Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-18T08:58:20.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
items: Rok jeszcze się nie zaczął, a nauczycielki już mają dość. „Ten typ rodzica doprowadza nas do szewskiej pasji”
items: Rodzice płacą, żeby ich dzieci spały na dworze. „Córka codziennie wraca brudna i szczęśliwa”
items: MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
items: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
items: Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi”
items: Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
items: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
items: Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
items: Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
items: Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę”
items: „Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
items: „W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
items: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
items: „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
items: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
items: Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
items: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
items: „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
items: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
items: Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
items: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
items: „Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
items: Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
items: „Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”

Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
type: item
date: 2026-08-18T08:57:39.000Z
creator: Gabriela Wysocka
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauka w szkole
subject: przedszkole
subject: szkoła podstawowa
description: Od 1 września w polskich przedszkolach i szkołach podstawowych (klasy I i IV) startuje jedna z największych reform edukacyjnych ostatnich lat. Znikają stare przedmioty, pojawiają się nowe, a nauka ma polegać w większym stopniu na doświadczaniu i działaniu niż na zapamiętywaniu materiału. Dla rodziców to sporo nowych informacji tuż przed pierwszym dzwonkiem — dlatego rozkładamy tę reformę na dziesięć konkretnych punktów.
encoded: Kogo dotyczy reforma Zmiany wynikają z rządowego programu "Reforma26. Kompas Jutra" i wchodzą w życie stopniowo, a nie dla wszystkich uczniów naraz. Od września obejmą wszystkie przedszkola oraz klasy I i IV szkoły podstawowej — pozostałe roczniki (II, III oraz V-VIII) w roku szkolnym 2026/2027 uczą się jeszcze według dotychczasowych zasad. Kolejne klasy będą dołączać do reformy sukcesywnie w następnych latach. Podstawę prawną stanowią dwa rozporządzenia minister edukacji Barbary Nowackiej, podpisane w marcu 2026 roku. Jeśli Twoje dziecko idzie do II, III, V, VI, VII czy VIII klasy — może odetchnąć: w tym roku nic się jeszcze formalnie nie zmienia. Jeśli natomiast idzie do przedszkola albo rozpoczyna klasę I lub IV, oto co warto wiedzieć. 1. Mniej ekranów w przedszkolu Nowa podstawa programowa wprost ogranicza kontakt dzieci z urządzeniami ekranowymi — telefonami, tabletami, telewizorem. Nauczyciel będzie mógł z nich korzystać wyłącznie w celach dydaktycznych, w duchu tzw. higieny cyfrowej. W praktyce oznacza to powrót do zabawy ruchowej i wspólnych działań w grupie zamiast bajki puszczanej "na uspokojenie". 2. Więcej sprawczości i "doświadczeń edukacyjnych" u przedszkolaków Centralnym pojęciem nowej podstawy jest sprawczość — tworzenie sytuacji, w których dziecko samo podejmuje inicjatywę, próbuje, myli się i poprawia, zamiast czekać na gotowe instrukcje. Mają temu służyć konkretne, wpisane wprost do podstawy doświadczenia edukacyjne: każde dziecko powinno choć raz w roku być odbiorcą sztuki, przynajmniej raz w trakcie edukacji przedszkolnej wspólnie z grupą zaplanować zakupy w sklepie, a także wysiewać i uprawiać rośliny. 3. Obowiązkowy czas na świeżym powietrzu Dzieci w przedszkolu mają codziennie spędzać czas na dworze, a co najmniej raz w tygodniu — dłużej niż godzinę poza budynkiem placówki. To zapis, którego wcześniej w podstawie nie było w tak jednoznacznej formie. 4. Więcej godzin w klasach I-III Tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć wzrośnie z 20 do 21 god…

AdobeStock359981241-a0fc04e.jpeg
width: 6720
height: 4480

Rok jeszcze się nie zaczął, a nauczycielki już mają dość. „Ten typ rodzica doprowadza nas do szewskiej pasji”
type: item
date: 2026-08-11T13:15:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
description: Zapytałam trzy nauczycielki przedszkola, czego najbardziej obawiają się przed rozpoczęciem roku. Żadna nie odpowiedziała: „dzieci”.
encoded: Wrzesień dla rodziców oznacza kompletowanie wyprawki, podpisywanie ubrań i pierwsze poranne rozstania z dzieckiem. Dla nauczycielek przedszkola to początek kolejnego intensywnego roku. Zapytaliśmy trzy nauczycielki z różnych placówek, czego najbardziej obawiają się przed nowym rokiem przedszkolnym. Odpowiedzi były zaskakująco zgodne. „Coraz mniej uczymy, coraz więcej wypełniamy” Pierwsza z rozmówczyń, pani Dorota, pracuje w przedszkolu od 18 lat. – Gdy zaczynałam pracę, większość dnia spędzałam z dziećmi. Dzisiaj mam wrażenie, że coraz większą część czasu zajmuje dokumentacja. Arkusze, obserwacje, sprawozdania, plany, raporty... Papierów przybywa szybciej niż dzieci. Jak przyznaje, najbardziej boli ją to, że obowiązków jest coraz więcej, a wynagrodzenie nie nadąża za odpowiedzialnością. – Rodzice powierzają nam swoje największe skarby. Odpowiadamy za bezpieczeństwo, rozwój, emocje i zdrowie dzieci. Tymczasem wiele osób wciąż uważa, że w przedszkolu tylko się bawimy. Chciałabym, żeby choć raz zobaczyli, jak wygląda nasz dzień. „Nie jestem w stanie relacjonować ośmiu godzin minuta po minucie” Jeszcze więcej emocji wzbudzają... rodzice. – Nie boję się wymagających dzieci. Boję się rodziców, którzy oczekują, że przez cały dzień będziemy prowadzić dla nich transmisję na żywo – mówi pani Monika. Przyznaje, że takich sytuacji jest coraz więcej. – Są rodzice, którzy codziennie pytają, ile dokładnie dziecko zjadło. Ale nie: „czy zjadło obiad”, tylko: „czy zjadło trzy czy pięć łyżek zupy?”, „ile ziemniaków?”, „czy wypiło cały kompot?”. Potem padają kolejne pytania: ile razy było w toalecie, czy zrobiło kupę, z kim siedziało przy stoliku, kto pierwszy zabrał zabawkę, ile minut spało podczas leżakowania i dlaczego nie więcej. Nauczycielka podkreśla, że rozumie troskę rodziców. – Gdy dziecko dopiero zaczyna przygodę z przedszkolem, to naturalne, że rodzice się martwią. Ale kiedy przy trzydziestce dzieci w grupie jedna osoba oczekuje szczegółowego raportu z każdej godziny, zwycza…

grupa-w-przedszkolu-80d43e0.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice płacą, żeby ich dzieci spały na dworze. „Córka codziennie wraca brudna i szczęśliwa”
type: item
date: 2026-08-09T13:15:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Czy dziecko powinno codziennie taplać się w błocie, wspinać na drzewa i spędzać większość dnia na dworze, nawet gdy pada deszcz? Jeszcze kilkanaście lat temu takie pytanie zadane w Polsce brzmiałoby absurdalnie. Dziś coraz więcej rodziców za to płaci.
encoded: Leśne przedszkola już nie kojarzą się wyłącznie ze Skandynawią i osobliwymi – z punktu widzenia Polaków – zasadami wychowywania dzieci. Dziś powstaje ich coraz więcej również w Polsce. Dzieci spędzają niemal cały dzień na świeżym powietrzu, niezależnie od pogody. Zamiast plastikowych zabawek, mają patyki, kamienie, liście i błoto. Uczą się rozpalać ognisko pod okiem opiekunów, budować szałasy, obserwować owady i poznawać przyrodę wszystkimi zmysłami. Zwolennicy przekonują, że taki model rozwija samodzielność, odporność i kreatywność. Brzmi idyllicznie? Nie dla wszystkich. „Po tym, co usłyszałam, od razu zrezygnowałam” – Chciałam zapisać tam Oliwierka. Wydawało mi się, że to świetna alternatywa dla tradycyjnego przedszkola. Potem spotkałam znajomą, której córka chodzi do takiej placówki. Opowiadała, że dzieci praktycznie codziennie wracają całe ubłocone, mokre, że siadają na ziemi, nawet kiedy jest zimno. Powiedziała też, że zdarzają się odpoczynki na świeżym powietrzu, pod wiatą albo że dzieci leżakują w hamakach, jeśli pogoda na to pozwala. To kompletnie nie jest dla mnie – mówi Karolina, mama 4-letniego Oliwiera. Najbardziej zaniepokoiło ją jednak coś innego. – Usłyszałam, że kiedy dzieci znajdą kałużę, wychowawcy wręcz je zachęcają, żeby sobie po nich skakały, bo „pozwalają doświadczać świata”. Ja rozumiem ideę swobodnej zabawy, ale są jakieś granice. Nie chcę odbierać syna codziennie przemoczonego od stóp do głów i zastanawiać się, czy następnego dnia nie będę musiała brać w pracy zwolnienia, żeby latać po lekarzach. Pić z kałuży też im pozwalają? – pyta ironicznie. „To nie jest zaniedbanie. To dzieciństwo” Zupełnie inaczej patrzy na to Natalia, mama pięcioletniej Hani. – Moja córka chodzi do leśnego przedszkola drugi rok. Tak, wraca brudna. Tak, skacze po kałużach, lepi z błota, wspina się na powalone pnie i buduje szałasy. Ale wraca też szczęśliwa, pewna siebie i zachwycona każdym dniem. To zupełnie inna dziewczynka: już nie jest cichą szarą myszką, jest odważ…

dzieci-w-lesnym-przedszkolu-38d03af.jpg
width: 1600
height: 1200

MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
type: item
date: 2026-08-07T06:12:35.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Zakupy
subject: Przedszkolak
subject: pieniądze
subject: przedszkole
subject: wyprawka do przedszkola
description: Wyprawka do przedszkola w formie obowiązkowej listy zakupów lub dodatkowej „składki” nie ma podstaw prawnych – wskazuje Ministerstwo Edukacji. Resort przypomina, że za wyposażenie placówki odpowiada organ prowadzący, a dyrektor nie może narzucać rodzicom dodatkowych opłat poza ustawowo dopuszczalnymi.
encoded: Rodzice dzieci w przedszkolach znów dostają listy rzeczy do kupienia i prośby o dodatkowe wpłaty. MEN przypomina zaś, że wymaganie „wyprawki do przedszkola” w formie obowiązkowych zakupów (np. kredki, plastelina, nożyczki) albo pobieranie składek na ten cel jest niezgodne z prawem. Zasada jest prosta: wyposażenie placówki to zadanie organu prowadzącego, a nie rodziców. Lista zakupów do przedszkola? Resort stawia granicę MEN wskazuje, że dyrektor przedszkola nie ma upoważnienia, by ustanawiać obowiązkowe opłaty związane z realizacją zadań oświatowo-wychowawczych. W praktyce oznacza to, że zakup wyprawki nie może być dla rodziców obowiązkowy. Jednocześnie resort rozróżnia rzeczy potrzebne dziecku na co dzień od wyposażenia, które powinno zapewnić przedszkole. Za uzasadnione uznaje się proszenie rodziców o kapcie czy chusteczki higieniczne. Inaczej jest z narzędziami i materiałami do zajęć, takimi jak nożyczki, kredki czy plastelina – oczekiwanie, że rodzice mają je kupić lub przynieść „dla grupy”, nie ma podstawy prawnej. Wyprawka do przedszkola: kto ma kupić pomoce i sprzęt? Zgodnie z Prawem oświatowym za działalność przedszkola odpowiada organ prowadzący. Do jego zadań należy m.in. zapewnienie warunków działania placówki (bezpiecznych i higienicznych), wykonywanie remontów i inwestycji oraz wyposażenie przedszkola w pomoce dydaktyczne i sprzęt potrzebny do realizacji programów i zadań statutowych. Dla rodzica to ważna informacja: jeśli słyszysz, że „bez dopłaty nie będzie materiałów”, warto pamiętać, że zapewnienie wyposażenia jest elementem prowadzenia przedszkola. Oczywiście w wielu placówkach rodzice chcą wspierać grupę dobrowolnie, ale co innego dobrowolna inicjatywa, a co innego obowiązkowy zakup będący warunkiem uczestnictwa dziecka w zajęciach. Jakie opłaty są legalne, a jakich przedszkole nie może wymagać? Przedszkole – zgodnie z przepisami Prawa oświatowego – nie może pobierać od rodziców opłat innych niż te, które ustali organ prowadzący. W grę wchodzą: op…

wyprawka-do-przedszkola-ab001d7.png
width: 1600
height: 1200

To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
type: item
date: 2026-07-29T10:15:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
subject: wakacje
description: Dyżury wakacyjne w przedszkolach to wyzwanie nie tylko dla dzieciaków i ich rodziców, ale również dla nauczycieli. Do grup trafiają dzieci z różnych placówek, a wraz z nimi rodzice, których wcześniej nie znali. To właśnie wtedy – jak mówi jedna z pedagożek – najłatwiej dostrzec różnice w podejściu do wychowania.
encoded: Pracując z tą samą grupą dzieci, nauczyciele są w stanie dobrze poznać ich potrzeby, znają ich historie i wszelkie rodzinne zawirowania. Wakacyjne dyżury wyglądają jednak inaczej. W jednej sali spotykają się dzieci z różnych przedszkoli, a nauczyciele poznają rodziców, z którymi wcześniej nie mieli żadnego kontaktu. Jedna z nauczycielek wychowania przedszkolnego przyznaje, że właśnie w tym okresie najczęściej wraca do domu z poczuciem, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. – Co roku coś mnie zaskakuje, ale w tym roku długo nie mogłam przestać myśleć o jednym chłopcu. Miał cztery lata, przyszedł do przedszkola w pieluszce, a przez cały czas w szatni był zajęty telefonem. Mama musiała go przekupstwem zmusić, żeby zostawił telefon w szatni i poszedł do sali – opowiada. „Mam wrażenie, że rodzice pomylili priorytety” Nauczycielka podkreśla, że nie zna historii tej konkretnej rodziny i nie wie, czy za późnym odpieluchowaniem nie stoją względy zdrowotne lub rozwojowe. Jednocześnie przyznaje, że jako pedagog coraz częściej widzi pewien powtarzający się schemat. – Mam wrażenie, że jako dorośli pomyliliśmy priorytety. Potrafimy godzinami zastanawiać się, jaki tablet kupić dziecku albo jak ustawić blokadę rodzicielską w telefonie, a znacznie rzadziej poświęcamy tyle samo czasu na uczenie samodzielności. Czasem odnoszę wrażenie, że ekran stał się wygodniejszy niż cierpliwe bycie z dzieckiem. Dodaje, że telefon bardzo często pojawia się już od progu przedszkola. – Rodzic chce szybko wyjść do pracy, więc daje telefon, żeby dziecko nie płakało, nie marudziło i nie zabierało czasu. Rozumiem pośpiech. Rozumiem zmęczenie. Ale jeśli ekran staje się odpowiedzią na każdą trudniejszą sytuację, to zaczynam się zastanawiać, kto tak naprawdę wychowuje to dziecko – rodzic czy algorytm. „Najbardziej szkoda mi dzieci” Najwięcej emocji budzi w niej jednak coś innego. – Czasami mam wrażenie, że dorośli nie zdają sobie sprawy, jak wygląda to z perspektywy dziecka. Czterolatek w pielus…

dzieci-podczas-dyzuru-w-przedszkolu-b0c301c.jpg
width: 1600
height: 1200

Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi”
type: item
date: 2026-07-14T08:35:19.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rekrutacja do przedszkola
description: Dla jednych dodatkowe punkty są szansą na powrót do normalnego życia. Dla innych – symbolem niesprawiedliwości, przez którą ich dziecko zostaje bez miejsca w przedszkolu.
encoded: W pierwszym etapie obowiązują ustawowe kryteria, które są takie same w całym kraju. Dodatkowe punkty mogą otrzymać m.in. dzieci z rodzin wielodzietnych, dzieci z niepełnosprawnością, wychowywane przez samotnego rodzica czy objęte pieczą zastępczą. W drugim etapie samorządy mogą ustalać własne kryteria. W wielu gminach dodatkowe punkty przyznawane są np. dzieciom rodziców pracujących, rozliczających podatki na terenie gminy albo tym, których rodzeństwo uczęszcza już do danej placówki. Zdarzają się jednak także rozwiązania mające wspierać rodziny znajdujące się w trudniejszej sytuacji życiowej lub zawodowej. To właśnie wtedy pojawiają się kontrowersje. Jedni mówią o wyrównywaniu szans. Inni o karaniu osób aktywnych zawodowo. „Gdyby nie te punkty, nie wróciłabym do pracy” W publicznej debacie często zapomina się, że za każdą decyzją rekrutacyjną stoi konkretna rodzina i konkretna historia. – Sama wychowuję trzyletniego synka. Mąż odszedł dwa lata temu i od tamtej pory wszystko jest na mojej głowie. Kiedy składałam dokumenty do przedszkola, wiedziałam, że dodatkowe punkty za samotne wychowywanie dziecka mogą mieć znaczenie. Dzięki temu mój syn dostał miejsce. A ja mogłam wrócić do pracy po wychowawczym. Bez tego nie wiem, jak poradziłabym sobie finansowo – mówi Inga. Jej zdaniem system nie jest idealny, ale powinien uwzględniać sytuacje, w których rodzic naprawdę nie ma wsparcia. – Czasami słyszę, że miałam „łatwiej”. Nie czuję się uprzywilejowana. Wolałabym mieć męża przy sobie i nie potrzebować żadnych dodatkowych punktów – dodaje. Takich historii jest wiele. Samorządy podkreślają, że niektóre kryteria mają pomagać rodzinom, które bez wsparcia instytucjonalnego mogłyby znaleźć się w bardzo trudnej sytuacji. Czytaj też: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” „Dobrze zarabiamy, więc nie narzekam” Nie wszyscy rodzice patrzą na sprawę z goryczą. Niektórzy przyjmują zasady gry ze spokojem, nawet jeśli oznacza to wyższe wydat…

dzieci-bawia-sie-w-przedszkolu-083e2c6.jpg
width: 1600
height: 1200

Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
type: item
date: 2026-07-08T13:15:04.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: posiłki dla dzieci
subject: przedszkole
subject: psychologia
subject: wychowanie
description: „Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
encoded: Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobi…

dziecko-podczas-posilku-w-przedszkolu-741c093.jpg
width: 1600
height: 1200

Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
type: item
date: 2026-07-08T07:15:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy pięcioletniego Szymka, dla którego wyrwanie miejsca na lipcowym dyżurze w sąsiedniej placówce graniczyło z cudem. Musiałam składać wnioski, prosić o zaświadczenia z pracy i stawać na rzęsach. Myślałam, że najgorsze za nami, ale to, co zastałam w środku tygodnia, kiedy przyszłam odebrać syna wcześniej, po prostu zwaliło mnie z nóg.
encoded: Proszę mnie dobrze zrozumieć − nie mamy w Warszawie żadnych dziadków ani ciotek, którzy mogliby przejąć młodego choćby na jedno popołudnie. Prywatne półkolonie czy niania na pełen etat przy obecnych cenach i inflacji to dla nas prosta droga do bankructwa, bo stawki w wakacje szybują w kosmos. Publiczny dyżur był dla nas jedynym kołem ratunkowym. Od samego początku czułam jednak, że atmosfera w tym zastępczym przedszkolu jest lodowata. Panie w szatni patrzyły na nas takim wzrokiem, jakbyśmy byli wyrodnymi rodzicami, którzy podrzucają dziecko do więzienia, zamiast zorganizować mu luksusowe wczasy pod palmami. Wakacyjny dyżur w przedszkolu: zero kreatywności i bajki z rzutnika Szymek od pierwszego dnia płakał, nie chciał wchodzić do sali i powtarzał, że tam jest strasznie nudno. Myślałam, że to po prostu kwestia zmiany otoczenia i nowych kolegów z grupy. Prawda okazała się jednak o wiele bardziej prozaiczna i bolesna. W zeszłą środę skończyłam pracę szybciej i postanowiłam zrobić Szymkowi niespodziankę. Była godzina trzynasta, środek słonecznego, pięknego dnia. Spodziewałam się, że dzieciaki biegają po ogrodzie, bawią się w piaskownicy albo chociaż robią jakieś rysunki przy stolikach. Weszłam do budynku cicho, minęłam pusty korytarz i otworzyłam drzwi do sali. To, co tam zobaczyłam, dosłownie mnie wmurowało. W sali panował półmrok, rolety były zaciągnięte do połowy, a na wielkim dywanie siedziało blisko trzydzieścioro dzieciaków z różnych grup wiekowych. Wszystkie gapiły się jak zahipnotyzowane w ścianę, na której z rzutnika leciała jakaś głośna, durna bajka. Zero kreatywności, zero zabawek, totalna cisza i marazm. A gdzie były panie przedszkolanki? Trzy opiekunki siedziały zbite w kącie przy biurku, piły mrożoną kawę, przeglądały telefony i plotkowały w najlepsze, kompletnie odwrócone plecami do maluchów. Kiedy weszłam, żadna nawet nie podniosła głowy. Dopiero po chwili jedna z nich raczyła zauważyć moją obecność. Zamiast jakichkolwiek wyjaśnień, usłyszałam bezczelne,…

wakacyjny-dyzur-w-przedszkolu-342e081.png
width: 1600
height: 1200

Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
type: item
date: 2026-07-01T10:15:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
encoded: Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś…

dziecko-bawi-sie-na-dyzurze-wakacyjnym-w-przedszkolu-8d13881.jpg
width: 1600
height: 1200

Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
type: item
date: 2026-06-27T06:12:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: niejadek
subject: przedszkole
description: Czy odmawianie zjedzenia posiłku przez malucha upoważnia dorosłą wychowawczynię do emocjonalnego wybuchu? Poznaj pełną złości relację zszokowanej mamy, która zderzyła się z kompletnym brakiem profesjonalizmu w przedszkolu i postanowiła głośno opowiedzieć o zachowaniu personelu placówki.
encoded: Szanowna Redakcjo! Mój trzyletni Oliwier chodzi do tej placówki od września i do tej pory adaptacja przebiegała w miarę spokojnie, choć synek jest z natury niejadkiem i potrzebuje czasu, by przekonać się do nowych smaków. Wczoraj, kiedy przyszłam odebrać go po pracy, zamiast uśmiechniętej i życzliwej wychowawczyni zastałam w sali atmosferę lodowatej wrogości. Przedszkolanka oddała mi dziecko bez słowa wyjaśnienia, z kamienną twarzą, ostentacyjnie mnie ignorując i odmawiając tradycyjnego przekazania informacji o tym, jak maluch spędził dzisiejszy dzień. Gdy zaniepokojona zapytałam, czy wydarzyło się coś złego, pani fuknęła pod nosem i stwierdziła, że Oliwier doskonale wie, co zrobił, i ona nie ma zamiaru z nami dzisiaj rozmawiać. Powód, który ostatecznie usłyszałam po długich naciskach, po prostu zwalił mnie z nóg i do teraz nie potrafię uwierzyć w to, co się stało. Okazało się, że dorosła, wykształcona kobieta najzwyczajniej w świecie obraziła się na trzyletnie dziecko, ponieważ mój syn podczas obiadu odmówił zjedzenia zupy jarzynowej i nie pomogły żadne prośby ani groźby. Cała ta sytuacja to jest jakaś koszmarna dziecinada i kompletna porażka pedagogiczna ze strony osoby, której powierzamy pod opiekę nasze największe skarby. Konflikt o talerz zupy w przedszkolu, czyli dorosła kobieta kontra trzylatek Kiedy Oliwier opowiedział mi w domu swoją wersję wydarzeń, po prostu zalałam się łzami ze złości i bezsilności, słysząc, jak został potraktowany przy rówieśnikach. Mój syn z powodu niechęci do ciepłych warzyw nie chciał zjeść na obiad zupy, co w wieku trzech lat jest absolutnie normalnym zachowaniem. Przedszkolanka postanowiła jednak za wszelką cenę złamać jego opór i zastosować popularną, choć niezwykle krzywdzącą zasadę zupa albo nic. Kiedy Oliwier twardo odmawiał przełknięcia choćby jednej łyżki, pani wychowawczyni zabrała mu talerz z drugim daniem i ogłosiła przy całej grupie, że od teraz z nim nie rozmawia, bo jest niegrzeczny i robi jej na złość. Przez całe popoł…

dziecko-je-zupe-5d299af.png
width: 1280
height: 720

Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę”
type: item
date: 2026-06-24T07:15:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Czy widok zniszczonego ubrania u przedszkolaka zawsze musi świadczyć o trudnej sytuacji materialnej lub rażącym braku opieki ze strony najbliższych? Poznaj pełną emocji opowieść nauczycielki, która po szczerej rozmowie z maluchem zrozumiała, jak bardzo pozory potrafią mylić i jak łatwo niesprawiedliwie ocenić drugiego człowieka.
encoded: Dzień dobry, piszę do Państwa, bo wczoraj w mojej grupie trzylatków wydarzyło się coś, co kompletnie przewartościowało moje spojrzenie na codzienną pracę i pokazało mi, jak bardzo my, dorośli, potrafimy być zaślepieni własnymi, surowymi ocenami. Pracuję jako wychowawczyni w przedszkolu publicznym od dobrych kilku lat. Wczoraj rano, podczas zbiórki w sali, moją uwagę natychmiast przykuł mały Tymek, który usiadł na dywanie w potwornie zniszczonych, wręcz poszarpanych na kolanach spodenkach. Materiał dosłownie zwisał w strzępach, a ja w pierwszej sekundzie poczułam potężne oburzenie i złość na jego rodziców, bo pomyślałam sobie, że wysłanie malucha w takim stanie do ludzi to już jest gruba przesada i jawne lekceważenie dziecka. Kiedy po zajęciach kucnęłam przy nim i zapytałam, dlaczego chodzi w porwanych spodniach, odpowiedź odebrała mi mowę, a w gardle poczułam potworną gulę ze wzruszenia i wstydu, że w ogóle mogłam posądzić tę rodzinę o cokolwiek złego. Okazało się, że za tymi nieszczęsnymi dziurami stoi urocza, dziecięca miłość do starszego brata i wielkie marzenie o byciu dorosłym, które totalnie rozłożyło mnie na łopatki. Zaniedbanie dziecka w przedszkolu czy nietypowy pomysł trzylatka Muszę się Państwu szczerze przyznać, że zanim w ogóle odezwałam się do Tymka, w mojej głowie ułożył się już czarny scenariusz, a palce same rwały się do pisania uciążliwej wiadomości w systemie do jego mamy. Rodzina chłopca jest raczej skromna, nigdy się nie afiszują, więc mój mózg błyskawicznie połączył kropki i wrzucił ich do szufladki pod tytułem „bieda i brak kontroli nad garderobą dziecka”. Jakże potwornie się pomyliłam i jak bardzo mi teraz głupio za te moje pochopne wnioski, które wyciągnęłam na podstawie jednej pary spodni! Tymek spojrzał na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i z dumą ogłosił, że sam pociął sobie te spodnie rano nożyczkami, bo jego nastoletni brat Kacper nosi dokładnie takie same ubrania z dziurami i jest najfajniejszym gościem na świecie. Maluch po prostu …

porwane-spodnie-w-przedszkolu-2d2c609.png
width: 1600
height: 1200

„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
type: item
date: 2026-06-21T19:08:17.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: „Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
encoded: W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła…

nauczycielka-z-dziecmi-w-przedszkolu-40fa6e0.jpg
width: 1280
height: 720

„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
type: item
date: 2026-06-16T10:15:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
encoded: Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się n…

dzieci-bawia-sie-na-przedszkolnym-placu-zabaw-ad9e5cb.jpg
width: 1280
height: 720

„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
type: item
date: 2026-06-14T19:08:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
encoded: Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zg…

pani-w-przedszkolu-3-9cf28bd.png
width: 1280
height: 720

„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
type: item
date: 2026-06-10T19:08:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: listy od rodziców
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
encoded: Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie,…

dziecko-w-pieluszce-w-przedszkolu-4dab378.jpg
width: 1280
height: 720

Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
type: item
date: 2026-06-08T11:33:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
description: Kilkoro rodziców wyszło z inicjatywą, aby z okazji zakończenia roku szkolnego podziękować paniom wychowawczyniom oraz paniom pomagającym w sali w sposób, który moim zdaniem przekracza wszelkie granice zdrowego rozsądku i przyzwoitości.
encoded: Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka godzin temu opuściłam oficjalną grupę rodziców na jednym z popularnych komunikatorów, a moje serce wciąż bije jak szalone z powodu potężnych emocji. Czerwiec dopiero się rozpoczął, a w grupie przedszkolnej mojej czteroletniej córki, zamiast radosnego odliczania dni do wakacji, wybuchła prawdziwa, bezwzględna walka o pieniądze. Zaproponowano zrzutkę po sto pięćdziesiąt złotych od każdego dziecka, co przy dużej grupie daje ogromną kwotę, za którą rodzice planują kupić luksusowe vouchery do drogiego salonu SPA, markową biżuterię oraz gigantyczne kosze z delikatesami. Kiedy odważyłam się napisać na forum, że to ogromna przesada i ja w tym roku nie dam ani grosza na tak wystawne podarki, wyleciała na mnie taka fala hejtu, jadu i oskarżeń o skąpstwo, że do teraz nie mogę powstrzymać łez rozczarowania. Luksusowe prezenty dla cioć w przedszkolu. To przesada! Moje stanowcze „nie” wywołało potężną lawinę komentarzy ze strony innych matek, które natychmiast zaczęły licytować się, jak ciężką pracę wykonują panie nauczycielki i jak bardzo musimy im to zrekompensować. Ja doskonale rozumiem, że praca z grupą maluchów jest wymagająca, wycieńczająca i szczerze szanuję trud każdej z tych kobiet, bo sama widzę, jak moja córka chętnie biega rano do sali. Uważam jednak, że za tę pracę panie otrzymują co miesiąc normalną pensję, a pożegnalny prezent powinien być miłym, symbolicznym gestem, a nie próbą fundowania komuś luksusowych wakacji czy drogich zabiegów medycyny estetycznej. Sto pięćdziesiąt złotych z perspektywy jednej rodziny może nie wydawać się kwotą astronomiczną, ale w czerwcu, kiedy muszę opłacić wyjazdy wakacyjne, kupić letnie buty dla dziecka i spiąć domowy budżet, taki wydatek jest dla mnie ogromnym obciążeniem. Najbardziej przeraża mnie jednak fakt, jak bardzo rodzice zatracili poczucie rzeczywistości i jak wielką presję psychiczną wywierają na rodzicach, którzy myślą inaczej lub po prostu nie mają wolnych środków finansowych. Na …

prezent-dla-cioci-z-przedszkola-cfea11e.png
width: 1280
height: 720

Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
type: item
date: 2026-06-05T10:15:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Piszę do Państwa zapłakana, siedząc na podłodze w pokoju mojego pięcioletniego synka, który wreszcie zasnął po dwóch godzinach szlochu i tulenia się do mojej piersi. Wybaczcie mi, jeśli ten tekst będzie chaotyczny, ale emocje aż ze mnie parują i po prostu muszę wyrzucić z siebie ten potworny żal, jaki noszę w sercu od dzisiejszego poranka.
encoded: Zbliża się koniec roku w przedszkolu i z tej okazji grupa mojego Gucia od ponad miesiąca przygotowywała uroczyste przedstawienie dla rodziców, na które wszyscy czekaliśmy z ogromnymi wypiekami na twarzach. Mój synek codziennie w domu ćwiczył piosenki, dumnie maszerował po dywanie i opowiadał, że będzie tańczył w pierwszej parze specjalny, uroczysty taniec. Niestety, dzisiaj rano podczas przyprowadzania go do grupy przeżyłam najgorsze upokorzenie w moim całym dotychczasowym macierzyństwie, gdy nauczycielka z zimnym uśmiechem oznajmiła mi na korytarzu, że Gucio jednak nie weźmie udziału w głównej części artystycznej. Kobieta bez jakichkolwiek skrupułów powiedziała mi prosto w oczy, że odebrała mojemu dziecku rolę, bo syn nie nadążał za innymi i po prostu psuł cały układ taneczny, na który tak bardzo liczyła dyrekcja placówki. Przygotowania do akademii przedszkolnej i nagły wyrok nauczycielki Gucio nie jest dzieckiem, które uczy się wszystkiego w mgnieniu oka − potrzebuje trochę więcej czasu, skupienia i cierpliwości, by zapamiętać sekwencję kroków czy skomplikowane ruchy rąk. Ma lekkie problemy z koordynacją ruchową, o czym wychowawczyni doskonale wiedziała od samego początku roku, bo wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym podczas indywidualnych konsultacji. Mimo to synek przez tygodnie wkładał całe swoje małe serduszko w te próby, był dumny, że jest częścią zespołu i czuł się ważny. Nauczycielka uznała jednak, że perfekcyjny, idealnie zsynchronizowany szoł pod publiczkę i zachwyty dyrekcji są ważniejsze niż psychika małego, bezbronnego człowieka. Zamiast pomóc mu, poświęcić te dodatkowe trzy minuty albo po prostu pozwolić mu tańczyć z tyłu, gdzie jego drobne pomyłki nikomu by nie przeszkadzały, pani wybrała najprostsze i najbardziej bezduszne rozwiązanie. Odstawiła mojego syna na boczny tor, zostawiając mu jedynie rolę biernego widza, który ma klaskać swoim zdolniejszym kolegom. To jest dla mnie absolutna definicja pedagogicznej porażki i sytuacja, która bezlitośnie obnaża…

przedstawienie-w-przedszkolu-a95fe20.png
width: 1600
height: 1200

Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
type: item
date: 2026-06-03T13:15:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Problem spóźniających się rodziców to zmora wielu publicznych i prywatnych placówek opiekuńczych w całym kraju. Przeczytaj niezwykle poruszający list doświadczonej nauczycielki, która po kolejnym piątkowym wieczorze spędzonym w pustej sali z zapłakanym dzieckiem postanowiła głośno powiedzieć to, o czym milczy całe środowisko oświatowe.
encoded: Piszę do Państwa w piątek wieczorem, zaledwie godzinę po tym, jak wreszcie udało mi się zamknąć drzwi mojej grupy i wyjść do domu. Zamiast cieszyć się weekendem i odpoczywać po ciężkim tygodniu pracy z dwudziestką pięciolatków, siedzę w kuchni i trzęsą mi się ręce z emocji oraz totalnego poczucia niesprawiedliwości. Jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego od prawie dziesięciu lat, kocham te dzieciaki nad życie i oddaję im całe swoje serce, ale dzisiaj pękła we mnie pewna granica. Kolejny raz w tym miesiącu jedna z matek spóźniła się po swoje dziecko ponad czterdzieści minut, nie racząc nawet zadzwonić, napisać SMS-a czy przeprosić, gdy weszła wreszcie do szatni. Muszę to wreszcie napisać głośno, bo całe nasze środowisko ma już tego serdecznie dość: rodzice robią z nas darmowe nianie i kompletnie nie szanują naszego życia prywatnego. Odbieranie dzieci z przedszkola po godzinach jako smutna norma Nasza placówka jest otwarta od godziny siódmej rano do siedemnastej i te zasady są jasno określone w regulaminie, który każdy rodzic podpisuje na początku września. Niestety, dla wielu osób te godziny są jedynie luźną sugestią. Dzisiejsza sytuacja przerosła jednak wszystko − wybiła godzina siedemnasta, całe przedszkole opustoszało, w budynku zostałam tylko ja, pan woźny i mały Jurek, który kurczowo trzymał się mojej spódnicy i co chwilę pytał, czy mama o nim zapomniała. Wykonałam trzy telefony do matki, ale żaden nie został odebrany, a w mojej głowie narastał potworny stres, bo zgodnie z procedurami po pewnym czasie powinnam zawiadomić policję i sąd rodzinny. Kiedy kobieta w końcu raczyła się pojawić, z rozbrajającym uśmiechem rzuciła na wejściu, że były potworne korki na mieście, a potem jeszcze musiała zrobić szybkie zakupy na weekend, bo lodówka była pusta. Ani słowa przepraszam w stronę zmęczonego dziecka, ani jednego ciepłego słowa do mnie za to, że siedziałam z jej synem po godzinach mojej pracy. To jest właśnie ten porażający brak empatii i roszczeniowość, z któr…

nauczycielka-w-przedszkolu-2-ddc591c.png
width: 1600
height: 1200

„Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
type: item
date: 2026-06-02T10:15:03.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Dla jednych rodziców to świetna przygoda, dla innych prawdziwy test nerwów. Kiedy 5-letni syn naszej czytelniczki po raz pierwszy został na noc w przedszkolu, mama spodziewała się łez i kryzysu. Rano okazało się jednak, że znacznie gorzej rozstanie przeżywała ona sama.
encoded: Do redakcji napisała pani Karolina, mama 5-letniego Jasia. Kobieta postanowiła podzielić się swoimi emocjami po pierwszej nocowance syna w przedszkolu. „Byłam pewna, że w nocy zadzwoni telefon” Kiedy nasze przedszkole ogłosiło nocowankę dla starszaków, pierwszą reakcją mojego syna był zachwyt. Skakał po domu i już planował, którą piżamę zabierze. A ja? Ja od razu zaczęłam się martwić. Jasio nigdy wcześniej nie spał poza domem. Nigdy. Nawet u dziadków. Zawsze wracał na noc do swojego łóżka, swoich pluszaków i swoich rytuałów. Dlatego, choć uśmiechałam się i kibicowałam jego ekscytacji, w głowie miałam czarne scenariusze. Byłam przekonana, że około 22 dostanę telefon z przedszkola: „Pani Karolino, proszę przyjechać, syn bardzo płacze”. Tak właśnie to sobie wyobrażałam. Pożegnanie było trudniejsze dla mnie Już dzień wcześniej pakowaliśmy rzeczy. Piżamę, szczoteczkę do zębów, śpiwór i ukochaną przytulankę, bez której Jasio nie zaśnie. Dzieci przyszły do przedszkola podekscytowane. Panie przygotowały mnóstwo atrakcji. Wszędzie było słychać śmiechy i rozmowy. Do momentu, kiedy przyszło pożegnanie. Jasio nagle się rozpłakał. Serce mi stanęło. Przytulił się do mnie mocno i przez chwilę pomyślałam, że jednak go zabiorę do domu. Miałam nawet łzy w oczach. Ale wtedy wydarzyło się coś zabawnego. Zobaczył swojego najlepszego kolegę. – Chodź, będziemy budować bazę! – usłyszałam. I tyle. Naprawdę tyle. Mój syn otarł łzy, złapał przytulankę pod pachę i pobiegł się bawić. Nawet się nie obejrzał. A ja jeszcze przez kilka minut stałam pod przedszkolem i zastanawiałam się, czy właśnie nie wydarzyło się coś przełomowego. Rano odebrałam zupełnie innego chłopca Nie spałam najlepiej. Za to telefon milczał całą noc. Rano pojechałam odebrać syna i spodziewałam się zmęczonego, stęsknionego dziecka. Tymczasem wybiegł do mnie szczęśliwy i dumny. Od progu zaczął opowiadać o nocnych zabawach, kolacji, śmiesznych rozmowach z kolegami i o tym, kto pierwszy zasnął. A potem powiedział: – Mamo, kiedy …

nocowanka-w-przedszkolu-678f1b9.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
type: item
date: 2026-06-01T19:08:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: prezent na Dzień Dziecka
subject: przedszkole
description: Ten powrót z przedszkola zapamiętam jako jeden z najgorszych dni w moim macierzyństwie, bo to, jak potraktowano moje dziecko na oficjalnym rozdawaniu upominków z okazji Dnia Dziecka, po prostu rozszarpało mi serce na kawałki.
encoded: Mój pięcioletni synek, Kubuś, od tygodni odliczał dni do tego święta, ciesząc się na wspólne gry, balony i obiecane przez panie niespodzianki, które rada rodziców zakupiła dla całej grupy. Kiedy weszłam do szatni, mój radosny zazwyczaj chłopak siedział na ławeczce ze spuszczoną główką, kurczowo trzymając w rączkach jaskraworóżowe pudełko, a gdy tylko mnie zobaczył, wtulił się we mnie mocno i wyszeptał słowa, które brzmią mi w uszach do teraz: „Mamusiu, pani mnie pominęła i dała mi zabawkę dla dziewczynek, bo dla chłopców było za mało”. Gdy otworzyłam to pudełko i zobaczyłam ten prezent zastępczy, który miał zatkać buzię mojemu dziecku, po prostu oniemiałam z wściekłości, a chwilę później usiadłam obok niego i rozpłakałam się razem z moim małym synkiem z bezsilności wobec tak rażącej niesprawiedliwości. Upokorzenie małego chłopca na oczach całej grupy Wszystko wyjaśniło się, gdy Kubuś, dławiąc się łzami, opowiedział mi, jak wyglądało wręczanie upominków przez wychowawczynie na środku sali, wśród braw i radości innych dzieci. Wszystkie dziewczynki dostały piękne, zapakowane zestawy, a chłopcy otrzymywali zapowiedziane samochodziki i klocki, na które mój syn patrzył z wypiekami na twarzy. Kiedy przyszła kolej na Kubusia, pani ze stołu wyciągnęła ostatnią rzecz, jaka jej została − wielki, różowy zestaw do robienia bransoletek z koralikami − i z obojętnym uśmiechem wcisnęła go w rączki mojego syna, mówiąc przy wszystkich, że autek było za mało, więc on dostanie to, bo przecież to też fajna zabawka. Moje dziecko stało tam, czerwone ze wstydu, podczas gdy inni chłopcy zaczęli się podśmiewywać, że Kubuś został dziewczynką i będzie teraz nosił różowe ozdoby. Czy te dorosłe, wykształcone kobiety pracujące w edukacji przedszkolnej naprawdę nie mają w sobie ani krztyny wyobraźni i empatii, by zrozumieć, co czuje pięcioletni chłopiec w takim momencie? To nie jest kwestia kaprysu czy tego, że dziecko jest wybredne − to jest jawne wykluczenie i pokazanie maluchowi, że dla niego za…

brak-prezentu-w-przedszkolu-79a718e.png
width: 1600
height: 1200

Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
type: item
date: 2026-06-01T14:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że choć chcieliby być obecni na każdym ważnym wydarzeniu w przedszkolu, rzeczywistość zawodowa często brutalnie weryfikuje te plany. A gdy przedstawienie odbywa się w środku dnia, wielu rodziców staje przed wyborem: praca czy dziecko?
encoded: Czy rodzic naprawdę powinien brać wolne za każdym razem, gdy przedszkole organizuje występ dla dzieci? Przedstawienia w godzinach pracy To nic nowego, że przedszkola organizują uroczystości dla rodziców w środku dnia. Dzień Mamy, Dzień Taty, jasełka, przedstawienia świąteczne czy zakończenie roku odbywają się nie wieczorem, ale najczęściej między 10:00 a 14:00. Dla placówek takie rozwiązanie jest wygodne organizacyjnie. Dzieci są wtedy wypoczęte, nauczyciele pracują w swoich standardowych godzinach, a cały harmonogram dnia pozostaje niezakłócony. Problem w tym, że współczesne rodziny funkcjonują zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Coraz więcej rodziców pracuje na etatach wymagających obecności w biurze, obsługuje klientów lub wykonuje obowiązki, których nie da się po prostu przerwać na dwie godziny. Choć praca zdalna stała się popularniejsza, nadal nie jest dostępna dla wszystkich. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się dyskusje na ten temat. Rodzice pytają, dlaczego placówki zakładają, że mama lub tata mogą bez problemu zwolnić się z pracy w środku dnia. Niektórzy przyznają, że wykorzystują na takie okazje urlop wypoczynkowy, inni proszą przełożonych o wcześniejsze wyjście, a jeszcze inni po prostu nie są w stanie pojawić się na występie. Najtrudniejsze są jednak emocje dzieci. „Patrzyłam na puste krzesło” – Mam dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Przedszkole organizuje praktycznie każde większe wydarzenie około południa. Za pierwszym razem udało mi się wyrwać z pracy, ale później było coraz trudniej. Kiedy nie przyszłam na przedstawienie z okazji Dnia Rodziny, młodszy syn po powrocie do domu zapytał, dlaczego wszyscy mieli mamę albo tatę, a on nie. To było naprawdę przykre – mówi Anna. – Pracuję w sklepie. Nie mam możliwości zamknięcia stanowiska i wyjścia na dwie godziny. Kiedy dostałam informację, że występ odbędzie się o 11:30, wiedziałam, że nie dam rady dotrzeć. Córka była zawiedziona. Wieczorem powiedziała, że podczas występu cały cza…

przedstawienie-w-przedszkolu-42a4ce6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
type: item
date: 2026-05-31T14:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: nauczyciel
subject: przedszkole
description: To, co wydarzyło się w naszym przedszkolu, nie mieści mi się w głowie – osoba, której powierzamy to, co mamy najcenniejsze, okazała się kimś bez serca, kto potrafi zniszczyć dziecięcą psychikę w ułamku sekundy.
encoded: Moja Julcia to niezwykle wrażliwe, eteryczne dziecko, które w domu otaczamy samą miłością i nigdy, przenigdy nie podnosimy przy niej głosu. Od kilku dni moja córka budzi się w nocy z płaczem, a rano kurczowo trzyma się futryny drzwi, błagając, bym nie oddawała jej tej złej pani. Wszystko zaczęło się od incydentu, o którym Julcia opowiedziała mi, dławiąc się łzami: podobno pani z przedszkola wrzasnęła na nią przy wszystkich dzieciach, bo moja córeczka nie chciała sprzątać klocków w tej samej minucie, co reszta grupy. Moje maleństwo tak się wystraszyło tego huku i agresji, że aż się popłakało, a ta kobieta, zamiast ją przytulić i przeprosić, kazała jej usiąść na krześle i przemyśleć swoje zachowanie. Skandal! Krzyk w przedszkolu to nie jest metoda wychowawcza Nie zgadzam się na nazywanie krzyku „zaprowadzaniem dyscypliny” − dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna stosowana wobec bezbronnej istoty. Julcia ma cztery lata, ona dopiero uczy się świata, a przedszkole powinno być dla niej bezpieczną przystanią, a nie miejscem, gdzie musi drżeć przed humorem sfrustrowanej nauczycielki. Jeśli ta pani nie ma cierpliwości do dzieci, jeśli przeszkadza jej, że dziecko ma swój rytm i czasem potrzebuje minuty więcej na skończenie zabawy, to znaczy, że absolutnie minęła się z powołaniem i nadaje się tylko do zwolnienia. Nie po to płacę wysokie czesne, żeby moje dziecko wracało do domu zestresowane. Krzyk jest dowodem na pedagogiczną bezradność, a nie na autorytet, i żadna kobieta nie ma prawa wylewać swoich frustracji na moją córkę. Dlaczego nauczycielki przedszkola zapominają o empatii? Kiedy poszłam wyjaśnić tę sprawę, spotkałam się z lodowatym murem i próbą zrobienia ze mnie przewrażliwionej mamuśki. Pani przedszkolanka z wyższością stwierdziła, że tylko stanowczo zwróciła uwagę, bo Julcia ignorowała polecenia. Ale ja znam swoje dziecko! Julcia nie ignoruje, ona po prostu głęboko przeżywa to, co robi, i nagłe, agresywne wtargnięcie w jej świat jest dla niej jak fizyczny cios.…

krzyk-w-przedszkolu-500297c.png
width: 1600
height: 1200

„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
type: item
date: 2026-05-30T19:08:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
subject: wychowanie
description: Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
encoded: „Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja napra…

dziewczynka-placzaca-po-powrocie-z-przedszkola-d343c5f.jpg
width: 1600
height: 1200

Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
type: item
date: 2026-05-29T10:15:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: prywatne przedszkole
subject: przedszkole
description: Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
encoded: Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że do…

brudne-dziecko-po-przedszkolu-ee6722a.png
width: 1600
height: 1200

„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
type: item
date: 2026-05-29T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie…

zabawa-z-dzieckiem-3-113d0a1.png
width: 1600
height: 1200