„Przedszkola to ściema”. Rodzice czują się oszukani po tym, co dzieje się w grudniu
Grudzień miał być miesiącem świętego spokoju. Wielu rodziców szczerze wierzyło, że kiedy oddadzą dzieci do przedszkola, wreszcie odetchną, spokojnie popracują, ogarną zakupy i przygotowania, a popołudniami będą mogli zająć się magią świąt. Jednak rzeczywistość – jak to ma w zwyczaju – szybko zweryfikowała te wyobrażenia.
Sezon chorobowy zaczyna się zwykle od jednego niewinnego kichnięcia, ale kończy się na lawinie katarów, kaszlu i gorączek, która potrafi sparaliżować całe przedszkole. Rodzice przez chwilę jeszcze udają, że to nic takiego – że „to tylko kurz”, „to alergia”, „to chyba od ogrzewania”. Jednak po dwóch dniach wszyscy już wiedzą, że wirusy znów wygrały. Chorują dzieci, chorują „ciocie”, chorują nawet panie z kuchni i pomoc nauczyciela. Wtedy przedszkole zaczyna działać w trybie awaryjnym, a chaos staje się nową normą. Łączenie grup jest jak eksperyment społeczny, którego nikt nie planował Kiedy brakuje personelu, grupy łączone są według zasady: „kto jeszcze stoi o własnych siłach, ten bierze dzieci”. W efekcie rano rodzic odprowadza dziecko do „Pszczółek”, po południu odbiera je z „Biedronek”, a następnego dnia znowu musi pytać, w której sali tym razem trwa akcja ratunkowa. Dzieci wracają do domu z nowymi imionami kolegów, o których rodzice nigdy wcześniej nie słyszeli, nierzadko z informacją, że dziś cały dzień spędziły z panią, której w życiu nie widziały. Dla dorosłych to chaos, dla dzieci – przygoda, a dla pracowników – żywy organizm, który próbuje przetrwać najtrudniejszy miesiąc roku. „Przedszkola to ściema!” – czyli zbiorowy lament rodziców W ciągu miesiąca pojawia się coraz więcej głosów niezadowolenia, które często mają humorystyczne brzmienie, ale podszyte są autentyczną frustracją. Rodzice mówią, że czują się oszukani, bo przedszkole miało „odciążyć”, a zamiast tego generuje im dodatkowe problemy. Z przekąsem komentują, że nikt ich nie ostrzegł, iż w grudniu placówki działają na zasadzie „kto przeżyje, ten pracuje”, a każda próba ustalenia stałego planu kończy się tym, że ktoś z kadry nagle ląduje na L4. W powietrzu unosi się poczucie, że system opieki przedszkolnej zimą żyje własnym życiem, zupełnie niezależnym od potrzeb rodzin. W grudniu wszyscy jesteśmy poszkodowani – ale też wszyscy gramy do jednej bramki Choć rodzice narzekają, a czasem żartobliwie ogłaszają, że „przedszkola to ściema”, prawda jest taka, że grudzień jest wyzwaniem dla wszystkich stron. Pracownicy robią, co mogą, by opanować sytuację, rodzice walczą z kalendarzem i obowiązkami, a dzieci starają się odnaleźć w świecie, w którym codziennie zmieniają się panie, sale i skład grupy. Ten miesiąc po prostu rządzi się swoimi prawami i każdy, kto choć raz przeżył go z przedszkolakiem, wie, że nie ma na to idealnego rozwiązania. Pozostaje tylko trzymać dystans, złapać trochę humoru i przyjąć do wiadomości, że grudniowy chaos to element przedszkolnej rzeczywistości, a nie błąd w systemie. Zobacz także: Rodzicom trudno dogodzić. Matka: „W Wigilię przedszkola powinny dyżurować od 7 do 14”
Nauczycielka przedszkolna: „Przez innych rodziców moje dzieci cierpią. Widać to w grudniu”
W grudniu, który dla większości rodzin jest miesiącem ciepła i przygotowań do świąt, my – nauczycielki przedszkolne – przeżywamy coś zupełnie odwrotnego. To czas, kiedy odbieranie dzieci przeciąga się do ostatniej minuty, a telefon do dyżurującej nauczycielki rozbrzmiewa tuż przed zamknięciem placówki. Z roku na rok widzę, jak ten trend się nasila. A jego konsekwencje odczuwają nie tylko dzieci z grupy, ale też… moje własne.
Przedszkole zamykamy o 17:00. W teorii. W praktyce w grudniu od kilku minut do kilkudziesięciu minut po czasie nadal jestem w pracy – czekając na rodziców, którzy się „zatrzymali w sklepie”, „utknęli w korku” albo „jeszcze tylko podjechali po coś na szybko”. Niektórzy po prostu nie odbierają telefonu, inni wysyłają lakoniczną wiadomość: „Będę za chwilę”. Ta „chwila” bywa doskonale przewidywalna – zawsze wtedy, gdy mnie goni czas. Gdy moje własne dzieci czekają na mnie z obiadem, na trening, z pracą domową, z pytaniem: „Mamo, kiedy wrócisz?”. Grudzień jest pełen takich momentów. Moje dzieci czekają, a ja nie mogę wyjść Ludzie często myślą, że nauczycielka przedszkolna kończy pracę o tej samej godzinie, o której kończy się dyżur. Tymczasem mój dzień trwa dalej – tylko już w innym domu. Mam swoje obowiązki, swoje terminy, swoje dzieci, które chcą mieć mamę na miejscu. Kiedy rodzic spóźnia się pięć, dziesięć czy piętnaście minut, nie zatrzymuje w pracy „przedszkola”. Zatrzymuje w pracy mnie – jedną konkretną osobę, która próbuje godzić macierzyństwo z pracą. I to właśnie moje dzieci najbardziej widzą różnicę w grudniu. Mówią wprost: „Znowu przyszłaś późno”, „Znowu nie zdążyłyśmy zrobić razem zadania”, „Znowu byłam ostatnia, którą odebrali”. To są zdania, które bolą. Grudzień – miesiąc, który obnaża brak szacunku do naszego czasu Wiem, że grudzień jest intensywny. Każdy ma przygotowania, zakupy, pracę, obowiązki. Ale my też. A jednak wciąż słyszę: „No ale co to za problem poczekać chwilę?”, „Przecież pani i tak tu jest”, „To tylko grudzień, trzeba to przetrwać”. Nie. To nie jest „chwila”. To jest czas, który odbierany jest moim dzieciom. To godziny, których nie da się nadrobić później wieczorem, bo dzieci zasypiają, zanim zdążę z nimi porozmawiać. I to nie jest kwestia jednego czy dwóch rodziców. To robi się trend – smutny i coraz bardziej oczywisty. Wiele moich koleżanek mówi: „W grudniu jestem mniej mamą, bardziej pracownikiem”. Chciałabym po prostu wrócić do domu – tak jak wszyscy Nie prosimy o nic nadzwyczajnego. Nie chcemy prezentów, podziękowań, czekoladek ani kartek. Chcemy tylko, aby rodzice przychodzili po swoje dzieci o czasie. Aby rozumieli, że za przedszkolem stoi człowiek – nie system, nie budynek, nie instytucja. Grudzień może być piękny. Ale dla nas bywa najtrudniejszym miesiącem w roku. I tak, powiem to głośno: „Przez innych rodziców moje dzieci cierpią. Widać to w grudniu”. Bo wtedy najbardziej widać, kto pamięta, że oprócz bycia nauczycielką jestem też mamą. Zobacz także: Nauczycielka przedszkolna: „Rodzice są wygodniccy. A potem ja muszę naprawiać ich błędy”
Słowa katechetki przeraziły przedszkolaki. „Przez nią syn płacze i boi się zasnąć”
Słowa katechetki miały wprowadzić dzieci w świąteczny nastrój, ale w naszej zerówce wywołały tylko strach i łzy. Mój syn od kilku dni budzi się w nocy, boi się zasnąć i pyta, czy „czarny duszek naprawdę po niego przyjdzie”. Jako mama jestem przerażona tym, co usłyszały przedszkolaki.
„Byłeś niegrzeczny? To uważaj w nocy” Piszę jako zaniepokojona mama pięciolatka, który uczęszcza do zerówki w naszym przedszkolu. W zeszłym tygodniu odbyły się tam zajęcia prowadzone przez katechetkę, która – jak zrozumiałam – chciała porozmawiać z dziećmi o dobrych uczynkach przed świętami. Zamiast jednak skupić się na życzliwości, pomocy innym i świątecznej radości, poszła w stronę, która nie powinna mieć miejsca przy tak małych dzieciach. Katechetka wyjaśniła przedszkolakom, że te grzeczne na pewno dostaną „piękne prezenty od Mikołaja”. Natomiast te, które były głośne, płakały, nie słuchały rodziców albo „robiły komuś przykrość”, mogą spodziewać się rózgi. A później dodała coś, co kompletnie mnie przeraziło. Powiedziała, że „czasem do niegrzecznych dzieci w nocy przychodzi czarny duszek, żeby dać im nauczkę”. Mój syn wrócił do domu blady, milczący i wyraźnie poruszony. Dopiero wieczorem, kiedy próbował zasnąć, rozpłakał się i opowiedział, co usłyszał. Od tamtej pory codziennie pyta, czy „ten duszek naprawdę istnieje” i czy może „przyjść przez okno”. Nie muszę chyba tłumaczyć, co czuje rodzic, gdy jego dziecko boi się nocy. Święta to nie czas na straszenie Rozumiem, że nauczyciele i katecheci chcą przekazać dzieciom, jak ważne jest dobre zachowanie, ale straszenie przedszkolaków nadprzyrodzonymi istotami to coś, co przekracza wszelkie granice. Dzieci w tym wieku często nie odróżniają jeszcze fikcji od rzeczywistości. Ich wyobraźnia działa mocniej niż u starszych dzieci, a groźby o nocnych wizytach „duszków” zamieniają się w bardzo realny strach. Zamiast tworzyć w klasie atmosferę radości, oczekiwania i ciepła, moje dziecko – i jak wiem, nie tylko ono – przeżywa teraz stres, którego nie powinno doświadczać. Święta Bożego Narodzenia mają kojarzyć się z bezpieczeństwem, bliskością i spokojem, a nie z karami, rózgami i nocnymi stworami, które mają „dać nauczkę”. Gdzie są granice wychowania religijnego? Nie jestem przeciwna zajęciom religijnym. Chodzimy do kościoła, pielęgnujemy tradycje i zależy mi na tym, by mój syn uczył się wartości. Ale wartości nie buduje się przez wywoływanie lęku. Jest różnica między rozmową o konsekwencjach a straszeniem dziecka postaciami, które mogą odwiedzić je w nocy. Zgłosiłam sprawę w przedszkolu, ale usłyszałam tylko, że „katechetka chciała dobrze”. Nie zgadzam się na to. Jako rodzice mamy prawo oczekiwać, że nasze dzieci będą traktowane z delikatnością i zrozumieniem. To, co się wydarzyło, sprawiło, że mój syn boi się własnego pokoju, a świąteczny czas zamiast radosny stał się pełen niepokoju. Piszę ten list z nadzieją, że nagłośnienie sprawy sprawi, iż więcej dorosłych zrozumie, jak wielką odpowiedzialność mają, gdy mówią coś do tak małych dzieci. Chcę, by święta były dla mojego syna znów czasem ciepła, a nie lęku przed „czarnym duszkiem”, którego ktoś nieodpowiedzialnie wpuścił do jego głowy. Zobacz także: Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
Nauczycielka z przedszkola zapytała o 1 rzecz. Kompletnie mnie zatkało
Myślałam, że w przedszkolu usłyszę tylko informacje o katarze w grupie albo nowej piosence na występ. Tym razem usłyszałam jednak pytanie, które totalnie zbiło mnie z tropu i jeszcze długo nie dawało spokoju.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list z serca, trochę w biegu, bo jak to u mamy małego dziecka, czas zawsze jest „pomiędzy”. Pomiędzy zupą a praniem, pomiędzy pracą a wieczornym czytaniem bajki. Jednak nie mogę przestać myśleć o tym, co wydarzyło się w przedszkolu. Odebrałam synka jak zwykle. Machał rączką, miał brokat na policzku i uśmiech od ucha do ucha. Pomyślałam, że dzień był udany. Pani poprosiła mnie na chwilę na bok, spokojnie, bez dramatów. I wtedy padło jedno zdanie: „A proszę mi powiedzieć, kiedy ostatnio spędziliście z nim czas tak całkiem bez telefonu w ręku?”. Zaniemówiłam. Naprawdę. Stałam jak słup, a w głowie pusto. Oczywiście, że spędzamy czas razem. Przecież gotuję, sprzątam, pytam, co było w przedszkolu. Przecież jestem obok. Tylko że nagle zobaczyłam siebie z boku. Ja na placu zabaw, on na huśtawce, a ja niby patrzę, ale palec sam przesuwa ekran. Ja w domu, on buduje z klocków, a ja „przez minutkę” odpisuję na wiadomość. Z minutki robi się dziesięć, potem piętnaście. A dziecko po cichu odkłada klocki, bo nie ma komu pokazać wieży. Telefon w ręku rodzica. Jak to wygląda oczami dziecka Wróciłam do domu i im dłużej o tym myślałam, tym bardziej robiło mi się przykro. Nie dlatego, że pani mnie oceniła. Ona nie mówiła tego z wyrzutem. Raczej z troską. Tylko ja poczułam, że ktoś nazwał głośno to, co od dawna czaiło się gdzieś pod skórą. Że czasem jestem obok, ale nie do końca. Dzieci są takie uważne. Widzą więcej, niż nam się wydaje. Syn potrafi powiedzieć: „Mamo, patrz na mnie”, kiedy ja wcale nie mam poczucia, że nie patrzę. A jednak nie patrzę. Patrzę przez szybę telefonu. To nie jest to samo. Najgorsze, że to wchodzi w nawyk. Nie myślisz o tym. Mówisz sobie, że musisz coś sprawdzić, że praca, że to ważne. I potem nagle słyszysz pytanie, które obnaża prawdę jak latarka w ciemnym pokoju. Wina, wstyd i to trudne pytanie: co dalej Wieczorem miałam w sobie wstyd. Taki cichy, niekrzyczący. Nie chciałam się usprawiedliwiać. Nie chciałam mówić, że wszyscy tak mamy. Bo to, że wszyscy coś robią, nie znaczy jeszcze, że to jest dobre. Pomyślałam też o swojej mamie. Ona nie miała telefonu, wiadomo. Ale miała milion obowiązków. Tylko że ja pamiętam jej dłonie. Ciepłe, zajęte, ale obecne. Pamiętam jej wzrok, kiedy opowiadałam o czymś ważnym, nawet głupim. Chcę, żeby mój syn pamiętał mój wzrok, nie ekran. Więc co zrobiłam. Na początku prosto: po powrocie z przedszkola odkładam telefon do szuflady. Nie na zawsze, nie na pokaz. Na godzinę, dwie. Na ten czas, który jest tylko dla nas. I wiecie co? Pierwsze dni były trudne. Ręka sama szukała telefonu. A potem przyszła ulga. Jakbym odzyskała kawałek siebie. Jak spędzać czas z dzieckiem bez ekranu na boku Nie wymyślam wielkich planów. Nie chodzi o to, żeby codziennie robić teatrzyk albo lekcję plastyki. Wystarczy usiąść na dywanie i być. Serio być. Zapytać, co dziecko czuje. Posłuchać do końca, nawet gdy historia o chłopcu z grupy ciągnie się w nieskończoność. Wyjść na spacer bez słuchawek. Zagrać w prostą grę. Upiec razem coś najprostszego, nawet głupie naleśniki. Nie chcę moralizować. Sama jeszcze wczoraj szukałam usprawiedliwień. Chcę tylko powiedzieć: to pytanie z przedszkola boli, ale jest ważne. I może uratować coś, co bardzo łatwo zgubić w codziennym pędzie. Pozdrawiam serdecznie, Mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 9 skutków dorastania przy toksycznych rodzicach. Wychodzą dopiero po trzydziestce
„Rok temu siedziałam z Jasiem do 16”. Rodzice już nie zaprowadzą dzieci do przedszkola w Wigilię
Myślałam, że nic mnie już w temacie świątecznej logistyki nie zaskoczy, aż usłyszałam historię mojej koleżanki, nauczycielki przedszkolnej. Decyzja o wolnej Wigilii była po prostu konieczna.
Od tego roku Wigilia jest dniem ustawowo wolnym od pracy – to oznacza, że przedszkola będą zamknięte, nie będzie dyżurów. Dla wielu rodziców, zwłaszcza tych pracujących w usługach, to będzie dodatkowy dzień na oddech i spędzenie czasu z dziećmi. Jednak dopiero rozmowa z moją koleżanką, nauczycielką z jednego z warszawskich przedszkoli, pokazała mi, jak bardzo ten wolny dzień był potrzebny. „W zeszłym roku były troje dzieci, ale jeden chłopiec został… do 16” – Wiesz, u nas Wigilia zawsze była dyżurowa – zaczęła, kiedy spotkałyśmy się na kawie. – W zeszłym roku przyszły tylko trzy dzieciaki. Dwójka była może dwie, trzy godziny, ale jeden chłopiec… został aż do 16. Kiedy to powiedziała, spojrzałam na nią z niedowierzaniem. Przecież chwilę wcześniej powiedziała, że przedszkole miało być otwarte tylko do 14. – Rodzice nie odbierali telefonów – dodała. – A potem tłumaczyli, że pochłonęły ich przygotowania... Słuchałam i czułam narastającą złość w jej głosie. Nie taką na to dziecko – na sytuację, na rodziców, na system. Na to, że ktoś zostawił kilkuletniego chłopca w placówce, bo kroił sałatkę albo pakował prezenty. Na to, że nauczycielki, które też mają swoje rodziny, swoje rytuały i swoje pierogi do ulepienia, musiały zostać po godzinach, bo nikt nie przewidział, że dyżur w Wigilię to absurd. Przymusowa lekcja odpuszczania Sama pamiętam, choć moje dzieciaki chodzą już do szkoły, że co roku w przedszkolnych grupach pojawiało się to samo pytanie: „Kto potrzebuje dyżuru 24 grudnia?”. I choć większość odpowiadała, że nie, zawsze znalazło się kilka osób, które po prostu nie mogły pozwolić sobie na wolne. Przedszkola otwierały się więc dla garstki dzieci – często tak małej, że cały budynek był cichy jak muzeum po zamknięciu. Rodzice wchodzili szybkim krokiem, obiecując, że „będą za chwilę”, ale każdy, kto choć raz przeżył Wigilię z dzieckiem na dyżurze, wie, jak wyglądała rzeczywistość. Zamiast pierogów – spoglądanie na zegarek. Zamiast rodzinnego spokoju – odbieranie telefonów z przedszkola. Zamiast radości – gonitwa i poczucie winy. To nigdy nie był dobry system. To był półśrodek, który miał ratować sytuację, ale często generował nowe problemy. Teraz Wigilia naprawdę będzie wolna – i to zmieni więcej, niż myślimy Od tego roku przedszkola będą zamknięte. Nauczycielki spędzą Wigilię w swoich domach – nie w pustych salach z jednym dzieckiem czekającym na rodziców. A my, rodzice, nie będziemy zastanawiać się, czy zdążymy po dziecko „zanim zrobi się późno”. Musimy nauczyć się odpuszczać. Musimy zacząć stawiać dobro naszych dzieci na pierwszym miejscu. Dla wielu rodzin to drobna zmiana. Dla innych – ogromna ulga. Dla nauczycielek – po prostu zwykła sprawiedliwość. A dla tego chłopca, który siedział do 16… może wreszcie Wigilia będzie dniem, który zacznie się tak, jak powinien: spokojnie, w domu, bez czekania przy oknie na rodziców pochłoniętych świąteczną gorączką. Zobacz także: Te dzieci osiągną sukces w przyszłości. Rodzice codziennie pozwalają im ćwiczyć 1 rzecz
Nauczycielka przedszkolna: „Rodzice są wygodniccy. A potem ja muszę naprawiać ich błędy”
Coraz częściej słyszę od znajomych nauczycielek, że to nie dzieci męczą najbardziej, lecz rodzice. Po ostatniej rozmowie z koleżanką – nauczycielką wychowania przedszkolnego – długo nie mogłam dojść do siebie. Opowiadała z takim bólem, że aż trudno było jej przerwać. To nie brak materiałów, nie biurokracja, nie hałas ją dołował. To zachowanie dorosłych.
Usiadłyśmy przy kawie w sobotnie popołudnie. Chciałam po prostu pogadać, pośmiać się, odetchnąć. Zamiast tego wysłuchałam najpoważniejszego monologu, jaki słyszałam od dawna. Koleżanka westchnęła i powiedziała: „Wiesz, ja kocham te dzieci. Każde z osobna. Ale rodzice? Rodzice są dziś tak wygodniccy, że czasem mam ochotę uciec do korpo”. Poprosiłam, żeby wyjaśniła. Zaczęła od drobiazgów – że rodzice nie uczą dzieci samodzielnego zakładania kurtek, butów, nie dają im szansy, by spróbowały, choćby z pomocą. Zdarza się, że pięcio- czy sześciolatek stoi jak słup soli i czeka, aż ktoś wykona wszystko za niego. Rodzice pędzą, spieszą się, nie mają czasu, więc robią za dziecko. Efekt? W przedszkolu maluch płacze, gdy pani nie zawiąże mu butów natychmiast. „A ja mam 20 dzieci naraz. Nie mogę każdego prowadzić za rękę. One powinny już coś umieć” – mówiła zmęczonym głosem. Zbyt duże oczekiwania, zero wsparcia Ale najbardziej poruszyło mnie coś innego. Rodzice chcą, by nauczycielka wychowała, uspokoiła, nauczyła manier, zaradziła emocjom, rozwiązała konflikty, wyrównała braki, przygotowała do szkoły, a do tego była cierpliwa, uśmiechnięta i dostępna na każde wezwanie. „Mama jednego chłopca napisała mi niedawno o 22:30, że jej synek ma problem z rówieśnikiem i żebym rano to załatwiła. Jakbym była psychologiem, mediatorem i magikiem w jednym. A tak naprawdę wystarczy, żeby rodzice porozmawiali z własnym dzieckiem” – opowiadała. Albo inna historia: rodzic oburzony, że jego córka musiała chwilę poczekać na swoją kolej podczas zabawy. Uznał, że nauczycielka „nie dba o jego dziecko”. Gdy próbowała wyjaśnić, że w grupie jest więcej dzieci i każde ma prawo do zabawy, usłyszała, że „to jej praca i powinna sobie radzić”. „Takich sytuacji mam dziesiątki tygodniowo. Rodzice mają ogromne wymagania, a ja słyszę tylko: zrób, dopilnuj, wychowaj. Jakby oni nie mieli w tym żadnej roli”. Dzieci są cudowne. To dorośli komplikują wszystko Najbardziej bolało to, co powiedziała na koniec: „Dzieci są dobre, mądre i wrażliwe. To nie one są trudne. To dorośli tworzą problemy. I przez to moje dzieci – bo tak o nich myślę – cierpią. Rodzice zabierają im samodzielność, presją odbierają radość, a wygodą odbierają szansę na rozwój”. Wracałam do domu i wciąż słyszałam jej głos. Wiem, że wielu rodziców robi, co może, ale też coraz częściej widzę, że część z nas naprawdę traktuje nauczycielki jak osobiste asystentki swojego dziecka. Może czas zadać sobie jedno pytanie: czy wspieramy przedszkole – czy dokładamy mu ciężaru? Bo jak długo jeszcze nauczycielki będą dźwigać to wszystko same? Zobacz także: Dziecko zaczęło krzyczeć w sklepie – wtedy matka upadła na podłogę. „Nie spodziewałam się”
W przedszkolu zabronili bajek o księżniczkach. W tłumaczenie nauczycielki trudno uwierzyć
Zdarza mi się myśleć, że w temacie wychowania widziałam już wszystko, a potem internet podsuwa historię, która wytrąca z tej pewności. Tym razem chodzi o przedszkole z górnej półki i zakaz, którego mało kto spodziewałby się w miejscu stworzonym dla małych dzieci.
Kiedy rano przejrzałam Threads, w oczy wpadł mi wpis, który natychmiast wywołał falę komentarzy. Autor opisał sytuację znajomego ojca, który zapisał córkę do „elitarnego”, drogiego przedszkola. Niby nic nadzwyczajnego, dopóki nie otrzymał wezwania na pogadankę. Powód spotkania był tak nieoczywisty, że trudno przejść obok niego obojętnie. W placówce usłyszał, że nie powinien czytać córce bajek o księżniczkach, ponieważ takie historie mają jej stawiać „nierealne poprzeczki życiowe”. W skrócie: księżniczką nie zostanie, więc po co karmić ją tą wizją. Zamiast tego zasugerowano mu, że jeśli już musi coś czytać dziecku, niech „wygeneruje” opowieści o pani prezes albo prawniczce. Przyznam, że długo siedziałam nad tym zdaniem. Nie dlatego, że nie rozumiem intencji. Rozumiem ją aż za dobrze. Od lat obserwuję zmianę w podejściu rodziców do treści, których słuchają i które oglądają dzieci. Coraz częściej mamy świadomość, że niektóre klasyczne bajki są pełne schematów. Księżniczka bywa w nich delikatna, bierna, czekająca na ratunek. Chłopiec jest odważny, decyzyjny, ma miecz i plan. W tle przewija się przekaz o wyglądzie, o tym, co wypada, a co nie, o nagrodzie za „grzeczność”. To realny problem, z którym rodzice próbują sobie radzić. Bajki o księżniczkach a stereotypy w wychowaniu Jednak zakaz jako odpowiedź na stereotypy wydaje mi się drogą na skróty. W dodatku taką, która może przynieść odwrotny skutek. Dzieci nie uczą się świata w czarno-białych kadrach. One naturalnie sklejają rzeczywistość z wielu źródeł: z bajek, rozmów z dorosłymi, zabaw w przedszkolu, obserwacji rówieśników. Jeśli zabronimy jednej opowieści, nie usuniemy schematu. Co najwyżej przeniesiemy go w inne miejsce albo sprawimy, że stanie się „zakazanym owocem”. W bajkach o księżniczkach nie chodzi wyłącznie o tytuł, suknię i pałac. Dla wielu dzieci jest to po prostu historia o przyjaźni, odwadze, ciekawości świata. Znam dziewczynki, które oglądają klasyczne animacje i później biegają po placu zabaw z patykiem udającym miecz. Znam też chłopców, którzy śpiewają piosenki z „księżniczkowych” filmów i nic złego się z tego nie dzieje. Sens nadaje sposób, w jaki dorośli o tych historiach rozmawiają. Zakaz w przedszkolu i jego konsekwencje dla dziecka Tu dochodzimy do sedna. Jeśli przedszkole wprowadza albo sugeruje taki zakaz, zamiast wspierać rodziców w mądrej rozmowie, to gubi swoją rolę. Edukacja nie polega na wycinaniu niewygodnych treści, tylko na uczeniu dzieci, jak je rozumieć. Od tego są nauczyciele i wychowawcy – żeby pokazywać różne perspektywy, zadawać pytania, oswajać emocje. Wyobrażam sobie rozmowę w domu po przeczytaniu bajki o księżniczce: „A co w tej historii było fajne?”, „Co było niesprawiedliwe?”, „Zauważyłaś, że bohaterka sama sobie poradziła?”, „A co ty byś zrobiła na jej miejscu?”. W tych kilku zdaniach jest więcej wychowania niż w całym zakazie. Dziecko uczy się myślenia, a nie jedynie unikania tematów. Uczy się też, że świat ma różne role i że może próbować każdej z nich. Niepokoi mnie jeszcze jedno. Zakaz bajek o księżniczkach bywa podszyty lekką pogardą do dziecięcych marzeń. Jasne, nikt nie zostanie księżniczką w dosłownym znaczeniu. Tak samo prawie nikt nie będzie astronautą albo kierowcą wyścigowym. Jednak dziecięca wyobraźnia nie jest planem kariery na 30 lat do przodu. To trening emocji, odwagi, sprawczości. To bezpieczne pole do testowania ról, zanim wejdzie się w prawdziwy świat. Cały wpis na Threads przeczytasz tutaj. Złoty środek w wyborze bajek dla dzieci Rodzice mają prawo filtrować treści, wybierać nowe opowieści, szukać bohaterów różnorodnych, a nie opartych na jednym schemacie. Jednocześnie nie muszą wyrzucać do kosza całej klasyki. Da się czytać stare bajki mądrze, uważnie, z komentarzem. Da się też sięgać po nowe historie o dziewczynkach, które ratują świat, o chłopcach, którzy są wrażliwi, o rodzinach w różnych konfiguracjach, o pracy, pasjach, codziennych trudach. Dzieci potrzebują jednego i drugiego. Gdy słyszę radę, żeby ojciec „wygenerował bajki o pani prezes i prawniczce”, mam w sobie sprzeciw. Nie wobec samych profesji, bo świetnie, że dzieci poznają różne ścieżki życia. Sprzeciw budzi forma nakazu, która brzmi jak próba zaprogramowania marzeń. Wolałabym, żeby przedszkole zaprosiło rodziców do rozmowy o tym, jak czytać i interpretować bajki, a nie które tytuły skreślać. Marzenia dzieci nie są zagrożeniem. Zagrożeniem bywa dopiero brak rozmowy o tym, co te marzenia znaczą. Źródło: Threads Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
Przedszkolaki z Olsztyna śpią na mrozie na plastikowych leżaczkach. „Biedne te dzieci”
Jedno zdjęcie z przedszkola w Olsztynie wystarczyło, żeby internet podzielił się na dwa obozy i zaczął kłócić o to, co jest dla dzieci dobre. Zobaczcie, co dokładnie pokazano w poście i dlaczego ten skandynawski zwyczaj w polskich warunkach budzi tyle emocji.
Post Przedszkola Norlandia z Olsztyna krąży po Facebooku, a dyskusja pod nim rozgrzała internet bardziej niż niejeden letni dzień. Na zdjęciach widać maluchy z grupy żłobkowej, które leżakują na tarasie na plastikowych leżaczkach. Są w kurtkach, pod kołdrami, szczelnie otulone, wyglądają na spokojne i rozluźnione. Przedszkole podpisało to tak: „Skandynawski klimat w Olsztynie? Tylko u nas. W Norlandia Przedszkola wierzymy, że bliskość natury to najlepsze, co możemy dać najmłodszym”. Dalej czytam, że drzemka na świeżym powietrzu „wzmacnia odporność, uspokaja i daje dzieciom naturalny komfort”. Z jednej strony brzmi to jak fragment książki o nordyckim podejściu do dzieciństwa. Z drugiej, nic dziwnego, że część osób łapie się za głowę. W komentarzach posypało się od zachwytów typu: „Bardzo dobrze, zacznijmy normalizować wychodzenie z dziećmi w każdą pogodę” albo „Takie leżakowanie jest bardzo pożyteczne i lepsze niż kiszenie się w zamkniętych pomieszczeniach”. Ale były też głosy ostre: „W moim odczuciu biedne te dzieci, serio”, i takie, które punktują szczegóły: że w Norwegii dzieci śpią w wózkach z izolacją, że powinny mieć wełniane ubrania, a nie kurtki, no i że polskie powietrze bywa dalekie od skandynawskiej czystości. Mam wrażenie, że tu nie ma jednej łatwej odpowiedzi na pytanie o sens bądź szkodliwość tego pomysłu. Są za to ważne pytania, które warto sobie poukładać, zanim rzucimy w eter krótkie „biedne te dzieci” albo równie krótkie „super, hartujmy”. Spanie dzieci na dworze w przedszkolu. Skąd ten pomysł i po co to robić? W Skandynawii drzemki na zewnątrz to nie egzotyka, tylko codzienność. Dzieci śpią w wózkach albo w śpiworach nawet przy niskich temperaturach, o ile są dobrze ubrane, suche i osłonięte przed wiatrem. Idea jest prosta: świeże powietrze ma wspierać sen i odporność, a kontakt z naturą pomaga regulować emocje. Norlandia pisze wprost, że ten moment wyciszenia „uspokaja i daje dzieciom komfort”. I tu zatrzymuję się na słowie „komfort”. Bo nie chodzi o to, żeby dziecko zmarzło, tylko żeby było mu dobrze w innym środowisku niż ciepła sala. Jeśli maluch jest spokojny, oddycha równomiernie, nie marudzi przed drzemką i po niej budzi się wypoczęty, to jest jakiś sygnał, że ten komfort może działać. Ale warto pamiętać, że skandynawski zwyczaj to też konkretne procedury: dobór ubrań warstwowych, izolacja od podłoża, osłona wózka, obserwacja temperatury i wiatru. Warto to dostosować do naszych polskich realiów tak, żeby sens został, a ryzyko spadło do minimum. Jak hartować dziecko z głową, żeby to miało sens, a nie było pokazówką Bardzo rozumiem komentarz, w którym ktoś napisał, że to wygląda „trochę komicznie, ale gratulacje za próbę wprowadzania zmian”. Dlatego, jeśli myślicie o hartowaniu, w domu albo w placówce, trzy rzeczy są kluczowe. Po pierwsze: warstwy i izolacja. Wełna, polar, puch, a na końcu coś chroniącego przed wilgocią i wiatrem. Najważniejsze jest to, żeby od spodu było ciepło. Plastikowy leżaczek bez dodatkowej maty izolacyjnej może budzić wątpliwości, bo chłód „idzie” właśnie od dołu. Jeśli pod dzieckiem jest odpowiednio gruba warstwa, temat wygląda inaczej. Po drugie: czas i reakcja dziecka. Hartowanie nie polega na tym, że wrzucamy malucha w zimno i czekamy, co będzie. Zaczyna się od krótkich wyjść, obserwuje się dłonie, kark, policzki, oddech i zachowanie. Jeśli dziecko jest spięte, płacze, nie może zasnąć, to nie jest hartowanie, tylko stres. Po trzecie: warunki dnia. Nie tylko temperatura na termometrze, ale też wiatr, wilgotność i jakość powietrza. To akurat mocna uwaga z komentarzy: „od października do maja mamy tragiczną jakość powietrza”. I choć brzmi ostro, niestety jest prawdą. Jeśli jest smog, drzemka na dworze raczej nie pomaga. Wtedy lepiej zostać w środku albo wybrać porę dnia, gdy powietrze jest czystsze. Smog, zimno i bezpieczeństwo. O co warto dopytać w przedszkolu Gdybym miała dziecko w grupie, która śpi na tarasie, nie pisałabym od razu skargi ani nie klaskała na stojąco. Zrobiłabym coś prostszego: zapytałabym o procedury. To normalne, że rodzic chce wiedzieć, na jakiej zasadzie placówka podejmuje decyzje o drzemce na zewnątrz. Co konkretnie warto ustalić: jaka jest minimalna temperatura i granica wiatru, przy których dzieci śpią na zewnątrz. jak wygląda izolacja od podłoża. Same kołdry na leżaku mogą nie wystarczyć, a mata termoizolacyjna zmienia sprawę. jak sprawdzają jakość powietrza. W wielu miastach są aplikacje i czujniki, które dają jasny sygnał, kiedy lepiej nie wychodzić. jak reagują, gdy któreś dziecko nie chce spać na dworze. Dobrze prowadzona praktyka zawsze zostawia miejsce na indywidualne potrzeby. Ja widzę w tym poście Norlandii sporo dobrej intencji. Widzę też, że część obaw jest realna, a nie histeryczna. I chyba właśnie o to chodzi w takich internetowych burzach: żebyśmy, zamiast kłócić się o to, kto ma rację, zaczęli rozmawiać o warunkach, granicach i sensie. Na koniec zostanę przy jednym wniosku, który powtarzam sobie od lat. Dzieci są z natury bardziej odporne, niż nam się wydaje, ale dorosłe decyzje muszą być mądre. Spanie na dworze może być świetne, jeśli stoi za nim wiedza, obserwacja i troska. Może też być pustą pokazówką, jeśli robimy to, „bo w Skandynawii tak robią”. Dlatego, zamiast oceniać po jednym zdjęciu, wolę dopytywać, sprawdzać i patrzeć, jak czują się dzieci. Zobacz też: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
„W przedszkolu wymaga się od dzieci zbyt wiele. Obowiązki? One mają dopiero po kilka lat”
Przedszkole to zwykle początek drogi zwanej nauką samodzielności. Niektórym rodzicom nie podoba się jednak, że są placówki, w których, zamiast swobodnej zabawy przez cały dzień, są także... obowiązki.
Piszę ten list, bo czuję ogromną potrzebę podzielenia się tym, co wydarzyło się ostatnio w przedszkolu mojego dziecka. I wiem, że nie jestem jedyną mamą, która czuje rosnącą presję – nie tylko wobec siebie, lecz także wobec maluchów, które mają dopiero trzy, cztery, pięć lat. A wymaga się od nich coraz więcej. Kiedy słyszę w przedszkolu słowo „obowiązki”, mam wrażenie, że niektórzy dorośli zapominają, czym jest dzieciństwo. A już na pewno zapominają, ile tak naprawdę mogą udźwignąć małe dzieci. „Proszę, nie każcie mojemu dziecku za wcześnie dorastać” Zaczęło się niewinnie – zebranie z wychowawczynią, tematem miały być jesienne aktywności. Tymczasem po chwili rozmowa zeszła na „zwiększenie odpowiedzialności” przedszkolaków. Usłyszałam, że dzieci od teraz mają codziennie „obowiązkowo” sprzątać salę, układać krzesła, zamiatać, pilnować młodszych grup i „pomagać paniom w przygotowaniu stołów”. Przepraszam bardzo, ale moje dziecko ma 4 lata. Cztery. Wychowawczyni mówiła, że to „nauka samodzielności”, że „dzieci potrafią więcej, niż nam się wydaje”. A ja mam wrażenie, że to nie o „samodzielność” tutaj chodzi, tylko o to, żeby kadra miała mniej pracy, a rodzice mogli powiedzieć, że ich maluch jest „samodzielny”, „zaradny” i „dojrzały”. Tylko czy kosztem dzieciństwa? Obowiązki w przedszkolu – tak, ale nie takie, które je przerastają Nie jestem przeciwniczką tego, by dzieci po sobie sprzątały. Uważam, że to naturalne i potrzebne. Ale sprzątanie całej sali? Zamiatanie? Podlewanie roślin? To są zadania dla dorosłych, nie dla trzylatków czy pięciolatków. Najgorsze jest to, że maluchy traktują to śmiertelnie poważnie. Mój syn wrócił do domu i powiedział, że „boi się, bo musi dziś dobrze posprzątać, bo pani będzie sprawdzać”. Od kiedy dzieci w wieku przedszkolnym mają przeżywać stres związany z „wykonywaniem obowiązków”? Od kiedy mają coś „zaliczać”? Gdy zwróciłam uwagę nauczycielce, usłyszałam tylko „wszyscy rodzice są zadowoleni”. To jest zdanie, które działa jak cios. Bo nagle okazuje się, że jeśli protestuję, to może jestem tą jedną „nadwrażliwą”, „zbyt opiekuńczą”, „przesadzającą”. Ale ja się nie zgadzam na to, by wymagano od mojego dziecka tego, czego samo jeszcze nie rozumie, nie potrafi albo najzwyczajniej w świecie nie chce robić. „Nie róbmy z przedszkola małej korporacji” Coraz częściej widzę, że w przedszkolach pojawia się narracja o „treningu kompetencji miękkich”, „odpowiedzialności”, „samodzielności na miarę przyszłości”. Tylko że one mają dopiero kilka lat. Przyszłość poczeka. Przedszkole powinno być miejscem bezpiecznym, radosnym, wspierającym, nastawionym na zabawę, odkrywanie świata i budowanie relacji. Nie korporacją z tabelkami, zadaniami do wykonania i listą „obowiązków”, które bardziej pasują do pracownika niż do dziecka. Proszę Was, poruszcie ten temat. Niech ktoś w końcu powie głośno, że „nauka odpowiedzialności” nie polega na wpychaniu dzieciom zadań, które przerastają ich możliwości. Nie każmy im dorastać szybciej niż to konieczne. Z poważaniem, Zatroskana mama przedszkolaka Zobacz także: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
Dzieci w przedszkolach przestaną się bawić? Rodzice oburzeni planami MEN: „To koniec dzieciństwa”
Ministerstwo Edukacji Narodowej szykuje rewolucję: od 2026 roku przedszkolaki, zamiast bawić się, będą realizować cele edukacyjne. Rodzice i nauczyciele są oburzeni – mówią wprost: „to koniec dzieciństwa”.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło plan reformy wychowania przedszkolnego, która ma wejść w życie we wrześniu 2026 roku. Projekt pod nazwą „Reforma 2026. Kompas jutra” powstał we współpracy z Instytutem Badań Edukacyjnych – Państwowym Instytutem Badawczym. Reforma obejmie wszystkie przedszkola na terenie Polski i zakłada fundamentalne zmiany w sposobie kształcenia najmłodszych dzieci. Co zakłada reforma przedszkoli 2026? Nowy model wychowania przedszkolnego ma być oparty na realizacji ściśle określonych celów edukacyjnych. To oznacza odejście od dotychczasowej praktyki opartej na zabawie i wprowadzenie obowiązkowych działań ukierunkowanych na rozwijanie wiedzy i umiejętności przydatnych w rozwiązywaniu codziennych problemów. Najwięcej kontrowersji wzbudzają proponowane zmiany w podstawie programowej wychowania przedszkolnego. MEN informuje, że dokument ten ma być „zorientowany na głębokie uczenie się”, aby dzieci już na etapie przedszkola nabywały umiejętności przydatne poza murami placówki oraz w szkole. W praktyce oznacza to wprowadzenie konkretnych wymagań edukacyjnych oraz odejście od swobodnej zabawy jako głównej formy aktywności dziecka. Planowana zmiana ma przygotować przedszkolaków do funkcjonowania w systemie szkolnym. Rodzice i pedagodzy obawiają się jednak, że dzieci zostaną pozbawione czasu na beztroską zabawę, która dotychczas stanowiła fundament ich rozwoju. Obowiązki i ocenianie dzieci w przedszkolu Nowa reforma przewiduje także wprowadzenie systemu oceniania efektów edukacyjnych dzieci w wieku przedszkolnym. Każdy przedszkolak będzie musiał osiągać określone cele, by móc bez przeszkód kontynuować edukację na poziomie szkoły podstawowej. Chociaż Ministerstwo nie przedstawiło jeszcze szczegółowych wytycznych dotyczących konkretnych zadań i umiejętności, które dzieci mają opanować, wiadomo już, że nacisk położony zostanie na rozwój praktycznych kompetencji. Według opinii wielu nauczycieli wychowania przedszkolnego może to prowadzić do zbyt dużego obciążenia dzieci obowiązkami nieadekwatnymi do ich wieku. Rodzice protestują: dzieci stracą beztroskę Propozycja zmian spotkała się z natychmiastową i szeroką krytyką ze strony rodziców oraz nauczycieli. Wielu z nich alarmuje, że planowana reforma jest sprzeczna z ideą wychowania przedszkolnego, które powinno opierać się na wspieraniu rozwoju emocjonalnego i społecznego poprzez zabawę. Znajomi rodzice przedszkolaków, z którymi rozmawiałam, mówią wprost: „to koniec dzieciństwa”. Ich zdaniem przedszkole powinno być przestrzenią bezpieczną, kreatywną i wolną od presji edukacyjnej. Dodają, że nowa podstawa programowa może prowadzić do sytuacji, w której dzieci będą zmuszone do siedzenia przy stolikach, odrabiania zadań i konkurowania ze sobą, co zaburzy ich naturalny rozwój. Jak zgłosić sprzeciw w konsultacjach MEN? Ministerstwo Edukacji Narodowej uruchomiło konsultacje społeczne dotyczące reformy przedszkoli. Każdy obywatel może zgłosić swoje uwagi i propozycje zmian do 18 grudnia 2025 roku. Formularz konsultacyjny dostępny jest na oficjalnej stronie resortu edukacji pod adresem: https://www.gov.pl/web/edukacja/reforma26-kompas-jutra-ruszaja-konsultacje-publiczne-nowych-podstaw-programowych Zgłoszone opinie mają zostać rozpatrzone przez Ministerstwo i mogą wpłynąć na ostateczny kształt reformy. To jedyna okazja, aby realnie wpłynąć na przyszłość edukacyjną przedszkolaków w Polsce. Źródło: gov.pl Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Rodzice walczą z „pogańskim” przedszkolem. „Wróżby mącą w głowie maluszkom”
Wydawałoby się, że andrzejki w przedszkolu to niewinna zabawa: przebrania, trochę magii, lanie wosku i dużo śmiechu. Jednak – jak opowiedziała mi koleżanka, mama 4-letniej Laury – w placówce, do której chodzi dziewczynka, wybuchła prawdziwa burza. Kilkoro rodziców uznało, że andrzejkowe wróżby to… pogańskie praktyki, które „mącą w głowie małym dzieciom” i w ogóle nie powinny mieć miejsca w publicznym przedszkolu.
Sprawa zaszła tak daleko, że złożono oficjalną skargę do dyrekcji. Ta jednak – ku niezadowoleniu oburzonych – pozostaje niewzruszona. „Dlaczego religia nie jest obowiązkowa, a pogańskie zabawy już tak?” W przedszkolu Laury na piątek, 28 listopada, zaplanowano andrzejki: klasyczne przebieranki, tańce i punkt główny imprezki – lanie wosku przez klucz. Dla większości rodziców to sympatyczna tradycja, którą sami pamiętają z własnego dzieciństwa. Dzieci są podekscytowane, szykują stroje, a nauczycielki traktują całe wydarzenie jako okazję do integracji grupy. Nie wszyscy jednak patrzą na tę inicjatywę z uśmiechem. Kilkoro rodziców miało zupełnie inne zdanie – ich zdaniem wróżby to „praktyki niechrześcijańskie”, które nie powinny pojawiać się w programie przedszkola. Pojawiły się nawet komentarze, że „dzieci nie chodzą na religię, bo nie jest obowiązkowa, ale zabawy o pogańskich korzeniach już tak”. W ich opinii takie zajęcia są nieodpowiednie dla czterolatków, które „są za małe, żeby odróżnić zabawę od magii”. Rodzice najgłośniej sprzeciwiający się wydarzeniu postanowili działać – wspólnie napisali skargę do dyrekcji, domagając się odwołania imprezy lub przynajmniej całkowitego wycofania z niej elementów związanych z wróżbami. Dyrektorka się nie ugięła: „To tylko tradycja, nie praktyka religijna” Dyrekcja jednak nie miała wątpliwości: andrzejki zostają. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że wydarzenie ma charakter wyłącznie zabawowy i jest organizowane od lat, podobnie jak dzień postaci z bajek czy bal karnawałowy. Podkreślono też, że dzieci nie są zmuszane do udziału w żadnym konkretnym elemencie, a całość ma służyć integracji grupy i pobudzaniu dziecięcej wyobraźni. Nauczycielki również nie kryją zdziwienia zamieszaniem. Twierdzą, że wróżby traktują wyłącznie jako element folkloru, w dodatku przedstawiony w uproszczonej, wesołej formie. „To dla maluchów trochę jak zabawa w teatrzyk – dzieci wiedzą, że to nie jest prawdziwe przewidywanie przyszłości” – mówi jedna z nich. Warto dodać, że większość rodziców stanęła po stronie przedszkola. W komentarzach na grupie klasowej nie brakowało ironicznych uwag w stylu: „Pogańskie? To co, wosk jest zakazany?” albo „Czy bal karnawałowy też odwołamy, bo maski mają długą historię w różnych kulturach?”. Atmosfera napięta, dzieci podekscytowane Ostatecznie dyrekcja poinformowała, że andrzejki odbędą się zgodnie z planem, a rodzice, którzy nie życzą sobie udziału dziecka w zabawach, mogą po prostu przyprowadzić je później albo odebrać wcześniej. Zainteresowani? Nikt się nie zgłosił. W międzyczasie dzieci – zupełnie nieświadome rodzicielskich sporów – od tygodnia dopytują, kto w czym przyjdzie i czy „wosk naprawdę powie, kim zostaną w przyszłości”. Laura już wybrała strój jednorożca i codziennie pyta, czy piątek to „już jutro”. A dorośli? Ci nadal dzielą się na tych, którzy widzą w andrzejkach sympatyczny zwyczaj, i na tych, którzy dostrzegają w nich niepokojące „pogańskie wpływy”. Jedno jest pewne: tegoroczne lanie wosku w tym przedszkolu na długo pozostanie tematem rozmów – niekoniecznie tych przy dzieciach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mój syn jest z innej planety”. Wiadomości pokolenia alfa to kod
„Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
Zwykła poranna sytuacja pod przedszkolem zamieniła się w gorzką lekcję o tym, jak wielu rodziców postrzega opiekę nad dziećmi. Dwie mamy rozmawiały tak głośno, że było słychać każde słowo – a ja nie wierzyłam własnym uszom. Ten krótki dialog obnażył pewien sposób myślenia, który sprawia, że dzieci traktuje się jak bagaż, a nauczycielki jak obsługę techniczną.
Zawiozłam rano córkę do przedszkola. Klasyczny tłok, dzieci ściągające buty, rodzice próbujący zdążyć do pracy, panie proszące: „pożegnania przy drzwiach, prosimy”. Normalny chaos. Ale wtedy usłyszałam rozmowę dwóch mam stojących tuż obok mnie. Mówiły tak głośno, że nie dało się nie słyszeć. – Ja bym chciała, żeby przedszkole było czynne do 19. W końcu pracuję, a nie będę się prosić teściowej o pomoc – powiedziała jedna. – A ja to bym chciała, żeby można było dzieci zostawić też na parę godzin w sobotę. No bo kiedy mam zrobić zakupy? – odpowiedziała druga. Patrzyłam na nie i zastanawiałam się, czy one naprawdę to mówią poważnie. Przedszkole to nie hotel na godziny Jasne – wszyscy jesteśmy zmęczeni, życie jest szybkie, praca wymagająca, a czas wolny często nie istnieje. Sama czasem marzę o chwili ciszy. Ale to, co usłyszałam, brzmiało jak głębokie niezrozumienie, czym w ogóle jest przedszkole. To nie jest hotel. To nie jest przechowalnia. To nie jest usługa „dziecko na później”. To miejsce, gdzie pracują ludzie, którzy też mają swoje życie. Te same panie, które witają dzieci o 6:30, mają własne rodziny, własne obowiązki i prawo do odpoczynku. A najważniejsze – dzieci nie są przedmiotami, które można oddać na dłużej, bo rodzic ma „dużo na głowie”. Dzieci widzą i czują więcej, niż nam się wydaje Zastanawiam się, jak muszą czuć się te maluchy, kiedy słyszą, że ich obecność jest „problemem logistycznym”. Że najlepiej byłoby ich „przetrzymać” gdzieś jeszcze dwie, trzy godziny, żeby dorosłym było wygodniej. Małe dzieci nie potrzebują przedłużonych godzin opieki. One potrzebują bliskości. Potrzebują mamy lub taty, którzy po całym dniu wreszcie się pojawią i powiedzą: „chodź, idziemy do domu”. Bo choć przedszkole bywa kolorowe i fajne, to dla dzieci wciąż ogromny wysiłek – emocjonalny i społeczny. Cały dzień w grupie to dla maluchów maraton, nie relaks. Słowa, które powinny nas obudzić Najbardziej zabolało mnie zdanie jednej z mam: – Panie mają dobrze, siedzą z dziećmi i biorą za to kasę. Powinny się dostosować do rodziców. Wtedy poczułam zwyczajny wstyd. Za nas, dorosłych. Za to, że tak łatwo zapominamy, że relacja z przedszkolem to współpraca, a nie roszczenie. Że odpowiedzialność za dziecko spoczywa na rodzicu – zawsze, nie tylko do 16:30. I że jeśli traktujemy przedszkole jak hotel, to prędzej czy później zaczniemy traktować dziecko jak... bagaż do odstawienia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Stawianie dziecka do kąta to barbarzyństwo. „Nigdy nie zrobię tego mojemu synowi”
Niesłychane zmiany w przedszkolach od 2026 roku. MEN planuje nowy obowiązek dla dzieci
Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje kontrowersyjne zmiany w wychowaniu przedszkolnym. Od 2026 roku dzieci mają realizować sztywne cele kształcenia. Rodzice alarmują: to koniec dzieciństwa.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło przełomową reformę edukacji przedszkolnej, która ma wejść w życie we wrześniu 2026 roku. Projekt nosi nazwę „Reforma2026. Kompas jutra” i został przygotowany we współpracy z Instytutem Badań Edukacyjnych – Państwowym Instytutem Badawczym. Nowe regulacje przewidują daleko idące zmiany w wychowaniu przedszkolnym, które wzbudziły ogromne emocje wśród rodziców i nauczycieli. MEN planuje rewolucję w przedszkolach od 2026 roku Zmiany mają charakter ogólnopolski – dotyczą wszystkich przedszkoli w Polsce. Celem reformy jest przekształcenie dotychczasowego modelu wychowania przedszkolnego w system skoncentrowany na osiąganiu ściśle określonych celów kształcenia. To oznacza odejście od swobodnej zabawy jako głównego narzędzia wspierania rozwoju dzieci. Nowa podstawa programowa: nauka zamiast zabawy? Najwięcej kontrowersji wzbudza nowa podstawa programowa wychowania przedszkolnego. Jak informuje MEN, ma ona być „zorientowana na głębokie uczenie się, aby stwarzać uczniom okazje do stosowania zdobytej wiedzy i umiejętności w rozwiązywaniu realnych problemów, także poza szkołą”. W praktyce oznacza to wprowadzenie jasnych i sztywnych wymagań, które dziecko musi spełnić już na etapie przedszkola. Plan zakłada ograniczenie spontanicznej zabawy i zastąpienie jej nauką, która przygotuje dzieci do edukacji szkolnej. Jakie obowiązki będą mieć przedszkolaki według MEN? Zmiany przewidują, że dzieci w przedszkolach będą objęte systemem oceniania efektów edukacyjnych. Obowiązywać mają jasno sformułowane cele, których realizacja będzie potrzebna dziecku do przejścia na kolejny etap edukacji, czyli do szkoły podstawowej. Ministerstwo nie ujawnia jeszcze pełnych szczegółów planowanych zadań i umiejętności, które dzieci będą musiały opanować. Wiadomo jednak, że nacisk zostanie położony na rozwijanie umiejętności praktycznych oraz wykorzystanie wiedzy w rozwiązywaniu codziennych problemów. W opinii wielu nauczycieli i rodziców może to prowadzić do nadmiernego obciążenia kilkuletnich dzieci obowiązkami edukacyjnymi nieadekwatnymi do ich wieku. Rodzice i nauczyciele ostrzegają: dzieci tracą dzieciństwo Reakcja rodziców i pedagogów na planowaną reformę była natychmiastowa i pełna oburzenia. Główne zarzuty kierowane pod adresem MEN dotyczą odejścia od podstawowego celu przedszkola – wspierania rozwoju dziecka poprzez zabawę. Według nauczycieli edukacji przedszkolnej zmiany mogą oznaczać sadzanie dzieci przy stolikach i odbieranie im naturalnej i potrzebnej w tym wieku swobody, co zahamuje rozwój emocjonalny i społeczny najmłodszych. Wielu pedagogów otwarcie nie popiera nowej podstawy programowej i obawia się, że zbyt wczesne wprowadzanie formalnej edukacji odbierze dzieciom radość z poznawania świata. Wielu rodziców także protestuje, argumentując, że przedszkole powinno być miejscem bezpiecznym, kreatywnym i pełnym swobody, a nie kolejnym etapem edukacyjnego wyścigu. Jak wziąć udział w konsultacjach społecznych MEN? Ministerstwo Edukacji Narodowej otworzyło konsultacje społeczne dotyczące reformy. Każdy obywatel może do 18 grudnia 2025 roku zgłosić swoje uwagi lub propozycje poprawek do projektu podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Formularz do zgłaszania opinii dostępny jest na stronie internetowej resortu edukacji: gov.pl/web/edukacja/reforma26-kompas-jutra-ruszaja-konsultacje-publiczne-nowych-podstaw-programowych Zgłoszone opinie mają zostać przeanalizowane przez MEN, a ich uwzględnienie może wpłynąć na ostateczny kształt reformy. Jest to jedyna szansa, by realnie wpłynąć na los przyszłych pokoleń przedszkolaków. Źródło: PAP, gov.pl Zobacz też: Szkoła znów wyznaczyła zebranie na 16:00. „Pracuję do 17:00, ale to nikogo nie obchodzi”
Warszawa rozpoczyna wygaszanie przedszkoli. „Jest dużo młodych z pieskami, ale dzieci nie ma”
W Warszawie jest coraz mniej dzieci. Rada miasta podejmuje decyzję o wygaszaniu przedszkoli na Bielanach, w Śródmieściu i na Pradze Południe. Wiele placówek świeci pustkami – to koniec demograficznej zielonej wyspy.
Jeszcze niedawno stolica Polski była postrzegana jako odporna na demograficzne problemy dotykające inne regiony kraju. Dziś ten mit się rozpada. W Warszawie liczba dzieci w wieku przedszkolnym gwałtownie spada, o czym informuje Gazeta Wyborcza. Dramatyczne dane demograficzne – Warszawa traci najmłodszych mieszkańców Jak informuje wiceprezydentka miasta Renata Kaznowska, obecnie do 362 warszawskich przedszkoli uczęszcza łącznie 42,8 tys. dzieci, z czego aż 4,4 tys. to dzieci obcokrajowców – w tym 3 tys. Ukraińców. Liczba dzieci w różnych grupach wiekowych ukazuje trend spadkowy: sześciolatków jest 12,3 tys., pięciolatków – 11,1 tys., czterolatków – 9,9 tys., a trzylatków – zaledwie 8,8 tys. To alarmujące dane! Procesy depopulacyjne, które do tej pory omijały stolicę, zaczynają się nasilać. Mniej dzieci to mniej uczniów, a w dłuższej perspektywie – mniej szkół. Dla samorządu to powód do dramatycznych decyzji. Które przedszkola znikną? Bielany, Praga Południe i Śródmieście na celowniku 20 listopada radni Warszawy będą decydować o wygaszeniu kilku przedszkoli. Dotyczy to placówek zlokalizowanych w dzielnicach, w których szczególnie widoczny jest spadek liczby dzieci: na Bielanach, Pradze Południe oraz w Śródmieściu. Decyzje nie są łatwe – jak przyznał burmistrz Bielan Grzegorz Pietruczuk, wygaszanie przedszkoli to trudna, ale konieczna odpowiedź na zmieniającą się demografię. Niektóre placówki przyjmują zbyt mało dzieci, by ich dalsze funkcjonowanie było uzasadnione. Przedszkole nr 301 przy ul. Staffa – 4 dzieci to za mało Jedną z placówek, które czeka przekształcenie, jest Przedszkole nr 301 przy ul. Staffa na Bielanach. Zgłoszono do niego tylko 4 dzieci. Jak podkreślił burmistrz Pietruczuk, budynek jest w dobrym stanie i posiada atrakcyjny plac zabaw. Mimo to w obecnej sytuacji przedszkole zostanie przekształcone w placówkę przeznaczoną dla dzieci ze specjalnymi potrzebami. Miasto coraz częściej stawia na tego typu rozwiązania – grupy specjalne są mniejsze, co umożliwia lepsze wykorzystanie infrastruktury. Zwiększanie liczby takich oddziałów to sposób na częściowe ratowanie przedszkoli. Rodzice w szoku, miasto zamyka placówki z powodu braku dzieci Nie tylko Bielany tracą przedszkola. Na Pradze Południe wygaszane jest przedszkole na Saskiej Kępie. W ubiegłym roku zgłoszono tam tylko 8 dzieci. Mimo utworzenia czterech oddziałów placówka nadal pustoszeje. W tym roku odejdzie z niej 50 sześciolatków – informowała wiceburmistrz dzielnicy Bożena Przybyszewska. Do likwidacji przeznaczono także trzy oddziały zamiejscowe przedszkoli znajdujące się przy ul. Afrykańskiej, Pawlikowskiego i Walewskiej. Są to filie funkcjonujące w wynajmowanych lokalach, które jednak nie są już potrzebne. W tym roku do rekrutacji zgłosiło się o ponad 400 dzieci mniej niż w poprzednim. Urzędnicy patrzą w przyszłość z pesymizmem. Wiceburmistrz Przybyszewska tak mówiła o nowym dużym osiedlu powstającym w rejonie ul. Żupniczej: „Tam jest dużo młodych ludzi z pieskami, a dzieci wcale nie ma tak dużo”. Czy to dopiero początek? Władze zapowiadają dalsze cięcia i zmiany Wiceprezydentka stolicy Renata Kaznowska zapowiedziała, że przyszłoroczna rekrutacja do przedszkoli ruszy już na przełomie stycznia i lutego – o miesiąc wcześniej niż dotychczas. Miasto chce w ten sposób lepiej reagować na zmieniającą się sytuację demograficzną. Władze planują też ograniczenie tzw. miejsc konkursowych w prywatnych przedszkolach, szczególnie na Białołęce, gdzie obecnie wykupionych jest ich ok. 3 tys. Chociaż niektóre rejony Białołęki przeżywają demograficzny boom, inne – jak Tarchomin – już doświadczają spadku liczby dzieci. Dodatkową strategią może być tworzenie oddziałów specjalnych, które przyjmujące tylko 4–6 dzieci, oraz zmniejszenie liczebności grup przedszkolnych. Obecnie średnia liczba dzieci w grupie to 21, faktyczna – po odliczeniu absencji – wynosi ok. 19. Jednak wiceprezydentka podkreśla, że zmniejszenie liczebności nie jest uniwersalnym rozwiązaniem dobrym dla każdej dzielnicy i nie rozwiąże problemu. Miasto wycofuje się także z wynajmu dodatkowych przestrzeni. Jak mówi wiceburmistrz Przybyszewska, kilka lat temu brakowało 300 miejsc w przedszkolach. Teraz oddawane będą niepotrzebne już pomieszczenia do rytmiki i zajęć muzycznych, a rezygnacja z dodatkowych sal oznacza koniec epoki intensywnej rozbudowy infrastruktury przedszkolnej. Obraz przedszkolnej Warszawy się zmienia – wygaszanie przedszkoli to nie tylko administracyjna decyzja, ale dramatyczny sygnał o stanie demografii w stolicy. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: 1 zdanie, po którym od razu poznasz toksycznego rodzica. „Tak niszczą dzieci”
„Nie przyprowadzajcie chorych dzieci” – po tej wiadomości z przedszkola rodzice nie wytrzymali
Gdy w przedszkolnej aplikacji pojawiło się ogłoszenie: „Prosimy nie przyprowadzać chorych dzieci”, wielu rodziców zagotowało się ze złości. Bo przecież wszyscy wiemy, że nikt nie robi tego z premedytacją. Ale co ma zrobić mama, która musi iść do pracy, a babcia mieszka 300 kilometrów dalej?
„Nie przyprowadzajcie chorych dzieci” – łatwo powiedzieć Wszystko zaczęło się w poniedziałek rano, kiedy na grupie mojego przedszkola pojawił się wpis od wychowawczyni: „Drodzy rodzice, w grupie panują infekcje. Prosimy nie przyprowadzać dzieci z katarem, kaszlem lub gorączką. Zadbajmy wspólnie o zdrowie maluchów”. Z pozoru nic złego. Normalny apel, jaki widzimy co roku o tej porze. Ale komentarze pod nim pokazały, jak bardzo zmieniły się czasy. Jedna z mam napisała: – A może pani dyrektor zapewni nam opiekę nad dzieckiem, kiedy ma katar? Bo ja po prostu nie mam jak zostać w domu. I choć łatwo zrzucić winę na rodziców, że „zarażają”, prawda jest dużo bardziej skomplikowana. Choroba dziecka to kryzys logistyczny Pamiętam czasy, kiedy moje dzieci chodziły do przedszkola i wystarczyło jedno kichnięcie, by cała układanka się posypała. Telefon z przedszkola o 11:00: „Pani syn ma gorączkę, proszę przyjechać”. I wtedy zaczynała się akcja: kto pojedzie? Kto zostanie z nim w domu? Jak powiedzieć szefowi, że znowu muszę wziąć opiekę? W teorii wszystko jest proste – mamy przecież zwolnienie opiekuńcze, zasiłek z ZUS-u. Ale w praktyce każda matka i każdy ojciec wie, że to często oznacza tygodnie zaległości, stres i niewypowiedziane pretensje w pracy. Wielu rodziców przyznaje po cichu: „Tak, zdarza mi się wysłać dziecko z lekkim katarem”. Bo katar trwa czasem pół zimy. Bo dziecko ma energię, nie gorączkuje, a my nie możemy po raz piąty w miesiącu brać wolnego. System, który nie widzi rodziców To nie jest problem leniwych rodziców, tylko systemu, który nie nadąża za rzeczywistością. W większości firm nie ma realnej elastyczności pracy, a w wielu zawodach po prostu nie da się pracować zdalnie. Sprzedawczyni, pielęgniarka, nauczycielka czy kasjerka nie zabierze dziecka do biura ani nie połączy się zdalnie z sali zabaw. A nawet jeśli teoretycznie może – to kto zajmie się wtedy dzieckiem w domu? Siedzące z gorączką obok mamy na telekonferencji nie dostanie opieki, tylko kolejną dawkę frustracji. Niektórzy próbują wynajmować nianie „na godziny”, inni kombinują z dziadkami, którzy często sami chorują. Ale nie każdy ma wsparcie. I właśnie te osoby – samotne mamy, rodzice bez pomocy bliskich, ludzie na umowach zlecenie – najczęściej słyszą: „Prosimy nie przyprowadzać chorych dzieci”. Rozumiem nauczycielki i opiekunki. Widzą, jak jedno dziecko z katarem potrafi rozłożyć całą grupę. Jak trudno pracować, gdy maluchy pociągają nosami, płaczą i zarażają siebie nawzajem. Ale rozumiem też tych rodziców, którzy rano stają przed lustrem i myślą: „Katar czy już choroba? Czy dziś jeszcze mogę go wysłać, czy już ryzykuję?” – i czują, że każda decyzja będzie zła. W efekcie wszyscy przegrywamy: dziecko, które idzie do przedszkola, rodzic, który idzie do pracy z poczuciem winy, i nauczyciel, który potem łapie infekcję od grupy. Potrzebujemy empatii, nie pouczeń Może zamiast kolejnych apeli o „nieprzyprowadzanie chorych dzieci” potrzebujemy wreszcie rozmowy o tym, jak wspierać rodziców w sytuacjach kryzysowych. Elastyczne grafiki, możliwość pracy zdalnej choćby przez dwa dni, opieka awaryjna w placówkach albo po prostu – zrozumienie. Nie każda mama ma luksus pod tytułem „zostanę dziś w domu”. Bo dziś choroba dziecka nie jest problemem medycznym. To test empatii – dla całego społeczeństwa. Nie przyprowadzajmy chorych dzieci, jeśli naprawdę są chore. Ale też nie oceniajmy tych, którzy czasem nie mają wyjścia. Większość rodziców nie robi tego z braku odpowiedzialności, tylko dlatego, że system nie zostawia im żadnej alternatywy. Może więc, zanim znów napiszemy w przedszkolnej aplikacji: „Prosimy o rozsądek”, warto dodać jeszcze jedno zdanie: „Wiemy, że to trudne. I jesteśmy po tej samej stronie”.
Nauczycielka: „Wieczorem dostałam SMS-a z pretensjami od matki przedszkolaka. Poprosiłam o jedno”
Nauczycielka wychowania przedszkolnego opisała sytuację, która – jak mówi – pokazuje, jak bardzo część rodziców nie rozumie, czym jest nauka samodzielności. Wieczorem dostała SMS-a z pretensjami, bo „kazała dziecku sprzątać po obiedzie”. „To nie chodzi o obowiązki, tylko o wychowanie” – tłumaczy.
„Była sobota wieczór, kiedy dostałam SMS-a od mamy jednego z moich przedszkolaków. Wiadomość zaczynała się od słów w stylu: czy to prawda, że kazała pani mojemu synowi sprzątać po obiedzie?” – opowiada nauczycielka. „Nie było ani ‘dzień dobry’, ani ‘czy może pani wyjaśnić’. Tylko ton pretensji. Pomyślałam wtedy, że coś jest naprawdę nie tak, skoro dorośli reagują w taki sposób na zwykłą codzienną czynność”. Nauczycielka przyznaje, że w grupie wprowadziła tzw. dyżury porządkowe. Dzieci po obiedzie pomagają zebrać naczynia ze stołów i przetrzeć blaty. Nie robią tego za nikogo, nie są do niczego zmuszane – to element nauki samodzielności i współpracy. „To nie jest kara, tylko wychowanie” „Niektórym rodzicom wydaje się, że jak dziecko w przedszkolu sprząta po sobie, to znaczy, że ktoś nie wykonuje swojej pracy. To bardzo krzywdzące myślenie. My, nauczycielki, nie mamy w zwyczaju przerzucać obowiązków na dzieci. Uczymy je po prostu życia. Tego, że po posiłku talerzyk się odnosi, a gdy coś się rozleje – warto przynieść ścierkę i pomóc” – tłumaczy. „Dzieci naprawdę lubią te dyżury. Czują się potrzebne, odpowiedzialne. Kiedy mają możliwość zrobić coś samodzielnie, są z tego dumne. To nie ‘zmuszanie do pracy’, tylko nauka odpowiedzialności, której nie da się przekazać z książki”. „Poprosiłam ją o jedno” Nauczycielka przyznaje, że najbardziej zabolało ją, że matka nie zapytała o przebieg sytuacji, tylko od razu napisała wiadomość z pretensjami – i to na jej prywatny numer. „Poprosiłam ją tylko o jedno – żeby, zanim uwierzy w każde słowo swojego dziecka, zapytała mnie, jak było naprawdę. Dzieci mają swoją perspektywę, czasem coś uproszczą, czasem przeinaczą. To naturalne. Ale dorośli powinni umieć rozmawiać, nie oceniać”. Dzieci potrzebują przestrzeni do nauki życia Coraz częściej nauczyciele zauważają, że rodzice reagują alergicznie na każdą próbę uczenia dzieci samodzielności. W domach wielu maluchów niemal wszystko robi się za nie – ubiera, sprząta, podaje. Tymczasem przedszkole to właśnie miejsce, gdzie dziecko może te umiejętności ćwiczyć. „Nie uczę dzieci po to, by ktoś mnie oskarżał o lenistwo. Robię to, bo chcę, by umiały poradzić sobie w życiu. I żeby pewnego dnia nie czekały, aż ktoś za nie odłoży talerz do zlewu” – podsumowuje nauczycielka. Zobacz także: To plaga wśród rodziców. „Robię za syna prace na konkursy plastyczne. Nie chcę, żeby przegrał”
Przedszkolanka kazała dzieciom mówić do siebie jednym słowem. Rodzice: „To kpina”
Dla wielu rodziców z grupy „Papużki” pierwsze zebranie po wakacjach było jak kubeł zimnej wody. Zamiast rozmowy o kapciach, wycieczkach i adaptacji sześciolatków, usłyszeli serię wytycznych. A wśród nich coś, co wywołało prawdziwą burzę – zakaz używania słowa „ciocia”.
„Z ciocią było łatwiej” Ada, mama 6-letniej Hani, nie kryje zaskoczenia po pierwszym spotkaniu w przedszkolu. „Od pierwszych dni dzieci mówiły do nauczycielek ‘ciociu’. Było w tym coś bliskiego, rodzinnego. Teraz nagle dowiadujemy się, że to koniec, bo ‘czas na szkołę’. Od września mają mówić ‘pani’. Serio? To przecież nadal są przedszkolaki, nie uczniowie pierwszej klasy” – mówi kobieta. Jak dodaje, większość rodziców w grupie uznała, że takie „twarde” podejście tylko oddala dzieci od nauczycielek. A przecież wiele z nich wciąż ma trudność, by z radością chodzić do przedszkola. „Kiedy słyszę o matematycznych kartach pracy, musztrze w szatni i teraz jeszcze o tym tytule, mam wrażenie, że nasze dzieci przeskoczyły o kilka etapów za szybko. One mają dopiero sześć lat, nadal chcą się bawić, przytulać i czuć się bezpiecznie” – dodaje Ada. W przedszkolnej sali powiało chłodem Wychowawczyni „Papużek” tłumaczyła na zebraniu, że zmiany są konieczne, by dzieci lepiej przygotowały się do szkolnych realiów. „Będą musiały przyzwyczaić się do dyscypliny i szacunku wobec nauczyciela” – usłyszeli rodzice. Jednak nie wszyscy, a w tym Ada, zgadzają się z takim podejściem. „Rozumiem, że szkoła rządzi się swoimi prawami, ale przecież nikt nie da jej medalu za to, że nasze dzieci szybciej przestaną mówić ‘ciociu’. Dla nich to rewolucja, która nic nie wnosi. A dla nas jasny sygnał, że relacja staje się chłodniejsza” – zauważa. „Niech zostawią dzieciom dzieciństwo” Ada przyznaje, że z pierwszego zebrania wyszła rozczarowana. „Chciałam usłyszeć, jakie wycieczki ich czekają, jakie atrakcje. Zamiast tego dostaliśmy listę wymagań i nacisk na szkołę” – wspomina mama Hani. Patrząc na te sześciolatki, trudno nie myśleć, że szkoła i tak przyjdzie szybciej, niż chcieliby rodzice. Po co więc odbierać im rodzinne ciepło już teraz? Zobacz też: Z obrzydzeniem odkryłam, co zrobiły przedszkolanki. Od razu wypisałam stamtąd moją córkę Nauczycielka: po 1 pytaniu dzieci rumienią się po uszy. Rodzice, weźcie się do roboty Patrzysz na zdjęcie z przystanku i myślisz źle o tych dzieciach? Spójrz jeszcze raz
Będzie histeria i wyrywanie dzieci. Przedszkola popełniają ten błąd każdego sierpnia
Sierpniowe zebrania, listy wyprawkowe i dzień adaptacyjny – wszystko wydaje się pod kontrolą. A jednak co roku przedszkola popełniają ten sam błąd, przez który to dzieci ponoszą emocjonalne konsekwencje przez wiele miesięcy.
Wydaje się, że wszystko jest zaplanowane perfekcyjnie. Rodzice dostają informacje, jak przygotować dziecko do przedszkola, organizowane są dni otwarte, a nauczycielki z uśmiechem pokazują dzieciom sale i zabawki. Tylko że dokładnie w tym samym czasie… niektóre przedszkola zaczynają już normalne zajęcia. Co to oznacza w praktyce? Dziecko trafia z chaosu wakacyjnych dni prosto w rygor, nie mając szansy na spokojne oswojenie się z nowym miejscem, nowymi twarzami i rytmem dnia. Problem narasta zwłaszcza w sierpniu, gdy – zamiast adaptacji – w wielu placówkach organizowane są pełnoprawne zajęcia opiekuńcze. Dla rodziców to wygodne rozwiązanie, ale dla malucha może być to zderzenie ze ścianą. Efekty? Histerie, płacz, kurczowe trzymanie się mamy, regresy rozwojowe. Wszystko dlatego, że zabrakło jednego: czasu na oswojenie. Adaptacja przedszkolna to proces, nie checklista Psycholodzy dziecięcy od lat podkreślają, że adaptacja to nie jednodniowe wydarzenie, a cały proces. Najlepiej, gdy trwa kilka tygodni, zaczyna się od krótkich, wspólnych wizyt z rodzicem, a kończy na samodzielnym pozostawaniu w placówce. Tymczasem wiele przedszkoli – szczególnie w sierpniu – funkcjonuje tak, jakby dziecko miało „po prostu” wejść i zacząć nowy rozdział życia z dnia na dzień. – To nie jest kwestia wygody, to kwestia emocji i bezpieczeństwa dziecka – mówi psycholożka dziecięca, która od lat wspiera rodziny w trudnych startach przedszkolnych. – Zbyt szybkie rozstanie, brak przygotowania, a czasem nawet brak informacji, jak wygląda dzień w przedszkolu, powodują, że dziecko czuje się porzucone, zdezorientowane i przestraszone. Sierpień to za wcześnie na pełne grupy W teorii sierpień to czas przejściowy – dzieci z poprzednich roczników kończą wakacje, a nowe dopiero się przygotowują. W praktyce? Często już od początku sierpnia grupy są pełne, a nowi wychowawcy i dzieci muszą na szybko odnaleźć się w rzeczywistości przedszkolnej. Tyle że „na szybko” w świecie dziecięcej adaptacji nie działa. Rodzice często nie mają wyjścia – muszą wrócić do pracy, więc zapisują dziecko do przedszkola tak wcześnie, jak się da. Ale to przedszkole powinno zadbać, by sierpień był naprawdę adaptacyjny. Czyli: mniej dzieci, więcej obecności rodzica, więcej empatii i stopniowego wprowadzania w rytuały. Kto zapłaci za przedszkolny błąd? Odpowiedź jest bolesna: zapłacą dzieci. To one przeżyją poranne dramaty, budząc się z płaczem, że nie chcą iść. To one mogą znów zacząć moczyć się w nocy, odmawiać jedzenia albo w milczeniu znosić rozłąkę z rodzicem, dusząc emocje w sobie. I to one zapamiętają przedszkole jako miejsce straty i lęku – choć przecież miało być pełne zabawy i przyjaźni. Rodzice, nawet jeśli widzą, że coś jest nie tak, często są bezradni: „Musimy pracować”, „Inaczej się nie da”, „Płacze, ale potem się uspokaja”. Często jednak to „potem” jest już naznaczone stresem i nieufnością, która zostaje w dziecku na długie miesiące. Czytaj też: Ten trik uratował nasze pierwsze poranki w przedszkolu. Wystarczy kartka papieru Co mogą zrobić przedszkola? Nie wszystko da się rozwiązać idealnie – wiadomo. Ale są kroki, które mogą uczynić sierpień łagodniejszym. Po pierwsze: zamiast od razu tworzyć pełne grupy, warto pomyśleć o rotacyjnym wprowadzaniu dzieci. Po drugie: umożliwić rodzicom zostawanie z dziećmi w pierwszych dniach. Po trzecie: przeszkolić kadrę z podstaw psychologii adaptacji. Bo tu nie chodzi o logistykę – tu chodzi o emocjonalny fundament dziecka. A co mogą zrobić rodzice? Jeśli już wiesz, że twoje dziecko trafi do przedszkola w sierpniu – przygotuj się. Rozmawiaj z nim, bawcie się w przedszkole, odwiedźcie placówkę wcześniej, nawet jeśli formalnie nie ma jeszcze dni adaptacyjnych. Nie zostawiaj go na 8 godzin pierwszego dnia – jeśli tylko możesz, zacznij od 2-3 godzin i stopniowo wydłużaj czas. I najważniejsze: nie bój się mówić głośno o emocjach. Twoich i dziecka. Jeśli przedszkole odmawia adaptacji, bo „przecież już wszystko ruszyło”, zapytaj: czy naprawdę chcemy robić wszystko zgodnie z grafikiem… czy zgodnie z potrzebami dziecka? Wciąż zbyt wiele placówek zapomina, że przedszkole to nie projekt do wdrożenia, ale początek bardzo ważnej, emocjonalnej drogi małego człowieka. Sierpniowy błąd, powtarzany z roku na rok, kosztuje dzieci więcej, niż mogłoby się wydawać. A przecież można inaczej. Lepiej. Spokojniej. Z myślą o dziecku – a nie tylko o kalendarzu. Zobacz także: Nauczycielka przedszkolna: „Już mi się odechciewa tej pracy. Tak rodzice psują nam adaptację”
Rezygnacja z przedszkola może mieć przykre skutki. Czy nadal trzeba płacić czesne?
Rezygnacja z przedszkola powinna mieć formę pisemną. W podaniu do dyrektora placówki należy podać dane dziecka oraz swoje, datę rozwiązania umowy, a także zamieścić prośbę o wypisanie dziecka z przedszkola. Pokazujemy dokładny wzór i wyjaśniamy, jak krok po kroku napisać rezygnację z przedszkola.
Rezygnacja z przedszkola oznacza, że dziecko utraci gwarantowane miejsce, przysługujące w wyniku rekrutacji do tego przedszkola. Jeśli jednak placówka nie spełnia naszych oczekiwań lub z innych powodów jesteśmy zmuszeni do podjęcia decyzji o rezygnacji z przedszkola – należy napisać odpowiednie podanie. Powinno być ono w wersji papierowej i zawierać dane dziecka oraz rodzica. Spis treści: Podanie o rezygnację z przedszkola Jak napisać rezygnację z przedszkola Wzór podania o rezygnację z przedszkola Rezygnacja z przedszkola: konsekwencje Podanie o rezygnację z przedszkola Warunki rezygnacji z przedszkola określa wcześniej podpisana umowa między rodzicami a placówką. Zdarzają się jednak przypadki, że rozwiązanie umowy nie zwalnia rodziców od zapłaty czesnego (w okresie obowiązywania umowy). Tę kwestię regulują zapisy umowy. Gotowy wzór podania o rezygnację z przedszkola możesz dostać w sekretariacie danej placówki lub poprosić o konkretne wytyczne, co oświadczenie o rezygnacji z przedszkola powinno zawierać. Wzór rezygnacji z przedszkola znajdziesz też w internecie (patrz niżej). Po wypełnieniu gotowego wzoru podania lub napisaniu własnej rezygnacji z przedszkola należy zanieść pismo do placówki. Czasami przedszkola akceptują również rezygnację przesłaną drogą mailową. Jak napisać rezygnację z przedszkola? W chwili, gdy decydujemy się na korzystanie z usług przedszkola – podpisujemy z taką instytucją umowę. Tak jak ze wszystkimi zobowiązaniami – należy ją dokładnie przeczytać. Powinny być tam również zawarte informacje na temat tego, jak rozwiązać umowę z przedszkolem. Pamiętaj jednak, że do rozwiązania takiej umowy masz pełne prawo – niezależnie od powodu. Jak więc napisać rezygnację z przedszkola i co musimy w nim uwzględnić? Rezygnacja z przedszkola powinna zawierać kilka najistotniejszych informacji: miejscowość, data (wpisujemy w prawym górnym rogu), nazwisko i imię rodzica lub opiekuna dziecka, adres zamieszkania rodzica, informację do kogo kierujemy podanie, a także nazwę placówki, do której uczęszcza dziecko, prośbę o wypisanie z przedszkola córki/syna (należy podać imię i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/nazwisko-dziecka-czy-dziecko-musi-miec-nazwisko-ojca-i-czy-to-problem-gdy-jest-ono-inne-niz-matki-29290-r1/">nazwisko dziecka), datę rozwiązania umowy, podpis rodziców lub opiekunów prawnych. Wzór podania o rezygnację z przedszkola Wzór podania o rezygnację z przedszkola możesz pobrać również tutaj. Gotowy wzór wystarczy wydrukować i wypełnić odpowiednimi danymi. Korzystając z gotowego pisma o rezygnację z przedszkola, będziesz mieć również pewność, że nie pominęłaś żadnych potrzebnych informacji, które są niezbędne podczas procedury rezygnacji. Rezygnacja z przedszkola: konsekwencje Rezygnacja z przedszkola może mieć różne konsekwencje, zarówno dla dziecka, jak i dla rodziny. Przede wszystkim pamiętaj, że jeśli złożysz podanie o rezygnację z przedszkola, dziecko straci miejsce w placówce. To może stanowić problem w przyszłości, gdyby okazało się, że jednak chcielibyście zapisać je tam z powrotem. Inne skutki takiej decyzji to m.in.: Rozwój społeczny: Przedszkole jest miejscem, gdzie dzieci uczą się interakcji z rówieśnikami. Rezygnacja z przedszkola może ograniczyć możliwość budowania relacji społecznych i umiejętności współpracy. Rozwój emocjonalny: Dzieci uczą się radzenia sobie z emocjami w grupie, co jest ważne dla ich rozwoju emocjonalnego. Izolacja może prowadzić do trudności w nawiązywaniu relacji w przyszłości. Edukacja wczesnoszkolna: Przedszkola często oferują programy edukacyjne, które przygotowują dzieci do szkoły. Brak takiego przygotowania może skutkować trudnościami w adaptacji do szkolnego środowiska. Aktywność fizyczna: W przedszkolu dzieci mają możliwość uczestniczenia w różnych aktywnościach fizycznych. Rezygnacja z przedszkola może ograniczyć ich aktywność ruchową. Wsparcie dla rodziców: Przedszkole często stanowi wsparcie dla rodziców, dając im czas na pracę lub odpoczynek. Rezygnacja z przedszkola może zwiększyć obciążenie rodziców. Mniejsze zróżnicowanie doświadczeń: Dzieci w przedszkolu mają szansę na różnorodne doświadczenia edukacyjne i zabawowe. Rezygnacja z przedszkola może ograniczyć dostęp do tych możliwości. Warto jednak zauważyć, że każda sytuacja jest inna, a decyzja o rezygnacji z przedszkola powinna być dobrze przemyślana i uwzględniać potrzeby dziecka i rodzinne okoliczności. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/obowiazek-przedszkolny-kto-podlega-obowiazkowi-przedszkolnemu-19252-r1/">Obowiązek przedszkolny – kogo dotyczy? Różnice między przedszkolem publicznym i niepublicznym. Które wybrać? Czym są leśne przedszkola?
Dzień Kobiet w przedszkolu: zabawy i bardzo dokładny scenariusz zajęć. Będzie dużo śmiechu!
Dzień Kobiet w przedszkolu to ważne święto! Wcale nie powinno być pomijane. Podpowiadamy, jak można ułożyć scenariusz zajęć z przedszkolakami na 8 marca. Sprawdź też nasze pomysły na wesołe zabawy i życzenia dla pań oraz dziewczynek.
Dzień Kobiet w przedszkolu to wspaniała okazja do wspólnych zabaw związanych z tym świętem. Warto przygotować tego dnia wyjątkowe zajęcia dla przedszkolaków, które dostarczą im porcję wiedzy o Dniu Kobiet i dużo radości. Można także kupić dziewczynkom drobne prezenty i złożyć życzenia z okazji 8 marca. Jeśli nie wiecie, jak obchodzić Dzień Kobiet w przedszkolu – skorzystajcie z naszych propozycji. Możecie także świętować Dzień Dziewczynek w przedszkolu. Wypada 11 października i jest wspaniałym powodem do uczczenia dziewczynek oraz wspólnych zabaw. Spis treści: Jak obchodzić Dzień Kobiet w przedszkolu? Przykładowy scenariusz zajęć Zabawy na Dzień Kobiet w przedszkolu Życzenia na Dzień Kobiet w przedszkolu Prezenty na Dzień Kobiet dla dziewczynek – upominki do 15 zł Jak obchodzić Dzień Kobiet w przedszkolu? Przykładowy scenariusz zajęć Na 8 marca w przedszkolu proponujemy ciekawe scenariusze zajęć, które umilą dzieciom ten dzień, a także przybliżą historię Dnia Kobiet. Scenariusz nr 1 na Dzień Kobiet w przedszkolu Powitanie przedszkolaków w sali udekorowanej np. zdjęciami słynnych kobiet. Nauczyciel zadaje dzieciom pytanie: „Kto z was wie, jakie dzisiaj jest święto i jaka data widnieje w kalendarzu?”. Nauczyciel opowiada dzieciom o Dniu Kobiet – skąd wzięło się to święto, kiedy obchodzi się je w innych krajach. Warto, by nauczyciel opowiedział maluchom też ciekawostki o Dniu Kobiet. Chłopcy wręczają dziewczynkom przygotowane upominki. Śpiewają też dla nich piosenkę lub recytują wierszyk. Dzieci bawią się wspólnie. Tematem zabaw jest oczywiście Dzień Kobiet. Do scenariusza można dołączyć naukę jednej ze zwrotek piosenki „Dzień Kobiet”: Dzień Kobiet! Dzień Kobiet! Niech każdy się dowie, że dzisiaj święto dziewczynek! Uśmiechy są dla nich zabawa i taniec. Piosenka z radia popłynie. Scenariusz nr 2 na Dzień Kobiet w przedszkolu 1. Powitanie (10 minut) Nauczyciel wita dzieci i wprowadza temat Dnia Kobiet. Krótkie omówienie, kim są kobiety (mamy, babcie, siostry, nauczycielki). 2. Prezentacja (15 minut) Nauczyciel przygotowuje krótki filmik lub prezentację z ilustracjami przedstawiającymi znane kobiety (np. naukowczynie, artystki, sportowczynie). Rozmowa o tym, jak ważne są ich osiągnięcia. 3. Twórcze zajęcia plastyczne (30 minut) Dzieci wykonują laurki dla kobiet w swoim życiu (mam, babć, nauczycielek). Materiały: kolorowy papier, farby, kredki, naklejki, brokat. 4. Zabawy ruchowe (20 minut) np. „Taneczny krąg” – dzieci tańczą w kole do wesołej muzyki, a nauczycielka wprowadza różne formy ruchu (skakanie, kręcenie się). 5. Czas na opowieści (15 minut) Nauczycielka czyta dzieciom bajkę o dzielnej dziewczynce lub kobiecie, która osiągnęła coś wyjątkowego. Rozmowa o wartościach, jakie płyną z opowieści. 6. Wręczenie laurki (10 minut) Dzieci wręczają swoje laurki zaproszonym kobietom (mamy, babcie, nauczycielki) obecnym w przedszkolu. Każde dziecko mówi jedno miłe zdanie o kobiecie, której wręcza laurkę. 7. Podsumowanie (10 minut) Krótkie podsumowanie dnia, pytania do dzieci, co im się najbardziej podobało. Wspólne zrobienie pamiątkowego zdjęcia. 8. Poczęstunek (20 minut) Na koniec dzieci mają poczęstunek z ciastkami i sokiem. Możliwość wspólnego świętowania i rozmów. Materiały potrzebne: Kolorowy papier, farby, kredki, naklejki, brokat. Przykłady znanych kobiet (zdjęcia lub ilustracje). Muzyka do tańca. Poczęstunek (ciastka, sok). Uwagi: Warto zadbać o to, aby każda dziewczynka czuła się wyjątkowo tego dnia. Można zaangażować rodziców, aby dołączyli do obchodów Dnia Kobiet. Mamy nadzieję, że powyższe scenariusze będą pomocne. Dobrym pomysłem może okazać się również odpowiednia oprawa muzyczna Dnia Kobiet w przedszkolu. Na przykład? Dzieci uwielbiają słuchać i śpiewać „Mam tę moc”. Można też pomyśleć o innych wybranych piosenkach na Dzień Kobiet. Zabawy na Dzień Kobiet w przedszkolu Oto nasze propozycje zabaw na Dzień Kobiet. Z pewnością umilą one przedszkolakom to wyjątkowe święto i zarówno dziewczynki, jak i chłopcy będą się świetnie bawić. „Bądź uprzejmy dla koleżanki” Przy dźwięku muzyki dzieci biegają po całej sali. Gdy muzyka zamilknie – maluchy muszą się zatrzymać, a każdy z chłopców ma za zadanie, by pozdrowić dziewczynkę, która stoi najbliżej niego, np. machając, podając rękę lub wykonując ukłon. „Układamy kwiaty dla kobiet” Jest to zabawa ruchowa, podczas której dzieci poruszają się po sali (biegając, maszerując, skacząc), a na sygnał nauczycielki zatrzymują się i z klocków znajdujących się w sali lub innych przedmiotów układają kwiaty dla pań. Rozsypanka wyrazowa Z rozsypanych na dywanie liter (można je wyciąć wcześniej z tektury) dzieci mają za zadanie ułożyć napis. Może to być np. napis „Kwiaty dla kobiet”, „Dzień Kobiet”, „8 marca”. „Na wybiegu” W czasie trwania muzyki chłopcy po „czerwonym dywanie” (świetnie w tej roli sprawdzi się rozwinięta czerwona bibuła) wyprowadzają kandydatki na Miss. W czasie trwania muzyki przedszkolaki w parach mają za zadanie, by wykonywać polecenia nauczyciela, np. iść na palcach, iść tyłem, klasnąć. „Najbardziej roześmiana Miss” Każda z dziewczynek musi zaprezentować swój śmiech w kilku kategoriach: cichutki śmiech, głośny śmiech, śmiech królewny, śmiech czarownicy. Życzenia na Dzień Kobiet w przedszkolu Obowiązkowym punktem Dnia Kobiet w przedszkolu są życzenia, które chłopcy powinni złożyć młodym damom. Oto nasze propozycje. Są to krótkie rymowanki, których chłopcy mogą nauczyć się na pamięć i wyrecytować dziewczynkom. Marzec wyjął grosik srebrny, teraz będzie mu potrzebny. Do kwiaciarni marzec pobiegł, kupić bukiet na Dzień Kobiet. W każdej chwili, zawsze, wszędzie, niech Ci w życiu dobrze będzie. *** Dla dziewcząt, które znam moc życzeń dzisiaj mam dużo zdrowia, szczęścia i miłości morze kwiatów i radości, niechaj się to niesie na cały kraj dziś dla pań wszystko naj.. naj... naj. *** Nie życzę Ci, byś wśród błota odnalazła bryłkę złota, lecz życzę Ci, byś w ludzkim tłumie znalazła serce, które Cię zrozumie. *** 8 marca Święto Kobiet więc życzenia składam Tobie. Dużo szczęścia i radości a w nauce pomyślności. Miej na ustach uśmiech słodki w życiu zaś nie doznaj troski. *** 8 marca dzień radosny, dużo kwiatów, dużo wiosny. Niech dla Ciebie słońce świeci. Niech ci czas radośnie leci. Prezenty na Dzień Kobiet dla dziewczynek – upominki do 15 zł Miłym elementem Dnia Kobiet są prezenty dla dziewczynek. Wcale nie muszą być drogie – chodzi przede wszystkim o gest. Przedstawiamy nasze propozycje. Oto upominki dla dziewczynek, które sprawią im wiele radości. Piaskolina Piaskolina ucieszy każde dziecko! Ta masa plastyczna przypomina prawdziwy piasek. Można się nim bawić tak, jak tym, który jest w piaskownicy lub na plaży. Stworzone przez dzieci zamki i inne budowle nie rozpadają się tak szybko, jak te zrobione z prawdziwego piasku. View Burdaffi on the source website Cymbałki Pierwsze cymbałki będą wspaniałym prezentem dla przedszkolaka. Być może maluch zakocha się dzięki nim w muzyce? Z pewnością podczas grania poczuje prawdziwą radość muzykowania. View Burdaffi on the source website Bransoletka Proponujemy bransoletki w bardzo dziewczęcych kolorach. Będą odpowiednie dla małej damy! View Burdaffi on the source website Portfelik Być może uroczy portfelik nauczy dziewczynki oszczędności? Z pewnością będzie piękną ozdobą i miejscem przechowywania wszystkich malutkich skarbów (nie tylko pieniędzy!). View Burdaffi on the source website Zobacz także: Wierszyki na Dzień Kobiet: krótkie, śmieszne, rymowane, do SMS-a Prezent na Dzień Kobiet dla dziewczynek: śmieszne, szybkie i ciekawe pomysły na prezent Laurka na Dzień Kobiet — pomysły na kreatywne laurki na 8 marca​
Dzień Przedszkolaka 2024: kiedy wypada? Pomysły na świętowanie Dnia Przedszkolaka
Wszystkie przedszkolaki mają swoje święto ustanowione przez Sejm RP. To Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka. Co więcej, powstała nawet piosenka na ich cześć, czyli hymn przedszkolaków. Dzień Przedszkolaka świętowany jest w każdym przedszkolu. Podpowiadamy, kiedy się go obchodzi i jak można go spędzić, by był jeszcze przyjemniejszy.
Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka co roku wypada 20 września. W 2024 roku to piątek. Wiele przedszkoli specjalnie przygotowuje się na to święto, organizując dla maluchów wspaniałe zabawy. Dzieci uczą się również hymnu przedszkolaka, do którego link znajdziesz niżej. Skąd się wziął dzień przedszkolaka, po co ustanowiono święto i jaki ma ono przebieg? Spis treści: Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka – historia święta Obchody Dnia Przedszkolaka Atrakcje na Dzień Przedszkolaka: pomysły Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka – historia święta Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka został uchwalony przez Sejm RP we wrześniu 2013 roku. Święto ma podkreślać ogromne znaczenie edukacji przedszkolnej w rozwoju dzieci oraz popularyzować nowoczesne wychowanie przedszkolne. Służy także integracji przedszkoli z różnych regionów kraju z osobami, instytucjami, które mają wpływ na wizerunek i jakość funkcjonowania placówek przedszkolnych. Dodatkowo dostarcza dzieciom okazji do świętowania, zabawy i czerpania radości z bycia przedszkolakiem. Inicjatorami powstania Dnia Przedszkolaka byli dyrektorzy łódzkich przedszkoli. To im zawdzięczamy to wyjątkowe dla maluchów święto. Właśnie w Łodzi w 2010 odbyły się pierwsze obchody Dnia Przedszkolaka. Zorganizowano festyn, na którym dzieci posadziły pamiątkowe dęby oraz wypuściły w niebo mnóstwo baloników z marzeniami. Obchody Dnia Przedszkolaka Jak obecnie przedszkola obchodzą ten wyjątkowy dzień? We wszystkich placówkach przygotowuje się mnóstwo atrakcji dla dzieci. Pomysły są bardzo różne: w niektórych odbywa się uroczyste <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/pasowanie-na-przedszkolaka-jak-wyglada-ta-uroczystosc-27234-r1/">pasowanie na przedszkolaka nowo przyjętych dzieci, w innych organizowane są festyny, koncerty, marsze, zabawy i bale. Ciekawe: w Opolu, w Dniu Przedszkolaka, dzieci odbierają symboliczne klucze do miasta od prezydenta, mogą też uczestniczyć w uroczystej sesji Rady Miasta Przedszkolaków, na której głosują w sprawie wniosków dotyczących opolskich przedszkoli. Ogólnopolski Dzień Przedszkolaka ma swój hymn. To specjalna piosenka pt. „<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="http://studiomegafon.com.pl/teksty/dzienprzedszkolaka.pdf" target="_blank" rel="nofollow noopener">Dzień Przedszkolaka”. Muzykę napisał Robert Obcowski, a słowa są autorstwa Danuty Błażejczyk i Mariusza Urbaniaka. Każdego roku 20 września Rzecznik Praw Dziecka wystosowuje również specjalny list do wszystkich polskich przedszkolaków. Tutaj możesz też posłuchać hymnu przedszkolaków w oryginale: https://www.youtube.com/watch?v=tgXfOyKlc_4 Atrakcje na Dzień Przedszkolaka: pomysły Dzień Przedszkolaka można urozmaicić wspaniałymi zabawami. Rozrusza to maluchy, sprawi im wiele radości, a przecież o to chodzi – pamiętajmy, że to właśnie ich święto! Tego dnia żadnemu przedszkolakowi nie może zejść uśmiech z buzi! To dobry czas na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/zabawy-integracyjne-dla-dzieci-29564-r1/">zabawy integracyjne. Pomysły zabaw na Dzień Przedszkolaka: „Bieg z jajkiem” – drużyny stoją na linii startu, pierwszy zawodnik trzyma łyżkę z jajkiem, następnie biegnie, okrążając przeszkodę i oddaje łyżkę z jakiem następnemu zawodnikowi. W momencie, gdy jajko spadnie – zawodnik musi je podnieść i kontynuować bieg. Wygrywa drużyna, która pierwsza dobiegnie do mety i nie stłucze jajka. „Przebieganie pod chustą” – dzieci podnoszą i opuszczają chustę, trzymając ją za uchwyty. Nauczycielka mówi imiona dzieci – a one wtedy muszą zamienić się miejscami. Dzieci mają za zadanie, by przebiec pod chustą, gdy ona jest maksymalnie w górze. „Nasze stopy” – dzieci muszą przejść po torze, który jest stworzony ze śladów stóp. Wymaga to koordynacji i skupienia u maluchów. „Kamienie” – dzieciaki mają za zadanie przejść po kamieniach (czyli po kołach z papieru, emblematach kamieni), tak by zachować równowagę i nie spaść z kamienia. „Kolory” – jest to zabawa z chustą animacyjną. Dzieci trzymające chustę przy określonym kolorze przebiegają pod nią na znak nauczyciela np. dzieci trzymające chustę w miejscach, gdzie jest ona czerwona. „Sztorm” – na chuście znajdują się piłeczki. Dzieci mają za zadanie, by piłeczki nie wypadły, mimo tego, że chusta jest poruszana. „Poszukiwanie skarbu” – ukrytego skarbu można szukać nie tylko w przedszkolnej sali, ale – jeśli pogoda pozwoli – również na przedszkolnym placu zabaw. Konkurs wiedzy na temat przedszkola – pytania mogą dotyczyć imion wychowawczyń w grupach, imienia dyrekcji, koloru budynku przedszkola, liczby sal, itp. (trudność powinna odpowiadać wiekowi przedszkolaków). Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/dziecko-nie-chce-chodzic-do-przedszkola-przekonaj-dziecko-ze-przedszkole-jest-fajne-5423-r1/">Dziecko nie chce chodzić do przedszkola: jak je zachęcić? (porady psychologa) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wierszyk-dla-nauczyciela-przedszkola-propozycje-ktore-sprawdza-sie-tez-jako-zyczenia-38145-r1/">Wierszyk dla nauczyciela przedszkola: propozycje, które sprawdzą się też jako życzenia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/ksiazki-idelane-dla-przyszlego-przedszkolaka-25779-r1/">Książki o przedszkolu – pomogą twojemu dziecku podczas adaptacji [TOP 11 KSIĄŻEK]
Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego zastąpiły MEiN (nowi ministrowie i wiceministrowie)
Od 1 stycznia 2024 roku, nie istnieje już Ministerstwo Edukacji i Nauki. Po dwóch latach funkcjonowania MEiN jego miejsce zajęły dwa nowe resorty: Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Najprościej mówiąc, oznacza to, że sprawami edukacji przedszkolaków i uczniów oraz ich nauczycieli a także rozwojem szkolnictwa zajmuje się MEN, a sprawami studentów i wykładowców oraz rozwojem uczelni wyższych – MNiSW. Spis treści: Nowy minister i aktualni wiceministrowie Edukacji Narodowej Nowy minister i aktualni wiceministrowie Nauki i Szkolnictwa Wyższego Nowy minister i aktualni wiceministrowie Edukacji Narodowej Pierwsze zmiany w funkcjonowaniu MEiN miały miejsce już 13 grudnia 2023 roku. Wtedy to miejsce Przemysława Czarnka (Prawo i Sprawiedliwość) zajęła Barbara Nowacka (Inicjatywa Polska). Wiceministrami w resorcie są: Katarzyna Lubnauer (Koalicja Obywatelska-Nowoczesna), Paulina Piechna-Więckiewicz (Nowa Lewica), Izabela Ziętka (Polska 2050), Henryk Kiepura (Polskie Stronnictwo Ludowe- Trzecia Droga). Nowy minister i aktualni wiceministrowie Nauki i Szkolnictwa Wyższego Ministrem w resorcie nauki i szkolnictwa wyższego został Dariusz Wieczorek (Nowa Lewica). Wiceministrowie to: Prof. dr hab. inż. Marek Gzik (Platforma Obywatelska) dr hab. Maciej Gdula (Nowa Lewica) dr hab. Maria Mrówczyńska dr. hab. Andrzej Szeptycki (Polska 2050) Zobacz także: Kalendarz roku szkolnego 2023/2024: dni wolne od szkoły, ferie, święta Kiedy dziecko może samo wracać ze szkoły? ​Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma
Dzień Jeża: kiedy jest i jak się go obchodzi: pomysły na zabawy w przedszkolu i nie tylko
Dzień Jeża to doskonała okazja, by dzieci dowiedziały się o tym zwierzęciu jak najwięcej. Na przykład tego, że jeże, które można spotkać w parkach oraz w ogrodach, są pod ochroną. Prócz ciekawostek o jeżach przedstawiamy pomysły na scenariusze zajęć dla przedszkoli i szkół. Zabawy na Dzień Jeża nauczą dzieci, jak zadbać o ten zagrożony wyginięciem gatunek.
Malutkie, ciche, nikomu nie wadzą. Jeże przedstawiane są często jako sympatyczne zwierzęta niosące jabłko na swoim grzbiecie pokrytym tysiącami długich igieł. Najwięcej ich żyje w parkach, żywią się ślimakami, owadami lub jajkami ptaków. To zwierzęta objęte ścisłą ochroną, bowiem z roku na rok ich liczba się zmniejsza. Spis treści: Światowy Dzień Jeża: kiedy wypada? Ciekawostki o jeżach Dzień Jeża: jak się go obchodzi (pomysły na zabawy w przedszkolu i szkole) Światowy Dzień Jeża: kiedy wypada? Dzień Jeża obchodzimy co roku 10 listopada. Dlaczego warto obchodzić ten dzień w żłobku, przedszkolu i szkole? Ponieważ jeże, które żyły już w czasach dinozaurów, zagrożone są wyginięciem. Jeśli nie zaczniemy o nie dbać, już za kilka, kilkanaście lat nie będzie po nich śladu. A jeże to bardzo pożyteczne stworzenia. Żywią się owadami, które uważane są za szkodniki. Niestety głównym winowajcą odpowiadającym za nieustannie zmniejszającą się populację jeży jest człowiek. Wiele jeży traci życie pod kołami aut, pod ostrzami kosiarek i podczas wypalania traw. Ciekawostki o jeżach Czy wiesz, że jeż: widzi świat na czarno, biało i w odcieniach szarości, to zwierzę żyjące samotnie, nie może jeść chleba ani nabiału, nie je jabłek (i nie nosi ich wcale na swoich igłach), ma ok. 10 tys. kolców (młody jeż - zaledwie ok. 100), które są stwardniałymi włosami, jako gatunek żyje na ziemi od 60 mln lat, w ciągu jednej nocy może przejść nawet kilka kilometrów. Dzień Jeża – jak się go obchodzi (pomysły na zabawy dla przedszkoli i szkół) Przedstawiamy kilka pomysłów na obchody Dnia Jeża. Porządkowanie Najpierw należy opowiedzieć dzieciom o jeżach: czym się żywią, co im szkodzi, że zapadają w tzw. sen zimowy. Po przytoczeniu najważniejszych informacji i ciekawostek dotyczących jeży czas na zabawę. Na szarym papierze należy umieścić rysunek jeża, a tuż nad nim rysunki (najłatwiej jest je wydrukować) dżdżownic, much, ślimaków, gruszek i jabłek. Zadaniem grupy jest zaznaczenie kółkiem bądź też linią, czym tak naprawdę żywi się jeż. Hibernacja Zabawa przeznaczona jest dla przedszkolaków i uczy, w jakim cyklu rocznym żyją jeże. Zadaniem nauczyciela jest przygotowanie okręgu na brystolu. Powinien zostać podzielony na 4 części: wiosnę, lato, jesień i zimę. Na przygotowanym okręgu należy przypiąć wskazówki (najlepiej wyciąć je z bloku technicznego i przymocować za pomocą pinezki). Dzieci ustawiają się na dywanie. Nauczyciel porusza wskazówkami. Kiedy wypada na nich wiosna i lato, dzieci tańczą w koło. Kiedy wypada jesień i zima, dzieci muszą położyć się na dywanie, udając jeża, który zapada w sen zimowy. Aby uatrakcyjnić zabawę, w tle można włączyć dźwięki natury, dopasowane do pór roku. Spacer po lesie lub parku Gra edukacyjna w terenie, która nadaje się do organizacji w przedszkolu i szkole. W Dzień Jeża warto zabrać dzieci do lasu lub parku. W trakcie spaceru należy opowiedzieć dzieciom o trybie życia jeży, o ich zwyczaju zwijania się w kulkę (np. ze strachu przed psami spuszczonymi ze smyczy) i kryjówkach (w wykrotach drzew, stertach liści, pod krzakami). Quiz Zabawa przeznaczona dla dzieci w wieku szkolnym. Temat quizu: „Jak uratować jeża”. Na samym początku zajęć należy opowiedzieć dzieciom o jeżu, w tym także podać instrukcję, co zrobić z jeżem, którego spotkamy np. na ulicy lub drodze. Zadaniem nauczyciela jest przygotowanie szczegółowych pytań dotyczących tego, jak uratować jeża. Nauczyciel, po przeczytaniu pytania, wskazuje osobę, która najszybciej podniesie rękę. Jeśli odpowie poprawnie, dostaje punkt. Osoba bądź osoby z największą liczbą punktów wygrywają quiz. Na koniec warto wręczyć wygranym przygotowany wcześniej dyplom, na którym jest umieszczony tytuł: „Najlepszy przyjaciel jeża”. Zobacz też: Dzień Krawata: co to jest za święto i kiedy się je obchodzi? Zabawy na Halloween: 23 najlepsze zabawy dla dzieci i w gronie przyjaciół Halloween: przekąski dla dzieci (straszne, słodkie i łatwe!)
Wyprawka do przedszkola: lista niezbędnych rzeczy dla 3-latków (i starszych przedszkolaków)
Wyprawka do przedszkola to nie tylko artykuły plastyczne, ale i ubranka, kapcie, przybory toaletowe, a często też pościel. Wydrukuj lub zapisz w telefonie listę z kompletną wyprawką dla przedszkolaka.
Wyprawka do przedszkola, zwłaszcza w państwowych placówkach, bywa naprawdę bogata: pościel na leżakowanie (kocyk/kołderka i poduszka, plus poszewki), przybory toaletowe, ubranka na zmianę i długa lista artykułów papierniczych. Wyprawkę do przedszkola przygotowuje się raz w roku, na początku września. Sprawdź, co powinno znaleźć się na liście zakupów, wydrukuj ją lub ściągnij na telefon. Spis treści: Wyprawka do przedszkola: ubrania i przybory higieniczne Wyprawka przedszkolaka: przybory plastyczne Karty pracy dla przedszkolaka Wyprawka do przedszkola: zabawki Jak oznaczyć rzeczy dziecka do przedszkola? Wyprawka do przedszkola do druku Wyprawka do przedszkola: ubrania i przybory higieniczne Wyprawka do przedszkola to poważna sprawa i zwykle spore zakupy. Poniżej podpowiadamy, co trzeba kupić dla dziecka do przedszkola, a z czym lepiej się wstrzymać i dopytać o szczegóły w placówce. Niewykluczone, że listę z wyprawką znajdziesz na stronie internetowej przedszkola. Niezbędne w wyprawce przedszkolaka są: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/posciel-do-przedszkola-poradnik-zakupowy-27232-r1/">Komplet pościeli (choć niektóre przedszkola zapewniają dzieciom koce, poszewki i leżaki). View Burdaffi on the source website Piżama. Nawet jeśli twoje dziecko lubi drzemki w tym, w czym chodzi, przebieranie się w piżamę to ważny element nauki ubierania, higieny i odróżniania czasu przeznaczonego na sen. Piżamką do przedszkola może być T-shirt i spodenki lub legginsy. View Burdaffi on the source website Szczoteczka do zębów w opakowaniu, pasta do zębów, kubek (można z tym zaczekać i uzgodnić z przedszkolem, czy na pewno będą potrzebne). View Burdaffi on the source website Komplet ubrań na zmianę, czyli: spódnica na gumkę/spodnie, majtki, skarpetki, ewentualnie rajstopki lub legginsy, T-shirt z krótkim i długim rękawem, rozpinana bluza lub sweter. Najważniejsze: wszystkie ubrania muszą być łatwe do samodzielnego zakładania i zdejmowania. View Burdaffi on the source website <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/kapcie-do-przedszkola-oddychajace-modne-i-w-przystepnej-cenie-4389-r3/">Kapcie na zmianę – wygodne, takie by maluch mógł je sam założyć i zdjąć, oddychające, z gumową podeszwą, trzymające stabilnie stopę dziecka i chroniące przed urazami. Niektóre przedszkola wymagają, by podeszwa była jasna. View Burdaffi on the source website Chusteczki higieniczne i ręczniki papierowe — w przedszkolach prywatnych raczej niewymagane, w przedszkolach publicznych często znajdują się na liście zakupów w ramach wyprawki, Zapas pieluch i chusteczek nawilżanych – najczęściej wymaga się od dzieci rozpoczynających przedszkole umiejętności korzystania z nocnika (lub sedesu z nakładką), jednak w przypadku grup żłobkowych lub w grupie 3 latków zapas pieluszek może okazać się niezbędny... Wyprawka do przedszkola: przybory plastyczne Teoretycznie przedszkole publiczne jest bezpłatne i nie może żądać od rodziców kupna artykułów papierniczych (a jedynie przybory higieniczne), ale... Tu wiele zależy od poszczególnych placówek. O ile przedszkola prywatne zapewniają artykuły papiernicze w ramach czesnego, to na liście zakupów do przedszkola publicznego często znajdują się takie rzeczy jak: tekturowa teczka A4 na gumkę lub segregator (na prace dziecka); blok techniczny –​ biały i kolorowy; blok rysunkowy –​ biały i kolorowy; bibuła –​ 3-4 kolory; klej w sztyfcie, klej szkolny (czasami typu vikol); farby plakatowe i farby akwarelowe; zestaw pędzli; kredki ołówkowe; kredki świecowe; mazaki; plastelina; nożyczki; piórnik; papier typu ksero do wydrukowania różnych zadań czy kolorowanek. View Burdaffi on the source website Karty pracy dla przedszkolaka Podręczniki w przedszkolu nie są obowiązkowe, ale od tej reguły jest bardzo dużo wyjątków. W zależności od przedszkola (a nawet od w zależności od grupy w jednym przedszkolu) dzieci korzystają z kart pracy lub... nie. O ile jedni rodzice ustalają, że grupa ich dzieci będzie korzystać z kserówek, to rodzice w innej grupie decydują się na kupno kart pracy i podręczników. Ich koszt uzależniony jest od wydawnictwa. Wyprawka do przedszkola: zabawki Świetnym pomysłem jest dołączenie do podstawowej wyprawki, która zawiera głównie artykuły szkolne, czegoś, co pomoże dziecku oswoić się z nową sytuacją. Może to być ulubiona zabawka do przedszkola czy jakaś nowa maskotka –​ może symbolizować nowy etap w życiu malucha i towarzyszyć mu jako wsparcie w nowym miejscu. To element nauki samodzielności, a także poniekąd ułatwienie pracy paniom w przedszkolu. Dzięki niemu będą mogły jakoś zacząć rozmowę z maluchem, np. na temat wspomnianej zabawki. Uwaga! Niektóre przedszkola nie pozwalają na przynoszenie własnych zabawek, dlatego upewnij się w placówce swojego dziecka, jakie obowiązują tam zasady. Wyprawka do przedszkola: jak oznaczyć rzeczy dziecka? Nauczycielki w przedszkolu na pewno nie będą w stanie zapamiętać, czy fioletowa szczoteczka do zębów należy do Jasia, czy do Lenki. Możesz się też spotkać z sytuacją, że w przedszkolnej szatni będą koło siebie wisiały takie same worki na kapcie czy nawet takie same <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/kapcie-do-przedszkola-oddychajace-modne-i-w-przystepnej-cenie-4389-r3/">kapcie do przedszkola dla dziecka. Dlatego warto podpisać rzeczy dziecka, naszyć lub nakleić na nie jakiś charakterystyczny znaczek i nauczyć malucha, że jego rzeczy mają taki znak/napis. Jak podpisywać rzeczy dziecka do przedszkola? Wszystkie ubranka na wszywkach i metkach lub po prostu bezpośrednio na materiale można oznaczyć inicjałami albo imieniem i pierwszą literą nazwiska dziecka. Naklejki lub rysunki może są miłe dla malucha, ale nie zawsze pomogą szybko i prawidłowo zidentyfikować paniom daną rzecz. Nawet worki na kapcie oraz same kapcie można tak podpisać. Do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/metody-oznaczania-rzeczy-z-wyprawki-do-przedszkola-najlepsze-rozwiazanie-25704-r1/">oznaczania rzeczy dziecka najlepiej nadają się specjalne niezmywalne markery: do tkanin oraz permanentny –​ do pisania po śliskiej powierzchni. Wszelkie inne metody są bardzo pracochłonne, nietrwałe lub zbyt drogie. Wodoodpornym markerem podpiszesz nawet kalosze, parasol, kubek czy hulajnogę dziecka. View Burdaffi on the source website Wyprawka do przedszkola do druku Kliknij w obrazek i wydrukuj listę rzeczy niezbędnych do przedszkola. Możesz też zapisać listę z wyprawką w telefonie, by o niczym nie zapomnieć podczas zakupów. Zobacz też: Czego twoje dziecko nauczy się w przedszkolu? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/sen/ile-powinno-spac-dziecko-1155-r22/">Ile powinno spać dziecko w wieku od niemowlaka do przedszkolaka? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/pasowanie-na-przedszkolaka-jak-wyglada-ta-uroczystosc-27234-r1/">Jak przygotować dziecko do pasowania na przedszkolaka?
Przedszkole publiczne: co to znaczy, czy trzeba za nie płacić i czym różni się od przedszkola niepublicznego
Przedszkole publiczne to placówka dla dzieci w wieku przedszkolnym, których rodzice nie muszą płacić co miesiąc czesnego. Jest to przedszkole państwowe, co oznacza, że funkcjonuje dzięki podatnikom. Czy jednak pobyt dziecka w przedszkolu publicznym jest zupełnie darmowy? Co prócz niższych opłat wpływa na to, że rodzice decydują się na umieszczenie dziecka w państwowym przedszkolu?
Zgodnie z prawem każde dziecko ma prawo do miejsca w przedszkolu. W większości przypadków ten obowiązek gminy wobec mieszkańców realizują przedszkola publiczne (państwowe). Spis treści: Czy każde dziecko może dostać się do przedszkola publicznego? Przedszkole publiczne: czy trzeba za nie płacić? Zalety i wady publicznych przedszkoli Czy każde dziecko może dostać się do przedszkola publicznego? Każdego roku rodzice, którzy chcą, by ich dziecko dostało się do przedszkola publicznego, muszą wziąć udział w rekrutacji do przedszkola. Zwykle informacje na ten temat znajdują się na stronie urzędu miasta lub urzędu gminy. Rekrutacja do przedszkola odbywa się on-line i jej wyniki ogłaszane są również przez internet. O tym, czy maluch dostanie się do przedszkola, decydują określone kryteria i liczba punktów otrzymanych w ramach rekrutacji. Niestety, zdarza się, że gdy chętnych jest więcej niż miejsc w przedszkolach publicznych, dzieci z najniższą liczbą punktów trafiają do przedszkoli niepublicznych. Przedszkole publiczne: czy trzeba za nie płacić? Choć teoretycznie nauka w publicznych placówkach edukacyjnych jest darmowa, to rodzice dzieci uczęszczających do publicznych przedszkoli muszą liczyć się z kosztami. Dzieci w przedszkolach publicznych mogą przebywać za darmo, ale tylko przez 5 godzin dziennie. Za każdą dodatkową godzinę rodzic musi zapłacić. Z reguły każda taka dodatkowa godzina to koszt 1 złotówki (tu wiele jednak zależy od miejscowości, w niektórych miastach rodzice za każdą dodatkową godzinę muszą płacić nawet 1,60 zł). Do tego dochodzą opłaty za posiłki (śniadania, obiady i podwieczorki). Tzw. stawka żywieniowa wynosi średnio 10 zł na dzień (czyli 50 zł za tydzień i 200 zł za miesiąc). Choć zdarzają się przedszkola publiczne, w których stawka żywieniowa za jeden dzień wynosi ponad 20 zł. Dodatkowe opłaty wiążą się z atrakcjami dla dzieci takimi jak np. przedstawienia teatralne czy muzyczne. Niektóre samorządy wymagają też od rodziców dodatkowych opłat za spóźnienia w odbieraniu dzieci z przedszkola (dotyczy to osób, które lekceważą godziny pracy przedszkola). Zalety i wady przedszkoli publicznych Choć przedszkole publiczne jest zdecydowanie tańsze niż przedszkole niepubliczne, część rodziców nie bierze w ogóle pod uwagę opcji umieszczenia dziecka w państwowej placówce. Główne powody to: wysoka liczba dzieci w grupach, chęć zapewnienia dziecku miejsca w przedszkolu alternatywnym (np. w przedszkolu Montessori lub przedszkolu waldorfskim), złe wspomnienia z własnych czasów przedszkolnych w publicznej placówce. A jeśli chodzi o zalety? Karty pracy i zajęcia dodatkowe są w przedszkolach publicznych darmowe (w przedszkolach niepublicznych za bogatą ofertę zajęć dodatkowych trzeba dopłacić do czesnego). Prócz tego, że przedszkola publiczne są zdecydowanie tańsze od prywatnych, ich zaletą jest również położenie w pobliżu miejsca zamieszkania dziecka (rejonizacja). Oznacza to wygodę zarówno dla dziecka, jak i jego rodziców (opiekunów). Zarówno przedszkola publiczne, jak i niepubliczne są nadzorowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (na szczeblu samorządowym – przez wydział edukacji). W związku z tym wszędzie, bez względu na rodzaj placówki, realizowana jest podstawa programowa wychowania przedszkolnego. Zobacz też: Obowiązek przedszkolny – kogo dotyczy? Czy dziecko jest gotowe do przedszkola? Ile kosztuje przedszkole: czesne, opłaty za wyżywienie, zasady dofinansowania