Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-29T10:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
items: „Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
items: „Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
items: Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
items: Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
items: „Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
items: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
items: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
items: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
items: Matka żąda od pani w przedszkolu przewijania dziecka. „Płacę, więc wymagam”
items: Publiczne przedszkola są dla biedoty? „Nie pozwolę faszerować dziecka białymi bułami i kompocikiem”
items: Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
items: Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
items: Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
items: Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
items: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę”
items: „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
items: Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
items: Weszła do przedszkolnej szatni i zobaczyła, co robi inna matka. „To szczyt bezczelności”
items: Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
items: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
items: Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
items: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
items: Podejrzała przedszkolanki na placu zabaw. Matka: „Siedzą tylko w telefonach. Za to płacę 3 tys. miesięcznie?”
items: „Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"

Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
type: item
date: 2026-05-29T10:15:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: prywatne przedszkole
subject: przedszkole
description: Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
encoded: Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że do…

brudne-dziecko-po-przedszkolu-ee6722a.png
width: 1600
height: 1200

„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
type: item
date: 2026-05-29T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: wakacje z dzieckiem
description: Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie…

zabawa-z-dzieckiem-3-113d0a1.png
width: 1600
height: 1200

„Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
type: item
date: 2026-05-27T07:15:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: prywatne przedszkole
subject: przedszkole
subject: przedszkole publiczne
description: Kolorowe, nowocześnie wyposażone sale, ekologiczne posiłki, angielski codziennie i zajęcia dodatkowe wpisane w grafik. Dla wielu rodziców prywatne przedszkole wydaje się spełnieniem marzeń. Ale co, jeśli dziecko wcale tego nie chce? List naszej czytelniczki pokazuje, że czasem to, co wygląda „lepiej” na papierze, wcale nie daje dziecku poczucia bezpieczeństwa.
encoded: Napisała do nas mama 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do miejskiego, publicznego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo była zadowolona z placówki, ale z czasem zaczęła mieć poczucie, że jej syn „mógłby mieć więcej”. Pod wpływem rozmów ze znajomymi zdecydowała się przenieść go do prywatnego przedszkola. Bardzo szybko pożałowała tej decyzji. „Dałam się wkręcić, że dobre dzieciństwo musi być premium” „W publicznym przedszkolu było zwyczajnie. Bez modnych warsztatów, bez codziennych relacji w aplikacji dla rodziców, bez cateringu bio i zajęć z mindfulness dla czterolatków. Ale mój syn lubił tam chodzić. Miał swoich kolegów, uwielbiał panie i codziennie wracał z jakąś śmieszną historią. I chyba właśnie to ‘zwyczajnie’ zaczęło mi przeszkadzać. Wokół słyszałam ciągle, że dziś trzeba inwestować w dziecko od najmłodszych lat. Że prywatne placówki mają lepsze podejście, lepsze jedzenie, bardziej świadomą kadrę. Koleżanki pokazywały zdjęcia pięknych sal i planów zajęć swoich dzieci. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy moje dziecko czegoś nie traci. Mąż był przeciwny zmianie, ale ja się uparłam. Uznałam, że robię coś dobrego. „Po tygodniu syn płakał rano w samochodzie” Pierwsze dni były dziwne, ale tłumaczyłam sobie, że syn musi się przyzwyczaić. Nowe miejsce było piękne. Pachniało świeżością i pieniędzmi. Dzieci miały zajęcia z hiszpańskiego, robotykę, eksperymenty, jogę. Problem w tym, że mój syn kompletnie się w tym nie odnalazł. Po kilku dniach zaczął mówić, że nie chce tam iść. Rano bolał go brzuch. Wieczorem pytał, czy może wrócić do starego przedszkola. Najbardziej rozbiło mnie to, co powiedział któregoś dnia w aucie. Rozpłakał się i zapytał: ‘Mamo, ale dlaczego zabrałaś mnie od moich pań i kolegów?’. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Ja skupiałam się na ofercie przedszkola, a on po prostu kochał swoje miejsce. Swoją grupę. To, że panie znały jego ulubiony kubek i wiedziały, że boi się hałasu podczas występów. W prywatnym przedszkolu wszystko b…

dzieci-bawia-sie-w-przedszkolu-prywatnym-48c4a1e.jpg
width: 1600
height: 1200

Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
type: item
date: 2026-05-26T11:33:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
encoded: Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Plac…

calodobowe-przedszkole-3797b39.png
width: 1600
height: 1200

Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
type: item
date: 2026-05-25T07:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: adaptacja przedszkolna
subject: przedszkole
description: Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
encoded: Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę t…

serduszko-na-dloni-24b37d1.png
width: 1600
height: 1200

„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
type: item
date: 2026-05-25T06:12:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
description: Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
encoded: Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowa…

mloda-mama-pociesza-placzace-dziecko-878d807.jpg
width: 1600
height: 1200

W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
type: item
date: 2026-05-22T07:15:23.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: wakacje
description: W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
encoded: Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2…

smutna-dziewczynka-w-przedszkolu-6fcaa67.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
type: item
date: 2026-05-21T13:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki dziecka
subject: przedszkole
description: Jako matka czuję się głęboko dotknięta i oburzona nowymi porządkami, jakie wprowadziła jedna z opiekunek, bo uważam, że granica między wychowaniem a wysługiwaniem się dziećmi została tutaj drastycznie przekroczona.
encoded: Moja pięcioletnia Zosia to radosna, wrażliwa dziewczynka, którą w domu uczymy szacunku do pracy, ale też poczucia własnej wartości. Kiedy wczoraj zobaczyłam, jak moja córka z małą, brudną ścierką w dłoni próbuje wycierać stół po podwieczorku, podczas gdy pani opiekunka stała nad nią z założonymi rękami, poczułam, jak wzbiera we mnie krew. Moje dziecko to nie jest służba, a przedszkole to nie jest obóz pracy, w którym maluchy mają wyręczać dorosły personel w jego podstawowych obowiązkach. Gdy zwróciłam uwagę, że to nie należy do zadań pięciolatka, usłyszałam tylko z kpiącym uśmiechem, że to nauka samodzielności. Dla mnie to nie jest nauka, to zwykłe lenistwo dorosłych kosztem naszych dzieci. Nauka samodzielności czy darmowa siła robocza w przedszkolu? Rozumiem, że dziecko powinno po sobie posprzątać zabawki albo odnieść talerzyk do okienka, bo to uczy porządku i odpowiedzialności za własne rzeczy. Jednak wycieranie stołów detergentami, mazanie po blacie mokrą szmatą i sprzątanie resztek jedzenia po całej grupie to zupełnie inna bajka. Czy te panie naprawdę uważają, że to jest rozwijające zajęcie dla przedszkolaka? Moja Zosia ma w tym czasie rysować, uczyć się literek albo bawić z rówieśnikami, a nie pełnić funkcję personelu sprzątającego. Co gorsza, nikt nas, rodziców, nie pytał o zdanie, czy zgadzamy się na to, by nasze dzieci wykonywały prace fizyczne w placówce. Czuję się oszukana, bo posłałam córkę do miejsca, które miało dbać o jej rozwój, a nie do miejsca, które szuka oszczędności na sprzątaczkach, zmuszając do tego najmłodszych. Higiena i bezpieczeństwo dzieci przy pracach porządkowych Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to kwestia higieny, o której pani opiekunka najwyraźniej zapomniała w swoim zapale do „wychowywania”. Te ścierki, którymi dzieci wycierają stoły, są często mokre i niedopłukane po posiłkach całej grupy. Czy to jest bezpieczne, żeby pięciolatek miał kontakt z takimi rzeczami, a potem tymi samymi rączkami dotykał swojej twarzy czy zaba…

przedszkole-24-8f7fc4c.png
width: 1600
height: 1200

Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
type: item
date: 2026-05-21T06:12:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: kara dla dziecka
subject: przedszkole
description: Mam już dość bycia ocenianą przez pryzmat „bezstresowego wychowania”, które wyrządza dzieciom ogromną krzywdę. Ostatnio w mojej grupie doszło do sytuacji, która wywołała oburzenie jednej z matek, a ja uważam, że postąpiłam słusznie i rodzice powinni mi dziękować, zamiast słać skargi do dyrekcji.
encoded: Wszystko zaczęło się podczas sprzątania zabawek przed obiadem. Mały Staś, który od początku roku ma problem z jakimkolwiek podporządkowaniem się zasadom, po prostu rzucił klockami o ścianę i oświadczył, że on nie będzie sprzątać, bo od tego jest pani. Gdy inne dzieci pracowicie układały misie na półkach, on biegał między nimi, przeszkadzając i niszcząc ich pracę. Nie mogłam pozwolić na taką anarchię, więc po kilku prośbach i ostrzeżeniach, zastosowałam konkretną konsekwencję: posadziłam Stasia na krzesełku w odosobnieniu, z dala od grupy, dopóki nie zrozumie, że wspólna zabawa oznacza też wspólne obowiązki. Siedział tam dziesięć minut, płakał i krzyczał, ale ja byłam nieugięta, bo moją rolą nie jest bycie służącą, tylko nauczycielem, który przygotowuje te dzieci do życia w społeczeństwie. Przedszkole to nie plac zabaw, ale nauka życia w grupie Wielu rodziców dzisiaj myśli, że przedszkole to miejsce, gdzie ich pociechy mają być tylko szczęśliwe i wiecznie bawić się bez żadnych ograniczeń. Nic bardziej mylnego − to właśnie tutaj dzieci po raz pierwszy zderzają się z rzeczywistością, w której nie są pępkiem świata. Jeśli Staś nie nauczy się teraz, że po zabawie trzeba posprzątać, to co on zrobi w szkole? Co zrobi w pracy? Moja surowa metoda odizolowania go od zabawy miała go nauczyć, że brak współpracy niesie za sobą realne skutki. Nie robię tego złośliwie, robię to z troski o jego przyszłość. Dziecko musi zrozumieć, że grupa to wspólnota, w której każdy ma swoje prawa, ale i obowiązki, a ignorowanie zasad wyklucza z radosnego uczestnictwa w życiu tej wspólnoty. Skoro rodzice nie uczą sprzątania w domu, ja muszę to zrobić Najsmutniejsze w tej całej historii jest to, że Staś przyniósł takie zachowanie z domu. Kiedy rozmawiałam z jego mamą, usłyszałam, że on jest jeszcze mały i w domu wszystko zbierają za niego rodzice, żeby go nie stresować. To jest proszenie się o kłopoty! Jeśli rodzice wyręczają dziecko we wszystkim, hodują małego egoistę, który nie szanuje pracy inny…

kara-w-przedszkolu-3-0ca3db7.png
width: 1600
height: 1200

Matka żąda od pani w przedszkolu przewijania dziecka. „Płacę, więc wymagam”
type: item
date: 2026-05-17T13:15:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
description: Dzisiaj usłyszałam od pani w przedszkolu, że jeśli mały natychmiast nie zacznie wołać o nocnik, to będę musiała go zabrać z placówki, bo „one nie są od przewijania”. Powiedziałam jej prosto w oczy: płacę, więc wymagam. To jest ich obowiązek, a nie łaska.
encoded: Kochana Redakcjo! Po dzisiejszej porannej rozmowie z wychowawczynią w przedszkolu mojego synka czuję tak ogromną wściekłość, że aż wszystko się we mnie gotuje. Mój Tymek skończył niedawno trzy lata i od tego semestru poszedł do grupy adaptacyjnej. Syn jest bystry, świetnie mówi, potrafi sam zjeść obiad, ale wciąż ma jeden mały problem − proces odpieluchowania idzie nam jak po grudzie i w sytuacjach stresowych Tymek po prostu potrzebuje jeszcze pieluchomajtek. W przedszkolu usłyszałam dzisiaj ultimatum: albo syn natychmiast zacznie kontrolować swoje potrzeby, albo mam go zabrać z placówki, bo opiekunki nie zamierzają go przewijać. Odpowiedziałam paniom krótko: płacę za to przedszkole i mam prawo oczekiwać pełnej opieki. Pomoc dziecku w takich sytuacjach to ich podstawowy obowiązek, a nie dobra wola. Sztywne procedury kontra psychika małego dziecka Kiedy zapisywałam Tymka do przedszkola, nikt nie mówił mi, że brak pełnego odpieluchowania to wyrok skazujący na siedzenie w domu. Teraz nagle dyrekcja zasłania się wewnętrznym regulaminem, twierdząc, że placówka nie ma warunków sanitarnych do przewijania starszych dzieci. No przecież to jest jakiś ponury żart! Gdzie podziało się dobro dziecka, o którym tak pięknie piszą w ulotkach informacyjnych? Mój syn przeżywa ogromny stres związany z nowym miejscem, nowymi dziećmi i rozłąką ze mną. Zamiast dać mu czas i otoczyć wsparciem, pani w przedszkolu woli postawić sprawę na ostrzu noża. Oczekiwanie, że każde dziecko w wieku trzech lat będzie jak zaprogramowany robot bezbłędnie korzystać z toalety, to czysta ignorancja i brak wiedzy o rozwoju maluchów. Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie i zmuszanie go do rezygnacji z pieluchy pod groźbą wyrzucenia z przedszkola to potworna krzywda dla jego psychiki. Emocjonalny szantaż opiekunek i zaniedbywanie obowiązków Najbardziej oburza mnie ta wszechobecna spychologia i wygoda personelu. Panie twierdzą, że mają pod opieką dwadzieścioro dzieci i nie mogą tracić czasu na jednego …

pani-w-przedszkolu-2-d566274.png
width: 1600
height: 1200

Publiczne przedszkola są dla biedoty? „Nie pozwolę faszerować dziecka białymi bułami i kompocikiem”
type: item
date: 2026-05-17T11:33:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dieta
subject: Przedszkolak
subject: jedzenie dla dzieci
subject: przedszkole
description: Zdumiewa mnie, jak bezrefleksyjnie większość rodziców godzi się na to, czym codzienne karmione są ich dzieci w państwowych placówkach. Ja swojemu dziecku krzywdy nie zrobię i nie pozwolę, by od najmłodszych lat faszerowano mojego syna najtańszymi, bezwartościowymi zapychaczami w imię rzekomych oszczędności budżetowych.
encoded: Piszę ten list po burzliwej rozmowie z moją koleżanką, która z dumą oświadczyła, że dostała dla córki miejsce w publicznej placówce i będzie miała przedszkole za darmo. Ja na samą myśl o państwowej placówce mam gęsią skórkę. Może to zabrzmi ostro, ale patrząc na to, jak wyglądają tam standardy, mam wrażenie, że publiczne przedszkola są dla biedoty albo dla ludzi, którym jest absolutnie wszystko jedno, co ich własne dziecko wkłada do buzi. Moje jedyne, ukochane dziecko, Oliwier, od września idzie do placówki prywatnej. Choć czesne i opłata za wyżywienie zjadają sporą część naszej pensji, to wolę dopłacić każdy grosz, byle tylko mój syn jadł zdrowe, urozmaicone posiłki, a nie bezkształtną, tanią masę. Biała buła i słodki kompot, czyli kulinarna porażka państwowych placówek Kiedyś z ciekawości przejrzałam jadłospis w rejonowym, publicznym przedszkolu i aż mnie zemdliło. Śniadanie? Biała, napompowana chemią buła z najtańszą margaryną, plasterek wątpliwej jakości szynki i do tego przesłodzone kakao albo kompot, w którym cukier aż zgrzyta między zębami. Na obiad rozgotowane ziemniaki zalane tłustym sosem i wieprzowy kotlet w grubej panierce. Gdzie tu są zasady zdrowego żywienia? Gdzie dbałość o młodego człowieka, o odporność, o nawyki na całe życie? Wychodzi na to, że w państwowych placówkach liczy się tylko to, żeby dziecko zapchać tanim węglowodanem i mieć święty spokój. Ja na taki chłam w diecie Oliwiera się nie zgadzam. W domu dbamy o każdy kęs, kupuję ekologiczne warzywa, piekę chleb na zakwasie, eliminuję cukier rafinowany. Nie po to wkładam tyle wysiłku w rozszerzanie jego diety, żeby potem system przedszkolny w kilka miesięcy zniszczył jego zdrowie i rozleniwił kubki smakowe najtańszymi półproduktami. Kuchnia świata na talerzu przedszkolaka zamiast parówki z keczupem W prywatnym przedszkolu, które wybraliśmy, jedzenie wygląda zupełnie inaczej. Tam dzieci nie dostają parówek ani mortadeli. Menu jest konsultowane z dietetykiem, a potrawy inspirowane są kuchnią całeg…

jedzenie-w-przedszkolu-2-7c35619.png
width: 1600
height: 1200

Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
type: item
date: 2026-05-17T06:12:02.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dieta
subject: Przedszkolak
subject: jedzenie dla dzieci
subject: przedszkole
description: Zgodziłam się na niemałą kwotę za dzienne wyżywienie syna, bo byłam pewna, że w tej cenie dostanie pełnowartościowe posiłki. Okazuje się, że dla dyrekcji oszczędność jest ważniejsza niż nasze dzieci.
encoded: Kochani! Mój czteroletni syn chodzi do publicznego przedszkola, w którym od tego semestru stawka żywieniowa drastycznie wzrosła. Co miesiąc z mojego konta znika równe 500 złotych na tak zwany wsad do kotła i catering. Godziłam się na to bez mrugnięcia okiem, bo na jedzeniu dla dziecka nie zamierzam oszczędzać, a inflacja dotyka przecież każdego. Dzisiaj rano postanowiłam jednak rzucić okiem na nowy, tygodniowy jadłospis, który zawisł obok szafek. Gdy przeczytałam, co te biedne maluchy dostają do jedzenia od poniedziałku do piątku, dosłownie aż usiadłam na małej, drewnianej ławeczce i zaczęłam przecierać oczy z niedowierzania. Parówki, biała buła i cukier − śniadanie mistrzów według przedszkola Zawsze wydawało mi się, że śniadanie w placówce oświatowej powinno dawać dzieciom energię do zabawy i nauki. Tymczasem w poniedziałek rano na talerze dzieci trafiła... parówka drobiowa z keczupem i biały chleb z margaryną, a do picia herbata z cukrem. We wtorek wcale nie było lepiej − na liście dumnie widniały czekoladowe kulki na mleku. Gdzie są warzywa? Gdzie pieczywo pełnoziarniste, twaróg czy chociaż kawałek rzodkiewki? Najbardziej dobił mnie jednak czwartek − w menu wpisano mortadelę w panierce. Nie mogłam uwierzyć, że w XXI wieku, przy tak ogromnej wiedzy o dietetyce dziecięcej, faszeruje się kilkulatki najtańszą, zmieloną masą mięsopodobną smażoną na głębokim tłuszczu! Przecież to jest szczyt bezczelności. Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?! Za parówki z dyskontu i najtańsze pieczywo? Domowy budżet się kurczy, odmawiam sobie wielu rzeczy, by opłacić to przedszkole, a moje dziecko jest tam karmione jak na obozie przetrwania z poprzedniej epoki. Obiad z proszku i budyń z paczki na deser Gdy zaczęłam czytać dalej, sekcja obiadów wcale nie poprawiła mi humoru. Trzy razy w tygodniu bazą posiłku jest zupa ogórkowa lub pomidorowa zabielana toną śmietany, w której warzyw trzeba szukać z lupą. Na drugie danie królują kotlety mielone, w których jest więcej bułki tartej niż …

jedzenie-w-przedszkolu-bc3a318.png
width: 1600
height: 1200

Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
type: item
date: 2026-05-16T07:15:19.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Nie sądziłam, że oddając moje dziecko pod opiekę wykwalifikowanej kadry, będę musiała drżeć o jego stan emocjonalny przez „metody”, które kojarzą się z najgorszymi filmami o surowych zakładach karnych. To, co zobaczyłam przez uchylone drzwi sali, odebrało mi mowę i sprawiło, że po raz pierwszy poczułam taką wściekłość na osobę, której powierzyłam to, co mam najcenniejsze.
encoded: Dzień dobry, Redakcjo. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie. Mój syn, Ignaś, ma cztery lata. To żywe, radosne dziecko, ale jak każdy czterolatek, czasem ma gorszy dzień, nie chce zjeść zupy albo za głośno śmieje się przy zabawie. Od jakiegoś tygodnia Ignaś stał się wycofany, wieczorami płakał, że nie chce iść do cioci Agnieszki. Myślałam: ot, kryzys przedszkolaka. Ale wczoraj przyszłam po niego wcześniej, by zrobić mu niespodziankę. To, co zastałam, sprawiło, że ta niespodzianka zamieniła się w mój najgorszy koszmar. Krzesło wstydu w rogu sali − to ma być nowoczesna metoda? Weszłam do przedszkola po cichu. Drzwi do sali były lekko uchylone. Zamiast gwaru zabawy, usłyszałam nienaturalną, grobową ciszę. Wyjrzałam zza framugi i zobaczyłam mojego syna. Siedział sam, na małym taborecie, tyłem do dzieci, twarzą do samej ściany w kącie sali. Inne dzieci bawiły się klockami, a on siedział tam jak posąg, z opuszczoną głową i zaciśniętymi piąstkami. Pani Agnieszka siedziała przy stoliku, pijąc herbatę i przeglądając telefon. Kiedy weszłam i zapytałam, co się dzieje, usłyszałam z lodowatym spokojem: „Ignaś był niegrzeczny, więc odbywa teraz 20 minut izolacji w ciszy”. Dziecko siedziało tam dwadzieścia minut! Bez słowa, bez kontaktu, odcięte od grupy jak jakiś przestępca. Pani opiekunka stwierdziła, że to metoda wyciszająca, bo syn nie chciał sprzątać autek. Czy my naprawdę żyjemy w czasach, gdzie czterolatka karze się publicznym upokorzeniem i całkowitą ignorancją? Jak ta kobieta sobie nie radzi z jednym nieposłusznym dzieckiem bez uciekania się do takich metod, to niech po prostu zmieni zawód na taki, gdzie nie trzeba mieć serca do ludzi! Brak empatii i ukrywanie prawdy przed rodzicami Najgorsze w tym wszystkim jest to, że pani Agnieszka na każdym zebraniu mówi o pozytywnej dyscyplinie i budowaniu relacji. To czysta hipokryzja! Przez tydzień mój syn był poddawany takim staroświeckim metodom, a ja nic nie wiedziałam, bo przy odbiorze zawsze słyszałam: „Wszystko w po…

kara-w-przedszkolu-2-0140411.png
width: 1600
height: 1200

Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
type: item
date: 2026-05-15T13:15:09.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: przedszkole
description: Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę „tą krzyczącą panią”, brutalna rzeczywistość i całkowity brak wychowania u dzieci zmusiły mnie do stosowania takich, a nie innych metod. Niestety, rodzice sami są sobie winni.
encoded: Droga Redakcjo. Piszę do Was, bo czuję, że pękam. Od dziesięciu lat pracuję jako nauczycielka w przedszkolu i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Kiedyś nauczycielka była autorytetem, a dziś dla wielu dzieci jestem tylko kolejną osobą do bicia, opluwania i ignorowania. Wiem, że wyleje się na mnie fala hejtu, ale powiem to głośno: tak, zdarza mi się krzyknąć na dzieci. Nie dlatego, że jestem sadystką, ale dlatego, że są kompletnie niewychowane i jest to bezpośrednia wina ich rodziców, którzy abdykowali ze swojej roli dla świętego spokoju. Zwykłe prośby już dawno przestały działać Przychodzę do pracy z misją, z głową pełną pomysłów na kreatywne zabawy, ale większość mojego dnia to rozdzielanie bijących się trzylatków i próba przekrzyczenia wrzasku, który nie wynika z radości, a z furii, że coś nie jest na już. Dzieci trafiają do nas bez znajomości słowa „nie” oraz „poczekaj”. Kiedy w grupie mam dwadzieścioro pięcioro maluchów, z których każde uważa się za pępek świata, atmosfera staje się nie do zniesienia. Gdy pięć razy proszę spokojnym głosem: „Zostaw klocki, idziemy na obiad”, a grupa ignoruje mnie, rzucając zabawkami w ściany, w końcu puszczają mi nerwy. Krzyk staje się jedynym sygnałem, który przebija się przez ich barierę roszczeniowości. To straszne, że dopiero podniesiony ton sprawia, że dziecko w ogóle zauważa obecność dorosłego. Rodzice w domach nie stawiają granic, więc my w przedszkolu stajemy pod ścianą − albo damy wejść sobie na głowę, albo będziemy tymi złymi ciociami, które krzyczą. Abdykacja rodziców, czyli wychowanie przerzucone na barki cioć Najgorsze są rozmowy z rodzicami. Kiedy zgłaszam, że dziecko bije kolegów albo niszczy prace innych, słyszę: „On taki jest, ma silny charakter” albo „W domu tak nie robi”. To kłamstwo. Dzieci są lustrem tego, co dzieje się w domu. Dzisiejsi rodzice boją się własnych dzieci. Wolą dać tablet do obiadu, niż nauczyć siedzenia przy stole. Wolą ustąpić przy każdym wymuszonym płaczu, niż zmierzyć się z histerią. Potem t…

pani-w-przedszkolu-krzyczy-6af077b.png
width: 1600
height: 1200

Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
type: item
date: 2026-05-14T10:15:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: odpieluchowanie
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Czy dzieci w przedszkolu powinny być odpieluchowane? Mail od naszej czytelniczki pokazuje, jak szybko z pozoru błahy problem może zamienić się w emocjonalną wojnę między rodzicem a przedszkolem.
encoded: Napisała do nas mama 3,5-letniego chłopca, która nie kryje oburzenia zachowaniem nauczycielki przedszkolnej. Anna wyjaśnia, że jej syn już dawno nauczył się korzystać z toalety, jednak kilka tygodni temu coś się zmieniło. Coraz częściej nie zdążał do łazienki, dlatego mama zdecydowała się zakładać mu do przedszkola pieluchomajtki. Anna podejrzewa, że to regres spowodowany dużymi zmianami w życiu chłopca: jego problemy zaczęły się, gdy dowiedział się, że jego mama jest w ciąży i już za kilka miesięcy będzie starszym bratem. Jak twierdzi nasza czytelniczka, na początku nauczycielki wydawały się wyrozumiałe, tym bardziej że wyjaśniła im, że to musi być zmiana na tle emocjonalnym. Problem pojawił się po miesiącu, gdy chłopiec zaczął codziennie mieć „wpadki”, a panie coraz wyraźniej okazywały frustrację. Punktem zapalnym miały być słowa jednej z nauczycielek: „Skoro jest dzidziusiem w pieluszce, to powinien siedzieć w domu”. „Mam wrażenie, że oni oczekują od dzieci perfekcji” „Naprawdę nie rozumiem, o co tyle pretensji. Mój syn nie robi tego specjalnie. Ma dopiero 3,5 roku (w październiku skończy 4 lata), jest bardzo wrażliwy i po prostu ostatnio gorzej znosi stres. Mąż dużo pracuje, ja też mam swoje obowiązki, a teraz, kiedy jestem w ciąży, jestem trochę bardziej nerwowa, dużo mamy na głowie. On na pewno to wyczuwa, ale czy to powód, żeby robić z niego jakiegoś problemowego dzieciaka? Na początku wszystko było okej. Powiedziałam paniom wprost, że przez jakiś czas będzie chodził w pieluchomajtkach, bo czasem nie zdąży. Kiwały głowami, mówiły, że rozumieją, że każde dziecko rozwija się inaczej. No to uznałam, że temat jest załatwiony. Tylko że po kilku tygodniach zaczęły się dziwne komentarze. A to, że ‘warto poćwiczyć w domu’, a to, że ‘grupa idzie dalej’. Przepraszam bardzo, ale to jest przedszkole, a nie wojsko. Dzieci mają trzy lata, nie trzydzieści. Najbardziej wkurzyło mnie to, co usłyszałam ostatnio. Jedna z pań powiedziała przy innych rodzicach w szatni, że skoro …

dziecko-bawi-sie-w-przedszkolu-rolkami-po-papierze-cd82805.jpg
width: 1600
height: 1200

Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę”
type: item
date: 2026-05-14T06:12:43.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dieta przedszkolaka
subject: jedzenie dla dzieci
subject: przedszkole
description: Przedszkolne menu coraz rzadziej kojarzy się z zupą mleczną, parówkami z wody i biszkoptami. Czy serwowanie maluchom słupków warzyw z hummusem i tostów z awokado to rzeczywiście krok w stronę lepszego żywienia, czy może kolejny sposób, by poróżnić rodziców?
encoded: Chyba wszyscy znamy typowe „menu dla dzieci” – czy to w restauracjach, czy właśnie w przedszkolu. Nuggetsy i kotleciki z kurczaka, spaghetti, zupa pomidorowa... Na szczęście żywienie w przedszkolach coraz częściej staje się częścią filozofii placówki i elementem, którym można przyciągnąć rodziców. W ofertach przedszkoli, nie tylko prywatnych, pojawiają się informacje o autorskich jadłospisach, opiece dietetyka, lokalnych produktach, ograniczaniu cukru i „edukacji żywieniowej”. Ostatnio znajoma nauczycielka przedszkolna przyznała mi się, że czasem to wolałaby, żeby podać dzieciakom ten nieszczęsny makaron z truskawkami i cukrem, i mieć spokój. Spokoju nie ma, bo – jak podkreśla – rodzice prześcigają się w coraz dziwniejszych pomysłach na urozmaicenie diety przedszkolaków. Bo czy kilkuletnie dziecko naprawdę musi znać guacamole? A może to bardziej potrzeba rodziców i uleganie instagramowej presji? Zapytałam kilku mam przedszkolaków o ich podejście. Dni kuchni świata w przedszkolu W nowoczesnych placówkach popularne są dziś dni tematyczne związane z kuchniami świata. W jednym miesiącu maluchy poznają greckie smaki i jedzą pitę z kurczakiem i oliwkami, innym razem zajadają się niemiecką sałatką ziemniaczaną i Apfelstrudlem na deser. Z jednej strony brzmi to świetnie — dzieci próbują nowych smaków, uczą się otwartości i różnorodności. Z drugiej coraz więcej rodziców zastanawia się, czy przedszkola nie zaczynają przesadzać z „modnym jedzeniem”. – Mój syn chodzi do prywatnego przedszkola z własną kuchnią i dietetyczką. Ostatnio na śniadanie były tosty z awokado, a na podwieczorek ube pancakes. Przyznam szczerze: byłam w szoku, kiedy zobaczyłam to w aplikacji. Musiałam wygooglać, co to jest to ube – mówi Alicja, mama 5-latka. – Jednocześnie pomyślałam: przynajmniej wiem, za co płacę. Dzieci mają świeże jedzenie, dużo warzyw, poznają nowe smaki. Sama w dzieciństwie płakałam nad talerzem zupy mlecznej z kożuchem. Nie chcę, żeby moje dziecko miało takie same wspomnienia – doda…

dzieci-jedza-sniadanie-w-przedszkolu-ee934b7.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
type: item
date: 2026-05-13T11:33:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
description: Nie zamierzam godzić się na to, by mój trzyletni syn spędzał najpiękniejsze lata dzieciństwa zamknięty w dusznej sali, dlatego podjęłam decyzję, która u wielu osób budzi zdziwienie.
encoded: Piszę do Was, ponieważ mam serdecznie dość krytycznych spojrzeń innych matek i wiecznego narzekania moich własnych rodziców na to, jak zamierzam wychować swojego syna. Mikołajek od września idzie do przedszkola. Kiedy koleżanki z placu zabaw prześcigają się w opowieściach o tym, która placówka ma nowocześniejsze tablety i zajęcia z programowania dla trzylatków, ja tylko uśmiecham się pod nosem. Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali przez osiem godzin dziennie, tylko dlatego, że tak jest wygodniej dla systemu i pań, które panicznie boją się każdej kropli deszczu czy plamy z błota na spodniach. Plastikowy świat tradycyjnych placówek, czyli dlaczego uciekam z systemu Zanim podjęłam tę decyzję, odwiedziłam kilka tradycyjnych, publicznych i prywatnych przedszkoli w mojej okolicy. Scenariusz wszędzie wyglądał tak samo − piękne, pastelowe ściany, podłogi lśniące od chemii dezynfekującej i sterty plastikowych zabawek, które robią wszystko za dziecko. Najbardziej uderzyło mnie jednak to, jak wygląda tam kwestia wychodzenia na zewnątrz. W jednym z miejsc pani dyrektor z dumą pokazała mi mały, ogrodzony wysoką siatką plac zabaw z bezpieczną, gumową nawierzchnią. Na moje pytanie, jak często dzieci wychodzą na dwór jesienią czy zimą, usłyszałam z rozbrajającą szczerością: „Ojej, jak wieje albo kropi, to siedzimy w sali, bo zaraz połowa grupy byłaby chora, a rodzice mieliby pretensje”. Wtedy zrozumiałam, że zwykłe przedszkole to krzywda dla żywego, ciekawego świata dziecka. Zamykanie kilkulatków w sterylnych boksach i ograniczanie ich kontaktu z naturą do trzydziestu minut na sztucznej trawie to hamulec dla ich rozwoju. Dzieci potrzebują bodźców, potrzebują dotykać kory drzew, biegać po trawie, obserwować mrówki i uczyć się świata wszystkimi zmysłami. W tradycyjnej sali Mikołajek byłby tylko kolejnym numerkiem w dzienniku, który ma cicho siedzieć przy stoliku i kolorować kserówki. Ja chcę dla niego czegoś zupełnie innego. Leśne p…

lesne-przedszkole-866bd07.png
width: 1600
height: 1200

Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
type: item
date: 2026-05-12T13:15:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: nauka jedzenia
subject: przedszkole
description: Chcę opowiedzieć historię, która wydarzyła się zaledwie kilka dni temu w przedszkolu mojego 3-letniego synka, Leosia, bo uważam, że o takich rzeczach powinno się mówić głośno wszystkim rodzicom.
encoded: Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy przyszłam odebrać Leosia trochę wcześniej niż zwykle, tuż po obiedzie. Kiedy weszłam na korytarz, uderzyła mnie dziwna cisza, a gdy zajrzałam przez szybę w drzwiach sali, serce mi stanęło. Wszystkie dzieci bawiły się na dywanie, a mój malutki, przestraszony synek siedział sam, na małym krzesełku, odwrócony twarzą do ściany w najdalszym, ciemnym kącie pokoju. Miał czerwone od płaczu oczy, cicho szlochał i nerwowo miętosił w rączkach rękaw bluzki. Gwałtownie otworzyłam drzwi i podbiegłam do niego, pytając panią wychowawczynię, co tutaj się dzieje i dlaczego moje dziecko jest izolowane od rówieśników. Opiekunka spojrzała na mnie z lodowatym spokojem, jakby sytuacja była czymś zupełnie naturalnym, i oznajmiła, że Leon odbywa właśnie swoją karę, ponieważ wykazał się ogromnym brakiem szacunku do jedzenia i pracy pań kucharek. Okazało się, że mój 3-letni syn po prostu nie chciał zjeść zupy jarzynowej, która tego dnia była w jadłospisie, a ponieważ płakał i odpychał talerz, został natychmiast usadzony w kącie, żeby przemyślał swoje zachowanie. Szokujące tłumaczenia nauczycielki po ukaraniu 3-latka Kiedy usłyszałam te słowa, krew w żyłach dosłownie mi zamarzła, a potem poczułam potężną falę czystej, rodzicielskiej wściekłości. Zabrałam zapłakanego Leosia na ręce, przytuliłam go najmocniej, jak potrafiłam, i zażądałam natychmiastowych wyjaśnień, dlaczego wobec trzylatka stosuje się metody rodem z poprzedniego stulecia. Tłumaczenia pani nauczycielki to był po prostu absolutny skandal, który do teraz nie mieści mi się w głowie. Kobieta z całkowitym przekonaniem zaczęła mnie pouczać, że w przedszkolu panują zasady, których dzieci muszą się bezwzględnie słuchać, a brak apetytu to zwykłe wymuszanie i fochy, na które ona nie może sobie pozwolić przy dwudziestoosobowej grupie. Powiedziała mi prosto w twarz, że jeśli nie nauczy Leona dyscypliny teraz, to chłopak wejdzie mi na głowę, a usadzenie w kącie to przecież żadna krzywda, tylko sprawdzona…

posilek-w-przedszkolu-8e2ebd7.png
width: 1600
height: 1200

Weszła do przedszkolnej szatni i zobaczyła, co robi inna matka. „To szczyt bezczelności”
type: item
date: 2026-05-11T07:15:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: przedszkole
description: Nie sądziłam, że zwykłe poranne odprowadzanie dziecka do przedszkola może zakończyć się takim skokiem ciśnienia i poczuciem całkowitego osłupienia. To, co zobaczyłam w szatni między półkami na buty, udowodniło mi, że dla niektórych rodziców „wspólne dobro” to pojęcie całkowicie abstrakcyjne.
encoded: Kochani. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie po tym, co wydarzyło się dzisiaj rano w przedszkolu mojego syna. Zazwyczaj o tej porze w szatni naszej grupy Promyczki panuje kontrolowany chaos − dzieci się przebierają, rodzice śpieszą do pracy, ktoś szuka zgubionego kapcia. Ale dzisiaj scena, którą zastałam, sprawiła, że dosłownie stanęłam w progu i nie wiedziałam, co powiedzieć. Zobaczyłam inną mamę, panią, którą kojarzę z widzenia jako zawsze elegancką i poukładaną, jak z niesamowitą wprawą przeszukuje... kosz z rzeczami znalezionymi. Ale w taki sposób, jakby robiła darmowe zakupy w butiku. Prywatny sklep w przedszkolnym koszu z zagubionymi skarbami Każdy rodzic wie, że w szatni stoi wielki wiklinowy kosz, do którego trafiają rzeczy, które straciły właściciela. Czapki, rękawiczki, pojedyncze skarpetki, czasem jakieś zapomniane bluzy. Zazwyczaj zaglądamy tam z nadzieją, że odnajdziemy ten jeden konkretny przedmiot, który nasze dziecko zgubiło tydzień temu. Ale ta mama nie szukała zguby. Ona stała tam z własną materiałową torbą i z zimną krwią selekcjonowała ubrania. Widziałam, jak bierze do ręki markową bluzę dresową, ogląda metkę, sprawdza rozmiar i z uśmiechem zadowolenia chowa ją do swojej torby. Potem to samo zrobiła z prawie nowymi bucikami, które ktoś pewnie zostawił na ławce dzień wcześniej. Stałam tam z moim Maciusiem za rękę, a ona nawet nie mrugnęła okiem. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, rzuciła tylko lekkim tonem: „No co, tyle czasu tu leży, to pewnie nikt nie chce, a szkoda, żeby się marnowało, skoro mojemu młodszemu będzie pasować”. Szczyt bezczelności? To mało powiedziane. To po prostu kradzież w biały dzień, ukryta pod płaszczykiem zaradności. Gdzie kończy się spryt, a zaczyna zwykły brak wstydu? Czułam się, jakby ktoś mnie spoliczkował. W tym koszu mogły być rzeczy dzieci, których rodzice po prostu nie zdążyli jeszcze przejrzeć szatni po weekendzie. Sama kiedyś znalazłam tam ukochaną czapkę syna po dwóch tygodniach! Gdyby trafiła na tę…

szatnia-w-przedszkolu-90930d7.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
type: item
date: 2026-05-09T10:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
encoded: Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drże…

przedszkole-23-3eb0fc5.png
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
type: item
date: 2026-05-07T14:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
encoded: Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W m…

lozeczka-dla-dzieci-w-przedszkolu-8178e3d.jpg
width: 1600
height: 1200

Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
type: item
date: 2026-05-07T08:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: poczucie bezpieczeństwa
subject: przedszkole
description: To miał być kolejny zwyczajny dzień, pełen nadziei, że moja mała córeczka wreszcie polubi swoje przedszkole i koleżanki. Zamiast uśmiechu na powitanie zobaczyłam jednak w jej oczach czysty strach, który na zawsze zmienił moje zaufanie do instytucji, której powierzyłam swój największy skarb.
encoded: Drogie Mamy, piszę ten list w wielkich emocjach, wciąż ocierając łzy, które same płyną mi po policzkach. Moja córeczka, Amelka, ma trzy latka. Jest radosnym, choć wrażliwym dzieckiem, dla którego pójście do przedszkola było ogromnym wyzwaniem. Przez ostatnie miesiące dzielnie walczyłyśmy z porannym płaczem. Wiedziałam, że to trudne, ale panie opiekunki zapewniały mnie, że zaraz po moim wyjściu dziecko się uspokaja i świetnie bawi. Wierzyłam im. Do dzisiaj. Kiedy weszłam do sali po obiedzie, Amelka nie podbiegła do mnie jak zwykle. Siedziała sztywno na krzesełku, kurczowo ściskając swojego pluszowego króliczka. Gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła zanosić się szlochem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. To nie był płacz z radości, że mama już jest. To był płacz ulgi zmieszany z niedowierzaniem. Gdy tylko usiadłyśmy w samochodzie, wtuliła się we mnie i wyszeptała słowa, które sprawiły, że mnie zmroziło: „Pani powiedziała, że jak będę płakać, to ty mnie tu zostawisz i nigdy nie przyjdziesz”. Przemoc emocjonalna w białych rękawiczkach Słysząc to, zamarłam. Nie mogłam uwierzyć, że dorosła kobieta, pedagog, osoba, która ma budować w dzieciach poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, mogła użyć tak podłej broni wobec bezbronnego trzylatka. Przecież to jest najgorszy lęk każdego dziecka − lęk przed porzuceniem przez mamę. To jest fundament, na którym opiera się cały świat takiego malucha. Wyobraziłam sobie moją córeczkę, która przez kilka godzin siedziała w przedszkolu, myśląc, że każda kolejna łza oddala ją od powrotu do domu. Że ja, jej mama, mogę ją po prostu zostawić, bo źle się zachowuje. Moim zdaniem opiekunki nie miały prawa użyć takich słów. To nie jest metoda wychowawcza, to jest czysta przemoc emocjonalna i szantaż, który zostawia ślady w psychice na lata. Jak mam teraz wytłumaczyć Amelce, że przedszkole to dobre miejsce? Jak mam sprawić, by znów mi uwierzyła, gdy rano mówię: „Kochanie, wrócę po ciebie po zupce”? Dla niej te słowa straciły znaczenie, bo…

mama-w-przedszkolu-f61c31e.png
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
type: item
date: 2026-05-03T07:15:13.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Napisała do nas Kamila, mama 5-latka. Jej mail dotyczy tematu, który porusza wielu rodziców: godzin otwarcia przedszkoli. Kamila nie przebiera w słowach, co nie spodoba się nauczycielom przedszkolnym. Przeczytajcie, co takiego napisała.
encoded: Mam wrażenie, że system działa przeciwko rodzicom, którzy naprawdę chcą pracować. Każdego ranka walczę z czasem, a przedszkole, zamiast pomagać – tylko dowala mi problemów. I ile można to jeszcze znosić? Jak długo mam być cicho? Nie jestem szczęściarą z korpo Jestem mamą 5-latka i pracuję na etacie. Nie mam luksusu przychodzenia na 9, wypicia kawki i odliczania do lunchu. Mój dzień zaczyna się wcześnie, bo dojazd do pracy zajmuje mi prawie godzinę. To oznacza jedno – muszę zostawić dziecko w przedszkolu jak najwcześniej. Tymczasem placówka, do której chodzi mój syn, otwiera się dopiero o 7:00. Niby tylko pół godziny różnicy, ale w praktyce to dla mnie przepaść. Każdego dnia stoję pod drzwiami z innymi rodzicami i patrzę na zegarek, wiedząc, że już jestem spóźniona, zanim jeszcze zdążę wejść do środka. Dlaczego przedszkola nie mogą być otwarte od 6:30? A może nawet od 6? Wiele osób zaczyna pracę o 7:00 albo nawet wcześniej. Czy naprawdę nikt o nas nie pomyślał? Panie muszą mieć wygodnie, a rodzice niech sobie radzą Najbardziej irytuje mnie podejście personelu. Kiedy zwróciłam ostatnio ciociom uwagę, że wcześniejsze otwarcie bardzo by pomogło, usłyszałam, że „takie są godziny pracy” i że „nie ma możliwości zmian”. Zero elastyczności, zero zrozumienia, a ja mam problem. Mam wrażenie, że wszystko jest ustawione pod wygodę pracowników, a nie rodziców. Bo przecież łatwiej przyjść na 7:00 niż na 6:30, prawda? Tylko że to my później tłumaczymy się w pracy, my tracimy premie, my świecimy oczami przed szefem. Jak długo mamy robić ze swoich dzieci wymówki? Potem się dziwimy, że pracodawcy nie chcą zatrudniać kobiet... Nie każdy ma babcię pod ręką ani możliwość pracy zdalnej. Ja nie mam. I naprawdę nie uważam, że to mój problem, tylko systemowy. To przedszkole ma pomagać, a nie utrudniać Zawsze myślałam, że przedszkole jest po to, żeby wspierać rodziców i dzieci. Tymczasem coraz częściej mam wrażenie, że to ja muszę dostosować całe swoje życie do zasad, które ktoś ustalił zza b…

pusta-sala-w-przedszkolu-bd03541.jpg
width: 1600
height: 1200

Podejrzała przedszkolanki na placu zabaw. Matka: „Siedzą tylko w telefonach. Za to płacę 3 tys. miesięcznie?”
type: item
date: 2026-04-29T13:15:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Przedszkolak
subject: opieka nad dzieckiem
subject: przedszkole
description: Myślałam, że za trzy tysiące złotych miesięcznie kupuję mojemu dziecku bezpieczeństwo i pełną uwagę, ale to, co zobaczyłam przez szpary w płocie, odebrało mi mowę.
encoded: Droga Redakcjo! Wciąż się trzęsę z emocji i nie wiem, czy to ja jestem przewrażliwiona, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mój syn, trzyletni Igorek, od września chodzi do jednego z droższych prywatnych przedszkoli w naszym mieście. Wybraliśmy je z mężem starannie: ekologiczne posiłki, język angielski, małe grupy i rzekomo indywidualne podejście. Miesięcznie kosztuje nas to, razem z wyżywieniem i zajęciami dodatkowymi, niecałe trzy tysiące złotych. To połowa mojej pensji, ale uznaliśmy, że na dziecku nie będziemy oszczędzać. Chcieliśmy mieć pewność, że Igorek jest pod najlepszą możliwą opieką, kiedy my pracujemy. Dzisiaj ta pewność pękła jak bańka mydlana. Szokująca prawda za zamkniętą bramą przedszkola Coś mnie tknęło, żeby dzisiaj podjechać pod przedszkole wcześniej. Miałam wolne przedpołudnie i pomyślałam, że zobaczę, jak mój synek radzi sobie na placu zabaw. Nie chciałam wchodzić do środka i robić zamieszania, więc zaparkowałam przecznicę dalej i podeszłam pod ogrodzenie placówki od strony parku. Dzieci właśnie wyszły na dwór. Słonko świeciło, maluchy biegały, krzyczały − normalny widok. Ale to, co robiły panie przedszkolanki, normalne już nie było. Na placu były dwie grupy, czyli cztery opiekunki. Wszystkie, bez wyjątku, usiadły na jednej ławce w cieniu. Myślicie, że rozmawiały ze sobą o dzieciach? Albo chociaż patrzyły, czy nikt nie spada ze zjeżdżalni? Skądże! Każda z nich, jak na komendę, wyciągnęła telefon. Przez półtorej godziny − bo tyle tam stałam z zegarkiem w ręku − one dosłownie wrosły w te ekrany. Co chwilę któraś wybuchała śmiechem, pokazywała coś koleżance na wyświetlaczu, a dzieci w tym czasie robiły, co chciały. To nie była chwila, to był standard ich pracy. Za co płacą rodzice w prywatnych placówkach? W pewnym momencie mała dziewczynka, może z grupy Igorka, przewróciła się i zaczęła głośno płakać. Pani, która siedziała najbliżej, nawet nie drgnęła przez pierwsze kilkanaście sekund. Dopiero gdy inne dziecko do niej podbiegło i zaczęło szarpać j…

plac-zabaw-2-4b5c6b9.png
width: 1600
height: 1200

„Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
type: item
date: 2026-04-29T10:15:30.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
description: Piszę do Was, bo serce mi pęka, gdy codziennie o trzynastej widzę te same, smutne oczy dzieci czekających na rodziców. Nie rozumiem, jak można świadomie skazywać własne dziecko na dziesięć godzin w hałasie i obcych rękach, kiedy w domu czeka spokój i miłość.
encoded: Nazywam się Anna i jestem mamą czteroletniego Antosia. Piszę ten list pod wpływem impulsu, a właściwie pod wpływem ścisku w gardle, który towarzyszy mi każdego dnia, gdy parkuję pod przedszkolem mojego syna. Jest godzina 13:00, czas zaraz po obiadku. Mój synek wybiega do mnie z uśmiechem, szczęśliwy, że teraz mamy czas dla siebie. Ale obok niego widzę inne dzieci. Widzę Zuzię, widzę Krzysia, widzę małą Majeczkę. One nie wychodzą. One zostają. Zostają na kolejne cztery, czasem pięć godzin. I to o nich, a raczej o ich rodzicach, chcę dziś napisać kilka gorzkich słów. Przedszkole to nie przechowalnia na cały dzień Zastanawiam się często, po co niektórzy ludzie decydują się na dzieci. Czy po to, żeby odfajkować rolę rodzica rano przy śniadaniu, a potem odebrać wieczorem zmęczone, przebodźcowane i zapłakane dziecko, które marzy tylko o kąpieli i spaniu? Ja nie po to mam dziecko, żeby podrzucać je na przechowanie do placówki na cały dzień. Dla mnie bycie mamą to obecność. Kiedy planowałam macierzyństwo, wiedziałam, że to ja chcę wychowywać Antosia, a nie panie przedszkolanki, choćby były najmilsze na świecie. Wielu z Was powie pewnie: „Aniu, musimy pracować”. Ale czy na pewno? Czy to zawsze jest kwestia przetrwania, czy może po prostu wygody i chęci odpoczynku od własnego dziecka? Kiedy z Antosiem wracamy z placu zabaw i mijamy przedszkole koło 18, widzę te mamy, które odbierają pociechy z idealnym makijażem, po kawie z koleżanką albo po spokojnych zakupach. W tym czasie ich dzieci snują się po opustoszałej sali, co chwilę pytając panią: „Czy moja mama już idzie?”. Czy Wam, drodzy rodzice, naprawdę nie jest wstyd? Jak możecie spokojnie siedzieć w biurze czy w kawiarni, wiedząc, że Wasz skarb jest ostatnim dzieckiem w grupie? Samotność za zamkniętymi drzwiami placówki Dziecko do godziny 13:00 ma za sobą mnóstwo atrakcji − zajęcia, zabawę, posiłki. To jest czas intensywnej pracy dla małego mózgu. Po obiedzie następuje kryzys. Każdy psycholog powie, że maluch potrzebuje wted…

smutne-dziecko-w-przedszkolu-1cfd16a.png
width: 1600
height: 1200