Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że dorosły człowiek obok reaguje na jego podstawowe potrzeby. Ten widok uświadomił mi, że pod płaszczykiem nowoczesnego marketingu kryje się zwyczajna znieczulica i brak chęci do wykonywania najprostszych czynności opiekuńczych, które powinny być fundamentem pracy w każdym przedszkolu. Reakcja opiekunek na skargę zwaliła mnie z nóg Kiedy z zapłakaną buzią i córką za rękę weszłam do sali, by natychmiast wyjaśnić tę sytuację z wychowawczynią grupy, spotkałam się z lodowatym murem i kompletnym brakiem zrozumienia. Pani nauczycielka z wyższością i kpiącym uśmiechem stwierdziła, że brudne dziecko to przecież szczęśliwe dziecko, a ślady na buzi są dowodem na to, że Maja świetnie bawiła się na zajęciach plastycznych i chętnie zjadła cały obiad. Czy te kobiety naprawdę nie widzą różnicy między radosnym ubrudzeniem się podczas kreatywnej zabawy a trzymaniem dziecka w zaschniętym brudzie przez całe popołudnie bez żadnej reakcji? Usłyszałam też, że w grupie jest piętnaścioro dzieci i panie nie są w stanie biegać za każdym z chusteczką nawilżaną po każdym kęsie jedzenia czy malowaniu. To jest bezczelność, bo w prywatnej placówce za takie czesne stosunek liczby opiekunów do dzieci powinien gwarantować, że nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w takim stanie. Ta odpowiedź pokazała mi, że dla tych pań moje dziecko to tylko kolejny numer na liście obecności, a zasłanianie się modnymi hasłami o swobodnym rozwoju to zwyczajna wymówka dla własnego lenistwa i braku profesjonalizmu. Gdzie kończy się swoboda zabawy a zaczyna brak szacunku dla dziecka Wiem, że dzisiejsza psychologia promuje dawanie dzieciom pełnej wolności, pozwalanie na brudzenie się i doświadczanie świata wszystkimi zmysłami, co w pełni popieram podczas naszych domowych zabaw w ogrodzie. Jednak istnieje bardzo wyraźna granica między swobodną ekspresją twórczą a totalnym ignorowaniem podstawowych zasad higieny i estetyki, która chroni godność młodego człowieka. Dziecko z całą buzią umazaną jedzeniem staje się obiektem żartów w grupie i uczy się, że dyskomfort fizyczny to coś normalnego, na co dorosły nie reaguje pomocą. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje skarby do podobnych luksusowych miejsc − nie dajmy sobie wmówić, że wymaganie czystości i dbałości o nasze dzieci to przewrażliwienie i staroświeckie podejście. Mądra opieka polega na tym, by po skończonym malowaniu czy obiedzie zaprowadzić malucha do łazienki, pomóc mu umyć rączki oraz buzię i podać czyste ubranko, jeśli zaszła taka potrzeba. Ja do tego przedszkola zaufania już nie mam i zamierzam natychmiast przenieść Maję w miejsce, gdzie słowo opieka oznacza realne działanie i szacunek, a nie tylko ładne hasło na kolorowej stronie internetowej. Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie, że dom to jej najbezpieczniejsza baza. Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi i wspólnego lenistwa, a nie kolejnych zorganizowanych zajęć według narzuconego z góry grafiku w dusznym budynku. Macierzyństwo to odpowiedzialność za wspólny czas, a nie wieczna ucieczka Często słyszę od innych kobiet argument, że one muszą odpocząć, że dziecko w domu to wieczna awantura i że przedszkole zapewnia maluchowi lepszą rozrywkę niż nudząca się mama. To jest dla mnie przerażający dowód na kryzys współczesnego rodzicielstwa, w którym własna pociecha staje się problemem i ciężarem, od którego trzeba uciec za wszelką cenę. Jeśli nie potrafimy spędzić z własnym dzieckiem dwóch tygodni na wsi, na spacerach po lesie czy na wspólnym budowaniu zamków z piasku, to znaczy, że coś poszło bardzo nie tak w naszych relacjach. Dziecko uczy się nas, a my uczymy się jego właśnie wtedy, gdy zdejmujemy z siebie maski zagonionych pracowników i stajemy się po prostu rodziną bez planu na kolejną godzinę. Moja córka rozkwita latem, staje się odważniejsza, więcej mówi i widzę, jak bardzo potrzebuje mojej bliskości, którą aż chłonie. Nie zamienię tych chwil na żaden przedszkolny dyżur. Przestańmy traktować dzieci jak projekt do oddelegowania instytucjom Apeluję do wszystkich mam, które bezrefleksyjnie podpisują deklaracje na letnie dyżury: zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie, co jest naprawdę ważne dla Waszych dzieci. Szkoła i przedszkole to wspaniałe instytucje, ale one nie mogą zastąpić dziecku matczynego ciepła i poczucia, że jest się chcianym i ważnym członkiem rodziny, a nie tylko obowiązkiem do odhaczenia w kalendarzu. Mądre macierzyństwo wymaga od nas czasami rezygnacji z własnego komfortu, z idealnego porządku w domu czy z dodatkowych zarobków na rzecz tego jednego, cichego popołudnia na kocu w ogrodzie. Zamiast szukać kolejnych miejsc, gdzie można bezpiecznie zostawić dziecko, zacznijmy uczyć się cieszyć ich obecnością, ich śmiechem i tym pięknym, brudnym od lodów latem. Ja z dumą mówię, że lipiec i sierpień spędzam z córką w domu, bo to mój świadomy wybór i największy przywilej, z którego nie zrezygnuję dla żadnej kariery. Pokażmy naszym dzieciom, że są dla nas darem, a nie balastem, bo miłość mierzy się czasem, który jesteśmy w stanie im podarować wtedy, gdy najbardziej tego potrzebują. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
„Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
Kolorowe, nowocześnie wyposażone sale, ekologiczne posiłki, angielski codziennie i zajęcia dodatkowe wpisane w grafik. Dla wielu rodziców prywatne przedszkole wydaje się spełnieniem marzeń. Ale co, jeśli dziecko wcale tego nie chce? List naszej czytelniczki pokazuje, że czasem to, co wygląda „lepiej” na papierze, wcale nie daje dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Napisała do nas mama 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do miejskiego, publicznego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo była zadowolona z placówki, ale z czasem zaczęła mieć poczucie, że jej syn „mógłby mieć więcej”. Pod wpływem rozmów ze znajomymi zdecydowała się przenieść go do prywatnego przedszkola. Bardzo szybko pożałowała tej decyzji. „Dałam się wkręcić, że dobre dzieciństwo musi być premium” „W publicznym przedszkolu było zwyczajnie. Bez modnych warsztatów, bez codziennych relacji w aplikacji dla rodziców, bez cateringu bio i zajęć z mindfulness dla czterolatków. Ale mój syn lubił tam chodzić. Miał swoich kolegów, uwielbiał panie i codziennie wracał z jakąś śmieszną historią. I chyba właśnie to ‘zwyczajnie’ zaczęło mi przeszkadzać. Wokół słyszałam ciągle, że dziś trzeba inwestować w dziecko od najmłodszych lat. Że prywatne placówki mają lepsze podejście, lepsze jedzenie, bardziej świadomą kadrę. Koleżanki pokazywały zdjęcia pięknych sal i planów zajęć swoich dzieci. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy moje dziecko czegoś nie traci. Mąż był przeciwny zmianie, ale ja się uparłam. Uznałam, że robię coś dobrego. „Po tygodniu syn płakał rano w samochodzie” Pierwsze dni były dziwne, ale tłumaczyłam sobie, że syn musi się przyzwyczaić. Nowe miejsce było piękne. Pachniało świeżością i pieniędzmi. Dzieci miały zajęcia z hiszpańskiego, robotykę, eksperymenty, jogę. Problem w tym, że mój syn kompletnie się w tym nie odnalazł. Po kilku dniach zaczął mówić, że nie chce tam iść. Rano bolał go brzuch. Wieczorem pytał, czy może wrócić do starego przedszkola. Najbardziej rozbiło mnie to, co powiedział któregoś dnia w aucie. Rozpłakał się i zapytał: ‘Mamo, ale dlaczego zabrałaś mnie od moich pań i kolegów?’. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Ja skupiałam się na ofercie przedszkola, a on po prostu kochał swoje miejsce. Swoją grupę. To, że panie znały jego ulubiony kubek i wiedziały, że boi się hałasu podczas występów. W prywatnym przedszkolu wszystko było perfekcyjne, tylko moje dziecko było tam nieszczęśliwe. „Zrozumiałam, że dzieci mają inne potrzeby niż rodzice” Najgorsze było moje poczucie winy. Bo zdałam sobie sprawę, że ta zmiana była bardziej dla mnie niż dla niego. Chciałam mieć poczucie, że daję dziecku coś wyjątkowego. Że jestem ambitną, świadomą matką. Tylko że mój syn nie potrzebował kolejnych zajęć i idealnie skomponowanego menu. On potrzebował poczucia bezpieczeństwa. Po miesiącu wróciliśmy do miejskiego przedszkola. Panie przyjęły go tak ciepło, że sama się popłakałam. A on już pierwszego dnia wybiegł do kolegów, jakby wrócił do domu”. Nie każde dziecko potrzebuje „więcej” Historie rodziców pokazują, że wybór między publicznym a prywatnym przedszkolem rzadko jest prosty. Dla jednych dzieci dodatkowe zajęcia i nowoczesne podejście będą wspaniałą przygodą. Inne najlepiej odnajdą się tam, gdzie czują bliskość, przewidywalność i relacje. Łatwo dziś uwierzyć, że lepsze wyposażenie, bogatsza oferta czy wysokie czesne automatycznie oznaczają szczęśliwsze dziecko. Tymczasem wiele dzieci najbardziej potrzebuje rzeczy, których nie da się wpisać do folderu reklamowego: znajomych twarzy, ciepłej atmosfery i poczucia, że są po prostu u siebie. Zobacz także: „Przeniosłam dziecko z prywatnego przedszkola do państwowego. Po pierwszym zebraniu się rozbeczałam”
Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Placówka, do której chodzi mój syn, organizuje te wieczorne i nocne bloki w formie niesamowitych przygód, piżama party, seansów filmowych i wspólnego czytania bajek z rówieśnikami. Syn uwielbia te dni, kiedy zostaje tam na tak zwaną nocowankę, bo traktuje to jak ekscytujący obóz przetrwania i zabawę z najlepszymi kolegami z grupy. On nie czuje się porzucony, on czuje się wyróżniony, a ja w tym czasie mogę zregenerować siły, wyspać się we własnym łóżku i zatęsknić za nim w zdrowy sposób. Kiedy odbieram go rano, jestem uśmiechnięta, zrelaksowana i mam w sobie mnóstwo energii, by dać mu sto procent swojej uwagi przez resztę weekendu. Lepiej, żeby dziecko spędziło bezpieczną noc pod okiem profesjonalnych opiekunów w otoczeniu przyjaciół, niż miało w domu sfrustrowaną, wiecznie wściekłą i zmęczoną matkę, która nie ma siły na uśmiech. Nowoczesne macierzyństwo wymaga nowoczesnych rozwiązań Musimy przestać żyć mitami o matce Polce, która musi cierpieć i poświęcać każdą sekundę swojego życia na ołtarzu rodzicielstwa, bo to prosta droga do depresji i rozpadu małżeństwa. Całodobowe przedszkola to standard w wielu rozwiniętych krajach i cieszę się, że ta moda w końcu dociera do Polski, dając nam, pracującym rodzicom, realne wsparcie. Nie dajmy się zwariować tym wszystkim idealnym mamusiom z internetu, które twierdzą, że oddanie dziecka na noc do placówki to zbrodnia. Moje życie to moje wybory i moje dziecko, które rozwija się wspaniale, jest śmiałe, otwarte i uczy się samodzielności od najmłodszych lat. Jeśli potrzebuję piątkowego wieczoru dla siebie, by pójść z mężem do kina i odbudować naszą bliskość, to całodobowe przedszkole jest najlepszym partnerem, jakiego mogłam sobie wymyślić. Przestańcie nas biczować za to, że chcemy żyć normalnie w nienormalnie szybkim świecie. Daria Komentarz od Redakcji: List naszej Czytelniczki bez wątpienia dotyka bardzo delikatnego tematu, jakim są granice elastyczności we współczesnym systemie opieki nad dziećmi. Choć sformułowanie całodobowe przedszkole u wielu osób budzi natychmiastowe, negatywne skojarzenia, warto spojrzeć na ten problem z nowoczesnej perspektywy. W Polsce coraz częściej powstają prywatne oraz niepubliczne punkty przedszkolne, które wychodzą naprzeciw potrzebom rodziców pracujących w systemie zmianowym, dyżurujących w szpitalach czy po prostu niemających wsparcia w postaci dziadków. Oferowane przez nie weekendowe lub okazjonalne nocowanki, wieczory filmowe czy elastyczne godziny odbioru maluchów są traktowane przez dzieci jako forma atrakcji i integracji rówieśniczej. Prawdopodobnie właśnie takie nowoczesne, doraźne rozwiązanie ma na myśli autorka listu, szukając balansu między wymagającą karierą zawodową a prawem do regeneracji sił. Kluczem w takich sytuacjach zawsze pozostaje uważność na emocjonalne potrzeby konkretnego dziecka oraz dbanie o to, by placówka była jedynie wsparciem, a nie substytutem rodzinnego ciepła. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę to czułam. Za każdym razem, gdy naciskałam swój przycisk, czułam przypływ ciepła i taką dziwną pewność, że ona właśnie w tej sekundzie robi to samo. Robiłam to, gdy piłam kawę, gdy było mi ciężko na trudnym spotkaniu i gdy po prostu za nią zwyczajnie po ludzku tęskniłam. Przekazywałam jej całą swoją miłość, modląc się w duchu, żeby moje sygnały do niej docierały i dodawały jej odwagi wśród dzieci. Wyznanie Ali, które odebrało mi mowę Prawdziwy szok przyszedł jednak wieczorem, podczas kąpieli. Zobaczyłam, że serduszko na rączce Ali prawie zupełnie zniknęło, zostało tylko blade różowe obramowanie. Zapytałam ją z uśmiechem: „I jak, kochanie? Działało nasze serduszko?”. Ala spojrzała na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i powiedziała szeptem: „Mamo, ono cały dzień mi mrugało i robiło 'pik, pik'. Kiedy Pani czytała nam bajkę o smutnym niedźwiadku, tak bardzo chciało mi się płakać, ale wtedy poczułam, że ty naciskasz swoje serce i od razu wiedziałam, że zaraz po mnie będziesz. Więc ja naciskałam jeszcze mocniej, żebyś wiedziała, że już na ciebie czekam”. W tamtej chwili po prostu oniemiałam, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. To, co dla mnie było tylko psychologicznym trikiem na uspokojenie dziecka, dla niej było najprawdziwszą magią i żywym dowodem na moją obecność. Zrozumiałam, że dzieci czują znacznie więcej, niż nam się wydaje, a taka mała kreska na dłoni potrafi zastąpić tysiąc telefonów i zapewnień o bezpieczeństwie. Moje serce pękło z miłości, gdy zobaczyłam, jak wielką wagę przywiązała do tego gestu. Drogie Mamy, jeśli Wasze maluchy też ciężko znoszą rozłąkę, spróbujcie tego. Narysujcie te serduszka, powiedzcie im o tej magicznej mocy. To nic nie kosztuje, a daje dziecku poczucie, że mama jest na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli siedzi w biurze trzy dzielnice dalej. To najpiękniejsza nić, jaką kiedykolwiek utkałam między mną a moją córką. Lidka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowania. Dla nich krzyk to nadal „normalna metoda dyscypliny”. Dla mnie? To zwykła przemoc emocjonalna. Nie po to uczę dziecko szacunku do emocji, żeby ktoś na nie krzyczał Najbardziej boli mnie to, że później to rodzice muszą sklejać złamane serduszka swoich dzieci. To my siedzimy wieczorem przy łóżkach i tłumaczymy, że nikt nie miał prawa ich przestraszyć. To my próbujemy odbudować w nich poczucie bezpieczeństwa. A przedszkole powinno być miejscem ciepłym, wspierającym i spokojnym. Nie rozumiem też rodziców, którzy wzruszają ramionami i mówią: „Oj tam, kiedyś nauczyciele też krzyczeli i wszyscy żyją”. Właśnie dlatego nasze pokolenie chodzi dziś na terapię i uczy się od nowa stawiania granic. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nie po to inwestuję w rozwój emocjonalny mojego dziecka, wybieram świadome wychowanie, czytam książki psychologiczne i dbam o jego komfort, żeby ktoś w przedszkolu jednym krzykiem niszczył to, nad czym pracujemy latami. I naprawdę uważam, że jeśli nauczycielka nie potrafi wytrzymać kilku godzin bez podnoszenia głosu na małe dzieci, to nie powinna pracować z ludźmi. Zwłaszcza z tymi najmniejszymi. Zobacz także: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali” Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2 tygodnie, czyli te nasze 2 tygodnie wakacji, bo akurat tyle trwa przerwa w naszej placówce. A poza tym są codziennie, każdego dnia. Wiecie, co jest najgorsze? Że część rodziców odbiera dziecko o 17 i jeszcze rzuca tekstem: „No widzisz, fajnie było, jutro znowu przyjdziesz”. A dziecko ledwo stoi na nogach. My, nauczycielki, naprawdę to widzimy. Widzimy dzieci, które zasypiają przy stoliku. Widzimy dzieci jedzące podwieczorek jako ostatnie, w pustej sali. Widzimy ten strach, że ktoś po nie nie wróci. Coraz częściej mam poczucie, że wymagamy od małych dzieci rzeczy, których sami dorośli byśmy nie wytrzymali”. Pracujący rodzice między poczuciem winy a koniecznością Wakacyjne dyżury przedszkolne od lat budzą ogromne emocje. Z jednej strony są rodzice, którzy naprawdę nie mają możliwości zapewnienia dzieciom opieki przez całe lato. Z drugiej – nauczyciele, którzy obserwują zmęczenie i emocjonalne przeciążenie najmłodszych. Psychologowie podkreślają, że dla dzieci w wieku przedszkolnym nawet kilka dni spokojnego czasu z bliskimi ma ogromne znaczenie. Nie chodzi wyłącznie o wyjazdy czy atrakcje, ale o poczucie bezpieczeństwa, bliskości i odpoczynku od codziennego rytmu instytucji. Ten temat nie ma prostych odpowiedzi. W tle są wysokie koszty życia, brak urlopów, samotne rodzicielstwo i presja zawodowa. Ale warto czasem zatrzymać się i zadać sobie pytanie: ile naprawdę jest w stanie udźwignąć kilkuletnie dziecko? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
Jako matka czuję się głęboko dotknięta i oburzona nowymi porządkami, jakie wprowadziła jedna z opiekunek, bo uważam, że granica między wychowaniem a wysługiwaniem się dziećmi została tutaj drastycznie przekroczona.
Moja pięcioletnia Zosia to radosna, wrażliwa dziewczynka, którą w domu uczymy szacunku do pracy, ale też poczucia własnej wartości. Kiedy wczoraj zobaczyłam, jak moja córka z małą, brudną ścierką w dłoni próbuje wycierać stół po podwieczorku, podczas gdy pani opiekunka stała nad nią z założonymi rękami, poczułam, jak wzbiera we mnie krew. Moje dziecko to nie jest służba, a przedszkole to nie jest obóz pracy, w którym maluchy mają wyręczać dorosły personel w jego podstawowych obowiązkach. Gdy zwróciłam uwagę, że to nie należy do zadań pięciolatka, usłyszałam tylko z kpiącym uśmiechem, że to nauka samodzielności. Dla mnie to nie jest nauka, to zwykłe lenistwo dorosłych kosztem naszych dzieci. Nauka samodzielności czy darmowa siła robocza w przedszkolu? Rozumiem, że dziecko powinno po sobie posprzątać zabawki albo odnieść talerzyk do okienka, bo to uczy porządku i odpowiedzialności za własne rzeczy. Jednak wycieranie stołów detergentami, mazanie po blacie mokrą szmatą i sprzątanie resztek jedzenia po całej grupie to zupełnie inna bajka. Czy te panie naprawdę uważają, że to jest rozwijające zajęcie dla przedszkolaka? Moja Zosia ma w tym czasie rysować, uczyć się literek albo bawić z rówieśnikami, a nie pełnić funkcję personelu sprzątającego. Co gorsza, nikt nas, rodziców, nie pytał o zdanie, czy zgadzamy się na to, by nasze dzieci wykonywały prace fizyczne w placówce. Czuję się oszukana, bo posłałam córkę do miejsca, które miało dbać o jej rozwój, a nie do miejsca, które szuka oszczędności na sprzątaczkach, zmuszając do tego najmłodszych. Higiena i bezpieczeństwo dzieci przy pracach porządkowych Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to kwestia higieny, o której pani opiekunka najwyraźniej zapomniała w swoim zapale do „wychowywania”. Te ścierki, którymi dzieci wycierają stoły, są często mokre i niedopłukane po posiłkach całej grupy. Czy to jest bezpieczne, żeby pięciolatek miał kontakt z takimi rzeczami, a potem tymi samymi rączkami dotykał swojej twarzy czy zabawek? Poza tym, nie mamy pewności, jakich środków czyszczących używa przedszkole − czy są one bezpieczne dla delikatnej skóry dziecka, czy nie wywołają alergii? Kiedy o to zapytałam, pani tylko wzruszyła ramionami, twierdząc, że przesadzam. Nie, nie przesadzam! Jako matka mam prawo wymagać, by moje dziecko przebywało w sterylnych warunkach i nie było narażone na kontakt z brudem pod pretekstem edukacji. Gdzie kończy się wychowanie, a zaczyna upokarzanie dziecka? Najbardziej boli mnie jednak aspekt psychologiczny tej całej sytuacji i to, jak moja córka mogła się czuć, sprzątając po innych. Widziałam w jej oczach zakłopotanie, gdy inne dzieci jeszcze biegały, a ona musiała stać przy stole ze szmatą. Nie chcę, by moje dziecko od małego było uczone, że jego rola polega na usługiwaniu innym i wykonywaniu prac, które powinny należeć do dorosłych. W domu Zosia chętnie mi pomaga, bo chce być jak mama, ale robi to z własnej woli i w ramach zabawy, a nie pod przymusem w obcej placówce. Pani w przedszkolu jest od tego, by uczyć i opiekować się, a nie od tego, by rozdzielać dzieciom dyżury przy wycieraniu blatów. Jeśli pozwolimy na to dzisiaj, to co będzie jutro? Może zaczną myć podłogi albo czyścić toalety w imię hartowania charakteru? Nie spocznę, dopóki ta sprawa nie zostanie wyjaśniona na forum grupy, bo wiem, że inne matki też są zaniepokojone, tylko boją się odezwać. Przedszkole to nie miejsce na trenowanie służby, ale na radosne dzieciństwo, którego nikt nie ma prawa zakłócać szmatą i detergentem. Rozżalona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Mam już dość bycia ocenianą przez pryzmat „bezstresowego wychowania”, które wyrządza dzieciom ogromną krzywdę. Ostatnio w mojej grupie doszło do sytuacji, która wywołała oburzenie jednej z matek, a ja uważam, że postąpiłam słusznie i rodzice powinni mi dziękować, zamiast słać skargi do dyrekcji.
Wszystko zaczęło się podczas sprzątania zabawek przed obiadem. Mały Staś, który od początku roku ma problem z jakimkolwiek podporządkowaniem się zasadom, po prostu rzucił klockami o ścianę i oświadczył, że on nie będzie sprzątać, bo od tego jest pani. Gdy inne dzieci pracowicie układały misie na półkach, on biegał między nimi, przeszkadzając i niszcząc ich pracę. Nie mogłam pozwolić na taką anarchię, więc po kilku prośbach i ostrzeżeniach, zastosowałam konkretną konsekwencję: posadziłam Stasia na krzesełku w odosobnieniu, z dala od grupy, dopóki nie zrozumie, że wspólna zabawa oznacza też wspólne obowiązki. Siedział tam dziesięć minut, płakał i krzyczał, ale ja byłam nieugięta, bo moją rolą nie jest bycie służącą, tylko nauczycielem, który przygotowuje te dzieci do życia w społeczeństwie. Przedszkole to nie plac zabaw, ale nauka życia w grupie Wielu rodziców dzisiaj myśli, że przedszkole to miejsce, gdzie ich pociechy mają być tylko szczęśliwe i wiecznie bawić się bez żadnych ograniczeń. Nic bardziej mylnego − to właśnie tutaj dzieci po raz pierwszy zderzają się z rzeczywistością, w której nie są pępkiem świata. Jeśli Staś nie nauczy się teraz, że po zabawie trzeba posprzątać, to co on zrobi w szkole? Co zrobi w pracy? Moja surowa metoda odizolowania go od zabawy miała go nauczyć, że brak współpracy niesie za sobą realne skutki. Nie robię tego złośliwie, robię to z troski o jego przyszłość. Dziecko musi zrozumieć, że grupa to wspólnota, w której każdy ma swoje prawa, ale i obowiązki, a ignorowanie zasad wyklucza z radosnego uczestnictwa w życiu tej wspólnoty. Skoro rodzice nie uczą sprzątania w domu, ja muszę to zrobić Najsmutniejsze w tej całej historii jest to, że Staś przyniósł takie zachowanie z domu. Kiedy rozmawiałam z jego mamą, usłyszałam, że on jest jeszcze mały i w domu wszystko zbierają za niego rodzice, żeby go nie stresować. To jest proszenie się o kłopoty! Jeśli rodzice wyręczają dziecko we wszystkim, hodują małego egoistę, który nie szanuje pracy innych ludzi. Ja w przedszkolu mam pod opieką dwadzieścioro pięcioro dzieci i nie mam zamiaru sprzątać za każdego leniuszka, bo rodzice boją się postawić granice. Powinni mi dziękować, że ja to robię za nich, że mam odwagę być tą złą panią, która wymaga. Wyręczam ich w najtrudniejszej części wychowania − w nauce dyscypliny i systematyczności, której najwyraźniej w ich domu brakuje. Konsekwencja w wychowaniu to nie przemoc, to ratunek dla dziecka Matka Stasia oskarżyła mnie o to, że dziecko się stresuje i płacze przez panią. Oczywiście, że płacze − płacze, bo pierwszy raz ktoś powiedział mu „nie” i wyciągnął konsekwencje z jego agresywnego zachowania. To nie jest trauma, to jest nauka radzenia sobie z frustracją. Dzisiejsze dzieci są kruche jak szkło, bo dorośli boją się ich łez. Ja natomiast uważam, że lepiej, by Staś popłakał teraz na krzesełku w przedszkolu, niż żeby w wieku dwudziestu lat nie potrafił odnaleźć się w dorosłym życiu, bo nikt nigdy nie nauczył go szacunku do zasad. Rodzice powinni zrozumieć, że moja surowość to nie brak serca, ale najwyższa forma odpowiedzialności za ich dzieci. Zamiast się obrażać, niech zaczną ze mną współpracować, bo gramy do jednej bramki, a sprzątanie klocków to dopiero początek drogi do stania się porządnym człowiekiem. Proszę redakcję o nagłośnienie tego problemu. Przestańmy bać się dyscypliny w przedszkolach. Nauczyciel, który wymaga, to skarb, a nie wróg rodziny, bo to my naprawiamy błędy wychowawcze, których rodzice nie chcą zauważyć u siebie w domu. Pozdrawiam serdecznie, ciocia Asia Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten szczery i bez wątpienia kontrowersyjny list, który dotyka jednego z największych wyzwań współczesnej edukacji: gdzie kończy się nauka zasad, a zaczyna naruszanie godności dziecka? Choć w pełni zgadzamy się, że nauka sprzątania i odpowiedzialności za wspólną przestrzeń jest kluczowa, to jako redakcja wierzymy, że metody oparte na izolacji i zawstydzaniu dziecka budzą uzasadniony niepokój. Współczesna psychologia dziecięca odchodzi od kar typu „krzesełko przemyśleń” czy odosobnienie, wskazując, że dla malucha w wieku przedszkolnym taka sytuacja jest nie tyle lekcją porządku, co komunikatem: „Kiedy sprawiasz trudność, zostajesz odrzucony”. Lęk i poczucie osamotnienia rzadko uczą autentycznej współpracy − częściej budują opór lub lękową uległość. Prawdziwy autorytet nauczyciela buduje się na relacji, a nie na sile. Warto zadać sobie kilka pytań: Czy izolacja uczy sprzątania? Dziecko dowiaduje się, jak unikać kary, ale niekoniecznie rozumie, dlaczego warto dbać o porządek. Wspólny front z rodzicami. Skuteczne wychowanie wymaga dialogu, a nie wyręczania rodziców. Czy nie lepiej byłoby wspólnie ustalić plan motywacyjny dla Stasia? Emocje zamiast buntu. Często za odmową sprzątania kryje się zmęczenie lub przebodźcowanie. Może warto poszukać przyczyny, zamiast od razu stosować rygor? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
Matka żąda od pani w przedszkolu przewijania dziecka. „Płacę, więc wymagam”
Dzisiaj usłyszałam od pani w przedszkolu, że jeśli mały natychmiast nie zacznie wołać o nocnik, to będę musiała go zabrać z placówki, bo „one nie są od przewijania”. Powiedziałam jej prosto w oczy: płacę, więc wymagam. To jest ich obowiązek, a nie łaska.
Kochana Redakcjo! Po dzisiejszej porannej rozmowie z wychowawczynią w przedszkolu mojego synka czuję tak ogromną wściekłość, że aż wszystko się we mnie gotuje. Mój Tymek skończył niedawno trzy lata i od tego semestru poszedł do grupy adaptacyjnej. Syn jest bystry, świetnie mówi, potrafi sam zjeść obiad, ale wciąż ma jeden mały problem − proces odpieluchowania idzie nam jak po grudzie i w sytuacjach stresowych Tymek po prostu potrzebuje jeszcze pieluchomajtek. W przedszkolu usłyszałam dzisiaj ultimatum: albo syn natychmiast zacznie kontrolować swoje potrzeby, albo mam go zabrać z placówki, bo opiekunki nie zamierzają go przewijać. Odpowiedziałam paniom krótko: płacę za to przedszkole i mam prawo oczekiwać pełnej opieki. Pomoc dziecku w takich sytuacjach to ich podstawowy obowiązek, a nie dobra wola. Sztywne procedury kontra psychika małego dziecka Kiedy zapisywałam Tymka do przedszkola, nikt nie mówił mi, że brak pełnego odpieluchowania to wyrok skazujący na siedzenie w domu. Teraz nagle dyrekcja zasłania się wewnętrznym regulaminem, twierdząc, że placówka nie ma warunków sanitarnych do przewijania starszych dzieci. No przecież to jest jakiś ponury żart! Gdzie podziało się dobro dziecka, o którym tak pięknie piszą w ulotkach informacyjnych? Mój syn przeżywa ogromny stres związany z nowym miejscem, nowymi dziećmi i rozłąką ze mną. Zamiast dać mu czas i otoczyć wsparciem, pani w przedszkolu woli postawić sprawę na ostrzu noża. Oczekiwanie, że każde dziecko w wieku trzech lat będzie jak zaprogramowany robot bezbłędnie korzystać z toalety, to czysta ignorancja i brak wiedzy o rozwoju maluchów. Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie i zmuszanie go do rezygnacji z pieluchy pod groźbą wyrzucenia z przedszkola to potworna krzywda dla jego psychiki. Emocjonalny szantaż opiekunek i zaniedbywanie obowiązków Najbardziej oburza mnie ta wszechobecna spychologia i wygoda personelu. Panie twierdzą, że mają pod opieką dwadzieścioro dzieci i nie mogą tracić czasu na jednego malucha w pieluszce. A ja się pytam: to za co wy bierzecie pieniądze? Co miesiąc płacę podatki, opłacam wyprawkę, ubezpieczenie i catering. To nie są małe kwoty, które znikają z mojego portfela dla zabawy. Wymagam więc, by w ramach tych opłat moje dziecko miało zapewnioną pełną, godną opiekę, również tę higieniczną. Pani w przedszkolu nie robi mi łaski, że zmieni brudne pieluchomajtki. To jest jej praca, za którą dostaje co miesiąc pensję! Jeśli praca w przedszkolu kojarzy się jej tylko ze sterylnym siedzeniem przy stoliku i wycinaniem kwiatuszków z papieru, to chyba pomyliła zawody. Opieka nad trzyletnim dzieckiem to także radzenie sobie z jego fizjologią. Zostawianie zapłakanego malucha w brudnej bieliźnie tylko po to, by nauczyć go moresu albo zmusić matkę do uległości, to zwykłe lenistwo i brak podstawowej empatii do drugiego człowieka. Gdzie kończą się wymagania systemu, a zaczyna normalność? Wiem, że zaraz w komentarzach podniosą się głosy oburzonych pań opiekunek, że przedszkole to nie żłobek. Ale granica wieku między tymi placówkami jest płynna, a dojrzałość emocjonalna i fizyczna trzylatków bywa różna. Nie pozwolę, by mój syn czuł się gorszy, zawstydzany i odrzucany tylko dlatego, że potrzebuje jeszcze kilku tygodni ćwiczeń. Jeśli system edukacji w Polsce jest tak nieudolny, że nie potrafi zapewnić jednej dodatkowej pomocy nauczyciela do grupy trzylatków, która pomogłaby przy higienie, to czas głośno o tym mówić, a nie zrzucać całą winę na rodziców. Ja nie zamierzam ulegać tym absurdalnym rygorom. Będę walczyć o prawa mojego dziecka do edukacji i normalnego traktowania, bo przedszkole ma pomagać nam w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi przy pierwszym lepszym problemie z nocnikiem. Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Publiczne przedszkola są dla biedoty? „Nie pozwolę faszerować dziecka białymi bułami i kompocikiem”
Zdumiewa mnie, jak bezrefleksyjnie większość rodziców godzi się na to, czym codzienne karmione są ich dzieci w państwowych placówkach. Ja swojemu dziecku krzywdy nie zrobię i nie pozwolę, by od najmłodszych lat faszerowano mojego syna najtańszymi, bezwartościowymi zapychaczami w imię rzekomych oszczędności budżetowych.
Piszę ten list po burzliwej rozmowie z moją koleżanką, która z dumą oświadczyła, że dostała dla córki miejsce w publicznej placówce i będzie miała przedszkole za darmo. Ja na samą myśl o państwowej placówce mam gęsią skórkę. Może to zabrzmi ostro, ale patrząc na to, jak wyglądają tam standardy, mam wrażenie, że publiczne przedszkola są dla biedoty albo dla ludzi, którym jest absolutnie wszystko jedno, co ich własne dziecko wkłada do buzi. Moje jedyne, ukochane dziecko, Oliwier, od września idzie do placówki prywatnej. Choć czesne i opłata za wyżywienie zjadają sporą część naszej pensji, to wolę dopłacić każdy grosz, byle tylko mój syn jadł zdrowe, urozmaicone posiłki, a nie bezkształtną, tanią masę. Biała buła i słodki kompot, czyli kulinarna porażka państwowych placówek Kiedyś z ciekawości przejrzałam jadłospis w rejonowym, publicznym przedszkolu i aż mnie zemdliło. Śniadanie? Biała, napompowana chemią buła z najtańszą margaryną, plasterek wątpliwej jakości szynki i do tego przesłodzone kakao albo kompot, w którym cukier aż zgrzyta między zębami. Na obiad rozgotowane ziemniaki zalane tłustym sosem i wieprzowy kotlet w grubej panierce. Gdzie tu są zasady zdrowego żywienia? Gdzie dbałość o młodego człowieka, o odporność, o nawyki na całe życie? Wychodzi na to, że w państwowych placówkach liczy się tylko to, żeby dziecko zapchać tanim węglowodanem i mieć święty spokój. Ja na taki chłam w diecie Oliwiera się nie zgadzam. W domu dbamy o każdy kęs, kupuję ekologiczne warzywa, piekę chleb na zakwasie, eliminuję cukier rafinowany. Nie po to wkładam tyle wysiłku w rozszerzanie jego diety, żeby potem system przedszkolny w kilka miesięcy zniszczył jego zdrowie i rozleniwił kubki smakowe najtańszymi półproduktami. Kuchnia świata na talerzu przedszkolaka zamiast parówki z keczupem W prywatnym przedszkolu, które wybraliśmy, jedzenie wygląda zupełnie inaczej. Tam dzieci nie dostają parówek ani mortadeli. Menu jest konsultowane z dietetykiem, a potrawy inspirowane są kuchnią całego świata. Oliwier od małego będzie jadł pieczonego łososia w ziołach, kuskus z warzywami, zupy krem z pieczonej dyni czy hummus z warzywnymi słupkami na przekąskę. Posiłki są apetyczne, kolorowe i uczą dziecko, że jedzenie to przygoda, a nie tylko mechaniczne napełnianie żołądka. Moja koleżanka puka się w czoło i mówi, że wymyślam, bo kiedyś wszyscy jedli zacierki na mleku i żyją. Tak, żyją, a potem w wieku trzydziestu lat chorują na otyłość, cukrzycę i mają problemy z jelitami. Dzisiejsza nauka jasno pokazuje, jak ogromny wpływ ma dieta w pierwszych latach życia na przyszłe zdrowie człowieka. Dlaczego państwo za nasze podatki funduje dzieciom jedzenie najniższej kategorii? Dla mnie posłanie dziecka do miejsca, gdzie karmią je byle czym, to po prostu pójście na łatwiznę. Jeśli kogoś stać na wakacje czy nowy telefon, to powinno być go stać również na porządne, pełnowartościowe jedzenie dla własnej pociechy. Nie jestem snobką tylko odpowiedzialną matką Wiem, że w komentarzach wyleje się na mnie fala hejtu, że jestem wielką panią z miasta i snobką. Ale ja po prostu jestem odpowiedzialną matką. Będę płacić ponad tysiąc pięćset złotych miesięcznie za prywatną placówkę i decyzję podejmuję z pełną świadomością, że inwestuję w przyszłość mojego dziecka. Chcę, żeby Oliwier rósł silny, bystry i zdrowy. Chcę, żeby w przedszkolu uczył się kultury jedzenia, próbował nowych smaków i wiedział, jak wygląda awokado czy mango, a nie tylko schabowy. Czas najwyższy, aby rodzice zaczęli głośno domagać się zmian w publicznych kuchniach. Dopóki będziemy potulnie płacić grosze i przymykać oko na te wszystkie przesłodzone budynie i drożdżówki, dopóty w państwowych przedszkolach nic się nie zmieni. Ja jednak nie mam zamiaru czekać na rewolucję w systemie kosztem mojego syna. Wybieram jakość, zdrowie i szacunek dla młodego organizmu, nawet jeśli oznacza to, że muszę zrezygnować z innych przyjemności, by opłacić to czesne. Zdrowie Oliwiera nie ma ceny. Pozdrawiam, Mama Oliwiera Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
Zgodziłam się na niemałą kwotę za dzienne wyżywienie syna, bo byłam pewna, że w tej cenie dostanie pełnowartościowe posiłki. Okazuje się, że dla dyrekcji oszczędność jest ważniejsza niż nasze dzieci.
Kochani! Mój czteroletni syn chodzi do publicznego przedszkola, w którym od tego semestru stawka żywieniowa drastycznie wzrosła. Co miesiąc z mojego konta znika równe 500 złotych na tak zwany wsad do kotła i catering. Godziłam się na to bez mrugnięcia okiem, bo na jedzeniu dla dziecka nie zamierzam oszczędzać, a inflacja dotyka przecież każdego. Dzisiaj rano postanowiłam jednak rzucić okiem na nowy, tygodniowy jadłospis, który zawisł obok szafek. Gdy przeczytałam, co te biedne maluchy dostają do jedzenia od poniedziałku do piątku, dosłownie aż usiadłam na małej, drewnianej ławeczce i zaczęłam przecierać oczy z niedowierzania. Parówki, biała buła i cukier − śniadanie mistrzów według przedszkola Zawsze wydawało mi się, że śniadanie w placówce oświatowej powinno dawać dzieciom energię do zabawy i nauki. Tymczasem w poniedziałek rano na talerze dzieci trafiła... parówka drobiowa z keczupem i biały chleb z margaryną, a do picia herbata z cukrem. We wtorek wcale nie było lepiej − na liście dumnie widniały czekoladowe kulki na mleku. Gdzie są warzywa? Gdzie pieczywo pełnoziarniste, twaróg czy chociaż kawałek rzodkiewki? Najbardziej dobił mnie jednak czwartek − w menu wpisano mortadelę w panierce. Nie mogłam uwierzyć, że w XXI wieku, przy tak ogromnej wiedzy o dietetyce dziecięcej, faszeruje się kilkulatki najtańszą, zmieloną masą mięsopodobną smażoną na głębokim tłuszczu! Przecież to jest szczyt bezczelności. Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?! Za parówki z dyskontu i najtańsze pieczywo? Domowy budżet się kurczy, odmawiam sobie wielu rzeczy, by opłacić to przedszkole, a moje dziecko jest tam karmione jak na obozie przetrwania z poprzedniej epoki. Obiad z proszku i budyń z paczki na deser Gdy zaczęłam czytać dalej, sekcja obiadów wcale nie poprawiła mi humoru. Trzy razy w tygodniu bazą posiłku jest zupa ogórkowa lub pomidorowa zabielana toną śmietany, w której warzyw trzeba szukać z lupą. Na drugie danie królują kotlety mielone, w których jest więcej bułki tartej niż mięsa, oraz rozgotowane na bezkształtną masę ziemniaki, polane tłustym sosem z paczki. Moje dziecko wracało w zeszłym tygodniu z płaczem, mówiąc, że obiadek śmierdział i pani kazała mu zjeść chociaż mięsko. Teraz już rozumiem dlaczego. Na podwieczorek, zamiast świeżych, sezonowych owoców, przedszkole serwuje dzieciom budyń waniliowy z torebki, drożdżówkę z marketu albo słodki wafelek. Kiedy zapytałam panią, dlaczego w menu nie ma jabłek, gruszek czy bananów, usłyszałam z rozbrajającą szczerością: „Proszę pani, owoce są teraz drogie, a my musimy zmieścić się w budżecie”. To na co idą moje pieniądze? Jeśli 500 złotych od każdego rodzica w trzydziestoosobowej grupie to za mało na kilka bananów i porządną pierś z kurczaka, to ktoś tu chyba nie potrafi liczyć albo bezczelnie na nas zarabia. Czas skończyć z karmieniem dzieci śmieciowym jedzeniem Rozmawiałam o tym z innymi rodzicami na WhatsAppie i w większości też są załamani. Niektórzy boją się odezwać. Ja się nie boję. Nie po to od pierwszych miesięcy życia dbałam o rozszerzanie diety syna, kupowałam ekologiczne warzywa i unikałam cukru, żeby teraz przedszkole niszczyło jego nawyki żywieniowe. Śmieciowe jedzenie serwowane od małego to prosta droga do otyłości, problemów z koncentracją i próchnicy. Współczesne placówki powinny edukować, a nie iść na łatwiznę. Jeśli przedszkole nie potrafi zorganizować zdrowego cateringu, niech pozwoli rodzicom na przynoszenie własnych lunchboxów z domu. Chętnie sama wstałabym o szóstej rano, żeby przygotować synowi pełnowartościową sałatkę i naleśniki pełnoziarniste, byle tylko nie musiał jeść tej tłustej, przedszkolnej mamałygi. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy wielu rodzicom, którzy bezrefleksyjnie płacą rachunki, myśląc, że wysoka cena oznacza wysoką jakość. Czas zacząć kontrolować to, co ląduje na talerzach naszych dzieci, bo to my będziemy później biegać po lekarzach. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
Nie sądziłam, że oddając moje dziecko pod opiekę wykwalifikowanej kadry, będę musiała drżeć o jego stan emocjonalny przez „metody”, które kojarzą się z najgorszymi filmami o surowych zakładach karnych. To, co zobaczyłam przez uchylone drzwi sali, odebrało mi mowę i sprawiło, że po raz pierwszy poczułam taką wściekłość na osobę, której powierzyłam to, co mam najcenniejsze.
Dzień dobry, Redakcjo. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie. Mój syn, Ignaś, ma cztery lata. To żywe, radosne dziecko, ale jak każdy czterolatek, czasem ma gorszy dzień, nie chce zjeść zupy albo za głośno śmieje się przy zabawie. Od jakiegoś tygodnia Ignaś stał się wycofany, wieczorami płakał, że nie chce iść do cioci Agnieszki. Myślałam: ot, kryzys przedszkolaka. Ale wczoraj przyszłam po niego wcześniej, by zrobić mu niespodziankę. To, co zastałam, sprawiło, że ta niespodzianka zamieniła się w mój najgorszy koszmar. Krzesło wstydu w rogu sali − to ma być nowoczesna metoda? Weszłam do przedszkola po cichu. Drzwi do sali były lekko uchylone. Zamiast gwaru zabawy, usłyszałam nienaturalną, grobową ciszę. Wyjrzałam zza framugi i zobaczyłam mojego syna. Siedział sam, na małym taborecie, tyłem do dzieci, twarzą do samej ściany w kącie sali. Inne dzieci bawiły się klockami, a on siedział tam jak posąg, z opuszczoną głową i zaciśniętymi piąstkami. Pani Agnieszka siedziała przy stoliku, pijąc herbatę i przeglądając telefon. Kiedy weszłam i zapytałam, co się dzieje, usłyszałam z lodowatym spokojem: „Ignaś był niegrzeczny, więc odbywa teraz 20 minut izolacji w ciszy”. Dziecko siedziało tam dwadzieścia minut! Bez słowa, bez kontaktu, odcięte od grupy jak jakiś przestępca. Pani opiekunka stwierdziła, że to metoda wyciszająca, bo syn nie chciał sprzątać autek. Czy my naprawdę żyjemy w czasach, gdzie czterolatka karze się publicznym upokorzeniem i całkowitą ignorancją? Jak ta kobieta sobie nie radzi z jednym nieposłusznym dzieckiem bez uciekania się do takich metod, to niech po prostu zmieni zawód na taki, gdzie nie trzeba mieć serca do ludzi! Brak empatii i ukrywanie prawdy przed rodzicami Najgorsze w tym wszystkim jest to, że pani Agnieszka na każdym zebraniu mówi o pozytywnej dyscyplinie i budowaniu relacji. To czysta hipokryzja! Przez tydzień mój syn był poddawany takim staroświeckim metodom, a ja nic nie wiedziałam, bo przy odbiorze zawsze słyszałam: „Wszystko w porządku, Ignaś był trochę cichy”. No trudno nie być cichym, jak się siedzi w kącie jak za karę w XIX-wiecznej szkole! Zaczęłam rozmawiać z Ignasiem w domu. Okazało się, że kara milczenia to u tej pani norma. Jeśli dziecko płacze za mamą − idzie do kąta, żeby „nie zarażać smutkiem innych”. Jeśli nie chce zjeść brokuła − siedzi samo przy stoliku, aż wszystkie dzieci skończą jeść. To jest łamanie dziecięcej psychiki, a nie wychowanie. Pani opiekunka w rozmowie ze mną była wręcz oburzona moją reakcją. Twierdziła, że dzisiejsze matki są przewrażliwione i że ona musi mieć narzędzia do pracy. Moim zdaniem, jeśli Twoim jedynym narzędziem jest wzbudzanie w dziecku lęku i wstydu, to Twoje kompetencje są zerowe. Czy przedszkole to miejsce opieki, czy tresury maluchów? Zastanawiam się, ile jeszcze takich sytuacji dzieje się za zamkniętymi drzwiami przedszkoli, o których my, rodzice, nie mamy pojęcia. Ufamy tym ludziom, płacimy czesne, wierzymy, że nasze dzieci uczą się tam współpracy i radości. Tymczasem dostają lekcję lęku. Moje dziecko bało się odezwać, bo wiedziało, że każde „nie” skończy się izolacją. To jest niedopuszczalne! Opiekunka powinna umieć rozmawiać, tłumaczyć, zainteresować dziecko czymś innym, a nie odstawiać je jak zepsutą zabawkę do kąta. Złożyłam już skargę do dyrekcji, ale usłyszałam, że pani Agnieszka to doświadczony pedagog z wieloletnim stażem. I to mnie przeraża najbardziej. Ile dzieci przez te wszystkie lata ucierpiało przez jej doświadczenie? Ile maluchów straciło pewność siebie, bo pani nie chciało się kucnąć i zapytać, dlaczego płaczą? Jeśli praca z dziećmi kogoś wypaliła tak bardzo, że jedynym wyjściem jest dla niego emocjonalne znęcanie się nad słabszymi, to czas odejść. Dzieci to nie są roboty, które można zaprogramować jednym przyciskiem. One potrzebują miłości i zrozumienia, a nie krzesła wstydu. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę „tą krzyczącą panią”, brutalna rzeczywistość i całkowity brak wychowania u dzieci zmusiły mnie do stosowania takich, a nie innych metod. Niestety, rodzice sami są sobie winni.
Droga Redakcjo. Piszę do Was, bo czuję, że pękam. Od dziesięciu lat pracuję jako nauczycielka w przedszkolu i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Kiedyś nauczycielka była autorytetem, a dziś dla wielu dzieci jestem tylko kolejną osobą do bicia, opluwania i ignorowania. Wiem, że wyleje się na mnie fala hejtu, ale powiem to głośno: tak, zdarza mi się krzyknąć na dzieci. Nie dlatego, że jestem sadystką, ale dlatego, że są kompletnie niewychowane i jest to bezpośrednia wina ich rodziców, którzy abdykowali ze swojej roli dla świętego spokoju. Zwykłe prośby już dawno przestały działać Przychodzę do pracy z misją, z głową pełną pomysłów na kreatywne zabawy, ale większość mojego dnia to rozdzielanie bijących się trzylatków i próba przekrzyczenia wrzasku, który nie wynika z radości, a z furii, że coś nie jest na już. Dzieci trafiają do nas bez znajomości słowa „nie” oraz „poczekaj”. Kiedy w grupie mam dwadzieścioro pięcioro maluchów, z których każde uważa się za pępek świata, atmosfera staje się nie do zniesienia. Gdy pięć razy proszę spokojnym głosem: „Zostaw klocki, idziemy na obiad”, a grupa ignoruje mnie, rzucając zabawkami w ściany, w końcu puszczają mi nerwy. Krzyk staje się jedynym sygnałem, który przebija się przez ich barierę roszczeniowości. To straszne, że dopiero podniesiony ton sprawia, że dziecko w ogóle zauważa obecność dorosłego. Rodzice w domach nie stawiają granic, więc my w przedszkolu stajemy pod ścianą − albo damy wejść sobie na głowę, albo będziemy tymi złymi ciociami, które krzyczą. Abdykacja rodziców, czyli wychowanie przerzucone na barki cioć Najgorsze są rozmowy z rodzicami. Kiedy zgłaszam, że dziecko bije kolegów albo niszczy prace innych, słyszę: „On taki jest, ma silny charakter” albo „W domu tak nie robi”. To kłamstwo. Dzieci są lustrem tego, co dzieje się w domu. Dzisiejsi rodzice boją się własnych dzieci. Wolą dać tablet do obiadu, niż nauczyć siedzenia przy stole. Wolą ustąpić przy każdym wymuszonym płaczu, niż zmierzyć się z histerią. Potem takie bezstresowo wychowane dziecko przychodzi do grupy i przeżywa szok, bo kredki trzeba dzielić, a pani nie jest na każde zawołanie. Wtedy zaczyna się agresja. My, nauczycielki, mamy być terapeutkami, animatorkami i sprzątaczkami, a rodzice wymagają od nas cudów, sami nie dając dzieciom żadnych podstaw kultury osobistej. To wina rodziców, że dzisiejsze przedszkola przypominają poligon, a nie miejsce bezpiecznego rozwoju. Większość nauczycielek jest wypalona zawodowo Czuję się wyczerpana udawaniem, że wszystko jest w porządku. W mediach społecznościowych przedszkola pokazują piękne zdjęcia uśmiechniętych dzieci, ale nikt nie wrzuci nagrania, jak ciocia trzęsie się z emocji po ośmiu godzinach w hałasie przekraczającym normy w fabryce. Krzyczę, bo czuję się bezsilna. Krzyczę, bo chcę, żeby dzieci były bezpieczne, a one potrafią wbiegać pod huśtawki lub gryźć się do krwi tylko dlatego, że nie dostały czerwonego autka. Jeśli państwo, jako rodzice, nie zaczniecie wymagać od swoich dzieci szacunku do innych ludzi i przedmiotów, to za chwilę w przedszkolach nie będzie miał kto pracować. Nikt o zdrowych zmysłach nie wytrzyma w tym zawodzie długo, będąc workiem treningowym dla niewychowanych maluchów. Kocham moją pracę, ale nienawidzę tego, kim się w niej staję przez Wasze zaniedbania wychowawcze. Zanim ocenicie krzyczącą panią, spójrzcie w lustro i zapytajcie siebie, czy nauczyliście swoje dziecko słuchać kogokolwiek. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka. „Z dzidziami w pieluchach zostaje się w domu”
Czy dzieci w przedszkolu powinny być odpieluchowane? Mail od naszej czytelniczki pokazuje, jak szybko z pozoru błahy problem może zamienić się w emocjonalną wojnę między rodzicem a przedszkolem.
Napisała do nas mama 3,5-letniego chłopca, która nie kryje oburzenia zachowaniem nauczycielki przedszkolnej. Anna wyjaśnia, że jej syn już dawno nauczył się korzystać z toalety, jednak kilka tygodni temu coś się zmieniło. Coraz częściej nie zdążał do łazienki, dlatego mama zdecydowała się zakładać mu do przedszkola pieluchomajtki. Anna podejrzewa, że to regres spowodowany dużymi zmianami w życiu chłopca: jego problemy zaczęły się, gdy dowiedział się, że jego mama jest w ciąży i już za kilka miesięcy będzie starszym bratem. Jak twierdzi nasza czytelniczka, na początku nauczycielki wydawały się wyrozumiałe, tym bardziej że wyjaśniła im, że to musi być zmiana na tle emocjonalnym. Problem pojawił się po miesiącu, gdy chłopiec zaczął codziennie mieć „wpadki”, a panie coraz wyraźniej okazywały frustrację. Punktem zapalnym miały być słowa jednej z nauczycielek: „Skoro jest dzidziusiem w pieluszce, to powinien siedzieć w domu”. „Mam wrażenie, że oni oczekują od dzieci perfekcji” „Naprawdę nie rozumiem, o co tyle pretensji. Mój syn nie robi tego specjalnie. Ma dopiero 3,5 roku (w październiku skończy 4 lata), jest bardzo wrażliwy i po prostu ostatnio gorzej znosi stres. Mąż dużo pracuje, ja też mam swoje obowiązki, a teraz, kiedy jestem w ciąży, jestem trochę bardziej nerwowa, dużo mamy na głowie. On na pewno to wyczuwa, ale czy to powód, żeby robić z niego jakiegoś problemowego dzieciaka? Na początku wszystko było okej. Powiedziałam paniom wprost, że przez jakiś czas będzie chodził w pieluchomajtkach, bo czasem nie zdąży. Kiwały głowami, mówiły, że rozumieją, że każde dziecko rozwija się inaczej. No to uznałam, że temat jest załatwiony. Tylko że po kilku tygodniach zaczęły się dziwne komentarze. A to, że ‘warto poćwiczyć w domu’, a to, że ‘grupa idzie dalej’. Przepraszam bardzo, ale to jest przedszkole, a nie wojsko. Dzieci mają trzy lata, nie trzydzieści. Najbardziej wkurzyło mnie to, co usłyszałam ostatnio. Jedna z pań powiedziała przy innych rodzicach w szatni, że skoro mój syn jest ‘dzidziusiem w pieluszce’, to powinien siedzieć w domu. Zamurowało mnie. Jak można powiedzieć coś takiego o małym dziecku? Mam wrażenie, że dziś od dzieci oczekuje się perfekcji. Wszystko ma być szybko, idealnie i bezproblemowo. A jak dziecko potrzebuje trochę więcej czasu albo uwagi, to od razu jest kłopotem. Tak, oczekuję, że ktoś okaże mojemu dziecku cierpliwość, a nie będzie je zawstydzał. Mój syn jest cudownym, mądrym chłopcem. To, że ma chwilowy regres, nie oznacza, że można go traktować gorzej”. Granice cierpliwości i granice wsparcia Trudno nie współczuć matce, która usłyszała tak mocne słowa o swoim dziecku. Regres w odpieluchowaniu naprawdę się zdarza i dla wielu rodziców jest źródłem ogromnego stresu, poczucia winy i bezradności. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie i czasem potrzebuje więcej wsparcia, niż zakładaliśmy. Z drugiej strony warto pamiętać, że nauczycielki przedszkolne pracują jednocześnie z całą grupą dzieci i również mają swoje granice. Codzienne przewijanie starszego dziecka czy częste „wypadki” mogą być dla personelu dużym wyzwaniem organizacyjnym. W takich sytuacjach najważniejsza wydaje się spokojna rozmowa i wspólne szukanie rozwiązania – bez zawstydzania dziecka, ale też bez wzajemnych pretensji. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę”
Przedszkolne menu coraz rzadziej kojarzy się z zupą mleczną, parówkami z wody i biszkoptami. Czy serwowanie maluchom słupków warzyw z hummusem i tostów z awokado to rzeczywiście krok w stronę lepszego żywienia, czy może kolejny sposób, by poróżnić rodziców?
Chyba wszyscy znamy typowe „menu dla dzieci” – czy to w restauracjach, czy właśnie w przedszkolu. Nuggetsy i kotleciki z kurczaka, spaghetti, zupa pomidorowa... Na szczęście żywienie w przedszkolach coraz częściej staje się częścią filozofii placówki i elementem, którym można przyciągnąć rodziców. W ofertach przedszkoli, nie tylko prywatnych, pojawiają się informacje o autorskich jadłospisach, opiece dietetyka, lokalnych produktach, ograniczaniu cukru i „edukacji żywieniowej”. Ostatnio znajoma nauczycielka przedszkolna przyznała mi się, że czasem to wolałaby, żeby podać dzieciakom ten nieszczęsny makaron z truskawkami i cukrem, i mieć spokój. Spokoju nie ma, bo – jak podkreśla – rodzice prześcigają się w coraz dziwniejszych pomysłach na urozmaicenie diety przedszkolaków. Bo czy kilkuletnie dziecko naprawdę musi znać guacamole? A może to bardziej potrzeba rodziców i uleganie instagramowej presji? Zapytałam kilku mam przedszkolaków o ich podejście. Dni kuchni świata w przedszkolu W nowoczesnych placówkach popularne są dziś dni tematyczne związane z kuchniami świata. W jednym miesiącu maluchy poznają greckie smaki i jedzą pitę z kurczakiem i oliwkami, innym razem zajadają się niemiecką sałatką ziemniaczaną i Apfelstrudlem na deser. Z jednej strony brzmi to świetnie — dzieci próbują nowych smaków, uczą się otwartości i różnorodności. Z drugiej coraz więcej rodziców zastanawia się, czy przedszkola nie zaczynają przesadzać z „modnym jedzeniem”. – Mój syn chodzi do prywatnego przedszkola z własną kuchnią i dietetyczką. Ostatnio na śniadanie były tosty z awokado, a na podwieczorek ube pancakes. Przyznam szczerze: byłam w szoku, kiedy zobaczyłam to w aplikacji. Musiałam wygooglać, co to jest to ube – mówi Alicja, mama 5-latka. – Jednocześnie pomyślałam: przynajmniej wiem, za co płacę. Dzieci mają świeże jedzenie, dużo warzyw, poznają nowe smaki. Sama w dzieciństwie płakałam nad talerzem zupy mlecznej z kożuchem. Nie chcę, żeby moje dziecko miało takie same wspomnienia – dodaje. To właśnie ten argument pojawia się dziś najczęściej. Wielu rodziców uważa, że nowoczesne menu to inwestycja w zdrowie dzieci i sposób na walkę z fatalnymi nawykami żywieniowymi, o które we współczesnym świecie nietrudno. Dzieci i tak wolałyby naleśniki Nie wszyscy jednak podchodzą do tego trendu z entuzjazmem. – Moja córka chodzi do publicznego przedszkola i szczerze? Czasem zazdroszczę tych pięknych jadłospisów z prywatnych placówek – mówi Joanna, mama 4-latki i 8-latka. – Może i trochę zwariowaliśmy, bo dzieci mają po cztery lata, a rodzice licytują się, kto serwuje bardziej egzotyczne jedzenie. Tylko potem większość dzieci i tak chce zjeść zwykłego naleśnika albo pomidorową. W przedszkolu u mojej Janki właśnie takie jedzenie serwują i młoda nigdy nie narzeka. Przynajmniej wiem, że nie chodzi głodna – dodaje. Coraz częściej pojawia się też pytanie o dzielenie dzieci na podstawie zasobności portfelów ich rodziców. W końcu nowoczesna kuchnia zwykle oznacza wyższe czesne, dodatkowe opłaty i placówki dostępne głównie dla bardziej zamożnych rodzin. „Ja też jadłam parówki i żyję” – Widzę w internecie te wszystkie zachwyty nad przedszkolnymi menu i czasem mam wrażenie, że rodziców bardziej ekscytuje jedzenie niż same dzieci – zastanawia się Marta, mama 6-latki. – Oczywiście, zdrowe jedzenie jest ważne, ale bez przesady. Ja jadłam w przedszkolu parówki, biały chleb i piłam kakao, z którego zdejmowałam kożuch, i naprawdę żyję. Całkiem nieźle. Dzisiaj wszystko musi być bio, fit i instagramowe. Nawet przedszkole zaczyna wyglądać jak modna restauracja, tylko gwiazdek Michelin brakuje – śmieje się. Trudno nie zauważyć, że jedzenie stało się dziś częścią rodzicielskiej tożsamości. Dobre menu w przedszkolu bywa powodem dumy, a zdjęcia kolorowych posiłków regularnie trafiają do mediów społecznościowych i grup dla rodziców. Tylko czy w tym wszystkim nadal chodzi o dzieci? A może bardziej o dorosłych, którzy chcą mieć poczucie, że zapewniają swoim dzieciom „najlepszy start”? Jedno jest pewne — przedszkolny obiad już dawno przestał być tylko zwykłym obiadem. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Zobacz także: „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
„Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali”
Nie zamierzam godzić się na to, by mój trzyletni syn spędzał najpiękniejsze lata dzieciństwa zamknięty w dusznej sali, dlatego podjęłam decyzję, która u wielu osób budzi zdziwienie.
Piszę do Was, ponieważ mam serdecznie dość krytycznych spojrzeń innych matek i wiecznego narzekania moich własnych rodziców na to, jak zamierzam wychować swojego syna. Mikołajek od września idzie do przedszkola. Kiedy koleżanki z placu zabaw prześcigają się w opowieściach o tym, która placówka ma nowocześniejsze tablety i zajęcia z programowania dla trzylatków, ja tylko uśmiecham się pod nosem. Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali przez osiem godzin dziennie, tylko dlatego, że tak jest wygodniej dla systemu i pań, które panicznie boją się każdej kropli deszczu czy plamy z błota na spodniach. Plastikowy świat tradycyjnych placówek, czyli dlaczego uciekam z systemu Zanim podjęłam tę decyzję, odwiedziłam kilka tradycyjnych, publicznych i prywatnych przedszkoli w mojej okolicy. Scenariusz wszędzie wyglądał tak samo − piękne, pastelowe ściany, podłogi lśniące od chemii dezynfekującej i sterty plastikowych zabawek, które robią wszystko za dziecko. Najbardziej uderzyło mnie jednak to, jak wygląda tam kwestia wychodzenia na zewnątrz. W jednym z miejsc pani dyrektor z dumą pokazała mi mały, ogrodzony wysoką siatką plac zabaw z bezpieczną, gumową nawierzchnią. Na moje pytanie, jak często dzieci wychodzą na dwór jesienią czy zimą, usłyszałam z rozbrajającą szczerością: „Ojej, jak wieje albo kropi, to siedzimy w sali, bo zaraz połowa grupy byłaby chora, a rodzice mieliby pretensje”. Wtedy zrozumiałam, że zwykłe przedszkole to krzywda dla żywego, ciekawego świata dziecka. Zamykanie kilkulatków w sterylnych boksach i ograniczanie ich kontaktu z naturą do trzydziestu minut na sztucznej trawie to hamulec dla ich rozwoju. Dzieci potrzebują bodźców, potrzebują dotykać kory drzew, biegać po trawie, obserwować mrówki i uczyć się świata wszystkimi zmysłami. W tradycyjnej sali Mikołajek byłby tylko kolejnym numerkiem w dzienniku, który ma cicho siedzieć przy stoliku i kolorować kserówki. Ja chcę dla niego czegoś zupełnie innego. Leśne przedszkole to jedyny ratunek dla zdrowia i psychiki malucha? W leśnym przedszkolu nie ma ścian. Nie ma klimatyzacji, plastikowych grających klocków ani zakazów typu „Nie brudź się”. Dzieci spędzają na świeżym powietrzu prawie cały dzień, niezależnie od tego, czy świeci słońce, czy sypie śnieg, czy akurat trwa majowa ulewa. Oczywiście, mają swoją bazę, ciepłą jurtę lub drewniany domek, gdzie jedzą posiłki i mogą się ogrzać, ale ich prawdziwą salą dydaktyczną jest las. Kiedy opowiadam o tym mojej mamie, ona łapie się za głowę: „Przecież on ci tam zamarznie! Będzie wiecznie chory!”. To bzdura, która wynika z totalnej niewiedzy. Dzieci pozbawione kontaktu z przyrodą są bardziej podatne na stres, mają problemy z koncentracją, częściej chorują i zmagają się z wadami postawy. W leśnym przedszkolu Mikołajek będzie budował swoją odporność w naturalny sposób. Zamiast sterylnego powietrza pełnego zarazków w zamkniętej sali, będzie oddychał pełną piersią. Błoto, patyki, kamienie − to są najlepsze zabawki edukacyjne, jakie stworzył świat. One rozwijają kreatywność milion razy lepiej niż najdroższy tablet czy interaktywny robot. Wolność, brudne kolana i prawdziwe dzieciństwo bez barier Wiem, że moja decyzja oznacza, iż codziennie będę odbierać z przedszkola dziecko umorusane od stóp do głów. I wiecie co? Nie mogę się tego doczekać! Brudne dziecko to dziecko szczęśliwe, które miało odwagę doświadczać świata bez strachu, że dostanie burę za zniszczone ubranie. Chcę, żeby mój syn potrafił rozpalić bezpieczne ognisko, żeby wiedział, które leśne owoce są jadalne, i potrafił rozpoznać ślady zwierząt. Chcę wychować człowieka wolnego, silnego, który poradzi sobie w każdych warunkach, a nie delikatną roślinkę cieplarnianą, dla której wiatr o prędkości dwudziestu kilometrów na godzinę to powód do natychmiastowego lądowania na zwolnieniu lekarskim. Wybieram leśne przedszkole, bo głęboko wierzę, że to inwestycja w psychiczną stabilność mojego syna. Tam dzieci uczą się prawdziwej współpracy, pomagają sobie nawzajem przeskakiwać przez powalone pnie, budują szałasy i wspólnie szukają skarbów natury. Nie ma tam chorej rywalizacji o to, kto ma ładniejsze buty, bo wszystkie buty i tak zaraz będą w błocie. Mam nadzieję, że mój list skłoni chociaż kilkoro rodziców do refleksji. Przestańmy kisić nasze dzieci w zamkniętych pomieszczeniach. Dajmy im przestrzeń, dajmy im wolność i pozwólmy im po prostu być dziećmi, dopóki system nie wtłoczy ich w ramy szkolnych ławek. Ala Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Chcę opowiedzieć historię, która wydarzyła się zaledwie kilka dni temu w przedszkolu mojego 3-letniego synka, Leosia, bo uważam, że o takich rzeczach powinno się mówić głośno wszystkim rodzicom.
Wszystko zaczęło się w czwartek, kiedy przyszłam odebrać Leosia trochę wcześniej niż zwykle, tuż po obiedzie. Kiedy weszłam na korytarz, uderzyła mnie dziwna cisza, a gdy zajrzałam przez szybę w drzwiach sali, serce mi stanęło. Wszystkie dzieci bawiły się na dywanie, a mój malutki, przestraszony synek siedział sam, na małym krzesełku, odwrócony twarzą do ściany w najdalszym, ciemnym kącie pokoju. Miał czerwone od płaczu oczy, cicho szlochał i nerwowo miętosił w rączkach rękaw bluzki. Gwałtownie otworzyłam drzwi i podbiegłam do niego, pytając panią wychowawczynię, co tutaj się dzieje i dlaczego moje dziecko jest izolowane od rówieśników. Opiekunka spojrzała na mnie z lodowatym spokojem, jakby sytuacja była czymś zupełnie naturalnym, i oznajmiła, że Leon odbywa właśnie swoją karę, ponieważ wykazał się ogromnym brakiem szacunku do jedzenia i pracy pań kucharek. Okazało się, że mój 3-letni syn po prostu nie chciał zjeść zupy jarzynowej, która tego dnia była w jadłospisie, a ponieważ płakał i odpychał talerz, został natychmiast usadzony w kącie, żeby przemyślał swoje zachowanie. Szokujące tłumaczenia nauczycielki po ukaraniu 3-latka Kiedy usłyszałam te słowa, krew w żyłach dosłownie mi zamarzła, a potem poczułam potężną falę czystej, rodzicielskiej wściekłości. Zabrałam zapłakanego Leosia na ręce, przytuliłam go najmocniej, jak potrafiłam, i zażądałam natychmiastowych wyjaśnień, dlaczego wobec trzylatka stosuje się metody rodem z poprzedniego stulecia. Tłumaczenia pani nauczycielki to był po prostu absolutny skandal, który do teraz nie mieści mi się w głowie. Kobieta z całkowitym przekonaniem zaczęła mnie pouczać, że w przedszkolu panują zasady, których dzieci muszą się bezwzględnie słuchać, a brak apetytu to zwykłe wymuszanie i fochy, na które ona nie może sobie pozwolić przy dwudziestoosobowej grupie. Powiedziała mi prosto w twarz, że jeśli nie nauczy Leona dyscypliny teraz, to chłopak wejdzie mi na głowę, a usadzenie w kącie to przecież żadna krzywda, tylko sprawdzona, skuteczna metoda wychowawcza. Argumentowałam, że zmuszanie do jedzenia przemocą i wykluczanie dziecka z grupy rówieśniczej z powodu niechęci do zupy to czyste okrucieństwo, ale pani tylko westchnęła z pobłażaniem i stwierdziła, że dzisiejsi rodzice są przewrażliwieni i za bardzo głaszczą swoje dzieci. Jakie skutki ma zmuszanie dziecka do jedzenia w przedszkolu? Najgorsze w tym wszystkim jest to, jak ta sytuacja potwornie odbiła się na psychice mojego małego synka, który przecież dopiero co adaptował się w nowym miejscu. Od tamtego czwartku Leoś budzi się w nocy z płaczem, kurczowo trzyma się mojego ramienia i co chwilę pyta, czy znowu będzie musiał siedzieć w kącie, jeśli nie zje wszystkiego z talerza. Moje dziecko, które wcześniej chętnie biegało do rówieśników, teraz na sam widok budynku przedszkola dostaje histerii, kurczowo ściska mnie za szyję i błaga, żebym go tam nie zostawiała. Zmuszanie malucha do jedzenia przez upokarzanie go na oczach całej grupy to nie jest żadna nauka szacunku do posiłków − to ordynarne łamanie dziecięcych granic i sianie emocjonalnego spustoszenia. Sprawę oczywiście natychmiast zgłosiłam do dyrekcji placówki, żądając wyciągnięcia surowych konsekwencji wobec tej pani, ale niesmak, potworny żal i poczucie winy, że nie obroniłam własnego dziecka przed taką traumą, zostaną we mnie na bardzo długo. Chcę ostrzec inne mamy: reagujcie i sprawdzajcie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami sal, bo przedszkole powinno być bezpiecznym azylem, a nie miejscem, gdzie łamie się charaktery. Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Weszła do przedszkolnej szatni i zobaczyła, co robi inna matka. „To szczyt bezczelności”
Nie sądziłam, że zwykłe poranne odprowadzanie dziecka do przedszkola może zakończyć się takim skokiem ciśnienia i poczuciem całkowitego osłupienia. To, co zobaczyłam w szatni między półkami na buty, udowodniło mi, że dla niektórych rodziców „wspólne dobro” to pojęcie całkowicie abstrakcyjne.
Kochani. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie po tym, co wydarzyło się dzisiaj rano w przedszkolu mojego syna. Zazwyczaj o tej porze w szatni naszej grupy Promyczki panuje kontrolowany chaos − dzieci się przebierają, rodzice śpieszą do pracy, ktoś szuka zgubionego kapcia. Ale dzisiaj scena, którą zastałam, sprawiła, że dosłownie stanęłam w progu i nie wiedziałam, co powiedzieć. Zobaczyłam inną mamę, panią, którą kojarzę z widzenia jako zawsze elegancką i poukładaną, jak z niesamowitą wprawą przeszukuje... kosz z rzeczami znalezionymi. Ale w taki sposób, jakby robiła darmowe zakupy w butiku. Prywatny sklep w przedszkolnym koszu z zagubionymi skarbami Każdy rodzic wie, że w szatni stoi wielki wiklinowy kosz, do którego trafiają rzeczy, które straciły właściciela. Czapki, rękawiczki, pojedyncze skarpetki, czasem jakieś zapomniane bluzy. Zazwyczaj zaglądamy tam z nadzieją, że odnajdziemy ten jeden konkretny przedmiot, który nasze dziecko zgubiło tydzień temu. Ale ta mama nie szukała zguby. Ona stała tam z własną materiałową torbą i z zimną krwią selekcjonowała ubrania. Widziałam, jak bierze do ręki markową bluzę dresową, ogląda metkę, sprawdza rozmiar i z uśmiechem zadowolenia chowa ją do swojej torby. Potem to samo zrobiła z prawie nowymi bucikami, które ktoś pewnie zostawił na ławce dzień wcześniej. Stałam tam z moim Maciusiem za rękę, a ona nawet nie mrugnęła okiem. Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, rzuciła tylko lekkim tonem: „No co, tyle czasu tu leży, to pewnie nikt nie chce, a szkoda, żeby się marnowało, skoro mojemu młodszemu będzie pasować”. Szczyt bezczelności? To mało powiedziane. To po prostu kradzież w biały dzień, ukryta pod płaszczykiem zaradności. Gdzie kończy się spryt, a zaczyna zwykły brak wstydu? Czułam się, jakby ktoś mnie spoliczkował. W tym koszu mogły być rzeczy dzieci, których rodzice po prostu nie zdążyli jeszcze przejrzeć szatni po weekendzie. Sama kiedyś znalazłam tam ukochaną czapkę syna po dwóch tygodniach! Gdyby trafiła na tę „zaradną” mamę, pewnie już dawno grzałaby głowę innego dziecka. Najgorsze w tym wszystkim było to, że ona robiła to na oczach swojego syna. Jaką lekcję dostaje ten chłopiec? Że jeśli coś nie jest przywiązane łańcuchem, to można to zabrać? Że wspólna przestrzeń to miejsce do darmowego zaopatrywania się w markowe ciuchy? Próbowałam zachować spokój, ale w środku aż się we mnie gotowało. Powiedziałam cicho, że to chyba nie jest w porządku, bo rodzice na pewno tych rzeczy szukają. W odpowiedzi usłyszałam tylko prychnięcie i komentarz, że jestem przewrażliwiona, a ona tylko dba o budżet domowy. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym kradzież rzeczy innych dzieci nazywamy dbaniem o budżet? To jest po prostu kompletny upadek jakichkolwiek zasad moralnych w miejscu, które powinno uczyć dzieci uczciwości. Szatnia jako miejsce walki o swoje kosztem innych To zdarzenie otworzyło mi oczy na coś jeszcze. Często narzekamy na dzieci, że zabierają sobie zabawki, że nie potrafią się dzielić, że kłamią. Ale spójrzmy na nas, rodziców. Jeśli my w szatni przedszkolnej zachowujemy się jak hieny, to czego oczekujemy od tych maluchów? Ta sytuacja z koszem to tylko wierzchołek góry lodowej. Słyszałam o rodzicach, którzy „przypadkiem” podmieniają gorsze kapcie na lepsze, jeśli rozmiar się zgadza, albo zabierają z półek nie swoje zabawki, bo „ich dziecko tak bardzo płakało”. Dla mnie to jest szczyt bezczelności i zwykłe chamstwo. Szatnia przedszkolna powinna być strefą zaufania. Wychodzimy stamtąd, zostawiając kawałek naszego życia, ufając, że nikt nie dotknie szafki naszego dziecka. Po tym incydencie mam ochotę podpisać każdą nitkę w ubraniach syna markerem niezmywalnym. Nie dlatego, że boję się, że on coś zgubi, ale dlatego, że boję się „zaradnych” matek, które bez mrugnięcia okiem przywłaszczą sobie cudzą własność, nazywając to ekologią lub oszczędnością. Czy tylko ja uważam, że to jest skandaliczne? Martyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna babcia obsesyjnie powtarza te 4 zdania. W oczach rodziny to oddana wnukom seniorka
Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drżeć. Stałam metr od nich, wiążąc buty mojemu synowi, i czułam fizyczny ból. Jak można tak nazwać własne dziecko? „Okropny mazgaj”? Przecież te słowa zostaną w tej małej główce na lata. Ona dzisiaj dowiedziała się od najważniejszego mężczyzny w swoim życiu, że jej smutek jest „okropny”, a ona sama nie zasługuje na miłość, gdy płacze. Zmroziło mnie to, z jaką łatwością ten człowiek odebrał jej godność przy świadkach. Czułam niesmak, patrząc, jak potem sucho pchnął ją w stronę sali, nawet się nie żegnając, tylko rzucając na odchodne: „Idź i nie rób mi więcej wstydu”. Gdzie kończy się cierpliwość, a zaczyna ranienie dziecka? Często usprawiedliwiamy się stresem. Mówimy: „Każdemu mogą puścić nerwy”. Ale czy naprawdę? Czy stres daje nam prawo do nazywania dziecka mazgajem, idiotą czy beztalenciem? Słowa to też przemoc. Patrzyłam na tego ojca, który pewnie uważa się za porządnego faceta, bo przecież nie podniósł ręki. Ale on zrobił coś innego − on opluł emocje własnej córki. My, rodzice, mamy być dla dzieci bezpiecznym portem, a nie pierwszymi hejterami, którzy ich wyśmiewają, gdy sobie nie radzą. Wróciłam do samochodu i długo nie mogłam odpalić silnika. Czułam złość na siebie, że nie zareagowałam, i ogromny żal z powodu tego małego dziecka. Chciałabym, żeby rodzice zrozumieli, że tych kilka niemiłych słów to dla dziecka fundament, na którym buduje obraz samego siebie. Jeśli słyszy, że jest okropne, to zacznie w to wierzyć. Nie bądźmy katami dla własnych dzieci tylko dlatego, że spieszymy się do pracy. Żadne spotkanie w biurze nie jest warte tego, by zniszczyć w dziecku poczucie, że jest kochane zawsze, także wtedy, gdy nie ma siły założyć kapci. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W mojej pracy jest mnóstwo samotnych matek. Jedna zostawia dzieci z nastoletnią córką, inna wozi syna do siostry o 4 rano przed zmianą. Wszyscy udają, że problem nie istnieje, bo łatwiej oceniać rodziców niż przyznać, że system kompletnie nie nadąża za rzeczywistością. Może jak ktoś mieszka w Warszawie albo Poznaniu czy Wrocławiu, może jak pracuje od 8 do 16, ma studia skończone, to sobie jakoś inaczej radzi. Ale większość rodziców w Polsce żyje tak, jak ja. Po prostu zagryza zęby i sobie radzi. Najbardziej boli mnie hipokryzja. Państwo chce, żebyśmy pracowali, byli samodzielni. Na szczęście jest chociaż to 800 plus. Ale kiedy człowiek naprawdę próbuje sobie poradzić, to zostaje sam. I nie, nie czuję się złą matką. Robię wszystko, żeby moje dziecko miało normalne życie. Ale czasem mam wrażenie, że ten kraj jest urządzony tylko dla ludzi pracujących od poniedziałku do piątku w godzinach 8–16”. Komentarz redakcji Trudno nie zauważyć, że problem rodziców pracujących zmianowo wraca coraz częściej. Wiele osób może oburzyć pomysł całodobowych przedszkoli, ale jednocześnie powinniśmy się zastanowić, jakie realne rozwiązanie mają dziś samotne matki i ojcowie pracujący nocami. Czy rzeczywiście oczekujemy od rodziców samodzielności, jeśli nie oferujemy im żadnego systemowego wsparcia? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
Odebrała dziecko z przedszkola i natychmiast wybuchła płaczem. „Opiekunki nie miały prawa”
To miał być kolejny zwyczajny dzień, pełen nadziei, że moja mała córeczka wreszcie polubi swoje przedszkole i koleżanki. Zamiast uśmiechu na powitanie zobaczyłam jednak w jej oczach czysty strach, który na zawsze zmienił moje zaufanie do instytucji, której powierzyłam swój największy skarb.
Drogie Mamy, piszę ten list w wielkich emocjach, wciąż ocierając łzy, które same płyną mi po policzkach. Moja córeczka, Amelka, ma trzy latka. Jest radosnym, choć wrażliwym dzieckiem, dla którego pójście do przedszkola było ogromnym wyzwaniem. Przez ostatnie miesiące dzielnie walczyłyśmy z porannym płaczem. Wiedziałam, że to trudne, ale panie opiekunki zapewniały mnie, że zaraz po moim wyjściu dziecko się uspokaja i świetnie bawi. Wierzyłam im. Do dzisiaj. Kiedy weszłam do sali po obiedzie, Amelka nie podbiegła do mnie jak zwykle. Siedziała sztywno na krzesełku, kurczowo ściskając swojego pluszowego króliczka. Gdy tylko mnie zobaczyła, zaczęła zanosić się szlochem, jakiego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam. To nie był płacz z radości, że mama już jest. To był płacz ulgi zmieszany z niedowierzaniem. Gdy tylko usiadłyśmy w samochodzie, wtuliła się we mnie i wyszeptała słowa, które sprawiły, że mnie zmroziło: „Pani powiedziała, że jak będę płakać, to ty mnie tu zostawisz i nigdy nie przyjdziesz”. Przemoc emocjonalna w białych rękawiczkach Słysząc to, zamarłam. Nie mogłam uwierzyć, że dorosła kobieta, pedagog, osoba, która ma budować w dzieciach poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa, mogła użyć tak podłej broni wobec bezbronnego trzylatka. Przecież to jest najgorszy lęk każdego dziecka − lęk przed porzuceniem przez mamę. To jest fundament, na którym opiera się cały świat takiego malucha. Wyobraziłam sobie moją córeczkę, która przez kilka godzin siedziała w przedszkolu, myśląc, że każda kolejna łza oddala ją od powrotu do domu. Że ja, jej mama, mogę ją po prostu zostawić, bo źle się zachowuje. Moim zdaniem opiekunki nie miały prawa użyć takich słów. To nie jest metoda wychowawcza, to jest czysta przemoc emocjonalna i szantaż, który zostawia ślady w psychice na lata. Jak mam teraz wytłumaczyć Amelce, że przedszkole to dobre miejsce? Jak mam sprawić, by znów mi uwierzyła, gdy rano mówię: „Kochanie, wrócę po ciebie po zupce”? Dla niej te słowa straciły znaczenie, bo pani z przedszkola zasiała ziarno zwątpienia. Wybuchłam płaczem razem z nią, tuląc ją na parkingu przed budynkiem. Czułam się winna, że zostawiłam ją w rękach kogoś tak nieczułego. Brak empatii tam, gdzie powinna być jej najwięcej Najgorsze w tym wszystkim jest to, że kiedy następnego dnia poszłam wyjaśnić tę sytuację, spotkałam się z murem obojętności. Pani opiekunka, z lekkim uśmiechem i lekceważącym tonem, stwierdziła, że pewnie źle zrozumiałam dziecko albo że ona tylko chciała ją uspokoić, bo płacz przeszkadzał innym dzieciom w zabawie. Czy naprawdę spokój w grupie jest wart traumy jednego dziecka? Gdzie podziała się empatia, której tak bardzo uczymy nasze dzieci? Dla mnie to nie jest tylko jedno zdanie. To jest dowód na całkowite niezrozumienie potrzeb rozwojowych dziecka. Maluch, który płacze w przedszkolu, nie robi tego na złość. On tęskni, czuje się niepewnie, potrzebuje przytulenia i zapewnienia, że mama wróci. Straszenie go porzuceniem to pójście na łatwiznę − dziecko przestaje płakać nie dlatego, że poczuło się lepiej, ale dlatego, że jest sparaliżowane strachem. To cisza okupiona ogromnym kosztem emocjonalnym. Walka o poczucie bezpieczeństwa własnego dziecka Nie zostawię tej sprawy. Nie mogę udawać, że nic się nie stało, bo widzę, jak Amelka zmieniła się w ciągu tego jednego dnia. Zaczęła moczyć się przez sen, budzi się z krzykiem i sprawdza, czy na pewno jestem w pokoju. Moje zaufanie do tej placówki zostało zniszczone doszczętnie. Zastanawiam się nad przeniesieniem córki do innego przedszkola, choć wiem, że kolejna zmiana to dla niej dodatkowy stres. Ale czy mogę zostawić ją tam, gdzie miłość matki jest używana jako straszak? Piszę ten list, aby ostrzec inne mamy. Słuchajcie swoich dzieci, wierzcie w to, co Wam mówią. Czasem pod maską profesjonalnej opieki kryją się metody z poprzedniej epoki. Nasze dzieci mają prawo do płaczu, mają prawo do tęsknoty i przede wszystkim mają prawo do pewności, że mama zawsze po nie wróci, bez względu na wszystko. Nie pozwólmy nikomu niszczyć tej najpiękniejszej więzi, jaką mamy ze swoimi pociechami. Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podejrzała przedszkolanki na placu zabaw. Matka: „Nie mogę się pozbierać po tym, co zobaczyłam”
„Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
Napisała do nas Kamila, mama 5-latka. Jej mail dotyczy tematu, który porusza wielu rodziców: godzin otwarcia przedszkoli. Kamila nie przebiera w słowach, co nie spodoba się nauczycielom przedszkolnym. Przeczytajcie, co takiego napisała.
Mam wrażenie, że system działa przeciwko rodzicom, którzy naprawdę chcą pracować. Każdego ranka walczę z czasem, a przedszkole, zamiast pomagać – tylko dowala mi problemów. I ile można to jeszcze znosić? Jak długo mam być cicho? Nie jestem szczęściarą z korpo Jestem mamą 5-latka i pracuję na etacie. Nie mam luksusu przychodzenia na 9, wypicia kawki i odliczania do lunchu. Mój dzień zaczyna się wcześnie, bo dojazd do pracy zajmuje mi prawie godzinę. To oznacza jedno – muszę zostawić dziecko w przedszkolu jak najwcześniej. Tymczasem placówka, do której chodzi mój syn, otwiera się dopiero o 7:00. Niby tylko pół godziny różnicy, ale w praktyce to dla mnie przepaść. Każdego dnia stoję pod drzwiami z innymi rodzicami i patrzę na zegarek, wiedząc, że już jestem spóźniona, zanim jeszcze zdążę wejść do środka. Dlaczego przedszkola nie mogą być otwarte od 6:30? A może nawet od 6? Wiele osób zaczyna pracę o 7:00 albo nawet wcześniej. Czy naprawdę nikt o nas nie pomyślał? Panie muszą mieć wygodnie, a rodzice niech sobie radzą Najbardziej irytuje mnie podejście personelu. Kiedy zwróciłam ostatnio ciociom uwagę, że wcześniejsze otwarcie bardzo by pomogło, usłyszałam, że „takie są godziny pracy” i że „nie ma możliwości zmian”. Zero elastyczności, zero zrozumienia, a ja mam problem. Mam wrażenie, że wszystko jest ustawione pod wygodę pracowników, a nie rodziców. Bo przecież łatwiej przyjść na 7:00 niż na 6:30, prawda? Tylko że to my później tłumaczymy się w pracy, my tracimy premie, my świecimy oczami przed szefem. Jak długo mamy robić ze swoich dzieci wymówki? Potem się dziwimy, że pracodawcy nie chcą zatrudniać kobiet... Nie każdy ma babcię pod ręką ani możliwość pracy zdalnej. Ja nie mam. I naprawdę nie uważam, że to mój problem, tylko systemowy. To przedszkole ma pomagać, a nie utrudniać Zawsze myślałam, że przedszkole jest po to, żeby wspierać rodziców i dzieci. Tymczasem coraz częściej mam wrażenie, że to ja muszę dostosować całe swoje życie do zasad, które ktoś ustalił zza biurka. Nie oczekuję cudów. Nie proszę o opiekę w środku nocy. Chodzi o pół godziny – trzydzieści minut, które dla mnie robią ogromną różnicę. Dzięki nim mogłabym normalnie funkcjonować, bez stresu i codziennego biegu. Mój syn też na tym by zyskał, jestem przekonana. Naprawdę trudno mi zrozumieć, dlaczego nikt nie chce nawet podjąć dyskusji na ten temat. Czy rodzice pracujący są naprawdę tak mało ważni dla systemu? Myślicie, że 800 plus załatwia sprawę i mamy być cicho? Komentarz redakcji Trudno nie współczuć rodzicom, którzy zmagają się z napiętym grafikiem. Warto jednak pamiętać, że godziny pracy przedszkoli wynikają z organizacji placówki, przepisów oraz dostępności kadry. Wydłużenie czasu pracy oznacza konieczność zapewnienia dodatkowych nauczycieli, przestrzegania norm czasu pracy i realnych kosztów, które ktoś musi pokryć. Pisanie o „lenistwie” personelu wydaje się niesprawiedliwe i zwyczajnie, po ludzku, krzywdzące dla nauczycielek. Być może, zamiast obwiniać nauczycieli, warto skierować pytanie do samorządów: jak lepiej dopasować opiekę przedszkolną do realiów pracy współczesnych rodziców? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
Podejrzała przedszkolanki na placu zabaw. Matka: „Siedzą tylko w telefonach. Za to płacę 3 tys. miesięcznie?”
Myślałam, że za trzy tysiące złotych miesięcznie kupuję mojemu dziecku bezpieczeństwo i pełną uwagę, ale to, co zobaczyłam przez szpary w płocie, odebrało mi mowę.
Droga Redakcjo! Wciąż się trzęsę z emocji i nie wiem, czy to ja jestem przewrażliwiona, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mój syn, trzyletni Igorek, od września chodzi do jednego z droższych prywatnych przedszkoli w naszym mieście. Wybraliśmy je z mężem starannie: ekologiczne posiłki, język angielski, małe grupy i rzekomo indywidualne podejście. Miesięcznie kosztuje nas to, razem z wyżywieniem i zajęciami dodatkowymi, niecałe trzy tysiące złotych. To połowa mojej pensji, ale uznaliśmy, że na dziecku nie będziemy oszczędzać. Chcieliśmy mieć pewność, że Igorek jest pod najlepszą możliwą opieką, kiedy my pracujemy. Dzisiaj ta pewność pękła jak bańka mydlana. Szokująca prawda za zamkniętą bramą przedszkola Coś mnie tknęło, żeby dzisiaj podjechać pod przedszkole wcześniej. Miałam wolne przedpołudnie i pomyślałam, że zobaczę, jak mój synek radzi sobie na placu zabaw. Nie chciałam wchodzić do środka i robić zamieszania, więc zaparkowałam przecznicę dalej i podeszłam pod ogrodzenie placówki od strony parku. Dzieci właśnie wyszły na dwór. Słonko świeciło, maluchy biegały, krzyczały − normalny widok. Ale to, co robiły panie przedszkolanki, normalne już nie było. Na placu były dwie grupy, czyli cztery opiekunki. Wszystkie, bez wyjątku, usiadły na jednej ławce w cieniu. Myślicie, że rozmawiały ze sobą o dzieciach? Albo chociaż patrzyły, czy nikt nie spada ze zjeżdżalni? Skądże! Każda z nich, jak na komendę, wyciągnęła telefon. Przez półtorej godziny − bo tyle tam stałam z zegarkiem w ręku − one dosłownie wrosły w te ekrany. Co chwilę któraś wybuchała śmiechem, pokazywała coś koleżance na wyświetlaczu, a dzieci w tym czasie robiły, co chciały. To nie była chwila, to był standard ich pracy. Za co płacą rodzice w prywatnych placówkach? W pewnym momencie mała dziewczynka, może z grupy Igorka, przewróciła się i zaczęła głośno płakać. Pani, która siedziała najbliżej, nawet nie drgnęła przez pierwsze kilkanaście sekund. Dopiero gdy inne dziecko do niej podbiegło i zaczęło szarpać ją za rękaw, łaskawie odłożyła telefon, westchnęła z wyraźnym poirytowaniem i podeszła do płaczącego malucha. Otrzepała jej kolanka od niechcenia i... wróciła do scrollowania Facebooka czy innego TikToka. Czułam, jak rośnie we mnie agresja. Za co ja płacę te trzy tysiące? Za to, żeby panie miały darmowe Wi-Fi i czas na plotki w sieci? Przecież to jest przedszkole prywatne, tu standardy powinny być najwyższe! Gdybym ja w swojej pracy, siedząc w biurze, przez półtorej godziny gapiła się w telefon, zamiast wykonywać obowiązki, wyleciałabym z hukiem tego samego dnia. A tutaj mówimy o żywych istotach, o małych dzieciach, które nie mają instynktu samozachowawczego. Wystarczy sekunda, żeby któryś maluch spróbował przejść górą przez płot albo wsadził palec tam, gdzie nie trzeba. Te kobiety miały to kompletnie gdzieś. Telefony w przedszkolu to plaga naszych czasów Zastanawiam się teraz, co mam zrobić. Czy iść do pani dyrektor i zrobić awanturę? Przecież zaraz uznają mnie za roszczeniową matkę, która się czepia. Ale czy to jest czepianie się? W ofercie przedszkola czytałam o stymulowaniu rozwoju poprzez zabawę na świeżym powietrzu. Gdzie tu jest stymulacja, skoro pani nawet nie nawiązuje kontaktu wzrokowego z dzieckiem? One są tam tylko ciałem, a duchem siedzą w wirtualnym świecie. Najbardziej boli mnie to, że Igorek po powrocie do domu zawsze mówi, że panie są miłe. Oczywiście, że są miłe, bo na wszystko mu pozwalają, skoro i tak go nie widzą! Nie po to rezygnuję z wielu rzeczy, żeby opłacić to drogie przedszkole, by moje dziecko było traktowane jak mebel, który trzeba tylko przewietrzyć na dworze. Czuję się oszukana i okradziona z poczucia bezpieczeństwa. Czy naprawdę w dzisiejszych czasach nie da się wytrzymać kilku godzin bez telefonu, zwłaszcza gdy odpowiada się za życie innych? Mam ochotę zabrać syna z tej placówki jeszcze dzisiaj, ale boję się, że wszędzie jest tak samo − kolorowe ściany, drogie czesne i opiekunki, które widzą świat tylko przez szklany ekran. Magda, mama Igora Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
„Do wygodnickich rodziców, którzy odbierają dzieci z przedszkola o 17: nie wstyd wam, że one tam płaczą?"
Piszę do Was, bo serce mi pęka, gdy codziennie o trzynastej widzę te same, smutne oczy dzieci czekających na rodziców. Nie rozumiem, jak można świadomie skazywać własne dziecko na dziesięć godzin w hałasie i obcych rękach, kiedy w domu czeka spokój i miłość.
Nazywam się Anna i jestem mamą czteroletniego Antosia. Piszę ten list pod wpływem impulsu, a właściwie pod wpływem ścisku w gardle, który towarzyszy mi każdego dnia, gdy parkuję pod przedszkolem mojego syna. Jest godzina 13:00, czas zaraz po obiadku. Mój synek wybiega do mnie z uśmiechem, szczęśliwy, że teraz mamy czas dla siebie. Ale obok niego widzę inne dzieci. Widzę Zuzię, widzę Krzysia, widzę małą Majeczkę. One nie wychodzą. One zostają. Zostają na kolejne cztery, czasem pięć godzin. I to o nich, a raczej o ich rodzicach, chcę dziś napisać kilka gorzkich słów. Przedszkole to nie przechowalnia na cały dzień Zastanawiam się często, po co niektórzy ludzie decydują się na dzieci. Czy po to, żeby odfajkować rolę rodzica rano przy śniadaniu, a potem odebrać wieczorem zmęczone, przebodźcowane i zapłakane dziecko, które marzy tylko o kąpieli i spaniu? Ja nie po to mam dziecko, żeby podrzucać je na przechowanie do placówki na cały dzień. Dla mnie bycie mamą to obecność. Kiedy planowałam macierzyństwo, wiedziałam, że to ja chcę wychowywać Antosia, a nie panie przedszkolanki, choćby były najmilsze na świecie. Wielu z Was powie pewnie: „Aniu, musimy pracować”. Ale czy na pewno? Czy to zawsze jest kwestia przetrwania, czy może po prostu wygody i chęci odpoczynku od własnego dziecka? Kiedy z Antosiem wracamy z placu zabaw i mijamy przedszkole koło 18, widzę te mamy, które odbierają pociechy z idealnym makijażem, po kawie z koleżanką albo po spokojnych zakupach. W tym czasie ich dzieci snują się po opustoszałej sali, co chwilę pytając panią: „Czy moja mama już idzie?”. Czy Wam, drodzy rodzice, naprawdę nie jest wstyd? Jak możecie spokojnie siedzieć w biurze czy w kawiarni, wiedząc, że Wasz skarb jest ostatnim dzieckiem w grupie? Samotność za zamkniętymi drzwiami placówki Dziecko do godziny 13:00 ma za sobą mnóstwo atrakcji − zajęcia, zabawę, posiłki. To jest czas intensywnej pracy dla małego mózgu. Po obiedzie następuje kryzys. Każdy psycholog powie, że maluch potrzebuje wtedy wyciszenia i bliskości rodzica. Tymczasem w przedszkolach zaczyna się świetlica. Grupy są łączone, dzieci są zmęczone, zaczynają się kłótnie, płacz i apatia. To nie jest czas rozwoju, to jest czas przetrwania. Mój Antoś o 13:30 jest już w swoim pokoju, odpoczywamy, czytamy książeczki, idziemy na spacer. On widzi świat, nie tylko cztery ściany sali przedszkolnej. Kiedy patrzę na dzieci odbierane o 17, widzę w nich rezygnację. One już nawet nie płaczą głośno, one płaczą cicho, w środku. Są szare na twarzach, osowiałe. Czy ta dodatkowa godzina w pracy albo spokojne sprzątanie domu w samotności są naprawdę warte tego smutku w oczach dziecka? Przecież te lata już nie wrócą. One nie będą wiecznie małe i nie będą wiecznie tak bardzo nas potrzebować. Teraz jesteśmy dla nich całym światem, a my ten świat ograniczamy im do przedszkolnego dywanu. Wygodnictwo rodziców kosztem emocji dziecka Najbardziej boli mnie to, że żyjemy w kulturze, która promuje wolność rodzica kosztem dziecka. Mówi się nam, że musimy się realizować, że mamy prawo do odpoczynku. Tak, mamy, ale nie kosztem emocjonalnego bezpieczeństwa naszych dzieci! Odbieranie dziecka późnym popołudniem stało się normą, nad którą nikt się nie zastanawia. A ja się zastanawiam i serce mi pęka. Widzę te maluchy, które stoją przy oknie i wypatrują znajomego samochodu. Każdy dźwięk otwieranych drzwi to dla nich iskierka nadziei, która gaśnie, gdy do sali wchodzi inna mama, po inne dziecko. Apeluję do Was, rodzice. Spróbujcie choć raz spojrzeć na to oczami Waszego dziecka. Ono nie rozumie, że macie deadline, że chcecie zrobić trening albo że po prostu potrzebujecie chwili dla siebie. Ono czuje się zostawione. Nie kupicie ich miłości nowymi zabawkami, które sfinansujecie z nadgodzin. One potrzebują Waszego czasu teraz, a nie w biegu między kolacją a spaniem. Przedszkole to pomoc, a nie zastępczy dom. Nie róbcie z niego hotelu dla swoich dzieci, bo ta rozłąka rzuci cień na całą Waszą relację w przyszłości. Czy naprawdę warto tak ryzykować dla odrobiny własnej wygody? Anna, mama Antosia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podjechała pod przedszkole o 18 i usłyszała 2 słowa. „Przedszkolanka nie miała prawa tak mnie obrażać”