Prawa dziecka są tak samo ważne jak prawa każdego innego człowieka i powinny być respektowane przez dorosłych. Wyjaśniamy, czym są prawa dziecka i jakie są ich najważniejsze źródła, a także jakie organizacje stoją na straży przestrzegania praw dziecka.
Prawa dziecka powinny być tak samo respektowane, jak prawa osób dorosłych. Ich źródła to między innymi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/konwencja-praw-dziecka-to-w-niej-sa-zapisane-prawa-dziecka-28080-r1/">Konwencja Praw Dziecka oraz Deklaracja Praw Dziecka, przepisy prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, a także konstytucja. Ustawy określają prawa dzieci w różnych obszarach życia. Nad przestrzeganiem praw dziecka czuwa rzecznik oraz Komitet Praw Dziecka. Za łamanie praw dziecka grozi kara przewidziana w kodeksie karnym. Spis treści: Jakie są prawa dziecka? Przykłady praw dziecka Gdzie są zapisane prawa dziecka? Rzecznik Praw Dziecka – jaka jest jego rola? Komitet Praw Dziecka Co grozi za łamanie praw dziecka? Jakie są prawa dziecka? Prawa dziecka dzieli się na cztery szerokie kategorie. Są to prawa: osobiste, polityczne lub publiczne, socjalne, ekonomiczne. W każdej z tych kategorii sformułowano szereg szczegółowych praw. Poniżej przykłady praw dziecka z tychże kategorii oraz dodatkowe prawa najmłodszych, o których warto wspomnieć. Prawa dziecka: przykłady Oto przykłady praw dziecka z wyżej wymienionych kategorii oraz prawa dziecka, o których szczególnie warto wiedzieć: Prawa osobiste dziecka Prawa osobiste umożliwiają rozwój dziecka – jest to prawo do: życia i zdrowia, tożsamości (nazwiska, imienia, obywatelstwa, wiedzy o własnym pochodzeniu), wychowania w rodzinie i do kontaktów z nią w przypadku rozłąki, adopcji, rozwoju, informacji, oświaty, nauki, dostępu do kultury i rozrywki, własnego zdania, prywatności i zachowania tajemnicy, ochrony przed poniżającym traktowaniem, do wolności od przemocy fizycznej lub psychicznej, wyzysku, nadużyć seksualnych i wszelkiego okrucieństwa, znajomości swoich praw. Prawa polityczne dziecka Prawa polityczne lub publiczne pozwalają dziecku wyrażać swoje poglądy i uczestniczyć w życiu swojej grupy, społeczności, państwa. Są to prawa do: posiadania obywatelstwa, wyrażania własnych poglądów, swobody wyznania, uczestniczenia w stowarzyszeniach. Prawa socjalne dziecka To obowiązki państwa i dorosłych do stworzenia odpowiednich warunków do rozwoju umysłowego i fizycznego dziecka. Chodzi o prawo do: godnych warunków życia, odpowiedniego poziomu życia, opieki zdrowotnej, odpoczynku i czasu wolnego. Prawa ekonomiczne dziecka Umożliwiają dziecku przygotowywanie się do niezależności materialnej. Najważniejsze z nich to prawo do: nauki, ochrony prawa pracy podejmowanej w ramach obowiązku nauki lub wakacyjnego zarobku. Inne jasno sformułowane prawa dziecka Każde z poniższych praw mieści w jednej z czterech powyższych kategorii. Jednak są tak ważne, że warto wymienić i omówić je z osobna: 1. Prawa dziecka w sytuacji rozwodu rodziców. Psycholodzy i pedagodzy wymieniają kilka praw dziecka szczególnie ważnych dla jego rozwoju. Jest to przede wszystkim prawo dziecka do kontaktu z obojgiem rodziców w sytuacji rozwodu. 2. Wciąganie dzieci w konflikt okołorozwodowy rodziców to niezwykle bolesny i częsty problem rozpadających się rodzin. Dochodzi do sytuacji, w której rodzice najchętniej rozwiedliby dziecko z byłym partnerem. Czyni to ogromne spustoszenie w psychice dziecka, gdyż kocha ono ich obydwoje, niezależnie od tego, czy żyją razem, czy osobno. Stąd tak wyraźne zapisanie w przepisach prawa dziecka do kontaktu z obojgiem rodziców. 3. Prawo dziecka do wyrażania własnych poglądów i bycia wysłuchanym jest często lekceważone przez dorosłych. Nadal popularne jest powiedzenie „Dzieci i ryby głosu nie mają”, chociaż dawno powinno ono odejść do lamusa. Dziecko, tak jak każdy inny człowiek, ma prawo powiedzieć, co myśli i czuje, zwłaszcza w sprawach bezpośrednio go dotyczących. Rolą dorosłych jest wysłuchać dziecko z szacunkiem i albo uznać jego argumenty, albo wytłumaczyć, dlaczego się z nim nie zgadzają. 4. Prawo do nietykalności cielesnej mówi jasno, że dziecka bić nie wolno. Zakazuje tego polskie prawo. Dotyczy to także tak zwanych „klapsów”. Klaps to również uderzenie, przemoc, bicie, a więc jest zakazane prawem naszego kraju. 5. Prawa dziecka w szkole. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/prawa-ucznia-29791-r1/">Prawa ucznia są zapisane w statucie szkoły, do której uczęszcza dziecko, a na straży ich przestrzegania stoi samorząd uczniowski. W szkole dziecko-uczeń ma prawo m.in. do: zapoznania się z programem nauczania poszczególnych przedmiotów, poznania systemu ocen, otrzymania opieki wychowawczej, zapewnienia warunków bezpieczeństwa, życzliwego, podmiotowego traktowania, rozwijania swoich zainteresowań, zdolności i talentów, uzyskania pomocy w sytuacji kłopotów z nauką, korzystania z pomocy psychologa i pedagoga. 6. Prawa dziecka w szpitalu. Prawa dziecka-pacjenta są spisane w Karcie Praw Dziecka Pacjenta. Jej treść rozesłano do wszystkich szpitali w Polsce prowadzących oddziały dziecięce oraz do placówek medycznych. Karta powinna wisieć w szpitalach w widocznym miejscu, bo dzięki temu każde dziecko będące w szpitalu oraz jego rodzice będą mogli się na nią powoływać. Zapisano w niej, że każde dziecko ma prawo m.in. do: stałego kontaktu z najbliższymi, którzy mogą być przy nim w szpitalu, wiedzy o stanie zdrowia, sposobie leczenia i jego efektach, uczestniczenia w podejmowaniu decyzji dotyczącej leczenia, dyskrecji i tajemnicy lekarskiej, wyrażenia swojego zdania we wszystkich sprawach, które go dotyczą, nauki, zabawy i odpoczynku. Gdzie są zapisane prawa dziecka? Dziecko to człowiek. A to oznacza, że należy mu się szacunek taki sam jak każdemu dorosłemu. Jednak aż do czasów nowożytnych uznawano dziecko za własność dorosłych, bez prawa do decydowania o ważnych dla swojego życia sprawach. Dopiero epoka oświecenia spojrzała na dziecko w innym świetle. Dostrzeżono, jak ważną rolę w rozwoju człowieka odgrywa dzieciństwo i jak wiele spraw od niego zależy. Podjęto działania na rzecz ochrony najmłodszych. Przykładem tego może być brytyjski Children Act z 1908 roku zabraniający zatrudniania małych dzieci w kopalniach, fabrykach i rolnictwie. W Polsce najważniejszymi aktami prawnymi gwarantującymi prawa dziecka są: Konstytucja RP, Konwencja o Prawach Dziecka, Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka, przepisy prawa cywilnego, rodzinnego i karnego. W świetle polskich przepisów dzieci do 13. roku życia nie mają zdolności do czynności prawnych. W praktyce oznacza to, że do 13. roku życia dzieci nie powinny bez zgody opiekunów np. robić drogich zakupów, nie mogą też samodzielnie podejmować decyzji dotyczących swojego zdrowia. Deklaracja Praw Dziecka W 1924 roku Zgromadzenie Ligi Narodów przyjęło Deklarację Praw Dziecka, zwaną genewską. Napisano w niej: „Ludzkość powinna dać dziecku to, co ma najlepszego”. I w tym kierunku poszły dalsze prace nad opracowaniem praw dziecka. W 1989 roku powstała Konwencja o Prawach Dziecka. Konwencja Praw Dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/konwencja-praw-dziecka-to-w-niej-sa-zapisane-prawa-dziecka-28080-r1/">Konwencja o Prawach Dziecka to najważniejszy dokument dotyczący praw dziecka. Zapisano w nim wszystkie prawa przysługujące dzieciom: cywilne, polityczne, ekonomiczne, socjalne i kulturalne. Została ona uchwalona przez Organizację Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 roku. Jest to też ważny dokument dla naszego kraju, ponieważ to właśnie Polska przedłożyła jej pierwszy projekt. Konwencję Praw Dziecka, czyli dokument z zakresu praw człowieka, przyjęła rekordowa liczba państw – aż 196 krajów. View Burdaffi on the source website Rzecznik Praw Dziecka – jaka jest jego rola? Rzecznik Praw Dziecka jest jednoosobowym organem stojącym na straży praw dziecka. Każdy może zwrócić się do niego z wnioskiem o pomoc. Jego rolą jest zapewnienie dziecku pełnego oraz harmonijnego rozwoju przy uwzględnieniu jego godności i podmiotowości. Rzecznik Praw Dziecka kieruje się przede wszystkim dobrem najmłodszych. Rzecznikiem Praw Dziecka w Polsce jest aktualnie Mikołaj Pawlak (stan na 07.10.2021 r.). Komitet Praw Dziecka Komitet Praw Dziecka składa się z 18 niezależnych ekspertów, którzy monitorują wykonywanie Konwencji o Prawach Dziecka przez różne państwa, które ją przyjęły. Jego zadaniem jest kontrolowanie przestrzegania praw dziecka i tropienie takich przestępstw jak: angażowanie dzieci w konflikty zbrojne, handel dziećmi, dziecięca prostytucja i dziecięca pornografia. Wszystkie państwa muszą regularnie wysyłać sprawozdania dotyczące tych tematów. Komitet rozpatruje także indywidualne skargi związane z naruszaniem praw dziecka. Co grozi za łamanie praw dziecka? Prawa dziecka bywają łamane na całym świecie. Przykładem ich łamania jest m.in. częsty brak dostępu do edukacji, wykorzystywanie seksualne dzieci, zmuszanie ich do ciężkiej pracy. Prawa dziecka są łamane także poprzez zmuszanie dzieci, by wstępowały do wojsk i brały udział w wojnach. Dzieci padają też ofiarą handlu ludźmi, przemocy, wykorzystywania, obrzezania (dziewczynki). Uwaga! Zgodnie z art. 217 Kodeksu Karnego naruszanie nietykalności cielesnej, a więc także bicie dzieci, jest zakazane. W par. 1 czytamy: „Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku”. Nie określono granicy wiekowej osób, których dotyczy przepis. Naruszanie nietykalności cielesnej to także popychanie, policzkowanie, opluwanie itp. Bibliografia: Dorota Zawadzka, „Dziecko swoje prawa ma. Prawa dziecka dla rodziców”, Biblioteczka Mamo To Ja, Wydawnictwo Edipresse Polska Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/prawa-i-obowiazki-dziecka-co-sie-dziecku-nalezy-a-czego-mozna-od-niego-wymagac-28094-r1/">Prawa i obowiązki dziecka: co się dziecku należy, a czego można od niego wymagać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/opieka-naprzemienna-po-rozwodzie-rodzicow-17411-r1/">Opieka naprzemienna nad dzieckiem po rozwodzie: wady i zalety. Co mówi prawo?
Rok temu 10-latek zgłosił przemoc domową na policję. Co się dzieje z Kacprem?
W kwietniu 2021 roku 10-letni wówczas Kacper zgłosił się na komisariat w Luboniu (woj. wielkopolskie) i opowiedział policjantom o swoich doświadczeniach przemocy domowej. Po interwencji policji rodzicom Kacpra został wytoczony proces. 4 października wyrok stał się prawomocny.
10-letni Kacper sam, w podartej piżamie i ogrodowych klapkach, zgłosił się na policję, ponieważ nie mógł dłużej znieść przemocy w domu. Jego ojczym znęcał się nad nim psychicznie i fizycznie: głodził, bił i upokarzał pasierba. Świadkiem tych zdarzeń była matka, która nie reagowała na przemoc kierowaną w stronę jej dziecka. Wychodząc z domu, zostawił list: „Uciekłem. Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś. Żałuję, że z wami jestem. Do widzenia”. Wyrok jest prawomocny 4 października Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto podtrzymał wyrok w sprawie z 12 maja 2022 roku. Ojczym został skazany na 5 lat pozbawienia wolności za psychiczne i fizyczne znęcanie się nad chłopcem ze szczególnym okrucieństwem. Ma też zakaz kontaktowania i zbliżania się do chłopca na odległość nie mniejszą niż 100 metrów przez okres 10 lat. Został także zobowiązany do wypłacenia chłopcu odszkodowania w wysokości 20 tys. zł. Natomiast matka Kacpra usłyszała wyrok jednego roku więzienia w zawieszeniu na 5 lat. Co się dzieje z Kacprem? 11-leni dziś Kacper przebywa pod opieką rodziny zastępczej. Na szczęście, do czasu pobytu ojczyma w więzieniu jest skutecznie odizolowany od sprawcy przemocy. Zdaniem prokuratury najważniejsze jest teraz, aby chłopiec w bezpiecznych warunkach mógł prawidłowo się rozwijać. Jak informuje kuratorka chłopca: „Według mojej wiedzy nadal nie chce mieć kontaktu ani z ojczymem, co oczywiste, ale też nadal nie ma kontaktu z biologiczną mamą, ponieważ na razie nie chce go mieć”. Źródło: TVN24 Piszemy też o: „Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś”. Jest wyrok w sprawie znęcania się nad 10-letnim chłopcem 10-letni chłopiec doniósł na rodziców. Był bity, głodzony i upokarzany 10-letni Kacper zgłosił przemoc domową na policję. Jego matka walczy o ODZYSKANIE DZIECI!
Dziwne znaki na ręce dziecka – ojciec był w szoku, gdy odkrył prawdę
To nigdy nie powinno się wydarzyć! Tajemnicze znaczki na dłoni dziecka pojawiły się w szkole. Dopiero po powrocie do domu chłopiec przyznał się ojcu, skąd się wzięły.
Tata chłopca nie podejrzewał, co kryje się za tajemniczymi znakami na dłoni jego syna. Gdy ten wyjawił mu prawdę, tacie pękło serce. Wrócił ze szkoły ze znakami na ręku – wyznał tacie wstrząsającą prawdę Zdruzgotany ojciec zamieścił w sieci zdjęcia dłoni swojego syna. Chłopiec sam narysował sobie te znaki, ale nikt nie domyślał się, po co to zrobił. Prawda okazała się okrutna: każda kreska na ręce chłopca symbolizowała przypadek znęcania się nad nim przez kolegów ze szkoły. W ciągu dwóch dni doszło aż do 21 aktów przemocy, fizycznej i psychicznej – tylu znaczków doliczył się tata. Mężczyzna uważa, że szkoła powinna bardziej pochylić się nad problemem i pomóc dręczonym dzieciom. „Wysyłasz dziecko do szkoły i nie wiesz, co tam się dzieje, ale liczysz na to, że dziecko jest bezpieczne” – napisał tata chłopca. My son has been at high school for just over a week. On his hand here he’s made a record of how many times in the last two days he has been bullied, verbally or physically. In total 21. It’s heartbreaking.Schools need to come down harder on bullies, their parents should be fined! pic.twitter.com/4YbgKJMfTR — Matthew Beard (@mattbeard02) September 13, 2022 Piszemy też o: Rodzice chcą pokazać swoim dzieciom najpiękniejsze miejsca na Ziemi, zanim te całkowicie stracą wzrok David Beckham całuje córkę w usta. „Co byś pomyślał, gdybyś zobaczył wujka, nauczyciela lub trenera całującego twoje dziecko”, komentuje włoski psycholog Ma rok, a wygląda jak kilkulatek. Internauci nie kryją oburzenia
Dramatyczna walka o małą Zuzię: rodzice wyrywają ją sobie z rąk. Dziewczynka chce być z tatą
Konflikt pomiędzy rodzicami Zuzi trwa już kilka lat. W tym czasie dziewczynka na przemian przebywała i u mamy, i u taty aż do momentu, w którym tata postanowił zabrać ją do siebie na stałe wbrew wyrokowi sądu. Mężczyzna pokazał szokujące dowody na znęcanie się nad jego dzieckiem.
Zuzia urodziła się w 28. tygodniu ciąży, długo przebywała w szpitalu. Według relacji ojca matka nie chciała jej wtedy odwiedzać ani karmić. Teraz chce odebrać córkę tacie. Mężczyzna twierdzi jednak, że matka znęca się nad dzieckiem. Wszystko opowiedział w programie „Interwencja” Polsat News. Walka o Zuzię: kto krzywdzi dziecko? Mama Zuzi miała porzucić córkę, jeszcze kiedy ta była w szpitalu. Tata dziewczynki udostępnił mediom nagrania, na których słychać, jak kobieta odcina się od obowiązków, odmawia odwiedzin i karmienia maluszka. Padły wtedy szokujące słowa, m.in.: „Bo ty chcesz, k***, żebym ja po prostu inaczej nie funkcjonowała, tylko dom – szpital – dom. Tak się nie da na dłuższą metę funkcjonować” oraz „Nie będę chodziła, k***, jak zwis ostatni” (w nawiązaniu do karmienia córki piersią). Gdy dziewczynka wyszła ze szpitala, rodzice próbowali jeszcze mieszkać razem i tworzyć dla niej pełną rodzinę. Nie udało się. Mama Zuzi niespodziewanie zabrała córkę i wyjechała, wkrótce do pana Przemysława przyszedł pozew rozwodowy. Sprawa rozwodowa ciągnęła się 2 lata, tata zabierał wtedy córkę do siebie tylko na weekendy. Gdy zaczął zauważać ślady przemocy na ciele dziecka, postanowił wszystko dokumentować. „Przedstawiłem w sądzie dowody na krwiaki na uszach, siniaki na podudziach, siniaki na żebrach, na plecach otarcia. Ja to wszystko złożyłem do sądu. Plus do tego nagrania, że mama ją bije po buzi” – powiedział pan Przemysław. W 2020 roku sąd w Radomiu wydał postanowienie, w którym opiekę nad dzieckiem powierzył ojcu. Matce ograniczył prawa rodzicielskie. Kobieta od tego wyroku się odwołała i Sąd Apelacyjny w Lublinie w 2021 roku zmienił wyrok. Opiekę powierzył matce, a ojcu prawa do dziecka ograniczył. Tata Zuzi zabrał ją jednak do siebie wbrew wyrokowi, kiedy zauważył na jej ciele kolejne niepokojące ślady. Wg lekarza były to ślady po przypalaniu papierosem. Matka w asyście policji i kuratorów już 14 razy próbowała odebrać córkę ojcu. Nagranie z ostatniej interwencji szokuje: Zuzia jest wtulona w tatę, płacze, że nie chce iść do mamy. Policjantka zdecydowała się przerwać całą akcję. Reportaż i nagrania można obejrzeć tutaj: <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="481" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FInterwencjaPolsat%2Fposts%2Fpfbid028AseyuLs1PNxif4ezpcPXgdvAP4AJeXGRST5XYrA8N58qVcrdjqdmCYkbmCStzovl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Piszemy też o: Tragiczny finał wakacji, nie żyje 2-letni chłopiec. Wyszedł w nocy z domu i został potrącony 35-letnia babcia podbija TikToka [WIDEO] Urodziła w autobusie. Pomogły pasażerki
Odebrano im niemowlę. Rodzina walczy o odzyskanie dziecka
Pani Natalia i pan Konrad nie mogą pogodzić się z tym, że odebrano im dziecko. Sąd zdecydował o przekazaniu małego Oliwiera obcym ludziom. Cała rodzina włączyła się w starania o to, by wrócił do domu.
Sprawy o znęcanie się nad dzieckiem nie zawsze są oczywiste. Taka wydaje się też sprawa Oliwiera. Zanim sąd ostatecznie rozstrzygnie, co tak naprawdę się wydarzyło, upłynie jeszcze trochę czasu. Jeśli wszystko, o czym mówi matka chłopczyka, jest prawdą, aż trudno sobie wyobrazić, jak bardzo skrzywdzono rodziców, dziadków i samo dziecko. Ich historię opisano w serwisie jaslo.naszemiasto.pl. Początek problemów W listopadzie 2021 roku pani Natalia, wtedy 20-latka, wróciła do domu z synami. Starszy, Wiktor, wkrótce usnął, ale jak opowiada matka, z młodszym, wtedy 3-miesięcznym Oliwierem, zaczęło dziać się coś złego. „Wyglądał, jakby tracił przytomność. Był wiotki jak lalka” – powiedziała kobieta. Zaczęła wdmuchiwać powietrze do ust dziecka, zadzwoniła też po babcię chłopca, a gdy ta dotarła na miejsce, a z dzieckiem nadal było źle, kobiety wezwały pogotowie. Czekając na pomoc, próbowały cucić dziecko. Jak obie twierdzą, chłopczyk łapał oddech tylko wtedy, gdy nim potrząsały. Pogotowie jednak nie chciało zabrać dziecka do szpitala, twierdząc, że jest tylko senne. Zobacz też: Zespół potrząsanego dziecka Matka i babcia jednak nalegały i mały Oliwier został przetransportowany do szpitala w Rzeszowie. Tam okazało się, że stan dziecka jest ciężki. Wykonane badania wykazały w główce niemowlęcia liczne wylewy, niektóre z nich znajdowały się w stanie gojenia. Lekarka opiekująca się chłopcem zawiadomiła prokuraturę, nie informując o tym matki dziecka. Zarzuty: podejrzenie znęcania się nad dzieckiem. Sąd Rejonowy w Jaśle umieścił Oliwiera w rodzinie zastępczej. „Jak możemy budować więź z dzieckiem, które widzimy kilka razy w miesiącu przez godzinę?” – pyta matka chłopca. Co się naprawdę wydarzyło? Oliwier urodził się jako wcześniak i powinien być pod opieką neurologa, o czym matka chłopca, jak twierdzi, nie została poinformowana. Rodzice dowiedzieli się, że wylewy wewnątrzczaszkowe u ich syna mogły powstać samoistnie, nawet podczas zabawy czy kołysania dziecka. Przesłuchiwani przez sąd świadkowie – pediatra opiekujący się dzieckiem, położna, która odwiedzała rodzinę – twierdzili, że nigdy na ciele dziecka nie widać było śladów przemocy, a młoda matka dobrze opiekowała się dzieckiem. Wywiad środowiskowy, który miał sprawdzić, jak rodzice zajmują się starszym synem, wykazał, że dziecko nie wykazuje żadnych niepokojących oznak i jest dobrze zaopiekowane. Rodzina walczy o odzyskanie dziecka Najpierw babcia Oliwiera złożyła wniosek o ustanowienie jej i dziadka dziecka rodziną zastępczą. Gdy wniosek odrzucono, starania o to podjęła ciotka chłopczyka. I choć Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Jaśle i Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Jaśle pozytywnie oceniły warunki, jakie mogła stworzyć dziecku, sąd odrzucił jej wniosek. Sprawą zajmie się Rzecznik Praw Dziecka, do którego zwrócili się rodzice. Apelują też, aby sąd powołał biegłego neurologa. „Skoro lekarz neurolog sam powiedział, że wylewy u wcześniaków mogą pojawić się samoistnie, to taki dowód jest potrzebny. Tym bardziej że taki wylew zauważono też w grudniu, kiedy już mój syn od ponad miesiąca był w szpitalu” – podkreśla pani Natalia. Cała rodzina liczy na to, że w końcu uda się przekonać sąd, że chłopczyk powinien wrócić do swoich rodziców. Źródło: jaslo.naszemiasto.pl Piszemy też o: Nie było wolnej karetki. Policjanci eskortowali dziecko do szpitala Pilne: Poszukiwana 12-latka. Czy ktoś ją widział? Odkrył, że to nie jego dziecko. Zostawił je w przedszkolu
Nauczyciele w przedszkolu znęcali się nad dziećmi. Jest akt oskarżenia
Rodzice myśleli, że ich dzieci są w przedszkolu bezpieczne. Rzeczywistość okazała się inna – pracownicy placówki w Chojnicach znęcali się nad maluchami. Teraz siądą na ławie oskarżonych, grozi im do 8 lat więzienia.
Cztery osoby pracujące w przedszkolu „Skrzaty” w Chojnicach znęcały się nad przedszkolakami w wieku 3 i 4 lat. Jak wynika z aktu oskarżenia, dochodziło do tego między lutym a kwietniem 2019 roku. Cała sprawa, dzięki nagłośnieniu jej przez rodziców przedszkolaków, ujrzała światło dzienne również w 2019 roku. Czujność rodziców przedszkolaków Dowody w sprawie przeciw: nauczycielowi przedszkolnemu, pomocy nauczycielskiej, terapeutce i organizatorowi zajęć ruchowych udało się zebrać dzięki monitoringowi, a także zeznaniom czwórki maluchów, które zostały przesłuchane w tzw. niebieskim pokoju, czyli miejscu, gdzie odbywa się to w sprzyjających i bezstresowych warunkach. „Do ujawnienia przestępstwa doszło dzięki czujności rodziców dzieci, które na zachowanie swoich opiekunów im się poskarżyły. Wtedy to rodzice o fakcie przemocy wobec przedszkolaków powiadomili organy ścigania” – wyjaśnił Paweł Wnuk z Prokuratury Okręgowej w Słupsku. Akt oskarżenia dla pracowników przedszkola Radio ZET podało informację, że jest akt oskarżenia wobec tych osób. Odpowiedzą one za naruszenie nietykalności cielesnej oraz fizyczne i psychiczne znęcanie się dziećmi w wieku 3 i 4 lat. „Oskarżeni, stosując przemoc fizyczną, wykazywali takie zachowania jak: uderzanie, szarpanie i pociąganie za ręce, szarpanie i ciągnięcie po podłodze, szarpanie za nogi, uderzanie ręką w twarz, plecy i pośladki, kopanie czy też uderzanie zmiotką od podłogi” – powiedział rzecznik Prokuratury Okręgowej w Słupsku Paweł Wnuk w rozmowie z Radiem ZET. Dodatkowo dzieci były też zastraszane przez pracowników przedszkola, a to kwalifikuje się jako przemoc psychiczna. Całe śledztwo w tej sprawie obejmowało pięć osób – trzy z nich nie przyznały się do winy, a dwie w ogóle nie ustosunkowały się do postawionych im zarzutów. Wobec czterech z tych osób będzie toczyć się dalsze postępowanie, natomiast wobec jednej prokurator ma zawnioskować o warunkowe umorzenie. Oskarżonym grozi do 8 lat więzienia za „znęcanie się nad osobami nieporadnymi”. View oEmbed on the source website Źródło: Radio ZET Piszemy też o: 9-letnia dziewczynka w ciężkim stanie. Topiła się w przydomowym basenie Szczecin: 1,5-roczny Szymon zmarł w nagrzanym aucie. Matka usłyszała zarzuty Ojciec porzucił dzieci w lesie, odnalazł je policjant
Koszmar dzieci w DPS pod Krakowem: zakonnice wiązały, biły mopem, zamykały w klatce
Wstrząsające ustalenia dziennikarzy WP: niepełnosprawne intelektualnie dzieci przebywające w ośrodku w Jordanowie miały być wiązane, bite i poniżane przez opiekujące się nimi siostry zakonne oraz innych pracowników. Według świadków koszmar ciągnie się od lat.
Dzieci nie znalazły w podkrakowskim ośrodku ani należytej opieki, ani ukojenia. Ich rodzice nie mieli pojęcia, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami DPS-u. A miał się tam rozgrywać istny horror. Siostry zakonne znęcały się nad dziećmi? Wychowankowie Domu Pomocy Społecznej w Jordanowie to osoby w różnym stopniu niepełnosprawne intelektualnie. Przebywa tam obecnie 47 osób, które w większości pochodzą z rodzin patologicznych. Ponieważ nie mają dokąd wracać, po osiągnięciu pełnoletności zostają w placówce. Zajmują się nimi siostry zakonne, z siostrą dyrektorką na czele, a także pracownicy świeccy. Jak ustalili dziennikarze Wirtualnej Polski, większość opiekunów znęcała się nad dziećmi oraz dorosłymi mieszkańcami ośrodka. I to w sposób okrutny! W reportażu WP czytamy m.in.: Agata, była pracownica DPS-u: Michalince, mocno upośledzonej, wiążą rękę do szczebelka paskiem jak do spodni, tylko mniejszym. Wszystko dlatego, że kiedy się budziła, wyciągała ciuchy z szaf i zapalała światło. Czasem opiekunowie zamykali ją na zapleczu i siedziała do rana na krześle. Ale pasek jest skuteczniejszy. Monika, była terapeutka: Dzieci są bite przez siostry zakonne, natomiast pracownicy świeccy stosują przemoc poprzez wykonywanie ich poleceń. Dotyczy to m.in. wsadzania do klatki czy wiązania. Najczęściej wiązała jednak Alberta. Myśmy z Olą odmawiały. Dzieciom zostają czerwone ślady, a raz opiekunka zacisnęła sznurek tak mocno, że nie mogłam Emilki rozwiązać. Zrobił się węzeł i musiałam pomagać sobie łyżką. Agata, była pracownica DPS-u: Alę, która smaruje się kałem, myje się czasem w zimnej wodzie. Siostra dyrektorka tłumaczy opiekunkom: musi zapamiętać, że więcej ma tak nie robić. Inną formą kary jest wyrzucanie do ogrodu albo na taras. „Zamknąć ją na polu. Niech tam zmarznie, to jej przejdzie”. Trzynastoletnią Basię, tę z autyzmem, wysłały ostatnio w samych skarpetkach. Wanda, była pracownica DPS-u: Rówieśnicę Basi, Ulę, zamykają, żeby po prostu mieć ją z głowy. Dziewczynka nie ma rodziców. Dawniej normalnie się załatwiała, bawiła z pozostałymi. Teraz nie rozstaje się z pampersem, ucieka od ludzi. Niektóre dzieci miały być przywiązywane na noc do łóżek, inne zamykane w klatce, czasem na cały dzień. Wychowankowie mieli słyszeć z ust zakonnic m.in.: „wychowali cię w stajni, twoja matka jest prostytutką, jak będziesz niedobra, dostaniesz wpi...”. Kiedy fakty zaczęły wychodzić na jaw, matka jednej z dziewczynek z DPS-u była bliska popełnienia samobójstwa. Po pobiciu dziecka byli pracownicy DPS mówią: dość! Byłe pracownice DPS-u oraz rodzice pokrzywdzonych dzieci zdecydowali się opowiedzieć o koszmarze po tym, jak jedna z zakonnic miała pobić 13-letnią dziewczynką. Zdaniem świadków najpierw kopała ją leżącą na podłodze w plecy, potem przeciągnęła po podłodze i biła dalej za zamkniętymi drzwiami. Dziecko miało ślady uderzeń i drapania na szyi, plecach i pośladkach. Według świadków siostra dyrektorka nie nigdy nie interweniowała, sama też miała być sprawczynią przemocy. Ośrodek w Jordanowie jest finansowany przez państwo i nadzorowany przez Starostwo Powiatowe w Suchej Beskidzkiej oraz Urząd Wojewódzki w Krakowie. Obecnie Prokuratura Rejonowa w Suchej Beskidzkiej prowadzi śledztwo dotyczące znęcania się nad dziećmi w jordanowskim DPS-ie. Śledczy po zebraniu dowodów wystąpili do sądu o przeniesienie jednej z dziewczynek do innego ośrodka w celu zapewnienia jej bezpieczeństwa. W poniedziałek dwie siostry zakonne z DPS w Jordanowie usłyszały zarzuty prokuratorskie: jednej przedstawiono zarzut znęcania się nad co najmniej jedną dziewczynką oraz naruszenie nietykalności cielesnej jednej z małoletnich podopiecznych. Drugiej zarzuca się utrudnianie śledztwa, bo miała szantażem zmusić jedną z matek do wycofania oskarżeń. Zarzuty wobec zakonnic mogą być wkrótce rozszerzone. Źródło: WP Piszemy też o: Kelnerka uratowała dziecko. Stanęła za plecami rodziców i pokazała mu kartkę z pytaniem, czy potrzebuje pomocy Dziewczynka odebrana siłą matce: 7-latkę wywieziono zagranicę Szef klubu PiS potwierdza zmiany w świadczeniu 500+
To przechodzi ludzkie pojęcie: organizowali walki MMA dzieci. W Polsce!
W piątek 22 kwietnia 2022 roku chorzowscy policjanci odebrali niewiarygodnie brzmiące doniesienie o tym, że w mieście ma się tego dnia odbyć nielegalna „gala” MMA z udziałem dzieci. Nie chodziło o to, że dzieci będą na widowni, ale że będą walczyć w ringu. Na szczęście funkcjonariusze nie zbagatelizowali tej informacji.
MMA to skrót od mixed martial arts, czyli walki, w których dopuszczalne jest używanie technik z różnych sportów walki. W praktyce oznacza to, że można używać właściwie wszystkich technik dozwolonych w sztukach walki bez broni. Walki takie odznaczają się dużą brutalnością. Aż trudno uwierzyć, że miałyby w nich brać udział dzieci. Dlatego policjanci z Chorzowa początkowo myśleli, że informacje, które otrzymali, są jedynie żartem. Doniesienie okazało się prawdziwe Chorzowska policja postanowiła mimo wszystko sprawdzić, czy informacje z donosu są prawdziwe. Szybko przekonali się, że walki MMA z udziałem dzieci odbyły się już miesiąc wcześniej, a zapowiedź kolejnych pojawiła się w mediach społecznościowych. Bilety wstępu na „galę”, która miała odbyć się na jednym z orlików, miały kosztować 5 zł. Policja szybko namierzyła organizatorów nielegalnego wydarzenia i niemal w ostatniej chwili zapobiegła udziałowi dzieci (14-16 lat) w tej brutalnej imprezie. Okazało się, że jej organizatorami byli nastolatkowie – dwóch osiemnastolatków i siedemnastolatek. Zachęceni sukcesem walk z poprzedniego miesiąca postanowili rozkręcić biznes i mocniej rozpropagować kolejne walki. Pełnoletnim zatrzymanym organizatorom walk dzieci grozi kara w wysokości do 3 lat więzienia, z kolei nieletni będą indywidualnie odpowiadać za swoje czyny przed sądem rodzinnym. Źródło: wprost.pl Piszemy też: 18-miesięczna dziewczynka sama poszła do lasu Policjant uratował 4-latkę. Była już sina Dwulatek wypadł z okna
Czy końskie zaloty to śmieszny żart? Nadkom. Małgorzata Sokołowska o molestowaniu dziewczynek
Żyjemy w patriarchalnej kulturze, która nie tylko normalizuje, ale także daje przyzwolenie na zachowania przemocowe. Ten problem porusza nadkom. Małgorzata Sokołowska, publikująca na Instagramie jako z_pamietnika_policjantki.
Molestowanie nastolatek często zostaje przemilczane. Społeczne przyzwolenie na zachowania przemocowe, czyli tzw. końskie zaloty, oraz wtórna wiktymizacja osób dotkniętych przemocą sprawiają, że problem zostaje przemilczany. Nadkom. Małgorzata Sokołowska nagłaśnia taką historię. Obfity biust powodem do żartów Asia była w 7 klasie i, jak na swój wiek, miała obfity biust. Z tego powodu była obiektem żartów kolegów z klasy, szczególnie Rafała. Pewnego dnia Rafał dla zabawy rozpiął Asi biustonosz. Wbrew jej woli. Nie był to pierwszy raz, kiedy Asia została w ten sposób upokorzona przez Rafała, więc chcąc zamanifestować swoje niezadowolenie, odwróciła się i uderzyła go pięścią w twarz. Końskie zaloty to nie komplementy Do szkoły zostali wezwani rodzice Asi i Rafała. Podczas rozmowy pani dyrektor zrugała Asię. Stwierdziła, że jako dziewczynka nie powinna być taka brutalna, a zachowanie Rafała powinna odczytać jako komplement. Tata Rafała przytaknął, na co mama Asi odpowiedziała: „Skoro to tylko niewinna zabawa i moja córka powinna czuć się wyróżniona, to proszę rozpiąć stanik pani dyrektor”. Ta historia powinna być przekazem nie tylko dla rodziców nastolatek, by wspierali swoje córki, ale przede wszystkim dla rodziców nastoletnich synów: nie przyzwalajmy na zachowania przemocowe. Poszanowanie cielesności jest jednym z podstawowych praw człowieka. Źródło: Instagram@ z_pamietnika_policjantki Piszemy też o: Magda Stępień walczy z chorobą synka. Kiedyś płakała codziennie, teraz myśli pozytywnie: „Żyjemy dalej tak, jakby choroby nie było” Hanna Zborowska-Neves ugryzła córkę. Powód był zaskakujący. A efekt? Ukraińskie dzieci spędziły samotnie tydzień w ostrzeliwanym domu. Mama wyszła i nie wracała
Kartuzy: prokuratura postawiła rodzicom zarzuty znęcania się nad dwójką adoptowanych dzieci
Prokuratura Rejonowa w Kartuzach postawiła rodzicom adopcyjnym zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się nad dwójką dzieci. Kobieta i mężczyzna odmówili złożenia wyjaśnień.
23 marca w Kartuzach rodzice adopcyjni zostali zatrzymani po tym, jak prokurator przedstawił im zarzuty znęcania się nad dwójką dzieci. O dramatycznej sytuacji 7-letniej dziewczynki i 9-letniego chłopca zaalarmowali zaniepokojeni nauczyciele ze szkoły, do której uczęszczają dzieci. Przemoc wobec dzieci W trakcie badania wyszło na jaw, że dzieci są posiniaczone, a chłopiec ma złamany obojczyk. Jak ustaliła prokuratura, dzieci były często bite pięścią, dłonią oraz ciężkimi przedmiotami. Stosowano wobec nich także przemoc psychiczną w postaci wyzwisk, poniżania, upokarzania, czy straszenia oddaniem ich do domu dziecka lub zakładu poprawczego. Co więcej, odmawiano im dostępu do jedzenia. Prokurator skierował sprawę do sądu Jak informuje Prokuratura Okręgowa w Gdańsku, rodzicom adopcyjnym został postawiony zarzut „popełnienia wspólnie i w porozumieniu przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad nieporadnymi ze względu na wiek dziećmi”. Prokuratura wnioskowała do Sądu o tymczasowy areszt dla rodziców adopcyjnych. Za zarzucone im przestępstwo grozi do 8 lat pozbawienia wolności. Źródło: www.gov.pl Piszemy także o: Adopcja dziecka z Ukrainy 2022: czy można adoptować dziecko z Ukrainy? Adopcja dziecka – zasady, warunki i procedury obowiązujące w Polsce Nadopiekuńcza matka: objawy i skutki nadopiekuńczości. Jak sobie poradzić?
Kopciuszek z Lubrańca: macocha biła i wyzywała 12-letnią dziewczynkę. Ojciec o wszystkim wiedział
12-letnia dziewczynka w akcie desperacji uciekła z rodzinnego domu. Po rozwodzie z winy matki ojciec związał się z nową partnerką. I wtedy zaczął się rodzinny dramat. Historię dziewczynki opowiedziano w materiale programu „Uwaga” TVN.
Do tragicznych wydarzeń doszło w Lubrańcu w powiecie włocławskim. Po rozwodzie z orzeczeniem winy matki dziewczynka zamieszkała z ojcem. Nie chciała zmieniać szkoły i opuszczać swoich przyjaciół. Poza tym miała mieć zapewnione lepsze warunki u ojca. Tak się jednak nie stało. Historia Kopciuszka Rodzice dziewczynki rozwiedli się kilka lat temu, a matka wyszła ponownie za mąż i wyjechała na Śląsk. Jej kontakty z córką zostały uregulowane sądownie, jednak nigdy nie dochodziło do spotkań. W międzyczasie ojciec związał się z nową partnerką, która wprowadziła się ze swoją córką. Ze związku urodził się także przyrodni brat. I wtedy rozpoczął się dramat dziewczynki. Przyrodnia siostra odebrała jej pokój W domu zamieszkało siedem osób. Jak się okazało, nie było w nim miejsca dla 12-letniej dziewczynki. Przyrodnia siostra zajęła jej pokój, a ona musiała spać na materacu w kuchni. Jeśli macocha uznała, że dziewczynka nie wypełnia swoich obowiązków, np. nie zajmowała się swoim przyrodnim bratem, to musiała spać na gołej podłodze. Do szkoły dostawała suchy chleb i wodę, gdy w tym samym czasie jej przyrodnia siostra kupowała w sklepiku szkolnym słodycze, czipsy i napoje gazowane. Karygodne zachowanie macochy Macocha nie przejmowała się losem dziewczynki. Traktowała ją podle, biła ją, wyzywała. Obarczała ją licznymi obowiązkami ponad jej siły i możliwości. Dziewczynka nie miała także warunków do nauki, a jej oceny w ostatnim roku bardzo się obniżyły. Świadkami znęcania się nad dziewczynką byli wszyscy uczniowie i nauczyciele. Jak informuje rozmówczyni „Uwaga” TVN: „Ciężko było mi patrzeć, jak była odsuwana lub niedopuszczana do kamery. Na kamerce macocha potrafiła złapać ją za włosy i zwalić z krzesła, bo miała ustąpić miejsca przyrodniej siostrze”. Wszyscy wiedzieli, nikt nie zareagował „Ponad dwa tygodnie spałam na kafelkach na samym kocu (…). Tata widział, że śpię w kuchni, ale nie reagował” – zwierza się 12-latka. Co więcej, ojciec dziewczynki ograniczał jej kontakty z matką. Nastolatka mogła rozmawiać tylko z jego telefonu i to w obecności nowej rodziny. Co prawda, matka alarmowała opiekę społeczną, jak i swojego byłego męża, że dzieje się coś niepokojącego, ale jej prośby były ignorowane. Elżbieta Jażdżewska, dyrektorka szkoły, do której chodziła dziewczynka, bezradnie rozkłada ręce, „Myśmy nie zauważyli aż takich zachowań niepokojących” . Uciekała 3 kilometry przez pola Dziewczynka, w akcie desperacji, uciekła z domu. „Uciekała polami przez trzy kilometry. Po drodze wpadła do dziury. Uciekała dalej, jak widziała samochody, to kładła się, bo bała się, że szuka jej tata. Jak dotarła do nas, to trzęsła się, płakała, że partnerka taty bije, a dzieci ją wyzywają. Totalna panika” – opowiada rozmówczyni programu „Uwaga” TVN. Sprawę bada prokuratura O trudnej sytuacji dziewczynki już wcześniej alarmowały lokalne media. Wtedy też wielodzietnej rodzinie został przydzielony asystent z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Lubrańcu. Jednak nie wywiązał się on ze swoich obowiązków. Sprawę nad znęcaniem się nad nastolatka bada prokuratura. Obecnie dziewczyna mieszka z matką. Źródło: Uwaga TVN Piszemy też o: W Lublinie powstało polsko-ukraińskie okno życia „Donia”. Data otwarcia jest symboliczna Horror! 5-letnia dziewczynka z Ukrainy zabita przez nastolatka. Wjechał w nią samochodem Motornicza pomogła zagubionej matce z dzieckiem, która uciekła z Ukrainy
Matka znęcała się nad dziećmi, biła pasem. Tłumaczy się brakiem cierpliwości
Czwórka dzieci w wieku od 6 miesięcy do 7 lat została odebrana matce po tym, jak na jaw wyszły pełne przemocy zachowania kobiety. Dzieci miały ślady bicia na ciele. Matka tłumaczy, że znalazła się w trudnej sytuacji i zdarzało się jej tracić cierpliwość.
27-letniej kobiecie z Przemyśla postawiono zarzuty znęcania się nad czworgiem dzieci. Matka przyznała się do winy, chce się leczyć i odzyskać maluchy. Czy da się zrozumieć jej tłumaczenia? Matka znęcała się nad dziećmi, bo było jej ciężko? Kobieta ma czworo dzieci w wieku od 6 miesięcy do 7 lat. Ojcem dwojga starszych jest jej mąż, z którym jest w trakcie rozwodu. Ojciec młodszych zaś trafił niedawno do zakładu karnego, 27-latka została sama z całą czwórką. Można się domyślać, że jej sytuacja była trudna i psychicznie mocno obciążająca. „Podejrzana przyznała się i tłumaczyła swoje zachowanie utratą cierpliwości. Jako powód podawała fakt, iż nie radziła sobie z dziećmi. Twierdziła, że było to dla niej duże obciążenie i traciła kontrolę, także wobec 6-miesięcznego dziecka” – tłumaczyła Marta Pętkowska z Prokuratury Okręgowej w Przemyślu w rozmowie z „Super Expressem”. Matce zdarzało się też wyzywać dzieci, ale jak miała przyznać – tylko w stanie dużego zdenerwowania. Czy nerwy i stres tłumaczą przemoc wobec maluchów? Z pewnością nie, choć trudna sytuacja matki pozwala szerzej spojrzeć na te tragiczne wydarzenia. Pewne jest, że także ona potrzebuje pomocy. Kobieta chce skorzystać z terapii psychologicznej i starać się o odzyskanie dzieci. Na razie maluchy przebywają pod opieką ojca i dziadków. Zobacz też: Czy można bić dzieci? [SONDA ULICZNA] Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej? Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!
Zabrze: matka zostawiła małe dzieci bez opieki na 2 dni!
Policja ustaliła, że kobieta znęcała się nad czwórką rodzeństwa od lat. Najbliższe tygodnie, a może i lata spędzi za kratami.
Kilka dni temu do policji w Zabrzu wpłynęło zgłoszenie dotyczące matki, która zostawiła czwórkę dzieci bez opieki na dwa dni. Sama w tym czasie postanowiła poimprezować. W toku postępowania okazało się, że 38-latka co najmniej od kilku lat znęcała się nad swoim dziećmi zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Były zaniedbane i bite 38-letnia matka czworga dzieci trafiła do aresztu po policyjnej interwencji. Dzieci: dziewczynki w wieku 3 i 13 lat oraz chłopcy w wieku 4 i 6 lat, były same w domu od dwóch dni. Po przybyciu mundurowych na miejsce okazało się, że to niejedyny problem. Dzieci były mocno zaniedbane, nie miały ubrań adekwatnych do pory roku, a także mieszkały w złych warunkach. Według ustaleń policji kobieta znęcała się nad dziećmi najprawdopodobniej od 3 lat. Rodzeństwo było poniżane, ośmieszane, kobieta notorycznie krzyczała na dzieci, a także je biła. W związku tym prokuratura postanowiła postawić jej zarzut psychicznego i fizycznego znęcania się nad dziećmi ze szczególnym okrucieństwem. 38-latka została tymczasowo zatrzymana, w areszcie spędzi najbliższy miesiąc. Grozi jej do 10 lat pozbawienia wolności. Źródło: rmf24.pl Zobacz także: Przemoc wobec dzieci: czym jest przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna? Jakie są kary i konsekwencje? Czego uczy bicie dzieci? Przemoc wobec dziecka: jak reagować? Gdzie zgłosić? [WIDEO]
Obrzydliwy atak kurii bielsko-żywieckiej na ofiarę księdza-pedofila
Janusz Szymik, który w dzieciństwie był molestowany przez księdza i do dziś zmaga się z konsekwencjami tamtych zdarzeń, złożył pozew przeciwko kurii bielsko-żywieckiej. Ta zwróciła się z wnioskiem do sądu o podjęcie opresyjnych czynności wobec ofiary.
Ofiara księdza-pedofila, Janusz Szymik, twierdzi, że on i inni chłopcy w latach 1984-2014 byli wykorzystywani seksualnie przez proboszcza w Międzybrodziu Bialskim. Potwierdził to sam oskarżony, który przed sądem kanonicznym przyznał się do współżycia z nieletnim ministrantem, ale stwierdził, że doszło do „jedynie kilku kontaktów”. Droga przez mękę ofiary Janusz Szymik od lat domaga się sprawiedliwości i walczy o nią z Kościołem. Jak dotąd jednak hierarchowie kościelni nie zajęli się jego sprawą. W czerwcu 2020 roku wystąpił do sądu cywilnego, w którym złożył pozew przeciwko kurii bielsko-żywieckiej, domagając się 3 milionów złotych w ramach zadośćuczynienia. Kuria nie poszła na ugodę, podejmuje walkę z ofiarą. Dziennikarze Onetu dotarli do treści pisma, które w imieniu kurii złożyła prawniczka. Domaga się w nim, aby sąd sprawdził orientację seksualną ofiary oraz „charakter relacji”, a także „fakty (…) okazywania przez powoda zadowolenia z utrzymywania relacji intymnej z ks. Janem W. [...], czerpania przez powoda korzyści, w tym materialnych, z utrzymywania relacji z ks. W.”. Dalej prawniczka twierdzi, że ksiądz-pedofil nie wykorzystywał seksualnie dziecka, gdyż „relacja ta była oparta na dobrowolności i wzajemnych korzyściach”. Podkreśliła też, że „do kontaktów seksualnych dochodziło nie podczas wykonywania powierzonych obowiązków, ale przy okazji ich wykonywania”. Kościół przechodzi sam siebie W momencie wykorzystywania seksualnego Janusz Szymik miał 12 lat. Był dzieckiem. Jak można twierdzić, że relacja ta była oparta na dobrowolności i wzajemnych korzyściach, skoro dziecko w tym wieku nie jest w stanie podejmować racjonalnych decyzji związanych ze swoją seksualnością? Zawsze relacja pedofil-dziecko jest przemocą i wykorzystywaniem dziecka, nawet jeśli ono nie krzyczy, nie skarży się. Kropka. Jak powiedział ksiądz Studnicki, dziecko nigdy nie jest winne przemocy, jakiej doświadcza. Ks. Studnicki: Dziecko nigdy nie ponosi odpowiedzialności za doświadczoną przemoc. https://t.co/gGlAnhs4M8 pic.twitter.com/dvaKmc58XV — Gość Niedzielny (@Gosc_Niedzielny) January 13, 2022 Postępowanie kurii to próba podważenia wiarygodności ofiary i kwestionowanie krzywd, jakich doznała. Odpowiedź Kościoła na pozew jest dla ofiary niezrozumiała. „Nie sądziłem, że biskup bielsko-żywiecki ekscelencja Roman Pindel mógł się posunąć do takich tez. Wcześniej wyrażał ból i żałość oraz prosił o przebaczenie, a teraz chce mi udowodnić, że jestem osobą homoseksualną, że pedofilia sprawiała mi przyjemność, że to wszystko, co się działo, było dobrowolne, że czerpałem z tego korzyści” – powiedział Janusz Szymik. „Uważam, że biskup bielsko-żywiecki sam sobie zaprzeczył i sam pokazał, jakiego stopnia sięgnęła kościelna hipokryzja […]. Tym samym pokazał, że prawda i moralność nie mają tutaj żadnego znaczenia, że liczy się tylko walka o pieniądz” – dodał w rozmowie z TVN24. Źródło: TVN24, deon.pl Przeczytaj także: Jak rozmawiać z dzieckiem, aby chronić je przed pedofilami Podręcznik dla studentów: „Dziecko prowokuje” Dzieci kuszą księży?
Zespół dziecka potrząsanego: objawy i skutki potrząsania dzieckiem
Zespół dziecka potrząsanego może być wywołany przez potrząsanie lub szarpanie dzieckiem. Zdarza się, że gdy dziecko płacze, zdenerwowany rodzic potrząsa nim, chcąc je uspokoić. Nigdy nie należy tego robić. Można w ten sposób skrzywdzić dziecko na całe życie. Zespół dziecka potrząsanego może pojawić się również w wyniku nieumiejętnej zabawy z niemowlęciem.
Zespół dziecka potrząsanego jest trudny w zdiagnozowaniu. Zdarza się, że krzyk niemowlęcia wyprowadza rodzica z równowagi. Zaczyna on potrząsać dzieckiem, chcąc przerwać płacz. To forma przemocy wobec dziecka. Można w ten sposób wyrządzić ogromną krzywdę – doprowadzić do urazów głowy, szyi i ośrodkowego układu nerwowego. Syndrom dziecka potrząsanego zwykle dotyka dzieci w pierwszym roku życia. Spis treści: Potrząsanie dzieckiem – co to znaczy? Zespół dziecka potrząsanego – objawy Potrząsanie niemowlęciem – szkodliwe zabawy Zespół dziecka potrząsanego - co to jest? Zespół dziecka potrząsanego (SBS – od ang. shaken baby syndrome) to skutek gwałtownego potrząsania lub szarpania dzieckiem. Na problem potrząsania dzieckiem zwrócono uwagę już w 1946 roku, jednak dopiero w latach 70. pojawiła się koncepcja zespołu dziecka potrząsanego. Specjaliści uważają, że choć najczęściej objawy SBS obserwowane są u dzieci do pierwszego roku życia, to można je zauważyć nawet u niektórych 5-latków. Czym grozi zespół dziecka potrząsanego? Główka niemowlęcia jest nieproporcjonalnie duża i ciężka w porównaniu do reszty ciała. Mięśnie szyi są słabe, nie potrafią utrzymać główki.<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/potrzasanie-dziecka-moze-byc-dla-niego-smiertelnie-niebezpieczne-24377-r1/"> Potrząsanie dzieckiem prowadzi do gwałtownych ruchów głowy do przodu i do tyłu. Mózg dziecka przemieszcza się wtedy w obrębie przestrzeni wewnątrzczaszkowej – „odbija się” o ściany czaszki. Wskutek urazów odniesionych podczas potrząsania dzieckiem może dojść do obrzęku mózgu, krwawień lub krwiaków. Bardzo często pojawia się także krwawienie do siatkówki oka i inne jej uszkodzenia. Ale nie tylko mózg i narządy w obrębie głowy mogą ulec uszkodzeniu. Zdarzają się też urazy szyi i kręgosłupa. Skutkiem SBS może być m.in. upośledzenie umysłowe i fizyczne dziecka, padaczka, utrata wzroku, zaburzenia słuchu, a nawet śmierć dziecka – szacuje się, że nawet 25 procent dzieci z zespołem dziecka potrząsanego umiera z jego powodu w ciągu kilku dni od odniesionych urazów. Potrząsanie niemowlęciem – szkodliwe zabawy W głowach wielu rodziców może pojawić się pytanie „jak wygląda potrząsanie dzieckiem” i czy podrzucanie dziecka też jest szkodliwe. Objawy neurologiczne, takie jak w zespole dziecka potrząsanego, mogą pojawić się też, gdy rodzice podrzucają dziecko, zbyt mocno je bujają, chcąc je np. uspokoić, uśpić. Potrząsanie dzieckiem w wózku, głową dziecka, a także całym ciałem – może być bardzo szkodliwe dla malucha. Chociaż często rodzice nie postępują tak z intencją zrobienia dziecku krzywdy, mogą też niechcący spowodować objawy zespołu dziecka potrząsanego. Pamiętaj, żeby podczas zabawy: zawsze stabilizować główkę i plecki niemowlęcia nie podrzucać niemowlęcia nie potrząsać wózkiem, gdy leży w nim dziecko. Potrząsanie dzieckiem jest formą przemocy wobec dziecka i jako takie podlega karze, zgodnie z kodeksem karnym. Objawy zespołu dziecka potrząsanego Jak rozpoznać syndrom dziecka potrząsanego? Jest to trudne, jednak najczęstsze objawy to: ospałość apatia zaburzenia oddychania zaburzenia odruchu ssania i połykania zmniejszenie apetytu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wymioty-u-dziecka-jak-je-zatrzymac-najczestsze-przyczyny-kiedy-jechac-do-lekarza-29310-r1/">wymioty u dziecka padaczka śpiączka. Po wykonaniu badań lekarze często wykrywają następujące obrażenia: obrzęk mózgu krwiak podtwardówkowy krwotok w siatkówce pogorszenie wzroku, a w niektórych przypadkach utrata wzroku, będąca konsekwencją krwotoku w obrębie siatkówki pogorszenie słuchu złamania żeber. Rozpoznanie syndromu dziecka potrząsanego jest trudne, nawet dla doświadczonych lekarzy. Na skórze dziecka nie ma żadnych śladów, często nie ma też obrażeń wewnętrznych. Jak mogą wyglądać u dziecka objawy zespołu dziecka potrząsanego? Dr Wiesław Mikołajczyk z Kliniki Diabetologii Dziecięcej i Wad Wrodzonych II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie wyróżnia dwie postaci zespołu dziecka potrząsanego – ze względu na mechanizm jego powstania (Nowa Pediatria, 2010): Gdy osoba znęcająca się potrząsa gwałtownie za kończyny górne lub dolne. Przeważają wtedy zmiany dotyczące układu kostno-stawowego, jak naderwanie lub oderwanie przyczepów ścięgnistych, złamanie kości. Gdy dziecko jest potrząsane gwałtownie za tułów: dominują zmiany w obrębie układu nerwowego. Może to powodować krwawienie podoponowe, podtwardówkowe, jak również krwawienie do gałki ocznej i siatkówki. Uszkodzenia i urazy mogą mieć różny stopień nasilenia, od niego zależy leczenie dziecka. W każdym przypadku lekarz indywidualnie dobiera metodę. Zazwyczaj najpierw leczy się objawy, np. złamania, pęknięcia czaszki. Przy syndromie dziecka potrząsanego czasami potrzebna jest fizjoterapia lub regularna rehabilitacja. Gdy urazy są bardzo poważne – wtedy konieczna jest ingerencja chirurgiczna. Zobacz także: Bicie dziecka to nie jest jedyna forma przemocy Rodzice myślą, że w ten sposób można uspokoić dziecko. Są w błędzie! Klapsy są w Polsce prawnie zabronione
Przemoc wobec dzieci: czym jest przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna? Jakie są kary i konsekwencje?
Przemoc wobec dzieci to nie tylko bicie, szarpanie czy popychanie. Inne zachowania dorosłych, które naruszają dobro dziecka i narażają je na krzywdę, to także przemoc. W przepisach prawa jest mowa m.in. o przemocy psychicznej i emocjonalnej wobec dzieci. Za każdy rodzaj przemocy grożą surowe kary.
Przemoc wobec dzieci ma fatalne konsekwencje – zarówno dla psychiki, jak i zdrowia dziecka. Ale za przemoc grożą też kary, w tym kara pozbawienia wolności. Przemoc fizyczna i psychiczna wobec dzieci jest w Polsce zakazana. Czego nie wolno robić? Rodzaje przemocy wobec dzieci Przemoc można podzielić na różne rodzaje, bo równie mocno co klaps rani też złe słowo, latami powtarzane wyzwiska, upokorzenia czy zaniedbanie. Przemoc wobec dzieci jest szczególnie okrutna. Silniejszy dorosły człowiek wykorzystuje swoją przewagę fizyczną oraz fakt, iż dziecko jest od niego zależne lub nieporadne, i krzywdzi je. Polskie prawo przewiduje surowe konsekwencje za stosowanie przemocy wobec dzieci. Dotyczy to tak samo przemocy fizycznej, jak psychicznej czy ekonomicznej. Czym jest przemoc wobec dzieci? Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z 2005 roku głosi, że przemoc to „jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa albo dobra osobiste członków rodziny, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą”. Z kolei WHO określa, że „przemoc wobec dzieci to każde zamierzone lub niezamierzone działanie osoby dorosłej, które ujemnie wpływa na rozwój fizyczny i psychiczny dziecka”. Warto przytoczyć też słowa D. Gila, na które powołuje się Fundacja Dzieci Niczyje: przemoc wobec dzieci to „każde działanie lub bezczynność jednostek, instytucji lub społeczeństwa jako całości i każdy rezultat takiego działania lub bezczynności, który deprymuje równe prawa i swobody dzieci i/lub zakłóca ich optymalny rozwój”. Przemoc wobec dzieci to zatem: przemoc psychiczna (emocjonalna, werbalna), przemoc fizyczna, przemoc seksualna, zaniedbywanie (w tym przemoc ekonomiczna). Przemoc psychiczna wobec dzieci Przemoc psychiczna wobec dziecka to wszelkie zachowania dorosłych, które wpływają źle na jego samoocenę, poczucie bezpieczeństwa i utrudniają jego prawidłowy rozwój. Nie zawiera elementów przemocy fizycznej, ale może wiązać się np. z krzyczeniem na dziecko. Przemoc emocjonalna to: wyzwiska (przemoc werbalna), poniżanie, groźby, szantażowanie, straszenie, odrzucenie emocjonalne, brak poszanowania prywatności, niszczenie rzeczy bądź krzywdzenie zwierząt dziecka, zbyt duże wymagania nieadekwatne do wieku dziecka. Przemoc psychiczna przynosi największe szkody, jeśli sprawcami są najbliższe dziecku osoby, np. rodzice. Jej skutki mogą być dalekosiężne: krzywdzone dziecko może mieć w przyszłości zaniżoną samoocenę i kłopot z nawiązywaniem relacji z ludźmi. Rodzice powinni więc nieustannie dokształcać się i uczyć, np. jak nie krzyczeć na dziecko. Przemoc fizyczna wobec dzieci Przemoc fizyczna to każde zachowanie, które powoduje ból i prowadzi do powstania urazów na ciele dziecka. Najczęstsze formy przemocy fizycznej wobec dzieci to: klapsy i bicie, popychanie, szarpanie, szczypanie, rzucanie w dziecko przedmiotami. Intencje dorosłego nie mają w takich sytuacjach znaczenia – nawet jeśli opiekun wierzy, że poprzez bicie lepiej wychowa lub zdyscyplinuje dziecko, przemoc fizyczna wobec dziecka zawsze pozostanie zła i będzie mieć tragiczne skutki. Przemoc ekonomiczna wobec dzieci Przemoc ekonomiczna wiąże się zwykle z niezaspokajaniem podstawowych potrzeb dziecka, takich jak zapewnienie odpowiedniego ubrania, zdrowego jedzenia, ochrony zdrowia czy niezbędnej edukacji. Zaniedbanie dziecka może prowadzić do jego realnych problemów zdrowotnych, ale też sprawić, że maluch będzie czuł się nieważny i pozostawiony sam sobie. Dziecko, które doświadczyło zaniedbania, może w przyszłości walczyć o uwagę innych, ale w sposób nieakceptowany społecznie, np. agresją. Może też stać się wycofane i nie angażować się w żadne aktywności. Przemoc seksualna wobec dzieci Wykorzystanie seksualne to każde zachowanie osoby starszej, które prowadzi do jej seksualnego podniecenia i zaspokojenia kosztem dziecka. Najczęściej przemoc seksualna wobec dzieci to: ekshibicjonizm, uwodzenie, świadome czynienie dziecka świadkiem aktów płciowych, zachęcanie do rozbierania się i do oglądania pornografii, dotykanie miejsc intymnych lub zachęcanie do dotykania sprawcy, gwałt. Przemoc seksualna wobec dzieci, którą kodeks karny określa jako przestępstwo, to także: wykorzystanie dziecka z niepełnosprawnością, wykorzystanie zależności, kazirodztwo, pornografia, prostytucja, stręczycielstwo. Konsekwencje przemocy wobec dzieci Każdy rodzaj przemocy wobec dziecka niesie ze sobą poważne konsekwencje. Poza obrażeniami fizycznymi, powstałymi w wyniku bicia czy zaniedbań, krzywdzone dzieci zmagają się też z innymi symptomami przemocy: objawami psychosomatycznymi i problemami emocjonalnymi. Przemoc wobec dzieci – psychosomatyczne symptomy u ofiar: bóle głowy i brzucha, wtórne zaburzenia kontroli czynności fizjologicznych (moczenie), zmiany skórne, utrata włosów, drżenie kończyn, nadmierna potliwość, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia, spowolnienie i zahamowanie w rozwoju fizycznym, choroby somatyczne o nieustalonej etiologii. Przemoc wobec dzieci – skutki w sferze emocjonalnej: zmiana dotychczasowego sposobu funkcjonowania dziecka, zaburzenia nastroju, lęki i fobie, niska samoocena, nadpobudliwość psychoruchowa, trudności w koncentracji uwagi, zahamowanie lub regres w rozwoju poznawczym, izolacja od otoczenia, wycofanie z kontaktów społecznych, zmiany w relacjach z osobami bliskim, zachowania agresywne wobec innych osób, przedmiotów, zachowania autodestrukcyjne, pierwsze kontakty seksualne. Prawne konsekwencje przemocy wobec dzieci określa Kodeks karny oraz ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W art. 207 kk zapisano, że kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą albo nad małoletnim, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Za przemoc ze szczególnym okrucieństwem grozi od roku do 10 lat więzienia. Z kolei za doprowadzenie do kontaktu seksualnego z dzieckiem poniżej 15 lat przewidziano karę od 2 do 12 lat więzienia. Warto też wiedzieć, jak reagować na przemoc wobec dzieci, bo za nieudzielenie pomocy grozi do 3 lat więzienia. Źródło: Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, Fundacja Dzieci Niczyje, Ustawa Kodeks karny z 6 czerwca 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553), Ustawa z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U.05.180.1493) Zobacz też: Porozumienie bez przemocy: te książki musisz znać! Czego uczy bicie dzieci? Odebrano rodzicom dziecko, bo jego ojciec... pochwalił mleko modyfikowane
Przemoc fizyczna wobec dziecka: kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty
Przypominamy, dlaczego przemoc fizyczna wobec dziecka jest niedopuszczalna. Masz dziecko i kochasz je nad życie, a może dopiero będziesz je mieć? To wystarczający argument, aby przeczytać naszą rozmowę z psychologiem – o przemocy fizycznej, ale też emocjonalnej, oraz o ich skutkach.
Przemoc fizyczną wobec dzieci akceptuje prawie 50 proc. Polaków, choć w Polsce od kilku lat mamy prawny zakaz bicia dzieci. O tym, z czego to wynika, i jakie szkody wyrządza przemoc całej rodzinie, rozmawiamy z psychologiem – dr Aleksandrą Piotrowską, ambasadorką akcji społecznych Rzecznika Praw Dziecka zapobiegających krzywdzeniu najmłodszych. Większość Polaków nadal uważa, że dziecku można dać klapsa. Z czego wynika akceptacja dla przemocy fizycznej? W większości polskich rodzin dopuszcza się przemoc wobec dzieci. Wynika to w dużej mierze z tradycji. Co więcej – nazywa się ją wychowywaniem albo dyscyplinowaniem. Polski rodzic wymierzający dziecku policzek, dający klapsa, przytrzymujący za ramię w taki sposób, że przez dwa tygodnie utrzymuje się wyraźny ślad, uważa, że jest troskliwy. Jak polscy rodzice wypadają na tle Europy? W kwestii przemocy fizycznej wobec dzieci bliżej nam do Rumunii, Ukrainy, Białorusi niż do krajów zachodnich. To, z czym próbowaliśmy się zmierzyć, wprowadzając m.in. ustawę o przemocy w rodzinie, a co ciągle jest przez sporą część społeczeństwa poddawane w wątpliwość, w krajach europejskich już od ponad 20 lat stanowi rzeczywistość prawną. W Polsce zakaz bicia dzieci reguluje Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Od 2010 roku zapisany jest w nich zakaz stosowania jakichkolwiek kar cielesnych wobec dzieci przez osoby wykonujące władzę rodzicielską oraz sprawujące opiekę lub pieczę nad małoletnim. Ustawa uprawnia pracowników socjalnych do interweniowania, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie dziecka. Decyzja taka nie może być podejmowana jednoosobowo, ale wspólnie z funkcjonariuszem policji i przedstawicielem służby zdrowia. Kto najczęściej stosuje przemoc fizyczną wobec dzieci? Zwykle mamy takie skojarzenia: ktoś obcy napadł dziecko w ciemnej uliczce i je skrzywdził. Tymczasem sprawcami przemocy są zwykle osoby najbliższe – rodzice. Jeśli porównamy ojców i matki, zdecydowanie częściej robią to mamy. Mamy kochają swoje dzieci i jednocześnie stosują przemoc fizyczną? Dlaczego? Wpływa na to liczba godzin, którą spędzają z dzieckiem. Są z nim dłużej, więc częściej wymierzają klapsy, krzyczą. Ale sprawcami zachowań przemocowych, o których piszą media i od których włosy jeżą nam się na głowie, są w większości przypadków ojcowie lub partnerzy matek. Przemoc fizyczna to każde intencjonalne działania wobec dziecka powodujące urazy na jego ciele, np.: bicie, szarpanie, popychanie, rzucanie przedmiotami. Przemocą będzie również bicie dziecka „dla jego dobra”, „żeby się słuchało”, „żeby już więcej tak się nie zachowywało”. Jeżeli za zadaniem bólu kryje się intencja wychowania w ten sposób dziecka, to w takiej sytuacji także mamy do czynienia z przemocą. Które dzieci są bardziej narażone na przemoc fizyczną? Statystycznie rzecz ujmując, są to dzieci bardzo młodych rodziców. Niektórzy sądzą, że młodzi ludzie mają więcej cierpliwości, ale to się nie potwierdza w praktyce. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/przemoc-wobec-dzieci-czym-jest-przemoc-fizyczna-psychiczna-i-ekonomiczna-jakie-sa-kary-i-konsekwencje-33108-r1/">Przemoc wobec dzieci częściej gości też w rodzinach, które mają dużo dzieci. Wiem, że zaraz odezwie się chór sprzeciwu porządnych rodzin wielodzietnych, ale tak wynika ze statystyk. Stosowanie drastycznych form przemocy idzie również w parze z biedą i upośledzeniem społecznym, które jest np. skutkiem bezrobocia. Przemoc wobec dzieci to nie tylko klapsy Oprócz przemocy fizycznej, czyli potrząsania, rzucania, bicia – a proszę sobie wyobrazić, że bite są nawet noworodki i niemowlęta – jest też przemoc emocjonalna, czyli zastraszanie, wyszydzanie, szantażowanie, nie tylko krzykiem, ale też uwagami: „Mamusia się od tego rozchoruje”, „Mamusia strasznie się napracowała, by ci ugotować zupkę”, „Ach, jak mamusię serce boli”. Jest też oczywiście przemoc seksualna oraz zaniedbywanie dziecka – wielu rodziców nie dowierza, że to też jest formą przemocy. Wykorzystanie seksualne to każde zachowanie osoby starszej i silniejszej, które prowadzi do jej seksualnego podniecenia i zaspokojenia kosztem dziecka, np.: ekshibicjonizm, uwodzenie, świadome czynienie dziecka świadkiem aktów płciowych, zachęcanie do rozbierania się i do oglądania pornografii, dotykanie miejsc intymnych lub zachęcanie do dotykania sprawcy, różne formy stosunku seksualnego. Taka przemoc wobec dziecka rodzi sporo wątpliwości... Weźmy na przykład brak troski o właściwe żywienie dziecka. Ktoś powie: „Przecież moje dziecko nie chodzi głodne". Tymczasem ono tygodniami je tylko chlebek z nutellą albo codziennie na kolację dostaje parówki. I choć jest najedzone po pachy, mamy do czynienia z zaniedbaniem jego potrzeb pokarmowych. To samo dotyczy snu i odpoczynku, nieudzielania pomocy medycznej, niepodawania leków, ubierania nieodpowiednio do pogody – przed czym łatwo się bronić, mówiąc: „Nie stać mnie, nie mogę kupić”, ale znam przypadki rodzin, które dostają pomoc dla dzieci w postaci odzieży, używają jej do zabrudzenia i wyrzucają. Czy zbyt wczesne sadzanie na nocniku to też przemoc? Z przemocą wobec dziecka mamy do czynienia zawsze, kiedy doznaje ono krzywdy. To celowe i zamierzone działanie, które ma wywrzeć na nie wpływ. Przytrzymywanie siłą na nocniku ma właśnie taki charakter. W pewnych rodzinach w ciągu dnia zbierze się dobrych parę godzin, które dziecko musi na nim spędzić. Co czują dzieci, wobec których rodzice stosują przemoc fizyczną? Małe dziecko doszukuje się winy w sobie, uznaje, że jest niegrzeczne, niedobre. Czuje się zagubione i nie rozumie świata. Proszę sobie wyobrazić, jaki musi przeżywać konflikt – przecież sprawcy przemocy są jednocześnie najbliższymi mu osobami. A krzywdy wymierzane przez bliskich bolą najbardziej. Jak przemoc fizyczna zaznana w dzieciństwie wpływa na przyszłość dziecka? Krzywdzone dzieci mają dramatycznie negatywny obraz siebie. Niemal zawsze wyrastają na ludzi o niskim poczuciu własnej wartości. Ale – co ważne – mają też negatywny obraz innych ludzi. Dla nich człowiek to przede wszystkim źródło zagrożenia, niepokoju, bólu i strachu. Dzieci, które doświadczyły przemocy fizycznej, same będą ją stosować? W większości przypadków, niestety tak. Posiadanie dzieci gwarantuje silne emocje – oburzenie czy złość. Jeśli widzieliśmy, że rodzice, złoszcząc się na nas, wrzeszczeli, przeklinali, podnosili za ucho, po latach w podobnych sytuacjach wyciągamy takie zachowania z zakamarków pamięci i powielamy. Trzeba dużo wysiłku, by to przerwać. Badania przeprowadzone przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę, która od lat walczy z przemocą wobec dzieci i młodzieży, pokazały, że jeżeli dziecko doświadczy co najmniej jednej formy krzywdzenia lub dysfunkcji w rodzinie, to jako dorosły człowiek wielokrotnie częściej podejmie próby samobójcze. Osoby te także częściej się okaleczają i nie mają bliskich. Polscy rodzice niezbyt dobrze sprawdzają się w swojej roli? Rzeczywiście słabo radzimy sobie z różnymi zadaniami rodzicielskimi. Wielu ludzi wychodzi z założenia, że uczyć to się trzeba, by być szewcem czy kosmetyczką, ale nie rodzicem. Póki nie uczą nas tego w szkole w ramach przygotowania do życia w rodzinie, szukajmy różnego rodzaju szkoleń, warsztatów dla rodziców, których jest coraz więcej. Możemy spytać o nie choćby w pobliskim przedszkolu czy szkole. Zobacz też: W dyscyplinie czy bezstresowo: jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą Mama kontra babcia: kto ma rację? Masz nadpobudliwe dziecko? Może to ADHD? Zrób test!
Symptomy przemocy wobec dziecka: czy zmiana zachowania to sygnał, że dziecko jest ofiarą przemocy? [WIDEO]
Symptomy przemocy wobec dziecka nie zawsze łatwo zauważyć. Ale jeżeli pogodny maluch nagle staje się smutny i niechętnie nawiązuje kontakt, to może być sygnał, że doświadcza przemocy – mówi socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Zobacz film, w którym ekspert daje wskazówki, po czym poznać objawy stosowania przemocy wobec dziecka.
Przemoc wobec dzieci to bardzo poważny problem w naszym kraju. Właściwie nie ma tygodnia, aby media nie donosiły o przypadkach drastycznego traktowania dzieci, czasem kończącego się ich śmiercią. Dlatego tak ważne jest, aby nauczyć się szybko zauważać nawet najmniejsze symptomy stosowania przemocy wobec najmłodszych. Pomagają nam w tym Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Symptomy przemocy wobec dziecka: zmiana w zachowaniu Objawy stosowania przemocy wobec dziecka czasem są bardzo wyraźne. Jeżeli wesołe, pogodne, energiczne dziecko nagle zaczyna być wycofane, przygnębione, nie zawiązuje kontaktu, odpowiada półsłówkami i widać, że po prostu jest smutne, to jest to coś, co może zaniepokoić. „Diametralna zmiana zachowania powinna nas zastanowić” – mówi Renata Szredzińska. Ale jak podkreśla socjolog, nagłe wycofanie dziecka nie musi oznaczać, że chodzi o przemoc. Może za to świadczyć o tym, że są jakieś inne kłopoty w rodzinie. Symptomy przemocy wobec dziecka: niska samoocena Sygnałem alarmowym może być także sytuacja, w której dziecko samo mówi o sobie źle. Jeżeli słyszysz: „a ja jestem taki niezdarny”, „a jestem taka głupia”, powinno skłonić cię to do myślenia. Socjolog zaznacza, że dzieci wychowujące się w środowisku, które je dobrze traktuje i troskliwie się nimi opiekuje, raczej nie mówią o sobie w ten sposób. Symptomy przemocy wobec dziecka: agresywne zachowanie Socjolog podkreśla także, że uwagę powinno zwrócić także agresywne zachowanie malucha. „Czasami myślimy, że taka jest natura dziecka, a ono poprzez agresję odreagowuje to, co dzieje się w domu, bo innych narzędzi do odreagowania nie ma” – wyjaśnia Renata Szredzińska. Zobacz też: Przypalała dziecko papierosami, "bo było niegrzeczne". I to jest matka?! Miłość do dziecka: kiedy się pojawia? Rzecznik Praw Dziecka: "Potrzebujemy Narodowej Strategii przeciw Przemocy wobec Dzieci" [WIDEO]
Przemoc wobec dziecka: jak reagować? Gdzie zgłosić? [WIDEO]
To bardzo ważne, by reagować na przemoc wobec dziecka. Nie chowaj głowy w piasek – apeluje socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Polskie przepisy nakazują pomóc krzywdzonym dzieciom. Za zaniechanie udzielenia dziecku pomocy grozi nawet kara pozbawienia wolności.
Zobacz film, w którym ekspert radzi, jak reagować na przemoc wobec dziecka. Problem pomaga rozwiązać Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jak reagować na przemoc wobec dziecka? Zgłoś policji Jeśli podejrzewasz, że coś poważnego dzieje się w rodzinie, dziecko jest notorycznie zaniedbywane, dochodzi do przemocy fizycznej, emocjonalnej czy też do wykorzystania seksualnego, nie możesz udawać, że tego nie widzisz. Jak podkreśla socjolog Renata Szredzińska, mamy obowiązek poinformować policję o podejrzeniu stosowania przemocy wobec dziecka. Jeżeli tego nie zrobimy, grozi nam odpowiedzialność karna i pozbawienie wolności do 3 lat. Przemoc wobec dziecka: szukaj pomocy w ośrodkach pomocy społecznej To istotne, by reagować także na mniej drastyczne przejawy przemocy wobec dzieci. W łagodniejszych przypadkach, kiedy nie mamy do czynienia z poważnym znęcaniem się, ale podejrzewamy zaniedbanie, stosowanie przez rodziców złych metod wychowawczych, można o sprawie poinformować ośrodek pomocy społecznej. Ekspert zaznacza, że to wcale nie oznacza natychmiastowego odebrania dziecka takiej rodzinie. „Dzieci nie są odbierane jak za pstryknięciem palców” – tłumaczy Renata Szredzińska. „Najpierw trzeba ocenić sytuację, sprawdzić, jak rodzinie można pomóc. Być może przyznany będzie asystent rodziny. Rodzina jest otaczana szeroką pomocą, zanim zacznie się rozważać, czy dzieci trzeba odebrać, czy nie”. Zobacz też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty Porozumienie bez przemocy: te książki musisz znać! Czego uczy bicie dzieci?
Czy nauczyciel może spoliczkować ucznia? Skandaliczne komentarze: „Nie ręką, a patelnią!” (opinie)
Sąd w Piotrkowie Trybunalskim uznał nauczycielkę winną przestępstwa naruszenia nietykalności cielesnej dziecka – kobieta uderzyła ucznia w twarz w odpowiedzi na jego nieposłuszeństwo i chamskie odzywki. Czy miała prawo to zrobić? Zatrważająco dużo rodziców uważa, że tak!
Sprawa nauczycielki skazanej za spoliczkowanie ucznia wywołała ostrą dyskusję wśród naszych czytelników. Jedni zgadzają się z wyrokiem sądu, bo przecież nauczyciel ma być przykładem i nie wolno mu stosować przemocy. Inni z kolei popierają zachowanie kobiety i współczują jej pracy z „rozwydrzonymi” dziećmi. Część komentarzy zaskakuje! Nauczyciel może uderzyć ucznia? „Takie dzieci to koszmar” Skazana nauczycielka to kobieta, która nie wytrzymała napięcia i spoliczkowała dziecko, które samowolnie opuściło klasę, a potem oznajmiło, że nauczyciel jest dla ucznia „nikim”. W ocenie sądu nawet poważne problemy wychowawcze nie usprawiedliwiają tak ostrej reakcji pedagoga. Nie wszyscy rodzice jednak zgadzają się z wyrokiem – niektórzy twierdzą wręcz, że nieposłuszny uczeń powinien jeszcze otrzymać podobną „karę” w domu! Ubolewają nad efektami bezstresowego wychowania i narzekają na rozwydrzenie dzisiejszej młodzieży. „Współczuję nauczyciele. Takie dzieci to koszmar. Bezstresowe wychowanie wychodzi” Czy zatem nauczyciel ma prawo uderzyć dziecko? Zatrważające, że zdaniem niektórych – jak najbardziej... „Prawidłowo. Dzieci teraz są rozbuchane na maksa, premia dla pani”, „Dobrze zrobiła, dzieci są coraz bardziej rozwydrzone, wręcz chamskie” – to tylko wybrane, najbardziej cenzuralne komentarze pochwalające przemoc wobec dzieci. Celowo nie publikujemy tych o biciu „rozbuchanych” uczniów, jak i ich rodziców patelnią. Inni rodzice podchodzą do sprawy bardziej rzeczowo, dostrzegają brak kompetencji nauczycielki i podsuwają alternatywne rozwiązanie w konfliktowej sytuacji: „Współczuję braku opanowania pani nauczycielce, absolutny brak profesjonalizmu. Na taką odzywkę odpowiada się spokojnym tonem 'dziękuję', zgłasza matce, dyrekcji i obserwuje ucznia i pilnuje mocno i konsekwentnie terminów poprawy Pani nauczycielka zatem zachowała się idiotycznie. A ucznia, jak matka szacunku nie nauczyła, to go pracodawca nauczy w przyszłości”. Kto poza nauczycielką ponosi winę za szkolne problemy? Oczywiście rodzice odpowiedzialni za wychowanie dziecka. „Wszystkie matki takie oburzone, ale ciekawe, czy uczą swoje dzieci szacunku do innych ludzi, bo z obserwacji na ulicy wynika, że to jest tragedia, jak się dzieci i młodzież odzywa. Ale dziecko każdej matki jest przecież święte. Trzeba się zastanowić i zacząć uczyć, jak się należy odnosić do starszych, w tym nauczycieli”. Podkreślamy, że stanowczo sprzeciwiamy się przemocy jako metodzie wychowawczej. Dzieci należy uczyć szacunku do innych poprzez okazywanie tego szacunku im samym – powinni o tym pamiętać zarówno rodzice, jak i nauczyciele! Zobacz też: Po czym poznać, że dziecko doświadcza przemocy? Robi to większość rodziców – tak, w ten sposób krzywdzisz dziecko! Przypalała dziecko papierosami, "bo było niegrzeczne". I to jest matka?!
Nauczycielka spoliczkowała ucznia. Sąd wydał wyrok: „Reakcja nieodpowiednia”
Nauczycielkę na tyle oburzyło zachowanie ucznia szkoły podstawowej, że uderzyła dziecko w twarz na oczach całej klasy. Sąd pierwszej instancji uniewinnił kobietę, przyjmując jej argumenty, jakoby czyn miał znikomą szkodliwość społeczną. Sąd apelacyjny jednak wydał całkiem inny wyrok.
Uderzenie ucznia w twarz to zachowanie niegodne nauczyciela – zdecydował Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim. Kobieta miała spoliczkować dziecko, bo samowolnie wyszło z klasy, a następnie niegrzecznie się odezwało. Nauczycielka skazana za spoliczkowanie ucznia Sprawę przypomniał serwis czasopisma „Lege Artis”, a wyrok zapadł w maju br. Sąd uznał wtedy, że niepoprawne zachowanie ucznia nie daje nauczycielowi prawa do stosowania przemocy. Jak doszło do spoliczkowania dziecka? Nauczycielkę zdenerwował fakt, że uczeń bez pozwolenia opuścił klasę, a gdy do niej wrócił, na pytanie „Kim jest nauczyciel dla ucznia?” miał odpowiedzieć „Nikim”. To wytrąciło z równowagi kobietę, która przy całej klasie uderzyła dziecko po twarzy. Sąd pierwszej instancji uniewinnił nauczycielkę, ale po ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy zakwalifikował jej czyn jako przestępstwo art. 217 par. 1 Kodeksu karnego. „§ 1. Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. § 2. Jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.§ 3. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego”. Zdaniem sądu tak gwałtowna reakcja dorosłego wobec dziecka z 4 klasy szkoły podstawowej była wyjątkowo obraźliwa, nieadekwatna i nieodpowiednia. Co więcej, nawet poważne problemy wychowawcze, jakie sprawiał uczeń, nie mogą usprawiedliwiać przemocy. Źródło: Rzeczpospolita Zobacz też: Po czym poznać, że dziecko doświadcza przemocy? Poradnia psychologiczno-pedagogiczna zaleca rodzicom klapsy i bicie pasem! Robi to większość rodziców – tak, w ten sposób krzywdzisz dziecko!
Ksiądz kpi z przemocy wobec dzieci. Takiej reakcji się nie spodziewał
Ksiądz podczas mszy żartował z przemocy. Na szczęście znalazła się osoba, która stanowczo zaprotestowała. Internauci są pod wrażeniem.
O nietypowym zdarzeniu poinformował na Facebooku Piotr Żyłka. Jak napisał, świadkiem była jego bliska znajoma. Dziennikarz katolicki nie ma więc wątpliwości, że to prawdziwa historia. „Proszę nie żartować z przemocy” Podczas niedzielnej mszy w jednej z parafii podczas ogłoszeń duszpasterskich ksiądz wspominał o zbliżającym się zakończeniu roku szkolnego. „Kończycie rok szkolny i staracie się, żeby piątki zamienić na piątki z plusem. Staracie się też o to, żeby pasek był na świadectwie, a nie na waszej pupie” – zwrócił się do dzieci. Jeden z uczestników mszy, mąż i ojciec, postanowił zareagować. „Proszę nie żartować z przemocy, to nie jest śmieszne” – powiedział, po czym ksiądz zreflektował się i przeprosił. „Jeśli nasz Kościół ma się zmieniać na bardziej czuły i wrażliwy, to potrzebujemy jak najwięcej takich ludzi. Ludzi, którzy widząc, że dzieje się coś, co nie powinno mieć miejsca, potrafią reagować w spokojny, ale stanowczy sposób” – podsumował Piotr Żyłka. Internauci chwalą mężczyznę za odwagę Pod postem dziennikarza na Facebooku rozgorzała dyskusja. Komentujący byli pod wrażeniem postawy mężczyzny, który odważnie zwrócił uwagę księdzu. „Brawo! Takich ojców, panów nam trzeba! W końcu!!”; „Zazdroszczę odwagi! Tyle razy chciałam jakoś zareagować na szowinistyczne pierdoły, które ksiądz gadał w naszej parafii. Może następnym razem się odważę”; „W naszym społeczeństwie utarło się niestety to, że dziecku można dać klapsa, że mówienie o tym jest normą i że normą jest także brak reakcji. Wielki szacunek dla tego pana, nie tylko za reakcję, ale także za niespotykaną świadomość” – pisali internauci. A jakie jest wasze zdanie? Dobrze odpowiedział księdzu? Zobacz też: Ksiądz kazał dzieciom spowiadać się z klapsów. Teraz przeprasza Teściowa skrytykowała wagę niemowlaka! Stwierdziła, że dziecko jest „ZBYT PULCHNE”, bo je za dużo węglowodanów Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
Skrajnie zaniedbane dzieci zostały odebrane matce. „Były odwodnione, zawszone, pogryzione przez pluskwy”
Interwencja policjantów z Białegostoku przyniosła szokujące odkrycie: w mieszkaniu, do którego zostali wezwani, znaleziono dwie skrajnie wygłodzone, brudne i chore dziewczynki. Siostry, 4- i 7-latka, zostały przewiezione do szpitala. Ich matka odpowie przed sądem.
Jak informuje „Gazeta Współczesna”, funkcjonariusze białostockiej policji zostali poinformowani o głośnej libacji alkoholowej. Policję wezwał sąsiad. Na miejscu policjanci zastali dwoje dorosłych pod wpływem alkoholu i dwie dziewczynki. Jedną z osób dorosłych była 44-letnia matka dzieci. Siostry miały widoczne ropiejące rany, były brudne, głodne, pogryzione przez pluskwy. Na miejsce wezwano pogotowie. 4-latka i 7-latka były na skraju wyczerpania. Ich włosy były tak brudne i skołtunione, że trzeba było je obciąć. Z powodu nieleczonych ran jednej z dziewczynek groziło zakażenie sepsą. Co się stanie z dziećmi? Dzieci trafiły do Domu Dziecka nr 2 w Białymstoku. Były dyrektor placówki przyznał w rozmowie z „Gazetą Współczesną”, że choć przez 15 lat pracy widział wiele przypadków zaniedbań, historia dziewczynek jest wstrząsająca. Matka dziewczynek odpowie przed sądem. 44-latka nigdy nie była karana, jednak już wcześniej odebrano jej troje dzieci. Z uwagi na ich dobro szczegóły sprawy nie są udostępniane mediom, nie wiadomo również, dlaczego dwie dziewczynki wciąż mieszkały z matką. Opieka społeczna twierdzi, że podjęła wszystkie przewidziane przez prawo działania, by pomóc rodzinie. Kobiecie grozi od 6 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Widzisz, że dziecku dzieje się krzywda? Reaguj! By jak najlepiej chronić najmłodszych, potrzebne jest systemowe rozwiązanie, które pozwoli lepiej kontrolować to, co dzieje się w polskich domach. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy biernie czekać. Każdy z nas może pomóc dzieciom doświadczającym przemocy – poprzez zgłoszenie podejrzenia, że maluchom może dziać się krzywda. Jeśli podejrzewasz, że dziecko może być ofiarą przemocy – słyszysz krzyki lub płacz, na ciele dziecka zauważasz siniaki lub widzisz zmianę w jego zachowaniu – poinformuj o tym policję. Choć wielu z nas wciąż wydaje się, że nie powinno się interesować życiem innych ludzi, że to „nie nasze sprawy”, w ten sposób możemy uratować komuś życie! Zobacz także: Widzisz krzywdę dziecka? Reaguj, bo grozi ci więzienie! Rzecznik Praw Dziecka: „Trzeba pokazać sprawcom, że gdyby chcieli podnieść rękę na dziecko, to im ta ręka uschnie” Matka na zakupach, a dziecko bez oznak życia w samochodzie. Na zewnątrz mróz, interweniowała policja
Ksiądz kazał dzieciom spowiadać się z klapsów. Teraz przeprasza
Oburzające słowa księdza o krzyczeniu i dawaniu dzieciom klapsów odbiły się szerokim echem w sieci. Zszokowani są rodzice dzieci, które wysłuchały skandalicznego kazania, a także osoby publiczne i eksperci od rozwoju najmłodszych. Ksiądz zdecydował się wyrazić skruchę. Jak tłumaczył swoje zachowanie?
Ksiądz ze Śląska uraczył dzieci i rodziców niecodziennym kazaniem podczas niedzielnej mszy komunijnej. Porównując dzieci do nieposłusznych owieczek, usprawiedliwiał przemoc ze strony dorosłych. Teraz duchowny przeprasza i podaje zaskakujący powód swoich słów. Ksiądz przeprasza za nawoływanie do przemocy Według księdza rodzice mają prawo krzyczeć i dawać dzieciom klapsy, a dzieci muszą się później z tego wyspowiadać. Nagranie z mszy, podczas której duchowny tłumaczył maluchom, dlaczego przemoc ze strony dorosłych to tak naprawdę wina dzieci, budzi grozę. Internet zareagował błyskawicznie: jako jeden z pierwszych swój sprzeciw wyraził jezuita Grzegorz Kramer: „Nie, rodzice nie mają prawa krzyczeć na dzieci. Nikt nie ma prawa krzyczeć na dziecko i drugiego człowieka. Nie mają do tego prawa rodzice, wychowawcy i księża. Nie, rodzice nie mają prawa dawać klapsa” – napisał na Twitterze. Dorota Zawadzka nazwała słowa księdza wprost – nawoływaniem do przemocy: „To absolutne bzdury, co ten ksiądz opowiada! To jest nawoływanie do przemocy! Rodzice nie mają prawa bić dzieci... nie mają też prawa na nich krzyczeć! Straszne!” W obliczu krytyki ksiądz zdecydował się przeprosić za swoje słowa. W rozmowie z „Dziennikiem Zachodnim” wyjaśnił, że... ich nie przemyślał. „Bardzo żałuję tego, co powiedziałem. Kazanie było dialogowane, słowa wypowiedziałem pod wpływem chwili. Gdybym wcześniej je przemyślał, na pewno znalazłbym lepszy przykład. Chcę przeprosić wszystkie osoby, które poczuły się urażone”. Kuria katowicka odcięła się od słów księdza. Duchownego czeka teraz rozmowa dyscyplinująca. Zobacz też: Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło! Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej? Jak karać dziecko?
Ksiądz usprawiedliwia dawanie klapsów: „Za darmo nie dostaniecie”
Podczas uroczystości komunii świętej ksiądz tłumaczył dzieciom, że rodzice mają prawo krzyczeć i dawać im klapsy. Co więcej, to dzieci muszą potem spowiadać się z doświadczonej przemocy. Słów księdza naprawdę ciężko wysłuchać do końca!
Aby wytłumaczyć dzieciom, dlaczego rodzice mają prawo używać wobec nich przemocy, ksiądz użył nietypowej metafory. Dorosłych porównał do psa, a dzieci do owieczek. „A jak tego szczekania owieczka nie posłucha, to co się stanie? Co ten pies robi, jak szczekanie nie pomaga?” – pytał podczas mszy. Ksiądz wyjaśnia: rodzice mogą krzyczeć i bić Ksiądz wygłosił niecodzienne kazanie w czasie mszy komunijnej w jednej z miejscowości na Śląsku. W kościele zaległa głucha cisza i tylko jedno dziecko zgłaszało się do odpowiedzi, gdy ksiądz pytał: „Co robi pies, gdy owieczka nie słucha szczekania?”. Maluchy nieśmiało odpowiadały, że pies może gonić albo ugryźć, ale ksiądz sprostował: „Mama i tata was nie gryzie, ale może dać klapsa”. Dalsze wyjaśnienia duchownego mrożą krew w żyłach. Zdaniem księdza klaps to sposób na „otrzeźwienie” dziecka, bo do niektórych trafia się przez mózg, a do pozostałych przez inną część ciała. Odwołując się do skandalicznych, szkodliwych przekonań o pożytecznym wpływie przemocy na dzieci, ksiądz próbował jeszcze wywołać w maluchach poczucie winy: „A jak ludzie krzyczą na was i dostaniecie klapsa, to się z tego spowiadacie. Mama na mnie krzyczała, bo byłam niegrzeczna, dostałam klapsa. Za darmo nie dostaniecie. A rodziców musicie słuchać, bo są kimś wyjątkowym”. Pozostaje tylko pytanie, dlaczego nikt z obecnych nie zareagował? Całą mowę księdza można obejrzeć w serwisie YouTube na profilu parafii św. Jerzego w Dębieńsku. View oEmbed on the source website W sieci pojawił się już komentarz do oburzających słów księdza. Swój sprzeciw wyraził jezuita, Grzegorz Kramer: Nie, rodzice nie mają prawa: krzyczeć na dzieci. Nikt nie ma prawa krzyczeć na dziecko i drugiego człowieka. Nie mają do tego prawa rodzice, wychowawcy i księża. Nie, rodzice nie mają prawa „dawać klapsa”. (film jest publiczny, ze strony: https://t.co/92jl5itpUd) pic.twitter.com/14YVfNwoiS — Grzegorz Kramer (@KramerGrzegorz) May 16, 2021 Zobacz też: Czy można bić dzieci? [SONDA ULICZNA] Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!