David Beckham całuje córkę w usta. „Co byś pomyślał, gdybyś zobaczył wujka, nauczyciela lub trenera całującego twoje dziecko”, komentuje włoski psycholog
Gdy cały świat obiegło zdjęcie Davida Bechkama z córkę Harper, wśród rodziców rozpętała się burza. Czy można całować dziecko w usta?! Stanowisko w tej sprawie postanowił zajęć włoski pisarz i psycholog Alberto Pellai.
Całowanie i przytulanie to jedna z form okazywania sobie miłości i czułości. Czy pocałunki w usta powinny być zarezerwowane tylko dla dorosłych? Woski psycholog przekonuje, że tak. „To zły gest” Choć niektórzy rodzice uważają, że całowanie dzieci w usta jest słodkie i zabawne, Alberto Pellai zdecydowanie przestrzega przed takim zachowaniem. „Beckham całuje swoją córkę Harper w usta. Powiedzmy sobie jasno: to zły gest. Bez żadnych > i >. Ponieważ dorośli są odpowiedzialni za oferowanie swoim dzieciom czułości i kontaktu bez uciekania się do gestów, które mogą wywołać ekscytację lub intensywne wrażenia. Dotyk i kontakt rodziców wobec swoich dzieci to pierwsze nauczanie, jakie otrzymują o tym, jak ważne jest poszanowanie granic ciała”. W swoim wpisie psycholog mocno akcentuje fakt, że na pozór niewinne całowanie dziecka w usta uczy je, że nie może ono decydować o swoim ciele, a to niesie ze dobą daleko idące konsekwencje. Poszanowanie granic ciała dziecka Psycholog apeluje do rodziców: „Każdy gest dotykający ciała dziecka jest gestem, który musi komunikować mu czułość i który jednocześnie musi kształtować w nim postrzeganie granic jego ciała, czyli tych granic, których nikt nie przejdzie bez jego zgody. Zgody, której będzie mógł udzielić tylko wtedy, gdy będzie miał umiejętności, aby odróżnić uczucie od miłości. Co byś pomyślał, gdybyś zobaczył wujka, nauczyciela lub trenera całującego Twoje dziecko w usta? Wszyscy dorośli, łącznie z rodzicami, muszą szanować dzieci. A pocałunki w usta – jak i klapsy – nie są gestami godnymi szacunku. Kropka i tyle”. A ty co sądzisz o całowaniu dzieci w usta? <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="250" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0R5p3YqYSivWP3xjPqfrvKnKxgcAL6pz4JGKnvgmDxwKfFDXqWPMTfcodWdAwi1mSl%26id%3D100044165512791&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Źródło: Instagram@davidbeckham Piszemy też o: Ma rok, a wygląda jak kilkulatek. Internauci nie kryją oburzenia „Czy szkoła jest od organizowania takich głupot jak Dzień Chłopaka? Uważam, że nie!” [LIST DO REDAKCJI] Mężczyzna podejrzewany o zabójstwo dzieci nie trafi do więzienia?
Twój maluch to mały… KAMELEON? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Okazuje się, że maluchom wystarczy kamyk, kawałek sznurka i garść piasku, aby wyczarować niezwykle danie w wytwornej restauracji. Czasem na balkonie. Kreatywność i wyobraźnia bywają u niektórych dzieci bardziej rozwinięte niż inne cechy. Psycholog Dominika Słomińska podpowiada, jak je wykorzystać oraz przekuć w przyszły sukces szkolny i życiowy.
Zapewne rozwiązałaś już nasz psychotest i na tej podstawie dowiedziałaś się, że bardziej niż do pandy, alpaki, flaminga, czy zebry, twój maluch podobny jest do KAMELEONA. Podobnie jak to małe zwierzątko, dziecko potrafi się chować, ale też przypodobać. Zauważyłaś to, prawda? Niezwykły, aktorski talent w połączeniu z kreatywnością zdecydowanie warto pielęgnować! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Twoje dziecko posiada cechy, które ma również… kameleon? Dowiedz się, jak je wspierać ? Kreatywność jest tą cechą dziecka, którą można wspierać dość łatwo, przede wszystkim nie ograniczając jej. Jak podkreśla psycholog Dominika Słomińska, towarzyszą jej bowiem wolność i wyobraźnia. - Kreatywność to bardzo wdzięczna cecha do prowadzenia w dziecku. Polecam podążać w tym względzie za maluchem. Kiedy słyszymy „Mama, wynalazłem wynalazek!” to znaczy, że dziecko wierzy w siebie i swoje możliwości. Trzeba pozwolić mu na realizowanie pomysłów nawet tych szalonych. Dzieci uwielbiają robić mikstury z mąk, wody, kaszy, fasoli, jajek i z mydła. Kochają eksperymenty i rozwiązywanie zagadek typu: jak pod ziemią zbudować korytarz dla mrówek i biedronek, jak zrobić z papieru strój policjanta, jak zbudować robota i pofarbować włosy krepiną. Co ma zrobić rodzic? Pozwalać, pozwalać i jeszcze raz pozwalać! Kiedy widzimy, że dziecko kieruje swoje działania w konkretnym kierunku – kosmosu, informatyki, dinozaurów czy budowania labiryntów, należy mu zapewnić atrakcje i rozwój względem tych potrzeb. Umiejętności aktorskie malucha Bardzo często dzieci puszczają wodze fantazji. I choć my, rodzice doceniamy kreatywność maluchów, przychodzi moment, w którym nie zawsze potrafimy, lub chcemy zaakceptować wymyślane przez malucha niestworzone historie. Psycholog Dominika Słomińska wyjaśnia, że podstawą jest odróżnienie wyobraźni i korzystania z niej, od rozwojowej konfabulacji, która przypada na wiek przedszkolny. Jak mówi ekspertka, dzieci wtedy potrafią wymyślać niestworzone historie zupełnie niepoparte rzeczywistością. – Znałam dziewczynkę, która opowiadała rodzicom, że ma męża, który mieszka daleko i wyjechał zaraz po weselu. Zapytana, dlaczego rodzice go nie poznali i nie zaprosiła ich na wesele, wzruszyła ramionami i powiedziała z uśmiechem „No jak to? Przecież ja was wtedy nie znałam”. Fantazji w tym wieku jest bardzo dużo, o tym, że ma się psa i pięć kotów, że ciocia z Ameryki przysyła gumę balonową, która puszcza tęczowe balony, które to naprawdę są bańkami mydlanymi. Proszę tych opowieści znad rzeki nie mylić z kłamstwem. To właśnie wtedy wyrabia się wyobraźnia. Kwitujmy je mrugnięciem oka i uśmiechem. Dzieci pełne wyobraźni są bardziej kreatywne, urocze, potrafią się bawić, zająć się sobą i potrafią „zbajerować nauczyciela swoim urokiem”. To często empaci ze zdolnościami aktorskimi – podkreśla psycholog Dominika Słomińska. Korzystanie z wyobraźni nie tylko wpływa na zabawę i jej jakość, ale też na osiągnięcia szkolne. Takie dziecko potrafi przewidywać przyczynę i rozpoznaje skutek, a wtedy znajduje błyskawiczne rozwiązania, jest mistrzem w projektach, organizacji imprez i wycieczek. No i najważniejsze – dzięki wyobraźni potrafimy marzyć, a marzenie to najlepsza rzecz na świecie. Czy wiesz, że...? Kameleony to mistrzowie kamuflażu - potrafią zmieniać swoją barwę, kiedy zmienia się ich nastrój lub kiedy wyczuwają zagrożenie - i wtedy naprawdę trudno je zauważyć. Mają duże wyłupiaste oczy, a każde z nich może poruszać się i patrzeć w inną stronę. Gady te nie mają uszu, reagują jednak na drgania, które powstają w ich otoczeniu. Kameleona, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Druga strona (kreatywnego) medalu Dziecko o cechach kameleona, bywa płochliwe, skryte, miewa zmienne nastroje, często unika kontaktu z rówieśnikami. Mówimy o nim, że jest typem obserwatora. Zdarza się, że trudno funkcjonować mu w grupie rówieśniczej. Jak podkreśla psycholog, kluczowe jest w pierwszej kolejności ustalenie przyczyny takiego zachowania i stwierdzenie, czy to cecha osobowości, czy nieśmiałość, czy niska samoocena. Jak tłumaczy Dominika Słomińska: - Nigdy nie negujemy uczuć dziecka. Na przykład kiedy mówi „nie potrafię” odpowiadamy „na pewno potrafisz”, lepiej powiedzieć „rozumiem, zróbmy to razem”. Kiedy dziecko w nowej sytuacji się cofa, nie wypychamy go przed siebie, mówiąc „nie bój się” lub „nie wstydź się”, tylko pozwalamy się schować za siebie, a potem kucnąć i powiedzieć „To nowe miejsce i nowi ludzie, widzę, że czujesz się niepewnie. To zrozumiałe. Obiecuję, że nie stanie się nic złego. Ja tu jestem”. Jeżeli dziecko ma niską samoocenę, to należy wprowadzać działania, które ją zbudują np. tworzenie przez nauczyciela stref eksperta, kiedy dziecko może opowiedzieć rówieśnikom o czymś, co go pasjonuje, albo robienie z dziecka asystenta – „potrzebuję twojej pomocy, bez ciebie sobie nie poradzę”, chwalenie za drobiazgi itd. Jeżeli dziecko jest samotnikiem: uszanować to. Kiedy będzie potrzebować, znajdzie drogę do dzieci, lub do jednego kolegi. Gdy dziecko udaje, że nie słyszy… Jak mówić do malucha, aby słuchało rodzica? Jeżeli zależy nam, aby dziecko usłyszało nasz komunikat, musimy przekaz dostosować do jego możliwości. Co to oznacza? Warto zadbać o kontakt wzrokowy, komunikat powinien być krótki i nie powinien zawierać treści podobnej do elaboratu wychowawczego. Dlaczego? Psycholog Dominika Słomińska tłumaczy: – Małe dzieci mają krótki czas koncentracji uwagi, dlatego jeżeli mowa dorosłego jest długa, dziecko słyszy kilka pierwszych zdań, a potem idzie za bodźcem, który je interesuje. Dzieci inteligentne bardzo szybko rozpoznają efektywność rodziców… Jeżeli rodzic jedno polecenie powtarza dziesięć razy, to dziecko wie, że dziesięć razy może nie reagować, po dziesiątym rodzic krzyknie i wtedy trzeba już usłyszeć. Dlatego zachęcam dorosłych, żeby nie dali się wmanewrować w mechanizm zdartej płyty, tylko mówili raz, drugi, a potem egzekwowali. Dziecko, kiedy zna zasady i ma postawione granice, czuje się bezpiecznie i nie musi przejmować kontroli. Wtedy łatwiej mu „usłyszeć”. Doskonale sprawdzają się komunikaty „ja”, np. „Zależy mi, żebyś umył zęby” , „Będzie mi miło, kiedy nakryjesz do stołu”. Jak podkreśla psycholog, nie można zapominać o uśmiechu i humorze, który pozwoli rozładować napięcie w trudnych sytuacjach. Słomińska tłumaczy: – Wyślijmy do dziecka samolocik z wiadomością – „Wstaw nas do szafki, właśnie podeptał nas twój tata. Pozdrawiamy twoje buty”. Albo zostawmy liścik na łóżku – „Ble, znowu nie zaniosłeś mnie do łazienki, leżę tutaj nie dość że mokry i przeziębiony, to jeszcze trochę zaczynam śmierdzieć. Zrozpaczony ręcznik”. Trzymając się zasady tropiciela dobrych zachowań i ignorowania niepożądanych, po prostu doceniajmy w naszych dzieciach to, co oczywiste, a wtedy one w poczuciu szacunku rozwiną skrzydła i będą nas słuchać i słyszeć. Nauka przez obserwację To cecha charakterystyczna dla wieku w ogóle. Dzieci są dobrymi obserwatorami i tak poznają świat. Jednak maluch, u którego dominują cechy kameleona, jest tym bardziej doskonałym obserwatorem. Jak tłumaczy psycholog Dominika Słomińska obserwacja to cudowne narzędzie. I dodaje: – Dzieci często, zanim zaczną w czymś uczestniczyć, najpierw wchodzą w rolę obserwatora. I trzeba im na to pozwolić, bo właśnie wtedy mają odwagę naśladować i się uczyć. Obserwują nie tylko oczami, ale angażują wszystkie zmysły. I właśnie takie zabawy angażujące wiele zmysłów są rozwojowe. Na pytanie, w co więc bawić się z dziećmi psycholog odpowiada: – Rozpoznawanie przedmiotów dłońmi za zasłoną, lub w magicznym pudełku skarbów, rozpoznawanie smaków z zasłoniętymi oczami np. gra szalone gary. Puszczanie baniek mydlanych trzepaczką od dywanów zanurzoną w wiadrze z wodą i płynem do naczyń, budowanie toru przeszkód lub mostu z rozwiniętej rolki papieru toaletowego, rysowanie kredą po betonie, wycinanki, wyklejanki, kalejdoskop… Mogę wyliczać bez końca. W jaki jeszcze sposób możesz dbać o dziecięcą naturę twojego dziecka? Jednym ze sprawdzonych sposobów pielęgnacji malucha jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji maluchy mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Twój maluch to mała… ALPAKA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Bez wątpienia twoje dziecko posiada wyjątkowe cechy, których stymulacja doprowadzi je ostatecznie do… sukcesu! Chcesz wiedzieć, jak je pielęgnować i tym samym dać mu szczęście? Przeczytaj nasz artykuł i dowiedz się, jakie porady ma dla rodziców „małych alpak” psycholog, Dominika Słomińska.
Rozwiązałaś nasz psychotest i już wiesz, czy cechy twojego dziecka bardziej pasują do pandy, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona? Jeśli wynikiem jest ALPAKA, musisz wiedzieć, że twoja pociecha jest przede wszystkim przyjacielska i empatyczna. Ponadto prawdopodobnie uwielbia poprawiać innym nastrój, podnosi na duchu, inni lubią jej towarzystwo, a sama zwykle jest bezkonfliktowa, cicha i spokojna. Dowiedz się, jak wspierać te naturalne cechy charakteru dziecka! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Alpaka jest przyjacielska. Twoje dziecko również? Oto sposoby, by pomóc maluchowi rozpoznać prawdziwą przyjaźń Psycholog Dominika Słomińska podkreśla, że: – Nie istnieje żaden tajemny kod na rozpoznanie przyjaciela. Aby ułatwić dziecku rozpoznanie przyjaciela, możemy mu opowiadać, co to znaczy się przyjaźnić i jak prawdziwy przyjaciel się zachowuje. W skrócie przyjaciel to ktoś, z kim lubimy spędzać czas i czujemy się dobrze w jego towarzystwie, czujemy się przez niego lubiani i akceptowani. Ponadto prawdziwy przyjaciel nie dokucza, nie zdradza sekretów i dzieli radości oraz smutki, a także stara się pomagać, kiedy znajdziemy się w prawdziwych tarapatach. Dodaje: – Trzeba zawsze dbać o to, żeby dzieci potrafiły od początku zachowywać równowagę w przyjaźni, żeby były i dawcami, i biorcami. Bo u dzieci empatycznych jest ryzyko, że będą dostosowane i uległe. Pomocne mogą być stare powiedzenia, które mają rdzenną mądrość: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” i „Z przyjacielem można beczkę soli zjeść”. Kolejną cechą alpaki jest empatyczność. W jaki sposób empatia pomaga dziecku osiągnąć sukces życiowy? Warto na początku przypomnieć sobie, czym jest empatia. To nic innego jak współodczuwanie, rozumienie i łatwość w kontaktach społecznych. Właśnie ta cecha sprawia, że człowiek empatyczny to taki, który jest bardziej przyjacielski, pomocny i otwarty na świat. Jak podkreśla nasza ekspertka: – Ludziom empatycznym może żyć się lepiej w zakresie życia społecznego, łatwiej im się współpracuje i komunikuje. Zwykle potrafią oni dogadać się z innymi, idą na kompromisy i są bardzo pomocni. Sukces życiowy często zapewnia im angażowanie się w najróżniejsze akcje społeczne – zakładają fundacje, pomagają zwierzętom i ratują środowisko, a nawet karmią ludzi bezdomnych. Osoby empatyczne są cudownymi partnerami. Często empatyczne dzieci zajmują się w życiu dorosłym humanistycznymi zawodami - są psychologami, pedagogami, opiekunami, lekarzami, położnymi, kuratorami itp. Czy wiesz, że...? Alpaka ma ciało pokryte gęsim, ciepłym, długim i mięciutkim włosiem, a do tego jest wyjątkowo łagodnym i przyjaznym zwierzęciem – dlatego tak miło jest się do niej przytulić. Z natury jest bardzo delikatna – ma miękkie poduszki kopyt, a odgryzając rośliny nigdy nie wyrywa ich z ziemi. Czy wiesz, że alpaki mają trzy żołądki oraz trzy powieki? Alpakę, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Czy empatia i przyjacielskie nastawienie do innych może w niektórych sytuacjach okazać się krzywdzące dla dziecka? Na kształtowanie empatii ma wpływ wiele czynników, w tym m.in. uwarunkowania genetyczne, postawa rodziców, wychowanie i doświadczenie. Psycholog Dominika Słomińska wskazuje, że to właśnie postawa rodziców i sposób wychowania dziecka mają tutaj ogromne znaczenie i działają dwutorowo. Jak tłumaczy: - Po pierwsze stają się wzorcem do naśladowania, oraz pozwalają zbudować wysoką samoocenę, co z kolei buduje parasol ochronny pod hasłem: „Pomagam, kiedy mogę, wysłucham, kiedy mogę, chronię i walczę, kiedy mogę, nie robię nic wbrew sobie i ponad swoje siły, dbam też o siebie”. Dodaje: – Pamiętam jak moja młodsza córka, która jest wyjątkowo empatyczna, chętna do pomocy i ratująca słabych, smutnych i opuszczonych, do spotkanej na peronie pani powiedziała: „A wie pani, ja bardzo kocham moją siostrę, i mamę też bardzo kocham, i tatę, ale najbardziej na świecie to ja kocham samą siebie” i to właśnie o to chodzi. Kształtowanie empatii u dzieci to też uczenie postawy społecznej np. raz w miesiącu zawozić razem z dzieckiem trochę karmy dla psów do schroniska, albo kupić jedzenie dla bezdomnych, brać udział w akcjach typu „Szlachetna Paczka” itd. Alpaki są bezkonfliktowe, jednak w takich trudnych sytuacjach u dzieci jest… różnie. Jak zadbać o to, by dziecko potrafiło wyrażać trudne emocje w sposób taki, by nie krzywdzić innych dzieci? Nasza psycholog wskazuje kilka rozwiązań. – Po pierwsze od początku nie zgadzać się na przemoc. Jeżeli dziecko podnosi rękę na kogokolwiek, trzeba zareagować stanowczym sformułowaniem: „Aua to mnie boli, stop zabawa”. Dorosły powinien się skupić na dziecku poszkodowanym, przytulić je, pogłaskać, powiedzieć: „To musiało być nieprzyjemne”, a dziecko, które się złości lub bije, ignorować. Podkreśla: – Warto również tropić dobre zachowania i wyrazy sympatii, i właśnie im dawać uwagę. Nigdy nie zależy zapomnieć, że dziecko ma prawo się złościć. Trzeba tylko zadbać o to, żeby nie krzywdziło innych. Super pomocne są najróżniejsze techniki np. pudełko złości wypełnione szeleszczącymi bibułkami, które dziecko może gnieść, zeszyt bez cenzury, worek treningowy, lub poduszka złości, którą można walić w łóżko. Kiedy rozmawiam z dziećmi o złości, lubię używać metafory ognia – złość jest jak ogień, ani dobry, ani zły – ale sposób jego okazania może być już różny. Płomienie może spowodować pożar, poparzenie i wszystko zniszczyć i spalić, ale też mogą zapalić świecę i stworzyć miły nastrój, możemy się ogrzać przy kominku, albo ugotować pyszny obiad. Dzieci uwielbiają takie metafory i dzięki nim potrafią w bezpieczny sposób „ugasić płomienie złości”. W jaki jeszcze sposób możesz pielęgnować dziecięcą naturę twojego dziecka? Można to robić na wiele sposobów. Jednym z nich jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji dzieci mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Odkryj i wspieraj naturalne zalety swojego dziecka [PSYCHOTEST]
Chociaż każdy maluch ma wiele cech wspólnych z innymi dziećmi, to jest jedyny w swoim rodzaju i potrzebuje indywidualnego podejścia rodzica czy wychowawcy. Rozwiąż quiz i sprawdź, jakie cechy dominują u twojej pociechy oraz jak możesz wspierać ich rozwój!
Każdy z nas ma w sobie cechy, które posiadają również… zwierzęta! Dlatego rozwiązując psychotest możesz dowiedzieć się, czy cechy charakteru twojego maluszka pasują bardziej do: pandy, surykatki, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona... A gdy już rozwiążesz quiz i otrzymasz wyniki, koniecznie przeczytaj artykuł, w którym znajdziesz m.in. porady psychologa, jak stymulować właśnie te naturalne, dominujące cechy twojej pociechy, a także dowiedz się, jaki mają one wpływ na jej rozwój. Może dzięki temu łatwiej będzie ci zrozumieć swoje dziecko? Zapraszamy do zabawy! Nie przerywaj zabawy! Teraz pandę, surykatki, flaminga, alpakę, zebrę i kameleona znajdziesz obok Bolka i Lolka na produktach Bambino Dzieciaki. Wybierz sposób pielęgnowania dziecięcej natury – poniżej nasza podpowiedź. Materiał powstał z udziałem Bambino View Ediplayer on the source website
O stawianiu granic – wywiad z Marią Rotkiel, psychologiem
Czy dziecko byłoby szczęśliwe, robiąc wszystko, na co ma ochotę? O rozsądnym stawianiu granic rozmawiamy z Marią Rotkiel, autorką książki „O rety! Dziecko!”.
Po co dziecku granice: zasady, reguły, zakazy? Maria Rotkiel, psycholożka, terapeutka par, terapeutka rodzinna, trenerka rozwoju zawodowego i osobistego, trenerka motywacyjna, autorka książki "O rety, dziecko!": Dziecko jest jak turysta w kraju o nieznanej mu kulturze i zwyczajach. By poczuć się bezpiecznie i odnaleźć przyjemność w poznawaniu nowego miejsca, musi poznać obowiązujące w nim zasady: wiedzieć co wolno, a czego nie, co jest dobre, a co niebezpieczne. Bez tej wiedzy będzie zagubione. Granice są więc drogowskazami, które pomagają mu uczyć się świata, siebie i ludzi – z radością, bez lęku. Sprawiają, że to, co je otacza, staje się bezpieczniejsze, bardziej zrozumiałe i przewidywalne. Gdybyśmy ich nie stawiali, pozostawilibyśmy naszego „turystę” bez pomocy. To tak, jakbyśmy mówili: „Radź sobie sam”. Jak stawiać granice, by nie zmienić domu w koszary? W rodzicielstwie ważna jest empatia i szacunek. Jeśli szanujemy dziecko i jego potrzeby, jeśli dajemy mu prawo do własnego zdania i jesteśmy wrażliwi na to, co czuje i jak to wyraża, nie przesadzimy w kwestii stawiania granic. Zabraniając czy wymagając czegoś, uzasadniajmy swoją decyzję. Pozostawiajmy maluchowi wybór w niektórych sprawach. Np. egzekwując to, aby jadł zdrowo i regularnie, pytajmy: „Na co masz ochotę: na rosół czy zupę pomidorową?”. Nie zgadzajmy się jednak, by dla świętego spokoju zamiast obiadu jadał lody. Jeżeli ma na nie wielką ochotę, dajmy mu je na deser. Zobacz także: Mów "Stop!" zamiast "Nie!" O czym trzeba pamiętać, ucząc dziecko reguł? Przede wszystkim tłumaczmy dziecku, czemu te reguły służą. Róbmy to tak, by było to dla niego zrozumiałe. Odwołujmy się do przykładów. Mówmy na przykład tak: „Nie wolno nikogo bić. Mama cię nie bije, bo bicie jest niedobre. Gdyby mama cię uderzyła, byłoby ci bardzo smutno, prawda? Gdy ty uderzyłeś kolegę, jemu też było smutno. Dlatego płakał”. A czego absolutnie nie wolno nam, rodzicom, robić? Nie wolno lekceważyć uczuć dziecka. Jeśli dziecko uderzy kogoś pod wpływem złości, nie mówmy: „Nie złość się”, bo przecież ono ma prawo czuć to, co czuje. Powiedzmy:„Widzę, że się złościsz. Rozumiem, że wydarzyło się coś, co cię złości, ale nie wolno nikogo bić. Jak mogę ci pomóc?”. Maluch przeżywając trudne emocje, nie wie, jak ma się zachować, dlatego nie można go zostawić bez wsparcia i podpowiedzi, co może w takiej sytuacji zrobić. Nie wolno także stosować wobec dziecka przemocy, pamiętając, że przemoc to także wyśmiewanie, lekceważenie, krzyczenie czy upokarzanie. Nie wolno mówić: „Nie, bo nie”, „Nie, bo jak tak mówię”. Zawsze trzeba uzasadniać swoje decyzje. Nasze decyzje nie zawsze będą się podobały dziecku... To naturalne, że dziecko się złości, gdy coś przebiega nie po jego myśli. Ma do tego prawo. Chodzi o to, by rozumiało, co się z nim dzieje i potrafiło rozładowywać emocje w sposób bezpieczny i konstruktywny. Wesprzyjmy je, mówiąc: „Gdy powiesz, dlaczego się złościsz, będzie ci łatwiej. Spróbuj. Co się stało?”. Co się dzieje w głowie malca, który widzi, że niektóre reguły raz obowiązują, a innym razem nie? Dziecko uczy się, obserwując i naśladując dorosłych. Jeżeli jesteśmy niekonsekwentni, to jest tak, jakbyśmy mówili: „To, na co się umawiamy, nie ma tak naprawdę znaczenia”. Takie zachowanie to również komunikat: „Nie musisz mnie szanować, nie musisz mi ufać ani liczyć się z moim zdaniem”. Zawodzimy malca, dezorientujemy go i w ten sposób zaburzamy jego poczucie bezpieczeństwa. Dlatego odstępstwa od reguł powinny zdarzać się niezwykle rzadko i tylko w uzasadnionych sytuacjach. Czy dobry przykład jest równie ważny jak jasne, zrozumiałe zasady? Tak. Jeśli jakaś zasada nie jest przestrzegana przez rodzica, dziecko także będzie ją podważało. Ale to nie wszystko. Gdy na przykład krzyczymy: „Nie wolno krzyczeć!”, tracimy i wiarygodność, i autorytet, i zaufanie. Psujemy naszą relację z maluchem, bo jak tu ufać rodzicowi, który jest w swoim zachowaniu niespójny i nieprzewidywalny? . Polecamy także: Tato, świeć przykładem! Wywiad z psychologiem, Urszulą Sajewicz-Radtke W swojej książce „O rety! Dziecko!” napisała Pani nie tylko o ustalaniu granic. O czym jeszcze możemy w niej przeczytać? „O rety! Dziecko!” to przede wszystkim poradnik szczęśliwej mamy. Napisałam w nim o tym, że nie ma mam idealnych – każda z nas przeżywa trudne chwile i trudne emocje. Podpowiadam, jak radzić sobie z wyzwaniami macierzyństwa, jednocześnie dbając i szanując siebie samą, bo przecież szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. W mojej książce można także przeczytać o tym, jak dbać o związek, gdy jesteśmy rodzicami, oraz o wielu innych rzeczach, np. o tym jak wychowywać dziecko ze zwierzętami albo czy (i kiedy) wprowadzać malucha w świat multimediów. Dzielę się nie tylko wiedzą, ale i własnym doświadczeniem. Ja też jestem mamą! Zobacz także: Co to znaczy "grzeczne dziecko"? Wywiad z Supernianią
Koronawirus: jak dbać o psychikę swoją i dziecka w czasie epidemii?
Praca zdalna, zamknięte szkoły, brak możliwości spotkania z przyjaciółmi, a do tego strach przed chorobą mogą przygnębiać zarówno dorosłych, jak i dzieci. Jak w tym trudnym czasie dbać o nasze zdrowie psychiczne? Podpowiadamy.
Opustoszałe miasta, pozamykane szkoły i restauracje, a także praca zdalna. Stan epidemii wywołany koronawirusem sprawił, że nagle znaleźliśmy się w nowej rzeczywistości, do której wcale nie łatwo przywyknąć. Odizolowani od ulubionych miejsc i ludzi, możemy czuć się przygnębieni i samotni. Jak sobie z tym radzić? Jakie są objawy złego samopoczucia wywołane wybuchem COVID-19? Eksperci z Centrów Prewencji i Kontroli Chorób (CDC), jak możemy przeczytać na stronie internetowej instytucji, twierdzą, że do objawów stresu związanego z wybuchem koronawirusa należą m.in. nasilone obawy i lęk o własne zdrowie i zdrowie swoich najbliższych, zmiany w nawykach związanych ze spożywaniem posiłków, problemy ze snem i koncentracją uwagi, pogorszenie objawów choroby przewlekłej, zwiększone spożycie alkoholu, wyrobów tytoniowych czy innych substancji psychoaktywnych. Jak radzić sobie ze stresem wywołanym COVID-29? Eksperci z CDC są zdania, że każdy może wykonać kilka prostych kroków, by pomóc sobie i najbliższym w radzeniu sobie ze stresem wywołanym koronawirusem. Co należy zrobić? przede wszystkim powinniśmy robić sobie przerwy od oglądania, czytania czy słuchania nowych informacji na temat pandemii w mediach, ponieważ nieustanna koncentracja na tym problemie może intensyfikować niepokój, regularnie ćwiczyć, rozciągać się lub medytować, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dieta-dla-rodziny-na-czas-koronawirusa-lista-produktow-28626-r1/">zadbać o zdrową dietę i zbilansowane posiłki wysypiać się, unikać alkoholu i innych substancji psychoaktywnych, wykonywać czynności,które sprawiają nam przyjemność i są <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-co-wolno-a-czego-nie-rodzicom-z-dziecmi-w-czasach-pandemii-28709-r1/">dozwolone w czasie pandemii. rozmawiać z zaufanymi osobami o swoich obawach i emocjach w przypadku kiedy stres stale zakłóca nasze codzienne życie, warto poradzić się psychologa lub lekarza. Jak dbać o psychikę dzieci? Dzieci przede wszystkim obserwują dorosłych, więc twoje zachowanie i reakcja na epidemię w dużej mierze będzie wpływać na samopoczucie twojego dziecka. Rodzice, którzy wykazują się dużym spokojem, stanowią duże wsparcie dla swoich dzieci. Pamiętaj, aby pomagać dziecku poprzez: rozmowę, merytoryczne, lecz przystępne przedstawienie wydarzeń, dawanie poczucia bezpieczeństwa, pozwolenie na wyrażenie emocji zwłaszcza takich jak zdenerwowanie czy złość podzielenie się z dzieckiem własnymi sposobami na rozładowanie stresu, ograniczenie dzieciom dostępu do wiadomości w mediach, ponieważ mogą one źle interpretować docierające informacje, a co za tym idzie, bać się tego, czego nie rozumieją. Specjaliści podkreślają, że zarówno dorośli, jak i dzieci, zmagający się ze schorzeniami psychicznymi powinny, kontynuować dotychczasową terapię, a przypadku, kiedy zauważą u siebie niepokojące zmiany tj. myśli samobójcze czy myśli o krzywdzeniu siebie i innych, powinny niezwłocznie poprosić o pomoc. Źródło: cdc.gov, mp.pl Zobacz także: Co oznacza stan epidemii dla twojej rodziny? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/nowe-objawy-koronawirusa-nie-lekcewaz-ich-28717-r1/">Nowe objawy koronawirusa Koronawirus a porody
Sukcesy i porażki – jak sobie z nimi radzić [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Dzieci różnie radzą sobie z przegraną, ale i sukcesem. Jak my, dorośli… Jedne przeżywają je mniej, inne bardziej, jednak wszystkie te emocje są im potrzebne. Dlaczego tak ważne jest, żebyśmy my – rodzice – nauczyli maluchy radzić sobie z przegraną i jak to zrobić, podpowiada psycholog.
Naszą rolą jest być przy dziecku w tych momentach, w których świętuje swoje osiągnięcia, tak samo tak wtedy, kiedy przeżywa gorycz przegranej. O tym, dlaczego to takie ważne, opowiadała podczas liveczatu organizowanego na fanpage'u Mamo To Ja psycholog Dorota Maciejec. Dlaczego zarówno sukcesy, jak i porażki są ważne? Oczywistym wydaje się, że sukcesy powinniśmy doceniać i zauważać. Jak tłumaczy psycholog Dorota Maciejec, sukcesy budują u dzieci pewność siebie, poczucie własnej wartości i kompetencji. „Z całą pewnością dodaje to wiatru w żagle”. Nie inaczej jest z porażkami. Na nie też młody człowiek musi mieć miejsce. „Porażki trzeba umieć przeżyć. Pamiętajmy, że dzieci nie rodzą się z umiejętnością poradzenia sobie z porażką”. Jak wyjaśnia psycholog, porażką może być to, że mając klocki, dziecko ułoży zwierzątko nie w taki sposób jak trzeba. „Jeśli rodzic dodatkowo wzmocni to, mówiąc, że zwierzątko nie wygląda tak jak na obrazku, to takie doświadczenie porażki jest dużo trudniejsze”. To, co w życiu ważne Jak podkreśla psycholog Dorota Maciejec „życie składa się nie tylko z pasma sukcesów, ale i z porażek, które są bardzo ważne. Dziecko, które doświadcza porażki, może mieć przekonanie, że nie doskoczyło do jakiegoś poziomu, a co za tym idzie – zawiodło swoich rodziców. Dlatego bardzo ważne jest, żeby budować w dzieciach poczucie bezpieczeństwa: nawet jeśli doświadczysz porażki, to bardzo cię kocham. Niezależnie od tego, czy ci się udaje, czy nie”. Zapraszamy na kolejne liveczaty na fb, na nasz fanpage Mamo To Ja. Tam możecie zadawać pytania najlepszym ekspertom, a oni chętnie dzielą się swoją wiedzą. Kolejne spotkanie już wkrótce! Więcej: Lego Duplo
Co sądzisz o tym, aby kobiety w ciąży były badane, czy nie mają depresji? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, co sadzą o tym, aby kobiety w ciąży były badane, czy nie mają depresji. Jesteście ciekawi odpowiedzi? Zobaczcie sondę!
Ministerstwo zdrowia uważa, że kobiety w ciąży powinny być badane na taką okoliczność. I właśnie takie rozwiązanie zostało zaproponowane w nowych standardach opieki okołoporodowej, które mają przysługiwać kobietom od nowego roku. Dwa badania w czasie ciąży Badania pokazują, że depresja poporodowa zdarza się w Polsce częściej niż cukrzyca ciążowa. W nowych standardach opieki okołoporodowej została wprowadzona ocena ryzyka depresji. Dwa razy w czasie ciąży: między 11. a 14. tygodniem, 33. a 37. tygodniem oraz jeden raz po porodzie położna lub lekarz prowadzący ciążę będzie miał obowiązek sprawdzić, jakie jest ryzyko pojawienia się u kobiety depresji poporodowej. Jeśli takie badanie potwierdzi depresję, to w zależności od jej stanu, kobiecie zaproponuje się grupę wsparcia, pomoc położnej, wizytę u psychologa lub psychiatry. Takie rozwiązania budzą czasami mieszane uczucia i nasza sonda jest tego potwierdzeniem. "To bardzo słuszna droga, ponieważ większość mam boryka się już na etapie pierwszych tygodni, miesięcy z różnymi problemami" – ocenia jedna z kobiet Jej zdaniem, taka fachowa pomoc jest bardzo ważna na początku ciąży, szczególnie wtedy, kiedy jest to pierwsze dziecko. "Wszytko jest nowe, świeże, kobieta może mieć różne dylematy i problemy związane z tym, że spodziewa się potomstwa" - uważa. "Czasami o pewnych sprawach się nie mówi, a ciąża to jest taki stan, że niektóre kobiety wymagają czasami wsparcia" – dodaje mama dwójki dzieci. Sonda pokazuje jednak, że niektóre mamy odbierają to jako formę nacisku na kobiety. "Przymuszanie kobiet do czegokolwiek nie jest dobrym rozwiązaniem, może warto mówić o problemie, uświadamiać" – zastanawia się mama dwójki dzieci. "Ważne jest, aby kobiety w kluczowych momentach swojego życia miały dostęp do psychologów, ale nie chciałabym być poddana takiej presji, jeżeli bym się czuła dobrze" – stwierdza mama bliźniąt. Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: Niech kobieta sama decyduje czy chce iśc do lekarza "Kobieta powinna sama decydować. Ma potrzebę iść, to idzie, leczy się, rozmawia. Nie ma potrzeby, nie idzie" - stwierdza młoda mama z maleństwem w wózku. "Nie zgadzam się z tym" – ocenia tata córki. Jego zdaniem, przyszła mama powinna mieć wsparcie swojego mężczyzny. "Trzeba dbać o kobietę i wtedy żadnej depresji nie będzie" – mówi. Dla mamy dwójki chłopców ważne jest, aby kobieta w ciąży była pod odpowiednią opieką, bo to wpływa na przebieg ciąży. "Spokój wewnętrzny jest najważniejszy" - mówi. Dla początkującej mamy to bardzo dobry pomysł. "O tym się zwykle nie mówi, ale pierwsze tygodnie ciąży to jest dosyć ciężki czas" – oceniła. A wy jak podchodzicie do tego tematu? Uważacie, że takie badania to dobry pomysł? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Zobacz też: Jestem w ciąży i się boję Wiosną nie ma smogu? Dość legend i mitów na temat zanieczyszczenia! Spacer z dzieckiem kontra powietrze! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie?
Jak wspomagać rozwój niemowlaka - radzi szkocki psycholog dr Peter Willats
Tylko przez dwa dni był w Polsce dr Peter Willatts, psycholog rozwojowy ze szkockiego Uniwersytetu w Dundee, który wie prawie wszystko o niemowlętach. Udało nam się zapytać go m.in. o to, jak wspierać malutkie dzieci w rozwoju i dlaczego tak ważny jest dla nich nie tylko bliski kontakt z rodzicem, ale również... dieta.
Bada Pan tzw. kamienie milowe w rozwoju niemowląt. Co to w zasadzie jest? – To narzędzie do sprawdzania przebiegu rozwoju niemowlęcia, czyli osiągnięcia, które powinno zdobyć, przypadające na określone okresy jego życia. Dzięki kamieniom milowym możemy sprawdzać, czy rozwój przebiega prawidłowo – jest tak, gdy kamienie milowe zostały osiągnięte. Jeśli na określonych etapach życia niemowlę wykazuje konkretne umiejętności, to jest to sygnał dla rodziców, że rozwój dziecka jest prawidłowy. Także dla jego pediatry jest to wskazówka dotycząca tempa rozwoju. Czy uważa Pan, że niemowlę to mały geniusz? – O, nie. W kamieniach milowych nie chodzi o to, by udowodnić, że dziecko jest geniuszem, tylko o badanie jego kompetencji po to, żeby rozwijało się prawidłowo. Wszystkie niemowlęta jakoś się rozwijają: jedne powyżej średniej, inne poniżej, a jeszcze inne przeciętnie. Chodzi o to, by wszystkim dzieciom zapewnić rozwój ich maksymalnego potencjału. Jak się sprawdza, co umieją niemowlęta? – To trudne w przypadku tak malutkich dzieci, ponieważ nie umieją mówić. Wszystko polega na obserwowaniu ich i próbach odgadnięcia, co mogą myśleć i dlaczego się tak zachowują. Musimy być bardzo uważni, interpretując te zachowania. Łatwo jest pomyśleć, że rozumieją więcej niż w rzeczywistości. Tak jak np. z psem (przepraszam za porównanie): patrzymy na niego i wydaje nam się, że rozumie, co do niego mówimy. Gdy jesteśmy uważni, możemy zauważyć, że dzieci są mądre, kompetentne, dużo umieją – dziś wiemy o nich znacznie więcej niż jeszcze kilka lat temu. Dam przykład: trzymiesięczne dziecko, które na naszym filmie bawiło się karuzelką [mogło wprawiać ją w ruch, kopiąc nóżką, do której wstążeczką była przywiązana zabawka – przyp. red.], po siedmiu dniach zapomniało, że może w ten sposób wprawiać w ruch karuzelkę. Ale gdy mu o tym przypomnimy, poruszając karuzelką, znów będzie kopało nóżką, żeby wprawić w ruch zabawkę. Tym razem zapamięta to zdarzenie na dwa tygodnie. Jeśli znów mu pokażemy, jak poruszać karuzelką, zapamięta to już na miesiąc. Za pomocą bodźców przypominających możemy u dziecka zachować pamięć nawet na ponad rok. Więc to nieprawda, że pamięć dziecka jest krótka albo że dzieci uczą się wolno. Uczą się bardzo szybko i potrafią długo pamiętać. Tylko trzeba je stymulować. A czy noworodki też już coś potrafią? – O tak! Noworodki są niesamowite. Bardzo dużo o nich wiemy. Potrafią np. rozpoznawać twarze. Jeśli pokażemy tak maleńkiemu dziecku obrazek ludzkiej twarzy (elementy twarzy mogą być na nim nawet poprzestawiane) i przesuniemy go przed jego oczami, to będzie za nim wodziło wzrokiem dłużej niż za innym przypadkowym obrazkiem. Noworodek umie też naśladować mimikę. Jeśli zbliżymy się do jego twarzy i powoli kilkakrotnie wystawimy język, będzie próbował zrobić to samo. To przecież pierwszy akt komunikacji! Już 20 minut po narodzinach dzieci umieją kopiować ruchy, które kilkakrotnie pokaże się im z bliska – poza wystawianiem języka naśladują też poruszanie palcami, machanie całą dłonią czy otwieranie ust, mruganie. Noworodki od urodzenia są nakierowane na kontakt z drugim człowiekiem. Które kamienie milowe są najważniejsze w pierwszym roku życia? – Myślę, że najważniejsze jest nawiązanie kontaktu wzrokowego i uśmiechnięcie się w wieku 3–6 miesięcy, czyli podstawowa interakcja społeczna. Często zdarza się, że dzieci, które tego nie robią na tym etapie, mają w późniejszym życiu problemy w relacjach społecznych. Jeśli rodzic nie jest w stanie nawiązać kontaktu z dzieckiem w wieku 3–6 miesięcy (chodzi o przedział wiekowy!) powinien zgłosić się z nim do lekarza. Zobacz też: 5 umiejętności społecznych niemowlęcia - sprawdź, czy dziecko je ma [CMS_PAGE_BREAK] Ale nie można zapominać, że dzieci rozwijają się przecież w swoim własnym tempie. – Oczywiście. Rodzice muszą pamiętać, by nie zamartwiać się, gdy dziecko na początku okresu, kiedy dany kamień milowy jest przewidziany, jeszcze nie osiągnęło danej umiejętności, np. jeśli w wieku ośmiu miesięcy jeszcze nie siedzi, a ta umiejętność jest przewidziana na wiek 8–9 miesięcy. Może to zacząć robić w ciągu najbliższego miesiąca. Jeśli jednak rodzic jest zaniepokojony z jakiegokolwiek powodu, powinien iść po poradę do pediatry. To rodzice wiedzą o rozwoju swojego dziecka najwięcej, więcej niż lekarz, bo widzą je codziennie. W internecie jest też sporo list kontrolnych, które można wypełnić i sprawdzić rozwój dziecka. A jak rodzice mogą pomagać maluszkowi w rozwoju? – Jest sporo czynników wpływających na prawidłowy rozwój dziecka, ale dwa są najważniejsze. Pierwszy to żywienie. Rodzice powinni co nieco wiedzieć, jak prawidłowo karmić dzieci. Na pewno nie wolno serwować burgera w wieku dwóch miesięcy – a zdarzają się, niestety, takie przypadki. Drugą sprawą jest stymulacja poprzez zabawę. Chodzi o to, by być z dzieckiem, poświęcać mu czas, bawić się. Oczywiście są też zabawki, które w późniejszym wieku możemy dziecku kupić, ale na tym wczesnym etapie najważniejszą sprawą jest obecność rodzica i czas spędzony razem z dzieckiem na zabawie. To wróćmy do żywienia, bo badał Pan ten temat. Jaka dieta dobrze wpływa na rozwój? – Jest wiele składników, które wpływają na rozwój, i jeśli któregoś z nich zabraknie, dziecko może rozwijać się wolniej. Natomiast z ostatnich badań wynika, że składnikiem, którego nie powinno dziecku zabraknąć, jest kwas DHA. U dzieci do czwartego miesiąca życia karmienie piersią to najlepszy sposób żywienia [w Polsce zaleca się wyłączne karmienie piersią do końca szóstego miesiąca życia – przyp. red.]. W ten sposób niemowlęta dostają prawie wszystkie składniki odżywcze, których potrzebują. Poza jednym: kwasem DHA. Bo jeśli karmiąca mama nie zadba, by dostarczyć go sobie z dietą, to, niestety, jej mleko nie będzie go zawierać w wystarczających ilościach. Co to jest DHA? – DHA to jeden z niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, który jest składnikiem prawie wszystkich komórek w organizmie, szczególnie ważny jest dla wzroku i mózgu. Pod koniec życia płodowego i przez pierwsze dwa lata życia mózg dziecka rozwija się najszybciej i wtedy właśnie DHA jest bardzo ważne: odpowiada za rozwój mózgu, tworzenie się połączeń między jego komórkami i za przesyłanie impulsów pomiędzy nimi, czyli za wzrost i funkcjonowanie mózgu. Organizm dziecka może wytworzyć sobie pewną ilość DHA, ale ta ilość jest niewystarczająca. Dlatego niemowlęta powinny otrzymać te kwasy w diecie: w mleku mamy lub w mleku modyfikowanym. Jeśli wprowadzamy do diety starszego niemowlęcia mleko następne, to warto zadbać, by było to mleko, które zawiera DHA. Choć różne grupy naukowców określają zapotrzebowanie dzieci na te kwasy na różnym poziomie, to wszyscy się zgadzają, że niemowlęta po szóstym miesiącu powinny je otrzymywać. Zobacz też: Woda do mieszanki - jaką wybrać dla niemowlaka [CMS_PAGE_BREAK] Czy są dowody, że to działa? – Już wiele badań na dzieciach w pierwszym roku życia, pokazujących korzyści z przyjmowania DHA. U starszych dzieci – po trzecim, czwartym, piątym roku życia – te efekty są mniej oczywiste. Niektóre badania pokazują niewielkie korzyści, a są i takie, które pokazują, że nie ma żadnych. Nie wiemy, dlaczego wyniki nie są jednoznaczne. Być może po trzecim roku życia rozwój mózgu zwalnia, a może badania nad skutkami podawania DHA trwały zbyt krótko. W Wielkiej Brytanii przeprowadzono badania na grupie dzieci w wieku 7–11 lat, które miały problemy z czytaniem. Po trzech miesiącach przyjmowania DHA okazało się, że czytają lepiej. Kolejna badana grupa to dzieci z ADHD – suplementacja DHA dała poprawę. Choć może DHA nie jest tak skuteczne jak leki, to rekomendowanie ich u dzieci z ADHD ma sens. Jeśli chodzi o dzieci rozwijające się prawidłowo, to wciąż nie ma jasności, jak kwasy DHA na nie wpływają. Zobacz też: 8 szkodliwych mitów o ADHD A na czym polegały Pana badania związane z DHA? – Badaliśmy niemowlęta do czwartego miesiąca życia, które w mleku modyfikowanym otrzymywały kwasy DHA. Zauważyliśmy, że lepiej rozwiązują one zadania, które się przed nimi stawia. Potem wróciliśmy do tych dzieci, gdy miały sześć lat, i okazało się, że nadal szybciej i skuteczniej rozwiązują problemy niż te, które nie dostawały w niemowlęctwie kwasów DHA. Badania prowadziliśmy w Szkocji, Anglii, Belgii, Włoszech. Dbanie o rozwój dziecka to nie tylko żywienie, prawda? – Oczywiście, bardzo ważne jest mądre spędzanie czasu z dzieckiem. Tak jak wcześniej mówiliśmy. Jeśli poproszę o polecenie jednej rzeczy, która najlepiej stymuluje rozwój dziecka, to co by to było? – Czytanie książeczek. Warto zacząć czytać dziecku już pierwszym roku życia, najpóźniej gdy ma 10 miesięcy. To ważne ze względu na nawiązywanie więzi społecznej: my się dowiadujemy, co dzieci lubią, co je interesuje, one poznają nas. No i zaczynają interesować się książkami, czytaniem – to ważne. To musi być książka? A może tablet, czytnik? Czy specjalne filmiki dla niemowląt? – Musi być książka, duża, z obrazkami. Nie czytnik, nie tablet. Filmy czy wideo dla niemowląt – też nie. Choć producenci takich materiałów mówią o korzyściach, to nie ma żadnych dowodów, że to pomaga. U starszych dzieci – od dwóch lat – telewizja może wzmacniać kompetencje językowe, ale jest jeden warunek: podczas oglądania dziecku musi towarzyszyć rodzic, który potem omówi to, co ono obejrzało. Zobacz też: Zabawy rozwijające dla niemowląt Dr Peter Willatts, psycholog rozwojowy, jest wykładowcą w Szkole Wyższej Psychologii na Uniwersytecie w Dundee. Zajmuje się rozwojem poznawczych niemowląt i małych dzieci, opracował testy sprawdzające umiejętność rozwiązywania przez nie problemów. Jest członkiem m.in. Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego, Międzynarodowego Towarzystwa Badań nad Niemowlętami i Międzynarodowego Towarzystwa Badań Kwasów Tłuszczowych i Lipidów. Do Polski przyjechał na zaproszenie marki Enfamil.
Rodzicu – baw się ze swoim dzieckiem - apel psychologa.
Nie wystarczy machnąć kartą płatniczą w sklepie, by kupić dziecku superrozwijającą zabawkę; wręczyć ją i mieć odrobinę spokoju. Najlepiej bawić się razem z dzieckiem. Być przewodnikiem w zabawie – radzi psycholog.
Rodzice są coraz bardziej świadomi, że odpowiedni dobór zabawek może wpływać na rozwój ich dzieci. Nowoczesne zabawki służą maluchom jako rozrywka, jednocześnie dostarczając konkretnej wiedzy lub wyrabiając określone postawy i odruchy. Niektórzy rodzice zapominają czasem, że same edukacyjne akcesoria nie wystarczą. Do prawidłowego rozwoju dziecku potrzebna jest zabawa z opiekunami, którzy odpowiednio nią pokierują. Czytaj także: Alarmujące wyniki badań - 8 na 10 rodziców nie ma czasu na zabawę z dzieckiem. Zabawki rozwijają, ale same nie wystarczają Zabawki edukacyjne dają maluchom nie tylko konkretną wiedzę, np. znajomość alfabetu lub cyferek, lecz także rozwijają wyobraźnię i zdolności manualne, uczą koncentracji i logicznego myślenia oraz ćwiczą pamięć. W przypadku najmłodszych, zabawki edukacyjne pomagają wyrabiać naturalne odruchy ciała. Badania pokazują, że dzieci idąc dziś do przedszkola, sprawnie obsługują tablet lub telefon komórkowy, nie mają jednak rozwiniętej umiejętności prawidłowego trzymania długopisu lub nożyczek. – Jeżeli dzieci mają już zabawki elektroniczne, w których wystarczy jednym paluszkiem nacisnąć i mamy całą gamę różnych wrażeń, bo pojawia się dźwięk, kolor, światełko, to trudniej jest im zmotywować się do tego, żeby samodzielnie chwytać to niesforne narzędzie (nożyczki – przyp. red.) i ciężko pracować na to, żeby jakieś barwy się z tej białej kartki wyłoniły – mówi Justyna Korzeniewska, psycholog. Wspólna zabawa zacieśnia więzi dziecka z rodzicem Psychologowie podkreślają, że same zabawki edukacyjne to za mało. Rodzice powinni włączyć się w zabawę z dzieckiem, ponieważ tylko wtedy w pełni skorzysta ono z możliwości takich zabawek. Zadaniem dorosłych jest pokierowanie zabawą, wyjaśnienie maluchowi jak używać zabawek i gier. Zdaniem psychologów rodzic powinien stworzyć dziecku warunki do zabawy oraz być jego partnerem w tej rozrywce. Wspólne gry zacieśniają ponadto rodzinne więzi. – Kiedy dziecko ma do dyspozycji naprawdę atrakcyjne zabawki edukacyjne, to wielu rodzicom wydaje się, że to jest to wszystko, czego potrzebuje – dodaje psycholog. – Rodzice nie powinni czuć się tylko takimi dostawcami ciekawych zabawek i spełniać się poprzez to, że wyciągają kartę kredytową przy ladzie, kiedy dziecko wybrało sobie całą furę bardzo interesujących zabawek, lecz także angażować się w tę wspólną zabawę. Psycholog radzi, aby do zabawy, obok nowoczesnych zabawek edukacyjnych, włączyć także nieco zapomniane ostatnio kredki, klocki i sznurki. Polecamy: Jak zrobić motylka z paragonu i spinki - film. O tym dlaczego rodzice powinni bawić się ze swoimi dziećmi mówi Justyna Korzeniewska, psycholog. : View Ediplayer on the source website Kampania Fisher-Price „Pobawmy się!” ma przekonać rodziców, że wspólna zabawa jest najlepszym sposobem spędzania czasu z dzieckiem. Pomysłodawcy kampanii chcą także uświadomić dorosłym, że to właśnie najprostsze zabawy, które nie wymagają zakupu drogich akcesoriów, mają najlepszy wpływ na rozwój funkcji poznawczych u dzieci. Źródło: Lifestyle.Newseria.pl
Wspólne spędzanie czasu z małym dzieckiem na łonie natury, to nie tylko przyjemność, ale też niezwykła forma nauki dla malucha.
Każdy przedszkolak będzie niezmiernie dumny, jeśli będzie mógł stać się super pomocnikiem swojej mamy w dowolnym zakresie, a co dopiero w tak ważnym, jakim jest pielęgnacja roślin. Przedszkolaki lubią czuć się potrzebne, i chociażby z tego powodu warto zachęcać je do codziennej aktywności ekologicznej. Najłatwiejszą metodą aktywizacji dziecka do udziału w domowych zajęciach z ekologii jest wspólna pielęgnacja chociaż jednej rośliny. Ekozabawę zaczynamy od wspólnej rozmowy na temat tego, czy dziecko chciało by mieć własną roślinkę do hodowania. Koniecznie trzeba dziecku opowiedzieć, jakie obowiązki łączą się z hodowlą rośliny czyli codzienne doglądanie, podlewanie i obserwowanie wzrostu rośliny. Dziecko powinno wiedzieć, co się będzie działo z rośliną krok po kroku, w wyniku jego pielęgnacji. To da mu poczucie bezpieczeństwa i emocjonalną stabilność, oraz satysfakcję z tego, że docelowo widać będzie efekty jego pracy. To bardzo ważna rozmowa ponieważ w jej wyniku dziecko podejmuje decyzję, że chce systematycznie opiekować się rośliną. Kolejnym krokiem jest wspólne wyjście do punktu ogrodniczego, w którym razem z dzieckiem wybieramy rodzaj rośliny, doniczkę, ziemię i inne potrzebne akcesoria. W miarę możliwości zachęcam do pozwolenia dziecku dokonywania samodzielnych wyborów. Takie podejście do dziecka w którym oferujemy mu "dorosłą" decyzyjność, będzie stanowiło dla niego sygnał, że traktujemy je poważnie i liczymy się z jego zdaniem. Gdyby dziecko było niezdecydowane co do wyboru roślin czy też wybrało nie nadające się do rodzinnej hodowli roślinki, zadaniem rodzica będzie wybrać właściwą roślinę do pielęgnacji, podpowiedzieć jej wybór i w taki sposób przekonać do tego wyboru dziecko, aby było ono przekonane, że samo podjęło tę ważną decyzję. Bo dla dziecka ten "dorosły" wybór będzie bardzo ważny. [CMS_PAGE_BREAK] W zależności od możliwości roślinkę posadźcie i postawcie albo w domu w dostępnym dla dziecka miejscu, albo w specjalnie do tego wyznaczonym kawałku ogródka, tak aby dziecko wiedziało, że to jest jego grządka. Warto zawsze angażować się we wspólne prace ogrodnicze i nigdy nie odmawiać dziecku, gdy prosi o pomoc w doglądaniu swojej rośliny. Wykazując aktywność i zaangażowanie roślinie dziecka, utwierdzamy swoją pociechę w tym, że to co robi jest istotne i wartościowe. Jakiekolwiek próby lekceważenia pomocy w pracach ogrodniczych z naszej strony, przełożą się tak samo na postawę dziecka, które szybko dojdzie do wniosku, że skoro rodzice tak mało uwagi poświęcają pielęgnacji roślinki, to nie jest to wcale takie ważne i wartościowe zajęcie. Szybko więc przestanie się przykładać do pielęgnacji. Dlatego zachęcam do przygotowania dziecku wszelkich niezbędnych akcesoriów do pielęgnacji – czyli na początek małej konewki, potem w zależności od tego jaka roślina została wybrana – szmatki do przecierania liści, itp. Kolejnym krokiem jest systematyczna opieka nad wybranym kwiatem. Jako rodzic wygospodaruj codziennie tę samą ilość czasu na doglądanie roślinki wraz z dzieckiem. Systematyczność będzie dla dziecka ważną lekcją, dzięki której zrozumie, ze decydując się na coś, musi dopełniać warunków umowy. Dodatkowo wspólne obserwowanie jak kwiat wzrasta będzie nieść dla dziecka sporo frajdy, ponieważ z jednej strony będzie to "jego czas", który zawsze spędza z rodzicem, a z drugiej strony oglądając świat roślin i widząc efekty swoich działań, uczy się, że jego praca powoduje konkretne widzialne efekty. Dodatkowo praca wykonywana z radością nauczy dziecko, że nie musi robić rzeczy które nie sprawiają mu satysfakcji, że różne życiowe obowiązki mogą być przyjemne, a nie kojarzyć się z czymś przykrym. Może się zdarzyć, że po pewnym czasie dziecko znudzi się opieką nad kwiatem i wtedy trzeba będzie mu delikatnie o tym obowiązku przypomnieć. Dlatego ta pierwsza rozmowa, podczas której dziecko podejmuje decyzje o tym, że będzie troszczyć się o swój kwiat jest taka ważna. Ostatnim ważnym momentem wspólnej pielęgnacji roślin jest chwalenie dziecka za zaangażowanie, jakie wykazuje podczas hodowli roślin. Oczywiście chwalimy zawsze prawdziwe zachowania i efekty pracy dziecka. Pochwała nie dość, ze wzmocni chęć dziecka w dalszej opiece nad wybranym kwiatem, to może zachęcić je do brania udziału w innych obowiązkach domowo-ogródkowych, a także sprawi, że nasze dziecko będzie czuło się kochane i wartościowe. A to najwspanialsza wartość, jaką jako rodzice możemy ofiarować naszemu dziecku. Nasz ekspert: Aneta Styńska, psycholog z Internetowej Poradni Psychologicznej www.psychorada.pl psycholog z serwisu HYPERLINK "http://www.psychorada.pl/"www.psychorada.pl
Wspomnienia z porodu - rodzić z mężem czy bez? Psycholog radzi
Jak zachować dobre wspomnienia z porodu, jakie są konsekwencje porodu rodzinnego i czy obecność przyszłego taty pomaga przy porodzie? Odpowiada psycholog.
Wciąż zastanawiam się, czy mąż powinien być razem ze mną, gdy będę rodzić. Wiem, że wiele młodych mam chwali to sobie, ale nie mam pewności, czy to właśnie obecność przyszłego taty tak pomaga. A jeśli przeważą złe wspomnienia? I wpłyną niekorzystnie na nasze relacje. Wciąż mam wiele wątpliwości. Marianna z Koszalina Nie tylko przyszłe mamy – tak, jak Pani – zastanawiają się nad konsekwencjami porodu rodzinnego. Psycholodzy również. Odpowiadając na Pani wątpliwości, posłużę się wynikami badań. Grupę przyszłych mam, zdecydowanych na rodzenie z mężem, oraz tych, które zaplanowały poród bez partnera, pytano o to, jakie mają oczekiwania wobec tego wydarzenia. Później proszono o relacje z jego przebiegu. Okazało się, że w ostatnim trymestrze ciąży oczekiwania obu grup były podobne (to może dziwić, bo większość kandydatów do porodu rodzinnego chodzi do szkół rodzenia, co polepsza stosunek do porodu). Takie nastawienie oddziałuje na ocenę porodu – bez względu na obecność partnera, jeśli kobieta spodziewała się pozytywnych przeżyć związanych z rodzeniem, to właśnie takie odczucia miała podczas niego. Poród rodzinny i poród solo - różnice Między kobietami rodzącymi samotnie i razem z mężem były jednak różnice, gdy porównano opisy ich przeżyć w kilka tygodni oraz kilka miesięcy po porodzie. Mamy rodzące samotnie coraz bardziej negatywnie oceniały swoje zachowanie podczas porodu. Natomiast oceny rodzących z mężem były z reguły pozytywne. Obie grupy kobiet podobnie – a więc coraz bardziej negatywnie wraz z upływem czasu – oceniały zachowanie personelu medycznego. Zmieniły się też relacje z samego porodu. Pół roku po porodzie opisy były krótsze, z mniejszą liczbą szczegółów, a informacje dotyczące bólu uwzględniały raczej ocenę jego intensywności niż rodzaju. Obecność męża lub partnera przy porodzie Kobiety rodzące samotnie oceniały swoje zachowanie same, biorąc pod uwagę jedynie przebieg porodu i reakcje personelu medycznego. Natomiast mamy rodzące z mężami mogły usłyszeć od nich wiele pozytywnych opinii o swoim zachowaniu podczas porodu. A to utrwala lepsze wspomnienia z tego ważnego wydarzenia. Warto o tym pamiętać. Odpowiada psycholog: dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, na Uniwersytecie Łódzkim zajmuje się naukowo psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie ciąży, porodu, macierzyństwa i ojcostwa. Poza tym udziela pomocy terapeutycznej kobietom w powikłanej ciąży. Czytaj też: Poród bez strachu - jak zdobywać wiedzę o porodzie? Narodziny ojca
Twój maluszek nie chce sam spać albo lunatykuje? Psycholog pomoże rozwiązać Twoje problemy.
Twój maluszek nie chce sam spać albo lunatykuje? A może martwisz się, że nie chce wziąć kredki do ręki? Lub z drugiej strony – masz ochotę zapisać swoją uzdolnioną pociechę do szkoły muzycznej, tylko zastanawiasz się, czy jeszcze nie jest za wcześnie. Psycholog pomoże rozwiązać Twoje problemy. Milenka ma trzy latka, bardzo lubi śpiewać i tańczyć. Czy takiego maluszka można posyłać na lekcje gry na instrumencie muzycznym? Na to jest jeszcze za wcześnie. Trzyletnie dziecko lepiej zapisać na zajęcia muzyczne, np. na rytmikę albo do grupy tanecznej dla maluchów (organizują je przedszkola, czasami domy kultury). Gra na instrumencie wiąże się bowiem ze żmudnymi ćwiczeniami, często codziennymi. Myślę, że z regularną nauką można zaczekać rok, nawet dwa. Mój trzyletni synek ma dziwną technikę rysowania – „bazgrze” po całej kartce, mówiąc, że właśnie rysuje np. babcię z kotem. Starszy synek, gdy był w wieku Tadka, rysował „normalne” domy i ludzi... Nie należy porównywać umiejętności maluchów. Każdy ma bowiem własne tempo rozwoju, nabywa pewne umiejętności wcześniej, a inne później. Przeciętny trzylatek rysuje kreski, linie zakręcone, często też zmienia nazwę obiektu w czasie rysowania. Ważne jest, aby synek mógł często malować i eksperymentować z kolorami. Z czasem jego prace będą bardziej zrozumiałe. Mikołaj nie chce się wyprowadzić z naszej sypialni, a ma już dwa i pół roku. Kiedy dziecko powinno nauczyć się spania we własnym łóżku? Synek jest już na tyle duży, że może spać w swoim łóżeczku. Niestety, zmiana nawyku zasypiania wymaga od rodziców determinacji, spokoju i konsekwencji. Po rytuale wieczornego czytania bajki i zgaszeniu światła radzę zostawić synka w łóżeczku, usiąść obok i po prostu czekać, aż uśnie, nie wdając się z nim w żadne dyskusje i rozmowy. Gdy dziecko wychodzi z łóżeczka, należy je z powrotem do niego włożyć. Cierpliwość i spokój popłacają. Mój trzyletni synek od pewnego czasu wstaje w nocy i wędruje po domu. Odwiedza kuchnię, zagląda do naszej sypialni... Niedawno znalazłam go śpiącego wśród zabawek. Czy te wędrówki kiedyś się skończą? Takie zachowanie zdarza się dzieciom właśnie w wieku Pani synka (około czwartych urodzin porzucają ten zwyczaj). Nocna aktywność zwykle nie jest niebezpieczna, pod warunkiem że cenne i ostre przedmioty są ukryte, drzwi na zewnątrz zamknięte, a schody zabezpieczone. Synek zachowuje się spokojnie, więc do wybudzenia nie przyczyniają się koszmary nocne. Należy jednak kontrolować jego eskapady. Może w tym pomóc dzwoneczek przymocowany do drzwi dziecięcego pokoju. Moja dwuletnia córeczka Wiktoria od pewnego czasu z nikim nie chce się przywitać. Dziwne, bo do tej pory była bardzo towarzyska i miła. Niestety, teraz chowa się za mną, płacze i w nowym miejscu nie odstępuje mnie ani na krok. Czy odzyskam moją wesołą, odważną córeczkę? Rzeczywiście, dzieci około drugich urodzin często zachowują się tak, jakby wstydziły się czegoś lub bały. Może to być związane z rozszerzeniem kręgu znajomych rodziców albo z większymi oczekiwaniami otoczenia. Trzeba ten okres po prostu przeczekać, nie rezygnując jednak z kontaktów towarzyskich. Nie należy zbytnio nalegać, aby Wiktoria witała się pięknie, czy popisywała swoimi umiejętnościami. Jeżeli będzie Pani cierpliwie i delikatnie zachęcać małą do kontaktów z innymi, na pewno bardzo szybko okaże się, że córeczka znów jest odważną i śmiałą dziewczynką. W przedszkolu powiedziano mi, że powinnam ćwiczyć z Karoliną rysowanie. Niestety, maleńka nie chce nawet wziąć kredek do ręki. Jak ją przekonać do malowania? Jeśli córka nie chce wziąć kredek do ręki, to może chętniej pomaluje stopami albo paluszkami na papierze pakowym? Trzeba przygotować farbę z mąki i wody z dodatkiem farby plakatowej, duży szary lub biały papier i sporo miejsca na podłodze! Wszystko po to, aby mała mogła zostawić ślady dłoni i stóp. Taka zabawa często czyni cuda. Na kredki przyjdzie czas po malowaniu rączkami, pędzlem i palcami. Najpierw warto pokazać, że zabawa kolorem jest fajna i przyjemna. A gdy Karolina przekona się do malowania, można usiąść przy stole i kolorować rysunki konturowe. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Kiedy dziecko je za dużo, a lekarz ostrzega, że maluchowi grozi już nadwaga, musisz zwrócić uwagę na jego dietę i nawyki jedzeniowe. Nie ignoruj spostrzeżeń lekarza - to naprawdę ważne, by zmniejszyć wagę dziecka.
Na nadwagę dziecka najczęściej zwraca uwagę lekarz w czasie badań kontrolnych. Mówi rodzicom, że maluch jest zbyt pulchny i czas wprowadzić zmiany w jego jadłospisie. Jednak mama i tata (a jeszcze częściej dziadkowie) często ignorują zalecenia, by ograniczać obfitość i kaloryczność posiłków oraz ilość podawanych słodyczy. Systematycznie przekarmiają swoją pociechę w myśl niesłusznej zasady, że dziecko, które dużo je, dobrze wygląda, jest silne i zdrowe. Złe nawyki żywieniowe dziecka Złe nawyki żywieniowe mogą kształtować się już od samego początku życia dziecka. Gdy karmienie staje się najważniejszą czynnością, kontakt malucha z mamą sprowadza się głównie do posiłków, nierzadko męczących dla obu stron. To oznacza mniej czasu na wspólne zabawy oraz pokazywanie i wyjaśnianie świata. Wszystko to niekorzystnie wpływa na rozwój dziecka w pierwszych latach życia. Gdy przedszkolak dużo je... Przedszkolak z nadwagą zwykle ma już utrwalone złe nawyki żywieniowe. Lubi dużo i często jeść, podjada między posiłkami, samodzielnie sięga po słodycze lub skutecznie się ich domaga. Dziecko w tym wieku może objadać się też celowo, by poradzić sobie z nudą, nerwową atmosferą w domu czy innymi kłopotami. W rezultacie dość szybko staje się pulchnym kilkulatkiem o sylwetce zmienionej nadmiarem tkanki tłuszczowej. I po raz pierwszy, zwykle od rówieśników, dowiaduje się, że jest gruby i brzydki. Koledzy uważają go za niezdarę. Z powodu nadmiernej tuszy dziecko jest mniej sprawne fizycznie, szybciej się męczy, więc nie zawsze może dorównać innym w wymagających aktywności zabawach. Takie zachowanie denerwuje wielu rodziców. Często posądzają pociechę o lenistwo, ospałość, brak inicjatywy czy niechęć do wysiłku fizycznego. Dziecku trudno żyć pod taką presją, więc pasjami zajada słodycze, by choć trochę się pocieszyć. Zobacz też: Jak nie wychować grubego dziecia - radzi dietetyk Dziecięcą nadwagę można pokonać! Dorośli próbują temu zaradzić, najczęściej gwałtownie i niekonsekwentnie ograniczając jedzenie. Kończy się to walką z dzieckiem, płaczem, krzykiem. W końcu czują się bezradni i popadają ze skrajności w skrajność – od ulegania dziecku do oskarżania go o żarłoczność. Gdy otyłość pociechy staje się rodzinnym problemem, potrzebna i skuteczna jest pomoc psychologa. W zależności od wieku dziecka i popełnianych błędów podpowie on, jak postępować. Im wcześniej pomożemy maluchowi, tym więcej trudnych przeżyć mu zaoszczędzimy. [CMS_PAGE_BREAK] Kiedy do psychologa? Gdy rodzicom trudno jest ograniczać porcje zjadane przez dziecko (ulegają stereotypom, czują się bezradni, mają poczucie winy); Gdy malec nauczył się wyrażać uczucia głównie przez jedzenie (sposób zaspokajania własnych potrzeb, nie tylko głodu); Gdy rodzina obwinia pociechę za otyłość i nie potrafi pomóc mu zmienić złych nawyków (nie jest solidarna z dzieckiem); Gdy maluch jest nieakceptowany, przezywany przez rówieśników i izoluje się, by oszczędzić sobie przykrości. Jak pomóc dziecku? Zmień nawyki jedzeniowe całej rodziny. Niedzielne siedzenie przed telewizorem zastąp spacerem do zoo albo wycieczką rowerową. Pomysłów na aktywne spędzanie wolnego czasu jest mnóstwo! Daj dobry przykład! Kilka razy w tygodniu wspólnie z dzieckiem chodź na basen, pograj w piłkę itp. Rozruszanemu maluchowi będzie łatwiej wybrać się z kolegami na rolki czy poskakać na skakance, a dawka wspólnego ruchu na pewno i tobie sprawi przyjemność. Konsekwentnie zrezygnuj ze słodyczy. Nie kupuj batonów, nie piecz ciast, nie dawaj pieniędzy na drożdżówki, nie nagradzaj cukierkami. Jeśli dziecko nalega na słodką przekąskę, zaproponuj mu sałatkę owocową albo domowy deser twarożkowy. Bądź solidarna. I jedz to samo, co dziecko. Zachęć je także do pomagania w planowaniu i przygotowywaniu dietetycznych posiłków. Z pewnością maluch będzie ciekaw, jak smakuje Śniadanko Puchatka czy Twarożek Gąski Balbinki i chętnie pomoże ci w kuchni. Oducz podjadania między posiłkami. Na spacery zabieraj lekkie przekąski, np. świeże owoce, płatki kukurydziane, rozcieńczone soki, domowe koktajle owocowe czy przygotowane własnoręcznie napoje.