Magiczne drzewo – recenzja serii książek dla dzieci
Czerwone krzesło, Tajemnica mostu, Olbrzym, Pojedynek. Te książki Andrzeja Maleszki powinniście koniecznie przeczytać.
Książki Andrzeja Maleszki nauczą was jeszcze większej wrażliwości, pozwolą marzyć, a może nawet czytać w myślach, odkryją przed wami pełne tajemniczej magii światy. W tej fantastycznej przygodzie waszymi przewodnikami będzie pewne pomysłowe rodzeństwo – Filip, Tośka, Kuki. Czas spędzony z tą trójką popłynie szybko. Wokoło szalała burza, która niszczyła wszystko, co spotkała na swej drodze. Zniszczyła także wiekowy dąb, ale nie taki zwyczajny, obsypany żołędziami, ale czarodziejski. Ludzie wprawdzie pocięli drzewo na kawałki, ale nie udało im się zniszczyć drzemiącej w nim magii. Wśród czarodziejskich przedmiotów wykonanych z kawałka drewna znalazło się czerwone krzesło. I właśnie owo krzesło odkryli Filip, Tośka i Kuki, choć na początku nie wiedzieli, że jest zaczarowane. Od tej pory z dziećmi zaczęły się dziać dziwne rzeczy… Kto na przykład usiadł na krześle i wypowiedział życzenie, ten mógł być pewien, że jego prośba zostanie spełniona. Musicie też wiedzieć, że krzesło nie tylko spełniało życzenia, ale też stało się powodem wielu kłopotów. Każdy chciał je mieć, i każdy walczył o nie jak umiał. Nie zawsze czysto. Dalej sza, reszty dowiecie się z książki. W tomie drugim, Tajemnica mostu, poznacie nowych bohaterów, a także dowiecie się o poszukiwaniach magicznego przedmiotu, który uleczy chorego z miłości Filipa. Krzesło w sprawach miłosnych jest bezradne, potrzeba czegoś skuteczniejszego. W tych poszukiwaniach dzieci dotrą aż do Wenecji, gdzie nastąpi wielki finał. W tomie trzecim, Olbrzym, pierwsze skrzypce grać będzie Kuki, który nagle zostanie obdarzony nadludzką siłą. Nie będzie miał innego wyjścia. Musi bowiem pokonać olbrzyma o siedmiu wcieleniach. W poskromieniu olbrzyma pomagać mu będą także bardzo mądra Gabi, Blubek – gracz komputerowy, i gadający pies. Będzie groźnie, mrocznie, tajemniczo. Dzieci zawędrują aż do dalekiej Azji, gdzie również odkryją tajemnicę mostu. I wreszcie Pojedynek, w którym Kuki wyczaruje swego klona, bo tylko on może go zastąpić w nudnych zajęciach. Klon wcale nie okaże się fajny. Zdobędzie magiczną moc i rozpocznie pojedynek z prawdziwym Kukim. Wszystko rozegra się na niesamowitej wyspie, i w niesamowitej scenerii. Na szczęście bohaterowie nic nie stracą ze swego człowieczeństwa. Potrafią w dalszym ciągu się przyjaźnić, potrafią kochać, potrafią też się sprzeczać. Tak zwyczajnie, po ludzku. Andrzej Maleszka wie, jak dawkować emocje, ale potrafi także między wierszami przemycać to wszystko, co dla młodego czytelnika jest ważne. Zaraża optymizmem, fantastycznie działa na dziecięcą wyobraźnię, dyskretnie wskazuje, co w życiu jest ważne. A to wszystko dzieje się w zawrotnym tempie, i okraszone jest sporą dawką humoru na najwyższym poziomie. Przeczytajcie, obejrzyjcie także filmy zrealizowane na podstawie Magicznego drzewa. Z pewnością się nie zawiedziecie. Magiczne drzewo: Czerwone krzesło, Tajemnica mostu, Olbrzym, Pojedynek Autor: Andrzej Maleszka Wydawca: Wydawnictwo Znak Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Rybka i słońce - recenzja książki dla dzieci
Miniaturowa baśń nie tylko dla maluchów, w której i tekst Przemysława Wechterowicza i ilustracje Barbary Konczarek spełniają równorzędną funkcję.
Rodzice z chęcią przeczytają tę książeczkę swoim dzieciom. Maluchy, a także starsze dzieci, z radością wysłuchają opowieści o rybce z morskich głębin. Bohaterka, mała rybka, mieszka w morskich zakamarkach, bardzo głęboko. Jest samotna i trochę nieszczęśliwa. A przecież mała rybka też potrafi marzyć. Nasza marzy o innym życiu. Ale czy może sobie na to pozwolić? Przecież przeznaczeniem ryb jest mieszkanie w wodzie. Rybka podejmuje jednak wyzwanie i któregoś dnia z tobołkiem przewieszonym przez płetwę wyrusza w świat, którego nie zna, ale który pragnie odkryć. Wierzy, że każde przeznaczenie można zmienić. Płynie więc ku słońcu. Czytelnik lub słuchacz będzie więc śledzić losy małej bohaterki. Będzie jej kibicować, obserwować jej zachowanie, trzymać kciuki, gdy znajdzie się w sytuacji bez wyjścia. Pomoże w tym tekst, dość oszczędny, pomogą ilustracje, prawdziwe obrazy malujące życie w głębinach oceanu. Ta książeczka przeznaczona dla wrażliwych dzieci, a także dla wrażliwych rodziców jest od roku na rynku wydawniczym sporym wydarzeniem. Zachwyca, wzrusza, daje nadzieję, motywuje do walki o spełnienie marzeń, nawet jeśli są to marzenia nie do spełnienia. Nieraz w trakcie czytania westchniemy, że to opowiadanie o nas, o naszych problemach, i o tym, że wystarczy chcieć, aby spełniło się nieosiągalne. Rybka w końcu spotka swój upragniony promień słońca. Włochaty, złocisty i uśmiechnięty. Wspaniała opowieść na pierwsze dni roku. Krzepiąca i udowadniająca, że nie ma rzeczy niemożliwych. Wierzę, że baśń spodoba się wszystkim. Zapraszam również do przeczytania innych książeczek tego autora. A oto niektóre z nich: Opowieść o chłopcu, który chciał zostać delfinem, czaplą, wyżłem i stonogą. Kocham Pana, Panie Tygrysie, Lukrecja, Mama, Bum! Bum! Bum!, Każdy kot ma dwa końce, W pogoni za życiem… Rybka i słońce Autor: Przemysław Wechterowicz Ilustratorka: Barbara Konczarek Wydawnictwo: Officyna Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Chiński kot – recenzja książki dla dzieci
Są książki, które się nie starzeją. Właśnie taką opowieścią jest Chiński kot, a jej autorem klasyk literatury fińskiej - Mika Waltari.
Powieść powstała w latach trzydziestych ubiegłego wieku i opowiada o podróży kociaka o złotym futerku z Chin do Europy. Kot wyruszył w tę podróż, by poznać nowe kraje, nieznany świat, zdobyć wiedzę i poszukać sensu życia. Powędrujcie razem z bohaterem, to naprawdę niezwykły kot. Spora w tym także zasługa Marii Ekier, ilustratorki tej filozoficznej baśni, a może (?) powieści drogi. Niezwykła inteligencja, ogromna odwaga, typowo kocia ciekawość wyróżniają na pewno tego nadzwyczaj urodziwego i nadzwyczaj skromnego kota nie tylko spośród kocich stworzeń, ale i w ogóle z wielu stworzeń. Jako kot niezwykły godzinami przesiaduje pod Murem, by posłuchać dyskutujących na poważne tematy mandarynów. To właśnie od nich dowiaduje się, że świat wcale nie kończy się na Chińskim Murze, że jest jeszcze Europa, a w niej Paryż. Należy zatem zobaczyć na własne oczy te obce chińskiemu kotu cuda. Będzie w czasie podróży i groźnie, i miło, i niebezpiecznie, i niezwykle intrygująco, jak choćby wówczas, gdy w Paryżu kot spotka się z pewnymi rybakami… - Miły panie, ile ryb pan dziś złowił? [...] Rybak spojrzał na niego ze zdumieniem i odparł: - Mój mały kotku, chyba jesteś ze wsi. Nie złowiłem ani jednej ryby. [...] - No ale czy wcześniej złowił pan jakieś ryby? - Nigdy, ty mój głuptasku. Czy nie możesz zrozumieć, że ja po prostu ł o w i ę? [...] - To jest dopiero dziwne miasto - rozmyślał Kot. - Ale na pewno jest bardzo szczęśliwe. - I nagle poczuł się tak, jakby ktoś uwolnił go od wszystkich niepotrzebnych myśli. Było mu lekko i dobrze. Pojął, że dotarł do członków Towarzystwa Lotofagów. Trochę się zdziwił, bo słyszał, wcześniej, że Lotofagowie siedzą nad Rzeką Lotosu i pogrążeni w marzeniach ssą duży palec u nogi. Nie ma bowiem na świecie zajęcia bardziej uszczęśliwiającego niż siedzenie nad rzeką, snucie marzeń i ssanie dużego palca u nogi. Do tego potrzebne jest jednak osiągnięcie szczególnego stanu ducha [...] Udaje się to tylko duszom szczególnie leniwym i spokojnym, które wzniosły się ponad wszystkie walki i dążenia tego świata. Ci rybacy nie ssali palców nóg, Chiński Kot zrozumiał jednak, że nie śmią tego robić, bo zbyt wiele osób przechodzi obok i na nich patrzy. Zamiast tego łowili i marzyli. To musiała być paryska filia Towarzystwa Lotofagów. Czy myślicie, że o Towarzystwie dowiedział się kot z mądrych chińskich ksiąg? Ależ skąd! Historię tę opowiedziała mu paryska kotka, w hotelu, gdzie się zatrzymał. Przy okazji paryska dama obśmiała go za to, że jest okrutnie naiwny, wyjątkowo mało rozgarnięty, i że… Dlaczego tę książkę (warto, trzeba) przeczytać? Bo jest mądra, bo uczy wrażliwości, bo pokazuje inny świat, Daleki Wschód ze swymi polami herbacianymi, ryżem, fajkami palonymi przez mandarynów, bo to Chiny, których już nie ma. Bo wreszcie pokazuje całkiem inną filozofię życia, inny model szczęścia, inny wreszcie sposób myślenia. Inny, co nie znaczy, że zły. Zwróćcie uwagę na ilustracje Marii Ekier. To naprawdę wielka sztuka. Chiński Kot Autor: Mika Waltari Tłumaczka: Iwona Kiuru Ilustratorka: Maria Ekier Wydawnictwo: Bona Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Księżyc zapomniał – recenzja książki dla dzieci
Jimmy Liao dedykuje tę książkę odważnie dorastającym dzieciom. Ale chyba nie tylko dzieciom, lecz także ich rodzicom.
Pierwsi z otwartymi buziami przeczytają opowieść o księżycu, który spadł na ziemię, uwaga drugich skupi się na przesłaniu tej książeczki, pięknej, magicznej, poetyckiej, refleksyjnej. I jednym, i drugim spodobają się niesamowite ilustracje autora. Zachęcam do przeczytania. Zaginął księżyc, a to dla ludzi wielkie nieszczęście. Znajduje go na szczęście mały chłopiec i zaczyna się nim opiekować. Z czasem ta dziwna para staje się nierozłącznymi przyjaciółmi. Ale przecież jest niemożliwe, aby inni ludzie pozbawieni byli księżyca, zwłaszcza że jego nieobecność na niebie zupełnie wytrąci ich z równowagi. Staną się zimni i samotni, zaczną panikować, będą przerażeni. Aby sobie pomóc, rozpoczną produkcję dużych świecących kul, i zawieszą je w najróżniejszych miejscach. Ale i to nie pomaga. Tymczasem u chłopca też się zaczyna źle dziać. Koledzy w szkole coraz rzadziej z nim rozmawiają, mama nawet nie dostrzega jego niezwykłego przyjaciela, a tatę interesuje tylko, czy jest grzeczny.Chłopiec postanawia zwrócić księżyc… To niesamowita książka. Sporo w niej o szczęściu, jeszcze więcej o samotności, poświęceniu. Ważne w niej na równi z tekstem są ilustracje. W nich także kryje się wiele istotnych szczegółów. Czegoś w rodzaju dopowiedzeń. Jeśli po przeczytaniu książki będzie wam brakować chłopca i księżyca, a na pewno tak się stanie, sięgnijcie po inny utwór tego autora. Przeczytajcie także Dźwięki kolorów, na ilustracjach których pojawia się poznana para przyjaciół. To równie piękna opowieść. Jej bohaterką jest niewidoma dziewczynka podróżująca metrem od stacji do stacji. A każda stacja to inny świat. I każdy ten świat dziewczynka odkrywa dzięki swoim przewodnikom. Pływa z delfinami, opala się na grzbiecie wieloryba, fruwa z ptakami, wreszcie jedzie na stację, gdzie świat się kończy. Pokochacie książki Jimmy’ego Liao. Są mądre i piękne. Księżyc zapomniał, Dźwięki kolorów Tekst i ilustracje: Jimmy Liao Wydawca: Wydawnictwo Officyna Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Opowiadania Bożonarodzeniowe – recenzja książki dla dzieci
W opasłym tomie liczącym blisko 500 stron znalazły się nowele takich mistrzów pióra jak Michaił Bułhakow, Lew Tołstoj, Aleksander Puszkin, Karel Čapek, Adalbert Stifter.
W tomie znajduje się 13 utworów zilustrowanych przez 3 czeskich rysowników. To pierwsza nić łącząca te literackie perełki. Druga to pora roku. Biała, mroźna, tajemnicza. I wreszcie trzecia. Święta Bożego Narodzenia. Wspaniała książka dla małych, średnich i dużych. Nastrojowa, pełna cudów, ale także pełna prostoty, bo opisująca świat zwyczajnych ludzi. To niezwykły prezent gwiazdkowy przygotowany przez Wydawnictwo Media Rodzina. "Dzwon z kościółka ogłosił wieczór wigilijny. - Oto dzwon Narodzenia — szepnął do siebie Król Roku. - Za chwilę mój następca przyjdzie na świat, a ja będę mógł odejść, tak jak żona moja. Na spoczynek ku jasnym gwiazdom! Pod zieloną sosną, na której śnieg leżał, w głębi lasu stał Anioł z białymi skrzydłami i zwiastował młodym drzewkom wesołą nowinę. - Radość ludziom i ptakom, i drzewom zielonym, i wszelkiej żyjącej na ziemi istocie! - wyrzekł starzec na wzgórzu, skąd panował wzrokiem nad całą okolicą. Dla mnie wybiła godzina spoczynku - nowy Król i Królowa otrzymują berło, władzę nad światem." To fragment baśni Hansa Christiana Andersena "Dzieje roku". Wybrałam akurat fragment tej baśni, bo najmłodsi czytelnicy dobrze znają mistrza Andersena, choć "Dzieje roku" nie są tak popularne jak choćby "Dziewczynka z zapałkami", która również znalazła się w tym tomie. Albo baśń Pani Holle - o pewnej wdowie, która wychowywała dwie dziewczynki, leniwą i brzydką córkę, oraz piękną i pracowitą pasierbicę. Biedna dziewczyna co dzień musiała siadać przy studni i prząść, aż krew ciekła jej z palców. Razu pewnego zdarzyło się, że zakrwawiło się wrzeciono. Dziewczyna nachyliła się nad studnią, aby je obmyć, ale wrzeciono wymknęło się jej z ręki i wpadło do wody. Z płaczem pobiegła dziewczyna do macochy i powiedziała, co się stało. Ale zła macocha wyłajała ją ostro i rzekła: - Jeśli wrzuciłaś wrzeciono do studni, to musisz je także stamtąd wydobyć! Z pewnością również nie znacie, bo Austriak Adalbert Stifter to pisarz mało u nas popularny, opowiadania "Święta noc", w którym wszyscy przygotowują się do wigilijnej wieczerzy, do czasu przynoszenia prezentów. A gdy miliony dzieci, obdarowanych w tę noc, zasypiają w swych łóżkach, a doznane szczęście pobrzmiewa jeszcze w niejednym z ich snów, z wysokości wieży katedry w dużym mieście wybije północ: za nią rozdzwonią się dzwony na wieżach wszystkich kościołów w mieście. Ich dźwięk zwołuje ludzi do katedr i kościołów na pasterkę. Wszystkie opowiadania dzieją się, jak już wspominałam, w okresie świątecznym. Stąd wszechobecna przyroda, biel i ten niezwykły nastrój. Dzięki tym opowiadaniom powędrujecie po śniegach Rosji, zajrzycie do Ameryki Północnej, gdzie spotkacie się z bohaterami Londona, na chwilę zatrzymacie się w czeskim miasteczku, w którym pewien mieszkaniec odkrywa tajemnicze ślady. Nie wszystkie opowiadania przeczytacie teraz, ale wszystkie w odpowiednim czasie, bo to książka dla dzieci i dorosłych, po prostu dla całej rodziny. Jestem jednak pewna, że powinna się znaleźć na waszej półce z książkami. Opowiadania Bożonarodzeniowe Autorzy: A. Afanasjew, H.Ch. Andersen, J. i W. Grimm, K. Čapek, J. London, O. Henry, A. Puszkin, M. Bułhakow, L. Tołstoj, V. Hulpach, A. Daudet, A. Stifter Ilustratorzy: Zuzana Bočkayová-Bruncková, Jitka Némečková, Jindřich Čapek Tłumacz: Zygmunt Glinka Wydawnictwo: Media Rodzina Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Aisha i wąż – recenzja książki dla dzieci
Aisha, czyli ciesząca się pomyślnością i dostatkiem, jest bohaterką jednej z 30 baśni arabskich spisanych przez Iwonę Taidę Drózd.
Baśnie, jak pisze autorka, opowiadane przez mamy i babcie pozwalały dzieciom zasnąć i przejść, jak po czarodziejskiej drabinie, ze świata rzeczywistego w świat snu. Wieczorne opowiadanie baśni w krajach arabskich to prawdziwy rytuał. Zaczynało się ono przeważnie od recytacji wiersza. Kiedy mama czy babcia kończyły recytować lub śpiewać wiersz, mówiły: módlmy się do Proroka, a dzieci odpowiadały: pokój niech będzie z nim. Po każdym takim wstępie rozpoczynało się wielkie bajanie. Trwało dopóty, dopóki nie zasnęło ostatnie dziecko. Rano dzieci przekazywały innym dzieciom to, co usłyszały przed snem. Po co? Po to, aby one też poznały te baśnie. W czasach mojego dzieciństwa mamy i babcie też opowiadały baśnie. Trudniej było (tak, tak) o książki, nikt jeszcze nie słyszał o audiobookach, czy e-bookach. Przypomniałam sobie tę historię, czytając Aishę i węża oraz inne arabskie baśnie. Przypomniałam, bo wiele z tych historii zabrzmiało mi znajomo. Może tylko bohaterowie mają inne imiona. Ale to normalne, bo te wszystkie opowieści toczą się w innym świecie, w innej kulturze. Aisha i wąż to nic innego jak historia królewicza zamienionego w żabę. A że na Półwyspie Arabskim nie ma królewiczów, ale bogaci szejkowie, o żaby także trudno, ale za to żyje tam sporo węży, więc i opowieści się trochę różnią. Dodam także, że większość z nich rozgrywa się nad morzem albo na pustyni, wśród beduinów. Tak to jest z tym światem, niby podobny, a jednak inny. Najważniejsze, że i w baśniach europejskich, i indiańskich, i azjatyckich, istotne są te same wartości. Aha, warto przyjrzeć się także ilustracjom. Pięknie pachną Orientem. Aisha i wąż. Baśnie arabskie Autorka: Iwona Taida Drózd Ilustratorka: Ufuk Kobas Smink Wydawca: Media Rodzina Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Pettson i Findus – recenzja audiobooka dla dzieci
Kiedy mały Findus się zgubił, Tort urodzinowy, Polowanie na lisa i Rwetes w ogrodzie – lekkie i zabawne opowiadania Svena Nordqvista, pisarza, ilustratora, członka Szwedzkiej Akademii Książek dla Dzieci.
Opowiadania czyta dla was jak zwykle wspaniale Jerzy Stuhr. Młodsze przedszkolaki nie pożałują, słuchając tych opowieści o parze przyjaciół – spokojnym i zrównoważonym Pettsonie i gadającym bez przerwy kocie Findusie. W małym wiejskim domku mieszka staruszek Pettson. Żyje mu się wygodnie, ale czegoś mu jednak brakuje, bo ciągle chodzi smutny. Gdyby miał przyjaciela, na pewno byłoby inaczej. Aż tu pewnego dnia zjawia się w jego domu mały kotek Findus. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszystko się zmienia. Dom wypełnia gwar i bieganina, Pettson jest bardzo szczęśliwy, Findus zadowolony, bo ma z kim porozmawiać. Koty świetnie porozumiewają się z ludźmi. Któregoś dnia kociak się jednak zgubił… W kolejnym opowiadaniu Findus obchodzi urodziny. Niby nic nadzwyczajnego, bo każdy z nas ma urodziny, ale kot ma swoje święto trzy razy w roku, bo jak twierdzi, tak jest zabawniej. Pettson jest przerażony, bo przydałby się tort, a w domu nie ma grama mąki. W opowiadaniu trzecim sąsiad Gutavsson ma zamiar zapolować na kręcącego się przy kurniku lisa. Do sąsiada dołączają przyjaciele, nie chcą zrobić krzywdy chytrusowi, więc postanawiają go tylko przepędzić. Kogo wystraszą, dowiecie się z opowiadania. I wreszcie opowiadanie czwarte. W domu i w ogrodzie rozpoczynają się wiosenne porządki. Pettson sadzi warzywa, Findus ma zamiar posadzić mięsne klopsiki, chce ich mieć jak najwięcej. Zwierzaki domowe mają używanie, a skopany ogródek wygląda, jakby przeszło przez niego tornado… Prawda, że świetne są te opowiastki. Teraz oddaję głos Jerzemu Stuhrowi. Jego niezwykła interpretacja sprawi, że będą jeszcze fajniejsze. Pettson i Findus Autor: Sven Nordqvist Czyta: Jerzy Stuhr 2 płyty CD Czas nagrania: godzina i 29 minut Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Klechdy sezamowe - recenzja audiobooka dla dzieci
Wyprawa do Orientu z Bolesławem Leśmianem, w towarzystwie księcia Firuza, naiwnego Ali Baby, lekkomyślnego Aladyna i mądrej Parysady. Baśnie czyta Hanna Kinder-Kiss z teatru Guliwer.
W taką podróż dzieci mogą wybrać się zwłaszcza w nadchodzące długie jesienne wieczory. Obejrzeć znikające pałace, poszybować na latającym rumaku, zachwycić się skarbami Sezamu. Nie trzeba bać się tej wędrówki. Bohaterowie baśni poradzą sobie i z hersztem bandy zbójców, i z czarownikiem Roeoendrem. Znajdą wielkie skarby i spotkają wielkie szczęście. W tych magicznych opowieściach jest wszystko. I fantazja, i przygoda, i ogromniasta góra marzeń. Gdzieś po drodze można natknąć się na dęba samograja, na którym przysiądzie ptak Bulbulezar. Albo rozwikłać zagadkę kolorowych ryb. Zapraszam do krainy wyczarowanej przez Bolesława Leśmiana. Zacznijmy od Baśni o rumaku zaklętym. Każdemu, kto jest znawcą bajek z tysiąca i jednej nocy, wiadomo od dawna, że w Persji Nowy Rok przypada na wiosnę. U nas — na zimę, a tam — na wiosnę. Pierwszy dzień wiosny jest jednocześnie pierwszym dniem roku. Persowie kochają słońce i kwiaty i dlatego też rozpoczynają swój rok wówczas, kiedy na świecie jest dużo słońca i dużo kwiatów. W dniu owym na całej ziemi perskiej odbywa się wielkie święto. To bardzo przyjemnie, dzieją się wtedy rozmaite czary. Trzeba bowiem zauważyć, że w Persji jest wielu rozmaitych czarowników, szczególniej w głównym mieście — stolicy Persji, która się nazywa Szyraz. Prawda, że niesamowite. Z każdym zdaniem doskonalsze, bo Leśmian był niesamowity, i wtedy, gdy pisał dla dzieci, i wówczas, gdy tworzył dla dorosłych. Klechdy sezamowe Autor: Bolesław Leśmian Wydawnictwo: Storybox Czyta: Hanna Kinder-Kiss CD w formacie MP3 (dwie płyty) Czas odtwarzania: 5 godzin 53 minuty Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Przygody Sindbada Żeglarza - recenzja audiobooka dla dzieci
Nazywam się Sindbad. Mieszkam stałe w Bagdadzie. Rodzice moi, umierając, zostawili mi w spadku tysiąc worów złota, tysiąc beczek srebra, sto pałaców, sto ogrodów i jeden trzonowy ząb mego pradziadka, który ojciec przechowywał jako pamiątkę.
Taką książkę mógł napisać tylko Bolesław Leśmian, malujący słowem świat. Gdy będziecie starsi, przekonacie się sami, że u niego zwykłe historie zamieniały się w baśniowe opowieści, niekoniecznie dla dzieci, i niekoniecznie radosne. Przyznam się, że wiersze Leśmiana trzymam przy łóżku i zaglądam do nich bardzo często. Traktuję je jak najbardziej wykwintny deser. Nawet zaraziłam nimi moje wnuczki. Wam też na pewno się spodobają, tak jak podobają się wiersze Jana Brzechwy, który był przecież bratem Bolesława Leśmiana. Rozgadałam się, a przecież miałam opowiedzieć o Sindbadzie. No więc młodzieniec mieszkał w Bagdadzie, w pałacu wuja Tarabuka, pechowego poety i co tu dużo gadać, wyjątkowo kiepskiego poety. Któregoś dnia postanowił wyruszyć w daleki świat. Ogromny wpływ na podjęcie tej decyzji miał pewien Diabeł Morski. W czasie tych podróży spotkał Morskie Konie, szalonego starucha, dziwne karły i oczywiście piękną księżniczkę, bo któż widział baśnie, w których nie ma księżniczek. A ile z tym wszystkim będzie kłopotów, ile niebezpieczeństw, ile wreszcie rajskich rozkoszy. A poza tym Sindbad naprawdę musiał żeglować, bo kto by zniósł takiego wierszokletę jak wuj Tarabuk. Nie wierzycie? A to co? Prawdziwa poezja? Co za rymy bez sensu wuj Tarabuk przędzie!﻿ Głupstwo siedzi na głupstwie, błąd siedzi na błędzie,﻿ Osioł pisałby lepiej, a noga stołowa﻿ Więcej ma w sobie sensu, niźli jego głowa!﻿ Czyta tę książkę dla was Jacek Kiss, którego z pewnością nieraz widzieliście, wasi rodzice także, w warszawskim teatrze Guliwer. I czyta bosko! Przygody Sindbada Żeglarza Autor: Bolesław Leśmian Czyta: Jacek Kiss Wydawnictwo: Heraclon Audiobook Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Anyżowa warownia - recenzja książki dla dzieci
Pewnie już jesteście po lekturze Dwóch małych czarownic, a może nawet Atramentowej trylogii. Teraz proponuję coś równie fajnego, zabawnego i ze szczęśliwym zakończeniem.
Dla Igerny, bohaterki tej powieści, Anyżowa Warownia, w której przyszło jej mieszkać z rodziną, to najnudniejsze miejsce pod słońcem. Codziennie te same zajęcia, do których należało karmienie węży, odkurzanie czarodziejskich ksiąg, zdrapywanie mchu z grzyw kamiennych lwów, co było nawet zabawne, bo potężne lwy mruczały z zadowoleniem. Dziewczynce podobał się także zamek, bo był naprawdę bajeczny, ale nie podobało to, że tylko raz w roku odbywał się turniej rycerski. Co robić w takim nudnym miejscu? Nudnym i bezpiecznym, bo warowni anyżowej broniły tylko kamienne lwy i kamienne maszkarony, które na widok obcych stroiły miny. Niby wojny od dawna nie było, więc wystarczyła taka ochrona, ale coś złego wisiało w powietrzu. Akurat zdarzyło się to przed 10. urodzinami Igerny. Najpierw w prosięta zamienili się rodzice, gdy chcieli wyczarować jakiś niezwykły prezent dla swojej jubilatki, potem przybył ktoś, kto chciał się stać właścicielem zamku i wejść w posiadanie śpiewających ksiąg. Tego już było za wiele, Igernę czary przecież okropnie nudziły. Ona chciała zostać szlachetnym rycerzem. Nie jest to oczywiście książka tylko dla dziewczynek. I nie jest to tylko książka o córce czarowników, która bardzo się nudzi. To przede wszystkim opowieść o marzeniach. Pomarzcie razem z Igerną. Anyżowa warownia Autorka: Cornelia Funke Tłumaczka: Małgorzata Słabicka Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Poradnik hodowcy aniołów - recenzja książki dla dzieci
Anioły mieszkają w najdziwniejszych miejscach. Widziała je pewna mała dziewczynka. Widział je też chyba Grzegorz Kasdepke, który o przeżyciach kilkuletniej Marty, nie tylko związanych z aniołami, opowiedział.
No więc ta Marta, której trochę zawalił się świat, bo mama urodziła braciszka, jest okropnie smutna. Ponadto rodzina cały czas mieszka kątem u ciotki i chyba ktoś w domu mocno popija, bo w koszu na śmieci coraz więcej butelek. Dziewczynka musi się czymś zająć. Stoi na balkonie i wypatruje. Któregoś dnia zauważyła, jak anioły kołują nad ogródkami działkowymi, a potem gdzieś znikają. Dziwna historia, trzeba ją koniecznie wyjaśnić. Dlaczego anioły? Dlaczego na Chomiczówce? Dlaczego widzi je tylko ona? Marta postanawia odkryć tajemnicę. "Starsza pani zaczyna charkotać i podrygiwać. Trudno uwierzyć, że człowiek może się śmiać w tak przedziwny sposób. - Nie wie pani, gdzie tu mieszkają anioły? - pyta nagle ośmielona Marta. - Anioły? - starsza pani nieruchomieje. Marcie jest trochę nieprzyjemnie. Starsza pani myśli pewne, że Marta sobie z niej żartuje, a przecież to nieprawda. Tylko jak to teraz wytłumaczyć? - Oczywiście, że wiem - słyszy Marta. - Pan Bogdan je hoduje. Taki trochę wariat, może nawet więcej niż trochę. Wszyscy tu jesteśmy wariatami, wiesz? Oszołomiona Marta patrzy na nią, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Starsza pani znowu rechocze." Książka "Poradnik hodowcy aniołów" Grzegorza Kasdepke jest świetnie napisana, pyszna jak babcine bułeczki, a ukazała się w maju za sprawą renomowanego Wydawnictwa Literackiego. Sposób obrazowania zależny trochę od sytuacji, w jakiej znajduje się bohaterka, co podkreśla jeszcze bardziej dramaturgię wydarzeń. Realizm wymieszany z fantazją, wcale nie bajkową, prawda szarej dziecięcej codzienności, z fikcją. Chwilami było mi bardzo smutno. No cóż, świat Marty wcale nie jest światem anielskim. Przeczytać jednak trzeba, bo to bardzo dobra książka. Poradnik hodowcy aniołów Autor: Grzegorz Kasdepke Wydawnictwo Literackie Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Van Gogh, Kamil i słoneczniki - recenzja książki dla dzieci
Ta bestsellerowa seria dla zerówkowiczów i ich młodszego rodzeństwa wprowadzi was w świat wielkiej sztuki.
Na początek Van Gogh, Kamil i słoneczniki oraz Claude Monet i jego magiczny ogród, w następnej kolejności poznacie takich malarzy jak Picasso, Degas, da Vinci. Opowiadania zostały stworzone na podstawie życiorysów artystów, a dodatkową atrakcją są reprodukcje obrazów malarzy i informacje o tym, w których muzeach należy tych dzieł szukać. A wszystko to dzięki Laurece’owi Anholtowi, autorowi i ilustratorowi, oraz wydawnictwu Stardust Media, za sprawą którego książki ukazały się na polskim rynku. W miasteczku Arles, w którym mieszkał Kamil, rosły dorodne słoneczniki. Chłopiec często na słonecznikowe pole biegał, bo tam najlepiej mu się czekało na tatę, miejscowego listonosza. Któregoś dnia do Arles przyjechał pan o brązowych oczach, z żółtą brodą, i w słomkowym kapeluszu. – Mam na imię Vincent – przedstawił się chłopcu. Dziwny pan zamieszkał na tej samej ulicy, co Kamil, i zaprzyjaźnił się z rodziną chłopca. To szczera prawda. Portrety rodziny Roulin, bo tak się nazywali rodzice Kamila, wiszą teraz w największych muzeach świata i kosztują ogromne pieniądze. Bohaterką drugiej książeczki jest mała Julka, mieszkanka Giverny, która pewnego dnia trafia do tajemniczego ogrodu i spotyka w nim starszego pana sadzącego kwiaty. Ten pan to nie żaden zwykły ogrodnik, ale Claude Monet, sławny malarz. Zabiera małą dziewczynkę na wycieczkę po swoim ogrodzie, pokazuje jej swoją pracownię, pływają we dwójkę po stawie porośniętym liliami, spacerują po sławnym z obrazów japońskim mostku. Poznacie dzieci, które przeszły do historii, bo na swej drodze spotkały tych wielkich ludzi, obejrzycie obrazy sławnych malarzy, zachłyśniecie się ich urodą. Wierzę, że te spotkania zachęcą was do przyjaźni z malarstwem w przyszłości. I wierzę także, że z przyjemnością sięgniecie do pięciu kolejnych tomików serii, by poznać losy innych wielkich artystów i ich dzieła. Van Gogh, Kamil i słoneczniki Claude Monet i jego magiczny ogród Autor i ilustrator: Laurence Anholt Wydawnictwo Stardust Media Seria: Wielcy malarze dzieciom Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Aksamitny królik, czyli... - recenzja audiobooka dla dzieci
Po raz pierwszy przeczytałam "Aksamitnego królika, czyli jak zabawki stają się prawdziwe" 3 lata temu. Płakałam jak bóbr i wcale się tych łez nie wstydzę.
Płakały też zresztą moje wnuczki. Później wiele razy do tej książki wracałyśmy. Raz słuchając, jak pięknie ją interpretuje Piotr Fronczewski, innym razem czytając do poduszki. Zawsze po takim rodzinnym czytaniu Marysia i Helenka brały dużo swoich zabawek do łóżeczek i mocno tuliły do swych małych serduszek. To jest coś, co może ci się przytrafić. Staniesz się prawdziwy, jeśli dziecko pokocha cię tak bardzo, że nie tylko będzie się z tobą bawić, ale też naprawdę będzie mu tobie zależeć. Prawdziwym nie stajesz się w jednej chwili. Prawdziwym stajesz się dopiero wtedy, gdy już wykochano z ciebie większość sierści, gdy oczy ci wypadają i puszczają szwy, kiedy wyglądasz zupełnie żałośnie – powiedział Zamszowy Koń do Aksamitnego Królika, gdy ten pytał starego wysłużonego przyjaciela, co zrobić, aby stać się prawdziwym. Opowieść rozpoczęła się w bożonarodzeniowy poranek, gdy wśród prezentów Chłopiec znalazł Aksamitnego Królika. Powoli Królik poznaje inne zabawki, niektóre prawie jak nowe, inne, jak Zamszowy Koń, zniszczone, wysłużone, i już wcale nie piękne. Królik jednak nie chce być wyliniały, on marzy o tym, by być piękny. Ale z czasem znudzi mu się leżenie wśród innych maskotek, chce stać się dla Chłopca prawdziwym. Wiele się jeszcze wydarzy, nie będę jednak o tym pisać, przeczytacie lub wysłuchacie sami. "Aksamitny królik, czyli jak zabawki stają się prawdziwe" to piękna, pogodna i bardzo prawdziwa książka. O magicznej miłości, wielkiej przyjaźni, przywiązaniu, pamięci. Mądra i wzruszająca. Jeden z pisarzy nazwał ją książką dla każdego wieku. Miał rację. Na koniec mam maleńką prośbę. Gdyby w waszych zbiorach znalazły się jakieś nieprawdziwe miśki, krówki, tygryski, oddajcie je dzieciom, które nie mają zabawek. W ich rączkach szybko przemienią się w prawdziwe. Aksamitny królik, czyli jak zabawki stają się prawdziwe Autorka: Margery Williams Tłumaczenie: Barbara Grabowska przy współpracy Doroty Koman Wydawnictwo: Auditus Czyta: Piotr Fronczewski Muzyka i piosenka: Barry Gibson Tłumaczenie piosenki: Barbara Grabowska przy współpracy Mateusza Komana Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy
Mały pokój z książkami - recenzja książki dla dzieci
Bardzo mi zależało, aby właśnie o książce Eleanor Farjeon wam opowiedzieć. Trzeba koniecznie te baśnie – nie-baśnie przeczytać.
Ukochana książka dzieciństwa wielu małych księżniczek. Królewicze, choć nie wszyscy, ponoć za nią nie przepadają. Trudno, dziewczynom też się coś należy. O chłopcach będę pamiętać następnym razem. Ta książka jest niezwykła, urzeka czarem i magią, a przede wszystkim zachęca do sięgnięcia po pióro i zapisywania swoich marzeń, tajemniczych i wymyślonych spotkań ze stworzonymi przez siebie bohaterami, spisywania przygód, gdy w myślach wędrujecie po nieznanych lądach. Przekonacie się sami, czytając kolejne opowieści. I tę o królewnie, której zachciało się dotknąć księżyca, i tej o małej Kasi, która ciężko pracowała i nie mogła spełnić nawet najprostszych swoich życzeń, i o Małej Pani żyjącej w luksusie, ale bardzo smutnej, bo samotnej. 18 cudownie bajkowych, ale jakże przy tym zwyczajnych, opowieści o dziecięcych problemach, marzeniach, przyjaźniach… W "Raju opuszczonym" na przykład opowiadającym o dwóch dziewczynkach – młodszej Iwonce, której nic nie obchodziło poza grą w piłkę, i starszej Kamilce, co to była poważna i wszystko chciała wiedzieć dokładnie, znajdziecie super wyliczankę, która może się przydać w czasie zabawy na podwórku. Nauczcie się jej. Na pewno spodoba się przyjaciółkom, a może także przyjaciołom. Odeszli Książęta od rajskiego płota – otwierali usta szeroko jak wrota. Klarynetko, Klarynetko, chodak będzie nam lornetką, a z tych dwóch chodaków starych będą nasze okulary. Kipi garnek, drży pokrywka, w nim: morele, jabłko, śliwka. O jedno za dużo, więc się nie zanurzą. Łyżko, wyłów jedno z nich: raz i dwa! Nie zapytałam Kamilki – pisze autorka – co to wszystko znaczy, bo wiedziałam, że nie potrafiłaby mi odpowiedzieć. Wiedziała tylko tyle, że zawsze ona i Iwonka wyśpiewywały przy zabawach te tajemnicze głupstewka, chociaż nikt nigdy nie wiedział i nikt nie wie, co to wszystko znaczy. Ja wiem, że wy wiecie, bo przecież wyliczanki są zrozumiałe tylko dla dzieci. Wiem także, że zachwycą was również pozostałe opowieści. Zapraszam zatem do królestwa baśni – nie-baśni. To będzie specjalna uczta. Mały pokój z książkami Autorka: Eleanor Farjeon Tłumaczka: Hanna Januszewska Ilustratorka: Bożena Truchanowska Wydawnictwo: Nasza Księgarnia, Warszawa 1971 Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Śpiewająca Lipka - recenzja audiobooka dla dzieci
Znakomity wybór bajek polskich, czeskich, łużyckich, słowackich. Przepiękne gawędy o czasach zamierzchłych, niesłusznie przez wielu zapomnianych, ale jakże nam bliskich.
Wsłuchajcie się w te bajki, bo dzięki nim poznacie nie tylko słowa, których już dziś prawie się nie używa, ale odkryjecie świat dawno zapomniany. Całkiem zresztą niesłusznie zapomniany, bo akurat wy o tym świecie powinniście sporo wiedzieć. Że przynudzam? Ależ skąd! Wierzę, że dzięki opowiedzianym w bajkach zdarzeniom i wam przytrafi się jakaś fantastyczna przygoda. Może na najbliższej wycieczce spotkacie w rosochatej wierzbie diabła rogatego albo nad jeziorem dojrzycie nieprzyjaznego utopca lub zaklętą w ropuchę księżniczkę. Może się też zdarzyć, że w przydrożnym motelu zasiądziecie do stołu z ważnym królem i wspólnie będziecie się zajadać pysznymi gołąbkami. Będą smakować wyjątkowo. Nawet mama, która zawsze zachęca was do jedzenia, mocno się zdziwi. Albo w autobusie natkniecie się na 12 miesięcy, które będą udawać małych chłopców. Bo bajki mają to do siebie, że wciągają do swojego świata przede wszystkim dzieci. Z dorosłymi trudniej sobie radzą. Dorosłym bardziej odpowiada świat rzeczywisty i trochę się duszą w dziecięcym świecie fantazji. Zupełnie nie wiem dlaczego, ale nie potrafią na przykład w koniku na biegunach zobaczyć pędzącego z wichrem rumaka. Wy to widzicie, wiem, i dlatego ujrzycie w tych bajkach więcej. Przekonacie się, że te wszystkie opowieści to szczera prawda, słuchając Jerzego Stuhra czytającego jak zwykle śpiewająco. Śpiewająca lipka. Bajki Słowian Zachodnich Tłumaczka: Ligia Jasnoszowa Wydawnictwo: Media Rodzina Czyta: Jerzy Stuhr audio: CD Czas trwania: 4 godziny 52 minuty Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Szary chłopiec - recenzja książki dla dzieci
Co wydarzy się w życiu szarego Marcinka, że nagle odkryje on swoje pełne kolorów emocje? Zabawnie opisał to Lluis Farre w książce "Szary chłopiec".
W rodzinie Państwa Śpiewakowskich pojawia się Marcinek. Chłopczyk jest cały szary, co jest zupełnie logiczne, bo mama jest trawiastozielona, a tata krewetkowy, ale dla chłopca musi być to trudne do zniesienia. Najgorsze, że Marcinek jest też szary w środku - nie płacze, nie śmieje się, a na straszliwe niebezpieczeństwa reaguje tylko przygładzeniem brwi. W beznamiętnym życiu Marcinka coś się jednak wydarzy, coś takiego, co wytrząśnie z niego wszystkie kolory i odcienie emocji ukryte pod szarym kożuszkiem. To, co się wydarza, zabawnie opisał Lluis Farre i zilustrował duet rodzinny Gusti i mały Theo - wszyscy autorzy pochodzą z krajów południowych, które nie kojarzą się z szarością, a jednak bardzo ciekawie umieją o niej opowiadać. Książeczka "Szary chłopiec" jest pięknie wydana, a jej treść jest ciepła i wzruszająca z dużą dawką humoru. I choć może (na pierwszy rzut oka) wydawać się, że jest skierowana dla dzieci starszych (od lat 4), to jednak z powodzeniem można ją czytać i młodszym maluchom. Gwarantowany ubaw po pachy! "Szary chłopiec" Autor: Lluis Farre Wydawnictwo: Entliczek Książka dla dzieci 3+ Autorką recenzji jest drewienko - laureatka konkursu "Lipcowe mole książkowe".
Basia, Franek i pielucha - recenzja książki dla dzieci
Właściwie nie było dla mnie zaskoczeniem, że dzieci polubią kolejną pozycję ze znanej serii o przygodach Basi i jej rodzeństwa - "Basię, Franka i pieluchę" Zofii Staneckiej.
Znając już bohaterów, ich przygody, pasiaste koszulki - o których wielokrotnie czytaliśmy - chętnie, bez namawiania sięgnęli też po "mniejsza wersję" Basinych przygód - tym razem bardziej skierowaną do młodszych dzieci, a nawet złobkowiczów. Bo opisywane wydarzenia są im bliższe, wcale nie wydumane, lecz realistyczne, codzienne. Nasz najmłodszy syn - tak jak Franek - boryka się z problemami nocnikowo-pieluszkowymi. I pewnie dlatego tak bardzo polubił bohatera książki. "Mama, ostatni raz przeczytaj" - słyszę wielokrotnie, gdy tylko książeczka trafia do rąk małego czytelnika. Jego siostrze udaje się, oglądając obrazki, przypominać prawie cały tekst, co świadczy o zaangażowaniu w lekturę. Małemu Frankowi z książeczki zdarza się zrobić siku na podłogę. Nikt na niego nie krzyczy, nie zawstydza, mało tego - jego siostra Basia wpada na pomysł - pomocnym wynalazkiem okazuje się stołeczek. Jest i o emocjach - w końcu można się (a nawet trzeba) złościć. Jest i o nadziei - przecież Franek nauczy się kiedyś robić siku i pieluszki odejdą w zapomnienie. Jest i o siostrzanej pomocy. A wszystko to napisane wprost i jednocześnie przekonująco, językiem zrozumiałym dla dzieci. Te książki czyta się z przyjemnością, są współczesne, świetnie oddają psychikę i zachowania dzieci. I w każdej z nich znajduję też "pokrzepienie" dla dorosłych - rodzice Basi, Janka i Franka są naturalni, żeby nie rzec - zwykli, a w swej naturalności właśnie niezwykli. Przecież mój syn też kiedyś przestanie sikać na podłogę... O sukcesie opowieści z życia Basi i jej rodzeństwa decydują też niewątpliwie ilustracje - charakterystyczna kreska ilustratorki została rozpoznana przez mojego prawie 3-letniego syna (co mnie bardzo zaskoczyło) w zupełnie innej książkowej pozycji. Mały format, krótki tekst, ale wielkie sprawy, duże zrozumienie i bogactwo ilustracji - taka jest nowa "mała" seria o Basi i jej rodzeństwie. "Basia, Franek i pielucha" Autor: Zofia Stanecka Wydawnictwo: Egmont Książka dla dzieci: 2+ Autorką recenzji jest lub - laureatka konkursu "Lipcowe mole książkowe".
Nie bój się misiu - recenzja książki dla dzieci
Małe i wielkie strachy mogą nas dopaść w każdym wieku. Swoje lęki ma także pewien mały, biały miś - bohater książki „Nie bój się Misiu!” Agnieszki Frączek.
Misiowi czas upływa przeważnie na wesołej zabawie z rodzicami. Jednak w nocy… No właśnie! I tu zaczyna się problem. Miś przeżywa swoje chwile grozy, kiedy robi się ciemno. Jak sobie z problemem poradzi? I jaką rolę odegra w tym wszystkim jego tata? Warto sprawdzić! Przy okazji zaś pokazać własnemu dziecku, że nie tylko ono się boi i że każdy strach można przezwyciężyć. Książkę wypuściło na polski rynek wydawnictwo Wilga. Według mnie jest ona idealna dla małych dzieci w wieku przedszkolnym. Na dużych stronach dominuje biała, błękitna oraz ciemnoniebieska kolorystyka. Choć te barwy nie są zaliczane do ciepłych, to jednak o ilustracjach Karen Sapp nie da się powiedzieć nic innego, niż że są pełne ciepła. Postacie są bardzo sympatyczne, ale też nie tandetnie przesłodzone. A przeważające na ilustracjach nocne klimaty zachęcają, aby czytać dziecku tę pozycję wieczorem, przed snem. Za tekst w języku polskim odpowiada Agnieszka Frączek – rodzicom będącym na bieżąco z książkami dla dzieci nie trzeba tego nazwiska przedstawiać. Autorka takich tytułów jak „Banialuki do zabawy i nauki” czy „Kanapka i innych wierszy kapka” znakomicie zrymowała przygody małego misia. Tekst umieszczony jest na stronach w sposób przemyślany. Na jednej kartce nigdy nie jest go na tyle dużo, aby małe dziecko znudziło się, słuchając lektury. Dodatkowo książka ta to nie tylko tekst i obrazki. Futerka misiów są w niektórych miejscach mięciutkie, a kropelki wody śliskie i błyszczące. Na końcu zaś czeka na małego czytelnika niespodzianka – rozkładanka. Dodatkową rekomendacją niech będzie także fakt, że mojemu synkowi (2 latka, 8 miesięcy) ta nowa lektura szybko przypadła do gustu. Obecnie jest ona jedną z pierwszych, po którą sięga wieczorem, udając się do naszej domowej biblioteczki. "Nie bój się misiu" Autor: Agnieszka Frączek Wydawnictwo: Wilga Książka dla dzieci 3+ Autorka recenzji jest satakieli - laureatka konkursu "Lipcowe mole książkowe"
Królewna Lenka ma zmartwienie - recenzja książki dla dzieci
Niedawno wraz z moją 4-letnią córeczką Julią odkryłyśmy serię książeczek o królewnie Lence autorstwa Anety Krelli-Moch. Julka polubiła tę małą książkową bohaterkę od razu za jej naturalność i za to, że jest tak bardzo do niej podobna.
Ja zapałałam do Królewny Lenki wielką sympatią za to, że w wesoły, przystępny sposób porusza codzienne dylematy dzieci i ich rodziców. Książeczka pt. "Królewna Lenka ma zmartwienie" trafiła do nas w idealnym momencie: ja byłam wtedy w 6. miesiącu ciąży, a Julka czekała na narodziny swojego młodszego braciszka. Tyle samo było wtedy radości, ekscytacji, co niepewności i zazdrości. Często rozmawiałam z córką o tym, jak to będzie, kiedy już braciszek będzie na świecie, ale... autorka przygód Lenki znalazła na to lepszy sposób! Przedstawiła w cieniutkiej, kolorowej książeczce historię małej królewny, która stanęła przed takim samym wyzwaniem jak moja Julka: okazało się, że zostanie starszą siostrą. Dziewczynka nie wiedziała, czy powinna się cieszyć, że będzie miała z kim się bawić, czy raczej martwić, że teraz rodzice będą kochać jej młodszego braciszka, a nie ją. Wymknęła się więc z pałacu i zaszyła w głębi wielkiego ogrodu zwanego Dziczą, by w samotności przemyśleć tę sytuację. To oczywiście wywołało lawinę paniki w pałacu, ale zanim Lenka została odnaleziona przez przerażonych rodziców i służbę, spotkała synka ogrodnika, który zupełnie zmienił jej spojrzenie na bycie starszą siostrą. Z tej książeczki moja córka dowiedziała się, jak wiele zalet ma bycie starszą siostrą, a co najważniejsze, że miłość rodziców mnoży się, kiedy się ją dzieli... Teraz, kiedy nasz Szymon ma już 10 tygodni, córka za Królewną Lenką powtarza, czego go nauczy, jak dorośnie i co będą razem robili. Polecam tę niepozorną książeczkę wszystkim rodzicom, którzy są w podobnej sytuacji. Mała Lenka pomoże wam wytłumaczyć dziecku, jak to będzie po narodzinach drugiego maluszka. Prosty język, barwne i zabawne ilustracje to również wielki plus! A książeczka jest na tyle cienka, że wysłuchają jej już 2-3 latki. Po przeczytaniu na pewno nie ominie was rozmowa z dzieckiem, ale dzięki książce Krelli-Moch "przygotujecie sobie grunt" i będzie ona dużo łatwiejsza! Polecam także drugą z serii książeczek: "Królewna Lenka nie chce być grzeczna". "Królewna Lenka ma zmartwienie" Autor: Aneta Krella-Moch Wydawnictwo: Skrzat Książka dla dzieci 3+ Autorką recenzji jest OlkaG87 - laureatka konkursu "Lipcowe mole książkowe".
Historia o mewie i kocie, który uczył ją latać - recenzja książki dla dzieci
Kot Zorbas, bohater opowieści Luisa Sepulvedy, ma do wykonania niezwykłe zadanie. On, pożeracz ptaków, obiecał umierającej mewie, że zaopiekuje się jej pisklęciem.
Kot Zorbas zrobi to nawet za cenę paktu ze swoimi największymi wrogami. Do pomocy musi tylko znaleźć odpowiedniego człowieka. Chyba ma już go na oku. Koty portowe, o czym wszyscy wtajemniczeni wiedzą, najwyżej cenią honor. Jeśli nawet jeden portowiec coś komuś obieca, to wszystkie koty główkują, jak z tej obietnicy wyjść z twarzą. Zorbasa też nie zawiodą przyjaciele, chociaż nie wszyscy błyszczą inteligencją. Ważne, że mają plan działania. Bo najbardziej chodzi o to, aby mewie pisklę uchronić przed ludzkim okiem. A w następnej kolejności, aby skrzydlatego malca nauczyć latać. W tym przypadku niezbędna jest pomoc człowieka, no, może nie każdego, bo większość ludzi się do niczego nie nadaje. Ale na pewno nadaje się ten, który mieszka z Bubuliną, niezwykłej urody czarno-białą kotką, która była obojętna na kocie westchnienia, bo uwielbiała tylko czułości człowieka, który mieszkał w jej domu. Tak, mieszkał w jej domu, co dla portowych było normalne. Kot przecież nie może mieszkać u człowieka. Byłby to największy koci dyshonor. I tak Zorbas otrzymał zadanie pogadania z człowiekiem od Bubuliny, nazywanym przez inne koty poetą. Nie zdradzę, jak sobie Zorbas poradzi z tym okropnie trudnym zadaniem, i czy małe mewiątko nauczy się latać. Śliczna książka. Podoba się i dzieciom, i dorosłym, bo wprowadza ich w świat, o którym tak po cichu marzą. I te imiona jakieś takie znajome, przynajmniej dla dziadków i rodziców. Bubulina, Zorbas… Historia o mewie i kocie, który uczył ja latać Autor: Luis Sepulveda Tłumaczka: Maria Raczkiewicz Wydawnictwo: Noir sur Blanc Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Baśnie dla Antosia - recenzja książki dla dzieci
To książka dla dużych i małych, oczytanych, i takich, którzy dopiero stawiają w czytaniu pierwsze kroki. Dla Antosia, który dziś jest już studentem, i Klary, która kończy właśnie trzecią klasę.
Wkraczamy w świat wykreowany przez pisarkę i szybko się z tym światem zaprzyjaźniamy. No, bo jak tu nie pokochać Królewny w Okularach, misia Babulina, pajacyka, który nie miał imienia, lalki Dorotki, dziewczynki, która szukała sklepu z mamami, czy chłopca wilka, albo historii o trzech bratnich okrętach. Każda z tych opowieści przedstawia inna historię, niby prostą, ale nie do końca. Jeśli będziecie czytać uważnie, na pewno zauważycie, że pod warstwą tej prostoty kryją się dziecięce smutki, i dziecięce emocje. Ważne, że wszystkie opisane historie mają szczęśliwe zakończenie. Królewna pokocha swego księcia, Babulin zostanie bohaterem, bo uratuje księcia misiów, bezimienny pajacyk otrzyma imię Filip, chłopiec wilk da się oswoić… Dobrze byłoby, gdyby te baśnie czytali z wami rodzice. Można od razu porozmawiać, omówić każdą ważną kwestię, a nawet wspólnie się posmucić. Bo przecież smutno jest małemu człowiekowi, gdy czyta o niekochanych dzieciach, lub o wiecznie niezadowolonych mamach. Moje wnuczki te baśnie urzekły, i nie tylko dlatego, że starsza chodzi do jednej klasy z Klarą, choć zasiadły do czytania, aby sprawić przyjaciółce przyjemność. Po długiej dyskusji ze swoją mamą orzekły, że najbardziej spodobało się im to, iż autorka bardzo szanuje wszystkie dzieci, i że na pewno ma rację, gdy na końcu baśni o okrętach pisze: Jeśli zaufacie własnemu marzeniu, jeśli będziecie mieć odwagę popłynąć we własną podróż, czeka was wielka przygoda. A gdzieś tam, u kresu podróży – niebiański port. Fantastyczny i niepowtarzalny. Stworzony specjalnie dla każdego z was. Baśnie dla Antosia Autorka: Monika Rakusa. Ilustratorka: Lucyna Talejko-Kwiatkowska Wydawnictwo: W.A.B. Książka dla dzieci: 6+ Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Pinokio. Historia pajacyka - recenzja książki dla dzieci
Nie będę powtarzać, że opowieść o Pinokiu Carla Collodiego to ważna książka, bo pewnie już wam to mówiono. Wspomnę jednak. że przetłumaczył ją pięknie Jarosław Mikołajewski, a czyta też wspaniale Piotr Adamczyk. Posłuchajcie.
Mówiące drzewo? Nie, to niemożliwe! A jednak prawda. Pewnego dnia stolarzowi Wisience przydarzyła się dziwna historia. Właśnie ciosał drewno na krzesło. Kawałek tego drewna zaczął mówić. Trochę się biedny Wisienka przestraszył, ale postanowił mówiące drewienko podarować Dżepettowi, który chciał zrobić pajacyka. Tak też się stało. Dżepetto zabrał się do pracy, i szybko spod jego rąk zaczął wychodzić mały pajacyk, który nie tylko mówił, ale i zaczął się poruszać. Tylko nos pajaca był jakiś dziwny, zbyt cienki i zbyt mocno wydłużony. Ale to dopiero początek kłopotów z dość krnąbrnym drewnianym chłopcem. Oj miał się biedny Dżepetto z tą swoją lalką, nazwaną Pinokiem. Był coraz bardziej niegrzeczny. Sprawił nawet, że jego przybrany ojciec trafił do więzienia. Nie będę dalej opowiadać, bo zrobi to lepiej Piotr Adamczyk, który zaczaruje was nie tylko historią chłopca, ale i głosem. Te dzieci, które wolą czytać niż słuchać, powinny Pinokia mieć na półce z książkami. Bo to jedna z najpiękniej wydanych książek. O tłumaczu już wspominałam, jest rewelacyjny. Ale jest jeszcze ilustrator Roberto Innocenti. Czapki z głów przed takim artystą. Można bez końca oglądać. I jest oczywiście Pinokio, bohater tej historii, o którym różne dziwne rzeczy napisano, ale czy rzeczywiście słuszne. Zatem przeczytajcie lub posłuchajcie. Pinokio. Historia pajacyka Autor: Carlo Collodi Tłumacz: Jarosław Mikołajewski Ilustrator: Roberto Innocenti Audiobook czyta: PiotrAdamczyk Wydawnictwo: Media Rodzina Książka dla dzieci 3+ Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Kroniki Archeo - recenzja serii książek dla dzieci
"Tajemnice klejnotu Nefertiti" to pierwsza z czterech części "Kronik Archeo" autorstwa Agnieszki Stelmaszyk, fantastycznych powieści przygodowych dla dzieci, w których historia miesza się z fikcją, a fabuła jest przyprawiona magią i czarami.
Może i wam w najbliższe wakacje zdarzy się jakaś niesamowita przygoda, a może uda się wam odnaleźć antyczne skarby lub odkryć kolejny sekret Wielkiego Mistrza. Ania i Bartek Ostrowscy są dziećmi polskich archeologów, bliźniacy Jim i Martin Gardnerowie pochodzą z Anglii i są synami angielskich uczonych. Wszyscy spotykają się w Egipcie, u stóp piramid, niewzruszenie trwających na swoim miejscu od ponad czterech i pól tysiąca lat. Nie tylko się spotykają, ale i wpadają w sam środek wielkiej intrygi. Będą porwania, ucieczki, pasjonujące odkrycia, a wreszcie rozwiązanie jednej z największych tajemnic starożytnego Egiptu. Bajecznie kolorowa lekcja historii opowiedzianej ciekawie i pięknie. I na szczęście inaczej niż w szkole. Egipska przygoda tak wciągnie małych archeologów, że w kolejne wakacje wybiorą się do Grecji, gdzie już na początku Bartek odnajdzie tajemniczy przedmiot, czyli jedną z dwóch pieczęci prowadzących do Skarbu Atlantów. Dzieciakom w to graj. Zaczną sami szukać skarbu, a przy okazji sporo namieszają, i rozzłoszczą samego złego Midasa. A przy okazji spędzą cudowne wakacje w Grecji, jeszcze dziś szczycącej się czasami wielkich herosów, pięknej Heleny, i pechowego Achillesa. Tom trzeci zatytułowany Sekret Wielkiego Mistrza opowiada z kolei o tym, w jaki sposób wszędobylscy podróżnicy wpadną na trop legendarnego relikwiarza Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego pochodzącego z czasów wypraw krzyżowych. Oczywiście nie sami, tym razem pomoże im w tym kasztelan zamku w Zalesiu Królewskim, prywatnie wuj Ani i Bartka, który w trakcie prac konserwatorskich odkrywa zagadkowy pergamin opisujący zaginiony relikwiarz. I wreszcie Klątwa Złotego Smoka, na razie ostatni tom Kronik Archeo. Czego tam nie będzie! I kradzieże japońskich dzieł sztuki, i statki widma, i starzec popijający grog. Nie zabraknie też w tej opowieści strasznych wojowników ninja, bezwzględnych piratów, i tajemniczego ronina. Oczywiście wszystkie te okropności czekają angielsko-polskich przyjaciół. Ale wyjdą z opresji bez większych uszczerbków. Na szczęście. Język mnie świerzbi, ale nie zdradzę, co jest stawką w tej grze. Radzę przeczytać. Kroniki Archeo: Tajemnice klejnotu Nefertiti Skarb Atlantów Sekret Wielkiego Mistrza Klątwa złotego smoka Autorka: Agnieszka Stelmaszyk Ilustrator: Jacek Pasternak Wydawnictwo Zielona Sowa Książki dla dzieci 10+ Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Mama Mu czyta - recenzja książki dla dzieci
Mama Mu uczy się czytać, a Pan Wrona marzy o Noblu, czyli krótka bajka o tym, jak wiele zalet ma czytanie książek.
Mama Mu to sympatyczna, ciekawa świata krowa, która tym razem trafia do biblioteki i... uczy się czytać. A to, że umie czytać i czyta, wzbudza ciekawość Pana Wrony, drugiego bohatera bajki "Mama Mu czyta". Pan Wrona, choć gderliwy i trochę złośliwy, jest przyjacielem Mamy Mu, a to, że jego przyjaciółka nauczyła się czytać, od razu pobudziło i jego ciekawość. O czym mogą być książki? Czy są o tym, czemu zielona trawa zmienia się w białe mleko? Czy są książki o wszystkim? Takie pytania zadaje Pan Wrona, a Mama Mu już wie, że umiejętność czytania pozwala na zaspokajanie ciekawości i uczenie się. Książki jednak nie tylko zaspokajają ciekawość, potrafią ją i budzić. Pan Wrona marzący o nagrodzie Nobla jest tego świetnym przykładem. Czego nauczy się z książki "Mama Mu czyta" mały czytelnik? A tego chociażby, że czytanie książek to miły sposób spędzania czasu i tego, że można się z nich wiele dowiedzieć, ale niekoniecznie wszystkiego. Wszystko to zaś dostaje w oprawie bardzo sympatycznych ilustracji Svena Nordqvista. Pewne jest to, że "Mama Mu czyta" pobudzi każde dziecko do tego, by czytać. W końcu tyle ciekawych rzeczy można się z książek dowiedzieć. Wydawnictwo Zakamarki wydało całą serię książek o Mamie Mu i Panu Wronie. Wspólną cechą każdej z książeczek jest pobudzanie naturalnej u dzieci ciekawości świata, ale też podawanie w ciepły sposób wniosków do wyciągnięcia, choćby takich, że jeżeli coś się zbroi, to trzeba to naprawić. Mama Mu czyta Tekst: Jujja Wieslander Ilustracje: Sven Nordqvist Tłumaczenie: Michał Wronek-Piotrowski Wydawnictwo: Wydawnictwo Zakamarki Książka dla dziecka w wieku 3+ Inne książki z tej samej serii: Mama mu sprząta, Mama Mu buduje, Mama Mu nabija sobie guza, Mama Mu na huśtawce Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.
Dziwne zwierzęta - recenzja książki dla dzieci
Dowcipna i mądra opowieść o tym, jak pięknie się różnimy. Do czytania samodzielnie lub całą rodziną.
Mrówkojad sądzi, że jest dziwny, ale czy tylko on jest dziwny? Razem z orzesznicą organizuje więc konkurs na najdziwniejsze zwierzę. Jak to się skończyło? Najlepiej przeczytać samemu, bo po drodze mały czytelnik (ale i rodzice) może się sporo nauczyć. Przede wszystkim o tym, że wszyscy możemy być dziwni. "Dziwne zwierzęta" to pochwała różnic i przyjemna nauka akceptacji odmienności swojej i innych. Przy okazji wiele można dowiedzieć się o zwierzętach, tak zupełnie zwyczajnych jak krowa czy świnka morska, jak i tak egzotycznych jak pangoliny (czyli łuskowce). Mały czytelnik sporo dowie się też o tym jak funkcjonuje internet i o tym, że większość z tego co w internecie krąży to śmieci. A wszystko to wsiąknie w dziecko niezauważenie. Przyjemny i lekki język "Dziwnych zwierząt" to nie jedyna zaleta tej książki. Na uwagę zasługują też wysmakowane plastycznie ilustracje Marii Nilsson Thore, które dobrze obrazują akcję książki, a każde zwierzątko wygląda na nich sympatycznie. Razem daje to miłą lekturę dla dziecka, przy której rodzic też nie będzie się nudził. "Dziwne zwierzęta" są więc książką, która uczy dziecko akceptacji różnic i odmienności. Także, co ważne, swojej własnej, nie tylko tej u innych. Łatwiej akceptować samego siebie, gdy wie się, że inni też mogą czuć się dziwni. A gdy akceptuje się samego siebie - łatwiej jest akceptować innych. I o to właśnie chodzi. Dziwne zwierzęta Tekst: Lotta Olsson Ilustracje: Maria Nilsson Thore Tłumaczenie: Agnieszka Stróżyk Wydawnictwo: Wydawnictwo Zakamarki Książka dla dzieci w wieku 6+ Kącik małego czytelnika - sprawdź, jakie książki dla dzieci polecają inne mamy.