchanych materaców, uczą dzieci planowania, konstruowania, pomagają poprawiać orientację w przestrzeni. W jakim wieku posłać dziecko na zajęcia adaptacyjne? Według psychologów dobry czas to ukończone 2 lata lub 2,5 roku. Właśnie wtedy malec zaczyna garnąć się do rówieśników i coraz lepiej porozumiewa się z innymi ludźmi. Oczywiście nie wszystkie dwulatki potrafią pięknie mówić, wiele z nich posługuje się językiem, który rozumie tylko najbliższa rodzina. Nie znaczy to jednak, że nie mogą wziąć udziału w zajęciach. Dla doświadczonego pedagoga kontakt z takim maluchem nie będzie problemem. Jeśli uważasz, że twoje dziecko jest bystre, a ma zaledwie półtora roku, też możesz spróbować posłać je na zajęcia adaptacyjne. Porozmawiaj jednak z osobą, która je prowadzi. Upewnisz się, czy nie będą dla dziecka zbyt dużym wyzwaniem. Jak nauczyciel może pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola? Rola nauczyciela w adaptacji przedszkolnej dziecka jest ogromna. Nauczyciel to przecież osoba, która będzie spędzać z maluszkiem co najmniej kilka godzin dziennie i z którą dziecko powinno czuć się bezpiecznie. Nauczyciel może: organizować zabawy integracyjne dla dzieci; zaproponować przyniesienie do przedszkola ulubionej maskotki, poduszki, kocyka; witać dziecko z uśmiechem, wziąć na ręce, przytulić, zachęcać do zabawy, pożartować i spróbować rozśmieszyć; pomagać, ale i zachęcać do samodzielności, by wzmocnić pewność siebie maluszka. Co ważne, nauczyciel powinien nie tylko pracować z maluchem, ale i z jego rodzicami. To wpływa także na poczucie bezpieczeństwa dziecka. Ważne, aby: rodzice rozumieli, jak istotna jest ich codzienna współpraca z przedszkolem i nauczycielami; rodzice byli cały czas pozytywnie wzmacniani w swoich decyzjach, wiedzieli, na jakie problemy mogą napotkać, np. podczas rozstań z dzieckiem, i jak najlepiej się wtedy zachować; rodzice byli rzetelnie informowani o tym, co dzieje się w przedszkolu, dobrym pomysłem jest regularne organizowanie zebrań. Czy zostawić dziecko samo na zajęciach adaptacyjnych? Zajęcia adaptacyjne przydają się nie tylko maluszkom, ale również ich mamom. Bywa, że dziecko łatwo zaczyna funkcjonować w grupie, za to mama ma kłopot, by rozstać się ze swoją pociechą. „Często się zdarza, że maluchy doskonale się bawią, a mamy koniecznie chcą cały czas czuwać nad dzieckiem. Trzeba je namawiać, by wyszły z sali pod jakimś pretekstem. Wtedy musimy rodzicom uświadamiać, że właśnie po to są te zajęcia, by start w przedszkolu był łatwiejszy i dla nich, i dla dzieci” – mówi Marta Nowak, psycholog z Klubu Malucha we Wrocławiu. Na początku rodzice są obecni w czasie zajęć, stopniowo jednak ich rola maleje, ogranicza się do obserwacji. Aż przychodzi moment, gdy trzeba dziecko zostawić. To często jest dla mam trudne, warto jednak podążać za sugestiami nauczyciela. Ważne: podczas zajęć adaptacyjnych rodzic ma okazję zobaczyć, jak maluch funkcjonuje w grupie. Zdaniem psychologa, Marioli Smakosz-Wojciechowskiej, około 2. roku życia można wychwycić niektóre trudności w rozwoju emocjonalnym czy społecznym dziecka. Ale zamiast się martwić, warto pamiętać, że rozwój dzieci przebiega skokowo – zwykle np. chłopcy zaczynają mówić nieco później niż dziewczynki, za to ze wszystkich sił skupiają się na rozwoju ruchowym. Te różnice wyrównują się zwykle około 6. roku życia. I jeszcze jedno: zasada „nic na siłę” świetnie sprawdza się i w tym przypadku. Jeśli twoje dziecko nie lubi zajęć, nie zmuszaj go, by chodziło na nie za wszelką cenę. W ten sposób możesz osiągnąć odwrotny skutek. Zachęcaj lub po prostu poczekaj jeszcze jakiś czas. Jak znaleźć zajęcia dla adaptacyjne dla dziecka? W dużych miastach łatwiej znaleźć ośrodki, które organizują dni adaptacyjne oraz zajęcia adaptacyjne do przedszkola. Ale jak trafić na te sprawdzone i najlepsze? Szukaj informacji w internecie. Zaufaj poczcie pantoflowej. Właśnie dzięki niej na zajęciach pojawia się mnóstwo dzieci. Porozmawiaj z mamami, które mają maluchy w podobnym wieku jak twoje. Czytaj ogłoszenia. Ośrodki prowadzące zajęcia wieszają plakaty, rozdają ulotki, zamieszczają anonse w prasie. Sprawdź ofertę klubów osiedlowych i przedszkoli – może się okazać, że jest idealna dla twojego dziecka. Wykorzystaj inne możliwości. Jeśli mieszkasz w małej miejscowości, skorzystaj z innych zajęć dla maluchów, np. plastycznych lub nauki angielskiego metodą Helen Doron. Szkółki angielskiego dla dzieci są już niemal wszędzie, a uczestnicząc w nich, malec uczy się, jak radzić sobie w grupie. I przygotowuje się do przedszkola (zwłaszcza jeśli rozważasz posłanie go do przedszkola językowego). Weź sprawy w swoje ręce. W domu też możesz ułatwić dziecku ten start. Nie wiesz jak? Wybierz się do ośrodka prowadzącego zajęcia dla maluchów (nawet jeśli jest w innym mieście) i zapytaj pedagogów, jak twórczo spędzać czas z dzieckiem. Zobacz też: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa Konsultacja merytoryczna Krystyna Zielińska Psycholog, logopeda
Gotowość przedszkolna: kiedy dziecko jest gotowe do przedszkola?
Jeśli zastanawiasz się, czy twoje dziecko jest gotowe do przedszkola, podpowiadamy, jak to sprawdzić. Gotowość przedszkolna to zespół różnych umiejętności, dzięki którym maluch może poradzić sobie w grupie bez pomocy rodziców. Korzystanie z nocnika oraz zdolność do mówienia o swoich potrzebach to tylko niektóre rzeczy, które składają się na gotowość przedszkolną 3-latka. Wyjaśniamy też, kiedy dziecko nie jest gotowe do przedszkola.
Jako rodzic 3-latka pewnie denerwujesz się na równi z dzieckiem i zastanawiasz się, czy to na pewno dobry moment, by posłać malucha do przedszkola. Spokojnie, wbrew pozorom łatwo sprawdzić, czy dziecko jest już gotowe na taką zmianę. Gotowość przedszkolna to ważne umiejętności, które pomogą maluszkowi zaadaptować się w grupie innych przedszkolaków i w pełni korzystać z przedszkolnych zajęć. Sukces w przedszkolu zwykle osiągają te dzieci, których rodzice mogą twierdząco odpowiedzieć na wymienione niżej pytania. Czy dziecko jest gotowe do przedszkola? Rodzice często nie wiedzą dokładnie, kiedy dziecko jest gotowe do przedszkola. Odpowiadamy: już 3-latek może osiągnąć tzw. gotowość przedszkolną. Zastanów się i uczciwie odpowiedz na poniższe pytania: Czy twoje dziecko nie nosi już pieluch? Choć nie wszystkie dzieci wyrastają z pieluch w tym samym czasie, trzy-, czterolatki, a nawet część dwulatków umie sobie już bez nich poradzić. I to bez względu na to, czy chodzą do przedszkola, czy nie. Jeśli twoje dziecko jest odpieluchowane i przyzwyczajone do korzystania z nocnika, próbuj zachęcić je do używania sedesu (pamiętaj o zakupie odpowiedniej nakładki), aby umiało sobie w przyszłości poradzić w przedszkolnej łazience. Przygotuj się również, że na początku przedszkolnej kariery z powodu stresu dziecku czasem mogą zdarzać się awarie. Czy dziecko umie sobie czasem poradzić bez pomocy dorosłych? Im bardziej samodzielny jest przedszkolny debiutant, tym lepiej. Opiekunki starają się pomagać we wszystkich czynnościach, ale niemożliwe jest, aby obsłużyły naraz wszystkie dzieci. Maluch, który sam je zupę, zamiast czekać, aż go ktoś nakarmi, czuje się przy stole pewniej i przede wszystkim nie wstaje od niego głodny. Podobnie dziecko, które próbuje samo myć ręce lub zęby (o to też dbają maluchy w przedszkolu), które zakłada na siebie ubranko (choćby tylko spodenki i kapcie, bo w trudniejszych rzeczach pomagają panie nauczycielki), ma mniej powodów do zmartwień. Własna nieporadność, którą dostrzeże każdy maluch, porównując się z bardziej sprawnymi kolegami, może skutecznie zniechęcić do chodzenia do przedszkola. Czy dziecko samo mówi o swoich potrzebach? Kandydat na przedszkolaka powinien umieć sam mówić o własnych potrzebach w sposób zrozumiały nie tylko dla najbliższej rodziny. Ty na pewno wiesz, o co chodzi, gdy twoje dziecko woła np. „koko”, ale pani w przedszkolu trudno będzie się domyślić, że w tym konkretnym przypadku maluszek domaga się czegoś do... picia. Możesz bawić się z dzieckiem w przedszkole – ty udajesz przedszkolaka, który przychodzi do pani i mówi jej, że np. chce mu się siusiu i musi iść do toalety, albo opowiada, że przed wyjściem na spacer nie może znaleźć czapki w szatni. Nigdy nie wiadomo, czy taki scenariusz wydarzeń niedługo nie zostanie zrealizowany. Czy 3-latek potrafi siedzieć spokojnie i słuchać? Przedszkolaki nie tylko radośnie się bawią, czasem także muszą usiąść i posłuchać, co ma im do powiedzenia pani. Od najmłodszych dzieci oczekuje się niewiele, zaledwie około pięciu minut skupienia, które potrzebne są np. do wysłuchania bajki czytanej lub opowiadanej przez nauczycielkę, do nauki piosenki, poznania reguł nowej zabawy lub wyjaśnienia, co i w jaki sposób dzieci będą malowały. Ćwiczcie w domu tę umiejętność, np. czytając dziecku przed snem, gdy spokojnie leży w łóżku, opowiadając mu ciekawe historyjki. Możesz też puszczać mu audiobooki czy muzyczne słuchowiska dla dzieci. Spróbuj nauczyć malca nowej zabawy i poproś go, by przez chwilę spokojnie posłuchał jej zasad. Czy dziecko miało wcześniej okazję poznać przedszkole? To, co znajome, wydaje się mniej groźne. Zadbaj więc, by maluch jak najwięcej dowiedział się o przedszkolu, zanim go do niego poślesz. Warto wcześniej poznać rozkład sal, szatnię, a także panią, która będzie miała pod opieką najmłodszą grupę. Od dobrego kontaktu z nią zależy, czy dziecko szybko się oswoi z nową sytuacją. Opowiedz mu, że gdy zostanie w przedszkolu, to pani będzie się nim opiekować i do niej należy zwracać się ze wszystkimi sprawami. Pani będzie wymyślać gry i zabawy, śpiewać piosenki, zabierać dzieci na spacer. Porozmawiaj z dyrektorką przedszkola o możliwości zwiedzenia budynku, ogrodu i poznania wychowawczyni najmłodszej grupy. Możesz wybrać się do przedszkola ze znajomą osobą, która posyła tam swoje dzieci. Postaraj się, żeby dziecko wiedziało, jak przedszkolaki spędzają czas, jak się bawią, jak siedzą razem przy małych stolikach i jedzą śniadania, obiady, podwieczorki. Jeśli w przedszkolu jest leżakowanie, nie odzwyczajaj malucha od popołudniowej drzemki. Często bywa tak, że dzieci, które nie leżakują, nie mają w tym czasie ciekawych zajęć i zwyczajnie się nudzą. Czy 3-latek próbuje bawić się z innymi dziećmi? Cieszysz się, że twoje dziecko wreszcie „pójdzie do dzieci” i dzięki przedszkolu poczuje, jaką przyjemnością są zabawy z rówieśnikami. Stanie się tak, ale nie od razu. Dzieci dwu-, trzyletnie dopiero uczą się nawiązywać kontakty, więc pierwsze zabawy w grupie są właściwie zabawami w towarzystwie innych maluchów (każdy zajmuje się sobą i patrzy, co robią inni). Możesz pomóc dziecku w nawiązywaniu znajomości. Jeśli widzisz, że na podwórku lub placu zabaw nawiązywanie znajomości sprawia mu trudność, postaraj się to ułatwić. Zapytaj, jak kolega lub koleżanka ma na imię, przedstaw swoje dziecko, spytaj, w co nowo poznany maluch lubi się bawić. Zapraszaj również do domu znajomych, którzy mają małe dzieci, to pozwoli doskonalić sztukę bycia towarzyskim. Możesz chodzić z dzieckiem na zajęcia dla maluchów w osiedlowym klubiku, do kluboksięgarni, aby oswajał się z grupą rówieśników. I koniecznie na zajęcia adaptacyjne w przedszkolu. Udział w nich to najlepsze, co możesz zrobić, aby ułatwić przedszkolny debiut. Maluch spróbuje wcielić się w rolę przedszkolaka: powiesi kurteczkę w szatni, skorzysta z toalety dla dzieci, umyje rączki w łazience, siądzie przy małym stoliczku – na własnej skórze przekona się, że w tym nowym miejscu daje sobie radę. Czy zdarzało mu się spędzać trochę czasu bez mamy i taty? Choćby przedszkole było najcudowniejsze na świecie, nie ma w nim mamy i taty i to jest główny powód, dla którego wiele maluchów przeżywa trudne chwile na początku września. Łatwiej rozłąkę z rodzicami znoszą dzieci, które miały już okazje zostawać pod opieką innych osób. Jeśli twój maluch nie odstępował cię dotąd na krok, zaplanuj mu mały trening rozstań. Na początku możesz zostawiać go na 2-3 godziny pod opieką babci, cioci lub zaprzyjaźnionej sąsiadki. Maluch powinien nabrać przekonania, że rozstanie z mamą zawsze kończy się jej powrotem. Potem zorganizuj wizytę z nocowaniem poza domem, np. u cioci lub zaprzyjaźnionej rodziny, która ma małe dzieci. Dokładnie omów, kiedy przyjdziesz, np. zaraz po śniadaniu, i zrób wszystko, by dziecko nie straciło do ciebie zaufania. Kolejnym etapem może być kilkudniowy pobyt bez rodziców, np. u babci. Warto jednak wziąć od razu pod uwagę możliwości malucha – dla niektórych dwu-, trzylatków nawet dwa dni bez mamy mogą się bardzo dłużyć. Czy dziecko miało okazję rysować, lepić, malować? Zajęcia plastyczne wypełniają sporo czasu przedszkolakom. Chętniej biorą w nich udział dzieci, które już mają za sobą podobne doświadczenia. Poćwiczcie w domu rysowanie, lepienie, wycinanie, układanie puzzli, budowanie z klocków. Sprawne manualnie, twórcze dziecko lepiej czuje się w grupie rówieśników i z dumą prezentuje rodzicom swoje prace wywieszone na wystawie w przedszkolu. Kiedy dziecko nie jest gotowe do przedszkola? Nie każdy 3-latek jest gotowy do przedszkola. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie, więc jeden 3-latek może osiągnąć już gotowość przedszkolną, inny będzie potrzebował więcej czasu na przygotowanie się do zmian. Nie ma w tym nic niepokojącego. Zdarza się również, że dziecko może iść do przedszkola wcześniej, np. w wieku 2,5 lat – to także jest w porządku. Po czym poznać, że jednak jest jeszcze za wcześnie? Dziecko nie jest gotowe do przedszkola, jeśli: stres spowodowany wyjściem z domu lub pozostawieniem w przedszkolnej sali jest naprawdę silny (dziecko ma problemy żołądkowe, wpada w histerię nie do opanowania); pobyt w przedszkolu powoduje zmianę zachowania u dziecka – maluch staje się apatyczny, osowiały, traci apetyt; dziecko spędza czas w przedszkolu samotnie, nie je, nie bawi się, jest smutne. Ważne: nie wszystkie problemy z adaptacją przedszkolu oznaczają, że dziecko nie jest gotowe na zostanie przedszkolakiem. Wpadki higieniczne, płacz podczas rozstania, stanowcze twierdzenie „nie pójdę do przedszkola” to naturalne reakcje na zmianę. Warto zachęcać malucha, oswajać go z nowym miejscem, pokazywać pozytywne strony przedszkola. W końcu przed malcem całkiem nowy etap, rozwijanie samodzielności i odkrywanie świata – potrzeba na to czasu i cierpliwości. Zobacz też: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa Konsultacja merytoryczna mgr Joanna Kęska Nauczycielka wychowania przedszkolnego z Przedszkola nr 206 w Warszawie
„Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
Dotąd uważałam się za osobę tolerancyjną i szanującą postawy innych ludzi. Ale od ostatniego urlopu już wiem, że nie mogę patrzeć, jak rodzice wychowują życiowe sieroty. Po prostu nie mogę.
Wyjechaliśmy nad morze ze znajomymi. My, tzn. ja, mąż i nasza 5-letnia córka. Znajomi to małżeństwo z 7-letnim synem. Ten Kubuś przy naszej Julce to taka niemota, że aż strach. I to wszystko przez jego rodziców! Karmienie 7-latka zupką Zaznaczę, że Kubuś to zdrowy chłopak. W dodatku wygląda nie na 7, a na 9 lat. Ale jego rodzice widocznie uważają, że zatrzymał się w rozwoju na etapie 2-latka. Bo jak można inaczej pomyśleć, wiedząc, że to dziecko samo nie jest w stanie zjeść zupy? Mama karmi go łyżką! Żeby na pewno się najadł i przypadkiem nie zachlapał koszulki… To dziecko nie jest w stanie samo zjeść również naleśników czy kotletów, jeśli mama najpierw mu ich nie pokroi. Jak ta pierdoła pójdzie do szkoły? Tematy zakazane Ojciec Kuby próbuje trochę hamować żonę, ale sam odpuszcza. Znamy Tomka od lat. Mój mąż chodzi z nim na strzelnicę i siłownię. Uwaga: przy Kubusiu nie mają prawa poruszać tematu przemocy. Pistolet, amunicja, strzelnica – to są słowa, przy których rzekomo dostaje „małpiego rozumu”. Nie wiem jak on, ale jego mama, Sylwia – na pewno. Nie wolno też oceniać dzieci. Kiedy Kubuś i Julka bawili się na placu zabaw i okazało się, że chłopak boi się drabinki, po której nasza mała przeszła raz-dwa… Dostało nam się od Sylwii, tylko dlatego, że powiedzieliśmy do Julii: „Brawo!”. W parku linowym był jeszcze większy cyrk. Kubuś zrezygnował po pierwszej minucie. Z płaczem. Julka bawiła się świetnie. Czy muszę dodawać, że zabroniono wypowiadać słowa: „park linowy” w obecności Kubusia? Właśnie tak było! 7-latek sam nie chodzi do WC! Mnie nawet nie chodzi o jakieś stereotypy, że jak chłopiec to nie ma prawa płakać i zawsze musi pokonywać wszelkie trudności. Chodzi wyłącznie o wiek tego dziecka. Które nawet nie chodzi samo do toalety… Zawsze z mamą albo tatą. Kiedy pojawił się pomysł, że Kubuś przyjdzie do Julki, gdy jego rodzice pojadą do swoich rodziców na jeden dzień… wpadłam w panikę. Czy oni uważają, że będę go podcierać? Karmić go zupą, kroić mu kotleciki? Znosić jego ciągłe frustracje i płacze? Skakać wokół niego jak przy księciu? W dodatku on jest ciągle taki naburmuszony i zarozumiały. „Celebrycki”, jak to określa z dumą Sylwia. Ludzie! Powiedzcie, że nie robicie z dzieci kluch, które niczego od siebie nie wymagają i wszystkiego się boją… Marta O. Piszemy też o: Zmarła 34-letnia Justyna z Wodzisławia Śląskiego. Była w 5. miesiącu ciąży Pijani rodzice wieźli ze sobą dziecko, mieli we krwi aż 3 promile Matka zostawiła dziecko w samochodzie i poszła na zakupy. Interweniowała policjantka
„Śpię ze swoją 5-letnią córką i nikt mi nie wmówi, że to źle” [LIST DO REDAKCJI]
Dzień dobry. Od ponad pięciu lat śpię z córką i… oczywiście zewsząd słyszę, jakie to niewłaściwe. Jak to w ten sposób krzywdzę swoje dziecko. I że najwyższy czas z tym skończyć. Nawet od mam, które na co dzień hołdują teorii rodzicielstwa bliskości. Tych, które dziesięć razy na godzinę powtarzają, że każde dziecko jest inne i jak bardzo ważne jest, by zaspokajać jego potrzeby emocjonalne…
Ale od początku. Zaczęliśmy od łóżeczka w naszej sypialni. Przez pierwsze trzy miesiące życia Marysi to rozwiązanie się sprawdzało. Potem córeczka zaczęła budzić się częściej w ciągu nocy, więc ustaliliśmy z mężem, że skoro on pracuje, to niech się wysypia. On został w sypialni, a ja i mała „przeprowadziłyśmy się” do jej pokoju. Trening samotności, czyli: niech się wypłacze? W wolnych chwilach sporo czytałam i rozmawiałam z innymi matkami. Najbardziej nie rozumiałam, jak można zostawić płaczące niemowlę, żeby „się wypłakało”. A tak radziły poradniki i wiele koleżanek… To „niech się wypłacze” i „nie daj sobą manipulować dziecku” zupełnie nie pasowały mi do bezbronnego niemowlęcia… Uznałam, że na taki trening samotności jest stanowczo za wcześnie. Marysia zasypiała różnie – czasem po prostu leżąc obok, czasem potrzebowała pokołysania. Zanim jeszcze skończyła pół roczku, zaczęłam jej czytać. To żelazny punkt naszego przedsennego rytuału. Przestałam karmić ją piersią, kiedy miała niespełna rok. Jak? Musiałam iść do szpitala na trzy dni, a kiedy wróciłam – malutka odmawiała piersi. Bardzo to przeżyłam, bo chciałam karmić ją naturalnie jak najdłużej (pewnie swoje zrobiły też hormony). Okazało się jednak, że wtedy Mała zaczęła przesypiać całe noce. Teoretycznie to był „idealny” moment na to, by zostawiać ją na noc samą. Ale instynktownie czułam, że moja obecność jest córeczce potrzebna. W jakim wieku dziecko powinno spać samo? Kiedy córka skończyła roczek, wszyscy wokół uznali, że to data graniczna spania z mamą. Zdaniem męża, teściowej, koleżanek – dokładnie 2 kwietnia 2018 roku (dzień jej pierwszych urodzinach) powinnam kategorycznie się z tym pogodzić. Tak się jednak nie stało i temat przysechł. Wrócił jak bumerang, gdy zbliżały się drugie urodziny Marysi. Jakby to była magiczna data, która wyznacza koniec etapu spania razem. Tak samo było w trzecie i czwarte urodziny. Nie mówiąc o piątych! Dziwne, bo w tym czasie nikt nie mówił (nawet w okolicy urodzin), że dziecko w określonym momencie powinno: mówić, siadać, chodzić, korzystać z nocniczka, śpiewać, tańczyć, recytować. Że wszystko tak, ale „kiedy będzie gotowe”. Ale spać to już powinno samo i koniec… Koleżanka w tym roku kupiła mi książkę „Zasypiamy bez mamy”. Kultową, zachwalaną, wyjątkową… I co? Jej autorki napisały wyraźnie: „Trudno wskazać wszystkim jeden zalecany wiek do zrobienia tego kroku”. Tak. Kobiety, z których rad korzystają tysiące rodziców na całym świecie, nie podały wieku dziecka, które „musi” już samo spać. Spałam z mamą do 14. roku życia Sama spałam z mamą do 14. roku życia. Po prostu mieszkałyśmy w dwóch pokojach z babcią (tata umarł, gdy miałam dwa lata). Babcia zajmowała mały, a my duży pokój. Doskonale pamiętam, że – jak wiele moich koleżanek – marzyłam o własnym pokoju, ale to było po prostu niemożliwe. Wiele z nas mieszkało wtedy w blokach i spało z rodzicami (albo z rodzicami spało ich najmłodsze rodzeństwo), bo po prostu inaczej się nie dało. I jakoś nikt w latach 90. nie widział w tym nic niewłaściwego… Swój pokój i swoje łóżko dostałam, kiedy umarła babcia. Tuż po moich 14. urodzinach. Błagam, niech nikt urodzony w latach 70. czy 80. nie wciska mi teraz kitu, że wszystkie dzieci spały wtedy same w łóżkach (czy w łóżkach, w oddzielnych pokojach) od pierwszego, drugiego, trzeciego czy któregoś tam roku życia, bo tego wymagał prawidłowy rozwój dziecka! I jeszcze jedno: z mężem układa mi się dobrze Czy pokolenie dzieciaków, które spały z rodzicami lub rodzeństwem w jednym łóżku, bo w mieszkaniu były dwa pokoje na kilkoro domowników – jak jeden mąż wyrosło na niezaradnych, niedorozwiniętych ludzi? No nie! Dlatego, póki córka w nocy wciąż potrzebuje „uziemić się” do mnie bodaj stópką – nie zostawię jej. Był czas, że zasypiałyśmy i budziłyśmy się przytulone. Dziś to zdarza się coraz rzadziej, córka częściej śpi na „swojej” połówce, nie „wędruje” za mną przez sen, szukając kontaktu. Myślę więc, że czas, kiedy będzie spała sama, zbliża się wielkimi krokami. Jest na tyle duża, że sama mi to powie. Wtedy po wieczornym czytaniu po prostu dam jej buziaka i pójdę spać do sypialni. I jeszcze jedno: to, że śpię w nocy z córką, nie wpłynęło negatywnie na moje małżeństwo. Naprawdę nie potrzebujemy całej (i każdej) nocy na seks – wystarczy nam późny wieczór we dwoje (kiedy mała śpi) lub wcale nie wieczór. A już dwie koleżanki (żeby było śmieszniej – największe orędowniczki wypłakiwania się dziecka i tego, by spało samo jak najwcześniej) – są po rozwodach. Kończę i… naprawdę, nic i nikt nie przekona mnie, że to, że śpię z córką, jest złe. Kasia Piszemy też o: Ponad 250 tys. polskich dzieci ma za wysoki poziom ołowiu! Miała tak mały brzuch, że ludzie nie wierzyli, że jest w ciąży. Nawet położna! Dziecko siedziało w nagrzanym aucie, a rodzice kłócili się obok przez pół godziny
Tablica kredowa do pisania dla dziecka – czy to dobry prezent?
Czy warto kupić dziecku zwykłą czarną tablicę, po której można pisać i rysować kredą? Na pytanie, czy w dzisiejszych czasach to jeszcze jest dobry i atrakcyjny prezent dla przedszkolaka, odpowiada psycholog.
Chcę kupić dla mojego przedszkolaka tablicę do pisania (taką małą drewnianą, opartą na stojaku), po której można rysować kredą? Czy to dobry pomysł? – pyta nas mama 5-letniej Julki. Prezent w postaci kredowej tablicy do pisania kiedyś sprawiał małym dzieciom dużo radości. Ponieważ żyjemy w epoce ekranów i szkolnych tablic elektronicznych, można się zastanawiać, czy to nadal zakup warty rozważenia. Czy warto kupować taką tablicę, zwłaszcza gdy dziecko garnie się do elektroniki. Tablica kredowa do pisania dla dziecka – tak czy nie? Tak, taka tablica do pisania na pewno przyda się każdemu przedszkolakowi – uważa psycholog, Beata Chrzanowska-Pietraszek. – Po pierwsze, pisanie na stojąco jest dla dziecka łatwiejsze niż przy stole. A po drugie, dzięki takiej tablicy przedszkolak z ochotą może poznawać literki czy cyfry. Kredowa tablica do pisania i rysowania może przydać się także dziecku, które nie lubi rysować lub nie chce tego robić – jeśli jakiś rysunek się nie uda, można go przecież natychmiast zmazać. I nikt nie zauważy, że kotek ma za duże uszy, a słonko krzywy uśmiech – podkreśla ekspertka. Podsumowując: Technologia się rozwija, dzieci chętnie sięgają po smartfony i tablety, ale nadal z przyjemnością rysują kredą po chodniku, gdy się je tylko do tego zachęci. Stara analogowa tablica do pisania również może być doskonałą zabawką, która pomoże dziecku rozwijać jego umiejętności manualne. W końcu rysowanie kredą, to coś zupełnie innego niż rysowanie na tablecie... View Burdaffi on the source website Tablica do pisania? A może cała ściana? Dobrym pomysłem może okazać się też pomalowanie całej ściany w pokoju dziecka tzw. farbą tablicową. Dziecko zyska dzięki temu większą powierzchnię do rysowania. A gdy zacznie chodzić do szkoły, może wypisywać na ścianie ważne rzeczy, o których nie chce zapomnieć... lub zrobi dekorację, którą łatwo zetrzeć i zmienić na coś innego. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Nauka pisania liter – cały alfabet do druku Tablica manipulacyjna dla dziecka – jak ją zrobić? Jak narysować człowieka – krok po kroku Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Bajki na dobranoc dla dzieci: do czytania lub słuchania. Pani Wieczorynka opowiada
Z myślą o dzieciach, które uwielbiają bajki na dobranoc, przygotowaliśmy kilka pięknych opowiadań. W sam raz do czytania lub posłuchania przed snem. Powstały w ramach akcji „Lato z Mamo, To Ja”, ale świetnie sprawdzą się we wszystkie cztery pory roku. Ciekawe, która z bajek na dobranoc Pani Wieczorynki stanie się waszą ulubioną?
Szukasz wartościowych bajek na dobranoc? Oto teksty pełne ciepła i pogody ducha. Krótkie bajki do czytania lub słuchania. Takie, które zaciekawią i jednocześnie wyciszą przed snem nawet najbardziej rozbrykanego malucha. Opowiadania dla dzieci przygotowane przez Panią Wieczorynkę, zawsze kończą się dobrze i pozwalają na spokojny, kojący sen. Bajki dla dzieci do czytania lub słuchania: O Tosi, co miała rude włosy O myszce Matyldzie i krzykliwych kalarepach Bajka Kalosze Bajka O rodzinie namiotów Bajka Żurawie Bajki na dobranoc do czytania lub słuchania: Bajka O Tosi, co miała rude włosy Bohaterką tej krótkiej, ale pełnej mądrości bajki jest 7-letnia Tosia. Dziewczynka bardzo nie lubi swoich rudych włosów… Wszystko zmienia się podczas wakacji u babci, gdy pewna mądra, siwa czapla wyjaśnia jej, dlaczego warto polubić swój wygląd. Czytaj dalej bajkę O Tosi, co miała rude włosy. Możesz też posłuchać, jak opowiada ją Pani Wieczorynka: View Ediplayer on the source website Bajka O myszce Matyldzie i krzykliwych kalarepach Myszka Matylda prowadzi gospodarstwo agroturystyczne na Podlasiu. Pewnego dnia posadziła w swym ukochanym ogródku kalarepki. Warzywa te okazały się bardzo głośne. Wciąż krzyczały jak szalone. Przeszkadzało to gościom Myszki: borsukom, wiewiórkom, żabom… Na szczęście na krzykliwe kalarepki znalazł się sposób. Czytaj dalej bajkę O myszce Matyldzie i krzykliwych kalarepach lub posłuchaj wersji opowiadanej przez Panią Wieczorynkę: View Ediplayer on the source website Bajka Kalosze Romek i Tomek to bracia bliźniacy. Obaj są… żółtymi kaloszkami Martynki. Dziewczynka zakłada swoje kalosze za każdym razem, gdy pada deszcz lub jest mokro, ale bracia nie mają zbyt ciekawego życia. Pewnego dnia rodzice Martynki postanawiają zabrać córeczkę na spływ kajakowy… Czytaj dalej bajkę Kalosze. Jeśli wolisz wersję opowiadaną, włącz poniższe wideo: View Ediplayer on the source website Bajka O rodzinie namiotów Rodzinka namiotów była już w wielu miejscach, ale nad morzem jest po raz pierwszy. Namiotom bardzo podobało się na Helu, ale… pewnego dnia zaczął wiać bardzo silny wiatr. Czytaj dalej bajkę O rodzinie namiotów lub włącz film i jej posłuchaj: View Ediplayer on the source website Bajka Żurawie Bohaterem tej bajki do słuchania jest Kazik, który po wakacjach idzie do zerówki. Zanim to się stanie, ma jeszcze jechać z rodzicami nad morze i… tego też nie może się doczekać. Tymczasem mama i tata mówią mu, że przestali się kochać i nie pojadą nad morzem ani nie mogą dłużej mieszać razem… Kazik jedzie na wakacje do babci… Czytaj dalej bajkę Żurawie. Jeśli wolisz bajki posłuchać, włącz film: View Ediplayer on the source website Na dobranoc idealnie sprawdzą się także kołysanki dla dzieci, które wyciszą wasze pociechy przed snem. Zobacz także: Dlaczego bajki pomagają dziecku zrozumieć świat? Netflix dla dzieci – bajki, seriale, komedie i filmy (także dla rodziców!) Bajki dla niemowląt - do czytania, słuchania i śpiewania
„Huggy Wuggy”: bardzo groźny czy bardzo śmieszny? Brytyjska policja ostrzega rodziców
Co to jest Huggy Wuggy (wym. hagi-łagi)? To postać z dość drastycznej gry komputerowej przeznaczonej dla dorosłych. Potwór zyskał popularność dzięki materiałom na TikToku i YouTube. Poznacie go po niebieskim futerku (różowe ma jego koleżanka – Kissy Missy), długich rękach i nogach oraz bardzo ostrych zębiskach. Tę maskotkę chce mieć coraz więcej dzieci. I ma.
Jak podaje „The Daily Mail”, brytyjska policja ostrzega, że filmiki z Huggy Wuggy nie są przeznaczone dla dzieci – a to właśnie one zalewają obecnie TikToka i YouTube. Niebieska „przytulanka” śpiewa w nich o przytulaniu i… zabijaniu. Zachęca widzów, by przytulali tak mocno, aż ofiara wyda ostatnie tchnienie. Małe dzieci w Wielkiej Brytanii już tak się „bawią”: przytulają bardzo mocno, szepcząc do ucha swej ofierze drastyczne słowa Huggy Wuggy. Cel jest jeden: Huggy Wuggy ma przestraszyć dzieci Apel brytyjskiej policji, by trzymać dzieci z daleka od Huggy Wuggy, pojawił się na łamach „The Daily Mail”. Zaczęło się od incydentu na szkolnym boisku w hrabstwie Dorset, gdzie pierwszoklasiści „bawili się”, naśladując bohatera gry. „Ludzie nagrywają filmiki i tworzą piosenki z dość drastycznym wizerunkiem podobnej do niedźwiedzia postaci z zębami ostrymi jak żyletki – wszystko to wręcz zalewa YouTube i TikToka. Filmy mają przede wszystkim przestraszyć dzieci – na pewno nie chcesz pokazywać im czegoś takiego” – ostrzega Chris Conroy, policyjny ekspert ds. cyberbezpieczeństwa z Dorset cytowany przez „Daily Mail”. View oEmbed on the source website Huggy Wuggy: groźny czy nie? Rodzice powinni zwrócić szczególną uwagę na zabawy, które wymyślają ich dzieci. Tym bardziej gdy dostęp do mediów społecznościowych jest tak łatwy – każdy posiadacz smartfona czy komputera może w kilka sekund znaleźć filmiki z brutalnym Huggy Wuggy. Zagrożone są również dzieci, które na co dzień nie korzystają z social mediów – wystarczy, że o upiornym niedźwiadku usłyszą od kolegów czy koleżanek w szkole czy przedszkolu… Ostatnio w sieci pojawia się coraz więcej gadżetów z Huggy Wuggy – m.in. ubrania, figurki czy maskotki. Jeśli twoje dziecko poprosi cię o zakup takiej „zabawki”, lepiej z nim porozmawiaj – wygląda na to, że niebezpieczny trend dotarł też do Polski. źródło: dailymail.co.uk Piszemy też o: Polacy wydają zawrotne sumy na prezent komunijny. Połowa z nich sięgnie do swoich oszczędności Jak dziś wygląda „najgrubsze dziecko świata” Arya Permana? Mamy zdjęcia! Nauczycielka zostawiła pierwszoklasistę samego 20 km od szkoły
Brak koncentracji u dziecka: przyczyny. Jak pracować nad koncentracją – ćwiczenia
Warto poznać przyczynę braku koncentracji u dziecka i wprowadzić ćwiczenia, które pomogą dziecku się skupić. Brak umiejętności skoncentrowania się może przełożyć się na problemy z nauką, relacje z rówieśnikami i ogólne samopoczucie.
Sama wiesz, jak trudno się pracuje, gdy nie możesz się skoncentrować: popełniasz błędy, zapominasz o tym, co istotne, jesteś niezadowolona ze swoich wyników. Tak mniej więcej czuje się dziecko, które ma problem z utrzymaniem uwagi. Problem z koncentracją przekłada się na naukę, bo w takich warunkach ciężko coś przyswoić. Dziecku może być również trudno nawiązywać bliższe relacje z rówieśnikami, może być poddenerwowane albo sprawiać wrażenie nieobecnego. Dlatego, zamiast czekać, aż dziecko z tego wyrośnie, warto zareagować i pomóc mu jak najszybciej. Istnieje wtedy większa szansa na to, że dziecko nauczy się lepiej koncentrować, a nauka nie będzie dla niego problemem. Spis treści: Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Umiejętność koncentracji pojawia się u dziecka z wiekiem. Można to zauważyć, gdy maluszek z czasem dłużej koncentruje się na danej zabawie, słuchanej książce czy oglądanej bajce. Z wiekiem koncentracja powinna stawać się coraz lepsza. Zaburzenia uwagi u dzieci najłatwiej zauważyć, gdy maluch zaczyna naukę w szkole. O deficycie koncentracji mówimy, gdy stopień koncentracji jest niedostateczny w stosunku do wieku. Sześcio-, siedmioletnie dziecko powinno mieć podzielną uwagę i umieć się dłużej skupić na jednej czynności bez rozpraszania się. O problemie mówimy, gdy dziecku trzeba powtarzać coś wiele razy, lub jest na tyle rozkojarzone, że nie jest w stanie wykonać powierzonego mu zadania. Problem braku koncentracji u dziecka może mieć kilka źródeł. Może on wynikać z zaburzeń rozwojowych (np. ADHD, zaburzenie integracji sensorycznej, silna alergia) lub z temperamentu dziecka. Jeżeli twoje dziecko ma trudności z koncentracją, warto zastanowić się, z czego one wynikają. To niezbędne, by móc skutecznie pomóc przedszkolakowi. Przede wszystkim sprawdź stopień nasilenia problemu. Zwróć uwagę: czy malec nie jest w stanie skupić się na czymkolwiek, czy tylko na zajęciach, których nie lubi, np. na rysowaniu? Jeśli tak, to nie masz się czym martwić, naturalnie odrzuca to, co go nie interesuje; czy problemowi z koncentracją towarzyszy nadruchliwość i impulsywność (malec nie potrafi poczekać na swoją kolej, odpowiada niepytany, nie jest w stanie siedzieć bez ruchu, często biega jak nakręcony)? Takie objawy mogą wskazywać na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Warto zastanowić się, czy dekoncentracji dziecka nie wywołują konkretne czynniki. Być może malec: rozprasza się pod wpływem dźwięków, wielości obrazów, intensywnych zapachów, a nawet… zbyt ciasnego lub drapiącego ubrania. Takie zachowania mogłyby wskazywać na nadwrażliwość sensoryczną (brak prawidłowej współpracy zmysłów dziecka). W takiej sytuacji odwiedź psychologa. Być może specjalista skieruje was na terapię sensoryczną; jest rozkojarzony, gdy wokół pełno alergenów, na które reaguje uczuleniem – sprawdź, czy poza trudnościami z koncentracją nie ma też wysypki, biegunki, kataru, zaczerwienionych spojówek; przeżywa trudne chwile – rodzice są w ostrym konflikcie, ktoś z bliskich choruje, dziecku zmieniono opiekunkę lub urodziło mu się rodzeństwo. Jeżeli twojego malca dotyka któryś z powyższych problemów, warto skontaktować się z psychologiem. Specjalista po przeprowadzeniu wywiadu z rodzicem, obserwacji dziecka i wykonaniu koniecznych testów ustali dokładnie, skąd wynika problem i jak można pomóc dziecku. Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Symptomami mogącymi świadczyć o tym, że dziecko ma problem z koncentracją, są m.in.: brak umiejętności skupienia się na jednym zadaniu przez dłuższy czas, popełnianie błędów przez nieuwagę, brak reakcji na przekazywane komunikaty, niedokładne wykonywanie poleceń, niekończenie wykonywanych zadań, brak właściwej organizacji pracy np. bałagan na biurku, gubienie rzeczy przez rozkojarzenie, problemy z zapamiętywaniem codziennych obowiązków, łatwe rozkojarzenie się, mierne wyniki w nauce. Zaburzeniom mogą towarzyszyć także problemy emocjonalne, większa płaczliwość, a także wybuchy złości lub agresji, które wpływają na relację dziecka z otoczeniem. Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Nie ma magicznej sztuczki ani tabletki, która pomoże dziecku skutecznie skupiać uwagę. Są za to konkretne ćwiczenia i wskazówki, które ułatwią mu pracę. Oto proste sposoby na trenowanie koncentracji: Czego nie ma? Ustawiasz przed dzieckiem cztery małe zabawki, np. piłeczkę, misia, klocek, lalkę. Prosisz, żeby przyjrzało się im uważnie, a potem zasłoniło oczy. Zabierasz jedną zabawkę, a malec po odsłonięciu oczu ma zgadnąć, co zniknęło. Kiedy będzie dawał sobie dobrze radę z czterema zabawkami, możesz dorzucić kolejne dwie. Co się zmieniło? Masz przed sobą te same cztery zabawki i gdy dziecko zasłoni oczy, zamieniasz miejscami dwie z nich. Dziecko musi znaleźć różnicę. Gdy to będzie zbyt łatwe, poszukajcie różnic, np. przestawiając coś w pokoju. Świetnym sposobem na trening utrzymywania uwagi jest i znajdowanie różnic między dwoma obrazkami. Co to jest? Ty wskazujesz na jakiś przedmiot i podajesz jego nazwę, jednak co jakiś czas pokazujesz np. okno, a mówisz kwiat. Dziecko ma powiedzieć „źle”, jeśli przedmiot i nazwa nie będą się zgadzały. Potem możecie się zamienić – smyk będzie wskazywał podawane przez ciebie przedmioty. Czasem podaj coś, czego nie ma w pokoju, np. samolot. Jeszcze chwila. Wydłużaniu uwagi sprzyja zachęcanie do kończenia rozpoczętego zadania. Kiedy brzdąc koloruje, ale wyrywa się do kolejnej zabawy, powiedz: „Pobawisz się kolejką, ale pomaluj jeszcze jeden kwiatek”. Jeśli dziecku się uda to zrobić, nie zapomnij go pochwalić. U starszych dzieci sprawdzą się wszelkie łamigłówki, labirynty, memory, szachy i puzzle. Książki obserwacyjne, w których trzeba szukać nie tylko szczegółów, ale także znaleźć drogę, potrafią dzieci wciągnąć na dłuższą chwilę. View Burdaffi on the source website Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Są rzeczy niezależne od dziecka, które utrudniają mu koncentrację, na szczęście wpływ na nie mają rodzice. Jeśli więc twój smyk ma zająć się czymś, co wymaga wysiłku umysłowego, np. będzie malował lub słuchał czytanej przez ciebie bajki, zadbaj o to, żeby wszystko wokół sprzyjało koncentracji: wyłącz telewizor i radio, cisza pomaga się skupić; zabierz ze stolika rzeczy, które nie są wam w tym momencie potrzebne; wywietrz pokój – brak świeżego powietrza usypia i dekoncentruje; mów do dziecka spokojnym, opanowanym tonem, krótkimi zdaniami i dawaj jasne komunikaty, o co prosisz; kiedy widzisz, że myśli dziecka zaczynają wędrować, powiedz: „Halo, słuchasz mnie?” albo „Adasiu, spójrz na rysunek”; nie siadajcie do rysowania w pobliżu okna lub akwarium – czegoś, co przyciąga wzrok, zachęca, żeby tam zerkać; organizuj krótkie przerwy, np. na napicie się wody, a po przerwie zachęć dziecko do dalszej pracy; zminimalizuj dzienną dawkę elektroniki, nie bagatelizuj wpływu elektroniki na rozwój dziecka – zbyt dużo bajek czy gier na telefonie może negatywnie wpływać na koncentrację; zadbaj o właściwą dietę, niedobór witamin i minerałów może mieć niekorzystny wpływ na pacę mózgu; zadbaj o odpowiednią dawkę ruchu każdego dnia, szczególnie gdy dziecko idzie do szkoły i nagle musi dużo siedzieć przy biurku. Zobacz także: Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce Układanie klocków jest cenną lekcją dla dziecka – mówią naukowcy Jak zachęcić dziecko do nauki? 11 skutecznych sposobów
Dlaczego dzieci kłamią? Powody mogą być bardzo różne
Dlaczego dzieci kłamią? Powodów może być wiele - mniejszym dzieciom myli się czasami fikcja z rzeczywistością. Kłamstwo u dzieci nie zawsze musi być spowodowane złą wolą. Niekiedy dziecko boi się zbyt surowej reakcji rodzica. Dziecko zmyśla czasami także w sytuacji, gdy chce zwrócić na siebie uwagę.
Dziecko kłamie notorycznie? Dowiedz się, jakie mogą być tego powody. Zmyślanie u dzieci może być spowodowane myleniem fikcji z wyobraźnią, strachem, silną potrzebą posiadania czegoś, ale także... naśladowaniem rodziców, którzy mijają się z prawdą. „Moje dziecko kłamie” - ta myśl może paraliżować rodziców, jednak warto zastanowić się, dlaczego maluch to robi. Spis treści: Dlaczego dzieci kłamią? Miesza im się świat rzeczywisty z wyobraźnią Kłamstwo u dzieci w wieku przedszkolnym - zwrócenie na siebie uwagi Dlaczego dzieci w wieku szkolnym kłamią? Dlaczego dzieci kłamią? Bo się boją Dzieci kłamią, bo bardzo chcą coś mieć Dzieci naśladują rodziców, którzy czasem mijają się z prawdą Co robić, gdy dziecko kłamie? Dziecko kłamie, że jest bite Kłamstwo jest dobre dla mózgu Dlaczego dzieci kłamią? Mylenie świata rzeczywistego z wyobraźnią To naturalna sytuacja w rozwoju dzieci w wieku 3–4 lat. Granica między tymi światami jest dla kilkulatka bardzo płynna, dziecko często zapomina, co sobie wymyśliło, a co zdarzyło się naprawdę, stąd biorą się niezwykłe opowieści o pożarach, w których gaszeniu brał udział kilkulatek lub o wymyślonych postaciach, które np. mieszkają w pokoju za szafą. Rozwiąż test: Czy twoje dziecko ma bujną wyobraźnię Kłamstwo u dzieci w wieku przedszkolnym - zwrócenie na siebie uwagi Dzieci zmyślają, aby zwrócić na siebie uwagę. Robią tak głównie starsze przedszkolaki. Dzieci powyżej 5. roku życia mogą świadomie zmyślać. Często zdarza się to bardziej wygadanym, kreatywnym kilkulatkom, które mają zdolności aktorskie. Jest to sposób na zyskanie zainteresowania kolegów. Gdy raz przekonają się, że to działa, mogą kłamać częściej. Dlaczego dzieci w wieku szkolnym kłamią? Powody tego, że dzieci w wieku szkolnym kłamią, mogą być następujące: obawiają się, że nie są w stanie sprostać oczekiwaniom rodziców nie radzą sobie z własnymi problemami, lecz boją się o nich porozmawiać nie czują się bezgranicznie kochane i akceptowane są nadmiernie kontrolowane. Starsze dzieci kłamiąc, zazwyczaj robią to już świadomie. Często również poprzez kłamstwo chcą osiągnąć jakiś cel lub wymigać się od odpowiedzialności za swój czyn. Dlaczego dzieci kłamią? Bo się boją Kłamią dzieci mające zbyt wymagających rodziców, którzy stosują surowe kary za popełniane błędy (krzyczą na dziecko, zabraniają). Nie mówi prawdy także takie dziecko, które zostało nauczone, że najłatwiej jest skłamać, bo i tak później rodzice nie weryfikują jego słów. Dzieci kłamią, bo bardzo chcą coś mieć A gdy czegoś mocno pragną i nie wiedzą, jak to osiągnąć, mogą używać argumentu, który ich zdaniem, przekona rodziców, np. chcę mieć pomalowane oczy, bo wszystkie koleżanki w przedszkolu je malują. Nie zawstydzaj dziecka, że powiedziało nieprawdę, tylko tłumacz, dlaczego małe dzieci nie noszą makijażu. Możesz zaproponować coś w zamian, np. nowe piękne spinki do włosów. Dzieci naśladują rodziców, którzy czasem mijają się z prawdą Nic nie umknie uwadze dziecka, także nasze kłamstwa, puste obietnice, że np. w sobotę pojedziemy całą rodziną na wycieczkę rowerową (a potem mama zostaje w domu, by ugotować obiad) albo wymówki, że nie spotkamy się ze znajomymi, bo mamy dużo zaległości w domu (a potem oglądamy cały weekend telewizję). Co robić, gdy dziecko kłamie? Jak oduczyć dziecko kłamać? Sama musisz dawać maluchowi dobry przykład – dotrzymuj słowa, nie obiecuj nic, jeśli nie uda ci się tego spełnić. Ustal jasne zasady, jedną z nich niech będzie to, że nie można kłamać. Zastanów się również, jakie dziecko może mieć powody do tego, żeby kłamać. Może jest to strach przed twoją reakcją? Wytłumacz maluchowi, dlaczego nie wolno kłamać, powiedz wyraźnie, że kłamstwo jest czymś złym. Wyjaśnij mu również, czym jest białe kłamstwo. Opowiedz, jakie są różnice między nim a kłamstwem, które wyrządza krzywdę. Dziecko kłamie, że jest bite Przede wszystkim pamiętaj, że maluch ma prawo zbłądzić. Dziecko prawdopodobnie nie zdaje sobie sprawy z tego, jak poważne, ale również bolesne mogą być konsekwencje takich kłamstw. Pomóż mu zrozumieć, jak złe jest niesłuszne oskarżanie kogoś o tak poważny czyn. Wytłumacz dziecku, jakie skutki może mieć to, że kłamie w kwestii przemocy. Kłamstwo jest dobre dla mózgu Oszukiwanie przyspiesza rozwój mózgu, a dokładnie tych obszarów, które są odpowiedzialne za rozwój poznawczy. Z badań, jakie przeprowadzili naukowcy z uniwersytetu w Toronto, wynika, że dziecięce kłamstwo jest dowodem na to, że maluch sprawnie rozumuje. Około 20 proc. przebadanych dzieci potrafiło się minąć z prawdą już w wieku 2 lat. Rodzicom pozostaje jedynie uczyć małego blagiera, że są osoby (czytaj m.in. mama i tata), którym trzeba zawsze mówić prawdę. Zobacz także: Po czym poznać, że dziecko kłamie? Moje dziecko ciągle kłamie! 7 kłamstw, które rodzice mówią dzieciom (i nie mają wyrzutów sumienia)
Jak oduczyć dziecko kłamać? Podpowiadamy!
Jak oduczyć dziecko kłamać? Przede wszystkim poznaj przyczynę takiego zachowania. Małe dzieci mają bujną wyobraźnię, nie do końca odróżniają jeszcze fikcję od rzeczywistości. Natomiast starsze dzieci kłamią z tych samych powodów, co dorośli - chcą np. uniknąć kary lub zwrócić na siebie uwagę. By oduczyć dziecko kłamać, najważniejsze to dawać mu dobry przykład.
Jak oduczyć dziecko kłamać? Musisz sama dawać mu dobry przykład: dotrzymuj słowa, nie wciągaj także dziecka w „spiski”. Ustal również jasne zasady, dotyczące między innymi tego, że nigdy nie można kłamać. Jeśli maluch cię okłamuje - porozmawiaj z nim spokojnie. Spraw także, by dziecko nie obawiało się twojej reakcji na prawdę, którą wyzna. Doceniaj także, gdy maluch mówi prawdę - zwłaszcza w momentach, gdy jest to dla niego trudne. Spis treści: Co robić, by dziecko nie kłamało? Co zrobić, gdy dziecko kłamie? Jak rozmawiać z dzieckiem, które kłamie? Jak karać dziecko za kłamstwo? Jak udowodnić, że dziecko kłamie? Dlaczego dziecko kłamie? Dziecko kłamie, bo ma bujną wyobraźnię Kłamstwa celowe Dziecko kłamie, by zwrócić na siebie uwagę Kolorowanie rzeczywistości Co robić, by dziecko nie kłamało? Jeśli chcesz, by twoje dziecko nie kłamało, to... Dotrzymuj słowa. Nie mów: „Później się pobawimy”, „W sobotę pójdziemy do zoo”, jeśli wiesz, że nie będziesz w stanie spełnić obietnicy. Przyznawaj się do własnych błędów. Nie zrzucaj na nikogo winy. Jeśli coś zrobiłaś źle, bierz odpowiedzialność na siebie. I zawsze przeproś za błąd. Nie angażuj dziecka w „spiski”. Nigdy nie mów do dziecka: „Odbierz telefon i powiedz, że nie ma mnie w domu”. Załóż, że dziecko mówi prawdę, nawet jeśli nie masz takiej pewności. Resztę pozostaw jego sumieniu. Puszczenie kłamstwa płazem jest mniejszym złem niż niesłuszne oskarżenie. Zastanów się, dlaczego dziecko kłamie. Może chce tak zwrócić na siebie uwagę albo boi się zbyt surowej kary? Co zrobić, gdy dziecko kłamie? Ustal jasne zasady. Nie mówimy brzydkich słów, nigdy nie kłamiemy, zawsze przyznajemy się do winy. I sama ich przestrzegaj – dziecko uczy się od bliskich! Tłumacz, dlaczego nie wolno kłamać. Operuj konkretami: „Jakbyś się czuł, gdybym powiedziała, że dam ci prezent, a potem go nie dała?”. Wyraźnie powiedz dziecku, że kłamstwa są złe. Udowodnij, że potrafisz spokojnie przyjąć wiadomość o jakiejś złej sytuacji, wydarzeniu. Spokojnie rozmawiaj z dzieckiem, nie krzycz. Zastanów się, czy dziecko nie ma złego wzoru do naśladowania, np. czy dorośli w jego otoczeniu nie kłamią. Jeśli tak jest - należy wytłumaczyć to dziecku. Zdarzają się sytuacje, gdy kłamstwo jest konieczne, jednak nigdy nie może ono krzywdzić drugiego człowieka. Pomyśl, dlaczego dziecko skłamało. Może np. jesteś zbyt surowa dla dziecka i obawia się kary? Jak rozmawiać z dzieckiem, które kłamie? Zastanów się, jakie mogą być przyczyny tego, że dziecko kłamie. Powiedz maluchowi wyraźnie, że kłamstwo jest czymś złym. Wysłuchaj go i zadeklaruj pomoc – może fakt, że dziecko kłamie, spowodowany jest tym, że maluch boryka się z jakimiś problemami. Rozmawiaj z dzieckiem spokojnie, otwarcie, postaraj się być wyrozumiała. Krzyczenie na dziecko zastąp tłumaczeniem. Bądź także cierpliwa. Pamiętaj, że dzieciom łatwiej jest powiedzieć prawdę, gdy czują się bezpieczne i nie obawiają reakcji rodzica. Dzieci muszą wiedzieć, że mówienie prawdy bywa trudne, jednak jest bardzo budujące. Jak karać dziecko za kłamstwo? W tym przypadku lepiej będzie, jeśli nie będziesz karać dziecka. Spróbuj mu po prostu pokazać negatywne strony kłamstwa, by samo dostrzegło, że „nie opłaci się” kłamać. Warto jednak nagradzać malucha za mówienie prawdy, zwłaszcza jeżeli jest ona smutna lub nieprzyjemna dla niego. Jeśli jesteś zmuszona, by wyciągnąć konsekwencje – wyraźnie oddziel, że są one spowodowane kłamstwem, a nie np. popełnionym czynem. Jeśli dziecko przyzna się ostatecznie do kłamstwa i powie prawdę - bądź łagodniejsza. Jeżeli jednak kłamie nadal i upiera się przy wersji, która jest nieprawdziwa – twoje stanowisko musi być bardziej stanowcze. Jak udowodnić, że dziecko kłamie? Udowodnienie, że dziecko kłamie, zazwyczaj nie jest trudne z perspektywy dorosłego człowieka. Jednak nie powinno być to celem samym w sobie. Najważniejsza jest rozmowa z maluchem, wytłumaczenie mu, że kłamanie jest czymś złym. Powinnaś także sprawić, by dziecko nie obawiało się wyznać prawdy. Nie chodzi o to, by udowodnić dziecku kłamstwo, a o to, by samo się do niego przyznało. Dziecko kłamie, bo ma bujną wyobraźnię Gdy trzy-, czterolatek opowiada, jak z psem sąsiada tropił złodziei wycieraczek, nie mija się z prawdą, bo święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał z bajek czy zasłyszanych rozmów. Jedną nogą tkwi w rzeczywistości, a drugą w świecie bajki z księżniczkami, piratami i gadającymi zwierzętami. Podszywając się pod swoich ulubionych bohaterów, daje się ponieść własnej opowieści i przeżywa ją, jakby wydarzyła się naprawdę. A gdy boi się, że w wannie jest rekin, także boi się szczerze – mógłby przysiąc, że widział, jak z piany wynurzyła się trójkątna płetwa. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska, psycholog. – Dziecko z czasem nauczy się odróżniać prawdę od fikcji. Póki co warto się cieszyć, że ma wyobraźnię. Do dziecka, które udaje króla, możemy zwracać się: „Wasza wysokość”. Ale gdy posuwa się za daleko (i chce zmusić babcię, by obsługiwała je jak monarchę) albo boi się własnej opowieści, trzeba kończyć zabawę. Zobacz: Czy twoje dziecko ma bujną wyobraźnię? – test Kłamstwa celowe Dopiero sześcio-, siedmiolatki kłamią, by celowo wprowadzić kogoś w błąd. Ale „trening” zaczynają już w wieku czterech, pięciu, a czasem trzech lat! Dzieci kłamią z tych samych powodów, co dorośli. Głównie po to, by uniknąć kary: „To nie ja zbiłem talerz”. – Dziecku, które mówi coś takiego, trzeba wyjaśnić, że zrzucając na kogoś winę, można go skrzywdzić. Ale lepiej nie przesadzać z karami. Zdarza się, że srogo ukarane dziecko, zamiast oduczyć się mijania z prawdą, koncentruje się na tym, by nie dać się przyłapać. Można odwoływać się do sumienia dziecka („Serce podpowie ci, czy zrobiłeś dobrze”). Dziecko kłamie, by zwrócić na siebie uwagę Inne kłamstwo: „Bolą mnie nogi/brzuch”. Jest wygodne, bo pozwala uniknąć, np. sprzątania. Dzieci wykorzystują je też w innym celu: próbują w ten sposób skupić na sobie uwagę rodziców. – Poza tłumaczeniem, że nie wolno nikogo wprowadzać w błąd w takich sprawach jak zdrowie, warto się zastanowić, dlaczego dziecko ucieka się do takich sztuczek – mówi psycholog. Czytaj też: Jak wyznaczać dziecku granice? Kolorowanie rzeczywistości Niektóre dzieci uwielbiają koloryzować. Starają się uatrakcyjnić swoją opowieść, podobnie jak robi to wielu dorosłych („Złowiłem taaaką rybę!”). – Trzeba reagować, gdy dziecko za bardzo się zapędza (np. opowiada w przedszkolu historię o tym, jak to rodzice wyjechali na weekend i zostawili je same, „zapominając” dodać, że było z babcią) – mówi psycholog. W takiej sytuacji musimy sprowadzić dziecko na ziemię, mówiąc: „Kochanie, twoja opowieść się podobała, ale pani może w nią uwierzyć i pomyśleć, że naprawdę zostawiamy cię samego w domu”. Zobacz także: Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa? Białe kłamstwo - co to jest? 7 kłamstw, które rodzice mówią dzieciom (i nie mają wyrzutów sumienia)
Jak nauczyć dziecko kolorów? Propozycje zabaw
Jak nauczyć dziecko kolorów? Jest mnóstwo zajęć, które go do tego zachęcą. Świat, którego barwy nie tylko można zobaczyć, ale i nazwać, jest o wiele bardziej inspirujący. Na początek możesz zachęcić malucha do nauki kolorów np. kolorowymi flamastrami, wielobarwną plasteliną. Kiedy dziecko nazywa już kolory - ćwiczcie razem tę umiejętność podczas wspólnej zabawy.
Jak nauczyć dziecko kolorów? Jest wiele sposobów, by nauka była atrakcyjna, np. możesz podarować dziecku kolorowe flamastry, segregować wspólnie z nim zabawki, które są w jednym kolorze. Świetnie sprawdzą się też różne gry i zabawy, podczas których maluch będzie określał barwę danego przedmiotu. Spis treści: Jak nauczyć dziecko kolorów? Rozpoznawanie kolorów przez dzieci - sposoby na naukę Od kiedy dziecko rozpoznaje kolory? Rozróżnianie kolorów - czy dziecko może tego zapomnieć? Problemy z rozróżnianiem kolorów u dzieci - daltonizm Jak nauczyć dziecko kolorów? Żeby nauczyć dziecko rozróżniania kolorów, zacznij od dwóch różniących się znacznie kolorów, np. czerwieni i zieleni. Znajdź znane dziecku przedmioty o takich barwach (samochodziki, klocki, plastikowe kubeczki) i połóż je na kartce takiego samego koloru. Powtarzaj: czerwony samochodzik kładziemy na czerwonej kartce, zielony klocek na zielonej. Kiedy dziecko nazywa już kolory - szukajcie ich na innych przedmiotach: czerwona kropeczka na rajstopkach, czerwone wiaderko w książce itp. Gdy dziecko umie wskazać te kolory, wprowadź następne dwa, wciąż przypominając poprzednie. Oczywiście dziecko wcale nie musi wiedzieć, że „uczy się” kolorów. Okazji do nauki poprzez zabawę jest mnóstwo. Rozpoznawanie kolorów - sposoby na naukę Spraw, by nauka kolorów była dla dziecka wspaniałą zabawą. Oto nasze propozycje: Rysuj, maluj, lep z plasteliny z maluszkiem Jak najczęściej! Nazywaj barwy, jakich używacie. Mów np.: „A teraz podaj mi, proszę, zieloną kredkę, zieloną jak listki i trawa. Narysuję nią zieloną trawę”. Jeśli dziecko poprawnie ją poda, pochwal je i powtórz nazwę koloru: „Dziękuję, dobrze wybrałeś zieloną kredkę. Właśnie takiej potrzebuję” (powtarzanie jest ważne, bo utrwala wiedzę). Jeśli dziecko poda inną, powiedz: „O, widzę, że podajesz mi niebieską. Dziękuję, niebieski kolor przyda mi się do narysowania kwiatków. A to jest zielona, ta, której potrzebuję do pomalowania trawy”. Podaruj dziecku flamastry z kolorowymi zatyczkami. Pokaż, że każdy flamaster ma swoją czapeczkę i trzeba tak nakładać czapeczki, żeby się nie pomyliły. Określaj barwę przedmiotów, które pokazujesz lub dajesz dziecku. Mów: żółty banan, zielony listek, brązowy kasztan. Podobnie postępuj, gdy wybieracie ubranko. Zachęcaj malca, by mówił, jakiego koloru ubranko chce włożyć. Możecie czasem urządzić dzień żółty lub czerwony. Wtedy wszystko, co dziecko wkłada na siebie, powinno być w tym kolorze. Segregujcie zabawki (klocki, ubranka dla lalek, foremki). Można to robić, sprzątając pokój, na placu zabaw, na zakupach, budując z klocków. Pomocną zabawką do sortowania jest też np. gra Patyczaki (Granna). Proponuj gry i zabawy. Kolorowy berek – przed złapaniem ratuje znalezienie na sobie rzeczy w zadanym kolorze; wyścigi – kto pierwszy zobaczy np. czerwony samochód (zabawa dobra w podróży); taniec-kolorowaniec – potrzebna jest płachta zszyta z klinów różnych barw (np. spadochron firmy Nowa-Szkoła). Tańczymy wokół niej i na hasło „Stop! Zielony”, trzeba wskoczyć na odpowiednie pole. Warto też kupić gry pomagające w nauce rozróżniania kolorów, np. Tęcza. Gram w kolory (Granna) czy Gra w kolory (Adamigo). View Burdaffi on the source website Od kiedy dziecko rozpoznaje kolory? Czy wszystkie trzylatki rozpoznają barwy? Owszem, jest sporo dwulatków i trzylatków, które rozpoznają barwy. Jeśli twoje dziecko do nich należy – gratulacje. Ciesz się i staraj się pogłębić tę znajomość poprzez wprowadzanie takich niuansów jak ciemnoróżowy, liliowy... To wzbogaca wyobraźnię, rozwija zmysł plastyczny. Równie dobrze jednak dziecko w wieku trzech, czterech lat może nazywać tylko dwie barwy albo żadnej. Wszystkiego się nauczy, nim skończy pięć lat. Zanim jednak to nastąpi, troszkę ćwiczących tę umiejętność zabaw nie zaszkodzi. Rozróżnianie kolorów - czy dziecko może tego zapomnieć? Zdarza się kilkulatkom, które intensywnie poznają świat, że uczenie się nowej umiejętności powoduje chwilowe „zapomnienie” innej. Właśnie to przytrafiło się twojemu dziecku z kolorami? Nie martw się. Gdy dziecko opanuje już tę inną, nową umiejętność, przypomną mu się też kolory. Nie będzie musiało uczyć się ich od nowa. Problemy z rozróżnianiem kolorów u dzieci - daltonizm Czerwona trawa, zielona krówka... Tak rysują kilkulatki o niezwykłej wyobraźni, prawda? Ale czasami świadczy to o problemach z rozróżnianiem kolorów. To kilka faktów na ten temat: 1. Daltonizm to dziedziczna wada wzroku. Występuje częściej u chłopców (ma ją 8% mężczyzn i 0,5% kobiet). Nazwa pochodzi od nazwiska angielskiego chemika Johna Daltona, który w 1794 roku opisał ją na własnym przypadku. 2. Widzenie świata wyłącznie w odcieniach szarości zdarza się rzadko. Zwykle wada dotyczy nierozróżniania zieleni i czerwieni. 3. Defekt diagnozuje okulista. Pokazuje dziecku np. rysunek z czerwonych plam na zielonym, kropkowanym tle. Zdrowy malec dostrzeże kształt, daltoniście wszystko się zleje w jedną plamę. W domu również możesz zrobić wstępny test na daltonizm. 4. Jeśli w rodzinie są daltoniści, a twoje dziecko często myli barwy, warto iść z nim do okulisty. Wczesna diagnoza pozwala uniknąć wielu kłopotów. Maluch ze stwierdzonym daltonizmem nie będzie posądzany w przedszkolu i szkole o lenistwo, brak zdolności. 5. Trzeba dziecku pomóc. Chodzi o wypracowanie technik, które pozwolą mu radzić sobie w świecie pełnym barw. Musi wiedzieć, jak uzupełniać swój zasób informacji przez zwracanie uwagi na jaskrawość, położenie, kształt, zapach przedmiotów. Brązowe, a więc zgniłe, jabłko inaczej pachnie i jest bardziej miękkie niż czerwone, kurek z zimną wodą jest w domu bliżej drzwi, a poza domem – trzeba ostrożnie sprawdzać temperaturę wody. Przez ulicę można przejść, gdy wyświetla się ludzik w ruchu. Zobacz także: Układ Słoneczny – 9 edukacyjnych kolorowanek z planetami dla dzieci Jak nauczyć dziecko tabliczki mnożenia: gry, karty Grabowskiego, kolorowanki [DO DRUKU] Prosty sposób, aby nauczyć dziecko mówić
W jakim wieku do przedszkola – od 2 czy od 3 lat, co mówią przepisy?
Prawo oświatowe dokładnie określa, od kiedy dziecko może chodzić do przedszkola. Sprawdzamy, co wynika z przepisów, w jakim wieku przyjmują dzieci przedszkola prywatne. Wyjaśniamy, czym, poza wiekiem, należy się kierować, gdy podejmujemy decyzję o posłaniu dziecka do placówki przedszkolnej.
Zgodnie z art. 31 Prawa oświatowego wychowanie przedszkolne obejmuje dziecko od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończy ono 3 lata. Od września do przedszkola można zatem posłać zarówno dzieci, które trzy lata skończyły w pierwszej połowie roku, jak i maluchy, które trzecie urodziny będą obchodziły dopiero w listopadzie czy grudniu. W najmłodszej grupie, zgodnie z przepisami, spotkają się dzieci, które dzieli różnica wieku sięgająca nawet 11 miesięcy. Nie jest to oczywiście utrudnieniem. Nawet urodzone pod koniec roku kalendarzowego maluchy świetnie sobie poradzą w nowym środowisku, pod warunkiem, że są dobrze przygotowane do rozpoczęcia przedszkolnej edukacji. Dwuipółlatek w przedszkolu W Prawie oświatowym zapisano, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może zostać objęte również młodsze dziecko, które w chwili rozpoczęcia roku przedszkolnego ma ukończone 2,5 roku. Pojęcie „uzasadnionej sytuacji” nie zostało w przepisach bliżej określone. Z doświadczenia wiadomo, że młodsze dzieci przyjmowane są wtedy, gdy w przedszkolu po zakończeniu rekrutacji dzieci trzyletnich pozostają wolne miejsca. Ważne: O przyjęciu do przedszkola młodszego dziecka, niż trzyletnie, decyduje dyrektor placówki. Dwulatek nie może brać udziału w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/rekrutacja-do-przedszkola-kryteria-terminy-wnioski-23993-r1/">normalnej rekrutacji przedszkolnej. Wymienione wyżej przepisy dotyczą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/niepubliczne-przedszkole-co-to-znaczy-27609-r1/">przedszkoli publicznych. W prywatnych zdarzają się sytuacje, w których do najmłodszej grupy przyjmowane są także dzieci młodsze niż 2,5 letnie. Czy przedszkole jest obowiązkowe? Posyłanie do przedszkola dziecka w wieku 3-5 lat nie jest obowiązkowe. Rodzice mają prawo, aby dziecko w tym wieku korzystało z przedszkolnej publicznej edukacji, ale nie muszą z niego korzystać. Dopiero sześciolatek powinien odbyć roczne obowiązkowe przygotowanie przedszkolne. Może ono mieć miejsce w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego. Jeśli dziecko posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, ma prawo do korzystania z wychowania przedszkolnego również w wieku powyżej 7 lat, ale nie dłużej niż do ukończenia 9 roku życia. Gotowość przedszkolna Przepisy to jedno. Drugą sprawą, którą należy wziąć pod uwagę, przed posłaniem dziecka do przedszkola, jest jego przygotowanie. Aby maluch z powodzeniem rozpoczął karierę przedszkolną, powinien zdobyć kilka cennych umiejętności. Nie jest to jedynie nauka korzystania z toalety, ale o wiele większy zakres samodzielności np. związany z jedzeniem czy ubieraniem, pierwsze pozytywne doświadczenia z rozłąką z rodzicami, a nawet umiejętność skupiania na krótko uwagi. Warto odpowiednio wcześnie wspierać dziecko w ich zdobyciu (sprawdź, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/dziecko-gotowe-do-przedszkola-jak-to-sprawdzic-11071-r1/">co powinien umieć kandydat na przedszkolaka). Kiedy dziecko nie jest gotowe do przedszkola? Czasem mimo spełnionego kryterium wiekowego i włożonego wysiłku w przygotowanie dziecka do przedszkola przedszkolny start jest bardzo trudny. Jakie czynniki powinny przesądzić o rezygnacji z przedszkola? Zdaniem psycholog dr Julity Wojciechowskiej z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu odroczenie obowiązku przedszkolnego warto wziąć pod uwagę, gdy dziecko traci zdobyte wcześniej umiejętności (np. nie siusiało w majtki, a teraz robi to często), nie przesypia nocy, przeżywa (nawet w wolne dni) silny niepokój przed pójściem do przedszkola. Odroczenie przedszkola można także rozważać, gdy dziecko nie angażuje się w zabawę i relacje z rówieśnikami po odejściu rodzica. Ekspertka dodaje jednak, że w tej kwestii trzeba być ostrożnym, bo część dzieci potrzebuje nawet paru tygodni, podczas których z dystansu obserwuje salę, rówieśników i panią. – Dzieci nie bawią się, ale też nie widać w nich napięcia, strachu czy niepokoju. Po prostu nie angażują się w przedszkolne aktywności. Inaczej sprawa ma się z dzieckiem wyraźnie przestraszonym, płaczącym lub też z powodu strachu agresywnym, niezdolnym do pozytywnych doznań podczas pobytu w przedszkolu. Jeśli trwa to parę tygodni bez, nawet małych, zmian, warto zmienić plany i zatrzymać dziecko w domu – tłumaczy dr Wojciechowska. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/pielegnacja/odpieluchowanie-od-czego-zaczac-20190-r1/">Odpieluchowanie – kiedy zacząć trening czystości <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/rozwoj-trzylatka-co-musi-umiec-trzylatek-5649-r1/">Co musi umieć trzylatek? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/nauka-samodzielnosci-4-rady-jak-nauczyc-dziecko-bycia-samodzielnym-1349-r1/">Jak nauczyć dziecko samodzielności – 4 proste rady
Dziecięca ciekawość sprawia, że już od najmłodszych lat Twoja pociecha z zainteresowaniem obserwuje różne zjawiska i zadaje mnóstwo pytań? Jak wykorzystać to zainteresowanie otoczeniem, żeby rozwijać pasje dziecka?
Moment, w którym Twój maluch zaczyna się interesować zjawiskami, jakie zachodzą w jego otoczeniu, to doskonała okazja, żeby wzbogacać jego wiedzę w poszczególnych dziedzinach i zainspirować do dalszych poszukiwań. Twoja pociecha pyta o Słońce, Księżyc i gwiazdy? Sięgnijcie po książkę Disney Uczy. Nocne niebo. Książka odkrywcy. Ta fascynująca książka jest pełna wspaniałych zdjęć, pięknych kolorowych ilustracji i infografik. Dzięki nim dzieci będą mogły bliżej poznać galaktykę i wiele ciekawych zjawisk, jakie zachodzą na naszym niebie. Odkryją także niesamowite fakty na temat zorzy polarnej, dowiedzą się m.in. skąd się biorą noc i dzień, ile lat i jaką temperaturę ma słońce. Ta książka z pewnością zaspokoi głód wiedzy nawet najbardziej ciekawskich dzieci i sprawi, że Twoja pociecha zostanie małym ekspertem w dziedzinie Układu Słonecznego. Wszystkie informacje są podane w atrakcyjnej dla dziecka formie, a zjawiska przedstawione w prosty i zrozumiały sposób. Mimo lekkiej formy treść, jaką zawiera książka Nocne niebo, to sprawdzone i rzetelne informacje. Pozycja otrzymała pozytywną rekomendację dr inż. Anny Karczemskiej, która wykłada na kierunku Inżynieria Kosmiczna i pracuje naukowo na Politechnice Łódzkiej. Kolejną książką, która pomoże wzbogacić wiedzę dziecka, a jednocześnie rozbudzić zainteresowania i pasje, jest Disney Uczy. Oceany. Książka odkrywcy. Tytuł z pewnością zainteresuje wszystkich małych pasjonatów świata oceanów. Podczas lektury tej książki dzieci będą mogły przyjrzeć się z bliska podwodnemu światu, od wypełnionej słońcem rafy koralowej po najciemniejsze głębiny. Poznają tajemnice morskich zwierząt i różne zjawiska związane z oceanami. W książce wszystkie ciekawe świata dzieci znajdą odpowiedzi na wiele pytań dotyczących podmorskich głębin. Dowiedzą się m.in. po co ośmiornica udaje flądrę, dlaczego pewien bliski krewniak Nemo nazywany jest chirurgiem oraz czym jest echolokacja. Wszystkie informacje zawarte w książce zostały naukowo dokładnie sprawdzone. Polską edycję merytorycznie konsultowała dr. hab. Urszula Janas, prof. nadzw. Uniwersytetu Gdańskiego. Podczas lektury dzieciom towarzyszą ich ulubieni bohaterowie. Przedszkolaki chętnie i z łatwością przyswajają nowe informacje, a wszystko, co jest podane w atrakcyjnej formie, na pewno pomoże im rozbudzić zainteresowania. Każda wiedza wzbogaca dziecko, uczy kojarzenia faktów, a przede wszystkim pomaga zrozumieć otaczający świat. Więcej na: www.ameet.pl Książki ukazały się nakładem wydawnictwa Ameet w ramach programu edukacyjnego Disney Uczy.
Dziecko to nie mały dorosły. Czego możesz od niego wymagać?
Czy możemy oczekiwać, że przedszkolak nie będzie wiercił się przy stole i jadł elegancko jak księżna Middleton albo zarzucać mu kłamstwo, gdy opowiada niestworzone historie o rekinach i dinozaurach? Sprawdź, co sądzi na ten temat psycholog.
Chcemy by nasze dzieci były grzeczne i mądre. Wymagamy od nich, by zachowywały się przyzwoicie i odpowiednio do sytuacji. I bardzo dobrze, bo od kogo się tego wszystkiego nauczą, jeśli nie od nas? Wychowując je, ucząc nowych rzeczy i rozmawiając z nimi, musimy jednak pamiętać, że dzieci nie są małymi dorosłymi. Dziecko w wieku przedszkolnym to nie mały dorosły, dlatego ma prawo się guzdrać... – 3-4 latek nie ma takiej koordynacji jak my, dorośli. Ma prawo nie radzić sobie z ubieraniem i strącać łokciem kubek, bo dopiero się uczy planować ruchy – tłumaczy Beata Płażewska, psycholożka. ... może inaczej odbierać bodźce Na niektóre z nich (np. głośne albo niespodziewane dźwięki) może reagować nadmiernie, a inne – ignorować (np. nie przeszkadza mu, że ma buzię upapraną dżemem i okruszkami). ... nie zawsze wszystko zapamiętuje Nie możemy wymagać od dziecka, by zapamiętywało tak szybko jak my, bo zwyczajnie nie jest w stanie tego zrobić. Jego pamięć dopiero się rozwija. Dziecko ma swoje sposoby na to, by się z czymś dobrze zapoznać, właśnie dlatego prosi, by czytać mu wciąż tę samą bajkę. ... jest egocentryczne Nawet 5-6-latek uważa jeszcze, że wiele rzeczy dzieje się specjalnie dla niego lub jemu na złość. – Uważa na przykład, ż słońce świeci po to, żeby mógł wyjść na plac zabaw, a deszcz pada, by zepsuć mu humor – tłumaczy psycholog. – Trudno mu zrozumieć cudzy punkt widzenia oraz to, że inni ludzie mogą widzieć lub czuć inaczej lub nie wiedzieć tego, co on. Jeśli posadzisz naprzeciw 3-4 latka misia i zapytasz, co ten miś widzi, maluch opowie o tym, co sam może dostrzec! Kilkulatkowi trudno zrozumieć, że ktoś lubi to, czego on nie cierpi i odwrotnie. Uważa też, że coś się wydarzyło dlatego, że ono tego chciało. – To może rodzić kłopoty, bo jeśli np. młodsza siostra złamie rękę, może myśleć, że to przez niego, bo był na siostrę zły – uprzedza Beata Płażewska. Uwaga! Dziecięcy egocentryzm jest etapem w rozwoju, nie ma nic wspólnego z egoizmem. ... żyje w świecie, w którym fikcja miesza się z rzeczywistością Gdy 3-4-latek opowiada, jak z jamnikiem tropił złodziei wycieraczek, święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał np. z bajek. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska. ... ma własne wyobrażenia na temat otoczenia Uważa na przykład, że ludzie, których widzimy w telewizji, widzą także nas. Jeśli czegoś nie rozumie albo nie dosłyszy, może „dośpiewać” sobie własną wersję i trudno je przekonać, że nie ma racji. Np. zastanawia się, kim jest Znut („Kłamiesz jak z nut”). Polecamy: Świat według dziecka.Tego się na pewno nie spodziewałaś! ... może się bać dziwnych rzeczy Wiele dzieci boi się na przykład odpływu w wannie i trudno je przekonać, że się w nim nie zmieszczą (a więc, że nie jest dla nich zagrożeniem). Lista dziecięcych strachów jest długa i mogą się na niej znaleźć naprawdę dziwne rzeczy, włącznie ze słowem „ogromna” w wierszu o lokomotywie. ... jest łatwowierne i traktuje przekaz dorosłych dosłownie Dlatego nie wolno mówić dziecku w złości rzeczy w rodzaju: „Jesteś niegrzeczny, nie kocham cię już”, bo uwierzy. ...wyciąga własne wnioski Dziecięca logika bywa bardzo interesująca. – Pewna dziewczynka powiedziała mi, że mama jest większa od taty, bo jest od niego starsza – opowiada Beata Płażewska – Uznała, że bycie starszym z definicji oznacza wyższy wzrost. ... nie rozumie, o co chodzi z czasem i pieniędzmi Słowa: „Przyjdę po ciebie o godz. 13” nic dla przedszkolaka nie znaczą. Lepiej powiedzieć „Będę po obiedzie”. Rozumuje na zasadzie: „Więcej monet równa się więcej pieniędzy”. – Gdy zamiast dziesięciu złotówek damy dziecku dziesięciozłotowy banknot, zdenerwuje się, że ma teraz mniej pieniędzy niż wcześniej – opowiada Beata Płażewska. ... nie rozumie skomplikowanego świata dorosłych Dla niego niełatwe czasem relacje między dorosłymi to czarna magia. – Rozmawiałam kiedyś z 6-letnią dziewczynką, której rodzice się rozwiedli. Uważała, że najlepiej by było, gdyby wszyscy – tata, mama i nowy partner mamy – zamieszkali razem. Jedynym problemem, jaki była w stanie dostrzec, był fakt, że stół w jej domu jest za mały – opowiada psycholożka. ...jest niedojrzałe emocjonalnie A to oznacza, że w mgnieniu oka może zmieniać mu się nastrój. Może wpaść z euforii w rozpacz i odwrotnie. – To dlatego, że u dzieci brak jeszcze równowagi między procesami pobudzania i hamowania. Trudniej im niż nam, dorosłym, samodzielnie się uspokoić, wyciszyć przed snem itd. ... dopiero uczy się reguł Nie wiedzą na przykład, że są pytania, których nie wypada zadawać publicznie. Stąd liczne gafy i zachowania, które sprawiają, że mamy ochotę zapaść się ze wstydu pod ziemię. ... ma wyższy poziom energii Nie jest w stanie spokojnie usiedzieć w miejscu, bo energia dosłownie je rozsadza. Nie możemy więc wymagać od niego, by grzecznie szło przy nas podczas spaceru albo siedziało przy stole, nie wiercąc się i nie machając nogami. Nie jest w stanie! Różnic między dorosłym i dzieckiem jest oczywiście znacznie więcej, jednak wniosek jest jeden: zanim zaczniemy wymagać od dziecka, by coś robiło lub czegoś nie robiło, zastanówmy się, czy na tym etapie rozwoju jest w ogóle zdolne sprostać naszym wymaganiom. Polecamy także: O co pytają przedszkolaki?