Nie zdążyła odpieluchować dziecka przed przedszkolem. „Ciocie nie miały prawa upokorzyć tak Józia”
Józio ma trzy lata i właśnie rozpoczął przygodę z przedszkolem. W domu coraz częściej sam mówi, że chce skorzystać z toalety, ale podczas pobytu w placówce nie zawsze sygnalizuje taką potrzebę. Po jednej z wpadek jego mama zaczęła zakładać mu na czas przedszkola pieluchomajtki. Twierdzi, że reakcja jednej z nauczycielek sprawiła, że chłopiec poczuł się zawstydzony.
Początek przedszkola to dla trzylatka ogromna zmiana. Nowe miejsce, obce osoby, hałas, inne dzieci i zupełnie inny rytm dnia mogą sprawić, że dziecko zachowuje się inaczej niż w domu. Mama Józia przekonała się o tym podczas pierwszych dni adaptacji. Jej syn w domu coraz częściej korzysta z toalety, ale w przedszkolu nie zawsze potrafił powiedzieć, że chce siku. W domu woła, w przedszkolu nagle zapomina Józio ma trzy lata. Jego mama od kilku miesięcy próbowała spokojnie podejść do odpieluchowania. Nie chciała robić z korzystania z toalety wielkiego wydarzenia ani wywierać na synu presji. „W domu naprawdę jest już coraz lepiej. Józio potrafi powiedzieć: Mamo, chce mi się siku, i wtedy idziemy do łazienki. Czasami zdarzają się wpadki, ale myślałam, że to normalne na tym etapie” – pisze kobieta. Przed rozpoczęciem przedszkola miała jednak nadzieję, że syn będzie już całkowicie odpieluchowany. Nie udało się. Podczas pierwszych dni adaptacji chłopiec miał wpadkę. Dla mamy nie było w tym nic dziwnego – był w nowym miejscu, z nowymi osobami, a do tego przeżywał rozłąkę z rodzicami. „Wtedy zaczęłam mu na czas przedszkola zakładać pieluchomajtki. Nie dlatego, że uważam, że nie ma sensu go odpieluchowywać. Wręcz przeciwnie. Po prostu nie chciałam, żeby codziennie wracał z mokrymi spodniami i żeby stres związany z toaletą dokładał mu się do stresu związanego z samym” – opisuje mama chłopca. „Ciocia powiedziała to przy innych dzieciach” Według matki problem pojawił się kilka dni później. Józio wrócił do domu wyraźnie zawstydzony. Początkowo nie chciał powiedzieć, co się stało. Dopiero wieczorem zaczął opowiadać mamie o sytuacji w łazience. „Powiedział, że ciocia powiedziała przy innych dzieciach, że to wstyd i że się śmiała na głos. Potem inne dzieci zaczęły pytać, dlaczego ma pieluszkę” – relacjonuje matka. Kobieta następnego dnia porozmawiała z nauczycielką. „Usłyszałam, że skoro Józio jest w grupie trzylatków, to powinniśmy już dawno mieć ten temat za sobą. Byłam w szoku. Nie oczekuję, że nauczycielki będą wykonywały za mnie całą pracę. Wiem, że to ja jestem odpowiedzialna za odpieluchowanie syna. Ale nie zgadzam się na zawstydzanie go z tego powodu” – pisze. „Nie chcę, żeby bał się toalety” Mama Józia przyznaje, że być może powinna była wcześniej pomyśleć o tym, jak rozwiązany zostanie temat toalety w przedszkolu. Nie uważa jednak, że pieluchomajtki są powodem do wstydu. „Przecież to nadal małe dziecko. On dopiero uczy się rozpoznawać swoje potrzeby w nowym miejscu. W domu umie powiedzieć, czego potrzebuje, ale w przedszkolu jest spięty. Czy naprawdę najlepszym sposobem jest sprawienie, żeby jeszcze bardziej się tego wstydził? Powiedziałam mu, że nie ma się czego wstydzić i że pieluchomajtki są tylko na czas, kiedy uczymy się korzystać z toalety w przedszkolu. Nadal będziemy ćwiczyć w domu. Chciałabym tylko, żeby dorośli dali mu trochę czasu” – wyjaśnia. Jak przyznaje, najbardziej zabolało ją to, że sytuacja wydarzyła się w pierwszych dniach przedszkola, kiedy chłopiec dopiero próbował odnaleźć się w nowym miejscu. Przy tym nie oczekuje specjalnego traktowania dla syna. Chce tylko, żeby jego trudności nie stały się powodem do zawstydzania. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jej córka wróciła z przedszkola z płaczem. „Pani zadawała intymne pytania” Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja” Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
„Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko”
„Kiedyś Leon był oazą spokoju. Odkąd teściowa zaczęła go odbierać z przedszkola, w naszym domu wybuchają ciągłe awantury. Zaczęłam podejrzewać najgorsze.”
Zawsze uważałam, że mamy ogromne szczęście. Gdy wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim, wszystko jakoś się układało – mogliśmy z Markiem na zmianę odbierać Leona z przedszkola, nawet jeśli czasami musieliśmy się nieźle nagimnastykować z godzinami pracy. Ale kiedy dostałam awans i zmieniłam pracę na bardziej wymagającą, nagle wszystko się posypało. Pracowałam dłużej, a wyjście wcześniej po syna stało się praktycznie niemożliwe. Wynajęcie niani na zaledwie dwie godziny dziennie wydawało się trudne i kosztowne. Wtedy z pomocą przyszła Danuta, moja teściowa. – Przecież jestem na emeryturze, nudzę się w domu – powiedziała, popijając herbatę w naszym salonie. – Będę go odbierać, pójdziemy na spacer, a potem przyprowadzę go do was albo wy odbierzecie go ode mnie. To żaden problem. Byłam jej niesamowicie wdzięczna. Leon miał cztery lata i zawsze był pogodnym, spokojnym chłopcem. Lubił układać klocki, rysować i słuchać bajek. Oczywiście, jak każde dziecko, miał swoje gorsze dni, ale ogólnie rzecz biorąc, wychowywanie go było dla nas czystą radością. Danuta wydawała się idealnym rozwiązaniem. Znała go, kochała, a on przepadał za swoją babcią. Początkowo wszystko układało się wspaniale. Wracaliśmy z pracy, a Leon był już w domu, wybiegany i radosny. Teściowa uśmiechała się ciepło, opowiadała o tym, jak wspaniale spędzili czas, po czym wracała do siebie. Jednak po mniej więcej miesiącu tej sielanki zaczęłam zauważać niepokojące zmiany w zachowaniu mojego syna. Zmiana, której nie potrafiłam zrozumieć Zaczęło się od drobiazgów. Któregoś popołudnia podałam mu obiad. Zrobiłam jego ulubione naleśniki z serem, licząc na to, że sprawię mu przyjemność po długim dniu w przedszkolu. Kiedy postawiłam przed nim talerz, Leon spojrzał na niego, a jego twarz wykrzywiła się w grymasie złości. – Nie chcę tego! – krzyknął, odpychając talerz tak mocno, że naleśnik zsunął się na stół. – Kochanie, przecież to twoje ulubione – powiedziałam spokojnie, choć w środku poczułam ukłucie irytacji. Byłam zmęczona po pracy i nie miałam siły na fochy. – Chcę frytki! I żelki! – wrzeszczał dalej, uderzając piąstkami w blat stołu. – Jesteś głupia! Zamarłam. Leon nigdy wcześniej nie odzywał się do mnie w ten sposób. Nigdy nie używał takich słów i nie wpadał w tak gwałtowną furię z powodu jedzenia. Próbowałam z nim porozmawiać, uspokoić go, ale każda moja próba kończyła się jeszcze większym krzykiem. W końcu rzucił się na podłogę i zaczął wierzgać nogami, płacząc tak głośno, że zaniepokojony Marek przybiegł z drugiego pokoju. – Co tu się dzieje? – zapytał mąż, patrząc na nas zdezorientowany. – Sama nie wiem – westchnęłam, masując skronie. – Podałam mu obiad, a on dostał ataku szału, bo chciał frytki. Marek wzruszył ramionami, próbując podnieść syna z podłogi. – To pewnie tylko taki etap. Wiesz, jak to jest z czterolatkami. Buntują się o wszystko. Może i miał rację, pomyślałam. Może to tylko skok rozwojowy, zmęczenie po przedszkolu albo po prostu zły dzień. Problem polegał na tym, że te złe dni zaczęły się powtarzać coraz częściej. Leon, który do tej pory potrafił zająć się sobą, nagle zaczął domagać się naszej nieustannej uwagi. Jeśli nie dostawał tego, czego chciał natychmiast, wpadał w histerię. Rzucał zabawkami, krzyczał, a nawet próbował mnie uderzyć, gdy stanowczo odmawiałam mu kolejnej porcji słodyczy przed snem. U teściowej Leon był aniołkiem Pewnego dnia wróciłam z pracy kilka minut wcześniej niż zwykle. Otworzyłam drzwi i od razu usłyszałam dźwięk bajki dobiegający z salonu. Zdjęłam płaszcz i weszłam do środka, zdziwiona, że Leoś jeszcze nie wybiegł, żeby się ze mną przywitać. Zatrzymałam się w progu. Na dywanie leżał chłopiec z nogami opartymi o kanapę. Miał na sobie bluzę Leona, spodnie, które rano pomogłam mu założyć, i te same skarpetki z dinozaurami. Przez chwilę patrzyłam na niego i miałam absurdalne wrażenie, że w naszym salonie znajduje się jakieś obce dziecko. – Leon? – zapytałam w końcu. Do tej pory zawsze biegł do mnie się przytulić, kiedy wracałam z pracy, a teraz nawet na mnie nie spojrzał. – Co? – odburknął, a mnie łzy napłynęły do oczu. Najgorsze było to, że teściowa twierdziła, że u niej Leon jest aniołem. – U mnie nigdy tak się nie zachowuje – mówiła z pobłażliwym uśmiechem, kiedy opowiadałam jej o naszych wieczornych przeprawach. – Siedzimy sobie grzecznie, czytamy książeczki, spacerujemy. Może po prostu wy jesteście zbyt nerwowi? Dzieci wyczuwają napięcie, Aniu. Musisz trochę wyluzować. Jej słowa raniły mnie bardziej, niż chciałam to przyznać. Zaczęłam wątpić w swoje umiejętności wychowawcze. Może faktycznie robiłam coś źle? Może to moja wina, że mój własny syn nie potrafi się przy mnie zachować? To babcia pozwala na wszystko Prawda wyszła na jaw zupełnie przypadkiem. Zbliżał się długi weekend, a ja musiałam dokończyć ważny projekt w pracy. Udało mi się wyjść z biura znacznie wcześniej, niż zakładałam. Zamiast wracać do domu, postanowiłam zrobić niespodziankę i odebrać Leona prosto z rąk teściowej. Pojechałam do parku, w którym zawsze spacerowali po przedszkolu. Znalazłam ich na placu zabaw, ale to, co zobaczyłam, sprawiło, że stanęłam jak wryta. Leon siedział na ławce, trzymając w rękach telefon teściowej. Jego oczy były wpatrzone w ekran, na którym migała jakaś głośna, agresywna gra. Obok niego leżała otwarta paczka chipsów i napoczęty batonik czekoladowy. Danuta siedziała obok, przeglądając jakąś gazetę i zupełnie nie zwracając uwagi na to, co robi wnuk. – Cześć – powiedziałam, podchodząc bliżej. Mój głos drżał z oburzenia. Danuta podskoczyła, wyraźnie zaskoczona moim widokiem. Szybko wyrwała Leonowi telefon z rąk, co wywołało u niego natychmiastowy, ogłuszający pisk. – Aniu! Co ty tu robisz tak wcześnie? – zapytała, próbując jednocześnie schować paczkę chipsów do torebki. – Udało mi się wcześniej skończyć pracę – odpowiedziałam, patrząc na mojego syna, który wpadł właśnie w szał, rzucając się na ławkę i krzycząc, że chce grać dalej. – Co tu się dzieje? Od kiedy Leon gra w gry na telefonie i je chipsy przed kolacją? Teściowa zaczerwieniła się lekko, ale szybko przybrała swoją stałą, obronną pozę. – Oj, nie przesadzaj. To tylko chwilka. Był bardzo grzeczny w przedszkolu, to w nagrodę pozwoliłam mu trochę pograć. A chipsy... no cóż, prosił, to mu kupiłam. Babcie są od rozpieszczania, prawda? – Babcie są od kochania, a nie od łamania wszystkich zasad, jakie staramy się mu wpoić! – podniosłam głos, próbując przebić się przez krzyk Leona. – Tłumaczę ci od tygodni, że ma problemy z zachowaniem, że nie chce jeść obiadów, że wpada w furię o byle co. A ty dajesz mu słodycze przed posiłkiem i sadzasz przed ekranem, żeby mieć święty spokój! – Ja mam święty spokój? – oburzyła się Danuta, wstając z ławki. – Ja wam pomagam! Odbieram go, zajmuję się nim, a wy jeszcze macie pretensje? Jeśli wam się nie podoba, to sami płaćcie za opiekunkę! Rozmowa, która musiała się odbyć Droga powrotna do domu była koszmarem. Leon płakał, krzyczał i kopał w oparcie mojego fotela, domagając się powrotu do babci. Zrozumiałam wtedy, dlaczego u niej był „aniołem”. Danuta po prostu pozwalała mu na absolutnie wszystko, byle tylko nie musieć znosić jego sprzeciwu. Kupowała jego spokój słodyczami i elektroniką, a całą czarną robotę wychowawczą – stawianie granic, dbanie o zdrową dietę i radzenie sobie z trudnymi emocjami – zostawiała nam. Wieczorem, kiedy Leon w końcu zasnął, wyczerpany własną złością, usiadłam z Markiem w kuchni. Opowiedziałam mu o wszystkim, co zobaczyłam w parku. – Marek, tak nie może być – powiedziałam stanowczo, patrząc mu prosto w oczy. – Twoja matka sabotuje całe nasze wychowanie. Leon stał się nie do zniesienia, bo u niej nie ma żadnych zasad. Musimy z tym skończyć. Mąż westchnął ciężko, przecierając twarz dłońmi. Widziałam, że jest rozdarty między lojalnością wobec matki a troską o własne dziecko. – Aniu, ona na pewno nie robiła tego złośliwie. Po prostu chciała być dobrą babcią. – Bycie dobrą babcią nie polega na faszerowaniu dziecka cukrem i sadzaniu go przed ekranem na dwie godziny dziennie! – zdenerwowałam się. – Zobacz, co się z nim dzieje. Przez ostatni miesiąc zmieniliśmy się w zakładników we własnym domu. On rzuca talerzami, jeśli nie dostanie tego, co chce. Myślisz, że to przypadek? Marek milczał przez chwilę, po czym w końcu skinął głową. – Dobrze. Porozmawiam z nią jutro. Ustalimy jasne zasady, a jeśli się do nich nie dostosuje, poszukamy niani. Rozmowa Marka z Danutą nie należała do łatwych. Teściowa obraziła się śmiertelnie. Twierdziła, że jesteśmy niewdzięczni, że oskarżamy ją o najgorsze rzeczy i że ona już więcej nie będzie się wtrącać. Przez pierwsze kilka dni w ogóle się do nas nie odzywała. Trudne powroty do normalności Zdecydowaliśmy się zatrudnić młodą dziewczynę, studentkę pedagogiki, która za niewielką opłatą odbierała Leona i spędzała z nim te dwie godziny do naszego powrotu. Jasno określiliśmy zasady: żadnych ekranów i tylko owoce na przekąskę. Początki były trudne. Leon próbował swoich starych sztuczek – krzyczał, rzucał się na podłogę, domagał się słodyczy i gier. Jednak niania była konsekwentna, a my w domu również nie odpuszczaliśmy. Kiedy wpadał w złość, siadałam obok niego i spokojnie czekałam, aż emocje opadną. – Wiem, że jesteś zły – mówiłam, głaskając go po plecach, gdy w końcu przestawał płakać. – Ale w naszym domu nie rzucamy jedzeniem. Jeśli jesteś głodny, możesz zjeść to, co przygotowałam. Minęło kilka tygodni, zanim zauważyliśmy poprawę. Histerie stawały się coraz rzadsze i krótsze. Leon powoli przypominał znowu tamtego radosnego, spokojnego chłopca, którym był przedtem. Zaczął znowu interesować się swoimi zabawkami, chętniej siadał do wspólnych posiłków i częściej się uśmiechał. Relacje z Danutą wciąż są chłodne. Widujemy się na niedzielnych obiadach, ale staram się nie zostawiać jej samej z Leonem na dłużej. Zrozumiałam, że choć miłość dziadków jest ważna, to my, jako rodzice, musimy dbać o granice. Nie mogłam pozwolić, by ktoś dla własnej wygody niszczył to, co z takim trudem budowaliśmy. Czasami patrzę na śpiącego Leona i czuję ulgę. Udało nam się opanować sytuację, zanim zaszła za daleko, ale wiem, że odbudowanie zaufania do teściowej zajmie mi jeszcze bardzo dużo czasu. Anna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Teściowa miała tylko uśpić Filipka. Gdy zajrzałam do pokoju po godzinie, spod łóżeczka wystawały jej nogi, a mnie zabrakło tchu” Jej synowie wrócili z wakacji u dziadków jacyś inni. „Nie sądziłam, że będę nasyłać policję na własnego teścia” „Babcia miała jedynie odprowadzić bliźniaki do przedszkola, ale do sali trafił tylko jeden mój synek. Nigdy się z tego nie otrząsnę”
Jej córka wróciła z przedszkola z płaczem. „Pani zadawała intymne pytania”
Z pozoru było to zwyczajne pytanie, które mogłoby paść podczas rozmowy z przedszkolakiem. Dla mamy 3,5-letniej Zuzi okazało się jednak przekroczeniem granicy, o której wcześniej nawet nie myślała. Dziewczynka wróciła do domu z płaczem, a jej mama postanowiła zapytać inne osoby, czy również uważają takie pytania za stosowne.
Na redakcyjną skrzynkę napisała mama 3,5-letniej Zuzi, która nie kryje oburzenia po jednej z rozmów przeprowadzonych przez nauczycielkę w przedszkolu. Kobieta uważa, że wychowawczyni chciała dobrze i prawdopodobnie rzeczywiście zależało jej na lepszym poznaniu dzieci, ale jej zdaniem wybrała do tego niewłaściwe pytania. Szczególnie jedno z nich sprawiło, że mama zaczęła się zastanawiać, czy przedszkolak powinien w ogóle odpowiadać na pytania dotyczące sytuacji rodzinnej. „Zuzia nagle zaczęła płakać” Zuzia ma trzy i pół roku i dopiero rozpoczęła przygodę z przedszkolem. Do tej pory wracała do domu w dobrym humorze i chętnie opowiada mamie o tym, co robiła w ciągu dnia, dlatego tego popołudnia kobieta od razu zauważyła, że coś jest nie tak. Dziewczynka była wyraźnie rozdrażniona, a kiedy mama zaczęła ją pytać, co się wydarzyło, rozpłakała się. Początkowo trudno było zrozumieć, o co chodzi, bo Zuzia opowiadała o kilku rzeczach naraz. W końcu mama dowiedziała się, że podczas rozmowy z dziećmi pani zadawała im pytania dotyczące ich domów i rodzin. Chciała wiedzieć, co robią rodzice, czym się zajmują i jak wygląda ich codzienne życie. „Zuzia powiedziała mi, że pani pytała, czym zajmuje się mama i tata. Dla mnie to było bardzo dziwne, bo córka jest malutka i nie zawsze rozumie, co właściwie oznacza pytanie o pracę rodziców. Pytała też, czy rodzice mieszkają razem” – relacjonuje kobieta. „Po co trzylatkom takie informacje?” Mama Zuzi uważa, że nauczycielka mogła chcieć po prostu lepiej poznać dzieci. Rozumie, że spędza z nimi wiele godzin i naturalne jest, że chce wiedzieć, co je interesuje, czym się bawią albo z kim mieszkają. Jej zdaniem można jednak poznawać dziecko bez pytania o szczegóły dotyczące jego rodziny, tym bardziej dotyczące kwestii tego, czy rodzice są razem. Kobieta przyznaje, że najbardziej zaskoczyło ją to, że dzieci miały odpowiadać przy całej grupie. Zaczęła się zastanawiać, co stałoby się, gdyby rodzic wykonywał zawód, którego dziecko nie potrafi nazwać, rodzina miała trudną sytuację albo maluch zwyczajnie nie chciał o tym mówić. „Trzylatek nie musi przecież wiedzieć, że niektóre informacje o rodzinie są prywatne. Jeżeli pani pyta, dziecko może uznać, że powinno odpowiedzieć, nawet jeśli nie ma na to ochoty. I właśnie to mi się nie spodobało”– tłumaczy mama Zuzi. „Nie chciałam robić awantury” Kobieta nie poszła od razu do dyrektorki przedszkola. Najpierw postanowiła spokojnie porozmawiać z wychowawczynią i dowiedzieć się, dlaczego w ogóle pojawił się taki temat. Okazało się, że nauczycielka prowadziła z dziećmi rozmowę, której celem było lepsze poznanie ich zainteresowań, codzienności i najbliższego otoczenia. Pytania o rodziców miały być jednym z elementów takiej rozmowy, a nie próbą zdobywania prywatnych informacji. To jednak nie przekonało mamy Zuzi w stu procentach. Kobieta nadal uważa, że w przypadku tak małych dzieci trzeba szczególnie uważać na sposób formułowania pytań. „Nie twierdzę, że pani chciała zrobić coś złego. Właśnie dlatego nie zrobiłam awantury. Uważam jednak, że warto czasami pomyśleć, jak takie pytanie może odebrać małe dziecko i czy naprawdę jest ono potrzebne” – opisuje. Gdzie kończy się ciekawość, a zaczyna prywatność? W przypadku przedszkolaków granica między niewinną rozmową a pytaniem o prywatne sprawy może być dla dorosłego oczywista, ale dla trzylatka już niekoniecznie. Dziecko może przecież bez zastanowienia powiedzieć grupie, gdzie pracuje mama, ile zarabia tata, kto mieszka w domu albo co wydarzyło się poprzedniego dnia. Dlatego zdaniem mamy Zuzi nauczyciele powinni szczególnie uważać na pytania dotyczące sytuacji rodzinnej i dawać dzieciom możliwość nieudzielenia odpowiedzi. Jej zdaniem przedszkole powinno być miejscem, w którym dziecko czuje się bezpiecznie, a nie miejscem, gdzie ma wrażenie, że musi odpowiadać dorosłemu na każde pytanie. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja”
Przedszkole zmienia zasady, a ciebie nikt nie pytał o zdanie? Oto pytania, które masz prawo zadać
Nauczycielka ogłasza na tablicy: od poniedziałku grupa startuje z nowym programem, zabawki wracają za miesiąc. Część rodziców kiwa głową, część czuje niepokój – bo nikt wcześniej nie zapytał o zdanie. Jeśli tak reagujesz, nie jesteś sama. Masz też konkretne narzędzia, żeby dowiedzieć się więcej i – jeśli trzeba – zareagować, zanim emocje wezmą górę nad faktami.
Za granicą pojawiają się projekty czasowego ograniczania liczby zabawek w grupie – mają uczyć samodzielności i pomysłowości, gdy dzieci nie mają gotowych rozwiązań pod ręką. To pojedynczy sygnał z zagranicznych placówek, a nie masowy trend w polskich przedszkolach – ale pokazuje typ zmiany, jaki może trafić i do naszej grupy: eksperyment organizacyjny wprowadzony odgórnie, bez wcześniejszej rozmowy z rodzicami. Zanim ocenisz taki pomysł na tak lub nie, warto ustalić fakty, a nie reagować na samo hasło. Siedem pytań, które porządkują sprawę Zamiast oceniać samą etykietę zmiany, warto zapytać o jej mechanikę – to ona pokazuje, czy chodzi o przemyślany projekt, czy o improwizację wprowadzoną bez przygotowania grupy. Jaki jest cel zmiany i na czym dokładnie polega – na przykładzie jednego dnia z grupy? Ile potrwa i kto podjął decyzję: nauczycielka, dyrektor, rada pedagogiczna? Czy to zmiana w ramach podstawy programowej, czy dodatkowa innowacja pedagogiczna? Czy moje dziecko może nie uczestniczyć w części zajęć, jeśli się nie zgadzam? Jak wygląda opieka nad dziećmi, które trudniej znoszą zmianę rutyny? Czy rada rodziców była informowana lub pytana o opinię przed startem? Jak i kiedy poznam efekty – rozmowa, ankieta, spotkanie podsumowujące? Odpowiedzi na te pytania warto zapisać – nie po to, żeby budować dowody przeciwko placówce, tylko żeby mieć punkt odniesienia, gdy za miesiąc ktoś zapyta, czy zmiana się sprawdziła. Co mówią przepisy? W polskim przedszkolu wprowadzenie innowacji pedagogicznej nie wymaga już zgody kuratorium – decyduje o niej dyrektor razem z radą pedagogiczną, która podejmuje uchwałę. Formalnej zgody rodziców przepisy wprost nie wymagają, ale to nie znaczy, że nie masz nic do powiedzenia. Rada rodziców – zgodnie z ustawą Prawo oświatowe – może przedstawiać dyrektorowi i innym organom placówki wnioski i opinie we wszystkich sprawach przedszkola, w tym w sprawie zmian organizacyjnych. To realne narzędzie: jeśli reprezentanci rodziców zgłoszą wątpliwości na piśmie, dyrektor musi się do nich odnieść, a nie zbyć rozmową na korytarzu. Gdy odpowiedzi cię nie przekonują Jeśli po rozmowie z nauczycielką lub dyrektorem nadal masz wątpliwości, kolejny krok to spotkanie rady rodziców – pojedynczy głos łatwiej zbagatelizować niż stanowisko reprezentacji grupy. Warto też poprosić o pisemne uzasadnienie zmiany i harmonogram, do którego można się odnieść po jej zakończeniu. Jeśli zmiana wiąże się z zapisami statutu placówki, masz prawo poprosić o wgląd do aktualnej wersji dokumentu – to jawny dokument, dostępny dla rodziców, a nie wewnętrzna korespondencja grona pedagogicznego. Rozmowa zamiast konfrontacji Znajoma, która przez rok zasiadała w radzie rodziców w przedszkolu córki, mówi wprost: najwięcej dało jej pierwsze, spokojne pytanie „na czym to dokładnie polega i po co”, zadane, zanim padły oceny. Placówka wprowadzająca zmianę zwykle ma cel, o którym warto usłyszeć wprost – a rodzic, który pyta konkretnie, dostaje konkretne odpowiedzi częściej niż ten, który od razu protestuje. Chodzi nie o to, by blokować każdą nowość, ale by decyzja o udziale dziecka w eksperymencie pedagogicznym nie zapadała bez wiedzy tych, którzy znają je najlepiej – i żeby placówka wiedziała, że rodzice patrzą uważnie, nie z góry przeciwko niej. Źródła: Backwinkel – Spielzeugfreier Kindergarten (dostęp 27.08.2026); Inso – Innowacja pedagogiczna w przedszkolu – jak ją wdrożyć krok po kroku (9.09.2020); LexLege – Prawo oświatowe, art. 84 (kompetencje rady rodziców, dostęp 27.08.2026) Zobacz także: Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja”
Zmiana organizacji zajęć w przedszkolach od września. Dzieci dostaną nowy nakaz, a rodzice jeszcze o tym nie wiedzą
Wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego w przedszkolach zacznie obowiązywać zupełnie nowa zasada. Reforma w radykalny sposób zmieni dotychczasowy plan dnia maluchów, stawiając przed kadrą oraz opiekunami wyzwania, które już teraz budzą skrajne emocje na internetowych forach.
Początek września to w każdym domu czas logistycznej rewolucji, kupowania kapci na zmianę, podpisania worków i wyczekiwania na pierwsze zebrania. W tym roku jednak powrót do placówek niesie ze sobą zmianę, która dla wielu mam i ojców będzie zaskoczeniem. Wszystko dlatego, że ministerstwo wprowadza do podstawy programowej przepis zmieniający dotychczasowe zasady. Na popularnej grupie na Facebooku „Mamy mamom” pojawił się właśnie bardzo emocjonalny wpis zaniepokojonej kobiety, która dotarła do najnowszych wytycznych z Dziennika Ustaw i postanowiła ostrzec inne matki. Zapisy w prawie oświatowym wprost nakazują codzienne, obowiązkowe wypuszczanie maluchów poza budynek, bez względu na porę roku. To podzieliło internatów: jedni opowiadają się za hartowaniem dzieci, inni boją się o ich dobrostan. Obowiązkowy spacer bez względu na chłód. Co dokładnie mówi nowy zapis w prawie oświatowym? Autorka internetowego postu z przejęciem zacytowała oficjalny fragment dokumentu, który ma się stać instrukcją dla dyrektorów i nauczycieli wszystkich placówek w kraju. Zgodnie z nowym prawem „organizacja zajęć na powietrzu powinna być elementem codziennej pracy z dzieckiem w każdej grupie wiekowej, a dzieci powinny mieć codziennie zajęcia na świeżym powietrzu oraz co najmniej raz w tygodniu przebywać poza budynkiem przedszkola dłużej niż 1 godzinę”. Daje to możliwość dłuższego spaceru lub zabaw połączonych z badaniem okolicznej przyrody i działaniem w niej, a jedynym odstępstwem od tej zasady są alerty Rządowego Centrum Bezpieczeństwa lub szczególnie niesprzyjające warunki atmosferyczne. Młoda mama zauważyła jednak lukę w tych przepisach. Wskazała na fakt, że szczególne warunki atmosferyczne nie zostały precyzyjnie określone, tak samo jak górny i dolny zakres temperatur oraz codzienny czas przebywania na dworze w okresie jesień-zima-wiosna. „Zbliża się okres jesienno-zimowy i już padła informacja, że przedszkolaki zimą także będą wypuszczane na podwórko” − martwi się mama, wskazując na niedojrzały układ odpornościowy maluszków. Matki masowo krytykują przewrażliwienie i domowy areszt Pod postem autorki wybuchła dyskusja, a rodzice zaczęli przerzucać się argumentami dotyczącymi zdrowia, hartowania i legendarnego modelu skandynawskiego. Zdecydowana większość komentujących matek bardzo ostro odniosła się do lęków autorki, twierdząc, że chowanie dzieci pod kloszem to największy grzech. Jedna z internautek napisała bardzo dosadnie: „Układ odpornościowy na tym zdecydowanie skorzysta, czas zainwestować w ubrania odpowiednie do wieku i pogody i pozwalać dzieciom spędzać jak najwięcej czasu na świeżym powietrzu”. Wiele kobiet uważa, że to właśnie wieczne trzymanie maluchów w przegrzanych salach jest głównym powodem przeziębień w okresie jesiennym. Inna mama dodała w komentarzu: „Ich układ odporności kuleje, bo przewrażliwione mamusie trzymają je w okresie jesienno-zimowym w 4 ścianach. (...) Przeciwwskazaniem powinna być bardzo zła jakość powietrza i naprawdę jakieś siarczyste mrozy czy inne ekstremalne warunki pogodowe. Generalnie nie ma złej pogody, tylko jest źle dobrany ubiór do warunków atmosferycznych”. Jak widać, według większości rodziców jedyną realną przeszkodą do wyjścia z sali powinien być smog oraz ekstremalne mrozy, a zwykły deszcz czy lekki przymrozek to idealne warunki do budowania odporności. Głos z przedszkolnego frontu. Patowa sytuacja w szatniach i tęsknota za modelem szwedzkim Inne komentarze pod tym postem napisały same opiekunki przedszkolne, które od lat stoją na pierwszej linii frontu w kłótniach z rodzicami o to, czy wietrzyć salę i czy zakładać dziecku czapkę. Jedna z nauczycielek opisała, jak z jej perspektywy wygląda ta dyskusja: „Jako wieloletni pracownik przedszkola sądzę, że jedni rodzice narzekają, że dzieci nie wychodzą w każde warunki pogodowe, a inni wręcz odwrotnie. I sytuacja jest patowa, bo jedni i drudzy obstają przy swoim. Ja akurat jestem całym sercem za modelem szwedzkim i uważam, że dzieciom lepiej wyszłoby na zdrowie więcej czasu na dworze, niż w czterech ścianach placówki”. Do tej pory w wielu miejscach panowała zasada, że jeśli jedno dziecko w grupie miało lekki katar, cała dwudziestka spędzała czas w zamkniętej, dusznej sali, bo rodzice bali się przewiania. Od września te dyskusje utnie nowe prawo oświatowe − zasady zostały przedstawione jasno, a rodzice muszą po prostu pogodzić się z faktem, że panie w przedszkolu mają obowiązek wychodzić z dziećmi na świeże powietrze. Czas kupić porządne, nieprzemakalne spodnie, dobre buty i pozwolić dzieciom na normalne, pełne błota dzieciństwo. Ruch i kontakt z naturą to najlepsza, darmowa ochrona, jaką możemy im podarować na nowy rok szkolny. Zobacz też: Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja”
Pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, a matki biją brawo. „To się nazywa konsekwencja”
Początek przedszkola to dla wielu maluchów i ich rodziców czas pełen trudnych emocji, lęku przed rozłąką i szukania swojego miejsca w grupie. Czasami jednak to nie rozstanie w szatni budzi największy niepokój, ale metody dyscyplinowania, z jakimi mały człowiek zderza się po zamknięciu drzwi sali.
Ostatnio na jednej z popularnych facebookowych grup „Mamy mamom” wybuchła niezwykle burzliwa dyskusja wokół metod radzenia sobie z niesfornymi maluchami przez kadrę pedagogiczną. Wszystko zaczęło się od pełnego bezsilności wpisu mamy, której synek zaczął bać się porannego wyjścia z domu z powodu słów, jakie usłyszał od swojej wychowawczyni. Okazało się, że pani w przedszkolu nastraszyła 4-latki, bo się nie słuchały, zapowiadając zbiorową karę. Ku wielkiemu zaskoczeniu autorki postu inne matki stwierdziły, że to naturalne konsekwencje złego zachowania. Ta historia idealnie obnaża głęboki podział, jaki panuje we współczesnym podejściu do karania najmłodszych, gdzie granica między mądrym stawianiem barier a emocjonalnym zastraszaniem bywa niesamowicie płynna. Te internetowe starcia pokazują bolesną prawdę o tym, jak bardzo jako dorośli boimy się buntu dorastającego pokolenia, przez co często zgadzamy się na rozwiązania, które uderzają prosto w dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Strach przed salą przedszkolną. Groźby nauczycielek niszczą spokój dzieci Wyczerpana i zmartwiona mama czterolatka postanowiła anonimowo zapytać inne kobiety o to, czy zachowanie nauczycielki w jej placówce mieści się w ogólnie przyjętych normach wychowawczych. Autorka wpisu opisała sytuację, która regularnie powtarza się podczas zajęć i sprawia, że jej syn budzi się rano z płaczem, nie chcąc przekroczyć progu przedszkolnej sali. Kobieta napisała na forum z wyraźnym żalem: „Czy to jest normalne, że w grupie 4-latków w przedszkolu pani mówi dzieciom, że się nie słuchają i za karę nie będą jutro się bawić, syn później ma problem, żeby iść do przedszkola przez takie straszenie”. W dalszej części postu młoda mama przyznaje, że to nie jest odosobniony incydent, bo z relacji malucha wynika, iż krzyki i szantaż emocjonalny to stały element przedszkolnej codzienności. Autorka wyznaje wprost: „Ręce mi już opadają, bo to kolejna sytuacja, gdzie syn mi mówi, że pani krzyczy na kogoś, stosując tego typu groźby, ja rozumiem dyscyplinę, że te dzieci trzeba okiełznać, ale mam mieszane uczucia do takiego podejścia w grupie małych dzieci”. Zamiast jednak spodziewanego wsparcia i empatii, kobieta zderzyła się z falą krytyki ze strony innych użytkowniczek, dla których rygorystyczny ton przedszkolanki to jedyny słuszny sposób na przetrwanie z grupą maluchów. Internetowy lincz na mamie. Dlaczego współcześni rodzice tęsknią za twardą ręką? Zdecydowana większość internautek natychmiast stanęła po stronie nauczycielki, zarzucając autorce wpisu nadmierne rozczulanie się nad dzieckiem i hodowanie życiowej fajtłapy, która w przyszłości nie poradzi sobie z żadnym autorytetem. Jedna z internautek zaatakowała młodą mamę w bardzo ostrym, ironicznym tonie: „Ty dzieciakowi w domu wyjaśnij, że ma wykonywać polecenia nauczyciela, a nie jeszcze pretensje mieć do kobiety, że zagroziła brakiem zabawy. Jak w szkole jedynkę dostanie, to zapewne polecisz do dyrektora, że jakim prawem Brajanek czy inny Antosiek dostał pałę i najlepiej zwolnić nauczycielkę, bo jest niekompetentna”. Wiele kobiet uważa, że grożenie czterolatkom odebraniem prawa do zabawy to nie żadna przemoc emocjonalna, ale naturalna konsekwencja złego zachowania, bez której praca w dużej grupie byłaby po prostu niemożliwa. W komentarzach czytamy: „Groźby? Normalne konsekwencje. Jak chciałabyś pracować z 20 dzieci i nie oszaleć? U syna w przedszkolu dają czerwone kropki, jak się uzbiera 5, to za karę jest karne krzesełko, uważam, że dobra metoda, w jakiś sposób trzeba sobie radzić”. Kolejna mama dodała długi wywód o dorosłym życiu, starając się usprawiedliwić przedszkolny rygor: „I bardzo dobrze, złe zachowanie to konsekwencje, dzieci muszą wiedzieć, kiedy czas na luz i wygłupy, a kiedy stop, granica i odpowiedzialność, w dorosłym życiu jest tak samo, jak olejesz robotę, to zgadnij, co się stanie, jak źle zaparkujesz − zgadnij, co się stanie, jak bezstresowo wychowasz swoje dziecko na zasadzie 'nic mu nie wolno powiedzieć, zabronić, on może robić co chce' − na starość będziesz płakać i narzekać na to, na co pozwoliłaś”. Gdzie kończy się mądra dyscyplina, a zaczyna tresura, i jak budować autorytet bez siania strachu? Wypowiedzi o potrzebie barier zdominowały całą facebookową dyskusję, a kolejne wpisy tylko podkręcały niechęć do autorki posta. Jedna z mam podsumowała temat bardzo kategorycznie: „Granice, ludzie, to są granice, zacznijcie czegoś wymagać od dzieci, bo bieda będzie, jak będą miały 14 lat. Dziecko bez granic nie funkcjonuje albo może raczej funkcjonuje i ustawia świat pod siebie, no chyba nie o to chodzi w wychowaniu”. Czy jednak stawianie barier czterolatkowi naprawdę musi opierać się na wzbudzaniu w nim lęku przed pójściem do przedszkola i grożeniu mu izolacją od rówieśników? Współczesna psychologia dziecięca mówi bardzo wyraźnie, że straszenie i szantażowanie malucha karami, które mają nastąpić dopiero kolejnego dnia, zupełnie nie działa na jego układ nerwowy w sposób edukacyjny − dziecko w tym wieku nie łączy odległej w czasie kary ze swoim obecnym, impulsywnym zachowaniem w sali. Jedyne, co taki maluch koduje w swojej małej głowie, to paraliżujący lęk przed panią wychowawczynią, która zamiast być gwarantem bezpieczeństwa, staje się źródłem zagrożenia. Autorytet nauczyciela powinien opierać się na szacunku, jasnych, czytelnych komunikatach tu i teraz oraz mądrym wspieraniu emocjonalnym, a nie na tresurze i narzucaniu zbiorowej odpowiedzialności. Mądre wymagania i dyscyplina są w przedszkolu bardzo ważne, ale nigdy nie powinny być budowane kosztem psychicznego zdrowia i uśmiechu czterolatka. Zobacz też: Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
Pielucha w przedszkolu to wstyd? „Usłyszałam, że mam niewychowane dziecko”. Wymagania nauczycielek przekroczyły granice
Pierwsze zebranie organizacyjne miało być dla mnie kopalnią praktycznej wiedzy i okazją do poznania pań, które od września zaopiekują się moim dzieckiem. Niestety, rygorystyczny ton spotkania adaptacyjnego i jedna uwaga rzucona prosto w twarz sprawiły, że wróciłam do domu z płaczem.
Cała ta kłopotliwa sytuacja miała miejsce na spotkaniu adaptacyjnym, na które szłam pełna nadziei i dobrych myśli. Nauczycielki rozdały nam grube kartki z regulaminem grupy i od pierwszych minut zaczęły dyktować listę rygorystycznych zakazów i nakazów. Rygorystyczny regulamin i wielkie wymagania. Jak pierwsze zebranie zamieniło się w koszmar Kulminacja nastąpiła, gdy jedna z pań bardzo chłodnym głosem oznajmiła, że od pierwszego września każde dziecko bezwzględnie musi być całkowicie odpieluchowane i samodzielnie korzystać z toalety. Zaznaczyła, że jeśli jakikolwiek maluch przyjdzie w pieluchomajtkach, to personel ma pełne prawo odmówić przyjęcia go do sali, bo oni nie są od wycierania pup i zmieniania ubrań. Mój Alan to cudowny, bardzo bystry chłopiec, który pięknie mówi i świetnie dogaduje się z rówieśnikami, ale z nocnikiem wciąż ma trudniejszą relację. Przez całe lato walczyliśmy z tematem, próbowaliśmy metody bez pieluchy, ale mały w momentach stresu po prostu się blokuje i potrzebuje jeszcze trochę czasu oraz spokoju, żeby w pełni kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne. Gdy po zebraniu podeszłam do biurka nauczycielki, żeby na osobności poprosić o odrobinę wyrozumiałości w pierwszych tygodniach adaptacji, zderzyłam się z murem totalnej znieczulicy. Awantura w przedszkolu o pieluchy. Szokujące słowa o braku dyscypliny Nauczycielka nawet nie spróbowała wysłuchać moich argumentów o indywidualnym tempie rozwoju. Przewróciła tylko oczami i na cały regulator, tak że słyszeli to inni rodzice, oświadczyła, że pójście na łatwiznę to dzisiaj plaga wśród młodych mam. Dodała też, że trzyletnie dziecko w pieluszce to przesada, brak wychowania i jakiejkolwiek dyscypliny w domu. Dowiedziałam się, że nie potrafię zrobić z dzieckiem porządku, a przedszkole to instytucja edukacyjna, a nie żłobek i przechowalnia dla niemowlaków. Usłyszałam szepty za plecami i zrobiło mi się strasznie wstyd. Wróciłam do domu ze łzami w oczach i do teraz nie potrafię dojść do siebie. Żałuję tylko, że od razu nie odpowiedziałam tej nauczycielce tak, żeby jej poszło w pięty. Gdzie kończy się rola personelu, a zaczyna czyste czepialstwo. Czas obronić malucha To wszystko to niestety bardzo bolesny przykład tego, jak bardzo niektóre instytucje potrafią zatracić empatię i wyczucie w relacjach z najmłodszymi. Przepisy oświatowe i psychologowie dziecięcy jasno wskazują, że każde dziecko ma swój własny, unikalny zegar biologiczny i zmuszanie trzylatka do natychmiastowego odpieluchowania pod groźbą kar czy wyrzucenia z grupy to zwyczajna przemoc emocjonalna. Stres związany z nowym miejscem, brakiem mamy i tysiącem nowych bodźców sprawia, że nawet dzieci, które w domu pięknie wołają siusiu, w przedszkolu mogą zaliczyć potężny regres. Uważam, że rzucanie matce prosto w twarz, że jej dziecko jest gorsze lub niewychowane tylko dlatego, że potrzebuje jeszcze chwileczki na odejście od pieluchomajtek, to brak profesjonalizmu. Ja nie zgadzam się na taki emocjonalny szantaż ze strony personelu. Nie pozwolę, by wygórowane ambicje niesympatycznej pani zniszczyły poczucie bezpieczeństwa mojego synka. Moim zdaniem mądre rodzicielstwo to ochrona malucha przed bezdusznym systemem, a nie ślepe uleganie presji otoczenia. Trzymajcie, proszę, za nas kciuki, bo mój Alanek idzie od września do przedszkola w pieluszce − bez względu na wymysły pań. Pozdrawiam Was serdecznie, Karina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Głośnik zamiast tabletu. Rodzice bez opamiętania kupują dzieciom odtwarzacze audio, ale czy warto?
Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety przed wrześniem. „Usłyszałam, że panie nie są od paprania się w pieluchach”
Słuchałam tego i nie wierzyłam własnym uszom. Poczułam się jak najgorsza matka na świecie, która zaniedbała rozwój własnego dziecka, choć mój Tymek po prostu potrzebuje na wszystko trochę więcej czasu.
Jestem mamą 3-letniego Tymona, który od września ma dumnie zadebiutować w grupie trzylatków. Zamiast cieszyć się z tego nowego etapu w naszym życiu i ze spokojem kompletować wyprawkę, ja po prostu ryczę po kątach ze stresu. Wszystko przez bezwzględne wymagania i, nie ukrywajmy, potworny brak empatii ze strony dyrekcji i pań wychowawczyń. Żądają, by trzylatek potrafił sam korzystać z toalety, a argumentacja, jaką usłyszałam z ust pani dyrektor, dosłownie zwaliła mnie z nóg. Otóż okazało się, że panie w przedszkolu nie są od paprania się w pieluchach i jeśli mój syn nie pożegna się z pampersami, to po prostu nie zostanie wpuszczony do sali. Pieluchy w przedszkolu. Pani dyrektor ucięła dyskusję Mój syn jest cudownym, bardzo bystrym chłopcem, ale akurat w kwestii toalety idzie nam jak po grudzie. Od kilku miesięcy walczymy z nocnikiem, biegam za nim z majtkami, tłumaczę, prosimy, kupiliśmy nawet specjalne książeczki o żegnaniu pieluszki, ale on wciąż potrafi się zaciąć, zestresować i po prostu kontrolować swoje potrzeby tylko wtedy, gdy ma na sobie pampersa. Wszyscy powtarzają mi, że każde dziecko ma swój własny rytm i zmuszanie trzylatka na siłę do odpieluchowania w okresie potężnego stresu adaptacyjnego to prosta droga do kłopotów. Gdy spróbowałam spokojnie zapytać, co w sytuacji, gdy dziecko wciąż miewa wpadki i potrzebuje pomocy w łazience, pani dyrektor ucięła dyskusję. Oświadczyła, że przedszkole publiczne to nie żłobek, one mają w grupie dwadzieścioro pięcioro dzieci i zero etatów dla pomocy nauczyciela, więc nikt nie zamierza tracić czasu na mycie obsikanych nóg i zmienianie pieluch. To jest dla mnie skrajne lenistwo i pójście na łatwiznę ze strony personelu. Czy opiekunki mogą odmówić przyjęcia malucha z pieluchą? Najbardziej rozwala mnie w tym wszystkim fakt, że nikt z kadr przedszkolnych nie bierze pod uwagę emocji tego małego dziecka. Zamiast budować bezpieczną atmosferę i wspierać młodych rodziców w trudnym procesie adaptacji, przedszkolanki fundują nam i dzieciom jakiś wyścig z czasem. Hania, córeczka mojej sąsiadki, poszła rok temu do tego samego przedszkola i z powodu stresu przed nowym miejscem zaczęła się z powrotem moczyć w majtki, a panie, zamiast ją przytulić, kazały matce natychmiast zabierać małą do domu w samym środku dnia pracy. Uważam, że mam pełne prawo oczekiwać, że publiczna placówka pomoże mi w opiece nad dzieckiem. Wychodzi na to, że fundujemy pensje dla personelu, który chce pracować tylko ze sterylnymi, idealnie zaprogramowanymi dziećmi, a trudniejsze obowiązki zrzuca bezczelnie na barki zmęczonych rodziców. Jak asertywnie rozmawiać z dyrekcją przedszkola o wpadkach w toalecie? Z tego, co wiem, przepisy mówią jasno, że przedszkole publiczne nie ma prawa skreślić dziecka z listy z powodu noszenia pieluszki, ale co z tego, skoro w praktyce jest inaczej? Chciałam zapytać inne czytelniczki: jak to wyglądało u Was? Czy Wasze trzylatki szły do przedszkola w pełni odpieluchowane, czy też spotkałyście się z takimi chamskimi odzywkami ze strony personelu? Potrzebuję rady i wsparcia. Pozdrawiam całą Redakcję, Iza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Nowa podstawa programowa w przedszkolach i szkołach: 10 zmian, na które warto się przygotować przed 1 września
Od 1 września w polskich przedszkolach i szkołach podstawowych (klasy I i IV) startuje jedna z największych reform edukacyjnych ostatnich lat. Znikają stare przedmioty, pojawiają się nowe, a nauka ma polegać w większym stopniu na doświadczaniu i działaniu niż na zapamiętywaniu materiału. Dla rodziców to sporo nowych informacji tuż przed pierwszym dzwonkiem, dlatego rozkładamy tę reformę na dziesięć konkretnych punktów.
Kogo dotyczy reforma Zmiany wynikają z rządowego programu "Reforma26. Kompas Jutra" i wchodzą w życie stopniowo, a nie dla wszystkich uczniów naraz. Od września obejmą wszystkie przedszkola oraz klasy I i IV szkoły podstawowej - pozostałe roczniki (II, III oraz V-VIII) w roku szkolnym 2026/2027 uczą się jeszcze według dotychczasowych zasad. Kolejne klasy będą dołączać do reformy sukcesywnie w następnych latach. Podstawę prawną stanowią dwa rozporządzenia minister edukacji Barbary Nowackiej, podpisane w marcu 2026 roku. Jeśli Twoje dziecko idzie do II, III, V, VI, VII czy VIII klasy - może odetchnąć: w tym roku nic się jeszcze formalnie nie zmienia. Jeśli natomiast idzie do przedszkola albo rozpoczyna klasę I lub IV, oto co warto wiedzieć. 1. Mniej ekranów w przedszkolu Nowa podstawa programowa wprost ogranicza kontakt dzieci z urządzeniami ekranowymi - telefonami, tabletami, telewizorem. Nauczyciel będzie mógł z nich korzystać wyłącznie w celach dydaktycznych, w duchu tzw. higieny cyfrowej. W praktyce oznacza to powrót do zabawy ruchowej i wspólnych działań w grupie zamiast bajki puszczanej "na uspokojenie". 2. Więcej sprawczości i "doświadczeń edukacyjnych" u przedszkolaków Centralnym pojęciem nowej podstawy jest sprawczość - tworzenie sytuacji, w których dziecko samo podejmuje inicjatywę, próbuje, myli się i poprawia, zamiast czekać na gotowe instrukcje. Mają temu służyć konkretne, wpisane wprost do podstawy doświadczenia edukacyjne: każde dziecko powinno choć raz w roku być odbiorcą sztuki, przynajmniej raz w trakcie edukacji przedszkolnej wspólnie z grupą zaplanować zakupy w sklepie, a także wysiewać i uprawiać rośliny. 3. Obowiązkowy czas na świeżym powietrzu Dzieci w przedszkolu mają codziennie spędzać czas na dworze, a co najmniej raz w tygodniu - dłużej niż godzinę poza budynkiem placówki. To zapis, którego wcześniej w podstawie nie było w tak jednoznacznej formie. 4. Więcej godzin w klasach I-III Tygodniowy wymiar obowiązkowych zajęć wzrośnie z 20 do 21 godzin. Dodatkowy czas ma być przeznaczony na kompetencje fundamentalne (językowe, matematyczne, cyfrowe, ruchowe) oraz przekrojowe - krytyczne myślenie, rozwiązywanie problemów i dbanie o dobrostan psychiczny dziecka. Edukacja wczesnoszkolna pozostaje zintegrowana, bez podziału na osobne przedmioty. 5. Nowy przedmiot: przyroda w klasach IV-VI W miejsce dotychczasowego układu pojawi się przyroda w wymiarze trzech godzin tygodniowo, prowadzona w blokach po co najmniej dwie godziny. Jeśli w planie lekcji dziecka zobaczycie dwie godziny przyrody pod rząd - to nie pomyłka, tylko świadome wydłużenie czasu na doświadczenia i obserwacje. 6. Koniec techniki - zajęcia praktyczno-techniczne Dotychczasową technikę zastąpią zajęcia praktyczno-techniczne - również dwie godziny tygodniowo, w dłuższych blokach, z naciskiem na konkretne projekty i prace manualne. Pojawią się w nich też nowe treści dotyczące bezpiecznego korzystania z narzędzi sztucznej inteligencji i cyberbezpieczeństwa. 7. Dłuższe bloki lekcyjne zamiast pojedynczych 45 minut To zmiana organizacyjna, która dotyczy zarówno przyrody, jak i zajęć praktyczno-technicznych - wybrane przedmioty będą realizowane w dłuższych, co najmniej dwugodzinnych blokach, żeby nie przerywać eksperymentu czy projektu w połowie. 8. Mniej materiału do wkucia na pamięć Ministerstwo Edukacji ograniczyło szczegółowe treści programowe o około 20 procent, kładąc większy nacisk na pracę projektową i współpracę między uczniami zamiast nauki pamięciowej. Nauczyciele zyskali też więcej swobody w doborze części zagadnień - te opcjonalne treści nie będą obowiązywać na egzaminie ósmoklasisty. 9. Więcej godzin do dyspozycji dyrektora szkoły Dyrektorzy będą mieli do dyspozycji 6 godzin zamiast dotychczasowych 4 - mogą je przeznaczyć m.in. na zajęcia wyrównawcze, rozwijające zainteresowania lub wsparcie psychologiczno-pedagogiczne. Warto zapytać na pierwszym zebraniu, jak konkretna szkoła planuje je wykorzystać. 10. Darmowe podręczniki - nie kupuj ich na własną rękę Uczniowie klas I i IV będą pierwszym rocznikiem korzystającym z podręczników przygotowanych zgodnie z nową podstawą programową. Podręczniki zostaną sfinansowane z dotacji państwowej i przekazane przez szkołę - na start warto ograniczyć zakupy do zeszytów, piórnika i podstawowych przyborów. Co jeszcze przed nami Zapowiadany szeroko tydzień projektowy - czas przeznaczony na pracę nad praktycznymi problemami zamiast tradycyjnych lekcji - mimo licznych doniesień medialnych nie jest jeszcze obowiązkowy w tym roku. Stanie się nim dopiero od roku szkolnego 2027/2028, najpierw w klasach IV i V. W tym roku szkoły mogą organizować go dobrowolnie, testując rozwiązanie przed pełnym wdrożeniem. Reforma będzie się rozwijać etapami przez kolejne lata: w 2027 roku obejmie pierwsze klasy szkół ponadpodstawowych, a w latach 2031-2032 po raz pierwszy w nowej formule zostaną przeprowadzone egzamin ósmoklasisty i matura. Jeśli w rodzinie jest więcej niż jedno dziecko w różnym wieku, warto liczyć się z tym, że przez najbliższych kilka lat starsze i młodsze rodzeństwo mogą uczyć się według dwóch różnych podstaw programowych jednocześnie.
Rok jeszcze się nie zaczął, a nauczycielki już mają dość. „Ten typ rodzica doprowadza nas do szewskiej pasji”
Zapytałam trzy nauczycielki przedszkola, czego najbardziej obawiają się przed rozpoczęciem roku. Żadna nie odpowiedziała: „dzieci”.
Wrzesień dla rodziców oznacza kompletowanie wyprawki, podpisywanie ubrań i pierwsze poranne rozstania z dzieckiem. Dla nauczycielek przedszkola to początek kolejnego intensywnego roku. Zapytaliśmy trzy nauczycielki z różnych placówek, czego najbardziej obawiają się przed nowym rokiem przedszkolnym. Odpowiedzi były zaskakująco zgodne. „Coraz mniej uczymy, coraz więcej wypełniamy” Pierwsza z rozmówczyń, pani Dorota, pracuje w przedszkolu od 18 lat. – Gdy zaczynałam pracę, większość dnia spędzałam z dziećmi. Dzisiaj mam wrażenie, że coraz większą część czasu zajmuje dokumentacja. Arkusze, obserwacje, sprawozdania, plany, raporty... Papierów przybywa szybciej niż dzieci. Jak przyznaje, najbardziej boli ją to, że obowiązków jest coraz więcej, a wynagrodzenie nie nadąża za odpowiedzialnością. – Rodzice powierzają nam swoje największe skarby. Odpowiadamy za bezpieczeństwo, rozwój, emocje i zdrowie dzieci. Tymczasem wiele osób wciąż uważa, że w przedszkolu tylko się bawimy. Chciałabym, żeby choć raz zobaczyli, jak wygląda nasz dzień. „Nie jestem w stanie relacjonować ośmiu godzin minuta po minucie” Jeszcze więcej emocji wzbudzają... rodzice. – Nie boję się wymagających dzieci. Boję się rodziców, którzy oczekują, że przez cały dzień będziemy prowadzić dla nich transmisję na żywo – mówi pani Monika. Przyznaje, że takich sytuacji jest coraz więcej. – Są rodzice, którzy codziennie pytają, ile dokładnie dziecko zjadło. Ale nie: „czy zjadło obiad”, tylko: „czy zjadło trzy czy pięć łyżek zupy?”, „ile ziemniaków?”, „czy wypiło cały kompot?”. Potem padają kolejne pytania: ile razy było w toalecie, czy zrobiło kupę, z kim siedziało przy stoliku, kto pierwszy zabrał zabawkę, ile minut spało podczas leżakowania i dlaczego nie więcej. Nauczycielka podkreśla, że rozumie troskę rodziców. – Gdy dziecko dopiero zaczyna przygodę z przedszkolem, to naturalne, że rodzice się martwią. Ale kiedy przy trzydziestce dzieci w grupie jedna osoba oczekuje szczegółowego raportu z każdej godziny, zwyczajnie brakuje na to czasu. Ten czas powinniśmy poświęcać dzieciom, a nie odtwarzaniu całego dnia z pamięci. Dodaje, że najbardziej męczy ją przekonanie części rodziców, że nauczycielka powinna być dostępna praktycznie bez przerwy. – Wiadomości późnym wieczorem, pytania w weekend, oczekiwanie natychmiastowej odpowiedzi. Granica między pracą a życiem prywatnym coraz bardziej się zaciera. „Najbardziej wykańczają konflikty między dorosłymi” Trzecia rozmówczyni, pani Agata, mówi o problemie, o którym rzadko mówi się publicznie. – Dzieci bardzo szybko wyczuwają atmosferę. Jeśli między pracownikami są napięcia, to one też to odczuwają. Jak podkreśla, konflikty w zespole zdarzają się w każdej pracy. – Czasem chodzi o podział obowiązków, czasem o różnice charakterów, czasem o zwykłe przemęczenie. Problem w tym, że w przedszkolu nie możemy pozwolić sobie na gorszy dzień. Dzieci potrzebują spokojnych, uśmiechniętych dorosłych, nawet jeśli za kulisami nie wszystko działa idealnie. Według niej dobre relacje między pracownikami są równie ważne jak współpraca z rodzicami. – Rodzice często pytają, dlaczego dziecko nie chce iść do przedszkola. Czasem przyczyną nie jest adaptacja ani grupa, ale napięcie, które dzieci po prostu wyczuwają. Dzieci są najmniejszym problemem? Choć każda z nauczycielek wskazała inny problem, wszystkie zgodnie podkreślają jedno: praca z dziećmi wciąż daje im ogromną satysfakcję. To właśnie dlatego chętnie wracają do przedszkola po wakacjach. Jednocześnie przyznają, że coraz częściej największym wyzwaniem okazują się nie trzylatki uczące się samodzielności, lecz świat dorosłych – kolejne obowiązki administracyjne, napięcia w zespołach i rosnące oczekiwania części rodziców. – Naprawdę nie oczekujemy wdzięczności ani pomników – podsumowuje pani Monika. – Chcemy tylko, żeby rodzice pamiętali, że kiedy opiekujemy się dwudziestoma pięcioma dziećmi jednocześnie, naszym pierwszym obowiązkiem jest być z nimi. Nie z telefonem w ręku i nie nad raportem z tego, kto zjadł cztery łyżki zupy, a kto pięć. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl lub do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy” Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Rodzice płacą, żeby ich dzieci spały na dworze. „Córka codziennie wraca brudna i szczęśliwa”
Czy dziecko powinno codziennie taplać się w błocie, wspinać na drzewa i spędzać większość dnia na dworze, nawet gdy pada deszcz? Jeszcze kilkanaście lat temu takie pytanie zadane w Polsce brzmiałoby absurdalnie. Dziś coraz więcej rodziców za to płaci.
Leśne przedszkola już nie kojarzą się wyłącznie ze Skandynawią i osobliwymi – z punktu widzenia Polaków – zasadami wychowywania dzieci. Dziś powstaje ich coraz więcej również w Polsce. Dzieci spędzają niemal cały dzień na świeżym powietrzu, niezależnie od pogody. Zamiast plastikowych zabawek, mają patyki, kamienie, liście i błoto. Uczą się rozpalać ognisko pod okiem opiekunów, budować szałasy, obserwować owady i poznawać przyrodę wszystkimi zmysłami. Zwolennicy przekonują, że taki model rozwija samodzielność, odporność i kreatywność. Brzmi idyllicznie? Nie dla wszystkich. „Po tym, co usłyszałam, od razu zrezygnowałam” – Chciałam zapisać tam Oliwierka. Wydawało mi się, że to świetna alternatywa dla tradycyjnego przedszkola. Potem spotkałam znajomą, której córka chodzi do takiej placówki. Opowiadała, że dzieci praktycznie codziennie wracają całe ubłocone, mokre, że siadają na ziemi, nawet kiedy jest zimno. Powiedziała też, że zdarzają się odpoczynki na świeżym powietrzu, pod wiatą albo że dzieci leżakują w hamakach, jeśli pogoda na to pozwala. To kompletnie nie jest dla mnie – mówi Karolina, mama 4-letniego Oliwiera. Najbardziej zaniepokoiło ją jednak coś innego. – Usłyszałam, że kiedy dzieci znajdą kałużę, wychowawcy wręcz je zachęcają, żeby sobie po nich skakały, bo „pozwalają doświadczać świata”. Ja rozumiem ideę swobodnej zabawy, ale są jakieś granice. Nie chcę odbierać syna codziennie przemoczonego od stóp do głów i zastanawiać się, czy następnego dnia nie będę musiała brać w pracy zwolnienia, żeby latać po lekarzach. Pić z kałuży też im pozwalają? – pyta ironicznie. „To nie jest zaniedbanie. To dzieciństwo” Zupełnie inaczej patrzy na to Natalia, mama pięcioletniej Hani. – Moja córka chodzi do leśnego przedszkola drugi rok. Tak, wraca brudna. Tak, skacze po kałużach, lepi z błota, wspina się na powalone pnie i buduje szałasy. Ale wraca też szczęśliwa, pewna siebie i zachwycona każdym dniem. To zupełnie inna dziewczynka: już nie jest cichą szarą myszką, jest odważna, gotowa do podboju świata. Jak podkreśla, rodzice od początku wiedzą, na czym polega taka edukacja. – Dzieci mają nieprzemakalne kombinezony, odpowiednie buty i ubrania na zmianę. Nikt nie każe im marznąć. Jeśli pogoda jest jakimś zagrożeniem, bo są burze na przykład, zajęcia są odpowiednio organizowane. To nie jest survival, tylko przemyślana edukacja oparta na kontakcie z naturą. Dodaje, że córka znacznie rzadziej choruje niż wcześniej. – Wiele osób widzi tylko to błoto. Ja widzę dziecko, które nie boi się owadów, potrafi rozpalić ognisko z pomocą dorosłych, rozpoznaje drzewa i godzinami potrafi bawić się bez tabletu. „To bardziej moda rodziców niż potrzeba dzieci” Znacznie bardziej krytyczna jest pani Ewa, mama sześciolatka. – Mam wrażenie, że leśne przedszkola są trochę jak kawa specialty albo chleb na zakwasie z rzemieślniczej piekarni za 20 zł. To moda dla dorosłych nowobogackich, którzy chcą wychowywać dzieci „bliżej natury”. Tylko że czasami mam wrażenie, że zapominają o zdrowym rozsądku. Przyznaje, że rozważała zapisanie syna do takiej placówki. – Byłam na dniu otwartym, bo mnie to ciekawiło. Dzieci siedziały na pniach zamiast na krzesłach, jadły posiłek na dworze, chwilę później tarzały się po mokrej trawie i błocie. Dla jednych to hartowanie. Dla mnie – niepotrzebne ryzyko. Wiem też, że dzieci uczą się używać prostych narzędzi, takich jak małe nożyki do strugania patyków, oczywiście pod nadzorem. Rozumiem, że ma to uczyć odpowiedzialności, ale nie potrafiłabym się z tym pogodzić. Leśne przedszkola nie są dla każdego Leśne przedszkola nie są eksperymentem ani miejscem, gdzie dzieci pozostawia się samym sobie. Działają zgodnie z podstawą programową wychowania przedszkolnego, a ich filozofia opiera się na jak najczęstszym przebywaniu na świeżym powietrzu, samodzielności i nauce przez doświadczenie. To jednak jeden z tych tematów, przy których trudno o kompromis. Jedni widzą dzieciństwo, którego dziś brakuje – pełne błota, patyków i wspinania się na drzewa. Inni patrzą na te same obrazki i zastanawiają się, czy w pogoni za naturą nie zapominamy, że nie każde dziecko odnajdzie się w takim środowisku. Być może właśnie dlatego leśne przedszkola wzbudzają dziś tyle emocji – bo nie są tylko wyborem placówki. Są wyborem konkretnej filozofii wychowania. Zobacz także: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy” Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
MEN: zmuszanie do zakupu wyprawki jest nielegalne. Rodzice nie mają o tym pojęcia i dają się naciągać?
Wyprawka do przedszkola w formie obowiązkowej listy zakupów lub dodatkowej „składki” nie ma podstaw prawnych – wskazuje Ministerstwo Edukacji. Resort przypomina, że za wyposażenie placówki odpowiada organ prowadzący, a dyrektor nie może narzucać rodzicom dodatkowych opłat poza ustawowo dopuszczalnymi.
Rodzice dzieci w przedszkolach znów dostają listy rzeczy do kupienia i prośby o dodatkowe wpłaty. MEN przypomina zaś, że wymaganie „wyprawki do przedszkola” w formie obowiązkowych zakupów (np. kredki, plastelina, nożyczki) albo pobieranie składek na ten cel jest niezgodne z prawem. Zasada jest prosta: wyposażenie placówki to zadanie organu prowadzącego, a nie rodziców. Lista zakupów do przedszkola? Resort stawia granicę MEN wskazuje, że dyrektor przedszkola nie ma upoważnienia, by ustanawiać obowiązkowe opłaty związane z realizacją zadań oświatowo-wychowawczych. W praktyce oznacza to, że zakup wyprawki nie może być dla rodziców obowiązkowy. Jednocześnie resort rozróżnia rzeczy potrzebne dziecku na co dzień od wyposażenia, które powinno zapewnić przedszkole. Za uzasadnione uznaje się proszenie rodziców o kapcie czy chusteczki higieniczne. Inaczej jest z narzędziami i materiałami do zajęć, takimi jak nożyczki, kredki czy plastelina – oczekiwanie, że rodzice mają je kupić lub przynieść „dla grupy”, nie ma podstawy prawnej. Wyprawka do przedszkola: kto ma kupić pomoce i sprzęt? Zgodnie z Prawem oświatowym za działalność przedszkola odpowiada organ prowadzący. Do jego zadań należy m.in. zapewnienie warunków działania placówki (bezpiecznych i higienicznych), wykonywanie remontów i inwestycji oraz wyposażenie przedszkola w pomoce dydaktyczne i sprzęt potrzebny do realizacji programów i zadań statutowych. Dla rodzica to ważna informacja: jeśli słyszysz, że „bez dopłaty nie będzie materiałów”, warto pamiętać, że zapewnienie wyposażenia jest elementem prowadzenia przedszkola. Oczywiście w wielu placówkach rodzice chcą wspierać grupę dobrowolnie, ale co innego dobrowolna inicjatywa, a co innego obowiązkowy zakup będący warunkiem uczestnictwa dziecka w zajęciach. Jakie opłaty są legalne, a jakich przedszkole nie może wymagać? Przedszkole – zgodnie z przepisami Prawa oświatowego – nie może pobierać od rodziców opłat innych niż te, które ustali organ prowadzący. W grę wchodzą: opłata za czas przekraczający bezpłatny wymiar nauczania, wychowania i opieki (nie krótszy niż 5 godzin dziennie), opłaty za wyżywienie. Szczególna zasada dotyczy dzieci 6-letnich: przedszkole nie może pobierać opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego od dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą 6 lat. Rodzice ponoszą wtedy wyłącznie opłaty za wyżywienie. Gdzie szukać pomocy, gdy coś budzi wątpliwości? Gdy masz poczucie, że sprawa idzie w stronę obowiązkowych zakupów lub dopłat, pomocne będzie spokojne zebranie informacji: jakie dokładnie opłaty są wymagane, na co mają zostać przeznaczone i czy są ustalone przez organ prowadzący. Jeśli wątpliwości pozostają, MEN wskazuje możliwość zwrócenia się o interwencję do kuratora oświaty albo do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. To może pomóc uporządkować sytuację bez przerzucania kosztów działania placówki na rodziców. Źródło: Gazeta Prawna, gov.pl Zobacz też: To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Dyżury wakacyjne w przedszkolach to wyzwanie nie tylko dla dzieciaków i ich rodziców, ale również dla nauczycieli. Do grup trafiają dzieci z różnych placówek, a wraz z nimi rodzice, których wcześniej nie znali. To właśnie wtedy – jak mówi jedna z pedagożek – najłatwiej dostrzec różnice w podejściu do wychowania.
Pracując z tą samą grupą dzieci, nauczyciele są w stanie dobrze poznać ich potrzeby, znają ich historie i wszelkie rodzinne zawirowania. Wakacyjne dyżury wyglądają jednak inaczej. W jednej sali spotykają się dzieci z różnych przedszkoli, a nauczyciele poznają rodziców, z którymi wcześniej nie mieli żadnego kontaktu. Jedna z nauczycielek wychowania przedszkolnego przyznaje, że właśnie w tym okresie najczęściej wraca do domu z poczuciem, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. – Co roku coś mnie zaskakuje, ale w tym roku długo nie mogłam przestać myśleć o jednym chłopcu. Miał cztery lata, przyszedł do przedszkola w pieluszce, a przez cały czas w szatni był zajęty telefonem. Mama musiała go przekupstwem zmusić, żeby zostawił telefon w szatni i poszedł do sali – opowiada. „Mam wrażenie, że rodzice pomylili priorytety” Nauczycielka podkreśla, że nie zna historii tej konkretnej rodziny i nie wie, czy za późnym odpieluchowaniem nie stoją względy zdrowotne lub rozwojowe. Jednocześnie przyznaje, że jako pedagog coraz częściej widzi pewien powtarzający się schemat. – Mam wrażenie, że jako dorośli pomyliliśmy priorytety. Potrafimy godzinami zastanawiać się, jaki tablet kupić dziecku albo jak ustawić blokadę rodzicielską w telefonie, a znacznie rzadziej poświęcamy tyle samo czasu na uczenie samodzielności. Czasem odnoszę wrażenie, że ekran stał się wygodniejszy niż cierpliwe bycie z dzieckiem. Dodaje, że telefon bardzo często pojawia się już od progu przedszkola. – Rodzic chce szybko wyjść do pracy, więc daje telefon, żeby dziecko nie płakało, nie marudziło i nie zabierało czasu. Rozumiem pośpiech. Rozumiem zmęczenie. Ale jeśli ekran staje się odpowiedzią na każdą trudniejszą sytuację, to zaczynam się zastanawiać, kto tak naprawdę wychowuje to dziecko – rodzic czy algorytm. „Najbardziej szkoda mi dzieci” Najwięcej emocji budzi w niej jednak coś innego. – Czasami mam wrażenie, że dorośli nie zdają sobie sprawy, jak wygląda to z perspektywy dziecka. Czterolatek w pieluszce to dziś w przedszkolu rzadkość. Dzieci zauważają takie rzeczy. Zadają pytania, czasem komentują, czasem się śmieją. Najbardziej szkoda mi właśnie tego dziecka, bo ono nie ponosi odpowiedzialności za decyzje dorosłych. Nauczycielka zaznacza, że nie chodzi o ocenianie pojedynczych rodzin. – Są dzieci z zaburzeniami rozwoju, z problemami zdrowotnymi, są sytuacje, w których odpieluchowanie rzeczywiście trwa dłużej. To zupełnie inna historia. Mówię o przypadkach, kiedy widzę zdrowego, sprawnego czterolatka, a rodzice mówią: „Jeszcze nam się nie chciało”, „Jeszcze przyjdzie na to czas”, „Na wakacjach spróbujemy”. Słyszę takie zdania częściej, niż wielu osobom mogłoby się wydawać. Jej zdaniem współczesnym rodzicom coraz trudniej zaakceptować, że wychowanie wymaga czasu. – Nauczyliśmy się oczekiwać natychmiastowych efektów. Telefon uspokaja dziecko w minutę. Bajka rozwiązuje problem od razu. Ale samodzielności nie da się nauczyć jednym kliknięciem. Trzeba poświęcić dziecku uwagę, pozwolić mu próbować, czasem posprzątać po wpadce i uzbroić się w cierpliwość. Mam wrażenie, że niektórzy dorośli wolą odłożyć ten wysiłek na później. Nie tylko o pieluchę tu chodzi Historie takie jak ta łatwo sprowadzić do dyskusji o wieku, w którym dziecko powinno pożegnać pieluchę. W rzeczywistości problem jest jednak znacznie szerszy. Psychologowie i pedagodzy od lat zwracają uwagę, że dzieci potrzebują przede wszystkim czasu spędzanego z dorosłymi, wspólnego ćwiczenia codziennych umiejętności i budowania samodzielności. Jednocześnie badania pokazują, że najmłodsi coraz wcześniej mają kontakt z ekranami, a smartfon bywa wykorzystywany jako sposób na uspokojenie dziecka czy zajęcie go podczas codziennych czynności. – Nie twierdzę, że wszyscy rodzice tacy są – podsumowuje nauczycielka. – Ale po tegorocznych dyżurach wróciłam do domu z jedną myślą. Czasami bardziej cieszymy się z tego, że dziecko potrafi znaleźć ulubiony filmik w internecie, niż z tego, że staje się samodzielne. I to jest kierunek, który naprawdę mnie niepokoi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi”
Dla jednych dodatkowe punkty są szansą na powrót do normalnego życia. Dla innych – symbolem niesprawiedliwości, przez którą ich dziecko zostaje bez miejsca w przedszkolu.
W pierwszym etapie obowiązują ustawowe kryteria, które są takie same w całym kraju. Dodatkowe punkty mogą otrzymać m.in. dzieci z rodzin wielodzietnych, dzieci z niepełnosprawnością, wychowywane przez samotnego rodzica czy objęte pieczą zastępczą. W drugim etapie samorządy mogą ustalać własne kryteria. W wielu gminach dodatkowe punkty przyznawane są np. dzieciom rodziców pracujących, rozliczających podatki na terenie gminy albo tym, których rodzeństwo uczęszcza już do danej placówki. Zdarzają się jednak także rozwiązania mające wspierać rodziny znajdujące się w trudniejszej sytuacji życiowej lub zawodowej. To właśnie wtedy pojawiają się kontrowersje. Jedni mówią o wyrównywaniu szans. Inni o karaniu osób aktywnych zawodowo. „Gdyby nie te punkty, nie wróciłabym do pracy” W publicznej debacie często zapomina się, że za każdą decyzją rekrutacyjną stoi konkretna rodzina i konkretna historia. – Sama wychowuję trzyletniego synka. Mąż odszedł dwa lata temu i od tamtej pory wszystko jest na mojej głowie. Kiedy składałam dokumenty do przedszkola, wiedziałam, że dodatkowe punkty za samotne wychowywanie dziecka mogą mieć znaczenie. Dzięki temu mój syn dostał miejsce. A ja mogłam wrócić do pracy po wychowawczym. Bez tego nie wiem, jak poradziłabym sobie finansowo – mówi Inga. Jej zdaniem system nie jest idealny, ale powinien uwzględniać sytuacje, w których rodzic naprawdę nie ma wsparcia. – Czasami słyszę, że miałam „łatwiej”. Nie czuję się uprzywilejowana. Wolałabym mieć męża przy sobie i nie potrzebować żadnych dodatkowych punktów – dodaje. Takich historii jest wiele. Samorządy podkreślają, że niektóre kryteria mają pomagać rodzinom, które bez wsparcia instytucjonalnego mogłyby znaleźć się w bardzo trudnej sytuacji. Czytaj też: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” „Dobrze zarabiamy, więc nie narzekam” Nie wszyscy rodzice patrzą na sprawę z goryczą. Niektórzy przyjmują zasady gry ze spokojem, nawet jeśli oznacza to wyższe wydatki. – Mamy z mężem dwójkę dzieci w wieku przedszkolnym. Oboje dobrze zarabiamy i od początku zakładaliśmy, że może się skończyć prywatnym przedszkolem. Syn i córka nie dostali się do miejskiej placówki, ale nie mam o to pretensji. Są rodziny, które bardziej potrzebują wsparcia niż my – mówi Paulina. Przyznaje jednak, że koszt prywatnej opieki potrafi przyprawić o zawrót głowy. – Czasami płacimy miesięcznie tyle, ile niektórzy przeznaczają na ratę kredytu. To duże obciążenie, ale stać nas na nie. Rozumiem jednak rodziców, którzy czują frustrację, gdy pracują, płacą podatki, a potem nie mogą liczyć na miejsce w publicznej placówce. To właśnie ten argument najczęściej pojawia się w internetowych dyskusjach. Wielu rodziców uważa, że system powinien przede wszystkim wspierać osoby aktywne zawodowo. „Pracujemy od świtu do nocy i zostaliśmy z niczym” Najwięcej emocji wzbudzają jednak historie podobne do tej, którą opowiedziała nam Agnieszka. – Przeprowadziliśmy się do innego miasta, bo mąż dostał świetną pracę. Ja prowadzę własną firmę, pracuję zdalnie. Wydawało mi się, że robimy wszystko tak, jak powinno się robić. Pracujemy, utrzymujemy rodzinę, płacimy podatki. A potem przyszły wyniki rekrutacji i okazało się, że mój Staś nie dostał się do przedszkola – opowiada. Najbardziej zabolało ją porównanie z sytuacją kuzynki. – Jej dziecko dostało miejsce w tej samej gminie. I nie ukrywam, że mam o to żal. Kuzynka od lat nie pracuje, jej mąż też podejmuje tylko dorywcze zajęcia. Żyją głównie z różnych świadczeń. Wiem, że to zabrzmi okrutnie, ale mam poczucie, że system nagrodził nierobów, a ukarał ludzi, którzy ciężko pracują – mówi z goryczą. Jedni widzą w dodatkowych punktach konieczne wsparcie dla rodzin znajdujących się w trudniejszej sytuacji życiowej. Inni pytają, czy nie doszło do paradoksu, w którym aktywność zawodowa przestaje być atutem. Prawda jest jednak bardziej skomplikowana. Za każdym miejscem przyznanym w przedszkolu stoi dziecko. Za każdym odrzuconym wnioskiem – rodzina, która właśnie musi wymyślić plan B. I być może dlatego rekrutacja do przedszkoli budzi dziś tak wielkie emocje. Bo dla rodziców nie jest tylko procedurą administracyjną. To decyzja, która wpływa na codzienne życie całej rodziny. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
„Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobie wyobraziły, bywa jeszcze płynna. Kształtowanie się rozumienia perspektywy innych osób – maluch odkrywa, że inni ludzie mają własne myśli i przekonania, na które można wpływać słowami. Budowanie poczucia sprawczości i autonomii – dziecko uczy się, że może podejmować decyzje i próbować osiągać swoje cele, np. zdobyć dodatkową porcję jedzenia czy uniknąć przykrych konsekwencji. Stopniowe poznawanie norm moralnych – pełne zrozumienie, czym jest świadome kłamstwo i dlaczego jest niewłaściwe, rozwija się dopiero z wiekiem. Jednocześnie warto pamiętać, że dziecięcych opowieści nie należy z góry bagatelizować. Nawet jeśli maluch jest w wieku, w którym fantazjowanie i „niewinne kłamstewka” są czymś naturalnym, rodzice powinni uważnie go słuchać i dopytywać o szczegóły. Jeśli jakaś historia budzi niepokój, powtarza się lub dotyczy bezpieczeństwa czy dobrostanu dziecka, należy ją potraktować poważnie i wyjaśnić sytuację – na przykład porozmawiać z nauczycielem lub wychowawcą. Uważność i otwartość pomagają budować zaufanie i sprawiają, że dziecko wie, że zawsze może liczyć na wsparcie swoich rodziców. Dodatkowo: uczy się, że zawsze jest słyszane. Czytaj także: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu” To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
Mamy pięcioletniego Szymka, dla którego wyrwanie miejsca na lipcowym dyżurze w sąsiedniej placówce graniczyło z cudem. Musiałam składać wnioski, prosić o zaświadczenia z pracy i stawać na rzęsach. Myślałam, że najgorsze za nami, ale to, co zastałam w środku tygodnia, kiedy przyszłam odebrać syna wcześniej, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Proszę mnie dobrze zrozumieć − nie mamy w Warszawie żadnych dziadków ani ciotek, którzy mogliby przejąć młodego choćby na jedno popołudnie. Prywatne półkolonie czy niania na pełen etat przy obecnych cenach i inflacji to dla nas prosta droga do bankructwa, bo stawki w wakacje szybują w kosmos. Publiczny dyżur był dla nas jedynym kołem ratunkowym. Od samego początku czułam jednak, że atmosfera w tym zastępczym przedszkolu jest lodowata. Panie w szatni patrzyły na nas takim wzrokiem, jakbyśmy byli wyrodnymi rodzicami, którzy podrzucają dziecko do więzienia, zamiast zorganizować mu luksusowe wczasy pod palmami. Wakacyjny dyżur w przedszkolu: zero kreatywności i bajki z rzutnika Szymek od pierwszego dnia płakał, nie chciał wchodzić do sali i powtarzał, że tam jest strasznie nudno. Myślałam, że to po prostu kwestia zmiany otoczenia i nowych kolegów z grupy. Prawda okazała się jednak o wiele bardziej prozaiczna i bolesna. W zeszłą środę skończyłam pracę szybciej i postanowiłam zrobić Szymkowi niespodziankę. Była godzina trzynasta, środek słonecznego, pięknego dnia. Spodziewałam się, że dzieciaki biegają po ogrodzie, bawią się w piaskownicy albo chociaż robią jakieś rysunki przy stolikach. Weszłam do budynku cicho, minęłam pusty korytarz i otworzyłam drzwi do sali. To, co tam zobaczyłam, dosłownie mnie wmurowało. W sali panował półmrok, rolety były zaciągnięte do połowy, a na wielkim dywanie siedziało blisko trzydzieścioro dzieciaków z różnych grup wiekowych. Wszystkie gapiły się jak zahipnotyzowane w ścianę, na której z rzutnika leciała jakaś głośna, durna bajka. Zero kreatywności, zero zabawek, totalna cisza i marazm. A gdzie były panie przedszkolanki? Trzy opiekunki siedziały zbite w kącie przy biurku, piły mrożoną kawę, przeglądały telefony i plotkowały w najlepsze, kompletnie odwrócone plecami do maluchów. Kiedy weszłam, żadna nawet nie podniosła głowy. Dopiero po chwili jedna z nich raczyła zauważyć moją obecność. Zamiast jakichkolwiek wyjaśnień, usłyszałam bezczelne, rzucone z pretensją pytanie: a pani po kogo, przecież odbiory są od piętnastej. Smutna rzeczywistość publicznych placówek W tamtym ułamku sekundy krew we mnie zawrzała. Moje dziecko, zamiast spędzać ciekawie czas na wakacyjnym dyżurze, spędza po sześć godzin dziennie przed ekranem, bo dorosłym kobietom nie chce się ruszyć palcem, żeby zorganizować im jakąkolwiek zabawę. Kiedy zapytałam ostro, dlaczego dzieci nie są na placu zabaw w taką piękną pogodę, usłyszałam zmęczonym głosem, że na zewnątrz jest za gorąco, a one nie będą biegać za tyloma grupami na raz, bo to są grupy łączone i dzieci się nie znają. To jest po prostu kpina z ludzi. Wychodzi na to, że my, rodzice, jesteśmy traktowani jak petenci, którzy bezczelnie zawracają głowę kadrze pedagogicznej. Przecież te panie nie pracują tam za karę, biorą za to pensje, a wakacyjny dyżur to nie są prywatne wczasy personelu, tylko normalne dni pracy placówki. Mam już dość milczenia i udawania, że wszystko jest super. Dziewczyny, błagam, napiszcie, jak to wygląda w Waszych miastach? Też zastałyście kiedyś taki smutny widok w salach, czy to tylko ja miałam takiego pecha i trafiłam na absolutne lenistwo? Bo ja po tym tygodniu mam po prostu złamane serce i potworne wyrzuty sumienia, że zostawiam tam mojego synka. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś zawstydził moje dziecko” Najbardziej boli mnie nie sama sytuacja, ale sposób, w jaki została przedstawiona. Mój syn wszystko słyszał. Od tamtego dnia kilka razy zapytał mnie, czy jest „dzidziusiem”. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle. Mam świadomość, że dyżury wakacyjne są trudniejsze. Dzieci są z różnych przedszkoli, grupy są liczniejsze, nauczycielki nie znają wszystkich maluchów, a pracy jest bardzo dużo. Ale czy to usprawiedliwia takie słowa? Przecież właśnie po to istnieją dyżury, żeby rodzice mogli normalnie pracować, kiedy ich przedszkole jest zamknięte. Nie wiem, czy przesadzam. Wiem tylko, że wyszłam z tej rozmowy z poczuciem, że moje dziecko zostało ocenione nie przez to, jakie jest, ale przez to, że nadal nosi pieluchomajtki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli opisana sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak relacjonuje nasza czytelniczka, trudno ją zaakceptować. Dyżur wakacyjny nie jest „innym rodzajem” przedszkola. To nadal realizacja opieki przedszkolnej – tyle że w placówce wyznaczonej do pełnienia dyżuru. Przedszkola publiczne funkcjonują przez cały rok szkolny, a wakacyjne dyżury organizowane są po to, by zapewnić dzieciom opiekę w czasie przerw w pracy innych placówek. Równie ważna jest kwestia pieluch. Sam fakt, że dziecko korzysta z pieluchomajtek, nie może być podstawą do odmowy objęcia go opieką. Czynności higieniczne, takie jak pomoc przy zmianie pieluchy czy skorzystaniu z toalety, są elementem opieki nad dzieckiem. W praktyce często wykonuje je pomoc nauczyciela lub inny pracownik przedszkola, ale obowiązek zapewnienia dziecku niezbędnej opieki spoczywa na placówce. Warto też pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie. Dla jednych trzy i pół roku to moment pełnej samodzielności, dla innych – etap, na którym trening czystości wciąż trwa. Powinno to spotykać się przede wszystkim ze wsparciem, a nie z zawstydzaniem. Zobacz także: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
Czy odmawianie zjedzenia posiłku przez malucha upoważnia dorosłą wychowawczynię do emocjonalnego wybuchu? Poznaj pełną złości relację zszokowanej mamy, która zderzyła się z kompletnym brakiem profesjonalizmu w przedszkolu i postanowiła głośno opowiedzieć o zachowaniu personelu placówki.
Szanowna Redakcjo! Mój trzyletni Oliwier chodzi do tej placówki od września i do tej pory adaptacja przebiegała w miarę spokojnie, choć synek jest z natury niejadkiem i potrzebuje czasu, by przekonać się do nowych smaków. Wczoraj, kiedy przyszłam odebrać go po pracy, zamiast uśmiechniętej i życzliwej wychowawczyni zastałam w sali atmosferę lodowatej wrogości. Przedszkolanka oddała mi dziecko bez słowa wyjaśnienia, z kamienną twarzą, ostentacyjnie mnie ignorując i odmawiając tradycyjnego przekazania informacji o tym, jak maluch spędził dzisiejszy dzień. Gdy zaniepokojona zapytałam, czy wydarzyło się coś złego, pani fuknęła pod nosem i stwierdziła, że Oliwier doskonale wie, co zrobił, i ona nie ma zamiaru z nami dzisiaj rozmawiać. Powód, który ostatecznie usłyszałam po długich naciskach, po prostu zwalił mnie z nóg i do teraz nie potrafię uwierzyć w to, co się stało. Okazało się, że dorosła, wykształcona kobieta najzwyczajniej w świecie obraziła się na trzyletnie dziecko, ponieważ mój syn podczas obiadu odmówił zjedzenia zupy jarzynowej i nie pomogły żadne prośby ani groźby. Cała ta sytuacja to jest jakaś koszmarna dziecinada i kompletna porażka pedagogiczna ze strony osoby, której powierzamy pod opiekę nasze największe skarby. Konflikt o talerz zupy w przedszkolu, czyli dorosła kobieta kontra trzylatek Kiedy Oliwier opowiedział mi w domu swoją wersję wydarzeń, po prostu zalałam się łzami ze złości i bezsilności, słysząc, jak został potraktowany przy rówieśnikach. Mój syn z powodu niechęci do ciepłych warzyw nie chciał zjeść na obiad zupy, co w wieku trzech lat jest absolutnie normalnym zachowaniem. Przedszkolanka postanowiła jednak za wszelką cenę złamać jego opór i zastosować popularną, choć niezwykle krzywdzącą zasadę zupa albo nic. Kiedy Oliwier twardo odmawiał przełknięcia choćby jednej łyżki, pani wychowawczyni zabrała mu talerz z drugim daniem i ogłosiła przy całej grupie, że od teraz z nim nie rozmawia, bo jest niegrzeczny i robi jej na złość. Przez całe popołudnie kobieta ignorowała pytania mojego syna, nie reagowała, gdy prosił o podanie zabawki, i ostentacyjnie pomijała go przy rozdzielaniu ról w popołudniowych grach zespołowych. To jest dla mnie absolutnie niedopuszczalne niedopełnienie podstawowych obowiązków wychowawczych i zwyczajne znęcanie się psychiczne nad małym dzieckiem, które nie potrafi jeszcze samo obronić się przed agresją dorosłego. W publicznej czy prywatnej placówce takie zachowanie powinno być natychmiast karane dyscyplinarnie, ponieważ nauczyciel ma obowiązek uczyć dzieci radzenia sobie z emocjami, a nie karać ciszą. Obrażanie się na dziecko? To brak profesjonalizmu kadry pedagogicznej Najbardziej przeraża mnie fakt, jak łatwo kadra w przedszkolach sięga po metody manipulacyjne, które niszczą poczucie bezpieczeństwa u najmłodszych. Mój syn po powrocie do domu był bardzo zdezorientowany, bał się, że pani już nigdy go nie polubi i że przez niezjedzoną zupę jest złym dzieckiem, które zasłużyło na odrzucenie. Toksyczna atmosfera, jaką stworzyła ta kobieta wokół jednego talerza zupy, to jawny dowód na brak jakichkolwiek kompetencji psychologicznych i pedagogicznych do pracy z maluchami. Trzylatek nie odmawia jedzenia po to, by zrobić na złość pani przedszkolance, tylko dlatego, że czuje lęk przed nowym smakiem lub po prostu nie jest w danym momencie głodny. Stosowanie takiej kary wobec tak małego dziecka to czysty narcyzm dorosłego człowieka, który nie potrafi znieść faktu, że trzyletni maluch ma własną wolę. Zadaniem wykształconego pedagoga jest wykazanie się czujnością, empatią i cierpliwością, a nie zachowywanie się jak obrażona nastolatka na szkolnym korytarzu. Od razu naskarżyłam do dyrektorki Dzisiaj rano natychmiast złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia natychmiastowych konsekwencji wobec tej pani. Nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył poczucie wartości mojego syna. Proszę rodziców dzieci przedszkolnych: stawiajcie twarde warunki personelowi placówek. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by w XXI wieku panie stosowały wobec naszych dzieci metody z poprzedniego stulecia, oparte na zawstydzaniu, ignorowaniu i zmuszaniu do jedzenia. Mamy pełne prawo wymagać absolutnego szacunku dla podmiotowości naszych dzieci, a każda sytuacja, w której dorosły pedagog obraża się na malucha, powinna być powodem do natychmiastowej interwencji rodziców. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę”
Czy widok zniszczonego ubrania u przedszkolaka zawsze musi świadczyć o trudnej sytuacji materialnej lub rażącym braku opieki ze strony najbliższych? Poznaj pełną emocji opowieść nauczycielki, która po szczerej rozmowie z maluchem zrozumiała, jak bardzo pozory potrafią mylić i jak łatwo niesprawiedliwie ocenić drugiego człowieka.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo wczoraj w mojej grupie trzylatków wydarzyło się coś, co kompletnie przewartościowało moje spojrzenie na codzienną pracę i pokazało mi, jak bardzo my, dorośli, potrafimy być zaślepieni własnymi, surowymi ocenami. Pracuję jako wychowawczyni w przedszkolu publicznym od dobrych kilku lat. Wczoraj rano, podczas zbiórki w sali, moją uwagę natychmiast przykuł mały Tymek, który usiadł na dywanie w potwornie zniszczonych, wręcz poszarpanych na kolanach spodenkach. Materiał dosłownie zwisał w strzępach, a ja w pierwszej sekundzie poczułam potężne oburzenie i złość na jego rodziców, bo pomyślałam sobie, że wysłanie malucha w takim stanie do ludzi to już jest gruba przesada i jawne lekceważenie dziecka. Kiedy po zajęciach kucnęłam przy nim i zapytałam, dlaczego chodzi w porwanych spodniach, odpowiedź odebrała mi mowę, a w gardle poczułam potworną gulę ze wzruszenia i wstydu, że w ogóle mogłam posądzić tę rodzinę o cokolwiek złego. Okazało się, że za tymi nieszczęsnymi dziurami stoi urocza, dziecięca miłość do starszego brata i wielkie marzenie o byciu dorosłym, które totalnie rozłożyło mnie na łopatki. Zaniedbanie dziecka w przedszkolu czy nietypowy pomysł trzylatka Muszę się Państwu szczerze przyznać, że zanim w ogóle odezwałam się do Tymka, w mojej głowie ułożył się już czarny scenariusz, a palce same rwały się do pisania uciążliwej wiadomości w systemie do jego mamy. Rodzina chłopca jest raczej skromna, nigdy się nie afiszują, więc mój mózg błyskawicznie połączył kropki i wrzucił ich do szufladki pod tytułem „bieda i brak kontroli nad garderobą dziecka”. Jakże potwornie się pomyliłam i jak bardzo mi teraz głupio za te moje pochopne wnioski, które wyciągnęłam na podstawie jednej pary spodni! Tymek spojrzał na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i z dumą ogłosił, że sam pociął sobie te spodnie rano nożyczkami, bo jego nastoletni brat Kacper nosi dokładnie takie same ubrania z dziurami i jest najfajniejszym gościem na świecie. Maluch po prostu chciał za wszelką cenę wyglądać tak samo modnie i dumnie jak jego starszy brat, którego uważa za swojego absolutnego bohatera, i dlatego w tajemnicy przed mamą urządził w pokoju mały salon krawiecki. Mały chłopczyk zakochany w starszym bracie Kiedy stałam tak na dywanie, słuchając tej radosnej, niewinnej opowieści, czułam, jak całe moje wcześniejsze oburzenie topnieje w sekundę, ustępując miejsca ogromnemu wzruszeniu. Mały Tymek nie miał pojęcia, że zrobił coś złego − dla niego te wielkie strzępy na kolanach były symbolem dorosłości, braterskiej więzi i najgłębszej miłości, jaką nosi w swoim małym serduszku. Ta sytuacja uświadomiła mi, jak ważne w pracy pedagoga jest powściąganie własnego języka i nieocenianie rodziców przez pryzmat wyglądu malucha, bo czasem za nietypowym zachowaniem czy zniszczoną rzeczą stoi niesamowita, domowa historia. Gdy po południu przyszła po niego mama, zmęczona po całym dniu pracy, od razu zaczęła się tłumaczyć, że rano miała totalny młyn i nie zauważyła, kiedy mały dorwał się do spodni przed wyjściem z domu. Zaśmiałam się tylko cicho i powiedziałam, że ma w domu najwspanialszego, najbardziej zakochanego w bracie chłopca, a te spodnie to najpiękniejsza pamiątka z dzieciństwa, jaką można sobie wyobrazić. Wielka lekcja empatii dla dorosłych Myślę, że my, dorośli, staliśmy się powierzchowni, podejrzliwi i łatwo przychodzi nam rzucanie oskarżeń pod adresem innych matek. Zamiast widzieć w dzieciach ich naturalną beztroskę, kreatywność i czyste emocje, bez przerwy szukamy patologii i zaniedbań. Apeluję do wszystkich koleżanek po fachu, do nauczycielek i wychowawczyń: zanim zrobicie rodzicom awanturę o brudną koszulkę, porwane spodnie czy brak kapci, najpierw kucnijcie przy dziecku i po prostu z nim porozmawiajcie z otwartym sercem. Dzieciaki potrafią nas uczyć prawdziwego życia o wiele lepiej niż grube podręczniki do psychologii, a ten jeden dzień z Tymkiem zapamiętam do końca mojej kariery zawodowej jako najważniejszą lekcję pokory i miłości. Przestańmy wiecznie kontrolować i oceniać, dajmy maluchom trochę przestrzeni na ich własne, urocze błędy i pamiętajmy, że pod podartym ubraniem bije często najwspanialsze, najczystsze serduszko, które nie wie jeszcze, co to jest dorosły snobizm i ludzka złośliwość. Z poważaniem, wzruszona nauczycielka z grupy Sówek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zgłaszać swoje potrzeby, a ona ma pod opieką piętnaścioro innych maluchów i nie zamierza co chwilę sprawdzać każdego. To jest bzdura i unikanie odpowiedzialności za zdrowie małego człowieka, który nie potrafi jeszcze sam zmienić sobie ubrania ani zawalczyć o swoje prawa. Trzylatek zaangażowany w zabawę często zapomina o całym świecie lub po prostu wstydzi się podejść do surowej pani i powiedzieć o swoim problemie. Zadaniem pedagoga jest posiadanie czujności i empatii, by sprawdzić stan czystości dziecka przed wyjściem na plac zabaw czy przed powrotem rodziców. Nie zamierzam milczeć Dzisiaj rano złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec personelu. Natrafiłam jednak na mur − dyrektorka próbowała bagatelizować problem, twierdząc, że odparzenia u maluchów o tej porze roku to normalna sprawa. Ja jednak nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył zdrowie mojego dziecka w imię świętego spokoju przedszkolanek. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje największe skarby do placówek: stawiajcie twarde warunki. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by traktowano nasze dzieci jak przedmioty, które mają tylko grzecznie siedzieć i nie generować pracy personelowi. Mamy pełne prawo wymagać absolutnej czystości, za którą płacimy ciężko zarobionymi pieniędzmi. Pola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie, że od dzieci wymaga się za dużo i za wcześnie. Kiedyś nikogo nie dziwiło, że maluch rozwija się we własnym tempie. Dzisiaj wszyscy oczekują, że trzylatek będzie samodzielny niemal pod każdym względem. Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka. Jeśli zdarzają mu się wypadki, to potrzebuje wsparcia, a nie oceniania. Nadal uważam, że personel przedszkola powinien pomagać w takich sytuacjach, zamiast umywać ręce i tłumaczyć się procedurami. Komentarz redakcji Temat samodzielności przedszkolaków regularnie budzi emocje. Warto jednak pamiętać, że polskie przepisy nie nakładają na nauczycieli przedszkola obowiązku przewijania zdrowych, kilkuletnich dzieci. Od dziecka przyjmowanego do przedszkola oczekuje się podstawowej samodzielności w zakresie czynności higienicznych, choć oczywiście personel powinien reagować w sytuacjach losowych i zapewniać dziecku bezpieczeństwo oraz godne traktowanie. Trudno nie współczuć dziecku, które zmaga się z problemem moczenia się. Jednocześnie warto zastanowić się, czy utrwalanie korzystania z pieluszki u zdrowego czterolatka rzeczywiście służy jego rozwojowi. Specjaliści podkreślają, że przedłużające się pieluchowanie może utrudniać naukę samodzielności i obniżać motywację do opanowania ważnych umiejętności. Każdemu dziecku należy się szacunek i wsparcie. Jeśli jednak nie występują zaburzenia rozwojowe, problemy zdrowotne lub inne szczególne okoliczności, odpowiedzialność za proces odpieluchowania spoczywa przede wszystkim na rodzicach. Trudno oczekiwać, by nauczycielki opiekujące się jednocześnie kilkunastoma lub kilkudziesięcioma dziećmi przejmowały obowiązki, które powinny zostać wypracowane wcześniej w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
Kilkoro rodziców wyszło z inicjatywą, aby z okazji zakończenia roku szkolnego podziękować paniom wychowawczyniom oraz paniom pomagającym w sali w sposób, który moim zdaniem przekracza wszelkie granice zdrowego rozsądku i przyzwoitości.
Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka godzin temu opuściłam oficjalną grupę rodziców na jednym z popularnych komunikatorów, a moje serce wciąż bije jak szalone z powodu potężnych emocji. Czerwiec dopiero się rozpoczął, a w grupie przedszkolnej mojej czteroletniej córki, zamiast radosnego odliczania dni do wakacji, wybuchła prawdziwa, bezwzględna walka o pieniądze. Zaproponowano zrzutkę po sto pięćdziesiąt złotych od każdego dziecka, co przy dużej grupie daje ogromną kwotę, za którą rodzice planują kupić luksusowe vouchery do drogiego salonu SPA, markową biżuterię oraz gigantyczne kosze z delikatesami. Kiedy odważyłam się napisać na forum, że to ogromna przesada i ja w tym roku nie dam ani grosza na tak wystawne podarki, wyleciała na mnie taka fala hejtu, jadu i oskarżeń o skąpstwo, że do teraz nie mogę powstrzymać łez rozczarowania. Luksusowe prezenty dla cioć w przedszkolu. To przesada! Moje stanowcze „nie” wywołało potężną lawinę komentarzy ze strony innych matek, które natychmiast zaczęły licytować się, jak ciężką pracę wykonują panie nauczycielki i jak bardzo musimy im to zrekompensować. Ja doskonale rozumiem, że praca z grupą maluchów jest wymagająca, wycieńczająca i szczerze szanuję trud każdej z tych kobiet, bo sama widzę, jak moja córka chętnie biega rano do sali. Uważam jednak, że za tę pracę panie otrzymują co miesiąc normalną pensję, a pożegnalny prezent powinien być miłym, symbolicznym gestem, a nie próbą fundowania komuś luksusowych wakacji czy drogich zabiegów medycyny estetycznej. Sto pięćdziesiąt złotych z perspektywy jednej rodziny może nie wydawać się kwotą astronomiczną, ale w czerwcu, kiedy muszę opłacić wyjazdy wakacyjne, kupić letnie buty dla dziecka i spiąć domowy budżet, taki wydatek jest dla mnie ogromnym obciążeniem. Najbardziej przeraża mnie jednak fakt, jak bardzo rodzice zatracili poczucie rzeczywistości i jak wielką presję psychiczną wywierają na rodzicach, którzy myślą inaczej lub po prostu nie mają wolnych środków finansowych. Na grupie zaczęły pojawiać się komentarze, że jeśli ktoś nie wpłaci, to jego dziecko zostanie pominięte na pamiątkowej kartce z podpisami, a panie dowiedzą się, kto pożałował grosza na ich podziękowanie. To jest zwyczajny, obrzydliwy szantaż emocjonalny, który stawia nas, rodziców, w roli podwładnych zmuszanych do składania haraczu w imię świętego spokoju i dobrego traktowania naszych dzieci w kolejnym roku szkolnym. Prezenty dla nauczycielek przedszkola a granice przyzwoitości Zastanawiam się, kiedy zgubiliśmy sens tego pięknego czerwcowego święta i zamieniliśmy je w bezwzględny konkurs na to, które przedszkole zorganizuje droższy i bardziej spektakularny prezent. Czy pani naprawdę poczuje się bardziej doceniona, gdy dostanie wisiorek z sieciowego sklepu jubilerskiego, na który zrzuciło się trzydzieści zwaśnionych ze sobą rodzin? Moim zdaniem takie luksusowe podarki wprowadzają jedynie potężny dyskomfort i stawiają same nauczycielki w niezręcznej sytuacji. Dla mnie symbolem wdzięczności i prawdziwego pożegnania od serca zawsze był bukiet kwiatów zerwanych w ogródku, piękna laurka przygotowana samodzielnie przez dziecko czy parę ciepłych słów zapisanych na pamiątkowym dyplomie. Moja córka przez tydzień mogłaby rysować dla swojej pani obrazek, wkładając w to całe swoje zaangażowanie i miłość, i to byłby autentyczny prezent, który pedagog schowa do szuflady na długie lata. Niestety, współczesne ambitne matki wolą po prostu wyciągnąć portfel, rzucić grubą gotówką i pokazać, jak bardzo są wielkoduszne, całkowicie zapominając o tym, że w tym wszystkim powinno liczyć się przede wszystkim dziecko i jego emocje. Walka rodziców na forum: nie będę brać w tym udziału Odmówiłam wpłaty i nie zamierzam zmienić zdania, nawet jeśli przez resztę czerwca inne mamy będą ostentacyjnie odwracać głowy na mój widok w przedszkolnej szatni. Moje dziecko nie jest gorsze, ja nie jestem wyrodną matką, a moje pieniądze należą do mnie i mam pełne prawo decydować, na co zostaną przeznaczone w tym trudnym finansowo okresie. Poszłam w tej sprawie bezpośrednio do dyrekcji przedszkola, informując o praktykach i zastraszaniu, jakie mają miejsce na prywatnych komunikatorach rodziców, ponieważ uważam, że władze placówki powinny odgórnie zakazać organizowania tak kosztownych zbiórek. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, przeżywają ten sam koszmar na klasowych forach: nie bójcie się mówić „nie” i brońcie swoich domowych budżetów przed chorymi ambicjami innych. Przestańmy dawać przyzwolenie na czerwcowe szaleństwo zakupowe, które zamiast łączyć, tylko nas dzieli. Prawdziwego szacunku i wdzięczności za wychowanie naszych maluchów nie da się przeliczyć na bony podarunkowe, a godność i asertywność rodzica są o wiele ważniejsze niż poklask grupy. Mirka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
Piszę do Państwa zapłakana, siedząc na podłodze w pokoju mojego pięcioletniego synka, który wreszcie zasnął po dwóch godzinach szlochu i tulenia się do mojej piersi. Wybaczcie mi, jeśli ten tekst będzie chaotyczny, ale emocje aż ze mnie parują i po prostu muszę wyrzucić z siebie ten potworny żal, jaki noszę w sercu od dzisiejszego poranka.
Zbliża się koniec roku w przedszkolu i z tej okazji grupa mojego Gucia od ponad miesiąca przygotowywała uroczyste przedstawienie dla rodziców, na które wszyscy czekaliśmy z ogromnymi wypiekami na twarzach. Mój synek codziennie w domu ćwiczył piosenki, dumnie maszerował po dywanie i opowiadał, że będzie tańczył w pierwszej parze specjalny, uroczysty taniec. Niestety, dzisiaj rano podczas przyprowadzania go do grupy przeżyłam najgorsze upokorzenie w moim całym dotychczasowym macierzyństwie, gdy nauczycielka z zimnym uśmiechem oznajmiła mi na korytarzu, że Gucio jednak nie weźmie udziału w głównej części artystycznej. Kobieta bez jakichkolwiek skrupułów powiedziała mi prosto w oczy, że odebrała mojemu dziecku rolę, bo syn nie nadążał za innymi i po prostu psuł cały układ taneczny, na który tak bardzo liczyła dyrekcja placówki. Przygotowania do akademii przedszkolnej i nagły wyrok nauczycielki Gucio nie jest dzieckiem, które uczy się wszystkiego w mgnieniu oka − potrzebuje trochę więcej czasu, skupienia i cierpliwości, by zapamiętać sekwencję kroków czy skomplikowane ruchy rąk. Ma lekkie problemy z koordynacją ruchową, o czym wychowawczyni doskonale wiedziała od samego początku roku, bo wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym podczas indywidualnych konsultacji. Mimo to synek przez tygodnie wkładał całe swoje małe serduszko w te próby, był dumny, że jest częścią zespołu i czuł się ważny. Nauczycielka uznała jednak, że perfekcyjny, idealnie zsynchronizowany szoł pod publiczkę i zachwyty dyrekcji są ważniejsze niż psychika małego, bezbronnego człowieka. Zamiast pomóc mu, poświęcić te dodatkowe trzy minuty albo po prostu pozwolić mu tańczyć z tyłu, gdzie jego drobne pomyłki nikomu by nie przeszkadzały, pani wybrała najprostsze i najbardziej bezduszne rozwiązanie. Odstawiła mojego syna na boczny tor, zostawiając mu jedynie rolę biernego widza, który ma klaskać swoim zdolniejszym kolegom. To jest dla mnie absolutna definicja pedagogicznej porażki i sytuacja, która bezlitośnie obnaża, jak bardzo polski system opieki przedszkolnej potrafi być okrutny dla dzieci odbiegających od idealnego szablonu. Emocje dziecka po odrzuceniu przez rówieśników i kadrę Najgorszy moment nastąpił po powrocie do domu, gdy mój mały, dotąd radosny chłopiec usiadł w przedpokoju i ze łzami w oczach zapytał mnie, dlaczego on jest gorszy od innych dzieci i dlaczego pani nie chce, żeby tańczył na scenie. Serce pękło mi na milion kawałków, bo nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć takiemu maluchowi, by nie zniszczyć w nim resztek poczucia własnej wartości. Jak mam wytłumaczyć pięciolatkowi, że dorosła osoba, która miała być jego przewodnikiem i wsparciem, oceniła go przez pryzmat jednej pomyłki w tańcu i skazała na publiczne wykluczenie? Gucio czuje się teraz potwornie zawstydzony, nie chce jutro iść do przedszkola, a na sam dźwięk piosenki z przedstawienia zaczyna panicznie szlochać i chować się pod kołdrę. Ta bezmyślna decyzja jednej sfrustrowanej nauczycielki zdemolowała psychiczną pewność siebie mojego dziecka, którą budowałam w nim przez lata z tak ogromnym trudem. Wychowanie przedszkolne powinno opierać się na włączaniu każdego malucha do wspólnej zabawy, na budowaniu empatii i integracji, tymczasem w naszej placówce zrobiono dziecku potworną krzywdę w imię idealnego wizerunku na czerwcowym apelu. Brak empatii w przedszkolu i protest matki Oczywiście nie zostawiłam tej sprawy bez reakcji i natychmiast zażądałam oficjalnego spotkania z dyrektorką przedszkola oraz samą wychowawczynią, która dopuściła się tego skandalicznego zachowania. Niestety, na miejscu zderzyłam się z potężnym murem niezrozumienia, obojętności i klasycznego bagatelizowania problemu. Usłyszałam, że przesadzam, a pani nauczycielka musiała podjąć taką decyzję, ponieważ czas goni, a inne dzieci denerwowały się, gdy Gustaw mylił kierunki w trakcie tańca. Żadna z tych dorosłych, wykształconych kobiet nie dostrzegła dramatu małego chłopca, który został upokorzony na oczach całej swojej grupy. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu wykrzyczeć swój bunt i zapytać inne mamy: czy my naprawdę zgadzamy się na to, by w przedszkolach tworzyć wyścig szczurów już dla kilkulatków? Przestańmy robić z czerwcowych przedstawień idealne pokazy dla poklasku dorosłych, w których nie ma miejsca na naturalne potknięcia małych dzieci. Błagam Was, drodzy rodzice i nauczyciele, patrzcie przede wszystkim na serce malucha, a nie na to, czy idealnie prosto stawia kroki w rytm muzyki, bo te małe rany w psychice zostają z dziećmi na całe życie. Z poważaniem, Malwina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad