„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zgłaszać swoje potrzeby, a ona ma pod opieką piętnaścioro innych maluchów i nie zamierza co chwilę sprawdzać każdego. To jest bzdura i unikanie odpowiedzialności za zdrowie małego człowieka, który nie potrafi jeszcze sam zmienić sobie ubrania ani zawalczyć o swoje prawa. Trzylatek zaangażowany w zabawę często zapomina o całym świecie lub po prostu wstydzi się podejść do surowej pani i powiedzieć o swoim problemie. Zadaniem pedagoga jest posiadanie czujności i empatii, by sprawdzić stan czystości dziecka przed wyjściem na plac zabaw czy przed powrotem rodziców. Nie zamierzam milczeć Dzisiaj rano złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec personelu. Natrafiłam jednak na mur − dyrektorka próbowała bagatelizować problem, twierdząc, że odparzenia u maluchów o tej porze roku to normalna sprawa. Ja jednak nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył zdrowie mojego dziecka w imię świętego spokoju przedszkolanek. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje największe skarby do placówek: stawiajcie twarde warunki. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by traktowano nasze dzieci jak przedmioty, które mają tylko grzecznie siedzieć i nie generować pracy personelowi. Mamy pełne prawo wymagać absolutnej czystości, za którą płacimy ciężko zarobionymi pieniędzmi. Pola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie, że od dzieci wymaga się za dużo i za wcześnie. Kiedyś nikogo nie dziwiło, że maluch rozwija się we własnym tempie. Dzisiaj wszyscy oczekują, że trzylatek będzie samodzielny niemal pod każdym względem. Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka. Jeśli zdarzają mu się wypadki, to potrzebuje wsparcia, a nie oceniania. Nadal uważam, że personel przedszkola powinien pomagać w takich sytuacjach, zamiast umywać ręce i tłumaczyć się procedurami. Komentarz redakcji Temat samodzielności przedszkolaków regularnie budzi emocje. Warto jednak pamiętać, że polskie przepisy nie nakładają na nauczycieli przedszkola obowiązku przewijania zdrowych, kilkuletnich dzieci. Od dziecka przyjmowanego do przedszkola oczekuje się podstawowej samodzielności w zakresie czynności higienicznych, choć oczywiście personel powinien reagować w sytuacjach losowych i zapewniać dziecku bezpieczeństwo oraz godne traktowanie. Trudno nie współczuć dziecku, które zmaga się z problemem moczenia się. Jednocześnie warto zastanowić się, czy utrwalanie korzystania z pieluszki u zdrowego czterolatka rzeczywiście służy jego rozwojowi. Specjaliści podkreślają, że przedłużające się pieluchowanie może utrudniać naukę samodzielności i obniżać motywację do opanowania ważnych umiejętności. Każdemu dziecku należy się szacunek i wsparcie. Jeśli jednak nie występują zaburzenia rozwojowe, problemy zdrowotne lub inne szczególne okoliczności, odpowiedzialność za proces odpieluchowania spoczywa przede wszystkim na rodzicach. Trudno oczekiwać, by nauczycielki opiekujące się jednocześnie kilkunastoma lub kilkudziesięcioma dziećmi przejmowały obowiązki, które powinny zostać wypracowane wcześniej w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
Kilkoro rodziców wyszło z inicjatywą, aby z okazji zakończenia roku szkolnego podziękować paniom wychowawczyniom oraz paniom pomagającym w sali w sposób, który moim zdaniem przekracza wszelkie granice zdrowego rozsądku i przyzwoitości.
Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka godzin temu opuściłam oficjalną grupę rodziców na jednym z popularnych komunikatorów, a moje serce wciąż bije jak szalone z powodu potężnych emocji. Czerwiec dopiero się rozpoczął, a w grupie przedszkolnej mojej czteroletniej córki, zamiast radosnego odliczania dni do wakacji, wybuchła prawdziwa, bezwzględna walka o pieniądze. Zaproponowano zrzutkę po sto pięćdziesiąt złotych od każdego dziecka, co przy dużej grupie daje ogromną kwotę, za którą rodzice planują kupić luksusowe vouchery do drogiego salonu SPA, markową biżuterię oraz gigantyczne kosze z delikatesami. Kiedy odważyłam się napisać na forum, że to ogromna przesada i ja w tym roku nie dam ani grosza na tak wystawne podarki, wyleciała na mnie taka fala hejtu, jadu i oskarżeń o skąpstwo, że do teraz nie mogę powstrzymać łez rozczarowania. Luksusowe prezenty dla cioć w przedszkolu. To przesada! Moje stanowcze „nie” wywołało potężną lawinę komentarzy ze strony innych matek, które natychmiast zaczęły licytować się, jak ciężką pracę wykonują panie nauczycielki i jak bardzo musimy im to zrekompensować. Ja doskonale rozumiem, że praca z grupą maluchów jest wymagająca, wycieńczająca i szczerze szanuję trud każdej z tych kobiet, bo sama widzę, jak moja córka chętnie biega rano do sali. Uważam jednak, że za tę pracę panie otrzymują co miesiąc normalną pensję, a pożegnalny prezent powinien być miłym, symbolicznym gestem, a nie próbą fundowania komuś luksusowych wakacji czy drogich zabiegów medycyny estetycznej. Sto pięćdziesiąt złotych z perspektywy jednej rodziny może nie wydawać się kwotą astronomiczną, ale w czerwcu, kiedy muszę opłacić wyjazdy wakacyjne, kupić letnie buty dla dziecka i spiąć domowy budżet, taki wydatek jest dla mnie ogromnym obciążeniem. Najbardziej przeraża mnie jednak fakt, jak bardzo rodzice zatracili poczucie rzeczywistości i jak wielką presję psychiczną wywierają na rodzicach, którzy myślą inaczej lub po prostu nie mają wolnych środków finansowych. Na grupie zaczęły pojawiać się komentarze, że jeśli ktoś nie wpłaci, to jego dziecko zostanie pominięte na pamiątkowej kartce z podpisami, a panie dowiedzą się, kto pożałował grosza na ich podziękowanie. To jest zwyczajny, obrzydliwy szantaż emocjonalny, który stawia nas, rodziców, w roli podwładnych zmuszanych do składania haraczu w imię świętego spokoju i dobrego traktowania naszych dzieci w kolejnym roku szkolnym. Prezenty dla nauczycielek przedszkola a granice przyzwoitości Zastanawiam się, kiedy zgubiliśmy sens tego pięknego czerwcowego święta i zamieniliśmy je w bezwzględny konkurs na to, które przedszkole zorganizuje droższy i bardziej spektakularny prezent. Czy pani naprawdę poczuje się bardziej doceniona, gdy dostanie wisiorek z sieciowego sklepu jubilerskiego, na który zrzuciło się trzydzieści zwaśnionych ze sobą rodzin? Moim zdaniem takie luksusowe podarki wprowadzają jedynie potężny dyskomfort i stawiają same nauczycielki w niezręcznej sytuacji. Dla mnie symbolem wdzięczności i prawdziwego pożegnania od serca zawsze był bukiet kwiatów zerwanych w ogródku, piękna laurka przygotowana samodzielnie przez dziecko czy parę ciepłych słów zapisanych na pamiątkowym dyplomie. Moja córka przez tydzień mogłaby rysować dla swojej pani obrazek, wkładając w to całe swoje zaangażowanie i miłość, i to byłby autentyczny prezent, który pedagog schowa do szuflady na długie lata. Niestety, współczesne ambitne matki wolą po prostu wyciągnąć portfel, rzucić grubą gotówką i pokazać, jak bardzo są wielkoduszne, całkowicie zapominając o tym, że w tym wszystkim powinno liczyć się przede wszystkim dziecko i jego emocje. Walka rodziców na forum: nie będę brać w tym udziału Odmówiłam wpłaty i nie zamierzam zmienić zdania, nawet jeśli przez resztę czerwca inne mamy będą ostentacyjnie odwracać głowy na mój widok w przedszkolnej szatni. Moje dziecko nie jest gorsze, ja nie jestem wyrodną matką, a moje pieniądze należą do mnie i mam pełne prawo decydować, na co zostaną przeznaczone w tym trudnym finansowo okresie. Poszłam w tej sprawie bezpośrednio do dyrekcji przedszkola, informując o praktykach i zastraszaniu, jakie mają miejsce na prywatnych komunikatorach rodziców, ponieważ uważam, że władze placówki powinny odgórnie zakazać organizowania tak kosztownych zbiórek. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, przeżywają ten sam koszmar na klasowych forach: nie bójcie się mówić „nie” i brońcie swoich domowych budżetów przed chorymi ambicjami innych. Przestańmy dawać przyzwolenie na czerwcowe szaleństwo zakupowe, które zamiast łączyć, tylko nas dzieli. Prawdziwego szacunku i wdzięczności za wychowanie naszych maluchów nie da się przeliczyć na bony podarunkowe, a godność i asertywność rodzica są o wiele ważniejsze niż poklask grupy. Mirka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
Piszę do Państwa zapłakana, siedząc na podłodze w pokoju mojego pięcioletniego synka, który wreszcie zasnął po dwóch godzinach szlochu i tulenia się do mojej piersi. Wybaczcie mi, jeśli ten tekst będzie chaotyczny, ale emocje aż ze mnie parują i po prostu muszę wyrzucić z siebie ten potworny żal, jaki noszę w sercu od dzisiejszego poranka.
Zbliża się koniec roku w przedszkolu i z tej okazji grupa mojego Gucia od ponad miesiąca przygotowywała uroczyste przedstawienie dla rodziców, na które wszyscy czekaliśmy z ogromnymi wypiekami na twarzach. Mój synek codziennie w domu ćwiczył piosenki, dumnie maszerował po dywanie i opowiadał, że będzie tańczył w pierwszej parze specjalny, uroczysty taniec. Niestety, dzisiaj rano podczas przyprowadzania go do grupy przeżyłam najgorsze upokorzenie w moim całym dotychczasowym macierzyństwie, gdy nauczycielka z zimnym uśmiechem oznajmiła mi na korytarzu, że Gucio jednak nie weźmie udziału w głównej części artystycznej. Kobieta bez jakichkolwiek skrupułów powiedziała mi prosto w oczy, że odebrała mojemu dziecku rolę, bo syn nie nadążał za innymi i po prostu psuł cały układ taneczny, na który tak bardzo liczyła dyrekcja placówki. Przygotowania do akademii przedszkolnej i nagły wyrok nauczycielki Gucio nie jest dzieckiem, które uczy się wszystkiego w mgnieniu oka − potrzebuje trochę więcej czasu, skupienia i cierpliwości, by zapamiętać sekwencję kroków czy skomplikowane ruchy rąk. Ma lekkie problemy z koordynacją ruchową, o czym wychowawczyni doskonale wiedziała od samego początku roku, bo wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym podczas indywidualnych konsultacji. Mimo to synek przez tygodnie wkładał całe swoje małe serduszko w te próby, był dumny, że jest częścią zespołu i czuł się ważny. Nauczycielka uznała jednak, że perfekcyjny, idealnie zsynchronizowany szoł pod publiczkę i zachwyty dyrekcji są ważniejsze niż psychika małego, bezbronnego człowieka. Zamiast pomóc mu, poświęcić te dodatkowe trzy minuty albo po prostu pozwolić mu tańczyć z tyłu, gdzie jego drobne pomyłki nikomu by nie przeszkadzały, pani wybrała najprostsze i najbardziej bezduszne rozwiązanie. Odstawiła mojego syna na boczny tor, zostawiając mu jedynie rolę biernego widza, który ma klaskać swoim zdolniejszym kolegom. To jest dla mnie absolutna definicja pedagogicznej porażki i sytuacja, która bezlitośnie obnaża, jak bardzo polski system opieki przedszkolnej potrafi być okrutny dla dzieci odbiegających od idealnego szablonu. Emocje dziecka po odrzuceniu przez rówieśników i kadrę Najgorszy moment nastąpił po powrocie do domu, gdy mój mały, dotąd radosny chłopiec usiadł w przedpokoju i ze łzami w oczach zapytał mnie, dlaczego on jest gorszy od innych dzieci i dlaczego pani nie chce, żeby tańczył na scenie. Serce pękło mi na milion kawałków, bo nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć takiemu maluchowi, by nie zniszczyć w nim resztek poczucia własnej wartości. Jak mam wytłumaczyć pięciolatkowi, że dorosła osoba, która miała być jego przewodnikiem i wsparciem, oceniła go przez pryzmat jednej pomyłki w tańcu i skazała na publiczne wykluczenie? Gucio czuje się teraz potwornie zawstydzony, nie chce jutro iść do przedszkola, a na sam dźwięk piosenki z przedstawienia zaczyna panicznie szlochać i chować się pod kołdrę. Ta bezmyślna decyzja jednej sfrustrowanej nauczycielki zdemolowała psychiczną pewność siebie mojego dziecka, którą budowałam w nim przez lata z tak ogromnym trudem. Wychowanie przedszkolne powinno opierać się na włączaniu każdego malucha do wspólnej zabawy, na budowaniu empatii i integracji, tymczasem w naszej placówce zrobiono dziecku potworną krzywdę w imię idealnego wizerunku na czerwcowym apelu. Brak empatii w przedszkolu i protest matki Oczywiście nie zostawiłam tej sprawy bez reakcji i natychmiast zażądałam oficjalnego spotkania z dyrektorką przedszkola oraz samą wychowawczynią, która dopuściła się tego skandalicznego zachowania. Niestety, na miejscu zderzyłam się z potężnym murem niezrozumienia, obojętności i klasycznego bagatelizowania problemu. Usłyszałam, że przesadzam, a pani nauczycielka musiała podjąć taką decyzję, ponieważ czas goni, a inne dzieci denerwowały się, gdy Gustaw mylił kierunki w trakcie tańca. Żadna z tych dorosłych, wykształconych kobiet nie dostrzegła dramatu małego chłopca, który został upokorzony na oczach całej swojej grupy. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu wykrzyczeć swój bunt i zapytać inne mamy: czy my naprawdę zgadzamy się na to, by w przedszkolach tworzyć wyścig szczurów już dla kilkulatków? Przestańmy robić z czerwcowych przedstawień idealne pokazy dla poklasku dorosłych, w których nie ma miejsca na naturalne potknięcia małych dzieci. Błagam Was, drodzy rodzice i nauczyciele, patrzcie przede wszystkim na serce malucha, a nie na to, czy idealnie prosto stawia kroki w rytm muzyki, bo te małe rany w psychice zostają z dziećmi na całe życie. Z poważaniem, Malwina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Problem spóźniających się rodziców to zmora wielu publicznych i prywatnych placówek opiekuńczych w całym kraju. Przeczytaj niezwykle poruszający list doświadczonej nauczycielki, która po kolejnym piątkowym wieczorze spędzonym w pustej sali z zapłakanym dzieckiem postanowiła głośno powiedzieć to, o czym milczy całe środowisko oświatowe.
Piszę do Państwa w piątek wieczorem, zaledwie godzinę po tym, jak wreszcie udało mi się zamknąć drzwi mojej grupy i wyjść do domu. Zamiast cieszyć się weekendem i odpoczywać po ciężkim tygodniu pracy z dwudziestką pięciolatków, siedzę w kuchni i trzęsą mi się ręce z emocji oraz totalnego poczucia niesprawiedliwości. Jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego od prawie dziesięciu lat, kocham te dzieciaki nad życie i oddaję im całe swoje serce, ale dzisiaj pękła we mnie pewna granica. Kolejny raz w tym miesiącu jedna z matek spóźniła się po swoje dziecko ponad czterdzieści minut, nie racząc nawet zadzwonić, napisać SMS-a czy przeprosić, gdy weszła wreszcie do szatni. Muszę to wreszcie napisać głośno, bo całe nasze środowisko ma już tego serdecznie dość: rodzice robią z nas darmowe nianie i kompletnie nie szanują naszego życia prywatnego. Odbieranie dzieci z przedszkola po godzinach jako smutna norma Nasza placówka jest otwarta od godziny siódmej rano do siedemnastej i te zasady są jasno określone w regulaminie, który każdy rodzic podpisuje na początku września. Niestety, dla wielu osób te godziny są jedynie luźną sugestią. Dzisiejsza sytuacja przerosła jednak wszystko − wybiła godzina siedemnasta, całe przedszkole opustoszało, w budynku zostałam tylko ja, pan woźny i mały Jurek, który kurczowo trzymał się mojej spódnicy i co chwilę pytał, czy mama o nim zapomniała. Wykonałam trzy telefony do matki, ale żaden nie został odebrany, a w mojej głowie narastał potworny stres, bo zgodnie z procedurami po pewnym czasie powinnam zawiadomić policję i sąd rodzinny. Kiedy kobieta w końcu raczyła się pojawić, z rozbrajającym uśmiechem rzuciła na wejściu, że były potworne korki na mieście, a potem jeszcze musiała zrobić szybkie zakupy na weekend, bo lodówka była pusta. Ani słowa przepraszam w stronę zmęczonego dziecka, ani jednego ciepłego słowa do mnie za to, że siedziałam z jej synem po godzinach mojej pracy. To jest właśnie ten porażający brak empatii i roszczeniowość, z którą spotykamy się w przedszkolach niemal codziennie. Wielu rodziców wychodzi z założenia, że skoro płacą podatki albo czesne, to nauczyciel ma obowiązek siedzieć z ich dzieckiem tak długo, jak im się żywnie podoba, bez względu na zegarek. Praca w przedszkolu i dramat zapomnianych dzieci Najgorsze w tym wszystkim nie są nawet moje zmarnowane minuty, ale potworne koszty emocjonalne, jakie ponoszą te niewinne maluchy. Rodzice nie widzą, co dzieje się w sercu dziecka, które jako jedyne zostaje w sali, gdy wszystkie inne dzieci poszły już do domów. Jurek płakał, biegał do okna przy każdym dźwięku samochodu na parkingu i z minuty na minutę stawał się coraz bardziej wycofany. Próbowałam go zagadywać, czytać bajki i udawać, że wszystko jest w porządku, ale pięciolatek doskonale wyczuwa nerwową atmosferę i wie, że coś jest nie tak. To potworna krzywda, jaką dorośli wyrządzają własnym dzieciom przez swoją złą organizację czasu lub zwyczajne lekceważenie obowiązków. Te dzieci czują się po prostu porzucone i niepotrzebne, a my musimy potem łatać te małe, zranione serduszka i wycierać łzy. Co mam powiedzieć takiemu maluchowi, gdy pyta mnie, dlaczego mamusia woli stać w kolejce w markecie, zamiast przytulić go po całym dniu rozłąki? To potworny widok, który zostaje w mojej pamięci na bardzo długo. Szacunek do czasu pracy nauczyciela przedszkola Chciałabym, żeby rodzice wreszcie zrozumieli, że my też jesteśmy ludźmi, mamy swoje domy, swoje dzieci czekające w innych placówkach oraz swoje prywatne plany i obowiązki. Moje nadgodziny spędzone w sali z nieodebranym dzieckiem nie są w żaden sposób rejestrowane ani opłacane − robię to z czystej odpowiedzialności za zdrowie i życie malucha, bo przecież nie zostawię go samego na ulicy. Apeluję do Państwa za pośrednictwem tego listu o nagłośnienie tego problemu, bo skala zjawiska jest porażająca i niszczy nas od środka jako grupę zawodową. Przestańcie traktować przedszkole jak całodobową przechowalnię, a wychowawczynie jak darmowe nianie, które nie mają własnego życia poza murami placówki. Szanujmy się nawzajem, szanujmy swój czas i przede wszystkim dbajmy o emocje naszych dzieci, dla których każda minuta spóźnienia rodzica to wieczność pełna strachu i niepewności. Ola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Dla jednych rodziców to świetna przygoda, dla innych prawdziwy test nerwów. Kiedy 5-letni syn naszej czytelniczki po raz pierwszy został na noc w przedszkolu, mama spodziewała się łez i kryzysu. Rano okazało się jednak, że znacznie gorzej rozstanie przeżywała ona sama.
Do redakcji napisała pani Karolina, mama 5-letniego Jasia. Kobieta postanowiła podzielić się swoimi emocjami po pierwszej nocowance syna w przedszkolu. „Byłam pewna, że w nocy zadzwoni telefon” Kiedy nasze przedszkole ogłosiło nocowankę dla starszaków, pierwszą reakcją mojego syna był zachwyt. Skakał po domu i już planował, którą piżamę zabierze. A ja? Ja od razu zaczęłam się martwić. Jasio nigdy wcześniej nie spał poza domem. Nigdy. Nawet u dziadków. Zawsze wracał na noc do swojego łóżka, swoich pluszaków i swoich rytuałów. Dlatego, choć uśmiechałam się i kibicowałam jego ekscytacji, w głowie miałam czarne scenariusze. Byłam przekonana, że około 22 dostanę telefon z przedszkola: „Pani Karolino, proszę przyjechać, syn bardzo płacze”. Tak właśnie to sobie wyobrażałam. Pożegnanie było trudniejsze dla mnie Już dzień wcześniej pakowaliśmy rzeczy. Piżamę, szczoteczkę do zębów, śpiwór i ukochaną przytulankę, bez której Jasio nie zaśnie. Dzieci przyszły do przedszkola podekscytowane. Panie przygotowały mnóstwo atrakcji. Wszędzie było słychać śmiechy i rozmowy. Do momentu, kiedy przyszło pożegnanie. Jasio nagle się rozpłakał. Serce mi stanęło. Przytulił się do mnie mocno i przez chwilę pomyślałam, że jednak go zabiorę do domu. Miałam nawet łzy w oczach. Ale wtedy wydarzyło się coś zabawnego. Zobaczył swojego najlepszego kolegę. – Chodź, będziemy budować bazę! – usłyszałam. I tyle. Naprawdę tyle. Mój syn otarł łzy, złapał przytulankę pod pachę i pobiegł się bawić. Nawet się nie obejrzał. A ja jeszcze przez kilka minut stałam pod przedszkolem i zastanawiałam się, czy właśnie nie wydarzyło się coś przełomowego. Rano odebrałam zupełnie innego chłopca Nie spałam najlepiej. Za to telefon milczał całą noc. Rano pojechałam odebrać syna i spodziewałam się zmęczonego, stęsknionego dziecka. Tymczasem wybiegł do mnie szczęśliwy i dumny. Od progu zaczął opowiadać o nocnych zabawach, kolacji, śmiesznych rozmowach z kolegami i o tym, kto pierwszy zasnął. A potem powiedział: – Mamo, kiedy będzie następna nocowanka? Wtedy dotarło do mnie, że ta noc była dla niego czymś więcej niż atrakcją. To był mały krok w stronę samodzielności. I chyba również dla mnie. Bo choć jeszcze dzień wcześniej byłam przekonana, że sobie nie poradzi, okazało się, że to ja musiałam nauczyć się trochę odpuszczać. Nocowanki w przedszkolach stają się coraz popularniejsze Choć jeszcze kilka lat temu nocowanie w przedszkolu było rzadkością, dziś coraz więcej placówek organizuje takie wydarzenia dla starszych grup. Dzieci śpią w dobrze znanym miejscu, pod opieką nauczycieli, uczestniczą w wieczornych zabawach, wspólnej kolacji i porannym śniadaniu. Dla wielu przedszkolaków jest to pierwsza okazja do spędzenia nocy poza domem bez rodziców. Pedagodzy podkreślają, że takie inicjatywy mogą wspierać rozwój samodzielności, budowanie pewności siebie i wzmacnianie relacji z rówieśnikami. Nie każde dziecko jest oczywiście gotowe na taki krok w tym samym wieku, dlatego decyzja o udziale powinna uwzględniać jego temperament i potrzeby emocjonalne. Historia naszej czytelniczki pokazuje jednak coś, o czym wielu rodziców przekonuje się dopiero w takich momentach. Dzieci często są gotowe na więcej, niż nam się wydaje. A pierwsza noc spędzona bez mamy i taty może okazać się nie stresującym doświadczeniem, lecz przygodą, którą będą wspominać przez długie miesiące. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
Ten powrót z przedszkola zapamiętam jako jeden z najgorszych dni w moim macierzyństwie, bo to, jak potraktowano moje dziecko na oficjalnym rozdawaniu upominków z okazji Dnia Dziecka, po prostu rozszarpało mi serce na kawałki.
Mój pięcioletni synek, Kubuś, od tygodni odliczał dni do tego święta, ciesząc się na wspólne gry, balony i obiecane przez panie niespodzianki, które rada rodziców zakupiła dla całej grupy. Kiedy weszłam do szatni, mój radosny zazwyczaj chłopak siedział na ławeczce ze spuszczoną główką, kurczowo trzymając w rączkach jaskraworóżowe pudełko, a gdy tylko mnie zobaczył, wtulił się we mnie mocno i wyszeptał słowa, które brzmią mi w uszach do teraz: „Mamusiu, pani mnie pominęła i dała mi zabawkę dla dziewczynek, bo dla chłopców było za mało”. Gdy otworzyłam to pudełko i zobaczyłam ten prezent zastępczy, który miał zatkać buzię mojemu dziecku, po prostu oniemiałam z wściekłości, a chwilę później usiadłam obok niego i rozpłakałam się razem z moim małym synkiem z bezsilności wobec tak rażącej niesprawiedliwości. Upokorzenie małego chłopca na oczach całej grupy Wszystko wyjaśniło się, gdy Kubuś, dławiąc się łzami, opowiedział mi, jak wyglądało wręczanie upominków przez wychowawczynie na środku sali, wśród braw i radości innych dzieci. Wszystkie dziewczynki dostały piękne, zapakowane zestawy, a chłopcy otrzymywali zapowiedziane samochodziki i klocki, na które mój syn patrzył z wypiekami na twarzy. Kiedy przyszła kolej na Kubusia, pani ze stołu wyciągnęła ostatnią rzecz, jaka jej została − wielki, różowy zestaw do robienia bransoletek z koralikami − i z obojętnym uśmiechem wcisnęła go w rączki mojego syna, mówiąc przy wszystkich, że autek było za mało, więc on dostanie to, bo przecież to też fajna zabawka. Moje dziecko stało tam, czerwone ze wstydu, podczas gdy inni chłopcy zaczęli się podśmiewywać, że Kubuś został dziewczynką i będzie teraz nosił różowe ozdoby. Czy te dorosłe, wykształcone kobiety pracujące w edukacji przedszkolnej naprawdę nie mają w sobie ani krztyny wyobraźni i empatii, by zrozumieć, co czuje pięcioletni chłopiec w takim momencie? To nie jest kwestia kaprysu czy tego, że dziecko jest wybredne − to jest jawne wykluczenie i pokazanie maluchowi, że dla niego zabrakło tego, co dostali wszyscy inni, bo ktoś nie potrafił poprawnie policzyć dzieci na liście. Ten prezent zastępczy był dla mojego syna symbolem porażki i odrzucenia, a panie wychowawczynie swoim zachowaniem dały rówieśnikom zielone światło do drwin z mojego dziecka. Bezduszna reakcja personelu przedszkola na łzy dziecka Kiedy natychmiast poszłam do sali, trzymając w ręku to nieszczęsne różowe pudełko, by żądać wyjaśnień od nauczycielki, spotkałam się z murem totalnej obojętności i bagatelizowania całego problemu. Pani zniecierpliwiona moim widokiem stwierdziła, że przesadzam, robię aferę z niczego i powinnam nauczyć syna, że zabawki nie mają płci, a koraliki świetnie rozwijają motorykę małą u każdego dziecka. To jest bezczelna manipulacja i zasłanianie się modnymi hasłami o nowoczesnym wychowaniu, podczas gdy pod spodem kryje się zwyczajne niedbalstwo organizacyjne i lenistwo trójki klasowej oraz personelu! Nikt nie przeprosił mojego syna, nikt nie zapytał, jak on się z tym czuje, ani nie obiecał, że zabawka zostanie wymieniona na taką, o jakiej marzył i jaką dostał każdy jego kolega z grupy. Pani opiekunka odwróciła się na pięcie, rzucając na odchodnym, że powinnam się cieszyć, że dziecko w ogóle cokolwiek dostało. Płacę składki, angażuję się w życie placówki, a moje jedyne dziecko zostaje potraktowane jak zapchajdziura, której można dać resztki ze stołu, byle tylko zgadzały się liczby. Prezent na odczepnego. Moje dziecko czuje się gorsze Najgorsze jest to, że ten incydent całkowicie zniszczył radość mojego syna z chodzenia do przedszkola i zasiał w jego małej głowie potężne poczucie niższości. Kubuś prosi, bym nie zawoziła go jutro do przedszkola, bo koledzy znowu będą się z niego śmiać. Ten jeden moment dorosłej bezmyślności zburzył wszystko, co budowaliśmy przez miesiące − pewność siebie mojego dziecka, jego odwagę w grupie i wiarę w to, że pani w przedszkolu to bezpieczny przewodnik, który chroni przed krzywdą. Apeluję do wszystkich rodziców i nauczycieli − opamiętajcie się i zacznijcie patrzeć na dzieci z uwagą i szacunkiem, na jaki zasługują. Jeśli organizujecie zbiórki i kupujecie prezenty, sprawdzajcie listy sto razy, miejcie w zapasie dwa uniwersalne upominki na wypadek błędu, ale nigdy, przenigdy nie dopuszczajcie do sytuacji, w której jedno dziecko czuje się gorsze i pominięte na oczach całej grupy. Ja tej sprawy tak nie zostawię, będę żądać oficjalnych przeprosin od dyrekcji, bo łzy mojego syna nad tym różowym pudłem to najwyższa cena, jaką przyszło nam zapłacić za brak serca ludzi, którzy mienią się pedagogami. Maja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że choć chcieliby być obecni na każdym ważnym wydarzeniu w przedszkolu, rzeczywistość zawodowa często brutalnie weryfikuje te plany. A gdy przedstawienie odbywa się w środku dnia, wielu rodziców staje przed wyborem: praca czy dziecko?
Czy rodzic naprawdę powinien brać wolne za każdym razem, gdy przedszkole organizuje występ dla dzieci? Przedstawienia w godzinach pracy To nic nowego, że przedszkola organizują uroczystości dla rodziców w środku dnia. Dzień Mamy, Dzień Taty, jasełka, przedstawienia świąteczne czy zakończenie roku odbywają się nie wieczorem, ale najczęściej między 10:00 a 14:00. Dla placówek takie rozwiązanie jest wygodne organizacyjnie. Dzieci są wtedy wypoczęte, nauczyciele pracują w swoich standardowych godzinach, a cały harmonogram dnia pozostaje niezakłócony. Problem w tym, że współczesne rodziny funkcjonują zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Coraz więcej rodziców pracuje na etatach wymagających obecności w biurze, obsługuje klientów lub wykonuje obowiązki, których nie da się po prostu przerwać na dwie godziny. Choć praca zdalna stała się popularniejsza, nadal nie jest dostępna dla wszystkich. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się dyskusje na ten temat. Rodzice pytają, dlaczego placówki zakładają, że mama lub tata mogą bez problemu zwolnić się z pracy w środku dnia. Niektórzy przyznają, że wykorzystują na takie okazje urlop wypoczynkowy, inni proszą przełożonych o wcześniejsze wyjście, a jeszcze inni po prostu nie są w stanie pojawić się na występie. Najtrudniejsze są jednak emocje dzieci. „Patrzyłam na puste krzesło” – Mam dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Przedszkole organizuje praktycznie każde większe wydarzenie około południa. Za pierwszym razem udało mi się wyrwać z pracy, ale później było coraz trudniej. Kiedy nie przyszłam na przedstawienie z okazji Dnia Rodziny, młodszy syn po powrocie do domu zapytał, dlaczego wszyscy mieli mamę albo tatę, a on nie. To było naprawdę przykre – mówi Anna. – Pracuję w sklepie. Nie mam możliwości zamknięcia stanowiska i wyjścia na dwie godziny. Kiedy dostałam informację, że występ odbędzie się o 11:30, wiedziałam, że nie dam rady dotrzeć. Córka była zawiedziona. Wieczorem powiedziała, że podczas występu cały czas patrzyła na krzesło przygotowane dla mnie. Do dziś mam wyrzuty sumienia, choć wiem, że nie miałam wyjścia – opowiada Karolina, mama 5-latki. – Najbardziej irytuje mnie założenie, że rodzice zawsze mogą dostosować się do planów przedszkola. Mój urlop nie jest z gumy. W ciągu roku jest kilka przedstawień, zebrania, konsultacje i różne wydarzenia specjalne. Chciałabym uczestniczyć we wszystkim, ale zwyczajnie nie jestem w stanie. Mam syna w wieku 4 lat i córkę w wieku 9 lat. Gdybym brała wolne za każdym razem, zabrakłoby mi dni urlopowych jeszcze przed wakacjami – przyznaje Marta. Czy można to organizować inaczej? Oczywiście nie ma rozwiązania idealnego. Organizacja wydarzeń popołudniami oznacza dłuższą pracę nauczycieli i konieczność dostosowania całego harmonogramu placówki. Z drugiej strony coraz więcej rodziców uważa, że obecny model nie odpowiada realiom współczesnych rodzin. Niektórzy proponują organizowanie najważniejszych uroczystości późnym popołudniem lub umożliwienie uczestnictwa online. Inni zwracają uwagę, że wystarczyłoby ograniczyć liczbę wydarzeń wymagających obecności rodziców w ciągu roku i skupić się na tych naprawdę wyjątkowych. W całej dyskusji łatwo zgubić najważniejszą perspektywę – dzieci. To one tygodniami ćwiczą wierszyki, piosenki i układy taneczne. To one wypatrują znajomych twarzy na widowni. I to one najczęściej nie rozumieją, dlaczego mama albo tata nie mogli przyjść. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy organizacja przedszkolnych uroczystości rzeczywiście nadąża za rzeczywistością, w której żyją dzisiejsze rodziny? Bo choć nauczyciele i rodzice zwykle mają ten sam cel, czasem wystarczy jedna godzina w kalendarzu, by obie strony znalazły się po przeciwnych stronach barykady. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
„Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
To, co wydarzyło się w naszym przedszkolu, nie mieści mi się w głowie – osoba, której powierzamy to, co mamy najcenniejsze, okazała się kimś bez serca, kto potrafi zniszczyć dziecięcą psychikę w ułamku sekundy.
Moja Julcia to niezwykle wrażliwe, eteryczne dziecko, które w domu otaczamy samą miłością i nigdy, przenigdy nie podnosimy przy niej głosu. Od kilku dni moja córka budzi się w nocy z płaczem, a rano kurczowo trzyma się futryny drzwi, błagając, bym nie oddawała jej tej złej pani. Wszystko zaczęło się od incydentu, o którym Julcia opowiedziała mi, dławiąc się łzami: podobno pani z przedszkola wrzasnęła na nią przy wszystkich dzieciach, bo moja córeczka nie chciała sprzątać klocków w tej samej minucie, co reszta grupy. Moje maleństwo tak się wystraszyło tego huku i agresji, że aż się popłakało, a ta kobieta, zamiast ją przytulić i przeprosić, kazała jej usiąść na krześle i przemyśleć swoje zachowanie. Skandal! Krzyk w przedszkolu to nie jest metoda wychowawcza Nie zgadzam się na nazywanie krzyku „zaprowadzaniem dyscypliny” − dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna stosowana wobec bezbronnej istoty. Julcia ma cztery lata, ona dopiero uczy się świata, a przedszkole powinno być dla niej bezpieczną przystanią, a nie miejscem, gdzie musi drżeć przed humorem sfrustrowanej nauczycielki. Jeśli ta pani nie ma cierpliwości do dzieci, jeśli przeszkadza jej, że dziecko ma swój rytm i czasem potrzebuje minuty więcej na skończenie zabawy, to znaczy, że absolutnie minęła się z powołaniem i nadaje się tylko do zwolnienia. Nie po to płacę wysokie czesne, żeby moje dziecko wracało do domu zestresowane. Krzyk jest dowodem na pedagogiczną bezradność, a nie na autorytet, i żadna kobieta nie ma prawa wylewać swoich frustracji na moją córkę. Dlaczego nauczycielki przedszkola zapominają o empatii? Kiedy poszłam wyjaśnić tę sprawę, spotkałam się z lodowatym murem i próbą zrobienia ze mnie przewrażliwionej mamuśki. Pani przedszkolanka z wyższością stwierdziła, że tylko stanowczo zwróciła uwagę, bo Julcia ignorowała polecenia. Ale ja znam swoje dziecko! Julcia nie ignoruje, ona po prostu głęboko przeżywa to, co robi, i nagłe, agresywne wtargnięcie w jej świat jest dla niej jak fizyczny cios. Ta pani nie ma w sobie ani krztyny empatii, nie rozumie, że każde dziecko jest inne i wymaga indywidualnego podejścia, a nie traktowania jak żołnierza w koszarach. Widziałam w jej oczach to zniecierpliwienie i brak miłości do dzieci − ona tam jest tylko dla etatu, a nasze dzieci są dla niej tylko kolejnymi numerkami na liście. Jak taka osoba może w ogóle pracować w oświacie? Skutki krzyku nauczycielki: trauma u dziecka i strach przed grupą Najgorsze jest to, że cały ten incydent zniszczył zaufanie Julci do dorosłych i do rówieśników. Moja córka, która wcześniej chętnie bawiła się z dziećmi, teraz wycofuje się i boi się odezwać, żeby znowu ktoś na nią nie krzyknął. Ten jeden moment agresji ze strony nauczycielki zburzył wszystko, co budowaliśmy przez lata − poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa mojej córki. Uważam, że dyrekcja powinna natychmiast zareagować, bo krzyk w przedszkolu to wierzchołek góry lodowej − skoro ta pani potrafi tak wrzasnąć przy innych, to co dzieje się, gdy nikt nie patrzy? Nie spocznę, dopóki ta kobieta nie poniesie konsekwencji, bo dzisiaj ofiarą jest moja Julcia, a jutro może być inne, równie wrażliwe dziecko. Aneta K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
„Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja naprawdę się staram. Codziennie uczę się świata, ludzi i swoich emocji. To czasem bardzo męczące. Może wyglądam już na dużą, ale w środku nadal jestem małą dziewczynką, która po całym dniu najbardziej potrzebuje swojej mamy. Dlatego czasem wybucham właśnie przy tobie. Nie dlatego, że kocham cię mniej. Tylko dlatego, że przy tobie czuję się najbezpieczniej. Czytaj także: To 1 słowo uspokaja dziecko w 2 minuty. Powtarzam jak zaklęcie i syn przychodzi się przytulić
Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że dorosły człowiek obok reaguje na jego podstawowe potrzeby. Ten widok uświadomił mi, że pod płaszczykiem nowoczesnego marketingu kryje się zwyczajna znieczulica i brak chęci do wykonywania najprostszych czynności opiekuńczych, które powinny być fundamentem pracy w każdym przedszkolu. Reakcja opiekunek na skargę zwaliła mnie z nóg Kiedy z zapłakaną buzią i córką za rękę weszłam do sali, by natychmiast wyjaśnić tę sytuację z wychowawczynią grupy, spotkałam się z lodowatym murem i kompletnym brakiem zrozumienia. Pani nauczycielka z wyższością i kpiącym uśmiechem stwierdziła, że brudne dziecko to przecież szczęśliwe dziecko, a ślady na buzi są dowodem na to, że Maja świetnie bawiła się na zajęciach plastycznych i chętnie zjadła cały obiad. Czy te kobiety naprawdę nie widzą różnicy między radosnym ubrudzeniem się podczas kreatywnej zabawy a trzymaniem dziecka w zaschniętym brudzie przez całe popołudnie bez żadnej reakcji? Usłyszałam też, że w grupie jest piętnaścioro dzieci i panie nie są w stanie biegać za każdym z chusteczką nawilżaną po każdym kęsie jedzenia czy malowaniu. To jest bezczelność, bo w prywatnej placówce za takie czesne stosunek liczby opiekunów do dzieci powinien gwarantować, że nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w takim stanie. Ta odpowiedź pokazała mi, że dla tych pań moje dziecko to tylko kolejny numer na liście obecności, a zasłanianie się modnymi hasłami o swobodnym rozwoju to zwyczajna wymówka dla własnego lenistwa i braku profesjonalizmu. Gdzie kończy się swoboda zabawy a zaczyna brak szacunku dla dziecka Wiem, że dzisiejsza psychologia promuje dawanie dzieciom pełnej wolności, pozwalanie na brudzenie się i doświadczanie świata wszystkimi zmysłami, co w pełni popieram podczas naszych domowych zabaw w ogrodzie. Jednak istnieje bardzo wyraźna granica między swobodną ekspresją twórczą a totalnym ignorowaniem podstawowych zasad higieny i estetyki, która chroni godność młodego człowieka. Dziecko z całą buzią umazaną jedzeniem staje się obiektem żartów w grupie i uczy się, że dyskomfort fizyczny to coś normalnego, na co dorosły nie reaguje pomocą. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje skarby do podobnych luksusowych miejsc − nie dajmy sobie wmówić, że wymaganie czystości i dbałości o nasze dzieci to przewrażliwienie i staroświeckie podejście. Mądra opieka polega na tym, by po skończonym malowaniu czy obiedzie zaprowadzić malucha do łazienki, pomóc mu umyć rączki oraz buzię i podać czyste ubranko, jeśli zaszła taka potrzeba. Ja do tego przedszkola zaufania już nie mam i zamierzam natychmiast przenieść Maję w miejsce, gdzie słowo opieka oznacza realne działanie i szacunek, a nie tylko ładne hasło na kolorowej stronie internetowej. Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie, że dom to jej najbezpieczniejsza baza. Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi i wspólnego lenistwa, a nie kolejnych zorganizowanych zajęć według narzuconego z góry grafiku w dusznym budynku. Macierzyństwo to odpowiedzialność za wspólny czas, a nie wieczna ucieczka Często słyszę od innych kobiet argument, że one muszą odpocząć, że dziecko w domu to wieczna awantura i że przedszkole zapewnia maluchowi lepszą rozrywkę niż nudząca się mama. To jest dla mnie przerażający dowód na kryzys współczesnego rodzicielstwa, w którym własna pociecha staje się problemem i ciężarem, od którego trzeba uciec za wszelką cenę. Jeśli nie potrafimy spędzić z własnym dzieckiem dwóch tygodni na wsi, na spacerach po lesie czy na wspólnym budowaniu zamków z piasku, to znaczy, że coś poszło bardzo nie tak w naszych relacjach. Dziecko uczy się nas, a my uczymy się jego właśnie wtedy, gdy zdejmujemy z siebie maski zagonionych pracowników i stajemy się po prostu rodziną bez planu na kolejną godzinę. Moja córka rozkwita latem, staje się odważniejsza, więcej mówi i widzę, jak bardzo potrzebuje mojej bliskości, którą aż chłonie. Nie zamienię tych chwil na żaden przedszkolny dyżur. Przestańmy traktować dzieci jak projekt do oddelegowania instytucjom Apeluję do wszystkich mam, które bezrefleksyjnie podpisują deklaracje na letnie dyżury: zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie, co jest naprawdę ważne dla Waszych dzieci. Szkoła i przedszkole to wspaniałe instytucje, ale one nie mogą zastąpić dziecku matczynego ciepła i poczucia, że jest się chcianym i ważnym członkiem rodziny, a nie tylko obowiązkiem do odhaczenia w kalendarzu. Mądre macierzyństwo wymaga od nas czasami rezygnacji z własnego komfortu, z idealnego porządku w domu czy z dodatkowych zarobków na rzecz tego jednego, cichego popołudnia na kocu w ogrodzie. Zamiast szukać kolejnych miejsc, gdzie można bezpiecznie zostawić dziecko, zacznijmy uczyć się cieszyć ich obecnością, ich śmiechem i tym pięknym, brudnym od lodów latem. Ja z dumą mówię, że lipiec i sierpień spędzam z córką w domu, bo to mój świadomy wybór i największy przywilej, z którego nie zrezygnuję dla żadnej kariery. Pokażmy naszym dzieciom, że są dla nas darem, a nie balastem, bo miłość mierzy się czasem, który jesteśmy w stanie im podarować wtedy, gdy najbardziej tego potrzebują. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
„Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
Kolorowe, nowocześnie wyposażone sale, ekologiczne posiłki, angielski codziennie i zajęcia dodatkowe wpisane w grafik. Dla wielu rodziców prywatne przedszkole wydaje się spełnieniem marzeń. Ale co, jeśli dziecko wcale tego nie chce? List naszej czytelniczki pokazuje, że czasem to, co wygląda „lepiej” na papierze, wcale nie daje dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Napisała do nas mama 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do miejskiego, publicznego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo była zadowolona z placówki, ale z czasem zaczęła mieć poczucie, że jej syn „mógłby mieć więcej”. Pod wpływem rozmów ze znajomymi zdecydowała się przenieść go do prywatnego przedszkola. Bardzo szybko pożałowała tej decyzji. „Dałam się wkręcić, że dobre dzieciństwo musi być premium” „W publicznym przedszkolu było zwyczajnie. Bez modnych warsztatów, bez codziennych relacji w aplikacji dla rodziców, bez cateringu bio i zajęć z mindfulness dla czterolatków. Ale mój syn lubił tam chodzić. Miał swoich kolegów, uwielbiał panie i codziennie wracał z jakąś śmieszną historią. I chyba właśnie to ‘zwyczajnie’ zaczęło mi przeszkadzać. Wokół słyszałam ciągle, że dziś trzeba inwestować w dziecko od najmłodszych lat. Że prywatne placówki mają lepsze podejście, lepsze jedzenie, bardziej świadomą kadrę. Koleżanki pokazywały zdjęcia pięknych sal i planów zajęć swoich dzieci. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy moje dziecko czegoś nie traci. Mąż był przeciwny zmianie, ale ja się uparłam. Uznałam, że robię coś dobrego. „Po tygodniu syn płakał rano w samochodzie” Pierwsze dni były dziwne, ale tłumaczyłam sobie, że syn musi się przyzwyczaić. Nowe miejsce było piękne. Pachniało świeżością i pieniędzmi. Dzieci miały zajęcia z hiszpańskiego, robotykę, eksperymenty, jogę. Problem w tym, że mój syn kompletnie się w tym nie odnalazł. Po kilku dniach zaczął mówić, że nie chce tam iść. Rano bolał go brzuch. Wieczorem pytał, czy może wrócić do starego przedszkola. Najbardziej rozbiło mnie to, co powiedział któregoś dnia w aucie. Rozpłakał się i zapytał: ‘Mamo, ale dlaczego zabrałaś mnie od moich pań i kolegów?’. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Ja skupiałam się na ofercie przedszkola, a on po prostu kochał swoje miejsce. Swoją grupę. To, że panie znały jego ulubiony kubek i wiedziały, że boi się hałasu podczas występów. W prywatnym przedszkolu wszystko było perfekcyjne, tylko moje dziecko było tam nieszczęśliwe. „Zrozumiałam, że dzieci mają inne potrzeby niż rodzice” Najgorsze było moje poczucie winy. Bo zdałam sobie sprawę, że ta zmiana była bardziej dla mnie niż dla niego. Chciałam mieć poczucie, że daję dziecku coś wyjątkowego. Że jestem ambitną, świadomą matką. Tylko że mój syn nie potrzebował kolejnych zajęć i idealnie skomponowanego menu. On potrzebował poczucia bezpieczeństwa. Po miesiącu wróciliśmy do miejskiego przedszkola. Panie przyjęły go tak ciepło, że sama się popłakałam. A on już pierwszego dnia wybiegł do kolegów, jakby wrócił do domu”. Nie każde dziecko potrzebuje „więcej” Historie rodziców pokazują, że wybór między publicznym a prywatnym przedszkolem rzadko jest prosty. Dla jednych dzieci dodatkowe zajęcia i nowoczesne podejście będą wspaniałą przygodą. Inne najlepiej odnajdą się tam, gdzie czują bliskość, przewidywalność i relacje. Łatwo dziś uwierzyć, że lepsze wyposażenie, bogatsza oferta czy wysokie czesne automatycznie oznaczają szczęśliwsze dziecko. Tymczasem wiele dzieci najbardziej potrzebuje rzeczy, których nie da się wpisać do folderu reklamowego: znajomych twarzy, ciepłej atmosfery i poczucia, że są po prostu u siebie. Zobacz także: „Przeniosłam dziecko z prywatnego przedszkola do państwowego. Po pierwszym zebraniu się rozbeczałam”
Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Placówka, do której chodzi mój syn, organizuje te wieczorne i nocne bloki w formie niesamowitych przygód, piżama party, seansów filmowych i wspólnego czytania bajek z rówieśnikami. Syn uwielbia te dni, kiedy zostaje tam na tak zwaną nocowankę, bo traktuje to jak ekscytujący obóz przetrwania i zabawę z najlepszymi kolegami z grupy. On nie czuje się porzucony, on czuje się wyróżniony, a ja w tym czasie mogę zregenerować siły, wyspać się we własnym łóżku i zatęsknić za nim w zdrowy sposób. Kiedy odbieram go rano, jestem uśmiechnięta, zrelaksowana i mam w sobie mnóstwo energii, by dać mu sto procent swojej uwagi przez resztę weekendu. Lepiej, żeby dziecko spędziło bezpieczną noc pod okiem profesjonalnych opiekunów w otoczeniu przyjaciół, niż miało w domu sfrustrowaną, wiecznie wściekłą i zmęczoną matkę, która nie ma siły na uśmiech. Nowoczesne macierzyństwo wymaga nowoczesnych rozwiązań Musimy przestać żyć mitami o matce Polce, która musi cierpieć i poświęcać każdą sekundę swojego życia na ołtarzu rodzicielstwa, bo to prosta droga do depresji i rozpadu małżeństwa. Całodobowe przedszkola to standard w wielu rozwiniętych krajach i cieszę się, że ta moda w końcu dociera do Polski, dając nam, pracującym rodzicom, realne wsparcie. Nie dajmy się zwariować tym wszystkim idealnym mamusiom z internetu, które twierdzą, że oddanie dziecka na noc do placówki to zbrodnia. Moje życie to moje wybory i moje dziecko, które rozwija się wspaniale, jest śmiałe, otwarte i uczy się samodzielności od najmłodszych lat. Jeśli potrzebuję piątkowego wieczoru dla siebie, by pójść z mężem do kina i odbudować naszą bliskość, to całodobowe przedszkole jest najlepszym partnerem, jakiego mogłam sobie wymyślić. Przestańcie nas biczować za to, że chcemy żyć normalnie w nienormalnie szybkim świecie. Daria Komentarz od Redakcji: List naszej Czytelniczki bez wątpienia dotyka bardzo delikatnego tematu, jakim są granice elastyczności we współczesnym systemie opieki nad dziećmi. Choć sformułowanie całodobowe przedszkole u wielu osób budzi natychmiastowe, negatywne skojarzenia, warto spojrzeć na ten problem z nowoczesnej perspektywy. W Polsce coraz częściej powstają prywatne oraz niepubliczne punkty przedszkolne, które wychodzą naprzeciw potrzebom rodziców pracujących w systemie zmianowym, dyżurujących w szpitalach czy po prostu niemających wsparcia w postaci dziadków. Oferowane przez nie weekendowe lub okazjonalne nocowanki, wieczory filmowe czy elastyczne godziny odbioru maluchów są traktowane przez dzieci jako forma atrakcji i integracji rówieśniczej. Prawdopodobnie właśnie takie nowoczesne, doraźne rozwiązanie ma na myśli autorka listu, szukając balansu między wymagającą karierą zawodową a prawem do regeneracji sił. Kluczem w takich sytuacjach zawsze pozostaje uważność na emocjonalne potrzeby konkretnego dziecka oraz dbanie o to, by placówka była jedynie wsparciem, a nie substytutem rodzinnego ciepła. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę to czułam. Za każdym razem, gdy naciskałam swój przycisk, czułam przypływ ciepła i taką dziwną pewność, że ona właśnie w tej sekundzie robi to samo. Robiłam to, gdy piłam kawę, gdy było mi ciężko na trudnym spotkaniu i gdy po prostu za nią zwyczajnie po ludzku tęskniłam. Przekazywałam jej całą swoją miłość, modląc się w duchu, żeby moje sygnały do niej docierały i dodawały jej odwagi wśród dzieci. Wyznanie Ali, które odebrało mi mowę Prawdziwy szok przyszedł jednak wieczorem, podczas kąpieli. Zobaczyłam, że serduszko na rączce Ali prawie zupełnie zniknęło, zostało tylko blade różowe obramowanie. Zapytałam ją z uśmiechem: „I jak, kochanie? Działało nasze serduszko?”. Ala spojrzała na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i powiedziała szeptem: „Mamo, ono cały dzień mi mrugało i robiło 'pik, pik'. Kiedy Pani czytała nam bajkę o smutnym niedźwiadku, tak bardzo chciało mi się płakać, ale wtedy poczułam, że ty naciskasz swoje serce i od razu wiedziałam, że zaraz po mnie będziesz. Więc ja naciskałam jeszcze mocniej, żebyś wiedziała, że już na ciebie czekam”. W tamtej chwili po prostu oniemiałam, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. To, co dla mnie było tylko psychologicznym trikiem na uspokojenie dziecka, dla niej było najprawdziwszą magią i żywym dowodem na moją obecność. Zrozumiałam, że dzieci czują znacznie więcej, niż nam się wydaje, a taka mała kreska na dłoni potrafi zastąpić tysiąc telefonów i zapewnień o bezpieczeństwie. Moje serce pękło z miłości, gdy zobaczyłam, jak wielką wagę przywiązała do tego gestu. Drogie Mamy, jeśli Wasze maluchy też ciężko znoszą rozłąkę, spróbujcie tego. Narysujcie te serduszka, powiedzcie im o tej magicznej mocy. To nic nie kosztuje, a daje dziecku poczucie, że mama jest na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli siedzi w biurze trzy dzielnice dalej. To najpiękniejsza nić, jaką kiedykolwiek utkałam między mną a moją córką. Lidka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowania. Dla nich krzyk to nadal „normalna metoda dyscypliny”. Dla mnie? To zwykła przemoc emocjonalna. Nie po to uczę dziecko szacunku do emocji, żeby ktoś na nie krzyczał Najbardziej boli mnie to, że później to rodzice muszą sklejać złamane serduszka swoich dzieci. To my siedzimy wieczorem przy łóżkach i tłumaczymy, że nikt nie miał prawa ich przestraszyć. To my próbujemy odbudować w nich poczucie bezpieczeństwa. A przedszkole powinno być miejscem ciepłym, wspierającym i spokojnym. Nie rozumiem też rodziców, którzy wzruszają ramionami i mówią: „Oj tam, kiedyś nauczyciele też krzyczeli i wszyscy żyją”. Właśnie dlatego nasze pokolenie chodzi dziś na terapię i uczy się od nowa stawiania granic. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nie po to inwestuję w rozwój emocjonalny mojego dziecka, wybieram świadome wychowanie, czytam książki psychologiczne i dbam o jego komfort, żeby ktoś w przedszkolu jednym krzykiem niszczył to, nad czym pracujemy latami. I naprawdę uważam, że jeśli nauczycielka nie potrafi wytrzymać kilku godzin bez podnoszenia głosu na małe dzieci, to nie powinna pracować z ludźmi. Zwłaszcza z tymi najmniejszymi. Zobacz także: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali” Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
W teorii wakacje mają być dla dzieci czasem odpoczynku. W praktyce dyżury wakacyjne w przedszkolu są deską ratunkową dla rodziców, którzy nie mają pomocy babci, nie mogą wynająć opiekunki. Problem zaczyna się, gdy sami traktują przedszkola jak przechowalnie.
Napisała do nas Ewelina, nauczycielka przedszkolna, która ze smutkiem przygląda się temu, jak niektórzy rodzice traktują placówki w okresie wakacyjnym. Przyznaje, że każdego lata widzi ten sam obraz: zmęczone dzieci, które jako ostatnie wychodzą z sali i coraz częściej pytają o jedno: czy rodzice na pewno po nie wrócą? Czy jeszcze je kochają? Przeczytajcie maila od Eweliny: „W wakacje przedszkolaki się nie śmieją” Jesteśmy na etapie kwalifikacji dzieci na dyżury wakacyjne i już mi się słabo robi na myśl, jak to co roku wygląda. Wszyscy mówią o wakacjach dzieci, ale ja czasem mam wrażenie, że w przedszkolu wakacji po prostu nie ma. Dla części dzieci to normalne prawie dwa miesiące pracy. Tak, pracy. Bo jeśli czterolatek siedzi w placówce od 7 do 17 przez cały lipiec i sierpień, to trudno mi udawać, że to jest odpoczynek. Najgorsze są popołudnia. Rano dzieci jeszcze mają energię, bawią się, zagadują. Ale około 15 wszystko siada. Zaczyna się pytanie co pięć minut: „Kiedy przyjdzie mama?”, „Czy tata dziś odbierze?”, „A jeśli zapomnieli?”. Niektóre stoją przy oknie i wypatrują samochodów. Nigdy nie zapomnę dziewczynki, która podczas zeszłorocznego dyżuru codziennie, dosłownie, pytała, czy mama jeszcze ją kocha, skoro wszyscy już poszli do domu, a ona musi czekać. Serio. Czteroletnie dziecko. I ja potem siedzę z gulą w gardle, bo nie wiem, co odpowiedzieć, żeby ją uspokoić. Najbardziej boli mnie to, że czasem widać, że rodzice po prostu kombinują. Oficjalnie „nie mają wyjścia”, „muszą pracować”, ale później dzieci same mówią, że mama była w domu albo że tata miał wolne. I ja nie oceniam ludzi za pracę, naprawdę. Sama pracuję. Rozumiem kredyty, brak dziadków, szefów bez litości. Ale czasem mam ochotę zapytać: po co komu dziecko, którego nie widzi się całymi tygodniami poza wieczorną kąpielą? W wakacje przedszkole jest pełne obcych dzieci, obcych pań, innych sal. Maluchy są przebodźcowane i zmęczone. Niektóre płaczą już od rana. Są dzieci, które nie przychodzą tylko przez 2 tygodnie, czyli te nasze 2 tygodnie wakacji, bo akurat tyle trwa przerwa w naszej placówce. A poza tym są codziennie, każdego dnia. Wiecie, co jest najgorsze? Że część rodziców odbiera dziecko o 17 i jeszcze rzuca tekstem: „No widzisz, fajnie było, jutro znowu przyjdziesz”. A dziecko ledwo stoi na nogach. My, nauczycielki, naprawdę to widzimy. Widzimy dzieci, które zasypiają przy stoliku. Widzimy dzieci jedzące podwieczorek jako ostatnie, w pustej sali. Widzimy ten strach, że ktoś po nie nie wróci. Coraz częściej mam poczucie, że wymagamy od małych dzieci rzeczy, których sami dorośli byśmy nie wytrzymali”. Pracujący rodzice między poczuciem winy a koniecznością Wakacyjne dyżury przedszkolne od lat budzą ogromne emocje. Z jednej strony są rodzice, którzy naprawdę nie mają możliwości zapewnienia dzieciom opieki przez całe lato. Z drugiej – nauczyciele, którzy obserwują zmęczenie i emocjonalne przeciążenie najmłodszych. Psychologowie podkreślają, że dla dzieci w wieku przedszkolnym nawet kilka dni spokojnego czasu z bliskimi ma ogromne znaczenie. Nie chodzi wyłącznie o wyjazdy czy atrakcje, ale o poczucie bezpieczeństwa, bliskości i odpoczynku od codziennego rytmu instytucji. Ten temat nie ma prostych odpowiedzi. W tle są wysokie koszty życia, brak urlopów, samotne rodzicielstwo i presja zawodowa. Ale warto czasem zatrzymać się i zadać sobie pytanie: ile naprawdę jest w stanie udźwignąć kilkuletnie dziecko? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
Jako matka czuję się głęboko dotknięta i oburzona nowymi porządkami, jakie wprowadziła jedna z opiekunek, bo uważam, że granica między wychowaniem a wysługiwaniem się dziećmi została tutaj drastycznie przekroczona.
Moja pięcioletnia Zosia to radosna, wrażliwa dziewczynka, którą w domu uczymy szacunku do pracy, ale też poczucia własnej wartości. Kiedy wczoraj zobaczyłam, jak moja córka z małą, brudną ścierką w dłoni próbuje wycierać stół po podwieczorku, podczas gdy pani opiekunka stała nad nią z założonymi rękami, poczułam, jak wzbiera we mnie krew. Moje dziecko to nie jest służba, a przedszkole to nie jest obóz pracy, w którym maluchy mają wyręczać dorosły personel w jego podstawowych obowiązkach. Gdy zwróciłam uwagę, że to nie należy do zadań pięciolatka, usłyszałam tylko z kpiącym uśmiechem, że to nauka samodzielności. Dla mnie to nie jest nauka, to zwykłe lenistwo dorosłych kosztem naszych dzieci. Nauka samodzielności czy darmowa siła robocza w przedszkolu? Rozumiem, że dziecko powinno po sobie posprzątać zabawki albo odnieść talerzyk do okienka, bo to uczy porządku i odpowiedzialności za własne rzeczy. Jednak wycieranie stołów detergentami, mazanie po blacie mokrą szmatą i sprzątanie resztek jedzenia po całej grupie to zupełnie inna bajka. Czy te panie naprawdę uważają, że to jest rozwijające zajęcie dla przedszkolaka? Moja Zosia ma w tym czasie rysować, uczyć się literek albo bawić z rówieśnikami, a nie pełnić funkcję personelu sprzątającego. Co gorsza, nikt nas, rodziców, nie pytał o zdanie, czy zgadzamy się na to, by nasze dzieci wykonywały prace fizyczne w placówce. Czuję się oszukana, bo posłałam córkę do miejsca, które miało dbać o jej rozwój, a nie do miejsca, które szuka oszczędności na sprzątaczkach, zmuszając do tego najmłodszych. Higiena i bezpieczeństwo dzieci przy pracach porządkowych Kolejna sprawa, która spędza mi sen z powiek, to kwestia higieny, o której pani opiekunka najwyraźniej zapomniała w swoim zapale do „wychowywania”. Te ścierki, którymi dzieci wycierają stoły, są często mokre i niedopłukane po posiłkach całej grupy. Czy to jest bezpieczne, żeby pięciolatek miał kontakt z takimi rzeczami, a potem tymi samymi rączkami dotykał swojej twarzy czy zabawek? Poza tym, nie mamy pewności, jakich środków czyszczących używa przedszkole − czy są one bezpieczne dla delikatnej skóry dziecka, czy nie wywołają alergii? Kiedy o to zapytałam, pani tylko wzruszyła ramionami, twierdząc, że przesadzam. Nie, nie przesadzam! Jako matka mam prawo wymagać, by moje dziecko przebywało w sterylnych warunkach i nie było narażone na kontakt z brudem pod pretekstem edukacji. Gdzie kończy się wychowanie, a zaczyna upokarzanie dziecka? Najbardziej boli mnie jednak aspekt psychologiczny tej całej sytuacji i to, jak moja córka mogła się czuć, sprzątając po innych. Widziałam w jej oczach zakłopotanie, gdy inne dzieci jeszcze biegały, a ona musiała stać przy stole ze szmatą. Nie chcę, by moje dziecko od małego było uczone, że jego rola polega na usługiwaniu innym i wykonywaniu prac, które powinny należeć do dorosłych. W domu Zosia chętnie mi pomaga, bo chce być jak mama, ale robi to z własnej woli i w ramach zabawy, a nie pod przymusem w obcej placówce. Pani w przedszkolu jest od tego, by uczyć i opiekować się, a nie od tego, by rozdzielać dzieciom dyżury przy wycieraniu blatów. Jeśli pozwolimy na to dzisiaj, to co będzie jutro? Może zaczną myć podłogi albo czyścić toalety w imię hartowania charakteru? Nie spocznę, dopóki ta sprawa nie zostanie wyjaśniona na forum grupy, bo wiem, że inne matki też są zaniepokojone, tylko boją się odezwać. Przedszkole to nie miejsce na trenowanie służby, ale na radosne dzieciństwo, którego nikt nie ma prawa zakłócać szmatą i detergentem. Rozżalona mama Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Mam już dość bycia ocenianą przez pryzmat „bezstresowego wychowania”, które wyrządza dzieciom ogromną krzywdę. Ostatnio w mojej grupie doszło do sytuacji, która wywołała oburzenie jednej z matek, a ja uważam, że postąpiłam słusznie i rodzice powinni mi dziękować, zamiast słać skargi do dyrekcji.
Wszystko zaczęło się podczas sprzątania zabawek przed obiadem. Mały Staś, który od początku roku ma problem z jakimkolwiek podporządkowaniem się zasadom, po prostu rzucił klockami o ścianę i oświadczył, że on nie będzie sprzątać, bo od tego jest pani. Gdy inne dzieci pracowicie układały misie na półkach, on biegał między nimi, przeszkadzając i niszcząc ich pracę. Nie mogłam pozwolić na taką anarchię, więc po kilku prośbach i ostrzeżeniach, zastosowałam konkretną konsekwencję: posadziłam Stasia na krzesełku w odosobnieniu, z dala od grupy, dopóki nie zrozumie, że wspólna zabawa oznacza też wspólne obowiązki. Siedział tam dziesięć minut, płakał i krzyczał, ale ja byłam nieugięta, bo moją rolą nie jest bycie służącą, tylko nauczycielem, który przygotowuje te dzieci do życia w społeczeństwie. Przedszkole to nie plac zabaw, ale nauka życia w grupie Wielu rodziców dzisiaj myśli, że przedszkole to miejsce, gdzie ich pociechy mają być tylko szczęśliwe i wiecznie bawić się bez żadnych ograniczeń. Nic bardziej mylnego − to właśnie tutaj dzieci po raz pierwszy zderzają się z rzeczywistością, w której nie są pępkiem świata. Jeśli Staś nie nauczy się teraz, że po zabawie trzeba posprzątać, to co on zrobi w szkole? Co zrobi w pracy? Moja surowa metoda odizolowania go od zabawy miała go nauczyć, że brak współpracy niesie za sobą realne skutki. Nie robię tego złośliwie, robię to z troski o jego przyszłość. Dziecko musi zrozumieć, że grupa to wspólnota, w której każdy ma swoje prawa, ale i obowiązki, a ignorowanie zasad wyklucza z radosnego uczestnictwa w życiu tej wspólnoty. Skoro rodzice nie uczą sprzątania w domu, ja muszę to zrobić Najsmutniejsze w tej całej historii jest to, że Staś przyniósł takie zachowanie z domu. Kiedy rozmawiałam z jego mamą, usłyszałam, że on jest jeszcze mały i w domu wszystko zbierają za niego rodzice, żeby go nie stresować. To jest proszenie się o kłopoty! Jeśli rodzice wyręczają dziecko we wszystkim, hodują małego egoistę, który nie szanuje pracy innych ludzi. Ja w przedszkolu mam pod opieką dwadzieścioro pięcioro dzieci i nie mam zamiaru sprzątać za każdego leniuszka, bo rodzice boją się postawić granice. Powinni mi dziękować, że ja to robię za nich, że mam odwagę być tą złą panią, która wymaga. Wyręczam ich w najtrudniejszej części wychowania − w nauce dyscypliny i systematyczności, której najwyraźniej w ich domu brakuje. Konsekwencja w wychowaniu to nie przemoc, to ratunek dla dziecka Matka Stasia oskarżyła mnie o to, że dziecko się stresuje i płacze przez panią. Oczywiście, że płacze − płacze, bo pierwszy raz ktoś powiedział mu „nie” i wyciągnął konsekwencje z jego agresywnego zachowania. To nie jest trauma, to jest nauka radzenia sobie z frustracją. Dzisiejsze dzieci są kruche jak szkło, bo dorośli boją się ich łez. Ja natomiast uważam, że lepiej, by Staś popłakał teraz na krzesełku w przedszkolu, niż żeby w wieku dwudziestu lat nie potrafił odnaleźć się w dorosłym życiu, bo nikt nigdy nie nauczył go szacunku do zasad. Rodzice powinni zrozumieć, że moja surowość to nie brak serca, ale najwyższa forma odpowiedzialności za ich dzieci. Zamiast się obrażać, niech zaczną ze mną współpracować, bo gramy do jednej bramki, a sprzątanie klocków to dopiero początek drogi do stania się porządnym człowiekiem. Proszę redakcję o nagłośnienie tego problemu. Przestańmy bać się dyscypliny w przedszkolach. Nauczyciel, który wymaga, to skarb, a nie wróg rodziny, bo to my naprawiamy błędy wychowawcze, których rodzice nie chcą zauważyć u siebie w domu. Pozdrawiam serdecznie, ciocia Asia Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten szczery i bez wątpienia kontrowersyjny list, który dotyka jednego z największych wyzwań współczesnej edukacji: gdzie kończy się nauka zasad, a zaczyna naruszanie godności dziecka? Choć w pełni zgadzamy się, że nauka sprzątania i odpowiedzialności za wspólną przestrzeń jest kluczowa, to jako redakcja wierzymy, że metody oparte na izolacji i zawstydzaniu dziecka budzą uzasadniony niepokój. Współczesna psychologia dziecięca odchodzi od kar typu „krzesełko przemyśleń” czy odosobnienie, wskazując, że dla malucha w wieku przedszkolnym taka sytuacja jest nie tyle lekcją porządku, co komunikatem: „Kiedy sprawiasz trudność, zostajesz odrzucony”. Lęk i poczucie osamotnienia rzadko uczą autentycznej współpracy − częściej budują opór lub lękową uległość. Prawdziwy autorytet nauczyciela buduje się na relacji, a nie na sile. Warto zadać sobie kilka pytań: Czy izolacja uczy sprzątania? Dziecko dowiaduje się, jak unikać kary, ale niekoniecznie rozumie, dlaczego warto dbać o porządek. Wspólny front z rodzicami. Skuteczne wychowanie wymaga dialogu, a nie wyręczania rodziców. Czy nie lepiej byłoby wspólnie ustalić plan motywacyjny dla Stasia? Emocje zamiast buntu. Często za odmową sprzątania kryje się zmęczenie lub przebodźcowanie. Może warto poszukać przyczyny, zamiast od razu stosować rygor? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
Matka żąda od pani w przedszkolu przewijania dziecka. „Płacę, więc wymagam”
Dzisiaj usłyszałam od pani w przedszkolu, że jeśli mały natychmiast nie zacznie wołać o nocnik, to będę musiała go zabrać z placówki, bo „one nie są od przewijania”. Powiedziałam jej prosto w oczy: płacę, więc wymagam. To jest ich obowiązek, a nie łaska.
Kochana Redakcjo! Po dzisiejszej porannej rozmowie z wychowawczynią w przedszkolu mojego synka czuję tak ogromną wściekłość, że aż wszystko się we mnie gotuje. Mój Tymek skończył niedawno trzy lata i od tego semestru poszedł do grupy adaptacyjnej. Syn jest bystry, świetnie mówi, potrafi sam zjeść obiad, ale wciąż ma jeden mały problem − proces odpieluchowania idzie nam jak po grudzie i w sytuacjach stresowych Tymek po prostu potrzebuje jeszcze pieluchomajtek. W przedszkolu usłyszałam dzisiaj ultimatum: albo syn natychmiast zacznie kontrolować swoje potrzeby, albo mam go zabrać z placówki, bo opiekunki nie zamierzają go przewijać. Odpowiedziałam paniom krótko: płacę za to przedszkole i mam prawo oczekiwać pełnej opieki. Pomoc dziecku w takich sytuacjach to ich podstawowy obowiązek, a nie dobra wola. Sztywne procedury kontra psychika małego dziecka Kiedy zapisywałam Tymka do przedszkola, nikt nie mówił mi, że brak pełnego odpieluchowania to wyrok skazujący na siedzenie w domu. Teraz nagle dyrekcja zasłania się wewnętrznym regulaminem, twierdząc, że placówka nie ma warunków sanitarnych do przewijania starszych dzieci. No przecież to jest jakiś ponury żart! Gdzie podziało się dobro dziecka, o którym tak pięknie piszą w ulotkach informacyjnych? Mój syn przeżywa ogromny stres związany z nowym miejscem, nowymi dziećmi i rozłąką ze mną. Zamiast dać mu czas i otoczyć wsparciem, pani w przedszkolu woli postawić sprawę na ostrzu noża. Oczekiwanie, że każde dziecko w wieku trzech lat będzie jak zaprogramowany robot bezbłędnie korzystać z toalety, to czysta ignorancja i brak wiedzy o rozwoju maluchów. Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie i zmuszanie go do rezygnacji z pieluchy pod groźbą wyrzucenia z przedszkola to potworna krzywda dla jego psychiki. Emocjonalny szantaż opiekunek i zaniedbywanie obowiązków Najbardziej oburza mnie ta wszechobecna spychologia i wygoda personelu. Panie twierdzą, że mają pod opieką dwadzieścioro dzieci i nie mogą tracić czasu na jednego malucha w pieluszce. A ja się pytam: to za co wy bierzecie pieniądze? Co miesiąc płacę podatki, opłacam wyprawkę, ubezpieczenie i catering. To nie są małe kwoty, które znikają z mojego portfela dla zabawy. Wymagam więc, by w ramach tych opłat moje dziecko miało zapewnioną pełną, godną opiekę, również tę higieniczną. Pani w przedszkolu nie robi mi łaski, że zmieni brudne pieluchomajtki. To jest jej praca, za którą dostaje co miesiąc pensję! Jeśli praca w przedszkolu kojarzy się jej tylko ze sterylnym siedzeniem przy stoliku i wycinaniem kwiatuszków z papieru, to chyba pomyliła zawody. Opieka nad trzyletnim dzieckiem to także radzenie sobie z jego fizjologią. Zostawianie zapłakanego malucha w brudnej bieliźnie tylko po to, by nauczyć go moresu albo zmusić matkę do uległości, to zwykłe lenistwo i brak podstawowej empatii do drugiego człowieka. Gdzie kończą się wymagania systemu, a zaczyna normalność? Wiem, że zaraz w komentarzach podniosą się głosy oburzonych pań opiekunek, że przedszkole to nie żłobek. Ale granica wieku między tymi placówkami jest płynna, a dojrzałość emocjonalna i fizyczna trzylatków bywa różna. Nie pozwolę, by mój syn czuł się gorszy, zawstydzany i odrzucany tylko dlatego, że potrzebuje jeszcze kilku tygodni ćwiczeń. Jeśli system edukacji w Polsce jest tak nieudolny, że nie potrafi zapewnić jednej dodatkowej pomocy nauczyciela do grupy trzylatków, która pomogłaby przy higienie, to czas głośno o tym mówić, a nie zrzucać całą winę na rodziców. Ja nie zamierzam ulegać tym absurdalnym rygorom. Będę walczyć o prawa mojego dziecka do edukacji i normalnego traktowania, bo przedszkole ma pomagać nam w wychowaniu, a nie rzucać kłody pod nogi przy pierwszym lepszym problemie z nocnikiem. Paulina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”
Publiczne przedszkola są dla biedoty? „Nie pozwolę faszerować dziecka białymi bułami i kompocikiem”
Zdumiewa mnie, jak bezrefleksyjnie większość rodziców godzi się na to, czym codzienne karmione są ich dzieci w państwowych placówkach. Ja swojemu dziecku krzywdy nie zrobię i nie pozwolę, by od najmłodszych lat faszerowano mojego syna najtańszymi, bezwartościowymi zapychaczami w imię rzekomych oszczędności budżetowych.
Piszę ten list po burzliwej rozmowie z moją koleżanką, która z dumą oświadczyła, że dostała dla córki miejsce w publicznej placówce i będzie miała przedszkole za darmo. Ja na samą myśl o państwowej placówce mam gęsią skórkę. Może to zabrzmi ostro, ale patrząc na to, jak wyglądają tam standardy, mam wrażenie, że publiczne przedszkola są dla biedoty albo dla ludzi, którym jest absolutnie wszystko jedno, co ich własne dziecko wkłada do buzi. Moje jedyne, ukochane dziecko, Oliwier, od września idzie do placówki prywatnej. Choć czesne i opłata za wyżywienie zjadają sporą część naszej pensji, to wolę dopłacić każdy grosz, byle tylko mój syn jadł zdrowe, urozmaicone posiłki, a nie bezkształtną, tanią masę. Biała buła i słodki kompot, czyli kulinarna porażka państwowych placówek Kiedyś z ciekawości przejrzałam jadłospis w rejonowym, publicznym przedszkolu i aż mnie zemdliło. Śniadanie? Biała, napompowana chemią buła z najtańszą margaryną, plasterek wątpliwej jakości szynki i do tego przesłodzone kakao albo kompot, w którym cukier aż zgrzyta między zębami. Na obiad rozgotowane ziemniaki zalane tłustym sosem i wieprzowy kotlet w grubej panierce. Gdzie tu są zasady zdrowego żywienia? Gdzie dbałość o młodego człowieka, o odporność, o nawyki na całe życie? Wychodzi na to, że w państwowych placówkach liczy się tylko to, żeby dziecko zapchać tanim węglowodanem i mieć święty spokój. Ja na taki chłam w diecie Oliwiera się nie zgadzam. W domu dbamy o każdy kęs, kupuję ekologiczne warzywa, piekę chleb na zakwasie, eliminuję cukier rafinowany. Nie po to wkładam tyle wysiłku w rozszerzanie jego diety, żeby potem system przedszkolny w kilka miesięcy zniszczył jego zdrowie i rozleniwił kubki smakowe najtańszymi półproduktami. Kuchnia świata na talerzu przedszkolaka zamiast parówki z keczupem W prywatnym przedszkolu, które wybraliśmy, jedzenie wygląda zupełnie inaczej. Tam dzieci nie dostają parówek ani mortadeli. Menu jest konsultowane z dietetykiem, a potrawy inspirowane są kuchnią całego świata. Oliwier od małego będzie jadł pieczonego łososia w ziołach, kuskus z warzywami, zupy krem z pieczonej dyni czy hummus z warzywnymi słupkami na przekąskę. Posiłki są apetyczne, kolorowe i uczą dziecko, że jedzenie to przygoda, a nie tylko mechaniczne napełnianie żołądka. Moja koleżanka puka się w czoło i mówi, że wymyślam, bo kiedyś wszyscy jedli zacierki na mleku i żyją. Tak, żyją, a potem w wieku trzydziestu lat chorują na otyłość, cukrzycę i mają problemy z jelitami. Dzisiejsza nauka jasno pokazuje, jak ogromny wpływ ma dieta w pierwszych latach życia na przyszłe zdrowie człowieka. Dlaczego państwo za nasze podatki funduje dzieciom jedzenie najniższej kategorii? Dla mnie posłanie dziecka do miejsca, gdzie karmią je byle czym, to po prostu pójście na łatwiznę. Jeśli kogoś stać na wakacje czy nowy telefon, to powinno być go stać również na porządne, pełnowartościowe jedzenie dla własnej pociechy. Nie jestem snobką tylko odpowiedzialną matką Wiem, że w komentarzach wyleje się na mnie fala hejtu, że jestem wielką panią z miasta i snobką. Ale ja po prostu jestem odpowiedzialną matką. Będę płacić ponad tysiąc pięćset złotych miesięcznie za prywatną placówkę i decyzję podejmuję z pełną świadomością, że inwestuję w przyszłość mojego dziecka. Chcę, żeby Oliwier rósł silny, bystry i zdrowy. Chcę, żeby w przedszkolu uczył się kultury jedzenia, próbował nowych smaków i wiedział, jak wygląda awokado czy mango, a nie tylko schabowy. Czas najwyższy, aby rodzice zaczęli głośno domagać się zmian w publicznych kuchniach. Dopóki będziemy potulnie płacić grosze i przymykać oko na te wszystkie przesłodzone budynie i drożdżówki, dopóty w państwowych przedszkolach nic się nie zmieni. Ja jednak nie mam zamiaru czekać na rewolucję w systemie kosztem mojego syna. Wybieram jakość, zdrowie i szacunek dla młodego organizmu, nawet jeśli oznacza to, że muszę zrezygnować z innych przyjemności, by opłacić to czesne. Zdrowie Oliwiera nie ma ceny. Pozdrawiam, Mama Oliwiera Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Zobaczyła menu w przedszkolu i aż usiadła. „Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?!”
Zgodziłam się na niemałą kwotę za dzienne wyżywienie syna, bo byłam pewna, że w tej cenie dostanie pełnowartościowe posiłki. Okazuje się, że dla dyrekcji oszczędność jest ważniejsza niż nasze dzieci.
Kochani! Mój czteroletni syn chodzi do publicznego przedszkola, w którym od tego semestru stawka żywieniowa drastycznie wzrosła. Co miesiąc z mojego konta znika równe 500 złotych na tak zwany wsad do kotła i catering. Godziłam się na to bez mrugnięcia okiem, bo na jedzeniu dla dziecka nie zamierzam oszczędzać, a inflacja dotyka przecież każdego. Dzisiaj rano postanowiłam jednak rzucić okiem na nowy, tygodniowy jadłospis, który zawisł obok szafek. Gdy przeczytałam, co te biedne maluchy dostają do jedzenia od poniedziałku do piątku, dosłownie aż usiadłam na małej, drewnianej ławeczce i zaczęłam przecierać oczy z niedowierzania. Parówki, biała buła i cukier − śniadanie mistrzów według przedszkola Zawsze wydawało mi się, że śniadanie w placówce oświatowej powinno dawać dzieciom energię do zabawy i nauki. Tymczasem w poniedziałek rano na talerze dzieci trafiła... parówka drobiowa z keczupem i biały chleb z margaryną, a do picia herbata z cukrem. We wtorek wcale nie było lepiej − na liście dumnie widniały czekoladowe kulki na mleku. Gdzie są warzywa? Gdzie pieczywo pełnoziarniste, twaróg czy chociaż kawałek rzodkiewki? Najbardziej dobił mnie jednak czwartek − w menu wpisano mortadelę w panierce. Nie mogłam uwierzyć, że w XXI wieku, przy tak ogromnej wiedzy o dietetyce dziecięcej, faszeruje się kilkulatki najtańszą, zmieloną masą mięsopodobną smażoną na głębokim tłuszczu! Przecież to jest szczyt bezczelności. Za tę mamałygę płacę 500 zł miesięcznie?! Za parówki z dyskontu i najtańsze pieczywo? Domowy budżet się kurczy, odmawiam sobie wielu rzeczy, by opłacić to przedszkole, a moje dziecko jest tam karmione jak na obozie przetrwania z poprzedniej epoki. Obiad z proszku i budyń z paczki na deser Gdy zaczęłam czytać dalej, sekcja obiadów wcale nie poprawiła mi humoru. Trzy razy w tygodniu bazą posiłku jest zupa ogórkowa lub pomidorowa zabielana toną śmietany, w której warzyw trzeba szukać z lupą. Na drugie danie królują kotlety mielone, w których jest więcej bułki tartej niż mięsa, oraz rozgotowane na bezkształtną masę ziemniaki, polane tłustym sosem z paczki. Moje dziecko wracało w zeszłym tygodniu z płaczem, mówiąc, że obiadek śmierdział i pani kazała mu zjeść chociaż mięsko. Teraz już rozumiem dlaczego. Na podwieczorek, zamiast świeżych, sezonowych owoców, przedszkole serwuje dzieciom budyń waniliowy z torebki, drożdżówkę z marketu albo słodki wafelek. Kiedy zapytałam panią, dlaczego w menu nie ma jabłek, gruszek czy bananów, usłyszałam z rozbrajającą szczerością: „Proszę pani, owoce są teraz drogie, a my musimy zmieścić się w budżecie”. To na co idą moje pieniądze? Jeśli 500 złotych od każdego rodzica w trzydziestoosobowej grupie to za mało na kilka bananów i porządną pierś z kurczaka, to ktoś tu chyba nie potrafi liczyć albo bezczelnie na nas zarabia. Czas skończyć z karmieniem dzieci śmieciowym jedzeniem Rozmawiałam o tym z innymi rodzicami na WhatsAppie i w większości też są załamani. Niektórzy boją się odezwać. Ja się nie boję. Nie po to od pierwszych miesięcy życia dbałam o rozszerzanie diety syna, kupowałam ekologiczne warzywa i unikałam cukru, żeby teraz przedszkole niszczyło jego nawyki żywieniowe. Śmieciowe jedzenie serwowane od małego to prosta droga do otyłości, problemów z koncentracją i próchnicy. Współczesne placówki powinny edukować, a nie iść na łatwiznę. Jeśli przedszkole nie potrafi zorganizować zdrowego cateringu, niech pozwoli rodzicom na przynoszenie własnych lunchboxów z domu. Chętnie sama wstałabym o szóstej rano, żeby przygotować synowi pełnowartościową sałatkę i naleśniki pełnoziarniste, byle tylko nie musiał jeść tej tłustej, przedszkolnej mamałygi. Mam nadzieję, że mój list otworzy oczy wielu rodzicom, którzy bezrefleksyjnie płacą rachunki, myśląc, że wysoka cena oznacza wysoką jakość. Czas zacząć kontrolować to, co ląduje na talerzach naszych dzieci, bo to my będziemy później biegać po lekarzach. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
Mama oburzona zachowaniem opiekunki w przedszkolu. „Jak sobie nie radzi, to niech zmieni zawód”
Nie sądziłam, że oddając moje dziecko pod opiekę wykwalifikowanej kadry, będę musiała drżeć o jego stan emocjonalny przez „metody”, które kojarzą się z najgorszymi filmami o surowych zakładach karnych. To, co zobaczyłam przez uchylone drzwi sali, odebrało mi mowę i sprawiło, że po raz pierwszy poczułam taką wściekłość na osobę, której powierzyłam to, co mam najcenniejsze.
Dzień dobry, Redakcjo. Piszę do Was, bo wciąż nie mogę dojść do siebie. Mój syn, Ignaś, ma cztery lata. To żywe, radosne dziecko, ale jak każdy czterolatek, czasem ma gorszy dzień, nie chce zjeść zupy albo za głośno śmieje się przy zabawie. Od jakiegoś tygodnia Ignaś stał się wycofany, wieczorami płakał, że nie chce iść do cioci Agnieszki. Myślałam: ot, kryzys przedszkolaka. Ale wczoraj przyszłam po niego wcześniej, by zrobić mu niespodziankę. To, co zastałam, sprawiło, że ta niespodzianka zamieniła się w mój najgorszy koszmar. Krzesło wstydu w rogu sali − to ma być nowoczesna metoda? Weszłam do przedszkola po cichu. Drzwi do sali były lekko uchylone. Zamiast gwaru zabawy, usłyszałam nienaturalną, grobową ciszę. Wyjrzałam zza framugi i zobaczyłam mojego syna. Siedział sam, na małym taborecie, tyłem do dzieci, twarzą do samej ściany w kącie sali. Inne dzieci bawiły się klockami, a on siedział tam jak posąg, z opuszczoną głową i zaciśniętymi piąstkami. Pani Agnieszka siedziała przy stoliku, pijąc herbatę i przeglądając telefon. Kiedy weszłam i zapytałam, co się dzieje, usłyszałam z lodowatym spokojem: „Ignaś był niegrzeczny, więc odbywa teraz 20 minut izolacji w ciszy”. Dziecko siedziało tam dwadzieścia minut! Bez słowa, bez kontaktu, odcięte od grupy jak jakiś przestępca. Pani opiekunka stwierdziła, że to metoda wyciszająca, bo syn nie chciał sprzątać autek. Czy my naprawdę żyjemy w czasach, gdzie czterolatka karze się publicznym upokorzeniem i całkowitą ignorancją? Jak ta kobieta sobie nie radzi z jednym nieposłusznym dzieckiem bez uciekania się do takich metod, to niech po prostu zmieni zawód na taki, gdzie nie trzeba mieć serca do ludzi! Brak empatii i ukrywanie prawdy przed rodzicami Najgorsze w tym wszystkim jest to, że pani Agnieszka na każdym zebraniu mówi o pozytywnej dyscyplinie i budowaniu relacji. To czysta hipokryzja! Przez tydzień mój syn był poddawany takim staroświeckim metodom, a ja nic nie wiedziałam, bo przy odbiorze zawsze słyszałam: „Wszystko w porządku, Ignaś był trochę cichy”. No trudno nie być cichym, jak się siedzi w kącie jak za karę w XIX-wiecznej szkole! Zaczęłam rozmawiać z Ignasiem w domu. Okazało się, że kara milczenia to u tej pani norma. Jeśli dziecko płacze za mamą − idzie do kąta, żeby „nie zarażać smutkiem innych”. Jeśli nie chce zjeść brokuła − siedzi samo przy stoliku, aż wszystkie dzieci skończą jeść. To jest łamanie dziecięcej psychiki, a nie wychowanie. Pani opiekunka w rozmowie ze mną była wręcz oburzona moją reakcją. Twierdziła, że dzisiejsze matki są przewrażliwione i że ona musi mieć narzędzia do pracy. Moim zdaniem, jeśli Twoim jedynym narzędziem jest wzbudzanie w dziecku lęku i wstydu, to Twoje kompetencje są zerowe. Czy przedszkole to miejsce opieki, czy tresury maluchów? Zastanawiam się, ile jeszcze takich sytuacji dzieje się za zamkniętymi drzwiami przedszkoli, o których my, rodzice, nie mamy pojęcia. Ufamy tym ludziom, płacimy czesne, wierzymy, że nasze dzieci uczą się tam współpracy i radości. Tymczasem dostają lekcję lęku. Moje dziecko bało się odezwać, bo wiedziało, że każde „nie” skończy się izolacją. To jest niedopuszczalne! Opiekunka powinna umieć rozmawiać, tłumaczyć, zainteresować dziecko czymś innym, a nie odstawiać je jak zepsutą zabawkę do kąta. Złożyłam już skargę do dyrekcji, ale usłyszałam, że pani Agnieszka to doświadczony pedagog z wieloletnim stażem. I to mnie przeraża najbardziej. Ile dzieci przez te wszystkie lata ucierpiało przez jej doświadczenie? Ile maluchów straciło pewność siebie, bo pani nie chciało się kucnąć i zapytać, dlaczego płaczą? Jeśli praca z dziećmi kogoś wypaliła tak bardzo, że jedynym wyjściem jest dla niego emocjonalne znęcanie się nad słabszymi, to czas odejść. Dzieci to nie są roboty, które można zaprogramować jednym przyciskiem. One potrzebują miłości i zrozumienia, a nie krzesła wstydu. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Ciocia w przedszkolu: „Krzyczę na dzieci, bo są niewychowane. To wina rodziców”
Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę „tą krzyczącą panią”, brutalna rzeczywistość i całkowity brak wychowania u dzieci zmusiły mnie do stosowania takich, a nie innych metod. Niestety, rodzice sami są sobie winni.
Droga Redakcjo. Piszę do Was, bo czuję, że pękam. Od dziesięciu lat pracuję jako nauczycielka w przedszkolu i z każdym rokiem jest coraz gorzej. Kiedyś nauczycielka była autorytetem, a dziś dla wielu dzieci jestem tylko kolejną osobą do bicia, opluwania i ignorowania. Wiem, że wyleje się na mnie fala hejtu, ale powiem to głośno: tak, zdarza mi się krzyknąć na dzieci. Nie dlatego, że jestem sadystką, ale dlatego, że są kompletnie niewychowane i jest to bezpośrednia wina ich rodziców, którzy abdykowali ze swojej roli dla świętego spokoju. Zwykłe prośby już dawno przestały działać Przychodzę do pracy z misją, z głową pełną pomysłów na kreatywne zabawy, ale większość mojego dnia to rozdzielanie bijących się trzylatków i próba przekrzyczenia wrzasku, który nie wynika z radości, a z furii, że coś nie jest na już. Dzieci trafiają do nas bez znajomości słowa „nie” oraz „poczekaj”. Kiedy w grupie mam dwadzieścioro pięcioro maluchów, z których każde uważa się za pępek świata, atmosfera staje się nie do zniesienia. Gdy pięć razy proszę spokojnym głosem: „Zostaw klocki, idziemy na obiad”, a grupa ignoruje mnie, rzucając zabawkami w ściany, w końcu puszczają mi nerwy. Krzyk staje się jedynym sygnałem, który przebija się przez ich barierę roszczeniowości. To straszne, że dopiero podniesiony ton sprawia, że dziecko w ogóle zauważa obecność dorosłego. Rodzice w domach nie stawiają granic, więc my w przedszkolu stajemy pod ścianą − albo damy wejść sobie na głowę, albo będziemy tymi złymi ciociami, które krzyczą. Abdykacja rodziców, czyli wychowanie przerzucone na barki cioć Najgorsze są rozmowy z rodzicami. Kiedy zgłaszam, że dziecko bije kolegów albo niszczy prace innych, słyszę: „On taki jest, ma silny charakter” albo „W domu tak nie robi”. To kłamstwo. Dzieci są lustrem tego, co dzieje się w domu. Dzisiejsi rodzice boją się własnych dzieci. Wolą dać tablet do obiadu, niż nauczyć siedzenia przy stole. Wolą ustąpić przy każdym wymuszonym płaczu, niż zmierzyć się z histerią. Potem takie bezstresowo wychowane dziecko przychodzi do grupy i przeżywa szok, bo kredki trzeba dzielić, a pani nie jest na każde zawołanie. Wtedy zaczyna się agresja. My, nauczycielki, mamy być terapeutkami, animatorkami i sprzątaczkami, a rodzice wymagają od nas cudów, sami nie dając dzieciom żadnych podstaw kultury osobistej. To wina rodziców, że dzisiejsze przedszkola przypominają poligon, a nie miejsce bezpiecznego rozwoju. Większość nauczycielek jest wypalona zawodowo Czuję się wyczerpana udawaniem, że wszystko jest w porządku. W mediach społecznościowych przedszkola pokazują piękne zdjęcia uśmiechniętych dzieci, ale nikt nie wrzuci nagrania, jak ciocia trzęsie się z emocji po ośmiu godzinach w hałasie przekraczającym normy w fabryce. Krzyczę, bo czuję się bezsilna. Krzyczę, bo chcę, żeby dzieci były bezpieczne, a one potrafią wbiegać pod huśtawki lub gryźć się do krwi tylko dlatego, że nie dostały czerwonego autka. Jeśli państwo, jako rodzice, nie zaczniecie wymagać od swoich dzieci szacunku do innych ludzi i przedmiotów, to za chwilę w przedszkolach nie będzie miał kto pracować. Nikt o zdrowych zmysłach nie wytrzyma w tym zawodzie długo, będąc workiem treningowym dla niewychowanych maluchów. Kocham moją pracę, ale nienawidzę tego, kim się w niej staję przez Wasze zaniedbania wychowawcze. Zanim ocenicie krzyczącą panią, spójrzcie w lustro i zapytajcie siebie, czy nauczyliście swoje dziecko słuchać kogokolwiek. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”