Rok temu 10-latek zgłosił przemoc domową na policję. Co się dzieje z Kacprem?
W kwietniu 2021 roku 10-letni wówczas Kacper zgłosił się na komisariat w Luboniu (woj. wielkopolskie) i opowiedział policjantom o swoich doświadczeniach przemocy domowej. Po interwencji policji rodzicom Kacpra został wytoczony proces. 4 października wyrok stał się prawomocny.
10-letni Kacper sam, w podartej piżamie i ogrodowych klapkach, zgłosił się na policję, ponieważ nie mógł dłużej znieść przemocy w domu. Jego ojczym znęcał się nad nim psychicznie i fizycznie: głodził, bił i upokarzał pasierba. Świadkiem tych zdarzeń była matka, która nie reagowała na przemoc kierowaną w stronę jej dziecka. Wychodząc z domu, zostawił list: „Uciekłem. Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś. Żałuję, że z wami jestem. Do widzenia”. Wyrok jest prawomocny 4 października Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto podtrzymał wyrok w sprawie z 12 maja 2022 roku. Ojczym został skazany na 5 lat pozbawienia wolności za psychiczne i fizyczne znęcanie się nad chłopcem ze szczególnym okrucieństwem. Ma też zakaz kontaktowania i zbliżania się do chłopca na odległość nie mniejszą niż 100 metrów przez okres 10 lat. Został także zobowiązany do wypłacenia chłopcu odszkodowania w wysokości 20 tys. zł. Natomiast matka Kacpra usłyszała wyrok jednego roku więzienia w zawieszeniu na 5 lat. Co się dzieje z Kacprem? 11-leni dziś Kacper przebywa pod opieką rodziny zastępczej. Na szczęście, do czasu pobytu ojczyma w więzieniu jest skutecznie odizolowany od sprawcy przemocy. Zdaniem prokuratury najważniejsze jest teraz, aby chłopiec w bezpiecznych warunkach mógł prawidłowo się rozwijać. Jak informuje kuratorka chłopca: „Według mojej wiedzy nadal nie chce mieć kontaktu ani z ojczymem, co oczywiste, ale też nadal nie ma kontaktu z biologiczną mamą, ponieważ na razie nie chce go mieć”. Źródło: TVN24 Piszemy też o: „Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś”. Jest wyrok w sprawie znęcania się nad 10-letnim chłopcem 10-letni chłopiec doniósł na rodziców. Był bity, głodzony i upokarzany 10-letni Kacper zgłosił przemoc domową na policję. Jego matka walczy o ODZYSKANIE DZIECI!
Matka udusiła 2-letniego Marcelka kołdrą, wcześniej go katowała. Zapadł wyrok w sprawie
Anita W. z Chodzieży została oskarżona o znęcanie się i zabójstwo swojego 2-letniego syna Marcela. Ostatnio zapadł surowy wyrok dla matki. Wcześniej sąd wymierzył kobiecie łagodniejszą karę, jednak teraz wyrok ten został zaostrzony.
We wtorek (04.10.2022 r.) Sąd Apelacyjny w Poznaniu skazał 23-latkę na 25 lat więzienia. Jest to surowszy wyrok niż ten wydany przez sąd pierwszej instancji, który wynosił 15 lat pozbawienia wolności. Wyrok, który wydał sąd w Poznaniu, jest prawomocny. Zabiła dziecko i usłyszała wyrok Wyrok usłyszał także partner kobiety – Martin K. Został on pozbawiony wolności na 6 lat. Sędzia prowadzący sprawę, Marek Kordowiecki, w uzasadnieniu wyroków podkreślił, że oskarżeni działali ze szczególnym okrucieństwem. Dodał także, że zachowanie oskarżonej było „niegodne matki”. „W ocenie Sądu Apelacyjnego tak ukształtowane kary dopiero w pełni uświadomią – nie tylko oskarżonym, ale również i społeczeństwu – że nie tędy prowadzą »drogi wychowawcze«, zwłaszcza tak małoletnich dzieci, dzieci bezbronnych, które z racji przecież swojego wieku, swojej nieporadności nie są w stanie przeciwstawić się, ani nawet poskarżyć komukolwiek” – brzmią słowa wypowiedziane przez sędziego. Dodał również, że „ta właśnie bezbronność i niewinność dziecka w konfrontacji z tymi bezwzględnymi zachowaniami oskarżonych prowadzą do jednoznacznego wniosku, że ci oskarżeni muszą ponieść surowe kary – i takie właśnie kary zostały wobec nich orzeczone”. Matka znęcała się nad 2-letnim synkiem W 2020 roku w Chodzieży ratownicy pogotowia ratunkowego powiadomili policję o tym, że w jednym z mieszkań znaleźli martwego dwulatka. Maluch był zaniedbany: brudny i niedożywiony. W mieszkaniu przebywała wtedy matka chłopca oraz jej partner. Z ustaleń śledczych wynika, że 23-letnia Anita W. udusiła swojego synka kołdrą. Poza zabójstwem kobiecie postawiono również zarzut znęcania się nad dzieckiem ze szczególnym okrucieństwem, narażanie go na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Partner kobiety został oskarżony o znęcanie się nad chłopcem. Jak wynika z ustaleń prokuratury, przez prawie rok (od kwietnia 2019 roku do marca 2020 roku) dochodziło do dramatycznych wydarzeń: para miała podduszać i bić dziecko. Maluch miał spożywać pokarmy przeznaczone dla gryzoni, niedopałki papierosów. Prokuratura ustaliła również, że chłopczyk był zostawiany w łóżeczku turystycznym z królikiem, który próbował go pogryźć. Źródło: wiadomosci.onet.pl Piszemy też o: Niepokojące obrazki w książce dla dzieci: tata przyjrzał się bliżej i zaniemówił Matka znęcała się psychicznie nad czwórką swoich dzieci. Groziła, że je zabije Znaleziono zwłoki noworodka na wysypisku śmieci. Aktualnie prokuratura bada sprawę
Kartuzy: prokuratura postawiła rodzicom zarzuty znęcania się nad dwójką adoptowanych dzieci
Prokuratura Rejonowa w Kartuzach postawiła rodzicom adopcyjnym zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się nad dwójką dzieci. Kobieta i mężczyzna odmówili złożenia wyjaśnień.
23 marca w Kartuzach rodzice adopcyjni zostali zatrzymani po tym, jak prokurator przedstawił im zarzuty znęcania się nad dwójką dzieci. O dramatycznej sytuacji 7-letniej dziewczynki i 9-letniego chłopca zaalarmowali zaniepokojeni nauczyciele ze szkoły, do której uczęszczają dzieci. Przemoc wobec dzieci W trakcie badania wyszło na jaw, że dzieci są posiniaczone, a chłopiec ma złamany obojczyk. Jak ustaliła prokuratura, dzieci były często bite pięścią, dłonią oraz ciężkimi przedmiotami. Stosowano wobec nich także przemoc psychiczną w postaci wyzwisk, poniżania, upokarzania, czy straszenia oddaniem ich do domu dziecka lub zakładu poprawczego. Co więcej, odmawiano im dostępu do jedzenia. Prokurator skierował sprawę do sądu Jak informuje Prokuratura Okręgowa w Gdańsku, rodzicom adopcyjnym został postawiony zarzut „popełnienia wspólnie i w porozumieniu przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad nieporadnymi ze względu na wiek dziećmi”. Prokuratura wnioskowała do Sądu o tymczasowy areszt dla rodziców adopcyjnych. Za zarzucone im przestępstwo grozi do 8 lat pozbawienia wolności. Źródło: www.gov.pl Piszemy także o: Adopcja dziecka z Ukrainy 2022: czy można adoptować dziecko z Ukrainy? Adopcja dziecka – zasady, warunki i procedury obowiązujące w Polsce Nadopiekuńcza matka: objawy i skutki nadopiekuńczości. Jak sobie poradzić?
Kopciuszek z Lubrańca: macocha biła i wyzywała 12-letnią dziewczynkę. Ojciec o wszystkim wiedział
12-letnia dziewczynka w akcie desperacji uciekła z rodzinnego domu. Po rozwodzie z winy matki ojciec związał się z nową partnerką. I wtedy zaczął się rodzinny dramat. Historię dziewczynki opowiedziano w materiale programu „Uwaga” TVN.
Do tragicznych wydarzeń doszło w Lubrańcu w powiecie włocławskim. Po rozwodzie z orzeczeniem winy matki dziewczynka zamieszkała z ojcem. Nie chciała zmieniać szkoły i opuszczać swoich przyjaciół. Poza tym miała mieć zapewnione lepsze warunki u ojca. Tak się jednak nie stało. Historia Kopciuszka Rodzice dziewczynki rozwiedli się kilka lat temu, a matka wyszła ponownie za mąż i wyjechała na Śląsk. Jej kontakty z córką zostały uregulowane sądownie, jednak nigdy nie dochodziło do spotkań. W międzyczasie ojciec związał się z nową partnerką, która wprowadziła się ze swoją córką. Ze związku urodził się także przyrodni brat. I wtedy rozpoczął się dramat dziewczynki. Przyrodnia siostra odebrała jej pokój W domu zamieszkało siedem osób. Jak się okazało, nie było w nim miejsca dla 12-letniej dziewczynki. Przyrodnia siostra zajęła jej pokój, a ona musiała spać na materacu w kuchni. Jeśli macocha uznała, że dziewczynka nie wypełnia swoich obowiązków, np. nie zajmowała się swoim przyrodnim bratem, to musiała spać na gołej podłodze. Do szkoły dostawała suchy chleb i wodę, gdy w tym samym czasie jej przyrodnia siostra kupowała w sklepiku szkolnym słodycze, czipsy i napoje gazowane. Karygodne zachowanie macochy Macocha nie przejmowała się losem dziewczynki. Traktowała ją podle, biła ją, wyzywała. Obarczała ją licznymi obowiązkami ponad jej siły i możliwości. Dziewczynka nie miała także warunków do nauki, a jej oceny w ostatnim roku bardzo się obniżyły. Świadkami znęcania się nad dziewczynką byli wszyscy uczniowie i nauczyciele. Jak informuje rozmówczyni „Uwaga” TVN: „Ciężko było mi patrzeć, jak była odsuwana lub niedopuszczana do kamery. Na kamerce macocha potrafiła złapać ją za włosy i zwalić z krzesła, bo miała ustąpić miejsca przyrodniej siostrze”. Wszyscy wiedzieli, nikt nie zareagował „Ponad dwa tygodnie spałam na kafelkach na samym kocu (…). Tata widział, że śpię w kuchni, ale nie reagował” – zwierza się 12-latka. Co więcej, ojciec dziewczynki ograniczał jej kontakty z matką. Nastolatka mogła rozmawiać tylko z jego telefonu i to w obecności nowej rodziny. Co prawda, matka alarmowała opiekę społeczną, jak i swojego byłego męża, że dzieje się coś niepokojącego, ale jej prośby były ignorowane. Elżbieta Jażdżewska, dyrektorka szkoły, do której chodziła dziewczynka, bezradnie rozkłada ręce, „Myśmy nie zauważyli aż takich zachowań niepokojących” . Uciekała 3 kilometry przez pola Dziewczynka, w akcie desperacji, uciekła z domu. „Uciekała polami przez trzy kilometry. Po drodze wpadła do dziury. Uciekała dalej, jak widziała samochody, to kładła się, bo bała się, że szuka jej tata. Jak dotarła do nas, to trzęsła się, płakała, że partnerka taty bije, a dzieci ją wyzywają. Totalna panika” – opowiada rozmówczyni programu „Uwaga” TVN. Sprawę bada prokuratura O trudnej sytuacji dziewczynki już wcześniej alarmowały lokalne media. Wtedy też wielodzietnej rodzinie został przydzielony asystent z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubrańcu. Jednak nie wywiązał się on ze swoich obowiązków. Sprawę nad znęcaniem się nad nastolatka bada prokuratura. Obecnie dziewczyna mieszka z matką. Źródło: Uwaga TVN Piszemy też o: W Lublinie powstało polsko-ukraińskie okno życia „Donia”. Data otwarcia jest symboliczna Horror! 5-letnia dziewczynka z Ukrainy zabita przez nastolatka. Wjechał w nią samochodem Motornicza pomogła zagubionej matce z dzieckiem, która uciekła z Ukrainy
Dziewczynka pokazała międzynarodowy gest. To uratowało ją z rąk pedofila!
Gest, który poznała na TikToku, uratował jej zdrowie, a być może i życie. Dziewczynka wezwała pomoc, układając ręce w charakterystyczny sposób. Na szczęście przypadkowy kierowca rozpoznał ten znak.
Dziewczynka padła ofiarą pedofila, szukali jej rodzice oraz policja. Przypadkowy człowiek, któremu dziecko pokazało gest przez szybę samochodu, natychmiast wezwał pomoc. Ten gest to wołanie o pomoc: dziecko musi go znać! Dziecko było wiezione przez porywacza samochodem przez stan Kentucky w USA. Próbując się ratować, dziewczynka pokazała przejeżdżającemu obok motocykliście międzynarodowy gest, który oznacza prośbę o pomoc i służy głównie ofiarom przemocy domowej. Znała go z platformy społecznościowej TikTok. Miała ogromne szczęście, bo kierowca rozpoznał to charakterystyczne ułożenie dłoni i powiadomił policję. Dzięki jego szybkiej reakcji dziecko uwolniono z rąk przestępcy. Gest oznaczający wołanie o pomoc jest bardzo prosty: wystarczy wyprostować palce, a kciuk przycisnąć do wnętrza dłoni. Potem trzeba zamknąć dłoń i schować w niej kciuk. Twoje dziecko też powinno się tego nauczyć: Źródło: The Guardian Zobacz też: Pedofil wybiera grzeczne dzieci Porozumienie bez przemocy: te książki musisz znać! Czego uczy bicie dzieci?
Eva Mendes porównuje klapsy do przemocy domowej. Wstrząsające, jak wielu rodziców się z tym nie zgadza
Aktorka Eva Mendes podzieliła się w mediach społecznościowych swoim ulubionym cytatem dotyczącym wychowywania dzieci. Przekaz sentencji – dawanie dzieciom klapsów to przemoc – wywołał ogromne poruszenie wśród obserwatorów i obserwatorek aktorki. Wielu rodziców wciąż nie rozumie, że klaps to bicie.
„Jestem często pytana o moją ulubioną sukienkę z czerwonego dywanu. O mój ulubiony rodzicielski cytat mało kto pyta, ale i tak go opublikuję” – napisała na swoim profilu na Instagramie Eva Mendes. Jaki cytat wywołał tyle emocji? „Dawanie klapsów wpływa na rozwój dziecka w ten sam sposób, w jaki uderzenie małżonka wpływa na małżeństwo”. Eva Mendes sprzeciwia się dawaniu klapsów Aktorka, prywatnie partnerka Ryana Goslinga i mama dwóch dziewczynek, nie kryła swojego poruszenia cytatem. Wdała się nawet w dyskusję z tymi osobami, które zarzuciły jej, że przesadza – ich zdaniem porównywanie klapsów do przemocy domowej jest na wyrost. Pod zdjęciem pojawiło się wiele skandalicznych komentarzy. Jedna z obserwatorek napisała, że mimo sympatii do aktorki kompletnie się z nią nie zgadza, a dawanie klapsów nazwała „korygowaniem zachowania dzieci”. „Klaps to sposób wychowywania, nie krzywdzenia” – napisała inna osoba. Kolejna dodała: „Ja dostawałem klapsy i wyrosłem na porządnego dorosłego”. Czytaj też: Dajesz klapsy? Naprawdę nie masz się czym szczycić! Klaps to bicie! „Uderzenie dziecka to zawsze uderzenie drugiego człowieka i jest niedopuszczalne w systemie wychowawczym” – mówił kilka lat temu w rozmowie z rp.pl Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka w latach 2008–2018. Po głośnej wypowiedzi obecnego rzecznika Mikołaja Pawlaka głos zabrali psychologowie zrzeszeni w Ogólnopolskim Związku Zawodowym Psychologów. Przypomnijmy, że Mikołaj Pawlak powiedział na łamach „Dziennika Gazety Prawnej”: „Trzeba rozróżnić, czym jest klaps, a czym jest bicie. Klaps nie zostawia wielkiego śladu” (później wycofywał się z tych słów, tłumacząc, że „nigdy nie powiedział, że można dawać dzieciom klapsy”). Reakcja psychologów była natychmiastowa: „Zgodnie z aktualną wiedzą naukową i obowiązującym prawem, klaps wymierzony dziecku jest formą przemocy i nigdy nie powinien być stosowany jako metoda wychowawcza” – tłumaczono. Bo klaps, choć jest wyrazem bezsilności rodzica i próbą poradzenia sobie z problemem, jest przemocą, jest oznaką agresji wobec dziecka. Klaps to bicie, po prostu. Zobacz także: Rzecznik Praw Dziecka: "Klaps nie zostawia wielkiego śladu" To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie Znana piosenkarka przyznała, że bije swoje dzieci
Radom: Matka nagrała, jak WYZYWA I BIJE SWOJE DZIECI na TikToku!
Matka trojga dzieci wrzucała do mediów społecznościowych filmy, na których poniża swoje dzieci. Internauci jednak szybko zgłosili kobietę na policję.
Pewna matka z Radomia opublikowała niepokojący filmik na TikToku. Na nagraniu kobieta krzyczy na swoje dzieci i wulgarnie je wyzywa. Swoją kilkuletnią córkę nazwała „ku**ą”. Kobieta była nadpobudliwa i agresywna – nie wiadomo, czy znajdowała się pod wpływem środków odurzających. W pewnym momencie nagrania słychać także odgłos uderzenia, a po nim – płaczące dziecko. Na szczęście szybko zareagowali internauci. Agresywna matka na TikToku Chociaż matka usunęła już swoje filmiki z sieci, wielu internautów je zapisało. Teraz posłużą one za dowód w sprawie. Użytkownicy szybko odkryli również tożsamość matki i powiadomili pomoc społeczną. Jak udało się ustalić służbom, matka już posiadała ograniczoną władzę rodzicielską i była pod opieką kuratora sądowego. „Rzeczywiście sprawą zajęliśmy się po tym, jak otrzymaliśmy nagrania. Zgłoszeń dotyczących tej sprawy było wiele” – powiedział dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Radomiu. ZNĘCAŁA SIĘ NAD DZIECKIEM PODCZAS TRANSMISJI W INTERNECIE Kobieta podczas korzystania z aplikacji TikTok była pobudzona... Opublikowany przez Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych Wtorek, 9 marca 2021 Źródło: WP Zobacz też: Przemocowe zachowanie policjantów z drogówki. Przerażone dziecko zsiusiało się ze STRACHU Sprawca przemocy domowej musi OPUŚCIĆ mieszkanie! Weszła ustawa Podczas pandemii wzrasta przemoc wobec dzieci. Jak można pomóc?
Zwróciła uwagę kobiecie bijącej dziecko. Dostała pięścią w głowę!
Kobieta zauważyła, że pewna matka bije swoje dziecko w miejscu publicznym. Zareagowała i zwróciła jej uwagę. W odpowiedzi została zaatakowana.
32-latka, która zdecydowała się zareagować na agresję kobiety w parku, sama wyszła na spacer z dzieckiem. Szybko jednak zauważyła bardzo niepokojące zachowanie. „Szła tam kobieta z wózkiem, w którym siedziała mała dziewczynka, wyglądała na 2 latka. Obok szedł mały chłopiec, a za nimi tęgi mężczyzna. Nagle się zatrzymali. Chyba chodziło o to, że dziewczynka nie trzymała nogi w odpowiednim miejscu na wózku. Kobieta, jak się domyślam matka, chciała na siłę wepchnąć jej tę nogę. Złapała za nogę dziecka w dwóch miejscach rękoma i zaczęła uderzać z całej siły w oparcie wózka. Dziewczyna zaczęła histerycznie płakać” – opowiada kobieta. Zwróciła uwagę agresywnej matce. Została obrażona i uderzona „Nie mogłam nie zareagować na to, jak ta kobieta traktowała swoje dziecko (…)Podeszłam do niej i powiedziałam, że widziałam, co robi dziecku i zapytałam, czy mam zadzwonić na policję. Kobieta była bardzo agresywna, zaczęła mnie wyzywać, kazała mi zająć się moim bachorem. Mówiła też, że mam wypier***lać, bo mi przypier***. Takimi słowami operowała przy swoich (…) Podeszła bardzo blisko mnie. Kazałam jej się odsunąć i powiedziałam, że dzwonię po policję. Kiedy odwróciłam się do niej bokiem, uderzyła mnie z pięści w tył głowy. Widział to facet, który jej towarzyszył. Nie zareagował na to, jak mnie uderzyła, tak samo jak nie reagował, jak wcześniej wyładowywała agresję na dzieciach” – zrelacjonowała kobieta portalowi slupca.pl. Dodała także, że zdarzenie widziało wielu przechodniów, jednak nikt nie zareagował. Kobieta, która zareagowała na agresję wobec dzieci, wezwała policję. Szybko streściła funkcjonariuszom zdarzenie i poprosiła o interwencję z racji na dobro maluchów. Kobiecie i policjantom udało się ustalić dane agresywnej matki. Obecnie sprawa jest w toku. Źródło: slupca.pl Zobacz też: Sprawca przemocy domowej musi OPUŚCIĆ mieszkanie! Weszła ustawa Podczas pandemii wzrasta przemoc wobec dzieci. Jak można pomóc? Widzisz krzywdę dziecka i nie reagujesz? Możesz trafić za kratki
Dom samotnej matki - kto może do niego zapukać
Dom samotnej matki to nie tylko dach nad głową, ale także wsparcie finansowe i psychologiczne. Dla niektórych kobiet to ostatnia szansa, aby poskładać życie.
Czasami życie kobiety tak nieszczęśliwie się układa, że wiadomość o tym, że jest w ciąży, jest dla niej życiowym dramatem. Nie może liczyć na pomoc rodziny i najbliższych. Wydaje się jej, że jedynym rozwiązaniem będzie pozbycie się maleństwa. Na szczęście są w Polsce domy samotnej matki, które mogą pomóc w takiej sytuacji - zarówno kobiecie w ciąży, jak i po porodzie. Mogą także pomóc w innych trudnych życiowo momentach. Dom samotnej matki - dla kogo Dom samotnej matki to niezależny ośrodek oferujący nieodpłatną pomoc dla samotnych matek z dziećmi oraz kobiet w ciąży znajdujących się trudnej sytuacji życiowej. Zakres oferowanej pomocy zakłada wsparcie materialne, medyczne, psychologiczne oraz prawne. W Polsce działa kilkadziesiąt takich placówek, prowadzonych przez: fundację Caritas (mają ponad połowę wszystkich domów); organizacje pro-life; zakony żeńskie; stowarzyszenie Monar; organizacje pozarządowe. Działalność domów samotnej matki w Polsce reguluje ustawia z 2004 roku o pomocy społecznej oraz rozporządzenie ministra polityki społecznej z 2005 roku w sprawie domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży. Rozporządzenie określa standardy usług świadczonych przez te placówki oraz zasady kierowania i przyjmowania do domów. Zgodnie z przepisami celem takich domów jest zapewnieni ochrony: kobietom z małymi dziećmi nieradzącym sobie finansowo lub z problemami osobistymi; ofiarom przemocy domowej; umożliwienie narodzin dzieciom zagrożonym aborcją lub porzuceniem; kobietom w ciąży, planującymi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">oddanie dziecka do adopcji; zmiana postawy matki odrzucającej dziecko; współpraca z ośrodkami adopcyjnymi. Co trzeba zrobić, aby mieć miejsce w domu samotnej matki Kobieta, która stara się o przyjęcie do domu samotnej matki, powinna zgłosić się do najbliższego ośrodka pomocy społecznej, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Ośrodek powinien skompletować dokumenty i w ciągu 14 dni przekazać je do starosty, który kieruje najbliższym domem samotnej matki. Skierowanie w formie decyzji wydaje starosta. Aby móc skorzystać z możliwości zamieszkania w domu trzeba spełnić szereg formalności: złożyć wniosek o skierowanie do domu; posiadać rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej; posiadać opinię ośrodka pomocy społecznej zawierającą uzasadnienie pobytu w domu; mieć zgodę ośrodka pomocy społecznej na pokrycie kosztów utrzymania mieszkańca (w przypadku osób zameldowanych na terenie gminy, w której znajduje się ośrodek); posiadać zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do umieszczenia w domu (nie można być uzależnionym od alkoholu i narkotyków); przedstawić dokumenty - odpis aktu urodzenia dziecka i książeczkę zdrowia dziecka oraz posiadanie ubezpieczenia; w przypadku małoletnich matek przyjęcie następuje na mocy postanowienia sądu i po porozumieniu z miejskim ośrodkiem pomocy społecznej. Dom samotnej matki dla ofiar przemocy W sytuacji, gdy kobiecie grozi niebezpieczeństwo i zagrożone jest jej lub dziecka życie i zdrowie wówczas przyjęcie do domu samotnej matki następuje w trybie natychmiastowym, bez skierowania. Dzieje się tak na wniosek samej kobiety lub na wniosek ośrodka pomocy społecznej. O zastosowaniu przyspieszonej procedury przyjęcia do domu samotnej matki powiadamia się niezwłocznie starostę powiatu prowadzącego dom. W terminie 14 dni od dnia umieszczenia osoby bez skierowania ośrodek przesyła staroście niezbędne dokumenty, a ten niezwłocznie wydaje decyzję o skierowaniu do domu. Ile trwa pobyt w domu samotnej matki? Standardowo kobieta zostaje skierowana do domu samotnej matki na maksymalnie rok. W tym czasie prowadzone są rozmowy z przyjętą, rozpoznaje się jej sytuację, a także odnotowuje każdą zmianę mającą wpływ na prowadzenie bezpiecznego życia poza placówką. Termin ten może zostać wydłużony ze względu na: szczególną sytuację kobiety; w przypadku niepełnoletniej matki, która nie ma możliwości powrotu to rodzinnego domu; wówczas do czasu usamodzielnienia może ona przebywać w domu samotnej matki. Oto wykaz domów samotnej matki, z podziałem na poszczególne województwa. Domy Samotnej Matki – województwo dolnośląskie Dom Samotnej Matki (jednostka prowadząca - Stowarzyszenie Monar - Markot - Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Folwarczna 50, 67-200 Głogów; tel. (76) 833 35 00; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry Matki Bożej Miłosierdzia pl. Grunwaldzki 5/7, 50-377 Wrocław, tel. (0-71) 21 80 98; Dom Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" (jednostka prowadząca: Dolnośląskie Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Parkowa 3, 59-900 Zgorzelec; tel. (75) 771 72 17, 0-607 077 216; Stowarzyszenie "Monar" - Ośrodek dla Bezdomnych i Maltretowanych Matek z Dziećmi "Markot VI", ul. Mickiewicza 38, 59-330 Ścinawa; tel. (76) 843 67 25; Schronisko św. Alberta dla Matek Samotnych prowadzony przez siostry pasterzanki Wierna Rzeka, 26-061 Zajączków, tel. (0-41) 366 25 19. Domy Samotnej Matki – województwo kujawsko-pomorskie Stowarzyszenie Ludzi Bezdomnych i Samotnych Matek z Dziećmi "Brda", al. Powstańców Wielkopolskich 63a, 85-090 Bydgoszcz; "Caritas" Dom Samotnej Matki, ul. Widok 5, 87-720 Ciechocinek; tel. 54 283 32 26; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry pasterki Żołędowo 38, 86-021 Maksymilianowo, tel. (0-52) 81 30 30. Domy Samotnej Matki – województwo lubelskie Fundusz Obrony Życia Archidiecezji Lubelskiej - Dom Samotnej Matki, ul. Chmielewskiego 9, 20-620 Lublin, tel. (81) 525 42 08; Dom Samotnej Matki Diecezji Siedleckiej prowadzony przez urszulanki SJK ul. Kościelna 53, 21-200 Parczew, tel. (0-83) 354 16 15. Domy Samotnej Matki – województwo łódzkie Dom Samotnych Matek z Dziećmi (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie "MONAR – MARKOT"), Turów 113, 98-300 Turów; tel. (43) 886 14 31, 0-665 223 734; Fundacja Dom Samotnej Matki, Rogowiec, 97-427 Rogowiec; tel. 0-692 025 122; Schronisko dla Bezdomnych Kobiet przy Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, ul. Gałczyńskiego 7, 93-259 Łódź; tel. (42) 647 03 33; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Nowe Sady 17, 94-102 Łódź; tel. (42) 688 18 49, 686 51 36. Domy Samotnej Matki – województwo małopolskie Dom Samotnej Matki, ul. Przybyszewskiego 39, 30-128 Kraków; Dom dla Samotnych Matek "Markot", ul. Daleka 3, 33-170 Tuchów; tel. (14) 652 52 66, 0-601 259 539; Dom Samotnej Matki, ul. Mościckiego 65, 33-100 Tarnów; tel. 14 621 13 01. Domy Samotnej Matki – województwo mazowieckie Ośrodek dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "DOM" (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie Pomocy i Interwencji Społecznej), ul. Walecznych 59, 03-926 Warszawa; tel. (22) 616 10 36; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom dla Matek z Dziećmi Niepełnosprawnymi "Ostoja"; ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; Fundacja Domy Samotnych Matek z Dziećmi, Kraśniewo 23, 09-166 Kraśniewo poczta Gralewo; tel. 0-600 432 491; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Matek z Dziećmi i Rodzin, ul. Reymonta 7, 05-500 Piaseczno; tel. (22) 621 63 73, 0-602 333 005; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Zespół Domów "Promyczek" i "Słoneczko", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-607 256 636; Dom "Nazaret" dla Samotnych Kobiet i Matek z Dziećmi Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia, ul. Słowackiego 17a, 05-400 Otwock; tel. (22) 779 58 30; Dom Matki i Dziecka przy Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy Praga-Północ, ul. Szymanowskiego 4a, 03-477 Warszawa; tel. (22) 619 32 65, 619 34 37; Dom Samotnej Matki im. Teresy Strzembosz prowadzony przez Archidiecezję Warszawską, ul. Wschodnia 6, 05-500 Chyliczki; tel. 508 658 829 lub (22) 756 88 76; Dom Samotnej Matki prowadzony przez Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej, ul. Kilińskiego 63, 05-220 Zielonka; tel. (22) 781 09 79; Dom Samotnej Matki prowadzony przez Towarzystwo Pomocy im. Św. Brata Alberta - Koło Warszawskie, ul. Brzozowa 37, 05-080 Izabelin – Laski; tel. (22) 752 22 48; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Matek z Dziećmi, Rodzin i Ludzi Kalekich, Słomczyn, 05-600 Słomczyn; tel. 0-602 333 005; Fundacja Tarkowskich Herbu Klamry - Wielopokoleniowy Dom Pomocy "Słoneczny" - Dom dla Rodzin i Matek z Dziećmi, ul. Dudziarska 1b, 04-317 Warszawa; tel. (22) 424 62 22, 0-602 333 005; Stowarzyszenie Monar - Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi, ul. Łaskarzewska 5, 08-460 Sobolew; tel. (25) 683 27 91; Wspólnota "Chleb Życia" - Dom dla Matek z Dziećmi, ul. Sienkiewicza 4, 05-840 Brwinów; tel. (22) 729 62 29; Dom Matki z Dziećmi i Ludzi Starszych im. Marka Kotańskiego, Rokitno 20, 05-870 Rokitno poczta Błonie; tel. (22) 802 10 02, 0-604 808 332; Stowarzyszenie "Monar" - Centrum Samotnych Matek z Dziećmi "Bajka", ul. Skierdowska 2, 03-054 Warszawa; tel. (22) 423 48 06, 814 00 43; Stowarzyszenie Pomocy Bliźniemu "Mar - Kot" - Dom dla Samotnych Matek, Lucimia, 26-704 Lucimia; tel. (48) 677 30 28; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Centrum Samotnej Matki z Dzieckiem "Daj Serce Dziecku", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-604 714 466; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny "Promień Nadziei" i "Oaza", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny dla Matek z dziećmi "Zacisze", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. 0-608 133 590; Dom dla Samotnych Matek z Dziećmi "Markot" - Dom Rodzinny "Dobro Dziecka", ul. Czajki 2, 03-054 Warszawa; tel. (22) 423 48 06; Dom Pomocy Społecznej "Nad Potokiem" - Oddział dla Samotnej Matki, ul. Limanowskiego 134, 26-600 Radom; tel. (48) 360 97 04; Dom Samotnej Matki Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, Biała 19, 09-411 Biała; tel. (24) 261 32 23. Domy Samotnej Matki – województwo opolskie Dom Matki i Dziecka w Opolu prowadzony przez Diecezjalną Fundację Ochrony Życia, ul. Masłowskiego 1, 45-532 Opole, tel./fax 77 454-07-60 lub 77 442-04-22. Domy Samotnej Matki – województwo podkarpackie Fundacja Domy Samotnych Matek z Dziećmi, Łysakówek 16, 39-305 Łysakówek; tel. (17) 581 54 23; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry pasterki Sonina 350a, 37-100 Łańcut, tel. (0-17) 251 555. Domy Samotnej Matki – województwo podlaskie Dom Samotnych Matek z Dziećmi Monar-Markot, Laski 44, 18-416 Zbójna; tel.(86) 214 02 20; kom. 516 474 301; Caritas Archidiecezji Białostockiej - Dom Matki i Dziecka, ul. Kościuszki 2, 16-010 Wasilków; tel.(85) 719 45 00. Domy Samotnej Matki – województwo pomorskie Dom Samotnej Matki (MOPS), ul. Fredry 3, 81-376 Gdynia; tel. (58) 620 55 26; Diecezjalny Dom Samotnej Matki im. Jana Pawła II, ul. Matemblewska 9, 80-294 Gdańsk; tel. (58) 348 03 70; Dom Samotnej Matki "Dar Nadziei" (jednostka prowadząca: Stowarzyszenie Monar Centrum Pomocy Bliźniemu), ul. Mościska 17, 83-240 Lubichowo; tel. (58) 588 55 20; Stowarzyszenie Monar - Dom dla Bezdomnych Matek MARKOT VII, Pruszcz Gdański, 83-000 Pruszcz Gdański; Dom Matki “Dar Życia” prowadzony przez franciszkanki z Orlika ul. Ogrodowa 18, 89-600 Chojnice, tel. (0-531) 728 57. Domy Samotnej Matki – województwo śląskie Dom Samotnej Matki z Dzieckiem "Markot 16", Kokotek 42, 42-700 Lubliniec; tel. (34) 35 51 90, 0-513 428 088; Dom PCK - Dom Samotnej Matki, ul. Przy Kolei 7, 41-700 Ruda Śląska; tel. (32) 248 39 10; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Potok 6, 43-382 Bielsko-Biała; tel. (33) 818 31 10; Fundacja Dobrego Pasterza Dom Samotnej Matki, Skalica 1, 43-450 Ustroń; tel. 33 858 71 72; Diecezjalny Dom Samotnej Matki i Dziecka prowadzony przez siostry nazaretanki ul. Częstochowska 15, 42-310 Żarki, tel. (0-34) 148 176. Domy Samotnej Matki – województwo świętokrzyskie Dom Pomocy Społecznej, Dom Samotnej Matki, ul. Jagiellońska 76, 25-734 Kielce; tel. (41) 345 34 47, 345 34 49. Domy Samotnej Matki – województwo warmińsko-mazurskie Dom Samotnej Matki, ul. Jagiełły 5, Olsztyn; Dom Pomocy Społecznej Diecezji Elbląskiej dla Samotnych Matek, ul. Bema 79, 82-300 Elbląg; tel. (55) 233 80 79; Dom Pomocy Społecznej, ul. Młodkowiskiego 19, 11-700 Mrągowo; tel. (89) 741 26 06. Domy Samotnej Matki – województwo wielkopolskie Dom Matki i Dziecka prowadzony przez Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej, Os. Orła Białego 20, 62-200 Gniezno; tel. (61) 425 57 86, 0-608 482 932; Wielkopolskie Centrum Pomocy Bliźniemu "Monar - Markot" - Dom dla Samotnej Matki i Osób w Jesieni Życia (Dom Rodzinny AROMA), ul. Wypoczynkowa 3, 62-060 Łódź k/Stęszewa; tel. (42) 913 44 71; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry Matki Bożej Miłosierdzia ul. Kierska 10, 62-090 Rokietnica- -Kiekrz, tel. (0-61) 482 121. Domy Samotnej Matki – województwo zachodniopomorskie Stowarzyszenie Ludzi Bezdomnych Samotnych Matek z Dziećmi im. dr. Tomasza Judyma, ul. Gen. L. Okulickiego 3, 73-110 Stargard Szczeciński; Dom Samotnej Matki Z Dzieckiem Fundacji Pomocy Samotnej Matce ul. Wielkopolska 32, 70-450 Szczecin, tel. (091) 48 85 245; Zachodniopomorskie Centrum Pomocy Bliźniemu Monar-Markot - Dom dla Samotnych Matek, ul. Gdyńskich Kosynierów 25, 72-010 Police; tel. (91) 317 65 91; Dom Pomocy Społecznej - Dom Samotnej Matki, Karwowo 12, 74-005 Karwowo; tel. (91) 311 77 70; Dom Samotnej Matki "Dar Życia" (jednostka prowadząca: Caritas Diecezji Koszalińsko – Kołobrzeskiej), ul. Wojska Polskiego 13, Koszalin; tel. (94) 342 37 70; Dom Samotnej Matki w Kluczkowie, Stowarzyszenie na rzecz Walki z Sieroctwem Społecznym, Kluczkowo 9, 78-324 Kluczkowo; tel. 0-608 507 948; Dom Samotnej Matki prowadzony przez siostry benedyktynki samarytanki Karwowo 12, 72-001 Kołbaskowo, tel. (0-91) 311 77 70.
Rzecznik Praw Dziecka: "Potrzebujemy Narodowej Strategii przeciw Przemocy wobec Dzieci" [WIDEO]
Przemoc wobec dzieci istnieje i jest ona liczona nie w milionach, ale w miliardach przypadków – mówi Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – Trzeba z nią walczyć NAPRAWDĘ, a nie tylko na papierze.
Jak można walczyć z przemocą wobec dzieci, skoro nawet dokładnie nie wiemy, jaka ta przemoc jest, na czym polega i które dzieci są na nią najbardziej narażone? Jasne coś tam wie policja, coś szkoła, jeszcze co innego widzi pielęgniarka w przychodni, szpital czy opieka społeczna. Nie ma jednak nikogo, kto by tę całą wiedzę zbierał, analizował i proponował jakieś ogólne rozwiązania. Słowem, nie ma jednej spójnej strategii do walki z przemocą wobec dzieci. I o taką właśnie narodową strategię apeluje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka: – Niestety, przemocy wobec dzieci jest bardzo dużo, jest liczona nie w milionach, ale miliardach i to jest coś, z czym cały świat musi walczyć. Jednym z elementów tej walki, wskazywanych choćby przez Sekretarza Generalnego ONZ jest tworzenie narodowych strategii, tylko nie tylko na papierze – mówi. Zobacz także: Socjolog o nowej ustawie przeciw przemocy: „Mam mieszane uczucia” Narodowa Strategia przeciw Przemocy to działka rządu Rzecznik Praw Dziecka wyjaśnia, że chodzi tu o szeroko zakrojone, kompleksowe działania, obejmujące przeciwdziałanie przemocy, ochronę dzieci i wsparcie ofiar przemocy. Także sama przemoc byłaby tutaj rozumiana szeroko: i nie sprowadzała się wyłącznie do przemocy fizycznej i seksualnej, lecz także obejmowałaby przemoc ekonomiczną, cybernetyczną, rówieśniczą itd. Marek Michalak już dwukrotnie (pierwszy raz w 2016 r, drugi – w 2017 r.) apelował do Premier Beaty Szydło o rozpoczęcie prac nad Narodową Strategią Walki z Przemocą wobec Dzieci i deklarował wszelką pomoc w jej tworzeniu, jednak dwukrotnie spotkał się z odmową. – Uważam, że temat jest bardzo poważny i bardzo ważny, dlatego powinien być rozpatrywany na najwyższym szczeblu. Ja jestem gotów wspierać działania, jednak gospodarzem jest jednak władza wykonawcza, czyli rząd – mówi Rzecznik Praw Dziecka. – Niestety na razie odpowiedź przyszła, że nie nie ma takich planów, mam jednak nadzieję, że jest to tylko odpowiedź chwilowa i po chwili refleksji jednak te działania zostaną podjęte. Zobacz także: Prezydent podpisał nową ustawę przeciw przemocy wobec dzieci Marek Michalak podkreśla, że tworzenie Narodowej Strategii Walki z Przemocą wobec Dzieci powinno odbywać się ponad podziałami politycznymi: – To nie jest polityka, to nie jest bicie piany, to są realne tworzenie platformy przemocy dzieciom. Coraz mniej bicia dzieci w Polsce Tendencje są ostrożnie optymistyczne – w Polsce maleje liczba bitych dzieci, cały czas też zmniejsza się także poziom aprobaty dla „wychowawczego klapsa”. Rzecznik podkreśla jednak, że te pierwsze pozytywne wskaźniki nie przyszły nam wcale łatwo: – To nie wydarzyło się samo. To nie jest tak, że zmieniła się nasza mentalność i nasze spojrzenie na sprawy dotyczące krzywdzenia dzieci. To długi proces na przestrzeni lat, który nabrał rozpędu dopiero w 2010 r. kiedy udało się w polskim prawie zapisać coś, co jeszcze 10 lat temu było praktycznie niedyskutowalne, czyli całkowity zakaz stosowania kar cielesnych wobec dzieci – mówi Marek Michalak. Zobacz także: Nie każdy zasługuje na dziecko
Policzono bezdomnych w Polsce: ponad tysiąc z nich to dzieci!
Rozejrzyj się. W Polsce są bezdomne dzieci. W tym roku naliczono ich ponad tysiąc.
Mogłoby się wydawać, że bezdomność wśród dzieci to problem, który nie dotyczy cywilizowanych krajów, a już na pewno nie występuje w Polsce. Niestety, jak wykazało ogólnopolskie liczenie bezdomnych, przeprowadzone w nocy z 8 na 9 lutego 2017 r., bezdomne dzieci w Polsce to realny problem. Naliczono aż 1201 dzieci do 17 roku życia. Jak to możliwe? Polskie bezdomne dzieci W badaniu bezdomnych z 2015 r. odnotowano 1 892 bezdomnych dzieci, w tym 594 przebywających poza placówkami pomocowymi (w liczeniu bezdomnych uwzględnia się nie tylko osoby mieszkające "na ulicy", ale także przebywające w różnego rodzaju ośrodkach pomocy). W tym roku przedstawiciele gmin i miast dotarli do 1,2 dzieci. Cieszyć może to, że jest ich mniej niż 2 lata temu, jednak w komentarzach do badania nie brakuje opinii, że dane o liczbie bezdomnych w Polsce są zaniżone. Niektóre źródła twierdzą, że nawet o połowę. Skąd dzieci wśród bezdomnych? Odpowiedzi można szukać w przyczynach bezdomności, podanych przez Ministerstwo: 400 osób wskazało na opuszczenie placówki wychowawczo-opiekuńczej, prawie 1,5 tys. z powodu przemocy domowej, a ponad 12 tys. z powodu konfliktów rodzinnych. 80 proc. bezdomnych stanowią mężczyźni po 4o roku życia, bezdomnych kobiet jest prawie 5,5 tys. Połowa polskich bezdomnych nie ma dachu nad głową od ponad 5 lat, 1,8 tys. od ponad 20. "W Stanach Zjednoczonych bezdomność dłuższa niż rok jest uznawana za chroniczną. Po tym okresie człowiek wymaga znacznie większej pomocy w wychodzeniu z bezdomności niż na początku" – powiedziała "Gazecie Wyborczej" Julia Wygnańska, ekspertka Komisji ds. Przeciwdziałania Bezdomności przy Rzeczniku Praw Obywatelskich. Mamy ogromną nadzieję, że odpowiednie służby pochylą się nad dziećmi, tak, by za kilka lat nie zasiliły szeregu tych, którzy są chronicznie bezdomni. Ogólnopolskie liczenie bezdomnych Akcję liczenia bezdomnych organizuje co 2 lata Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Poprzednie badanie odbyło się w styczniu 2015 roku – wtedy naliczono ponad 36 tys. bezdomnych, w tym roku 33,4 tys. Przedstawiciele miejskich i gminnych służb odwiedzali schroniska dla bezdomnych, szpitale, dworce, pustostany, zakłady opiekuńcze i inne miejsca, w których mogą przebywać bezdomni. Najwięcej bezdomnych spotkano w województwach mazowieckim i śląskim, najmniej w podlaskim. Dane o liczbie niepełnoletnich bezdomnych w Polsce są alarmujące. Trzeba mówić o tym głośno, szukać dojścia do dzieci bez domów, tak by pomóc im odmienić swój los i nie skazywać ich na dalszą bezdomność. Zobacz też: Chłopczyk od 2 lat mieszka w szpitalu w Warszawie. Pomóż mu znaleźć własny dom! Uratowała przed śmiercią z głodu dwulatka oskarżonego o czary
Mężczyźni solidaryzując się z pokrzywdzonymi dziećmi malują paznokcie. O co chodzi?
Zobacz, o co chodzi z najnowszą akcją w social mediach pod hasłem: „Polished Man”.
Elliotem Costello, który na co dzień jest specem od kampanii społecznych niezwykle wstrząsnęła informacja, że jedno na pięcioro dzieci doznaje przemocy seksualnej, zanim skończy 18 lat. I że jednym z takich dzieci była Thea, którą poznał podczas podróży do Kambodży. Thea była opiekunką fundacji Hagar International. W czasie pożegnania z Elliotem pomalowała jego jeden paznokieć na swój ulubiony kolor: niebieski. Ten gest Costello zapamiętał na długo... Po powrocie postanowił, że zorganizuje akcję, która będzie mobilizować ludzi na całym świecie do zbiórki pieniędzy na rzecz programów prewencyjnych i wychodzenia dzieci z przemocy organizowanych New York Center for Children i World Vision. Tak narodziła się akcja "Polished Man". Dlaczego mężczyźni malują paznokcie? Nie bez przyczyny clue akcji polega na malowaniu paznokci przez mężczyzn. To właśnie oni są w 90 proc. sprawcami seksualnej przemocy wobec dzieci. A pomalowane paznokcie wzbudzają kontrowersje i dyskusję. To z kolei prowadzi do zaangażowania, czyli docelowo chodzi o pomoc i wpłacenie pieniędzy. Do akcji włączyły się znane osobistości: dziennikarze, politycy, sportowcy, muzyki, gwiazdy kina, m.in. Zac Efron, Chris Hemsworth, Gabriel Macht. Pomysłodawcy apelują o zrobienie sobie zdjęcia z mężczyzną biorącym udział w akcji i opublikowanie w mediach społecznościowych fotografii z opisem: "I prefer a #PolishedMan". Akcja trochę podobna do Ice Bucket Challenge? Chociaż tu nie chodzi tylko o dobrą zabawę.... Źródło:www.polityka.pl Polecamy: Dotyk, który nigdy nie znika - zobacz przejmująca kampanię przeciwko przemocy i wykorzystywaniu seksualnemu Pomaganie -jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? STOP Przemocy-przejmujący film UNICEF-u
Robi to większość rodziców – tak, w ten sposób krzywdzisz dziecko!
O tym, że bicie dziecka jest niedopuszczalne, wiemy nie od dziś. Są jednak inne formy przemocy, które rodzice stosują wobec dzieci.
19 listopada obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Zapobiegania Przemocy wobec Dzieci. Dr Magdalena Śniegulska z Uniwersytetu SWPS w rozmowie z RMF FM przyznała, że bicie dziecka nie jest jedyną formą przemocy stosowaną wobec dzieci. Zgadzacie się z nią? Przemoc rodzi przemoc Coraz częściej czytamy o dzieciach pobitych przez rodziców, przemocy wobec dzieci w szkołach czy szokujących wyrokach wydanych przez sąd w stosunku do osób stosujących przemoc wobec dzieci. Każdy akt przemocy może mieć wpływ na dorosłe życie dziecka. Bardzo często problemem nie jest zachowanie dziecka, a nieumiejętność rodzica radzenia sobie z własnymi emocjami. Jak zauważa dr Śmiegulska: "Rodzic powinien przede wszystkim zastanowić się nad sobą: dlaczego reaguje tak, a nie inaczej, z czego to wynika". Klaps i inne formy przemocy O tym, że klaps jest formą przemocy coraz częściej stosowaną przez Polaków pisaliśmy już kilkakrotnie. Według badań przeprowadzonych w tym roku prawie połowa Polaków deklaruje, że "lanie nie szkodzi dziecku". Jednak klaps czy bicie to nie jedyne formy przemocy. Dr Śniegulska zwraca uwagę, że rodzice stosują wobec dzieci przemoc, bo wydaje im się, że to jedyne skuteczne metody poradzenia sobie z "niegrzecznym dzieckiem". Popychanie dziecka, szturchanie, a także wyśmiewanie czy poniżanie to tylko kilka z przykładów, w jaki sposób rodzice "radzą sobie" z zachowaniem dziecka. Chociaż dla rodzica powiedzenie dziecku, że "zachowuje się jak baba" jest metodą wychowawczą, dla dziecka to bezpośredni atak. Wytykanie błędów, poniżanie, stosowanie sarkazmu czy wyśmiewanie zaburza poczucie własnej wartości dziecka i zagraża jego poczuciu bezpieczeństwa. Rodzice często myślą, że "on/ona przecież wie, że go/ją kocham". Takie zachowanie sprawia jednak, że dla dziecka nie jest to takie oczywiste. Zgadzacie się z dr Śniegulską, że przemoc to nie tylko bicie? Opiszcie wasze wrażenia i doświadczenia. Czytaj także: Dzieci nie mogą się obronić... Reaguj, zawsze! źródło: RMF FM
„Lanie dziecku nie zaszkodzi”?! Ludzie, opamiętajcie się!
„Klaps to przecież nic złego”, „czasem zdarza mi się wymierzyć taką karę”, czy „klaps to przemoc” – to wypowiedzi rodziców. Kto ma rację?
Klaps - metoda na wychowanie? Od 6 lat Rzecznik Praw Dziecka, Marek Michalak zleca wykonanie sondy wśród rodziców, odnośnie stosowania klapsów jako kary. W 2011 r. blisko 70% osób deklarowało, że nie widzi niczego złego w dawaniu klapsów i nie traktowało tego, jako przemoc fizyczną. Przez ostatnie 5 lat rośnie świadomość wśród społeczeństwa, że klaps nie jest dobrą metodą na wychowanie dziecka. Czego uczy dzieci bicie? - film Według badań przeprowadzonych w tym roku, 46% Polaków nadal deklaruje, że „lanie dziecku nie szkodzi”. Choć są to smutne informacje, to jednak pozostawiają nadzieję, że z roku na rok będą ulegać zmianie. Jakby nie było, zmniejszyła się liczba osób stosujących kary cielesne o 20%, co i tak jest już sporym sukcesem. Zmiany cieszą – Tegoroczne wyniki badań pozwalają dostrzec pozytywne zmiany postaw rodziców, którzy coraz częściej wyrażają sprzeciw w stosunku do przemocy w wychowaniu, choć i tak jest zbyt wielu tych, którzy akceptują kary cielesne wobec dziecka w pewnych okolicznościach. Zmiany cieszą, tym bardziej że współczesna nauka dostarcza licznych dowodów na szkodliwość bicia dzieci, nawet klapsów, które są formą uderzania dziecka. Badania wskazują wręcz na poważne neurofizjologiczne następstwa kar cielesnych, skutkujące w rozwijaniu się zaburzeń poznawczych u dzieci. Absolutnie, żadne badania nie potwierdzają skuteczności kar cielesnych – podkreśla Marek Michalak. Dlaczego nie wolno bić dzieci? Bardzo ważne jest, by jak najczęściej informować dorosłych, jak powinni radzić sobie z dziećmi, bez stosowania kar cielesnych. Jest wiele alternatywnych rozwiązań, które być może nie są znane wszystkim. Wzmacnianie poczucia, że warto z dziećmi rozmawiać, że warto rozwiązywać problemy wychowawcze w inny sposób, niż poprzez bicie, jest bezcenne. Szanujmy swoje dzieci, trzymajmy nerwy na wodzy i zastanówmy się, jak sami byśmy się czuli, gdyby ktoś nas chciał uderzyć. Przemoc rodzi przemoc, czy o to więc chodzi rodzicom, którzy klapsami chcą podporządkować sobie dzieci? A Wam zdarza się dać klapsa dziecku? Czytaj także: "Przemoc jest czymś bezwzględnie dobrym i godnym pochwały?"(???) źródło: gazetaolsztynska.pl
"Przemoc jest czymś bezwzględnie dobrym i godnym pochwały"(???)
Jak w popularnej gazecie może ukazać się artykuł promujący bicie dzieci jako "moralny obowiązek rodziców"???
"Klaps nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę." Tekst, który jutro ukaże się w dodatku "Rzeczpospolitej" jest po prostu szokujący!!! Autor tekstu prof. Zbigniew Stawrowski próbuje przekonać wszystkich rodziców, że bicie dzieci, jest wyrazem "najlepiej pojętej rodzicielskiej troski". Krytykuje on Kodeks rodzinny i opiekuńczy, który zakłada, że "Osobom wykonującym władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę zakazuje się kar cielesnych". Twierdzi on, że to rodzice, którzy przecież najlepiej znają swoje dzieci, powinni stosować kary według własnego uznania, a "jednorazowe lub kilkukrotne skarcenie dziecka tzw. klapsem, jakkolwiek jest przedmiotem licznych kontrowersji co do zasadności takich metod wychowawczych, nie jest równoznaczne z biciem". (!) Według prof. Stawrowskiego, Rzecznik Praw Dziecka, który staje w obronie dzieci i sprzeciwia się fizycznej przemocy "nie za bardzo rozumie sens i cel sprawowanej przez siebie funkcji". Ma on chronić dzieci przed ingerencją instytucji państwowych, a nie przed rodzicami, którzy dają klapsy swoim dzieciom przecież w "dobrych intencjach". "Odpowiedzialni i normalnie myślący rodzice dobrze wiedzą, że klaps nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę." – przekonuje filozof polityki, Stawrowski. Co jeszcze możemy odnaleźć w tekście? 1. Żeby wychować dziecko, trzeba wprowadzić do jego świadomości proste reguły dotyczących tego, co jest dobre i słuszne, a można to zrobić poprzez stosowanie "subiektywnie dotkliwych dla dziecka fizycznych form przemocy". 2. Gdy nasze dziecko uderzy np. w piaskownicy łopatką w głowę inne dziecko "powinnością rodzica jest nie tylko odciągnięcie małego agresora, by nie ranił drugiego, ale również przekazanie mu, że robienie takich rzeczy jest bezwzględnie zakazane. Klaps – podkreślmy: jako środek wyjątkowy – używany w takich właśnie szczególnie drastycznych momentach, jawi się jako najlepsza forma reakcji rodzica na niedopuszczalny eksces swojego dziecka. Jest on dla dziecka prostym, jednoznacznym i następującym bezpośrednio po wykroczeniu sygnałem, że pewnych rzeczy w żadnym wypadku robić nie wolno". 3. Jeżeli ktoś nie uświadomi dziecku elementarnych zasad i nie nauczy go, że trzeba ponosić karę za własne czyny, wychowa potencjalnego przestępcę. 4. "Klaps jest usprawiedliwiony miłością rodzicielską i obowiązkiem rodziców, by wspierali swe dzieci w stopniowym dorastaniu, aż do momentu, gdy w sposób samodzielny i odpowiedzialny będą same potrafiły kierować swoją wolnością. Wsparcie to polega również na tym, by, kiedy jest to niezbędne, dawać swoim dzieciom jasny sygnał, że pewne zachowania są absolutnie niedopuszczalne". 5. Klaps może mieć różną formę i intensywność. Klaps w pupę nie będzie skuteczny wobec nastolatków. O tym jaki klaps wybrać, decydują rodzice. "Najbardziej stanowczą i drastyczną, ale w naszym kręgu kulturowym jednoznacznie zrozumiałą i w pewnych sytuacjach dopuszczalną formą wyrażenia jawnej i radykalnej dezaprobaty jest "klaps w twarz", czyli klasyczne uderzenie w policzek. Takie uderzenie nie jest żadnym pobiciem, nie ma bowiem bynajmniej na celu fizycznego zranienia kogoś – nie bez powodu policzkuje się otwartą ręką." Rodzice według prof. Stawrowskiego powinni mieć monopol na używanie usprawiedliwionej przemocy w oparciu o zasadę miłości. Dopóki nie ma oczywistych dowodów, że rodzice wymierzają kary cielesne bez kierowania się miłością i odpowiedzialnością, nikt nie powinien wtrącać się do ich metod wychowawczych. Tekst zatytułowany "Klaps to obowiązek rodziców", przeraził nas zupełnie. Jesteśmy głęboko oburzeni, że w gazecie o dużym nakładzie może ukazać się tekst, który pozwoli na przemoc domową. Który usprawiedliwia wymierzanie kar cielesnych dzieciom. Szkoda, że prof. Stawrowski nie określił jak ma wyglądać klaps według niego, jakiej mamy użyć siły przy jego wymierzaniu, by nadal było to w imię miłości rodzicielskiej, a nie zwykłego znęcania się nad dzieckiem. Czy pisząc ten tekst zastanawiał się, jaką może on wyrządzić szkodę społeczną, jak chętnie niektórzy rodzice skorzystają z jego porad? Kto będzie decydować, czy klaps był słuszny, czy też nie? No i czy powrót do kodeksu Hammurabiego "oko za oko, ząb za ząb", (mamy uderzyć dziecko za to, że w piaskownicy uderzyło inne dziecko), naprawdę jest dla autora tekstu metodą na wychowanie dziecka? Według nas, przemoc rodzi przemoc i tego się trzymajmy! Zobacz także: Przytulas czy klaps - c0 wychowa dziecko lepiej? źródło: rzeczpospolita plus-minus
Dziecku trzeba dać klapsa! Nie zgadniesz, ilu Polaków tak uważa
"Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa" – w 2011 roku z tym stwierdzeniem zgadzało się prawie 80 procent Polaków! Jak jest teraz?
Ewa Jarosz, doradczyni Rzecznika Praw Dziecka, przedstawiła szokujące dane. Według przeprowadzonych badań, aż 58 procent rodziców zgadza się ze stwierdzeniem, że "Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa". W 2011 roku taki pogląd zadeklarowało prawie 80 procent Polaków. Cieszymy się, że ta liczba spada, ale wciąż jest za wysoka! Społeczeństwo akceptuje przemoc Na przemoc w rodzinie (tak, klapsy to przemoc!) wpływa wiele czynników, w tym temperament i charakter rodziców, ich doświadczenia z własnego dzieciństwa czy nieumiejętność radzenia sobie ze stresem. Niestety, brak reakcji ze strony społeczeństwa jest dodatkowym czynnikiem wspierającym przemoc. Choć pewnie słyszeliście to wielokrotnie, apelujemy po raz kolejny – nie bądźcie obojętni i reagujcie, jeśli widzicie dorosłych agresywnie zachowujących się w stosunku do dziecka. W tym wypadku, brak reakcji jest wspieraniem przemocy! Dzieci się nie bije! Rodzic nigdy, niezależnie od sytuacji, nie powinien uderzyć dziecka. Mówiła o tym wielokrotnie Dorota Zawadzka, mówili inni psychologowie i lekarze: dzieci bić nie wolno, koniec i kropka! Mamy tracą cierpliwość, mamy krzyczą, mamy płaczą, rzucają talerzami (albo chociaż maskotkami). To samo robią tatusiowie. Jednak rozlane mleko, bójka w przedszkolu czy bałagan to nie powody, aby uderzyć dziecko. Nie ma powodu, który byłby dobry! Zasmuca nas, że wciąż tak wielu rodzicom wydaje się, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą... Was to nie przeraża? Czytaj także: Pijący rodzice biją dzieci! Apel Rzecznika Praw Dziecka
Dajesz dziecku KLAPSY? Czy wiesz, jakie będzie to miało konsekwencje?
Przez 50 lat eksperci z Uniwersytetów Teksas, Austin i Michigan, przebadali 160 tys. dzieci. Ich opinie dają dziś konkretną odpowiedź, czy powinno się właśnie w ten sposób karać maluchy.
Dziecko potrafi wzbudzić w rodzicu skrajne emocje. Niestety, niektórym rodzicom zdarza się w chwili słabości "przywołać" dziecko do porządku przy pomocy siły fizycznej. Jakie to ma konsekwencje dla malucha? "Dziecko, które dostaje klapsy, często ma różnego rodzaju problemy psychiczne" Według najnowszych opublikowanych badań, uczeni z 3 uniwersytetów amerykańskich po latach wspólnych badań przyznali, że bite dziecko wykazuje znacznie większe ryzyko rozwijania w sobie agresji, zachowań antyspołecznych, oraz problemów ze zdrowiem psychicznym. Zaliczyli oni "klapsy" oficjalnie jako formę przemocy, a nie jak do tej pory legalne dyscyplinowanie dziecka. Od 2006 r. taką teorię przyjęły 192 kraje, ale nie USA. Do dziś niektórzy psychologowie kliniczni uważają, że uspakajanie dziecka w momencie gdy jest niegrzeczne za pomocą bicia, nie jest niczym złym. Profesor Elizabeth Gershoff, z Uniwersytetu w Teksasie przyznała, że: – Nikt nie myślał w sposób długofalowy o skutkach bicia dzieci. Okazuje się, że efekt dawania klapsów jest zupełnie przeciwstawny do tego, co tak naprawdę rodzice chcieli osiągnąć. "Doświadczanie przemocy w dzieciństwie, znacząco wpływa na mózg" Stres i przemoc , która towarzyszyła dziecku, ma ogromny wpływ na jego dojrzałe życie. Osoba taka, zdecydowanie częściej stosuje przemoc wobec swoich dzieci i bliskich osób. Postawa wobec kar cielesnych jest więc przekazywana z pokolenia na pokolenie. Naukowcy przekonują rodziców, że jeżeli chcą zamknąć błędne koło, w które wpadają ludzie doświadczani przemocą, powinni nie stosować takich sankcji wobec własnych dzieci. Nie jest to tożsame z wychowaniem bezstresowym, jedynie ma na celu edukowanie ludzi, że przemoc rodzi przemoc i zapisuje się w naszej pamięci na zawsze. W ten sposób nie zdobędziemy autorytetu u dzieci, a jedynie wzbudzimy w dzieciach niechęć do nas samych. Przeczytaj także: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Jak wychować dziecko bez klapsów?
Przestańmy bić dzieci! Nowa kampania Rzecznika Praw Dziecka
Każdy klaps to przemoc wobec dziecka. Choć świadomość tego wśród polskich rodziców rośnie, wciąż wiele z nich bije swoje dzieci. Co tak naprawdę oznacza dawanie dzieciom klapsów?
– Bicie dzieci to wyraz frustracji i braku cierpliwości – przekonuje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – To niedobra metoda wychowawcza – dodaje. Z badań przeprowadzonych na jego zlecenie wynika, że wciąż ponad połowa Polaków (58 proc.) uważa, że uderzenie dziecka nie jest niczym złym, a co czwarty (26 proc.) akceptuje bicie dzieci jako metodę wychowawczą. Zobacz też: Jesteś dzieckiem - jesteś człowiekiem. Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka Po co kolejna kampania? Rzecznik Praw Dziecka od lat nagłaśnia problem przemocy wobec dzieci. Wcześniejsze kampanie to m.in. „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” oraz „Reaguj, masz prawo!”. Choć w ciągu kadencji Marka Michalaka jako Rzecznika Praw Dziecka (od 2008 roku) akceptacja dla wychowania przez klapsy i lanie spadła o 20 proc., to problem nadal istnieje. Aby po raz kolejny nagłośnić problem, ruszyła kolejna kampania społeczna pod hasłem „Bicie, czas z tym skończyć”. Towarzyszy jej spot, który ponownie wyreżyserował dla RPD Jan Komasa. Zobacz spot kampanii: View oEmbed on the source website Bicie dzieci jest bezprawne Okazuje się, że jedynie co trzeci Polak wie o zakazie bicia dzieci, zapisanym w polskim prawie od 2010 roku. Do bicia dziecka pasem lub innym przedmiotem przyznało się 7 proc. rodziców – wynika z tegorocznego raportu RPD. Blisko połowa badanych stosuje klapsy wobec chłopców, a niemal jedna czwarta wobec chłopców i dziewczynek. Najmniej rodziców policzkuje swoje dzieci, natomiast 67 proc. rodziców – krzyczy na dziecko. – W Polsce nadal potrzebna jest edukacja społeczna o przemocy w wychowaniu i o prawach dziecka – komentuje prof. Ewa Jarosz, pedagog z Uniwersytetu Śląskiego i Społeczna Doradczyni Rzecznika Praw Dziecka. Zobacz też: Klapsy są w Polsce prawnie zabronione! Co Polacy sądzą o laniu i klapsach? Z badania RPD wynika m.in., że: Osoby starsze częściej akceptują klapsy Ludzie z wyższym wykształceniem częściej nie akceptują klapsów Im gorsza ocena własnej sytuacji materialnej, tym częstsza aprobata dla klapsów Posiadanie dzieci oraz ich większa liczba w rodzinie zwiększają aprobatę klapsów Im częściej badani osobiście doświadczali klapsów, tym częściej je akceptują Wiedza o tym, że bicie dziecka jest niezgodne z prawem nie zmniejsza aprobaty dla klapsów, co oznacza też, że klapsy nie są postrzegane jako bicie dziecka. Postawy wobec tzw. lania: Kobiety częściej są mu przeciwne Częściej przeciwne laniu są osoby lepiej wykształcone Częściej akceptują lanie osoby oceniające swoją sytuację materialną jako złą oraz osoby starsze Im częściej badani sami doświadczali tzw. lania, tym częściej aprobują je wobec dziecka Wszystkie informacje o najnowszej kampanii RPD oraz wyniki badań „Przemoc w wychowaniu w opinii społecznej oraz relacji rodziców” dostępne są na stronie internetowej www.niedlabicia.pl
Wstrząsający film: nauczycielka z Kątów Wrocławskich znęca się nad uczniem!
Dramatyczna sytuacja ujrzała światło dzienne dzięki nagraniu telefonem komórkowym. Przemoc w szkole osiągnęła nowy poziom.
Po raz kolejny dzięki nagraniu z telefonu komórkowego udaje się przerwać łańcuch przemocy szkolnej. Niezwykle niepokojące jest to, że agresorem w tej sytuacji jest pedagog. Jedenastoletni chłopiec nie był aniołem – sprawiał problemy wychowawcze. Niedopuszczalnym jest takie zachowanie, szczególnie u nauczyciela z przygotowaniem pedagogicznym! Nauczycielka tłumaczyła się, że wyczuła zapach alkoholu od chłopca. Niemniej taka forma interwencji pozostaje w sprzeczności z jakąkolwiek normą. W maju 2015 r. było głośno o sprawie nauczycielki w Szczodrem, która usłyszała zarzut znęcania się nad dziećmi. Zaklejała dzieciom usta taśmą, w zimowe dni otwierała szeroko okna, zimnem karząc klasę za jej zachowanie. Ta sprawa również ujrzała światło dzienne dzięki nagraniu przez dziecko filmu telefonem. Z przerażeniem obserwuję upadek etosu zawodu nauczycielskiego, a szczególnie przemoc wobec dzieci. Negatywna selekcja do zawodu, w ujęciu generalnym, powoduje, że w szkołach znajdują się osoby, które pod żadnym pozorem nie powinny mieć kontaktów z dziećmi. Może to już czas na wprowadzenie badań psychologicznych pozwalających na pracę w tak ważnym zawodzie jak nauczyciel lub pedagog. View oEmbed on the source website
Nie upokarzajcie dzieci, tylko je kochajcie – przekaz amerykańskiego ojca
W ostatni majowy weekend – tuż przed Dniem Dziecka – na Facebooku było głośno o pewnym amerykańskim ojcu, który postanowił wysłać specyficzną wiadomość do wszystkich rodziców na świecie. Zobaczyło ją ponad 16 milionów osób.
W filmie opublikowanym na Facebooku widzimy wysokiego, czarnoskórego mężczyznę, stojącego przy krześle, na którym siedzi nastolatek – jego syn. Mężczyzna trzyma w ręku golarkę do włosów i w krótkim wstępie mówi: "Nie uczyłem mojego syna rozrabiania w szkole, nie uczyłem go, że może robić, co mu się żywnie podoba. Daję mu wszystko i oczekuję, że w stosownym czasie, będzie pamiętał nauczkę, jaką ode mnie dostaje". View oEmbed on the source website Wayman Gresham – tak się nazywa wspomniany mężczyzna – zdradza, że widział w sieci kilka filmów nagranych przez rodziców, którzy publicznie piętnowali swoje dzieci i on ma zamiar zrobić to samo. Rzuca wyzwanie na obcinanie włosów dziecku, choć dodaje, że nie czuje się z tym dobrze. Warto przeczytać: Czy waszym zdaniem to dziecko zasłużyło na taką karę? Zobacz film. Gdy wydaje się, że mężczyzna zrobi to, co zapowiada, nagle zmienia się sytuacja. Wayman mówi: "To tylko żart! Chodź tu chłopcze. Przytul mnie proszę". A następnie tłumaczy do kamery: "Nie ma powodu na świecie, dla którego mógłbym/chciałbym tak upokorzyć swojego syna". I apeluje do rodziców, którzy za pomocą filmów lub poprzez media społecznościowe napiętnują swoje dzieci, by przestali tak postępować. "Rodzicielstwo nie musi być tak skrajne" – tłumaczy Wayman Gresham i dodaje: "Dobre rodzicielstwo polega na kochaniu dziecka, niezależnie od tego, co robi, kim jest, na pokazywaniu mu, jak należy postępować". Wulgarny język i stosowanie przemocy – zdaniem Waymana – niczego dobrego nie nauczy. Film Greshamana poruszył wiele osób, większość z nich chwaliła jego akcję. Amerykanin w jednym z postów napisał: "Nie mówię, że nie karzę swoich dzieci. Nie jestem przeciwnikiem dyscypliny. Jednak jestem przeciwnikiem publicznego upokarzania". Warto wiedzieć: Time-out: metoda wychowawcza, czy kara dla dziecka? Wayman Gresham zareagował tak na pojawiające się coraz częściej w sieci filmy i zdjęcia, które pokazują jak dzieci – w ramach kary – muszą niszczyć swoje ulubione gry komputerowe lub stać na rogu ulicy z napisem: "Zobacz, jaki jestem straszny". Takie filmy krzywdzą dziecko podwójnie. Po pierwsze, ich upokorzenie nie trwa godziny, dwóch czy nawet jednego dnia, ale rozciąga się na miesiące, lata (co raz trafi do sieci tak łatwo z niej nie znika). Po drugie, świadkami ich upokorzenia są nie tylko najbliżsi – rodzina, sąsiedzi, ale zupełnie obcy mu ludzie. Wayman Gresham tym filmikiem chciał zawstydzić krewkich rodziców, przekazać im wiadomość, że najlepszym sposobem dyscyplinowania jest... miłość. Pytanie tylko, czy ten przekaz do wszystkich dotrze. Polecamy: Klaps – czy to dobra kara dla dziecka?
Stop przemocy! - przejmujący film UNICEF-u
Dzieci nie potrzebują dyscypliny. Dzieci potrzebują chwili uwagi, wsparcia, miłości. Obejrzyj film przygotowany przez UNICEF. To przekaz bez słów, który ma ogromną siłę rażenia.
Watch how UNICEF Uruguay conveys a powerful message without any words. Here’s to breaking the silence. #ENDViolence #FinAlMaltrato Posted by UNICEF on 8 kwietnia 2015 Polecamy: Sąsiadka używa przemocy wobec dziecka - co robić?
Czy waszym zdaniem to dziecko zasłużyło na taką karę? Zobacz film.
Akcja i reakcja – tak można by podsumować film nagrany w sklepie. Zaskakujące zachowanie dziecka, zaskakujące zachowanie kobiety. Czy oboje przekroczyli granice? Zobacz film.
Oglądając ten film, przypomniała mi się zasłyszana jakiś czas temu historia. W autobusie jedzie mama z synkiem. Malec ma około 4-5 lat. Siedzą na podwójnym siedzeniu twarzą do współpasażerów. Dziecko metodycznie kopie siedzącego naprzeciwko chłopaka – studenta. Ten początkowo próbuje odsunąć nogi, ale dziecko również zmienia kierunek kopniaków – celując w piszczele. Chłopak prosi dziecko, by przestało go kopać. Mama dziecka, przyglądająca się temu, w milczeniu odwraca wzrok. Dziecko nadal kopie współpasażera. Nagle ten wyjmuje z ust gumę do żucia, przykleja ją na czole dziecka. Na zdumione i przerażone spojrzenie mamy malca, odpowiada: "Moi rodzice też mnie bezstresowo wychowywali". Nie wiem, czy ta historia jest prawdziwa, ale idealnie pasuje do poniższego filmiku, na którym dziecko również przekracza granicę – najeżdża wózkiem na nogi stojącej przed nim kobiety. Opiekunka dziecka również nie reaguje na jego niestosowne zachowanie i jest współwinna temu, co się wydarzy na końcu filmu. Zobacz, jak zareagowała kobieta z kolejki: How to deal with an annoying child in 1 easy step.Check out our new song "All About That Bass" here! http://bit.ly/1LfMzRt Posted by Paz on 13 stycznia 2015 Jestem przeciwniczką stosowania przemocy zarówno fizycznej, jak i psychicznej, ale uważam, że dzieci muszą znać zasady współżycia w społeczeństwie. Stosowanie tych zasad w życiu chroni je przed przemocą ze strony innych osób. Mojemu synowi powtarzam: "Traktuj innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany. Krzywdzisz kogoś, licz się z tym, że ktoś skrzywdzi ciebie". Gdybym była na miejscu mamy chłopca, kopiącego studenta w autobusie, czy opiekunką dziecka ze sklepu, zareagowałabym od razu. Wytłumaczyłabym dziecku, że jego zachowanie jest złe, że działając w ten sposób, sprawia komuś ból. Zareagowałabym, bo uważam że dziecko musi znać granicę. A co wy sądzicie o bezstresowym wychowaniu? Czy waszym zdaniem dziecko zasłużyło na taką karę? Polecamy: Czy wychowanie bezstresowe jest dobre dla dziecka?