To najgorsze, co widziała podczas dyżuru w przedszkolu. „4-latek telefon umie obsłużyć, ale załatwia się do pieluchy”
Dyżury wakacyjne w przedszkolach to wyzwanie nie tylko dla dzieciaków i ich rodziców, ale również dla nauczycieli. Do grup trafiają dzieci z różnych placówek, a wraz z nimi rodzice, których wcześniej nie znali. To właśnie wtedy – jak mówi jedna z pedagożek – najłatwiej dostrzec różnice w podejściu do wychowania.
Pracując z tą samą grupą dzieci, nauczyciele są w stanie dobrze poznać ich potrzeby, znają ich historie i wszelkie rodzinne zawirowania. Wakacyjne dyżury wyglądają jednak inaczej. W jednej sali spotykają się dzieci z różnych przedszkoli, a nauczyciele poznają rodziców, z którymi wcześniej nie mieli żadnego kontaktu. Jedna z nauczycielek wychowania przedszkolnego przyznaje, że właśnie w tym okresie najczęściej wraca do domu z poczuciem, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. – Co roku coś mnie zaskakuje, ale w tym roku długo nie mogłam przestać myśleć o jednym chłopcu. Miał cztery lata, przyszedł do przedszkola w pieluszce, a przez cały czas w szatni był zajęty telefonem. Mama musiała go przekupstwem zmusić, żeby zostawił telefon w szatni i poszedł do sali – opowiada. „Mam wrażenie, że rodzice pomylili priorytety” Nauczycielka podkreśla, że nie zna historii tej konkretnej rodziny i nie wie, czy za późnym odpieluchowaniem nie stoją względy zdrowotne lub rozwojowe. Jednocześnie przyznaje, że jako pedagog coraz częściej widzi pewien powtarzający się schemat. – Mam wrażenie, że jako dorośli pomyliliśmy priorytety. Potrafimy godzinami zastanawiać się, jaki tablet kupić dziecku albo jak ustawić blokadę rodzicielską w telefonie, a znacznie rzadziej poświęcamy tyle samo czasu na uczenie samodzielności. Czasem odnoszę wrażenie, że ekran stał się wygodniejszy niż cierpliwe bycie z dzieckiem. Dodaje, że telefon bardzo często pojawia się już od progu przedszkola. – Rodzic chce szybko wyjść do pracy, więc daje telefon, żeby dziecko nie płakało, nie marudziło i nie zabierało czasu. Rozumiem pośpiech. Rozumiem zmęczenie. Ale jeśli ekran staje się odpowiedzią na każdą trudniejszą sytuację, to zaczynam się zastanawiać, kto tak naprawdę wychowuje to dziecko – rodzic czy algorytm. „Najbardziej szkoda mi dzieci” Najwięcej emocji budzi w niej jednak coś innego. – Czasami mam wrażenie, że dorośli nie zdają sobie sprawy, jak wygląda to z perspektywy dziecka. Czterolatek w pieluszce to dziś w przedszkolu rzadkość. Dzieci zauważają takie rzeczy. Zadają pytania, czasem komentują, czasem się śmieją. Najbardziej szkoda mi właśnie tego dziecka, bo ono nie ponosi odpowiedzialności za decyzje dorosłych. Nauczycielka zaznacza, że nie chodzi o ocenianie pojedynczych rodzin. – Są dzieci z zaburzeniami rozwoju, z problemami zdrowotnymi, są sytuacje, w których odpieluchowanie rzeczywiście trwa dłużej. To zupełnie inna historia. Mówię o przypadkach, kiedy widzę zdrowego, sprawnego czterolatka, a rodzice mówią: „Jeszcze nam się nie chciało”, „Jeszcze przyjdzie na to czas”, „Na wakacjach spróbujemy”. Słyszę takie zdania częściej, niż wielu osobom mogłoby się wydawać. Jej zdaniem współczesnym rodzicom coraz trudniej zaakceptować, że wychowanie wymaga czasu. – Nauczyliśmy się oczekiwać natychmiastowych efektów. Telefon uspokaja dziecko w minutę. Bajka rozwiązuje problem od razu. Ale samodzielności nie da się nauczyć jednym kliknięciem. Trzeba poświęcić dziecku uwagę, pozwolić mu próbować, czasem posprzątać po wpadce i uzbroić się w cierpliwość. Mam wrażenie, że niektórzy dorośli wolą odłożyć ten wysiłek na później. Nie tylko o pieluchę tu chodzi Historie takie jak ta łatwo sprowadzić do dyskusji o wieku, w którym dziecko powinno pożegnać pieluchę. W rzeczywistości problem jest jednak znacznie szerszy. Psychologowie i pedagodzy od lat zwracają uwagę, że dzieci potrzebują przede wszystkim czasu spędzanego z dorosłymi, wspólnego ćwiczenia codziennych umiejętności i budowania samodzielności. Jednocześnie badania pokazują, że najmłodsi coraz wcześniej mają kontakt z ekranami, a smartfon bywa wykorzystywany jako sposób na uspokojenie dziecka czy zajęcie go podczas codziennych czynności. – Nie twierdzę, że wszyscy rodzice tacy są – podsumowuje nauczycielka. – Ale po tegorocznych dyżurach wróciłam do domu z jedną myślą. Czasami bardziej cieszymy się z tego, że dziecko potrafi znaleźć ulubiony filmik w internecie, niż z tego, że staje się samodzielne. I to jest kierunek, który naprawdę mnie niepokoi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi” To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Jej syn nie dostał się do publicznego przedszkola. „System nagradza nierobów, a karze uczciwych ludzi”
Dla jednych dodatkowe punkty są szansą na powrót do normalnego życia. Dla innych – symbolem niesprawiedliwości, przez którą ich dziecko zostaje bez miejsca w przedszkolu.
W pierwszym etapie obowiązują ustawowe kryteria, które są takie same w całym kraju. Dodatkowe punkty mogą otrzymać m.in. dzieci z rodzin wielodzietnych, dzieci z niepełnosprawnością, wychowywane przez samotnego rodzica czy objęte pieczą zastępczą. W drugim etapie samorządy mogą ustalać własne kryteria. W wielu gminach dodatkowe punkty przyznawane są np. dzieciom rodziców pracujących, rozliczających podatki na terenie gminy albo tym, których rodzeństwo uczęszcza już do danej placówki. Zdarzają się jednak także rozwiązania mające wspierać rodziny znajdujące się w trudniejszej sytuacji życiowej lub zawodowej. To właśnie wtedy pojawiają się kontrowersje. Jedni mówią o wyrównywaniu szans. Inni o karaniu osób aktywnych zawodowo. „Gdyby nie te punkty, nie wróciłabym do pracy” W publicznej debacie często zapomina się, że za każdą decyzją rekrutacyjną stoi konkretna rodzina i konkretna historia. – Sama wychowuję trzyletniego synka. Mąż odszedł dwa lata temu i od tamtej pory wszystko jest na mojej głowie. Kiedy składałam dokumenty do przedszkola, wiedziałam, że dodatkowe punkty za samotne wychowywanie dziecka mogą mieć znaczenie. Dzięki temu mój syn dostał miejsce. A ja mogłam wrócić do pracy po wychowawczym. Bez tego nie wiem, jak poradziłabym sobie finansowo – mówi Inga. Jej zdaniem system nie jest idealny, ale powinien uwzględniać sytuacje, w których rodzic naprawdę nie ma wsparcia. – Czasami słyszę, że miałam „łatwiej”. Nie czuję się uprzywilejowana. Wolałabym mieć męża przy sobie i nie potrzebować żadnych dodatkowych punktów – dodaje. Takich historii jest wiele. Samorządy podkreślają, że niektóre kryteria mają pomagać rodzinom, które bez wsparcia instytucjonalnego mogłyby znaleźć się w bardzo trudnej sytuacji. Czytaj też: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” „Dobrze zarabiamy, więc nie narzekam” Nie wszyscy rodzice patrzą na sprawę z goryczą. Niektórzy przyjmują zasady gry ze spokojem, nawet jeśli oznacza to wyższe wydatki. – Mamy z mężem dwójkę dzieci w wieku przedszkolnym. Oboje dobrze zarabiamy i od początku zakładaliśmy, że może się skończyć prywatnym przedszkolem. Syn i córka nie dostali się do miejskiej placówki, ale nie mam o to pretensji. Są rodziny, które bardziej potrzebują wsparcia niż my – mówi Paulina. Przyznaje jednak, że koszt prywatnej opieki potrafi przyprawić o zawrót głowy. – Czasami płacimy miesięcznie tyle, ile niektórzy przeznaczają na ratę kredytu. To duże obciążenie, ale stać nas na nie. Rozumiem jednak rodziców, którzy czują frustrację, gdy pracują, płacą podatki, a potem nie mogą liczyć na miejsce w publicznej placówce. To właśnie ten argument najczęściej pojawia się w internetowych dyskusjach. Wielu rodziców uważa, że system powinien przede wszystkim wspierać osoby aktywne zawodowo. „Pracujemy od świtu do nocy i zostaliśmy z niczym” Najwięcej emocji wzbudzają jednak historie podobne do tej, którą opowiedziała nam Agnieszka. – Przeprowadziliśmy się do innego miasta, bo mąż dostał świetną pracę. Ja prowadzę własną firmę, pracuję zdalnie. Wydawało mi się, że robimy wszystko tak, jak powinno się robić. Pracujemy, utrzymujemy rodzinę, płacimy podatki. A potem przyszły wyniki rekrutacji i okazało się, że mój Staś nie dostał się do przedszkola – opowiada. Najbardziej zabolało ją porównanie z sytuacją kuzynki. – Jej dziecko dostało miejsce w tej samej gminie. I nie ukrywam, że mam o to żal. Kuzynka od lat nie pracuje, jej mąż też podejmuje tylko dorywcze zajęcia. Żyją głównie z różnych świadczeń. Wiem, że to zabrzmi okrutnie, ale mam poczucie, że system nagrodził nierobów, a ukarał ludzi, którzy ciężko pracują – mówi z goryczą. Jedni widzą w dodatkowych punktach konieczne wsparcie dla rodzin znajdujących się w trudniejszej sytuacji życiowej. Inni pytają, czy nie doszło do paradoksu, w którym aktywność zawodowa przestaje być atutem. Prawda jest jednak bardziej skomplikowana. Za każdym miejscem przyznanym w przedszkolu stoi dziecko. Za każdym odrzuconym wnioskiem – rodzina, która właśnie musi wymyślić plan B. I być może dlatego rekrutacja do przedszkoli budzi dziś tak wielkie emocje. Bo dla rodziców nie jest tylko procedurą administracyjną. To decyzja, która wpływa na codzienne życie całej rodziny. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
Leoś wrócił z przedszkola głodny. „Nie dali mi obiadu, bo mnie nie zauważyli”. Reakcja mamy może zdziwić
„Dawali Ci jeść w przedszkolu” – pyta synka zatroskana mama. Chłopiec kręci głową i odpowiada: „Tylko innym dzieciom, a mi nie”. Co byś zrobiła w takiej sytuacji? Rozkręciła aferkę, a może... porozmawiała z nauczycielkami?
Mama nie odpuszcza. Dopytuje, dlaczego mały Leoś chodził głodny, kiedy inne dzieci zajadały się przedszkolnym obiadkiem. „Dlatego, że mnie nie zauważyli”. Mama kontynuuje: „Naprawdę Cię nie zauważyli i nie dali Ci jeść?”. Na to Leoś, całkowicie niewzruszony, odpowiada pewnie: „Tak”. Właśnie tę rozmowę z synem pokazała na swoim profilu na Instagramie Alex Ramos, psycholożka, podcasterka i twórczyni internetowa. Przy pierwszej publikacji filmik wyświetlono prawie 5 mln razy. Przy kolejnej zdobyła już 200 tys. wyświetleń i liczba ta stale rośnie. Uroczy maluch, który z przedszkola wraca z pustym brzuszkiem, musiał trafić do szerokiego grona odbiorców. Tylko czy ten brzuszek rzeczywiście był pusty? No właśnie. „Mamusiu, w przedszkolu zabrakło dla mnie jedzenia” W dalszej części filmu instagramerka wyjaśnia, skąd wiedziała, że nie musi wszczynać awantury w placówce, która rzekomo „głodzi” jej dziecko: ma pewność, że w przedszkolu, do którego chodzi Leoś, personel słucha dzieci. A skoro słucha, to rozumie ich potrzeby. Na koniec filmu mama dodała żartobliwie, że nie ma tam limitowanych dokładek, a po nagraniu, które udostępniła, możemy przypuszczać, że Leon problemów z apetytem nie ma. Sam post powstał w ramach współpracy i miał uwrażliwić rodziców, by wybierali tylko te placówki, którym mogą zaufać w 100 procentach. W końcu powierzają obcym ludziom to, co mają najważniejsze: własne dziecko. Zabawna scenka świetnie jednak oddaje pewien etap rozwoju, przez który przechodzi każde dziecko: fazę kłamania. Dzieci nie rozumieją, czym jest kłamstwo Małe dzieci często opowiadają historie, które z perspektywy dorosłych brzmią jak kłamstwa. Psychologowie podkreślają jednak, że nie są one przejawem złej woli czy próbą manipulacji, lecz naturalnym etapem rozwoju poznawczego i emocjonalnego. U przedszkolaków nakłada się na siebie kilka ważnych procesów: Rozwój wyobraźni – dzieci chętnie uzupełniają rzeczywistość fantazją, a granica między tym, co wydarzyło się naprawdę, a tym, co sobie wyobraziły, bywa jeszcze płynna. Kształtowanie się rozumienia perspektywy innych osób – maluch odkrywa, że inni ludzie mają własne myśli i przekonania, na które można wpływać słowami. Budowanie poczucia sprawczości i autonomii – dziecko uczy się, że może podejmować decyzje i próbować osiągać swoje cele, np. zdobyć dodatkową porcję jedzenia czy uniknąć przykrych konsekwencji. Stopniowe poznawanie norm moralnych – pełne zrozumienie, czym jest świadome kłamstwo i dlaczego jest niewłaściwe, rozwija się dopiero z wiekiem. Jednocześnie warto pamiętać, że dziecięcych opowieści nie należy z góry bagatelizować. Nawet jeśli maluch jest w wieku, w którym fantazjowanie i „niewinne kłamstewka” są czymś naturalnym, rodzice powinni uważnie go słuchać i dopytywać o szczegóły. Jeśli jakaś historia budzi niepokój, powtarza się lub dotyczy bezpieczeństwa czy dobrostanu dziecka, należy ją potraktować poważnie i wyjaśnić sytuację – na przykład porozmawiać z nauczycielem lub wychowawcą. Uważność i otwartość pomagają budować zaufanie i sprawiają, że dziecko wie, że zawsze może liczyć na wsparcie swoich rodziców. Dodatkowo: uczy się, że zawsze jest słyszane. Czytaj także: Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce” Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu” To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wakacyjny dyżur w przedszkolu to kpina? „Weszłam i osłupiałam. Paniom nic się nie chce”
Mamy pięcioletniego Szymka, dla którego wyrwanie miejsca na lipcowym dyżurze w sąsiedniej placówce graniczyło z cudem. Musiałam składać wnioski, prosić o zaświadczenia z pracy i stawać na rzęsach. Myślałam, że najgorsze za nami, ale to, co zastałam w środku tygodnia, kiedy przyszłam odebrać syna wcześniej, po prostu zwaliło mnie z nóg.
Proszę mnie dobrze zrozumieć − nie mamy w Warszawie żadnych dziadków ani ciotek, którzy mogliby przejąć młodego choćby na jedno popołudnie. Prywatne półkolonie czy niania na pełen etat przy obecnych cenach i inflacji to dla nas prosta droga do bankructwa, bo stawki w wakacje szybują w kosmos. Publiczny dyżur był dla nas jedynym kołem ratunkowym. Od samego początku czułam jednak, że atmosfera w tym zastępczym przedszkolu jest lodowata. Panie w szatni patrzyły na nas takim wzrokiem, jakbyśmy byli wyrodnymi rodzicami, którzy podrzucają dziecko do więzienia, zamiast zorganizować mu luksusowe wczasy pod palmami. Wakacyjny dyżur w przedszkolu: zero kreatywności i bajki z rzutnika Szymek od pierwszego dnia płakał, nie chciał wchodzić do sali i powtarzał, że tam jest strasznie nudno. Myślałam, że to po prostu kwestia zmiany otoczenia i nowych kolegów z grupy. Prawda okazała się jednak o wiele bardziej prozaiczna i bolesna. W zeszłą środę skończyłam pracę szybciej i postanowiłam zrobić Szymkowi niespodziankę. Była godzina trzynasta, środek słonecznego, pięknego dnia. Spodziewałam się, że dzieciaki biegają po ogrodzie, bawią się w piaskownicy albo chociaż robią jakieś rysunki przy stolikach. Weszłam do budynku cicho, minęłam pusty korytarz i otworzyłam drzwi do sali. To, co tam zobaczyłam, dosłownie mnie wmurowało. W sali panował półmrok, rolety były zaciągnięte do połowy, a na wielkim dywanie siedziało blisko trzydzieścioro dzieciaków z różnych grup wiekowych. Wszystkie gapiły się jak zahipnotyzowane w ścianę, na której z rzutnika leciała jakaś głośna, durna bajka. Zero kreatywności, zero zabawek, totalna cisza i marazm. A gdzie były panie przedszkolanki? Trzy opiekunki siedziały zbite w kącie przy biurku, piły mrożoną kawę, przeglądały telefony i plotkowały w najlepsze, kompletnie odwrócone plecami do maluchów. Kiedy weszłam, żadna nawet nie podniosła głowy. Dopiero po chwili jedna z nich raczyła zauważyć moją obecność. Zamiast jakichkolwiek wyjaśnień, usłyszałam bezczelne, rzucone z pretensją pytanie: a pani po kogo, przecież odbiory są od piętnastej. Smutna rzeczywistość publicznych placówek W tamtym ułamku sekundy krew we mnie zawrzała. Moje dziecko, zamiast spędzać ciekawie czas na wakacyjnym dyżurze, spędza po sześć godzin dziennie przed ekranem, bo dorosłym kobietom nie chce się ruszyć palcem, żeby zorganizować im jakąkolwiek zabawę. Kiedy zapytałam ostro, dlaczego dzieci nie są na placu zabaw w taką piękną pogodę, usłyszałam zmęczonym głosem, że na zewnątrz jest za gorąco, a one nie będą biegać za tyloma grupami na raz, bo to są grupy łączone i dzieci się nie znają. To jest po prostu kpina z ludzi. Wychodzi na to, że my, rodzice, jesteśmy traktowani jak petenci, którzy bezczelnie zawracają głowę kadrze pedagogicznej. Przecież te panie nie pracują tam za karę, biorą za to pensje, a wakacyjny dyżur to nie są prywatne wczasy personelu, tylko normalne dni pracy placówki. Mam już dość milczenia i udawania, że wszystko jest super. Dziewczyny, błagam, napiszcie, jak to wygląda w Waszych miastach? Też zastałyście kiedyś taki smutny widok w salach, czy to tylko ja miałam takiego pecha i trafiłam na absolutne lenistwo? Bo ja po tym tygodniu mam po prostu złamane serce i potworne wyrzuty sumienia, że zostawiam tam mojego synka. Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Świetlice szkolne powinny działać w lipcu i sierpniu nawet do wieczora? „Rodzice mają prawo do wakacji”
Ciocia z przedszkola odmówiła przewijania dziecka na dyżurze wakacyjnym. „Dzidzie zostawia się w domu”
Pierwsze trzy dni miały być tylko formalnością. 3,5-letni syn naszej czytelniczki od roku chodzi do przedszkola, dobrze się w nim czuje i bez problemu zostaje z nauczycielkami. Problem pojawił się dopiero podczas wakacyjnego dyżuru w innej placówce. Mama twierdzi, że usłyszała słowa, których do dziś nie potrafi zrozumieć.
Dyżury wakacyjne organizowane są po to, by zapewnić opiekę dzieciom wtedy, gdy ich macierzyste przedszkole jest zamknięte. Dla wielu maluchów oznacza to nowe miejsce, nowe sale i nowych nauczycieli. Tak było również w przypadku chłopca, którego historia trafiła do naszej redakcji. „U nas pieluchomajtki nigdy nie były problemem” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo do dziś nie mogę uwierzyć w to, co usłyszałam. Mój synek ma trzy i pół roku. Chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym dzieckiem, uwielbia chodzić do swojej grupy, nie płacze przy rozstaniu. Nadal jednak nosi pieluchomajtki. Jesteśmy w trakcie odpieluchowania, robi postępy, ale jeszcze zdarzają mu się wpadki. W jego przedszkolu nigdy nie było z tym problemu. Panie wiedzą, na jakim etapie jest, pomagają mu w razie potrzeby i nikt nie robi z tego wielkiej sprawy. W lipcu nasze przedszkole było zamknięte, więc zapisaliśmy syna na dyżur wakacyjny do innej placówki. „Usłyszałam: »Dzidzie zostawia się w domu«” Już pierwszego dnia jedna z pań zapytała mnie, czy synek nadal nosi pieluchomajtki. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Wtedy usłyszałam, że podczas dyżuru będzie z tym problem, bo panie nie będą go przewijać. A na koniec padło zdanie, którego chyba długo nie zapomnę: „Dzidzie zostawia się w domu”. Stałam jak wryta. Przez chwilę nawet nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przecież nie przyprowadziłam do przedszkola niemowlęcia. Mój syn ma trzy i pół roku, bawi się z rówieśnikami, je samodzielnie, uczestniczy we wszystkich zajęciach. Po prostu jeszcze nie zakończył treningu czystości. Nie oczekuję od nauczycielek niczego nadzwyczajnego. Nie proszę, żeby co pół godziny sprawdzały pieluchę. Chodzi wyłącznie o pomoc wtedy, kiedy naprawdę jest taka potrzeba. Zamiast tego poczułam się tak, jakby moje dziecko było problemem. Czytaj też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Wróciłam do domu z poczuciem, że ktoś zawstydził moje dziecko” Najbardziej boli mnie nie sama sytuacja, ale sposób, w jaki została przedstawiona. Mój syn wszystko słyszał. Od tamtego dnia kilka razy zapytał mnie, czy jest „dzidziusiem”. Naprawdę ścisnęło mnie w gardle. Mam świadomość, że dyżury wakacyjne są trudniejsze. Dzieci są z różnych przedszkoli, grupy są liczniejsze, nauczycielki nie znają wszystkich maluchów, a pracy jest bardzo dużo. Ale czy to usprawiedliwia takie słowa? Przecież właśnie po to istnieją dyżury, żeby rodzice mogli normalnie pracować, kiedy ich przedszkole jest zamknięte. Nie wiem, czy przesadzam. Wiem tylko, że wyszłam z tej rozmowy z poczuciem, że moje dziecko zostało ocenione nie przez to, jakie jest, ale przez to, że nadal nosi pieluchomajtki. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli opisana sytuacja rzeczywiście wyglądała tak, jak relacjonuje nasza czytelniczka, trudno ją zaakceptować. Dyżur wakacyjny nie jest „innym rodzajem” przedszkola. To nadal realizacja opieki przedszkolnej – tyle że w placówce wyznaczonej do pełnienia dyżuru. Przedszkola publiczne funkcjonują przez cały rok szkolny, a wakacyjne dyżury organizowane są po to, by zapewnić dzieciom opiekę w czasie przerw w pracy innych placówek. Równie ważna jest kwestia pieluch. Sam fakt, że dziecko korzysta z pieluchomajtek, nie może być podstawą do odmowy objęcia go opieką. Czynności higieniczne, takie jak pomoc przy zmianie pieluchy czy skorzystaniu z toalety, są elementem opieki nad dzieckiem. W praktyce często wykonuje je pomoc nauczyciela lub inny pracownik przedszkola, ale obowiązek zapewnienia dziecku niezbędnej opieki spoczywa na placówce. Warto też pamiętać, że dzieci rozwijają się w różnym tempie. Dla jednych trzy i pół roku to moment pełnej samodzielności, dla innych – etap, na którym trening czystości wciąż trwa. Powinno to spotykać się przede wszystkim ze wsparciem, a nie z zawstydzaniem. Zobacz także: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Pani z przedszkola obraziła się na 3-latka, bo grymasił przy zupie. Matka wpadła w szał: „Dziecinada”
Czy odmawianie zjedzenia posiłku przez malucha upoważnia dorosłą wychowawczynię do emocjonalnego wybuchu? Poznaj pełną złości relację zszokowanej mamy, która zderzyła się z kompletnym brakiem profesjonalizmu w przedszkolu i postanowiła głośno opowiedzieć o zachowaniu personelu placówki.
Szanowna Redakcjo! Mój trzyletni Oliwier chodzi do tej placówki od września i do tej pory adaptacja przebiegała w miarę spokojnie, choć synek jest z natury niejadkiem i potrzebuje czasu, by przekonać się do nowych smaków. Wczoraj, kiedy przyszłam odebrać go po pracy, zamiast uśmiechniętej i życzliwej wychowawczyni zastałam w sali atmosferę lodowatej wrogości. Przedszkolanka oddała mi dziecko bez słowa wyjaśnienia, z kamienną twarzą, ostentacyjnie mnie ignorując i odmawiając tradycyjnego przekazania informacji o tym, jak maluch spędził dzisiejszy dzień. Gdy zaniepokojona zapytałam, czy wydarzyło się coś złego, pani fuknęła pod nosem i stwierdziła, że Oliwier doskonale wie, co zrobił, i ona nie ma zamiaru z nami dzisiaj rozmawiać. Powód, który ostatecznie usłyszałam po długich naciskach, po prostu zwalił mnie z nóg i do teraz nie potrafię uwierzyć w to, co się stało. Okazało się, że dorosła, wykształcona kobieta najzwyczajniej w świecie obraziła się na trzyletnie dziecko, ponieważ mój syn podczas obiadu odmówił zjedzenia zupy jarzynowej i nie pomogły żadne prośby ani groźby. Cała ta sytuacja to jest jakaś koszmarna dziecinada i kompletna porażka pedagogiczna ze strony osoby, której powierzamy pod opiekę nasze największe skarby. Konflikt o talerz zupy w przedszkolu, czyli dorosła kobieta kontra trzylatek Kiedy Oliwier opowiedział mi w domu swoją wersję wydarzeń, po prostu zalałam się łzami ze złości i bezsilności, słysząc, jak został potraktowany przy rówieśnikach. Mój syn z powodu niechęci do ciepłych warzyw nie chciał zjeść na obiad zupy, co w wieku trzech lat jest absolutnie normalnym zachowaniem. Przedszkolanka postanowiła jednak za wszelką cenę złamać jego opór i zastosować popularną, choć niezwykle krzywdzącą zasadę zupa albo nic. Kiedy Oliwier twardo odmawiał przełknięcia choćby jednej łyżki, pani wychowawczyni zabrała mu talerz z drugim daniem i ogłosiła przy całej grupie, że od teraz z nim nie rozmawia, bo jest niegrzeczny i robi jej na złość. Przez całe popołudnie kobieta ignorowała pytania mojego syna, nie reagowała, gdy prosił o podanie zabawki, i ostentacyjnie pomijała go przy rozdzielaniu ról w popołudniowych grach zespołowych. To jest dla mnie absolutnie niedopuszczalne niedopełnienie podstawowych obowiązków wychowawczych i zwyczajne znęcanie się psychiczne nad małym dzieckiem, które nie potrafi jeszcze samo obronić się przed agresją dorosłego. W publicznej czy prywatnej placówce takie zachowanie powinno być natychmiast karane dyscyplinarnie, ponieważ nauczyciel ma obowiązek uczyć dzieci radzenia sobie z emocjami, a nie karać ciszą. Obrażanie się na dziecko? To brak profesjonalizmu kadry pedagogicznej Najbardziej przeraża mnie fakt, jak łatwo kadra w przedszkolach sięga po metody manipulacyjne, które niszczą poczucie bezpieczeństwa u najmłodszych. Mój syn po powrocie do domu był bardzo zdezorientowany, bał się, że pani już nigdy go nie polubi i że przez niezjedzoną zupę jest złym dzieckiem, które zasłużyło na odrzucenie. Toksyczna atmosfera, jaką stworzyła ta kobieta wokół jednego talerza zupy, to jawny dowód na brak jakichkolwiek kompetencji psychologicznych i pedagogicznych do pracy z maluchami. Trzylatek nie odmawia jedzenia po to, by zrobić na złość pani przedszkolance, tylko dlatego, że czuje lęk przed nowym smakiem lub po prostu nie jest w danym momencie głodny. Stosowanie takiej kary wobec tak małego dziecka to czysty narcyzm dorosłego człowieka, który nie potrafi znieść faktu, że trzyletni maluch ma własną wolę. Zadaniem wykształconego pedagoga jest wykazanie się czujnością, empatią i cierpliwością, a nie zachowywanie się jak obrażona nastolatka na szkolnym korytarzu. Od razu naskarżyłam do dyrektorki Dzisiaj rano natychmiast złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia natychmiastowych konsekwencji wobec tej pani. Nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył poczucie wartości mojego syna. Proszę rodziców dzieci przedszkolnych: stawiajcie twarde warunki personelowi placówek. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by w XXI wieku panie stosowały wobec naszych dzieci metody z poprzedniego stulecia, oparte na zawstydzaniu, ignorowaniu i zmuszaniu do jedzenia. Mamy pełne prawo wymagać absolutnego szacunku dla podmiotowości naszych dzieci, a każda sytuacja, w której dorosły pedagog obraża się na malucha, powinna być powodem do natychmiastowej interwencji rodziców. Aneta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mąż żalił się matce, że dzieci płaczą, a ja leżę. Gdy teściowa weszła do domu, prawda wyszła na jaw”
Nauczycielka: „Zapytałam 3-latka, dlaczego chodzi w porwanych spodniach. Odpowiedź odebrała mi mowę”
Czy widok zniszczonego ubrania u przedszkolaka zawsze musi świadczyć o trudnej sytuacji materialnej lub rażącym braku opieki ze strony najbliższych? Poznaj pełną emocji opowieść nauczycielki, która po szczerej rozmowie z maluchem zrozumiała, jak bardzo pozory potrafią mylić i jak łatwo niesprawiedliwie ocenić drugiego człowieka.
Dzień dobry, piszę do Państwa, bo wczoraj w mojej grupie trzylatków wydarzyło się coś, co kompletnie przewartościowało moje spojrzenie na codzienną pracę i pokazało mi, jak bardzo my, dorośli, potrafimy być zaślepieni własnymi, surowymi ocenami. Pracuję jako wychowawczyni w przedszkolu publicznym od dobrych kilku lat. Wczoraj rano, podczas zbiórki w sali, moją uwagę natychmiast przykuł mały Tymek, który usiadł na dywanie w potwornie zniszczonych, wręcz poszarpanych na kolanach spodenkach. Materiał dosłownie zwisał w strzępach, a ja w pierwszej sekundzie poczułam potężne oburzenie i złość na jego rodziców, bo pomyślałam sobie, że wysłanie malucha w takim stanie do ludzi to już jest gruba przesada i jawne lekceważenie dziecka. Kiedy po zajęciach kucnęłam przy nim i zapytałam, dlaczego chodzi w porwanych spodniach, odpowiedź odebrała mi mowę, a w gardle poczułam potworną gulę ze wzruszenia i wstydu, że w ogóle mogłam posądzić tę rodzinę o cokolwiek złego. Okazało się, że za tymi nieszczęsnymi dziurami stoi urocza, dziecięca miłość do starszego brata i wielkie marzenie o byciu dorosłym, które totalnie rozłożyło mnie na łopatki. Zaniedbanie dziecka w przedszkolu czy nietypowy pomysł trzylatka Muszę się Państwu szczerze przyznać, że zanim w ogóle odezwałam się do Tymka, w mojej głowie ułożył się już czarny scenariusz, a palce same rwały się do pisania uciążliwej wiadomości w systemie do jego mamy. Rodzina chłopca jest raczej skromna, nigdy się nie afiszują, więc mój mózg błyskawicznie połączył kropki i wrzucił ich do szufladki pod tytułem „bieda i brak kontroli nad garderobą dziecka”. Jakże potwornie się pomyliłam i jak bardzo mi teraz głupio za te moje pochopne wnioski, które wyciągnęłam na podstawie jednej pary spodni! Tymek spojrzał na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i z dumą ogłosił, że sam pociął sobie te spodnie rano nożyczkami, bo jego nastoletni brat Kacper nosi dokładnie takie same ubrania z dziurami i jest najfajniejszym gościem na świecie. Maluch po prostu chciał za wszelką cenę wyglądać tak samo modnie i dumnie jak jego starszy brat, którego uważa za swojego absolutnego bohatera, i dlatego w tajemnicy przed mamą urządził w pokoju mały salon krawiecki. Mały chłopczyk zakochany w starszym bracie Kiedy stałam tak na dywanie, słuchając tej radosnej, niewinnej opowieści, czułam, jak całe moje wcześniejsze oburzenie topnieje w sekundę, ustępując miejsca ogromnemu wzruszeniu. Mały Tymek nie miał pojęcia, że zrobił coś złego − dla niego te wielkie strzępy na kolanach były symbolem dorosłości, braterskiej więzi i najgłębszej miłości, jaką nosi w swoim małym serduszku. Ta sytuacja uświadomiła mi, jak ważne w pracy pedagoga jest powściąganie własnego języka i nieocenianie rodziców przez pryzmat wyglądu malucha, bo czasem za nietypowym zachowaniem czy zniszczoną rzeczą stoi niesamowita, domowa historia. Gdy po południu przyszła po niego mama, zmęczona po całym dniu pracy, od razu zaczęła się tłumaczyć, że rano miała totalny młyn i nie zauważyła, kiedy mały dorwał się do spodni przed wyjściem z domu. Zaśmiałam się tylko cicho i powiedziałam, że ma w domu najwspanialszego, najbardziej zakochanego w bracie chłopca, a te spodnie to najpiękniejsza pamiątka z dzieciństwa, jaką można sobie wyobrazić. Wielka lekcja empatii dla dorosłych Myślę, że my, dorośli, staliśmy się powierzchowni, podejrzliwi i łatwo przychodzi nam rzucanie oskarżeń pod adresem innych matek. Zamiast widzieć w dzieciach ich naturalną beztroskę, kreatywność i czyste emocje, bez przerwy szukamy patologii i zaniedbań. Apeluję do wszystkich koleżanek po fachu, do nauczycielek i wychowawczyń: zanim zrobicie rodzicom awanturę o brudną koszulkę, porwane spodnie czy brak kapci, najpierw kucnijcie przy dziecku i po prostu z nim porozmawiajcie z otwartym sercem. Dzieciaki potrafią nas uczyć prawdziwego życia o wiele lepiej niż grube podręczniki do psychologii, a ten jeden dzień z Tymkiem zapamiętam do końca mojej kariery zawodowej jako najważniejszą lekcję pokory i miłości. Przestańmy wiecznie kontrolować i oceniać, dajmy maluchom trochę przestrzeni na ich własne, urocze błędy i pamiętajmy, że pod podartym ubraniem bije często najwspanialsze, najczystsze serduszko, które nie wie jeszcze, co to jest dorosły snobizm i ludzka złośliwość. Z poważaniem, wzruszona nauczycielka z grupy Sówek Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
„Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą”
Czy wysokie czesne w prywatnej placówce zwalnia kadrę z empatii i podstawowych obowiązków? Poznaj relację zszokowanej mamy, która po powrocie z pracy zastała swoje dziecko w dramatycznym stanie i głośno mówi, co myśli o realiach w opiece nad maluchami.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu została przekroczona ostatnia granica mojej cierpliwości. Zdecydowaliśmy się z mężem na drogie, prywatne przedszkole, bo oboje pracujemy na pełen etat. Co miesiąc przelewam na konto tej placówki gigantyczne pieniądze i byłam pewna, że moja 3-letnia Nadia otrzyma opiekę na najwyższym poziomie. Niestety, wczoraj w szatni przeżyłam potworny szok, gdy moja córeczka podbiegła do mnie z płaczem, ledwo powłócząc nóżkami. Natychmiast poczułam okropny zapach, a gdy zajrzałam pod ubranie, zalałam się łzami z żalu i bezsilności. Dziecko od wielu godzin chodziło w przepełnionej, brudnej pielusze. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu powiedzieć opiekunkom: płacę i wymagam, a moim świętym prawem jest odbieranie czystego, zadbanego dziecka. Prywatna placówka i brutalna rzeczywistość za wielkie pieniądze Kiedy podpisywałam umowę, dyrektorka zapewniała mnie, że higiena i dobrostan dzieci stoją na pierwszym miejscu, a panie zmieniają pieluszki regularnie co dwie godziny. Rzeczywistość brutalnie obnaża tę marketingową fikcję, za którą rodzice płacą fortunę. Nadia po powrocie do domu była rozdrażniona i marudna. Po skórze było widać, że nikt nie zajrzał do jej pieluszki przez całe popołudnie. Dla mnie to jest absolutne niedopełnienie podstawowych obowiązków i zwyczajne lenistwo kobiet, które wolą rozmawiać o wakacjach, niż zająć się dziećmi. W prywatnej firmie, gdzie czesne wynosi prawie połowę mojej pensji, takie sytuacje są skandaliczne. Nie mam zamiaru tolerować traktowania mojego dziecka jak uciążliwego balastu, który ma po prostu przesiedzieć osiem godzin na dywanie i nie zawracać nikomu głowy. Brak kontroli nad higieną w przedszkolu Najbardziej przeraża mnie fakt, jak kadra przedszkolna próbuje odwracać kota ogonem i robić z poszkodowanych rodziców potworów. Gdy natychmiast zażądałam wyjaśnień od wychowawczyni, usłyszałam w odpowiedzi chłodny, wręcz bezczelny ton. Pani z wielkim fochem oznajmiła, że dzieci w tym wieku powinny już zgłaszać swoje potrzeby, a ona ma pod opieką piętnaścioro innych maluchów i nie zamierza co chwilę sprawdzać każdego. To jest bzdura i unikanie odpowiedzialności za zdrowie małego człowieka, który nie potrafi jeszcze sam zmienić sobie ubrania ani zawalczyć o swoje prawa. Trzylatek zaangażowany w zabawę często zapomina o całym świecie lub po prostu wstydzi się podejść do surowej pani i powiedzieć o swoim problemie. Zadaniem pedagoga jest posiadanie czujności i empatii, by sprawdzić stan czystości dziecka przed wyjściem na plac zabaw czy przed powrotem rodziców. Nie zamierzam milczeć Dzisiaj rano złożyłam oficjalną, pisemną skargę i zażądałam wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec personelu. Natrafiłam jednak na mur − dyrektorka próbowała bagatelizować problem, twierdząc, że odparzenia u maluchów o tej porze roku to normalna sprawa. Ja jednak nie zamierzam milczeć i nie pozwolę na to, by ktokolwiek niszczył zdrowie mojego dziecka w imię świętego spokoju przedszkolanek. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje największe skarby do placówek: stawiajcie twarde warunki. Przestańmy dawać przyzwolenie na to, by traktowano nasze dzieci jak przedmioty, które mają tylko grzecznie siedzieć i nie generować pracy personelowi. Mamy pełne prawo wymagać absolutnej czystości, za którą płacimy ciężko zarobionymi pieniędzmi. Pola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
„Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Czy 4-latek w przedszkolu powinien jeszcze nosić pieluszkę? A jeśli tak, czy nauczycielki i pomoce nauczyciela mają obowiązek go przewijać? List jednej z naszych czytelniczek wywołał w redakcji gorącą dyskusję. Kobieta nie kryje oburzenia zachowaniem personelu przedszkola i uważa, że jej syn został potraktowany niesprawiedliwie.
Do naszej redakcji napisała mama 4-letniego chłopca, która nie może pogodzić się z reakcją personelu przedszkola. Jej zdaniem nauczycielki i pomoce powinny pomóc dziecku, które jeszcze nie zawsze kontroluje potrzeby fizjologiczne. „Nie rozumiem, dlaczego robią z tego taki problem” Możecie publikować, ale anonimowo, bo nie chcę mieć więcej problemów. Otóż mój syn ma cztery lata i chodzi do przedszkola od września. Jest pogodnym, mądrym chłopcem, ale czasami zdarzają mu się jeszcze tzw. wpadki. Kiedy jest czymś zajęty albo bardzo podekscytowany zabawą, potrafi zrobić siusiu w majtki. Nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, bo każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Żeby uniknąć stresujących sytuacji, czasami zakładam mu do przedszkola pieluszkę. Uważam, że to rozsądne rozwiązanie. Dzięki temu nie siedzi w mokrych ubraniach i nie przeżywa niepotrzebnego wstydu. Nawet pytałam o to naszej pani pediatry i mi przyznała rację. Parę dni temu dosłownie odebrałam syna z przedszkola, był jakiś markotny. W domu okazało się, że miał całkowicie mokrą pieluszkę! Następnego dnia zapytałam pani, dlaczego nikt jej nie zmienił. Wtedy usłyszałam, że nauczycielki ani pomoc nauczyciela nie zajmują się przewijaniem dzieci w tym wieku. Szczerze mówiąc, byłam w szoku. Jak to możliwe? Przecież moje dziecko spędza tam osiem godzin dziennie. Skoro przedszkole bierze odpowiedzialność za dzieci, powinno zapewnić im podstawową opiekę. „Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka” Nie oczekuję cudów. Nie proszę nikogo o indywidualne zajęcia ani specjalne traktowanie. Chcę tylko, żeby ktoś pomógł mojemu synowi, kiedy tego potrzebuje. Dla mnie przewinięcie dziecka to zwykła czynność higieniczna. Najbardziej zabolało mnie jednak to, że potraktowano mnie jak roszczeniową matkę. Słyszałam sugestie, że czterolatek nie powinien już nosić pieluszki. A kto o tym decyduje? Każde dziecko jest inne. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki, jeśli tego potrzebuje. Coraz częściej mam wrażenie, że od dzieci wymaga się za dużo i za wcześnie. Kiedyś nikogo nie dziwiło, że maluch rozwija się we własnym tempie. Dzisiaj wszyscy oczekują, że trzylatek będzie samodzielny niemal pod każdym względem. Nie zamierzam przepraszać za potrzeby mojego dziecka. Jeśli zdarzają mu się wypadki, to potrzebuje wsparcia, a nie oceniania. Nadal uważam, że personel przedszkola powinien pomagać w takich sytuacjach, zamiast umywać ręce i tłumaczyć się procedurami. Komentarz redakcji Temat samodzielności przedszkolaków regularnie budzi emocje. Warto jednak pamiętać, że polskie przepisy nie nakładają na nauczycieli przedszkola obowiązku przewijania zdrowych, kilkuletnich dzieci. Od dziecka przyjmowanego do przedszkola oczekuje się podstawowej samodzielności w zakresie czynności higienicznych, choć oczywiście personel powinien reagować w sytuacjach losowych i zapewniać dziecku bezpieczeństwo oraz godne traktowanie. Trudno nie współczuć dziecku, które zmaga się z problemem moczenia się. Jednocześnie warto zastanowić się, czy utrwalanie korzystania z pieluszki u zdrowego czterolatka rzeczywiście służy jego rozwojowi. Specjaliści podkreślają, że przedłużające się pieluchowanie może utrudniać naukę samodzielności i obniżać motywację do opanowania ważnych umiejętności. Każdemu dziecku należy się szacunek i wsparcie. Jeśli jednak nie występują zaburzenia rozwojowe, problemy zdrowotne lub inne szczególne okoliczności, odpowiedzialność za proces odpieluchowania spoczywa przede wszystkim na rodzicach. Trudno oczekiwać, by nauczycielki opiekujące się jednocześnie kilkunastoma lub kilkudziesięcioma dziećmi przejmowały obowiązki, które powinny zostać wypracowane wcześniej w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza”
Kilkoro rodziców wyszło z inicjatywą, aby z okazji zakończenia roku szkolnego podziękować paniom wychowawczyniom oraz paniom pomagającym w sali w sposób, który moim zdaniem przekracza wszelkie granice zdrowego rozsądku i przyzwoitości.
Piszę do Państwa, ponieważ zaledwie kilka godzin temu opuściłam oficjalną grupę rodziców na jednym z popularnych komunikatorów, a moje serce wciąż bije jak szalone z powodu potężnych emocji. Czerwiec dopiero się rozpoczął, a w grupie przedszkolnej mojej czteroletniej córki, zamiast radosnego odliczania dni do wakacji, wybuchła prawdziwa, bezwzględna walka o pieniądze. Zaproponowano zrzutkę po sto pięćdziesiąt złotych od każdego dziecka, co przy dużej grupie daje ogromną kwotę, za którą rodzice planują kupić luksusowe vouchery do drogiego salonu SPA, markową biżuterię oraz gigantyczne kosze z delikatesami. Kiedy odważyłam się napisać na forum, że to ogromna przesada i ja w tym roku nie dam ani grosza na tak wystawne podarki, wyleciała na mnie taka fala hejtu, jadu i oskarżeń o skąpstwo, że do teraz nie mogę powstrzymać łez rozczarowania. Luksusowe prezenty dla cioć w przedszkolu. To przesada! Moje stanowcze „nie” wywołało potężną lawinę komentarzy ze strony innych matek, które natychmiast zaczęły licytować się, jak ciężką pracę wykonują panie nauczycielki i jak bardzo musimy im to zrekompensować. Ja doskonale rozumiem, że praca z grupą maluchów jest wymagająca, wycieńczająca i szczerze szanuję trud każdej z tych kobiet, bo sama widzę, jak moja córka chętnie biega rano do sali. Uważam jednak, że za tę pracę panie otrzymują co miesiąc normalną pensję, a pożegnalny prezent powinien być miłym, symbolicznym gestem, a nie próbą fundowania komuś luksusowych wakacji czy drogich zabiegów medycyny estetycznej. Sto pięćdziesiąt złotych z perspektywy jednej rodziny może nie wydawać się kwotą astronomiczną, ale w czerwcu, kiedy muszę opłacić wyjazdy wakacyjne, kupić letnie buty dla dziecka i spiąć domowy budżet, taki wydatek jest dla mnie ogromnym obciążeniem. Najbardziej przeraża mnie jednak fakt, jak bardzo rodzice zatracili poczucie rzeczywistości i jak wielką presję psychiczną wywierają na rodzicach, którzy myślą inaczej lub po prostu nie mają wolnych środków finansowych. Na grupie zaczęły pojawiać się komentarze, że jeśli ktoś nie wpłaci, to jego dziecko zostanie pominięte na pamiątkowej kartce z podpisami, a panie dowiedzą się, kto pożałował grosza na ich podziękowanie. To jest zwyczajny, obrzydliwy szantaż emocjonalny, który stawia nas, rodziców, w roli podwładnych zmuszanych do składania haraczu w imię świętego spokoju i dobrego traktowania naszych dzieci w kolejnym roku szkolnym. Prezenty dla nauczycielek przedszkola a granice przyzwoitości Zastanawiam się, kiedy zgubiliśmy sens tego pięknego czerwcowego święta i zamieniliśmy je w bezwzględny konkurs na to, które przedszkole zorganizuje droższy i bardziej spektakularny prezent. Czy pani naprawdę poczuje się bardziej doceniona, gdy dostanie wisiorek z sieciowego sklepu jubilerskiego, na który zrzuciło się trzydzieści zwaśnionych ze sobą rodzin? Moim zdaniem takie luksusowe podarki wprowadzają jedynie potężny dyskomfort i stawiają same nauczycielki w niezręcznej sytuacji. Dla mnie symbolem wdzięczności i prawdziwego pożegnania od serca zawsze był bukiet kwiatów zerwanych w ogródku, piękna laurka przygotowana samodzielnie przez dziecko czy parę ciepłych słów zapisanych na pamiątkowym dyplomie. Moja córka przez tydzień mogłaby rysować dla swojej pani obrazek, wkładając w to całe swoje zaangażowanie i miłość, i to byłby autentyczny prezent, który pedagog schowa do szuflady na długie lata. Niestety, współczesne ambitne matki wolą po prostu wyciągnąć portfel, rzucić grubą gotówką i pokazać, jak bardzo są wielkoduszne, całkowicie zapominając o tym, że w tym wszystkim powinno liczyć się przede wszystkim dziecko i jego emocje. Walka rodziców na forum: nie będę brać w tym udziału Odmówiłam wpłaty i nie zamierzam zmienić zdania, nawet jeśli przez resztę czerwca inne mamy będą ostentacyjnie odwracać głowy na mój widok w przedszkolnej szatni. Moje dziecko nie jest gorsze, ja nie jestem wyrodną matką, a moje pieniądze należą do mnie i mam pełne prawo decydować, na co zostaną przeznaczone w tym trudnym finansowo okresie. Poszłam w tej sprawie bezpośrednio do dyrekcji przedszkola, informując o praktykach i zastraszaniu, jakie mają miejsce na prywatnych komunikatorach rodziców, ponieważ uważam, że władze placówki powinny odgórnie zakazać organizowania tak kosztownych zbiórek. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu zaapelować do wszystkich rodziców, którzy właśnie teraz, na początku czerwca, przeżywają ten sam koszmar na klasowych forach: nie bójcie się mówić „nie” i brońcie swoich domowych budżetów przed chorymi ambicjami innych. Przestańmy dawać przyzwolenie na czerwcowe szaleństwo zakupowe, które zamiast łączyć, tylko nas dzieli. Prawdziwego szacunku i wdzięczności za wychowanie naszych maluchów nie da się przeliczyć na bony podarunkowe, a godność i asertywność rodzica są o wiele ważniejsze niż poklask grupy. Mirka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Dzieci w Skandynawii są szczęśliwsze przez 1 nawyk rodziców. Polacy mogliby się uczyć
Tak upokorzyli moje dziecko w przedszkolu. „Bo syn nie nadążał za innymi i psuł układ taneczny”
Piszę do Państwa zapłakana, siedząc na podłodze w pokoju mojego pięcioletniego synka, który wreszcie zasnął po dwóch godzinach szlochu i tulenia się do mojej piersi. Wybaczcie mi, jeśli ten tekst będzie chaotyczny, ale emocje aż ze mnie parują i po prostu muszę wyrzucić z siebie ten potworny żal, jaki noszę w sercu od dzisiejszego poranka.
Zbliża się koniec roku w przedszkolu i z tej okazji grupa mojego Gucia od ponad miesiąca przygotowywała uroczyste przedstawienie dla rodziców, na które wszyscy czekaliśmy z ogromnymi wypiekami na twarzach. Mój synek codziennie w domu ćwiczył piosenki, dumnie maszerował po dywanie i opowiadał, że będzie tańczył w pierwszej parze specjalny, uroczysty taniec. Niestety, dzisiaj rano podczas przyprowadzania go do grupy przeżyłam najgorsze upokorzenie w moim całym dotychczasowym macierzyństwie, gdy nauczycielka z zimnym uśmiechem oznajmiła mi na korytarzu, że Gucio jednak nie weźmie udziału w głównej części artystycznej. Kobieta bez jakichkolwiek skrupułów powiedziała mi prosto w oczy, że odebrała mojemu dziecku rolę, bo syn nie nadążał za innymi i po prostu psuł cały układ taneczny, na który tak bardzo liczyła dyrekcja placówki. Przygotowania do akademii przedszkolnej i nagły wyrok nauczycielki Gucio nie jest dzieckiem, które uczy się wszystkiego w mgnieniu oka − potrzebuje trochę więcej czasu, skupienia i cierpliwości, by zapamiętać sekwencję kroków czy skomplikowane ruchy rąk. Ma lekkie problemy z koordynacją ruchową, o czym wychowawczyni doskonale wiedziała od samego początku roku, bo wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym podczas indywidualnych konsultacji. Mimo to synek przez tygodnie wkładał całe swoje małe serduszko w te próby, był dumny, że jest częścią zespołu i czuł się ważny. Nauczycielka uznała jednak, że perfekcyjny, idealnie zsynchronizowany szoł pod publiczkę i zachwyty dyrekcji są ważniejsze niż psychika małego, bezbronnego człowieka. Zamiast pomóc mu, poświęcić te dodatkowe trzy minuty albo po prostu pozwolić mu tańczyć z tyłu, gdzie jego drobne pomyłki nikomu by nie przeszkadzały, pani wybrała najprostsze i najbardziej bezduszne rozwiązanie. Odstawiła mojego syna na boczny tor, zostawiając mu jedynie rolę biernego widza, który ma klaskać swoim zdolniejszym kolegom. To jest dla mnie absolutna definicja pedagogicznej porażki i sytuacja, która bezlitośnie obnaża, jak bardzo polski system opieki przedszkolnej potrafi być okrutny dla dzieci odbiegających od idealnego szablonu. Emocje dziecka po odrzuceniu przez rówieśników i kadrę Najgorszy moment nastąpił po powrocie do domu, gdy mój mały, dotąd radosny chłopiec usiadł w przedpokoju i ze łzami w oczach zapytał mnie, dlaczego on jest gorszy od innych dzieci i dlaczego pani nie chce, żeby tańczył na scenie. Serce pękło mi na milion kawałków, bo nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć takiemu maluchowi, by nie zniszczyć w nim resztek poczucia własnej wartości. Jak mam wytłumaczyć pięciolatkowi, że dorosła osoba, która miała być jego przewodnikiem i wsparciem, oceniła go przez pryzmat jednej pomyłki w tańcu i skazała na publiczne wykluczenie? Gucio czuje się teraz potwornie zawstydzony, nie chce jutro iść do przedszkola, a na sam dźwięk piosenki z przedstawienia zaczyna panicznie szlochać i chować się pod kołdrę. Ta bezmyślna decyzja jednej sfrustrowanej nauczycielki zdemolowała psychiczną pewność siebie mojego dziecka, którą budowałam w nim przez lata z tak ogromnym trudem. Wychowanie przedszkolne powinno opierać się na włączaniu każdego malucha do wspólnej zabawy, na budowaniu empatii i integracji, tymczasem w naszej placówce zrobiono dziecku potworną krzywdę w imię idealnego wizerunku na czerwcowym apelu. Brak empatii w przedszkolu i protest matki Oczywiście nie zostawiłam tej sprawy bez reakcji i natychmiast zażądałam oficjalnego spotkania z dyrektorką przedszkola oraz samą wychowawczynią, która dopuściła się tego skandalicznego zachowania. Niestety, na miejscu zderzyłam się z potężnym murem niezrozumienia, obojętności i klasycznego bagatelizowania problemu. Usłyszałam, że przesadzam, a pani nauczycielka musiała podjąć taką decyzję, ponieważ czas goni, a inne dzieci denerwowały się, gdy Gustaw mylił kierunki w trakcie tańca. Żadna z tych dorosłych, wykształconych kobiet nie dostrzegła dramatu małego chłopca, który został upokorzony na oczach całej swojej grupy. Chcę za pośrednictwem Waszego portalu wykrzyczeć swój bunt i zapytać inne mamy: czy my naprawdę zgadzamy się na to, by w przedszkolach tworzyć wyścig szczurów już dla kilkulatków? Przestańmy robić z czerwcowych przedstawień idealne pokazy dla poklasku dorosłych, w których nie ma miejsca na naturalne potknięcia małych dzieci. Błagam Was, drodzy rodzice i nauczyciele, patrzcie przede wszystkim na serce malucha, a nie na to, czy idealnie prosto stawia kroki w rytm muzyki, bo te małe rany w psychice zostają z dziećmi na całe życie. Z poważaniem, Malwina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie”
Problem spóźniających się rodziców to zmora wielu publicznych i prywatnych placówek opiekuńczych w całym kraju. Przeczytaj niezwykle poruszający list doświadczonej nauczycielki, która po kolejnym piątkowym wieczorze spędzonym w pustej sali z zapłakanym dzieckiem postanowiła głośno powiedzieć to, o czym milczy całe środowisko oświatowe.
Piszę do Państwa w piątek wieczorem, zaledwie godzinę po tym, jak wreszcie udało mi się zamknąć drzwi mojej grupy i wyjść do domu. Zamiast cieszyć się weekendem i odpoczywać po ciężkim tygodniu pracy z dwudziestką pięciolatków, siedzę w kuchni i trzęsą mi się ręce z emocji oraz totalnego poczucia niesprawiedliwości. Jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego od prawie dziesięciu lat, kocham te dzieciaki nad życie i oddaję im całe swoje serce, ale dzisiaj pękła we mnie pewna granica. Kolejny raz w tym miesiącu jedna z matek spóźniła się po swoje dziecko ponad czterdzieści minut, nie racząc nawet zadzwonić, napisać SMS-a czy przeprosić, gdy weszła wreszcie do szatni. Muszę to wreszcie napisać głośno, bo całe nasze środowisko ma już tego serdecznie dość: rodzice robią z nas darmowe nianie i kompletnie nie szanują naszego życia prywatnego. Odbieranie dzieci z przedszkola po godzinach jako smutna norma Nasza placówka jest otwarta od godziny siódmej rano do siedemnastej i te zasady są jasno określone w regulaminie, który każdy rodzic podpisuje na początku września. Niestety, dla wielu osób te godziny są jedynie luźną sugestią. Dzisiejsza sytuacja przerosła jednak wszystko − wybiła godzina siedemnasta, całe przedszkole opustoszało, w budynku zostałam tylko ja, pan woźny i mały Jurek, który kurczowo trzymał się mojej spódnicy i co chwilę pytał, czy mama o nim zapomniała. Wykonałam trzy telefony do matki, ale żaden nie został odebrany, a w mojej głowie narastał potworny stres, bo zgodnie z procedurami po pewnym czasie powinnam zawiadomić policję i sąd rodzinny. Kiedy kobieta w końcu raczyła się pojawić, z rozbrajającym uśmiechem rzuciła na wejściu, że były potworne korki na mieście, a potem jeszcze musiała zrobić szybkie zakupy na weekend, bo lodówka była pusta. Ani słowa przepraszam w stronę zmęczonego dziecka, ani jednego ciepłego słowa do mnie za to, że siedziałam z jej synem po godzinach mojej pracy. To jest właśnie ten porażający brak empatii i roszczeniowość, z którą spotykamy się w przedszkolach niemal codziennie. Wielu rodziców wychodzi z założenia, że skoro płacą podatki albo czesne, to nauczyciel ma obowiązek siedzieć z ich dzieckiem tak długo, jak im się żywnie podoba, bez względu na zegarek. Praca w przedszkolu i dramat zapomnianych dzieci Najgorsze w tym wszystkim nie są nawet moje zmarnowane minuty, ale potworne koszty emocjonalne, jakie ponoszą te niewinne maluchy. Rodzice nie widzą, co dzieje się w sercu dziecka, które jako jedyne zostaje w sali, gdy wszystkie inne dzieci poszły już do domów. Jurek płakał, biegał do okna przy każdym dźwięku samochodu na parkingu i z minuty na minutę stawał się coraz bardziej wycofany. Próbowałam go zagadywać, czytać bajki i udawać, że wszystko jest w porządku, ale pięciolatek doskonale wyczuwa nerwową atmosferę i wie, że coś jest nie tak. To potworna krzywda, jaką dorośli wyrządzają własnym dzieciom przez swoją złą organizację czasu lub zwyczajne lekceważenie obowiązków. Te dzieci czują się po prostu porzucone i niepotrzebne, a my musimy potem łatać te małe, zranione serduszka i wycierać łzy. Co mam powiedzieć takiemu maluchowi, gdy pyta mnie, dlaczego mamusia woli stać w kolejce w markecie, zamiast przytulić go po całym dniu rozłąki? To potworny widok, który zostaje w mojej pamięci na bardzo długo. Szacunek do czasu pracy nauczyciela przedszkola Chciałabym, żeby rodzice wreszcie zrozumieli, że my też jesteśmy ludźmi, mamy swoje domy, swoje dzieci czekające w innych placówkach oraz swoje prywatne plany i obowiązki. Moje nadgodziny spędzone w sali z nieodebranym dzieckiem nie są w żaden sposób rejestrowane ani opłacane − robię to z czystej odpowiedzialności za zdrowie i życie malucha, bo przecież nie zostawię go samego na ulicy. Apeluję do Państwa za pośrednictwem tego listu o nagłośnienie tego problemu, bo skala zjawiska jest porażająca i niszczy nas od środka jako grupę zawodową. Przestańcie traktować przedszkole jak całodobową przechowalnię, a wychowawczynie jak darmowe nianie, które nie mają własnego życia poza murami placówki. Szanujmy się nawzajem, szanujmy swój czas i przede wszystkim dbajmy o emocje naszych dzieci, dla których każda minuta spóźnienia rodzica to wieczność pełna strachu i niepewności. Ola Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Dla jednych rodziców to świetna przygoda, dla innych prawdziwy test nerwów. Kiedy 5-letni syn naszej czytelniczki po raz pierwszy został na noc w przedszkolu, mama spodziewała się łez i kryzysu. Rano okazało się jednak, że znacznie gorzej rozstanie przeżywała ona sama.
Do redakcji napisała pani Karolina, mama 5-letniego Jasia. Kobieta postanowiła podzielić się swoimi emocjami po pierwszej nocowance syna w przedszkolu. „Byłam pewna, że w nocy zadzwoni telefon” Kiedy nasze przedszkole ogłosiło nocowankę dla starszaków, pierwszą reakcją mojego syna był zachwyt. Skakał po domu i już planował, którą piżamę zabierze. A ja? Ja od razu zaczęłam się martwić. Jasio nigdy wcześniej nie spał poza domem. Nigdy. Nawet u dziadków. Zawsze wracał na noc do swojego łóżka, swoich pluszaków i swoich rytuałów. Dlatego, choć uśmiechałam się i kibicowałam jego ekscytacji, w głowie miałam czarne scenariusze. Byłam przekonana, że około 22 dostanę telefon z przedszkola: „Pani Karolino, proszę przyjechać, syn bardzo płacze”. Tak właśnie to sobie wyobrażałam. Pożegnanie było trudniejsze dla mnie Już dzień wcześniej pakowaliśmy rzeczy. Piżamę, szczoteczkę do zębów, śpiwór i ukochaną przytulankę, bez której Jasio nie zaśnie. Dzieci przyszły do przedszkola podekscytowane. Panie przygotowały mnóstwo atrakcji. Wszędzie było słychać śmiechy i rozmowy. Do momentu, kiedy przyszło pożegnanie. Jasio nagle się rozpłakał. Serce mi stanęło. Przytulił się do mnie mocno i przez chwilę pomyślałam, że jednak go zabiorę do domu. Miałam nawet łzy w oczach. Ale wtedy wydarzyło się coś zabawnego. Zobaczył swojego najlepszego kolegę. – Chodź, będziemy budować bazę! – usłyszałam. I tyle. Naprawdę tyle. Mój syn otarł łzy, złapał przytulankę pod pachę i pobiegł się bawić. Nawet się nie obejrzał. A ja jeszcze przez kilka minut stałam pod przedszkolem i zastanawiałam się, czy właśnie nie wydarzyło się coś przełomowego. Rano odebrałam zupełnie innego chłopca Nie spałam najlepiej. Za to telefon milczał całą noc. Rano pojechałam odebrać syna i spodziewałam się zmęczonego, stęsknionego dziecka. Tymczasem wybiegł do mnie szczęśliwy i dumny. Od progu zaczął opowiadać o nocnych zabawach, kolacji, śmiesznych rozmowach z kolegami i o tym, kto pierwszy zasnął. A potem powiedział: – Mamo, kiedy będzie następna nocowanka? Wtedy dotarło do mnie, że ta noc była dla niego czymś więcej niż atrakcją. To był mały krok w stronę samodzielności. I chyba również dla mnie. Bo choć jeszcze dzień wcześniej byłam przekonana, że sobie nie poradzi, okazało się, że to ja musiałam nauczyć się trochę odpuszczać. Nocowanki w przedszkolach stają się coraz popularniejsze Choć jeszcze kilka lat temu nocowanie w przedszkolu było rzadkością, dziś coraz więcej placówek organizuje takie wydarzenia dla starszych grup. Dzieci śpią w dobrze znanym miejscu, pod opieką nauczycieli, uczestniczą w wieczornych zabawach, wspólnej kolacji i porannym śniadaniu. Dla wielu przedszkolaków jest to pierwsza okazja do spędzenia nocy poza domem bez rodziców. Pedagodzy podkreślają, że takie inicjatywy mogą wspierać rozwój samodzielności, budowanie pewności siebie i wzmacnianie relacji z rówieśnikami. Nie każde dziecko jest oczywiście gotowe na taki krok w tym samym wieku, dlatego decyzja o udziale powinna uwzględniać jego temperament i potrzeby emocjonalne. Historia naszej czytelniczki pokazuje jednak coś, o czym wielu rodziców przekonuje się dopiero w takich momentach. Dzieci często są gotowe na więcej, niż nam się wydaje. A pierwsza noc spędzona bez mamy i taty może okazać się nie stresującym doświadczeniem, lecz przygodą, którą będą wspominać przez długie miesiące. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
„Mamusiu, pani mnie pominęła”. Gdy zobaczyła prezent zastępczy z przedszkola, rozpłakała się razem z synem
Ten powrót z przedszkola zapamiętam jako jeden z najgorszych dni w moim macierzyństwie, bo to, jak potraktowano moje dziecko na oficjalnym rozdawaniu upominków z okazji Dnia Dziecka, po prostu rozszarpało mi serce na kawałki.
Mój pięcioletni synek, Kubuś, od tygodni odliczał dni do tego święta, ciesząc się na wspólne gry, balony i obiecane przez panie niespodzianki, które rada rodziców zakupiła dla całej grupy. Kiedy weszłam do szatni, mój radosny zazwyczaj chłopak siedział na ławeczce ze spuszczoną główką, kurczowo trzymając w rączkach jaskraworóżowe pudełko, a gdy tylko mnie zobaczył, wtulił się we mnie mocno i wyszeptał słowa, które brzmią mi w uszach do teraz: „Mamusiu, pani mnie pominęła i dała mi zabawkę dla dziewczynek, bo dla chłopców było za mało”. Gdy otworzyłam to pudełko i zobaczyłam ten prezent zastępczy, który miał zatkać buzię mojemu dziecku, po prostu oniemiałam z wściekłości, a chwilę później usiadłam obok niego i rozpłakałam się razem z moim małym synkiem z bezsilności wobec tak rażącej niesprawiedliwości. Upokorzenie małego chłopca na oczach całej grupy Wszystko wyjaśniło się, gdy Kubuś, dławiąc się łzami, opowiedział mi, jak wyglądało wręczanie upominków przez wychowawczynie na środku sali, wśród braw i radości innych dzieci. Wszystkie dziewczynki dostały piękne, zapakowane zestawy, a chłopcy otrzymywali zapowiedziane samochodziki i klocki, na które mój syn patrzył z wypiekami na twarzy. Kiedy przyszła kolej na Kubusia, pani ze stołu wyciągnęła ostatnią rzecz, jaka jej została − wielki, różowy zestaw do robienia bransoletek z koralikami − i z obojętnym uśmiechem wcisnęła go w rączki mojego syna, mówiąc przy wszystkich, że autek było za mało, więc on dostanie to, bo przecież to też fajna zabawka. Moje dziecko stało tam, czerwone ze wstydu, podczas gdy inni chłopcy zaczęli się podśmiewywać, że Kubuś został dziewczynką i będzie teraz nosił różowe ozdoby. Czy te dorosłe, wykształcone kobiety pracujące w edukacji przedszkolnej naprawdę nie mają w sobie ani krztyny wyobraźni i empatii, by zrozumieć, co czuje pięcioletni chłopiec w takim momencie? To nie jest kwestia kaprysu czy tego, że dziecko jest wybredne − to jest jawne wykluczenie i pokazanie maluchowi, że dla niego zabrakło tego, co dostali wszyscy inni, bo ktoś nie potrafił poprawnie policzyć dzieci na liście. Ten prezent zastępczy był dla mojego syna symbolem porażki i odrzucenia, a panie wychowawczynie swoim zachowaniem dały rówieśnikom zielone światło do drwin z mojego dziecka. Bezduszna reakcja personelu przedszkola na łzy dziecka Kiedy natychmiast poszłam do sali, trzymając w ręku to nieszczęsne różowe pudełko, by żądać wyjaśnień od nauczycielki, spotkałam się z murem totalnej obojętności i bagatelizowania całego problemu. Pani zniecierpliwiona moim widokiem stwierdziła, że przesadzam, robię aferę z niczego i powinnam nauczyć syna, że zabawki nie mają płci, a koraliki świetnie rozwijają motorykę małą u każdego dziecka. To jest bezczelna manipulacja i zasłanianie się modnymi hasłami o nowoczesnym wychowaniu, podczas gdy pod spodem kryje się zwyczajne niedbalstwo organizacyjne i lenistwo trójki klasowej oraz personelu! Nikt nie przeprosił mojego syna, nikt nie zapytał, jak on się z tym czuje, ani nie obiecał, że zabawka zostanie wymieniona na taką, o jakiej marzył i jaką dostał każdy jego kolega z grupy. Pani opiekunka odwróciła się na pięcie, rzucając na odchodnym, że powinnam się cieszyć, że dziecko w ogóle cokolwiek dostało. Płacę składki, angażuję się w życie placówki, a moje jedyne dziecko zostaje potraktowane jak zapchajdziura, której można dać resztki ze stołu, byle tylko zgadzały się liczby. Prezent na odczepnego. Moje dziecko czuje się gorsze Najgorsze jest to, że ten incydent całkowicie zniszczył radość mojego syna z chodzenia do przedszkola i zasiał w jego małej głowie potężne poczucie niższości. Kubuś prosi, bym nie zawoziła go jutro do przedszkola, bo koledzy znowu będą się z niego śmiać. Ten jeden moment dorosłej bezmyślności zburzył wszystko, co budowaliśmy przez miesiące − pewność siebie mojego dziecka, jego odwagę w grupie i wiarę w to, że pani w przedszkolu to bezpieczny przewodnik, który chroni przed krzywdą. Apeluję do wszystkich rodziców i nauczycieli − opamiętajcie się i zacznijcie patrzeć na dzieci z uwagą i szacunkiem, na jaki zasługują. Jeśli organizujecie zbiórki i kupujecie prezenty, sprawdzajcie listy sto razy, miejcie w zapasie dwa uniwersalne upominki na wypadek błędu, ale nigdy, przenigdy nie dopuszczajcie do sytuacji, w której jedno dziecko czuje się gorsze i pominięte na oczach całej grupy. Ja tej sprawy tak nie zostawię, będę żądać oficjalnych przeprosin od dyrekcji, bo łzy mojego syna nad tym różowym pudłem to najwyższa cena, jaką przyszło nam zapłacić za brak serca ludzi, którzy mienią się pedagogami. Maja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
Organizują przedstawienia w przedszkolu w środku dnia. „Mój urlop nie jest z gumy”
Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że choć chcieliby być obecni na każdym ważnym wydarzeniu w przedszkolu, rzeczywistość zawodowa często brutalnie weryfikuje te plany. A gdy przedstawienie odbywa się w środku dnia, wielu rodziców staje przed wyborem: praca czy dziecko?
Czy rodzic naprawdę powinien brać wolne za każdym razem, gdy przedszkole organizuje występ dla dzieci? Przedstawienia w godzinach pracy To nic nowego, że przedszkola organizują uroczystości dla rodziców w środku dnia. Dzień Mamy, Dzień Taty, jasełka, przedstawienia świąteczne czy zakończenie roku odbywają się nie wieczorem, ale najczęściej między 10:00 a 14:00. Dla placówek takie rozwiązanie jest wygodne organizacyjnie. Dzieci są wtedy wypoczęte, nauczyciele pracują w swoich standardowych godzinach, a cały harmonogram dnia pozostaje niezakłócony. Problem w tym, że współczesne rodziny funkcjonują zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Coraz więcej rodziców pracuje na etatach wymagających obecności w biurze, obsługuje klientów lub wykonuje obowiązki, których nie da się po prostu przerwać na dwie godziny. Choć praca zdalna stała się popularniejsza, nadal nie jest dostępna dla wszystkich. W mediach społecznościowych regularnie pojawiają się dyskusje na ten temat. Rodzice pytają, dlaczego placówki zakładają, że mama lub tata mogą bez problemu zwolnić się z pracy w środku dnia. Niektórzy przyznają, że wykorzystują na takie okazje urlop wypoczynkowy, inni proszą przełożonych o wcześniejsze wyjście, a jeszcze inni po prostu nie są w stanie pojawić się na występie. Najtrudniejsze są jednak emocje dzieci. „Patrzyłam na puste krzesło” – Mam dwóch synów w wieku 4 i 6 lat. Przedszkole organizuje praktycznie każde większe wydarzenie około południa. Za pierwszym razem udało mi się wyrwać z pracy, ale później było coraz trudniej. Kiedy nie przyszłam na przedstawienie z okazji Dnia Rodziny, młodszy syn po powrocie do domu zapytał, dlaczego wszyscy mieli mamę albo tatę, a on nie. To było naprawdę przykre – mówi Anna. – Pracuję w sklepie. Nie mam możliwości zamknięcia stanowiska i wyjścia na dwie godziny. Kiedy dostałam informację, że występ odbędzie się o 11:30, wiedziałam, że nie dam rady dotrzeć. Córka była zawiedziona. Wieczorem powiedziała, że podczas występu cały czas patrzyła na krzesło przygotowane dla mnie. Do dziś mam wyrzuty sumienia, choć wiem, że nie miałam wyjścia – opowiada Karolina, mama 5-latki. – Najbardziej irytuje mnie założenie, że rodzice zawsze mogą dostosować się do planów przedszkola. Mój urlop nie jest z gumy. W ciągu roku jest kilka przedstawień, zebrania, konsultacje i różne wydarzenia specjalne. Chciałabym uczestniczyć we wszystkim, ale zwyczajnie nie jestem w stanie. Mam syna w wieku 4 lat i córkę w wieku 9 lat. Gdybym brała wolne za każdym razem, zabrakłoby mi dni urlopowych jeszcze przed wakacjami – przyznaje Marta. Czy można to organizować inaczej? Oczywiście nie ma rozwiązania idealnego. Organizacja wydarzeń popołudniami oznacza dłuższą pracę nauczycieli i konieczność dostosowania całego harmonogramu placówki. Z drugiej strony coraz więcej rodziców uważa, że obecny model nie odpowiada realiom współczesnych rodzin. Niektórzy proponują organizowanie najważniejszych uroczystości późnym popołudniem lub umożliwienie uczestnictwa online. Inni zwracają uwagę, że wystarczyłoby ograniczyć liczbę wydarzeń wymagających obecności rodziców w ciągu roku i skupić się na tych naprawdę wyjątkowych. W całej dyskusji łatwo zgubić najważniejszą perspektywę – dzieci. To one tygodniami ćwiczą wierszyki, piosenki i układy taneczne. To one wypatrują znajomych twarzy na widowni. I to one najczęściej nie rozumieją, dlaczego mama albo tata nie mogli przyjść. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy organizacja przedszkolnych uroczystości rzeczywiście nadąża za rzeczywistością, w której żyją dzisiejsze rodziny? Bo choć nauczyciele i rodzice zwykle mają ten sam cel, czasem wystarczy jedna godzina w kalendarzu, by obie strony znalazły się po przeciwnych stronach barykady. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
„Pani z przedszkola nadaje się tylko do zwolnienia. Krzyknęła na moją Julcię i biedactwo się popłakało”
To, co wydarzyło się w naszym przedszkolu, nie mieści mi się w głowie – osoba, której powierzamy to, co mamy najcenniejsze, okazała się kimś bez serca, kto potrafi zniszczyć dziecięcą psychikę w ułamku sekundy.
Moja Julcia to niezwykle wrażliwe, eteryczne dziecko, które w domu otaczamy samą miłością i nigdy, przenigdy nie podnosimy przy niej głosu. Od kilku dni moja córka budzi się w nocy z płaczem, a rano kurczowo trzyma się futryny drzwi, błagając, bym nie oddawała jej tej złej pani. Wszystko zaczęło się od incydentu, o którym Julcia opowiedziała mi, dławiąc się łzami: podobno pani z przedszkola wrzasnęła na nią przy wszystkich dzieciach, bo moja córeczka nie chciała sprzątać klocków w tej samej minucie, co reszta grupy. Moje maleństwo tak się wystraszyło tego huku i agresji, że aż się popłakało, a ta kobieta, zamiast ją przytulić i przeprosić, kazała jej usiąść na krześle i przemyśleć swoje zachowanie. Skandal! Krzyk w przedszkolu to nie jest metoda wychowawcza Nie zgadzam się na nazywanie krzyku „zaprowadzaniem dyscypliny” − dla mnie to jest czysta przemoc emocjonalna stosowana wobec bezbronnej istoty. Julcia ma cztery lata, ona dopiero uczy się świata, a przedszkole powinno być dla niej bezpieczną przystanią, a nie miejscem, gdzie musi drżeć przed humorem sfrustrowanej nauczycielki. Jeśli ta pani nie ma cierpliwości do dzieci, jeśli przeszkadza jej, że dziecko ma swój rytm i czasem potrzebuje minuty więcej na skończenie zabawy, to znaczy, że absolutnie minęła się z powołaniem i nadaje się tylko do zwolnienia. Nie po to płacę wysokie czesne, żeby moje dziecko wracało do domu zestresowane. Krzyk jest dowodem na pedagogiczną bezradność, a nie na autorytet, i żadna kobieta nie ma prawa wylewać swoich frustracji na moją córkę. Dlaczego nauczycielki przedszkola zapominają o empatii? Kiedy poszłam wyjaśnić tę sprawę, spotkałam się z lodowatym murem i próbą zrobienia ze mnie przewrażliwionej mamuśki. Pani przedszkolanka z wyższością stwierdziła, że tylko stanowczo zwróciła uwagę, bo Julcia ignorowała polecenia. Ale ja znam swoje dziecko! Julcia nie ignoruje, ona po prostu głęboko przeżywa to, co robi, i nagłe, agresywne wtargnięcie w jej świat jest dla niej jak fizyczny cios. Ta pani nie ma w sobie ani krztyny empatii, nie rozumie, że każde dziecko jest inne i wymaga indywidualnego podejścia, a nie traktowania jak żołnierza w koszarach. Widziałam w jej oczach to zniecierpliwienie i brak miłości do dzieci − ona tam jest tylko dla etatu, a nasze dzieci są dla niej tylko kolejnymi numerkami na liście. Jak taka osoba może w ogóle pracować w oświacie? Skutki krzyku nauczycielki: trauma u dziecka i strach przed grupą Najgorsze jest to, że cały ten incydent zniszczył zaufanie Julci do dorosłych i do rówieśników. Moja córka, która wcześniej chętnie bawiła się z dziećmi, teraz wycofuje się i boi się odezwać, żeby znowu ktoś na nią nie krzyknął. Ten jeden moment agresji ze strony nauczycielki zburzył wszystko, co budowaliśmy przez lata − poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa mojej córki. Uważam, że dyrekcja powinna natychmiast zareagować, bo krzyk w przedszkolu to wierzchołek góry lodowej − skoro ta pani potrafi tak wrzasnąć przy innych, to co dzieje się, gdy nikt nie patrzy? Nie spocznę, dopóki ta kobieta nie poniesie konsekwencji, bo dzisiaj ofiarą jest moja Julcia, a jutro może być inne, równie wrażliwe dziecko. Aneta K. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
„Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja naprawdę się staram. Codziennie uczę się świata, ludzi i swoich emocji. To czasem bardzo męczące. Może wyglądam już na dużą, ale w środku nadal jestem małą dziewczynką, która po całym dniu najbardziej potrzebuje swojej mamy. Dlatego czasem wybucham właśnie przy tobie. Nie dlatego, że kocham cię mniej. Tylko dlatego, że przy tobie czuję się najbezpieczniej. Czytaj także: To 1 słowo uspokaja dziecko w 2 minuty. Powtarzam jak zaklęcie i syn przychodzi się przytulić
Koszmarny finał dnia w drogim przedszkolu. Matka spojrzała na twarz córki i zamarła: „Zaczęłam płakać”
Gdy weszłam do szatni naszego elitarnego i bardzo drogiego przedszkola prywatnego i spojrzałam na twarz mojej czteroletniej córki, po prostu zamarłam. A chwilę później, na oczach innych rodziców, sama zaczęłam płakać z bezsilności i oburzenia.
Przenieśliśmy naszą Maję do tej placówki zaledwie miesiąc temu, skuszeni obietnicami o najwyższym standardzie opieki, indywidualnym podejściu i domowej atmosferze, za co co miesiąc płacimy naprawdę gigantyczne czesne, które mocno obciąża nasz domowy budżet. Wierzyłam, że oddaję moje jedyne, wrażliwe dziecko w ręce profesjonalistek, które otoczą ją szacunkiem i czułością, a zastałam widok, który kojarzy mi się z najgorszym zaniedbaniem. Moja córeczka stała w korytarzu z buzią tak potwornie umorusaną brudem z całego dnia, zaschniętymi resztkami zupy pomidorowej wokół ust i śladami po farbkach plakatowych na policzkach, że wyglądała jak porzucone, niczyje dziecko, o które nikt nie zadbał przez wiele godzin. Żadne pieniądze, piękne zabawki i nowoczesne sale nie zastąpią dziecku podstawowej ludzkiej troski, a na tej płatnej luksusowej świetlicy wczoraj po prostu zabrakło elementarnego poczucia estetyki i szacunku dla godności małego człowieka. Koszmarny widok w szatni, czyli totalne zaniedbanie higieny malucha Gdy tylko przykucnęłam przy Mai, by pomóc jej zmienić buty, poczułam, jak wzbiera we mnie fala gorąca, a serce zaczyna mi bić jak szalone z oburzenia. Brud na jej twarzy nie był świeży − to były grube, nawarstwione warstwy z całego dnia, zaschnięty dżem ze śniadania wymieszany z kurzem z dywanu i zieloną farbą, która zdążyła już mocno przywrzeć na delikatnej skóry wokół oczu. Moja córka próbowała trzeć te zaschnięte plamy rączką, przez co jej całe policzki były czerwone i podrażnione, a w kącikach oczu miała zaschnięte łzy, o których starciu też nikt z personelu nie pomyślał. Zaczęłam płakać z żalu nad własnym dzieckiem, które spędziło osiem godzin w tak potwornym dyskomforcie, ignorowane przez panie opiekunki, które w tym czasie wolały pewnie pić kawę lub wypełniać kolorowe raporty dla dyrekcji. Płacę ciężkie pieniądze nie tylko za zajęcia z języka angielskiego czy rytmikę, ale przede wszystkim za to, by moje dziecko miało suchy nos, czystą buzię i poczucie, że dorosły człowiek obok reaguje na jego podstawowe potrzeby. Ten widok uświadomił mi, że pod płaszczykiem nowoczesnego marketingu kryje się zwyczajna znieczulica i brak chęci do wykonywania najprostszych czynności opiekuńczych, które powinny być fundamentem pracy w każdym przedszkolu. Reakcja opiekunek na skargę zwaliła mnie z nóg Kiedy z zapłakaną buzią i córką za rękę weszłam do sali, by natychmiast wyjaśnić tę sytuację z wychowawczynią grupy, spotkałam się z lodowatym murem i kompletnym brakiem zrozumienia. Pani nauczycielka z wyższością i kpiącym uśmiechem stwierdziła, że brudne dziecko to przecież szczęśliwe dziecko, a ślady na buzi są dowodem na to, że Maja świetnie bawiła się na zajęciach plastycznych i chętnie zjadła cały obiad. Czy te kobiety naprawdę nie widzą różnicy między radosnym ubrudzeniem się podczas kreatywnej zabawy a trzymaniem dziecka w zaschniętym brudzie przez całe popołudnie bez żadnej reakcji? Usłyszałam też, że w grupie jest piętnaścioro dzieci i panie nie są w stanie biegać za każdym z chusteczką nawilżaną po każdym kęsie jedzenia czy malowaniu. To jest bezczelność, bo w prywatnej placówce za takie czesne stosunek liczby opiekunów do dzieci powinien gwarantować, że nikt nie zostanie pozostawiony sam sobie w takim stanie. Ta odpowiedź pokazała mi, że dla tych pań moje dziecko to tylko kolejny numer na liście obecności, a zasłanianie się modnymi hasłami o swobodnym rozwoju to zwyczajna wymówka dla własnego lenistwa i braku profesjonalizmu. Gdzie kończy się swoboda zabawy a zaczyna brak szacunku dla dziecka Wiem, że dzisiejsza psychologia promuje dawanie dzieciom pełnej wolności, pozwalanie na brudzenie się i doświadczanie świata wszystkimi zmysłami, co w pełni popieram podczas naszych domowych zabaw w ogrodzie. Jednak istnieje bardzo wyraźna granica między swobodną ekspresją twórczą a totalnym ignorowaniem podstawowych zasad higieny i estetyki, która chroni godność młodego człowieka. Dziecko z całą buzią umazaną jedzeniem staje się obiektem żartów w grupie i uczy się, że dyskomfort fizyczny to coś normalnego, na co dorosły nie reaguje pomocą. Apeluję do wszystkich mam, które oddają swoje skarby do podobnych luksusowych miejsc − nie dajmy sobie wmówić, że wymaganie czystości i dbałości o nasze dzieci to przewrażliwienie i staroświeckie podejście. Mądra opieka polega na tym, by po skończonym malowaniu czy obiedzie zaprowadzić malucha do łazienki, pomóc mu umyć rączki oraz buzię i podać czyste ubranko, jeśli zaszła taka potrzeba. Ja do tego przedszkola zaufania już nie mam i zamierzam natychmiast przenieść Maję w miejsce, gdzie słowo opieka oznacza realne działanie i szacunek, a nie tylko ładne hasło na kolorowej stronie internetowej. Ula Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Gdy ja skręcałam się na łóżku porodowym, mąż balował z kolegami. Najgorsze jednak czekało na mnie w domu”
„Jestem matką, więc opiekuję się dzieckiem w wakacje. Moja córka to nie zbędny balast”
Czy zapisywanie dzieci na przedszkolne dyżury wakacyjne to konieczność współczesnego rynku pracy, czy raczej ucieczka rodziców przed trudami wychowania? Przeczytaj poruszający list matki, która głośno sprzeciwia się oddawaniu maluchów do placówek w okresie letnim, argumentując, że wolny czas z rodziną to najcenniejszy dar, jaki możemy przekazać dziecku.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was te słowa po fali dyskusji, jaka przetoczyła się na grupie rodziców naszego przedszkola w sprawie zapisów na letnie dyżury, bo po prostu pękło mi serce. Jestem matką, więc moim naturalnym obowiązkiem i największą radością jest opieka nad własnym dzieckiem w wakacje, a to, jak łatwo inni rodzice próbują pozbyć się swoich maluchów na lipiec i sierpień, budzi we mnie głęboki smutek. Moja czteroletnia córka, Zosia, przez cały rok ciężko pracuje, uczy się wierszyków, rano wstaje przed świtem i musi dostosować się do sztywnego rytmu placówki, więc lato traktuję jako nasz święty czas na budowanie bliskości. Tymczasem wokół mnie widzę matki, które już w kwietniu przeżywały logistyczną panikę i walczyły o miejsca na dyżurach wakacyjnych w obcych przedszkolach na drugim końcu miasta, byle tylko ich dziecko nie siedziało w domu. Moja córka to nie jest żaden zbędny balast ani uciążliwy grat, który muszę gdzieś upchnąć na osiem godzin dziennie, żeby móc swobodnie pić kawę i udawać, że nie mam zobowiązań. Rozumiem, że praca zawodowa jest ważna, ale nie potrafię pojąć, jak można dobrowolnie odbierać dziecku jedyne w roku tygodnie wolności od rygoru i zamykać je w murach placówki, kiedy słońce świeci najpiękniej. Wakacje to czas na odpoczynek i wolność dla małego człowieka Przedszkolaki w dzisiejszych czasach są niesamowicie przebodźcowane, zmęczone i zestresowane wieczną presją czasu, która towarzyszy nam od poniedziałku do piątku. Letnie miesiące powinny być dla nich czasem, kiedy budzą się bez budzika, biegają boso po trawie, jedzą truskawki prosto z krzaka i po prostu nudzą się pod okiem kochającej mamy. Posyłanie dziecka na dyżur wakacyjny, gdzie grupy są łączone, opiekunki często obce, a dzieci z różnych placówek nie znają się nawzajem, to fundowanie maluchowi kolejnego stresu adaptacyjnego w środku lata. Ja wolę zreorganizować całe nasze życie, wziąć urlop bezpłatny, pracować wieczorami czy poprosić o wsparcie męża, byle tylko dać Zosi poczucie, że dom to jej najbezpieczniejsza baza. Dziecko potrzebuje nas, naszej uwagi i wspólnego lenistwa, a nie kolejnych zorganizowanych zajęć według narzuconego z góry grafiku w dusznym budynku. Macierzyństwo to odpowiedzialność za wspólny czas, a nie wieczna ucieczka Często słyszę od innych kobiet argument, że one muszą odpocząć, że dziecko w domu to wieczna awantura i że przedszkole zapewnia maluchowi lepszą rozrywkę niż nudząca się mama. To jest dla mnie przerażający dowód na kryzys współczesnego rodzicielstwa, w którym własna pociecha staje się problemem i ciężarem, od którego trzeba uciec za wszelką cenę. Jeśli nie potrafimy spędzić z własnym dzieckiem dwóch tygodni na wsi, na spacerach po lesie czy na wspólnym budowaniu zamków z piasku, to znaczy, że coś poszło bardzo nie tak w naszych relacjach. Dziecko uczy się nas, a my uczymy się jego właśnie wtedy, gdy zdejmujemy z siebie maski zagonionych pracowników i stajemy się po prostu rodziną bez planu na kolejną godzinę. Moja córka rozkwita latem, staje się odważniejsza, więcej mówi i widzę, jak bardzo potrzebuje mojej bliskości, którą aż chłonie. Nie zamienię tych chwil na żaden przedszkolny dyżur. Przestańmy traktować dzieci jak projekt do oddelegowania instytucjom Apeluję do wszystkich mam, które bezrefleksyjnie podpisują deklaracje na letnie dyżury: zatrzymajcie się na chwilę i pomyślcie, co jest naprawdę ważne dla Waszych dzieci. Szkoła i przedszkole to wspaniałe instytucje, ale one nie mogą zastąpić dziecku matczynego ciepła i poczucia, że jest się chcianym i ważnym członkiem rodziny, a nie tylko obowiązkiem do odhaczenia w kalendarzu. Mądre macierzyństwo wymaga od nas czasami rezygnacji z własnego komfortu, z idealnego porządku w domu czy z dodatkowych zarobków na rzecz tego jednego, cichego popołudnia na kocu w ogrodzie. Zamiast szukać kolejnych miejsc, gdzie można bezpiecznie zostawić dziecko, zacznijmy uczyć się cieszyć ich obecnością, ich śmiechem i tym pięknym, brudnym od lodów latem. Ja z dumą mówię, że lipiec i sierpień spędzam z córką w domu, bo to mój świadomy wybór i największy przywilej, z którego nie zrezygnuję dla żadnej kariery. Pokażmy naszym dzieciom, że są dla nas darem, a nie balastem, bo miłość mierzy się czasem, który jesteśmy w stanie im podarować wtedy, gdy najbardziej tego potrzebują. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
„Zabrałam dziecko z miejskiego przedszkola. Po tygodniu w prywatnym syn wrócił z płaczem”
Kolorowe, nowocześnie wyposażone sale, ekologiczne posiłki, angielski codziennie i zajęcia dodatkowe wpisane w grafik. Dla wielu rodziców prywatne przedszkole wydaje się spełnieniem marzeń. Ale co, jeśli dziecko wcale tego nie chce? List naszej czytelniczki pokazuje, że czasem to, co wygląda „lepiej” na papierze, wcale nie daje dziecku poczucia bezpieczeństwa.
Napisała do nas mama 5-letniego chłopca, który przez półtora roku chodził do miejskiego, publicznego przedszkola. Kobieta przyznaje, że długo była zadowolona z placówki, ale z czasem zaczęła mieć poczucie, że jej syn „mógłby mieć więcej”. Pod wpływem rozmów ze znajomymi zdecydowała się przenieść go do prywatnego przedszkola. Bardzo szybko pożałowała tej decyzji. „Dałam się wkręcić, że dobre dzieciństwo musi być premium” „W publicznym przedszkolu było zwyczajnie. Bez modnych warsztatów, bez codziennych relacji w aplikacji dla rodziców, bez cateringu bio i zajęć z mindfulness dla czterolatków. Ale mój syn lubił tam chodzić. Miał swoich kolegów, uwielbiał panie i codziennie wracał z jakąś śmieszną historią. I chyba właśnie to ‘zwyczajnie’ zaczęło mi przeszkadzać. Wokół słyszałam ciągle, że dziś trzeba inwestować w dziecko od najmłodszych lat. Że prywatne placówki mają lepsze podejście, lepsze jedzenie, bardziej świadomą kadrę. Koleżanki pokazywały zdjęcia pięknych sal i planów zajęć swoich dzieci. A ja zaczęłam się zastanawiać, czy moje dziecko czegoś nie traci. Mąż był przeciwny zmianie, ale ja się uparłam. Uznałam, że robię coś dobrego. „Po tygodniu syn płakał rano w samochodzie” Pierwsze dni były dziwne, ale tłumaczyłam sobie, że syn musi się przyzwyczaić. Nowe miejsce było piękne. Pachniało świeżością i pieniędzmi. Dzieci miały zajęcia z hiszpańskiego, robotykę, eksperymenty, jogę. Problem w tym, że mój syn kompletnie się w tym nie odnalazł. Po kilku dniach zaczął mówić, że nie chce tam iść. Rano bolał go brzuch. Wieczorem pytał, czy może wrócić do starego przedszkola. Najbardziej rozbiło mnie to, co powiedział któregoś dnia w aucie. Rozpłakał się i zapytał: ‘Mamo, ale dlaczego zabrałaś mnie od moich pań i kolegów?’. Do dziś mam ciarki, kiedy o tym myślę. Ja skupiałam się na ofercie przedszkola, a on po prostu kochał swoje miejsce. Swoją grupę. To, że panie znały jego ulubiony kubek i wiedziały, że boi się hałasu podczas występów. W prywatnym przedszkolu wszystko było perfekcyjne, tylko moje dziecko było tam nieszczęśliwe. „Zrozumiałam, że dzieci mają inne potrzeby niż rodzice” Najgorsze było moje poczucie winy. Bo zdałam sobie sprawę, że ta zmiana była bardziej dla mnie niż dla niego. Chciałam mieć poczucie, że daję dziecku coś wyjątkowego. Że jestem ambitną, świadomą matką. Tylko że mój syn nie potrzebował kolejnych zajęć i idealnie skomponowanego menu. On potrzebował poczucia bezpieczeństwa. Po miesiącu wróciliśmy do miejskiego przedszkola. Panie przyjęły go tak ciepło, że sama się popłakałam. A on już pierwszego dnia wybiegł do kolegów, jakby wrócił do domu”. Nie każde dziecko potrzebuje „więcej” Historie rodziców pokazują, że wybór między publicznym a prywatnym przedszkolem rzadko jest prosty. Dla jednych dzieci dodatkowe zajęcia i nowoczesne podejście będą wspaniałą przygodą. Inne najlepiej odnajdą się tam, gdzie czują bliskość, przewidywalność i relacje. Łatwo dziś uwierzyć, że lepsze wyposażenie, bogatsza oferta czy wysokie czesne automatycznie oznaczają szczęśliwsze dziecko. Tymczasem wiele dzieci najbardziej potrzebuje rzeczy, których nie da się wpisać do folderu reklamowego: znajomych twarzy, ciepłej atmosfery i poczucia, że są po prostu u siebie. Zobacz także: „Przeniosłam dziecko z prywatnego przedszkola do państwowego. Po pierwszym zebraniu się rozbeczałam”
Posyła dziecko do całodobowego przedszkola. „Kiedy niby mam zrobić zakupy i iść do fryzjera?”
Podjęłam decyzję, że mój czteroletni syn będzie korzystał z usług nowoczesnego, całodobowego przedszkola, i nie rozumiem, dlaczego koleżanki z pracy patrzą na mnie, jakbym oddawała własne dziecko do domu dziecka.
Moje macierzyństwo od samego początku przypominało samotny bieg z przeszkodami, w którym nikt nie pytał mnie o zmęczenie, a każda minuta dnia była rozliczana przez wieczne poczucie winy. Pracuję na pełen etat w korporacji, mój mąż również goni za awansem i po prostu nadszedł moment, w którym musieliśmy znaleźć rozwiązanie, by nie zwariować w tym codziennym pędzie. Kiedy niby mam zrobić duże zakupy dla domu, pójść do fryzjera, zadbać o swoje zdrowie czy po prostu posiedzieć w ciszy, jeśli od rana do nocy jestem uwiązana przy dziecku? Całodobowa placówka daje nam elastyczność, o jakiej wcześniej mogłam tylko marzyć, i uważam, że to nie jest żadna krzywda dla syna, ale ratunek dla naszej rodziny. Wieczna gonitwa i brak czasu na podstawowe potrzeby kobiety Dzisiejszy świat wymaga od kobiet, by były idealnymi pracownicami, nienagannymi matkami i jeszcze miały czas na dbanie o siebie, ale nikt nie daje nam do tego odpowiednich narzędzi. Przez ostatnie lata moje wyjście do fryzjera czy kosmetyczki graniczyło z cudem, wiązało się z błaganiem teściowej o pomoc albo płaceniem fortuny przypadkowym nianiom z ogłoszenia. Zakupy robiłam w biegu, między pracą a odbieraniem małego, wiecznie zestresowana, że spóźnię się choćby pięć minut. Dzięki temu, że przedszkole mojego syna oferuje niestandardowe godziny opieki oraz specjalne nocne dyżury, w końcu odzyskałam kontrolę nad własnym kalendarzem. Mogę spokojnie skończyć ważny projekt w biurze, zrobić zakupy na cały tydzień bez płaczącego malucha ciągnącego mnie za rękaw przy kasie i w końcu zadbać o swój wygląd bez poczucia, że okradam dziecko z czasu. Matka to też człowiek, ma prawo do czystej głowy, zrobionych paznokci i momentu, w którym nie musi być na każde zawołanie małego człowieka. Nocna opieka w przedszkolu to dla dziecka świetna zabawa Wielu rodziców wyobraża sobie całodobowe przedszkole jako mroczne miejsce, gdzie porzucone dzieci płaczą w poduszki, tęskniąc za domem, co jest kompletną bzdurą i dowodem na brak wiedzy. Placówka, do której chodzi mój syn, organizuje te wieczorne i nocne bloki w formie niesamowitych przygód, piżama party, seansów filmowych i wspólnego czytania bajek z rówieśnikami. Syn uwielbia te dni, kiedy zostaje tam na tak zwaną nocowankę, bo traktuje to jak ekscytujący obóz przetrwania i zabawę z najlepszymi kolegami z grupy. On nie czuje się porzucony, on czuje się wyróżniony, a ja w tym czasie mogę zregenerować siły, wyspać się we własnym łóżku i zatęsknić za nim w zdrowy sposób. Kiedy odbieram go rano, jestem uśmiechnięta, zrelaksowana i mam w sobie mnóstwo energii, by dać mu sto procent swojej uwagi przez resztę weekendu. Lepiej, żeby dziecko spędziło bezpieczną noc pod okiem profesjonalnych opiekunów w otoczeniu przyjaciół, niż miało w domu sfrustrowaną, wiecznie wściekłą i zmęczoną matkę, która nie ma siły na uśmiech. Nowoczesne macierzyństwo wymaga nowoczesnych rozwiązań Musimy przestać żyć mitami o matce Polce, która musi cierpieć i poświęcać każdą sekundę swojego życia na ołtarzu rodzicielstwa, bo to prosta droga do depresji i rozpadu małżeństwa. Całodobowe przedszkola to standard w wielu rozwiniętych krajach i cieszę się, że ta moda w końcu dociera do Polski, dając nam, pracującym rodzicom, realne wsparcie. Nie dajmy się zwariować tym wszystkim idealnym mamusiom z internetu, które twierdzą, że oddanie dziecka na noc do placówki to zbrodnia. Moje życie to moje wybory i moje dziecko, które rozwija się wspaniale, jest śmiałe, otwarte i uczy się samodzielności od najmłodszych lat. Jeśli potrzebuję piątkowego wieczoru dla siebie, by pójść z mężem do kina i odbudować naszą bliskość, to całodobowe przedszkole jest najlepszym partnerem, jakiego mogłam sobie wymyślić. Przestańcie nas biczować za to, że chcemy żyć normalnie w nienormalnie szybkim świecie. Daria Komentarz od Redakcji: List naszej Czytelniczki bez wątpienia dotyka bardzo delikatnego tematu, jakim są granice elastyczności we współczesnym systemie opieki nad dziećmi. Choć sformułowanie całodobowe przedszkole u wielu osób budzi natychmiastowe, negatywne skojarzenia, warto spojrzeć na ten problem z nowoczesnej perspektywy. W Polsce coraz częściej powstają prywatne oraz niepubliczne punkty przedszkolne, które wychodzą naprzeciw potrzebom rodziców pracujących w systemie zmianowym, dyżurujących w szpitalach czy po prostu niemających wsparcia w postaci dziadków. Oferowane przez nie weekendowe lub okazjonalne nocowanki, wieczory filmowe czy elastyczne godziny odbioru maluchów są traktowane przez dzieci jako forma atrakcji i integracji rówieśniczej. Prawdopodobnie właśnie takie nowoczesne, doraźne rozwiązanie ma na myśli autorka listu, szukając balansu między wymagającą karierą zawodową a prawem do regeneracji sił. Kluczem w takich sytuacjach zawsze pozostaje uważność na emocjonalne potrzeby konkretnego dziecka oraz dbanie o to, by placówka była jedynie wsparciem, a nie substytutem rodzinnego ciepła. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Pani w przedszkolu ukarała dziecko: aż włos się jeży! „Rodzice powinni mi dziękować”
Narysowała dziecku małe serduszko na dłoni. Matka: „To, co stało się później, złamało mnie”
Piszę ten list z oczami pełnymi łez, ale są to łzy wzruszenia, jakich nie czułam nigdy wcześniej w moim macierzyństwie. Chciałam podzielić się z Wami i innymi mamami historią o małym, niepozornym znaku na rączce, który sprawił, że to, co wydarzyło się w naszym domu wieczorem, po prostu złamało mi serce na milion najpiękniejszych kawałków.
Moja córeczka, Ala, zaczęła przygodę z przedszkolem i dla nas obu był to czas pełen lęku, niepewności i bolesnych pożegnań w szatni. Każdego ranka, gdy widziałam jej małe, zapłakane oczka i rączki kurczowo trzymające się mojej spódnicy, czułam się jak najgorsza matka na świecie, która porzuca swoje dziecko w obcym miejscu. Szukałam sposobu, by dać jej choć odrobinę siły, by wiedziała, że nawet gdy nie ma mnie obok, to moje serce bije tylko dla niej. W końcu wpadłam na pomysł, który wydawał się taki prosty, wręcz dziecinny, a okazał się potężniejszy niż jakiekolwiek słowa pocieszenia. Magiczne serduszko jako niewidzialna nić połączenia Wczoraj rano, tuż przed wyjściem z domu, wyjęłam z torebki zwykły, czerwony długopis i poprosiłam Alusię o jej małą rączkę. Na wnętrzu jej dłoni narysowałam małe, kształtne serduszko i powiedziałam: „Kochanie, to jest nasz magiczny przycisk. Za każdym razem, gdy poczujesz się smutna, gdy zatęsknisz za mamą albo będziesz chciała mi coś opowiedzieć, naciśnij to serduszko mocno paluszkiem. Wtedy ja w swojej pracy poczuję, że o mnie myślisz, i od razu wyślę Ci przez nie wielkiego buziaka”. Ala patrzyła na tę czerwoną plamkę jak na największy skarb na świecie. Potem zrobiłam coś jeszcze − narysowałam identyczne serduszko na swojej dłoni, pokazując jej, że mamy teraz naszą własną, tajną sieć połączenia. Kiedy zostawiałam ją w sali, po raz pierwszy od tygodnia nie było płaczu. Zobaczyłam tylko, jak stoi przy oknie i mocno zaciska małą piąstkę, kciukiem celując prosto w środek narysowanego serca. Wyszłam z przedszkola z lżejszym sumieniem, ale nie spodziewałam się, jak ta mała zabawa wpłynie na mój własny dzień w biurze. Cały dzień naciskałam dłoń, myśląc o mojej córeczce Przez osiem godzin pracy, siedząc przy komputerze i biegając między spotkaniami, łapałam się na tym, że co chwilę zerkam na swoją dłoń. Czerwony tusz trochę wyblakł pod wpływem mycia rąk, ale serce wciąż tam było, przypominając mi o mojej kruszynce. I wiecie co? Ja naprawdę to czułam. Za każdym razem, gdy naciskałam swój przycisk, czułam przypływ ciepła i taką dziwną pewność, że ona właśnie w tej sekundzie robi to samo. Robiłam to, gdy piłam kawę, gdy było mi ciężko na trudnym spotkaniu i gdy po prostu za nią zwyczajnie po ludzku tęskniłam. Przekazywałam jej całą swoją miłość, modląc się w duchu, żeby moje sygnały do niej docierały i dodawały jej odwagi wśród dzieci. Wyznanie Ali, które odebrało mi mowę Prawdziwy szok przyszedł jednak wieczorem, podczas kąpieli. Zobaczyłam, że serduszko na rączce Ali prawie zupełnie zniknęło, zostało tylko blade różowe obramowanie. Zapytałam ją z uśmiechem: „I jak, kochanie? Działało nasze serduszko?”. Ala spojrzała na mnie swoimi wielkimi, ufnymi oczami i powiedziała szeptem: „Mamo, ono cały dzień mi mrugało i robiło 'pik, pik'. Kiedy Pani czytała nam bajkę o smutnym niedźwiadku, tak bardzo chciało mi się płakać, ale wtedy poczułam, że ty naciskasz swoje serce i od razu wiedziałam, że zaraz po mnie będziesz. Więc ja naciskałam jeszcze mocniej, żebyś wiedziała, że już na ciebie czekam”. W tamtej chwili po prostu oniemiałam, a po policzkach zaczęły mi płynąć łzy. To, co dla mnie było tylko psychologicznym trikiem na uspokojenie dziecka, dla niej było najprawdziwszą magią i żywym dowodem na moją obecność. Zrozumiałam, że dzieci czują znacznie więcej, niż nam się wydaje, a taka mała kreska na dłoni potrafi zastąpić tysiąc telefonów i zapewnień o bezpieczeństwie. Moje serce pękło z miłości, gdy zobaczyłam, jak wielką wagę przywiązała do tego gestu. Drogie Mamy, jeśli Wasze maluchy też ciężko znoszą rozłąkę, spróbujcie tego. Narysujcie te serduszka, powiedzcie im o tej magicznej mocy. To nic nie kosztuje, a daje dziecku poczucie, że mama jest na wyciągnięcie ręki, nawet jeśli siedzi w biurze trzy dzielnice dalej. To najpiękniejsza nić, jaką kiedykolwiek utkałam między mną a moją córką. Lidka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Matka oburzona żądaniem opiekunki w przedszkolu. „Moje dziecko to nie służba”
„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowania. Dla nich krzyk to nadal „normalna metoda dyscypliny”. Dla mnie? To zwykła przemoc emocjonalna. Nie po to uczę dziecko szacunku do emocji, żeby ktoś na nie krzyczał Najbardziej boli mnie to, że później to rodzice muszą sklejać złamane serduszka swoich dzieci. To my siedzimy wieczorem przy łóżkach i tłumaczymy, że nikt nie miał prawa ich przestraszyć. To my próbujemy odbudować w nich poczucie bezpieczeństwa. A przedszkole powinno być miejscem ciepłym, wspierającym i spokojnym. Nie rozumiem też rodziców, którzy wzruszają ramionami i mówią: „Oj tam, kiedyś nauczyciele też krzyczeli i wszyscy żyją”. Właśnie dlatego nasze pokolenie chodzi dziś na terapię i uczy się od nowa stawiania granic. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało. Nie po to inwestuję w rozwój emocjonalny mojego dziecka, wybieram świadome wychowanie, czytam książki psychologiczne i dbam o jego komfort, żeby ktoś w przedszkolu jednym krzykiem niszczył to, nad czym pracujemy latami. I naprawdę uważam, że jeśli nauczycielka nie potrafi wytrzymać kilku godzin bez podnoszenia głosu na małe dzieci, to nie powinna pracować z ludźmi. Zwłaszcza z tymi najmniejszymi. Zobacz także: Karmią przedszkolaki awokado i ube. „Może wyjdę na nowobogacką, ale przynajmniej wiem, za co płacę” „Moje dziecko poślę do leśnego przedszkola. Nie pozwolę opiekunkom kisić Mikołajka w sali” Opiekunka w przedszkolu usadziła 3-latka w kącie. Matka: „Jej tłumaczenia to skandal”