Rodzic wchodzi w rolę niszczyciela. Psycholożka: „to nie troska, to zazdrość o własne dziecko”
- „Wysoki poziom lęku przed samotnością, starością, przemijaniem to przyczyny wielu uwikłań w systemach rodzinnych” – mówi psycholożka Wiktoria Król. Gdy rodzic nie potrafi pogodzić się z dorosłością swojego dziecka, granica między troską a kontrolą zaczyna się zacierać – a cena za to jest wysoka dla obu stron.
Relacja matki z dziećmi to coś wyjątkowego, czego nie da się podrobić. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że w pewnym momencie nawet najbardziej trwała ulegnie zmianie. Taka jest kolej rzeczy. Dzieci dorastają, a rodzice odcinają pępowinę, pozwalając im ruszyć dalej w świat. Niestety nie zawsze tak się dzieje, co bywa krzywdzące dla obu stron. Gdy rodzic nie potrafi pogodzić się z tym, że dziecko ma już własne życie i próbuje ingerować nieustannie, mieszając, knując intrygi, próbując za wszelką cenę być obecnym w jego życiu, może osiągnąć efekty odwrotne do zamierzonych. W ten sposób, zamiast zacieśnić relację z dorosłym dzieckiem, tylko ją osłabia. Czas opuścić gniazdo Tupot małych stópek na podłodze. Słodki dźwięk dziecięcego śmiechu. Niespodziewane zarzucenie rączek na szyję. Poczucie bycia potrzebną i rozpościerania opiekuńczych skrzydeł nad maleństwem. Każda mama chciałaby zatrzymać takie chwile jak najdłużej. Niestety czas pędzi nieubłaganie, dzieci rosną, a rodzice muszą się z tym pogodzić. Inaczej mogą zrobić krzywdę zarówno swoim pociechom, jak i sobie samym. - To częsty problem rodziców – uzależnianie dziecka od siebie, czyli potocznie mówiąc, nieodcięcie pępowiny. Nieodseparowanie i brak indywiduacji to brak ukształtowania własnej, niezależnej tożsamości – tłumaczy Wiktoria Król, terapeutka i psycholożka prowadząca na Instagramie profil @sztuka_psychoterapii. - Wyobraźmy sobie, że nastolatka kłóci się z rodzicami o to, że nie zmywa naczyń. Wewnętrznie przeżywa to tak, że w domu przestaje jej się podobać. Obiecuje sobie, że jej dom będzie inny. Starcia z rodzicami naturalnie „wypychają” młodego człowieka w dorosły świat, pragnie wolności, niezależności, doświadczania i budowania własnego obrazu siebie i świata. Jeżeli rodzic tego nie rozumie, nie daje przestrzeni, blokuje wybory i rozwój, nasilając konflikty, to młody człowiek odbiera to tak: „Acha, czyli bunt nie jest dobry, nie mam co wychodzić do świata i tak sobie nie poradzę. Muszę być przy rodzicu”. Trudność polega na tym, że rodzic jakby zapominał o celach rozwojowych człowieka. Wydaje się, że bardzo trudno zobaczyć, zaakceptować i wytrzymać etap adolescencji, kiedy to następuje potrzeba budowania własnej tożsamości w opozycji do rodziców. W życiu dobrze ukształtowanego młodego człowieka zawsze w pewnym momencie nadchodzi chwila, gdy chce się usamodzielnić. To naturalny proces, bez którego nie da się wkroczyć w dorosłość, założyć własnej rodziny, stworzyć udanych relacji z innymi. Z kolei zadaniem rodzica jest wspieranie swojego dziecka w tym rozwoju, w procesie opuszczenia gniazda i próby podjęcia własnego życia. Problem pojawia się w momencie, gdy z różnych powodów taki rodzic nie chce dać dziecku się usamodzielnić. Może to wynikać z wielu powodów, a jednym z głównych jest obawa przed samotnością – szczególnie wtedy gdy mama lub tata samodzielnie wychowują swoje pociechy. - W gabinecie spotykam już dorosłe osoby, które czasami nawet nie wiedzą, że są nieodseparowane. Przypominają sobie, że na przykład mama mówiła: „Zawsze będziesz przy mamie, prawda?”, albo osoby te są już dorosłe, ale nie potrafią wejść w związek lub podjąć decyzji o kolorze szafek w swojej kuchni. Zadaniem rodzica jest przygotowanie dziecka do samodzielnego życia, nie do symbiotycznej więzi - stanu skrajnego uwikłania emocjonalnego, w którym zacierają się granice między rodzicem a dzieckiem – dodaje psycholożka. Z takiej sytuacji najczęściej wynikają dwa scenariusze. Jednym z nich jest wspomniany przez ekspertkę brak samodzielności i odkładanie decyzji o założeniu własnej rodziny. Inną opcją może być próba odcięcia się dziecka od rodzica i wtedy „tonący brzytwy się chwyta”, czyli rodzic zaczyna wchodzić w rolę zazdrośnika i niszczyciela. Czym to się może objawiać? Zazdrość o własne dziecko? Brzmi absurdalnie Wydawać się może, że zazdrość o dziecko jest czymś absurdalnym. Przecież rodzic chce dla swojej pociechy jak najlepiej, prawda? Nic bardziej mylnego… Niestety wielu rodziców ją odczuwa – nawet jeśli głośno tego nie przyznaje lub samemu nie zdaje sobie z tego sprawy. Pierwsze ukłucie może się pojawić, gdy dziecko zaczyna się buntować i przestaje słuchać mamy czy taty. Zaczyna wychodzić ze znajomymi, przyprowadza do domu pierwszą miłość, a rodzic zaczyna odczuwać, że się od niego odsuwa i ma wrażenie, jakby pociecha zastępowała go nowymi znajomościami. Później robi się jeszcze poważniej. Im dziecko starsze, tym większe prawdopodobieństwo, że się wyprowadzi i niczym w piosence pójdzie w świat swoją drogą. Wtedy, jeżeli rodzic do tej pory był kontrolujący, trzeba wyraźnie postawić granice, bo inaczej… będzie tylko trudniej. - Bardzo często tak jest, że rodzic w różny sposób próbuje zwrócić na siebie uwagę. Nie może przeżyć tego, że nie jest już w roli głównej. To by oznaczało np. że rodzic czuje się autorytetem za wszelką cenę – informuje psycholożka. - Może pojawić się sytuacja, w której rodzic zaczyna obarczać dziecko swoimi problemami lub emocjami, domagając się od niego ciągłej opieki. Wywieranie wpływu może objawiać się manifestowaniem własnego cierpienia („tyle dla ciebie zrobiłem”) po to tylko, żeby wymusić zainteresowanie i częstszy kontakt ze strony dziecka. Często opinia wyrażana przez takie osoby jest przez nie określana mianem „troski”. Ale z troską to ona nie ma nic wspólnego. Narzucanie własnej opinii to nie troska Rozgraniczenie porad wynikających z troski od tych, które mają karmić nasze własne ego, jest naprawdę trudne. Dotyczy to każdej sytuacji w życiu – czy to z przyjaciółmi, czy w związku, czy właśnie w relacji rodzice-dziecko. Szczególnie wtedy, gdy do głosu dochodzi strach przed samotnością. Wtedy tym łatwiej rodzicowi nie dostrzegać prawdziwego powodu jego słów. Wydaje mu się, że robi dobrze, ale w rzeczywistości zaczyna mieszać i prowadzić do konfliktów ze swoim dzieckiem. - Jeśli dorosłe już dziecko nie zaznaczy granic rodzicowi, istnieje poważne zagrożenie dla takiego układu. Z tego powodu dochodzi do rozegrań, np. matka kontroluje finanse syna, albo rodzic podważa zdanie męża lub żony swojego dziecka – mówi Wiktoria Król. - Wysoki poziom lęku przed samotnością, starością, przemijaniem, chorobą, to przyczyny wielu uwikłań w systemach rodzinnych. Rodzic zostaje sam w domu, czasami z nieudanym małżeństwem, a czasami z naturalnymi następującymi po sobie etapami życia, np. przechodzeniem na emeryturę i wycofaniem się z życia zawodowego. Mierzy się z pustką po stracie i nie chce oswajać się z tym stanem psychicznym. Matka może ingerować w jego wybory życiowe i wzbudzać poczucie winy za każdą próbę usamodzielnienia się. Czasami im starszy rodzic, tym nabiera to na sile. Pojawić się mogą zachowania takie jak: wywoływanie poczucia winy, emocjonalny szantaż, agresja werbalna, po to, aby utrzymać kontrolę nad dzieckiem. Z takiej sytuacji nigdy nie ma dobrego wyjścia. Dziecko, które kocha swojego rodzica, staje wtedy między młotem a kowadłem – chęcią życia własnym życiem i budowania własnej rodziny, a potrzebą zaopiekowania się swoim rodzicem. Wtedy do głosu mogą dojść wyrzuty sumienia, że ma dla niego mniej czasu, że zamiast go odwiedzić wybiera np. wakacje z partnerem i dziećmi. I wtedy taki człowiek staje się sfrustrowany, nieszczęśliwy i niekiedy to wpływa też na jego relacje z innymi. Granice są dobre i potrzebne - Warto podkreślić, że narzucanie, nadopiekuńczość, choć często postrzegana jako wyraz troski, to subtelna forma przemocy psychicznej – podsumowuje Wiktoria Król. Właśnie dlatego tak istotne jest, żeby dorosłe dziecko stawiało granice swoim rodzicom, nie pozwalając sobie na kolejne próby wtrącania się w jego życie. To może być trudne, bolesne dla obu stron, czasami skończy się konfliktem. Ale ostatecznie zarówno dzieci, jak i rodzice, zdadzą sobie sprawę, że dzięki temu ich relacja staje się zdrowsza i łatwiejsza – bo w końcu każdy może żyć własnym życiem. - Na pewno warto sobie na to pozwolić, dopuścić myślenie, że „to nie moja wina”. Czasami wyrzuty sumienia są silnie zakorzenione i potrzeba więcej czasu na to, aby ustały, ale jest to możliwe. Czasami jest potrzebna pomoc drugiej osoby, aby móc wewnętrznie poukładać sobie myślenie o tym, że życie własnym życiem nie jest niczym złym – mówi Wiktoria Król. - Umiejętność stawiania granic to podstawa dobrej relacji, bo chronią one nasze zdrowie psychiczne. Granice mają nie zagrażać nikomu, nie urażać, a być podstawą dobrej relacji z sobą i z drugim człowiekiem. Granice są ważne w każdej relacji – zarówno jeśli chodzi o więź z rodzicami, jak i z partnerami czy z przyjaciółmi. I w każdej zdrowej relacji te granice są, a dwie strony nawzajem je szanują. Bez tego pojawia się wiele toksycznych aspektów, które z dnia na dzień i z jednej sytuacji do drugiej tylko taką relację zabijają. Chcesz bliskości dorosłego dziecka? Odpuść Wystarczy przeczytać o kontrolowaniu dorosłych dzieci przez rodziców, aby zdać sobie sprawę, że nikt z nas nie chciałby być uwikłany w taką sytuację. Ale niestety tego typu historii jest nieskończenie wiele. Wystarczy rozejrzeć się dookoła, aby zobaczyć różne toksyczne relacje dorosłych dzieci z ich rodzicami. Mogą one wynikać z wielu rzeczy, ale próba utrzymywania kontroli nad dziećmi i zatruwania im życia jest jednym z tych najpopularniejszych powodów. Warto pamiętać, że próba pomocy nie jest czymś złym, ale nie może ona się odbywać pod przykrywką wzbudzania poczucia winy lub deprecjonowania osób trzecich. Poddawanie w wątpliwość samodzielnych decyzji dziecka, stawianie jego partnerów w złym świetle, wpędzanie go w permanentne wyrzuty sumienia nie jest w porządku. I nie jest czymś, co będą robić kochający rodzice, którzy chcą dobrze dla swoich pociech. Jeżeli zatem jesteś rodzicem i zależy ci na szczęściu twojego dziecka, spróbuj najpierw zastanowić się nad tym, czy ta rada, która w twojej głowie widnieje jako „dobra”, w rzeczywistości taka jest. Czy faktycznie wynika ona z troski o dziecko i może przynieść coś pozytywnego, czy może wywoła jedynie konflikt między wami. Pamiętaj, że twoje dorosłe dziecko ma prawo do stworzenia własnej rodziny i należy się z tego cieszyć. I wtedy z reguły będzie troszczyć się przede wszystkim o swojego partnera i dzieci, co jest oczywiście naturalne. Jeśli zależy ci na waszej relacji i tym, żeby nie zostać samemu, postaw na wspieranie, nie na szantażowanie. W przeciwnym razie dziecko naprawdę się od ciebie odsunie.
Ciocia może być najlepszą przyjaciółką dziecka. Ale wciąż jest pomijana w rodzinnej hierarchii
Ciocia i wujek to najbliższa rodzina mamy i taty - zaraz po dziadkach. Są często obecni w życiu dziecka, a ich relacja z nimi może wnieść do naszego życia coś znacznie więcej niż tylko obecność. Często to ciocia z wujkiem są pierwszymi przyjaciółmi małego człowieka. I mają ogromny wpływ na jego wychowanie.
Jestem ciocią od 21 lat. Dziś już podwójną. Mam ze swoimi siostrzenicami relację kumpelską, której sama sobie często zazdroszczę. Oczywiście duży wpływ na naszą zażyłość miało podejście mojej siostry i naszych rodziców, którym zależało na tym, aby ta więź była bardzo bliska. Dziś to ja stoję przed głównym wyzwaniem, aby moja rola jako dorosłej już cioci była jak najbardziej jakościowa. I choć nie zawsze jest łatwo, staram się jak mogę, bo jestem świadoma wagi mojej roli. Wiem, ile ciocia z wujkiem znaczą dla młodego człowieka, choć w społeczeństwie nadal nie mówi się o tym za dużo. Ciocia i wujek – niby bliska rodzina, a jednak jakby wciąż mało istotna. Oczywiście najważniejszą rolę w życiu dziecka pełnią rodzice. To oni wychowują, opiekują się, troszczą, zabawiają. Jak rodzice nie mogą, to dziadkowie pomogą. Babcia z dziadziem zawsze przytulą do serduszka, nakarmią, popilnują, dadzą pod stołem coś słodkiego czy pięć dyszek na lody. Aleee… właśnie teraz do gry wchodzi ciocia lub wujek. Pozwólcie, że na potrzeby mojego artykułu będę pisać głównie ciocia – oczywiście nie marginalizujemy roli wujka, który może być najlepszym kumplem np. syna swojego brata. Jak macie ochotę, wstawcie go w tekst zamiast cioci, bo to ta sama historia. Ciocia to najlepsza przyjaciółka od urodzenia 3 lipca obchodzimy Dzień Cioci i Wujka. Wiedzieliście o tym? Sama byłam w szoku, gdy niedawno dotarła do mnie ta informacja. Pomyślałam sobie, że w końcu ktoś docenił też ciocie! Zawsze był Dzień Mamy i Taty, Dzień Babci i Dziadka i pamiętam, że kiedyś ze śmiechem „rzuciłam” do siostry, że halo, halo, a co z ciocią. No i się doczekałam, ale społeczeństwo wciąż ma dużą lekcję do odrobienia pod tym względem. Rola cioci i wujka jest bardzo marginalizowana. Ta część rodziny jest często pomijana w literaturze dziecięcej i w bajkach. Nie mówi się o niej dużo w przedszkolach, choć czasami dziecko wspomni o ukochanej ciotuni i wujeczku podczas prezentowania rodziny. Ale to by było na tyle. - Mnie się wydaje, że ciocia i wujek właśnie niesłusznie są tak pomijani chociażby w literaturze dziecięcej. Bo przecież to są bardzo ważne osoby w życiu młodego człowieka – mówi Monika Korobowicz, autorka książki „Tolek i Ciociulka”, w której ciocia jest jedną z najważniejszych osób w życiu małego bohatera. - Ja osobiście odnoszę takie wrażenie, że ciocia albo wujek to są tacy przyjaciele dla dziecka, z którymi nadal można się wygłupiać, jednak jest się pod płaszczykiem ochronnym, że to nadal osoba dorosła, że dziecko może testować trochę różne granice, może testować samo siebie. Jakbyśmy mieli rozłożyć rolę cioci na czynniki pierwsze, to coś pomiędzy dziadkami a przyjaciółmi. Są młodsi, więc nadają na podobnych falach, co dzieciaki. Od rodziców różni ich to, że mogą pozwolić sobie na rozpieszczanie maluchów bez wyrzutów sumienia. To właśnie ciocia z wujkiem są tymi, którzy kupią dziecku najgłośniejszą zabawkę, pozwolą wysmarować się od stóp do głów czekoladą i jeszcze poślą dziecko do szkoły w pomiętym ubranku. I jednocześnie zapewnią tym mu jedne z najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa. Wyobraź sobie swoją najlepszą przyjaciółkę. Z czym ci się kojarzy? Ze wspólnym seansem filmowym, wieczorem gier, przebierankami, domowym SPA i wylegiwaniu się w maseczkach przed telewizorem? Z nocowankami, zajadaniem się niezdrowym jedzeniem, wyjściem na miasto – do kina, na zakupy, do escape roomu? Check, check, check – ja to wszystko przerobiłam z moimi dziewczynami. Ale przyjaźń to oczywiście nie tylko wspólne zabawy. Do zabawy i do płaczu – cioci nie da się zastąpić Co odróżnia ciocię od najlepszej przyjaciółki? Oczywiście więzy krwi i lojalność względem rodziców. Gdy mama z tatą oddają dziecko pod opiekę cioci lub wujka, mają świadomość, że maluchowi nie stanie się krzywda. Wspomniany przez ekspertkę „płaszczyk ochronny” jest tym, co najlepsza ciocia zawsze będzie roztaczać nad maluchami. Bo jak nikt inny jest świadoma tego, że ktoś powierzył jej pod opiekę swój największy skarb. Szczególnie wtedy, gdy ciocia ma bardzo dobrą relację z mamą, ta siostrzana miłość przekłada się także na relację cioci z dziećmi jej siostry. Ciocia będzie rozpieszczać, ale też zwróci uwagę, gdy trzeba. Ciocia pozwoli na wszystko, ale w pewnym momencie powie dość, gdy poczuje, że sytuacja staje się zbyt ryzykowna. Wreszcie ciocia będzie największym fanem twojego dziecka i jednocześnie testerem jego najbardziej szalonych pomysłów. - Ciocie i wujkowie, zwłaszcza ci młodsi, to jest taka strefa komfortu dla dziecka, że ono właśnie może próbować eksperymentów i wie, że nie będzie przez to ocenionym, jak np. rodzice mają w zwyczaju, że dziecko powinno być grzeczne, zachowywać się tak i tak. A ciocia i wujek bardzo często daję tę przestrzeń, żeby dziecko próbowało różnych rzeczy. Nie nastawiają się na same sukcesy. Rodzice chcą, żeby dziecko było najlepsze, a ciocia z wujkiem pozwalają mu na próbowanie i pierwsze porażki – dodaje Monika Korobowicz. Dodatkowo ciocia jest tą osobą, która zna dziecko od małego. Zna rodzinne historie, przeżywa wszystko razem z maleństwem. Doskonale wie, jakie ma przyzwyczajenia, czego się boi, co najbardziej lubi robić. Dzięki temu może być najlepszym animatorem wieku dziecięcego – od organizacji zabaw, przez usuwanie niepotrzebnych przeszkód, aż po pomoc w nauce. I co najważniejsze, najlepsza ciocia zawsze wyczuje, gdy dzieje się coś nie tak i będzie się nie tylko śmiać z twoim dzieckiem, ale też płakać, gdy nadejdzie taka konieczność. Ciocia z wujkiem nie sprzedają się marketingowo Jeżeli zatem ciocia i wujek to tak ważne osoby w życiu każdego małego człowieka, to dlaczego nadal są pomijani przez popkulturę i społeczeństwo? Razem z moją ekspertką zastanowiłyśmy się nad tym i doszłyśmy do wniosku, że jak nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o pieniądze. - Marketingowo się nie sprzedają. Sprzedają się rodzice, dziadkowie. A to są takie osoby gdzieś dochodzące do naszego życia. Jak pamiętam z dzieciństwa, gdy myślało się o cioci, to bardziej takiej cioci-babci. A w zasadzie o tej młodej cioci i w takiej kategorii kumpelskiej już nie. Książki bardzo lubią moralizowanie, że dorosły powinien dawać przykład. Patrząc na trop młodej cioci i wujka, którzy jeszcze sami kształtują swoją osobowość, to być może przez to są marginalizowani – tłumaczy Monika Korobowicz. Ten brak życiowego doświadczenia często też sprawia, że ciocia z wujkiem są pomijani nie tylko przez popkulturę, ale też w rodzinie. A szczególnie ich zdanie na temat wychowywania dziecka. „Jak będziesz miała swoje dziecko…” Kiedy relacja między ciocią i siostrzenicą jest zażyła i ciocia jest często obecna w życiu rodzinnym, oczywiste jest, że mimo młodego wieku, może mieć swoje przemyślenia na pewne tematy. Czasami wtedy potrafi dojść do napięć. Bo w końcu, jak tak młoda osoba bez doświadczenia życiowego i rodzicielskiego ma czelność zwracać uwagę rodzicom czy dziadkom. Zaskoczę was, ale ta młoda osoba może najlepiej wiedzieć, co w danej chwili czuje wasze dziecko. Bo sama tym dzieckiem była stosunkowo niedawno. Wie z doświadczenia, że w tej chwili dziecko może czuć się niepewnie, że takie czy inne zachowanie rodziców lub dziadków jest w stanie wpłynąć na jego psychikę negatywnie. I uwaga cioci lub wujka nie ma na celu krytyki was jako rodziców – ma na celu dobro waszego dziecka, co powinno być dla was najwyższą wartością. Bo w końcu ostatecznie gracie razem do jednej bramki. Warto w takiej chwili zdać sobie sprawę z tego, że wszyscy mamy wpływ na wychowanie dziecka. Że każda osoba, którą ono spotyka w swoim życiu, jest w stanie dołożyć tę wartościową cegiełkę do jego rozwoju. Czy to babcia z dziadkiem, czy ciocia z wujkiem, czy może nasi przyjaciele lub ciocie z przedszkola. Kiedy ciocia sama staje się mamą Tylko jak to jest z tą grą do jednej bramki, gdy pojawia się wyzwanie w postaci kolejnego dziecka w rodzinie? Gdy ciocia sama staje się mamą. Tu mogą pojawić się zgrzyty w relacji ciocia-siostrzenica. Bo w końcu teraz to inne dziecko będzie dla niej najważniejsze. Tylko to nie tak i trzeba o tym z dzieckiem rozmawiać. Gdy na świecie ma się pojawić dziecko ukochanej cioci, trzeba do tematu podejść podobnie jak w momencie, gdy to jego rodzeństwo ma się urodzić. Czyli najpierw szczera, poważna rozmowa i zderzenie się z poważnym problemem poważnego malucha. Kto ma to zrobić? Mama? Nie, nie – ciocia! - W mojej książce poruszam ten temat. Ciocia spodziewa się dzidziusia, więc główny bohater Tolek jest zrozpaczony: „Ciocia już na pewno będzie wolała jego kuzyna Julka, o nim zapomni”. Ta złość dziecięca nie jest łatwa do przeanalizowania przez nie samo, nie ma jeszcze takich możliwości. Rola cioci i wujka jest tu bardzo ważna, żeby pokazać: „Hej, jesteś dla mnie nadal ważny, ciocia dalej cię kocha i zobacz, jak fajnie – będziemy mieć kolejną osobę do wspólnej zabawy”. Dziecko wtedy zdaje sobie sprawę, że zapowiada się faktycznie jeszcze fajniejsza zabawa – tłumaczy Monika Korobowicz. Ekspertka podkreśla też, że za tym muszą iść czyny. Dobrze by było, żeby ciocia np. przyszła z piłką i pokazała, że ta zabawa się nie zmieni. Bo do dziecka czyny przemawiają bardziej niż słowa. Ukochana ciocia i ukochany wujek to twój skarb w wychowaniu dziecka Wychowanie wielopokoleniowe dziś wydaje się być pieśnią przeszłości. Właśnie dlatego zapomnieliśmy o tym, jak ważne i rozwijające jest w życiu naszego dziecka. - Kiedyś mówiło się, że potrzeba całej wioski do wychowania dziecka. Zgubiliśmy tę mądrość przez to, że już nie żyjemy w wioskach, a rodziny są coraz bardziej rozrzucone. Rodzice wzięli na barki prawie całe wychowanie. Rodzice chcą dla swojego dziecka najlepiej, ale też powinni trochę odpuścić i pozwolić na to, żeby ktoś inny zdjął im ten ciężar z barków. A nie muszą się martwić o to, że zostawią dziecko z ciocią czy wujkiem na kilka godzin i całe ich wychowanie pójdzie gdzieś w zapomnienie – podsumowuje Monika Korobowicz. Jeżeli zatem macie ciocię i wujka pod ręką, wykorzystajcie ich od czasu do czasu. Nie myślcie o tym, że nie chcecie się narzucać, nie obawiajcie się, że to młodsze rodzeństwo zepsuje wam dzieci i nie próbujcie ograniczać jego roli w życiu waszych pociech. Im więcej kontaktu będą mieli, tym większe będzie wsparcie cioci i wujka, które na pewno odczujecie – czy to w tym momencie czy w przyszłości, gdy to wasze dzieci będą potrzebować wsparcia. "Tolek" to ciepła i pełna uroku seria Moniki Korbowicz, która pokazuje świat oczami dziecka. Napisana tym szczególnym dziecięcym językiem, który rozumieją mali czytelnicy, a który porusza serca dorosłych. Premiera pierwszej części pt. "Tolek i Ciociulka" zaplanowana została na 3 lipca 2026 roku. Monika Korobowicz (ur. 1991) to absolwentka Skandynawistyki Uniwersytetu Gdańskiego, mieszkanka Tczewa. Mama dwóch chłopców, którym wmawia, że jej praca w korporacji polega na bronieniu świata przed niebezpiecznymi produktami w rodzaju eksplodujących hulajnóg czy przegrzewających się misek dla kotów – co daje jej +10 do fajności w oczach synów. Skandynawska prostota i życie w zgodzie z naturą są bliskie jej sercu. W wolnym czasie (którego rzadko ma za dużo) piecze ciasta, lepi z gliny i jeździ na rowerze. Uwielbia krótkie city breaki, bo każda okazja do poznawania świata jest dobra.
Chcę mieć więcej przyjaciół! Dlaczego nikt mnie nie lubi?
Widok malucha szczęśliwego, bawiącego się w gronie rówieśników równie roześmianych to balsam na duszę rodzica. Dlatego podczas spotkania w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” psycholożka Dominika Słomińska opowie o tym, jak wspierać dziecko w budowaniu dobrych, rówieśniczych relacji.
Chcę mieć więcej koleżanek/kolegów, to bardzo częste, dziecięce marzenie. Nie zawsze jednak jest proste w realizacji… Podpowiadamy, w jaki sposób przygotować dziecko do tematu przyjaźni, akceptacji różnic i odmienności. Zobacz nasze wideo i dowiedz się, jak to jest z dziecięcymi sympatiami – które umiejętności społeczne pomagają przedszkolakowi w zdobyciu przyjaciół, jak je uczyć współpracy i tolerancji oraz kiedy rodzic może się wtrącać do relacji dzieci. Zapraszamy!
Anna Dereszowska szczerze o relacjach z teściami. „Czułam, że teść deprecjonuje to, co robię”
Anna Dereszowska straciła mamę jako 9-letnia dziewczynka. Jednak, jak przyznała, nigdy nie brakowało jej matki tak bardzo jak wtedy, gdy urodziła swoje pierwsze dziecko. Ostatnio aktorka powiedziała, że nie mogła wtedy liczyć na wsparcie teściowej – chodzi o matkę jej byłego partnera Piotra Grabowskiego.
„Gdy pojawiła się Lena, to był taki pierwszy moment, kiedy uświadomiłam sobie brak mamy. Moja ówczesna teściowa rzadko nas odwiedzała, a kiedy się pojawiała, miałam poczucie, że wszystko robię źle przy dziecku” – powiedziała Anna Dereszowska w rozmowie z „Życiem na gorąco”. Aktualna teściowa okazała się w porządku, teść… nie Obecnie Anna Dereszowska jest w związku z Danielem Duniakiem. Relacje z jego mamą od początku układały się dobrze, ale nie można powiedzieć tego o relacjach z ojcem. Jeszcze zanim aktorka poznała rodziców partnera, wiele myślała o tym, jak zostanie przez nich przyjęta. Najbardziej obawiała się, czy zaakceptują fakt, że partnerka ich syna ma już dziecko. „Na szczęście trafiłam na wspaniałą teściową. Z teściem było inaczej. Czułam, że deprecjonuje to, co robię. Choć Daniel twierdzi, że to nieprawda, teść długo miał własne wyobrażenia na temat mojej pracy, nie doceniał mnie”. Dobrzy teściowie to skarb Z czasem okazało się, że relacje z teściem również się ułożyły. Po trudnych doświadczeniach z byłą teściową Anna Dereszowska tym bardziej docenia zgodę między nią a rodzicami partnera. „Muszę przyznać, że trafiłam dobrze i lubię się spotykać z moimi teściami”. To ważne, zwłaszczazwłaszcza że ich rodzina całkiem niedawno się powiększyła. Mama Leny i Maksymiliana w listopadzie 2021 roku urodziła synka Aleksandra. Źródło: Życie na gorąco, jastrzabpost.pl Piszemy też o: Zachowanie nauczycielki stanowiło zagrożenie dla dzieci. Grozi jej zwolnienie dyscyplinarne Sześciolatek zmarł po wypiciu napoju energetycznego. Uważajcie na swoje dzieci! Ceny wyprawienia komunii szokują: nawet 350 zł za „talerzyk”. Kogo na to stać?
Agnieszka Hyży o swojej patchworkowej rodzinie: „Martusia już się przyzwyczaiła” [WIDEO]
Agnieszka Hyży stara się stworzyć prawdziwy dom dla swojej 7-letniej córki. Jak w tej sytuacji odnalazł się jej mąż, Grzegorz Hyży, i jakie relacje nawiązał z dziewczynką? Dziennikarka przyznała, że duże znaczenie miał wiek Marty: gdy poznała Grześka, jej córeczka była malutka.
Agnieszka Hyży tworzy patchworkową rodzinę ze swoją córeczką z poprzedniego związku oraz mężem, Grzegorzem Hyżym. Czy kontakty Grześka z 7-letnią dziś Martą od początku układały się dobrze? Hyży zdradziła sekret ich udanych relacji. Agnieszka Hyży o swojej patchworkowej rodzinie Agnieszka Hyży często podkreśla, że stara się chronić prywatność swojej córki i nie zdradza publicznie szczegółów z jej życia. Dziennikarce party.pl opowiedziała jednak, jak układają się relacje dziewczynki z jej mężem, Grzegorzem Hyżym. „Jesteśmy z Grześkiem już 6 lat razem, w związku z tym Marta była bardzo mała, gdy się poznaliśmy. A to oznacza, że wiele rzeczy przeżyła, jak on już był obecny w moim życiu” − zdradziła Agnieszka. Jak przyznała, bywają gorsze i lepsze chwile, ale przez lata Marta w naturalny sposób przyzwyczaiła się do ojczyma. Poza 7-letnią Martą, córką Agnieszki Hyży, Grzegorz Hyży ma także pod opieką bliźniaków ze związku z Mają Hyży. „Staramy się, aby dzieci jak najmniej odczuły, że ich biologiczni rodzice nie są razem. (...) Tworzymy dom, dzielimy się obowiązkami” − opowiedziała Agnieszka. Podczas krótkiego wywiadu prezenterka potwierdziła też, że jej 7-latka niedawno rozpoczęła naukę w szkole. „Marta nie zna szkoły, więc nie wie, jak by mogło być. Ale ja bardzo żałuję, że ma tej swobody, że jest tyle ograniczeń w szkołach z powodu pandemii” − ubolewała. A przy okazji opowiedziała o swoim nowatorskim podejściu do edukacji: „Uważam, że dzieci powinny rozwijać się w swoich pasjach. Jestem ostatnia do oceniania i przepytywania, ciśnięcia, że muszą być od góry do dołu piątki”. Zobacz też: „Bycie macochą jest piekielnie trudne” – poznaj 7 prawd o byciu macochą Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników Udane święta po rozwodzie
10 wkurzających rzeczy, które robi każda teściowa (i doprowadza tym do szału)
Krytykuje, daje "dobre" rady i wszystko wie lepiej: teściowa! Jeśli z ręką na sercu możesz powiedzieć, że twoja teściowa nie robi żadnej z tych rzeczy, jesteś szczęściarą.
Naprawdę się starasz. Robisz wszystko, żeby była zadowolona, czasem zapominając o sobie. Nie jesteś sama! Dla większości kobiet, każde spotkanie z teściową przypomina starcie w ringu. To niekończąca się walka i trudno tak naprawdę ocenić, kto wygrywa. Oto 10 rzeczy, które robią teściowe, doprowadzając tym samym do granic wytrzymałości. Co robi (niemal) każda teściowa? Żąda od syna, aby stawiał ją na pierwszym miejscu. W momencie, w którym zdecydowaliście się na założenie rodziny, twój partner nieświadomie dokonał wyboru: najpierw żona, potem matka. Twoja teściowa nie może tego zaakceptować. Robi wszystko, żeby ci udowodnić, że jest ważniejsza od ciebie. Chociaż wyprowadza cię tym z równowag, ty wiesz swoje: to z tobą jej syn spędza każdą noc. Sprzeciwia się twoim wyborom wychowawczym. Zasady "żadnych słodyczy" i "pół godziny bajek dziennie" przestają istnieć w momencie, w którym na horyzoncie pojawia się teściowa. Wszystko, co robi, robi z miłości do wnuków, ale podważa twój autorytet i – nie ukrywajmy – psuje dzieci (no, ich zęby i wzrok na pewno). Niestety, najczęściej to tak trudny przypadek, że tłumaczenie i rozmowy nie pomagają. Sprząta twoje mieszkanie i robi pranie. Wyznajesz zasadę "mój dom, moja twierdza". Niestety, po wizycie teściowej (czasem niezapowiedzianej – patrz punkt nr 9), twoje mieszkanie przestaje być twoje. To krępujące, kiedy teściowa pierze twoje brudne majtki, ale piekielnie irytujące, kiedy przestawia kanapę, układa ubrania w szafie według swojego, LEPSZEGO systemu (tak naprawdę ty nie masz żadnego) czy przenosi kubki i talerze do innej szafki. Dlaczego to robi? Żeby pokazać ci, że się nie starasz i ona robi to lepiej. Kupuje ci ubrania. Para porządnych, zimowych rajstop to prezent, który jesteś w stanie zaakceptować. Kupowanie bluzeczek, sweterków czy spodni (najczęściej w złym rozmiarze, brzydkim kolorze i całkowicie nie w twoim guście) zdecydowanie wykracza poza twoje granice tolerancji. Ten gustowny golfik w kolorze dojrzałej mandarynki może być sugestią, że nieodpowiednio się ubierasz. Uważa, że jej syn jest doskonały i nie ma wad. Ideały nie istnieją! Kobieta z takim bagażem doświadczeń powinna to wiedzieć (chociażby na własnym przykładzie). Choć życie z jej synem pod jednym dachem było twoją świadomą decyzją, czasem masz ochotę to wszystko rzucić. Bałaganiarstwo nie jest największym problemem. Uważa, że jej synowa jest doskonała. Być może to nawet gorsze od przekonania o posiadaniu idealnego syna. Jeśli twoja teściowa myśli o tobie jak o chodzącym idealne, jesteś przerażona, że w końcu odkryje, jak bardzo się myli. Jak wtedy zareaguje? Nie wiadomo, przecież jest nieobliczalna. Wchodzi do sypialni bez pukania. Sypialnia to twoja świątynia. Masz w niej wszystko to, czego nie chcesz pokazywać gościom, łącznie z koronkową bielizną, dziennikiem, brudnymi kubkami sprzed tygodnia i stertą niewyprasowanych ubrań. Ten, kto wchodzi do twojej sypialni bez pukania, staje się wrogiem nr 1 (nawet wtedy, jeśli urodził twojego męża). Krytykuje twoje zdolności kulinarne. Teściowe wspaniale gotują. Jeden obiad u teściowej zaspokaja zapotrzebowanie kaloryczne na tydzień. Mimo to, kiedy po raz kolejny słyszysz, że twoja zupa nie ma smaku, bo jest na bulionie warzywnym, zamiast na wołowym, że pierogi mają za mało farszu, a ciasto jest tak mdłe, że aż niejadalne, tracisz cierpliwość. Weź kawałek ciasta i zagryź zęby. Pojawia się bez zaproszenia. Teściowa to szczególny typ gościa. Można ją nazwać "vipem". Przygotowanie mieszkania do przyjęcia "normalnego" gościa nie wystarcza. Sprzątanie mieszkania? Smaczne przekąski? Nic z tych rzeczy. Przed przyjazdem teściowej konieczne jest mycie okien, froterowanie podłóg, wymiana zastawy i 5-daniowy obiad. Dlatego tak bardzo nie lubisz niezapowiedzianych wizyt (i tak usłyszysz, że ona nie mogłaby TAK mieszkać i TAK się odżywiać). Porównuje się do twoich rodziców. Spośród dziesiątek rodzinnych konfiguracji, najczęściej pojawia się schemat: uwielbiasz wieczorne pogaduchy ze swoją mamą, obiad u teściowej raz na 2 tygodnie to koszmar. Mimo to nie możesz się do tego przyznać. Kiedy teściowa (po raz kolejny!) mówi, że wcale jej nie odwiedzacie, a do twoich rodziców jeździcie co tydzień, zaprzeczaj i zapewniaj ją, że jest równie wspaniała, jak twoja mama (a czasem nawet lepsza). Tego oczekuje. Co dodacie do tej listy? ;) Czytaj także: 6 sposobów a trudną teściową
Koronawirus niszczy związki - nadchodzi fala rozwodów?
Koronawirus niszczy relacje w małżeństwach i związkach. Zobacz, co się do tego przyczynia!
Do takich wniosków skłania to, co się obecnie obserwuje w Chinach. W Państwie Środka wzrosła liczba rozwodów. Czy to samo czeka nas w Polsce? W Chinach rośnie liczba rozwodów Chiny powoli wracają do normalności, po tym, jak opanowały <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zdrowie/who-oglosila-pandemie-koronawirusa-28619-r1/">pandemię koronawirusa. Niestety kilka miesięcy niemającej do tej pory precedensu walki z epidemią mocno odcisnęły się na psychice ludzi. Notuje się zwiększoną liczbę wniosków rozwodowych. W mieście Dazhou w najgorętszym okresie walki z pandemią złożono trzysta wniosków rozwodowych przez trzy miesiące. Z kolei w Xi'an w ciągu jednego dnia rozwiodło się 14 par. Takie dane przytoczył brytyjski „Daily Mail", powołując się na oficjalne informacje chińskich urzędów. Kwarantanna niszczy ludzi Powód większej liczby rozwodów w Chinach wydaje się oczywisty. To ścisła <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-zyc-w-kwarantannie-i-nie-zwariowac-hiszpanie-sla-polakom-slowa-otuchy-28785-r1/">izolacja (w Chinach dochodziło nawet do przypadków zaspawania drzwi do mieszkań, aby zapobiec wychodzeniu na zewnątrz), której ludzie byli poddani przez wiele tygodni, bardzo mocno naruszyła relacje w związkach. Sytuacja, w której osoby będące w małżeństwie niespodziewanie muszą spędzać ze sobą o wiele więcej czasu niż do tej pory, okazała się dla wielu z nich destrukcyjna. Mogły do tego przyczynić się także warunki izolacji, przebywanie często w bardzo małych pomieszczeniach, z dziećmi, które również źle znoszą zamknięcie w jednym miejscu. Do tego doszedł stan niepewności, co będzie jutro, poczucie zagrożenia zdrowia i utraty zabezpieczenia finansowego. Czeka na szczyt rozwodów przed świętami? Wybuch epidemii koronawirusa może przyczynić się do wzrostu liczby rozwodów - tak uważa brytyjska prawniczka Fiona Shackleton, specjalizująca się w rozwodach (prowadziła wiele spraw rozwodowych słynnych ludzi m.in. księcia Walii Karola). „Kluczowe mają być najbliższe wakacje oraz okres przed świętami Bożego Narodzenia, właśnie wtedy ma nastąpić szczyt pozwów rozwodowych” - oceniła Shackleton, występując w brytyjskiej Izbie Lordów. W izolacji za bardzo skupiamy się na drugiej osobie „Brak wychodzenia do pracy czy też spotkań ze znajomymi powoduje, że skupiamy się zbyt intensywnie na osobach z najbliższego otoczenia” - komentuje psycholog Anna Izdebska w Polsat News. - „Zaczynamy analizować ich zachowanie, czasami zdarza się nawet tak, że po latach pewne przyzwyczajenia partnerki lub partnera zaczynają nas irytować”. Źródło: polsatnews.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-gis-radzi-nos-okulary-zamiast-soczewek-28817-r1/">Koronawirus: GIS radzi: noś okulary zamiast soczewek! Koronawirus a dentysta - co zrobić, gdy boli ząb, gdzie znaleźć pomoc [PORADNIK] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/koronawirus-a-wizyta-u-fryzjera-isc-czy-nie-28808-r1/">Koronawirus a wizyta u fryzjera — iść czy nie?
Być czy nie być razem ze względu na dziecko? [WIDEO]
Zrezygnowanie z rozwodu ze względu na dobro dziecka, może być bardziej szkodliwe, niż rozstanie się rodziców – przestrzega psycholog Alicja Budzyńska. Ekspert wyjaśnia w filmie, dlaczego dziecko nie będzie szczęśliwe w takiej rodzinie i jakie to niesie skutki dla jego przyszłości.
Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, że rodzice bardzo często z lęku i niepewności zasłaniają się dobrem dziecka, gdyż nie są gotowi psychicznie na rozstanie. O tym, jak pomóc dziecku rozstających się rodziców rozmawiano podczas 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Tak będzie lepiej dla dziecka? "Dziecko nie może być szczęśliwe w rodzinie, która tak naprawdę nie funkcjonuje normalnie" – mówi psycholog. Dlatego odradza rodzicom, aby utrzymywali nieudany związek ze względu na dziecko. Ekspertka podkreśla, że pozostając w fikcyjnym układzie, rodzice nie pokazują dziecku także odpowiednich wzorców relacji między mamą a tatą. "Nie pokazują dziecku, jak można być blisko ze sobą, jak można się rozumieć, jak można się kochać" – mówi. Dobro dziecka to przykrywka? Z doświadczenia zawodowego psycholog wynika, że bardzo często rodzice zasłaniają się dobrem dziecka i nie decydują się na rozstanie, ale tak naprawdę oni sami nie są na to gotowi. "Boją się zmiany, są niepewni, jak sobie poradzą" – tłumaczy Budzyńska. Zdaniem psycholog, takie postępowanie może być krzywdzące dla dziecka i może je obciążać winą. "Jeżeli w przyszłości dziecko usłyszy jak bardzo mama czy tata się poświęcili dla niego, to trudno będzie mu wejść w szczęśliwe życie i w szczęśliwy związek już w swoim dorosłym życiu" - przestrzega. Czy uważacie, że dobro dziecka to wystarczający argument, aby się nie rozstawać? Napiszcie co o tym sądzicie w komentarzach. Zobacz też: Kłótnie w małżeństwie są... potrzebne! Jak kłócić się mądrze? Chcesz wiedzieć, co faceci naprawdę myślą o małżeństwie? Jesteś pewna? Jeannette Kalyta: „Gdy jest trudno, przypomnijcie sobie, jak się w sobie zakochaliście” [WIDEO]
Dlaczego NIGDY nie należy zmuszać dziecka do przytulania krewnych
"Daj cioci buziaczka" czy "chodź, mocno uściskaj babcię" – twoje dziecko też to słyszy? Sprawdź, dlaczego nie należy go do tego zmuszać!
“Moja córka czasem strajkuje w kwestii uścisków i buziaków. Ma 7 lat i te dzikie strajki pojawiły się już kilka lat temu. My, rodzice, możemy ją przytulać czy całować, ale wiele osób nie może, a na pewno nie zawsze. Ja jej do tego nie zmuszam" – napisała Katia Hetter, dziennikarka CNN. Chociaż od publikacji artykułu w 2015 roku minęły ponad 2 lata, jej słowa wciąż wzbudzają kontrowersje. Nie wszyscy się zgadzają z jej postulatem, jednak wielu rodziców przyznało jej rację: dzieci nie powinny być zmuszane do uścisków z krewnymi. Dziecko ma prawo ustalać granice Gdy córka Katii zapytała, czy musi przytulać babcię, Katia odpowiedziała, że choć chciałaby, żeby to robiła, nie musi. Nie był to jednak pasywno-agresywny sposób na przekonanie jej, żeby to zrobiła. "Nie musi przytulać czy całować nikogo, nawet mnie. Nie będę zmuszać córki, by kogoś dotykała, jeśli jej instynkt podpowiada jej, by tego nie robiła. Zrozumiałam, że jej ciało jest jej, nie moje" – wyjaśnia Hetter. Dziecko, nawet kilkuletnie, ma prawo decydować o własnym ciele i wyznaczać granice. To ono powinno decydować, komu pozwoli te granice przekroczyć – tłumaczy autorka artykułu. Przykład, jaki podaje, działa na wyobraźnię: żaden rodzic nie chciałby, żeby jego córka uprawiała seks ze swoim chłopakiem tylko dlatego, że on tego chce. Dlaczego w takim razie rodzice nalegają, by dzieci przytulały czy całowały członków rodziny, kiedy one nie mają na to ochoty? Hetter podkreśla, że jeśli dziecko uwielbia się przytulać, rodzic powinien mu na to pozwolić. Jeśli jednak maluch wyraźnie daje do zrozumienia, że nie chce być dotykany przez ciocię czy dziadka, oni powinni uszanować jego decyzję, a rodzic nie powinien go do tego zmuszać. Uczucia krewnych też są ważne! Jeśli dziecko nie chce się przytulać, krewni mogą poczuć się urażeni. W większości przypadków zachowanie dziecka będzie odebrane jako brak wychowania, a oberwie się... mamie. "Co za niegrzeczne dziecko", "czego ty ją/jego uczysz", "starszych trzeba szanować" – te słowa słyszało wiele mam i żadna nie chce ich usłyszeć po raz kolejny. Hetter radzi, by, przede wszystkim, uczyć dzieci nieprzekraczania własnych granic, jednak okazywania tego uprzejmie i z szacunkiem. To, co może okazać się kluczowe w takim sposobie wychowywania dziecka, to uprzedzenie rodziny, że jeśli maluch nie będzie chciał siadać im na kolanach, ściskać i całować, to to jest jego decyzja i należy ją uszanować. "Wyjaśniłam krewnym, że pozwalamy jej decydować, kogo będzie dotykać. Gdy ona ich przytula, radość jest jeszcze większa – bo nie robi tego z przymusu czy dlatego, że ja poprosiłam, by to zrobiła" – przekonuje Katia. Dobrym sposobem jest przekonanie rodziny i dziecka, że przybicie piątki czy "żółwik" mogą dać więcej frajdy niż niezręczne uściski. Hetter przekonuje, że ten sposób sprawdza się szczególnie w przypadku nieśmiałych dzieci. Zgadzacie się? Piszcie w komentarzach! Co myślicie o takim sposobie wychowania – bez zmuszania dziecka do uścisków z rodziną? Wielu rodzicom ta metoda wydaje się kontrowersyjna. Niektórym trudno zrozumieć, że dziecko jest odrębną jednostką i indywidualnością. Uświadomienie dziecku granic, o przekraczaniu których sam może decydować, to jednak świetny sposób na nauczenie go szacunku do własnego ciała i podkreślenie jego odrębności i wyjątkowości. Zobacz także: "To moje! Oddaj!" – wiemy, dlaczego maluchy nie lubią się dzielić Źródło: cnn.com/Popsugar
Relacja z mamą ciągle się zmienia: od zachwytu po... to skomplikowane!
Jak będą nas widzieć w przyszłości nasze dzieci? A jak my teraz postrzegamy własne matki? Oto 8 zmian w relacji z mamą. Czy jest się z czego cieszyć? Oczywiście!
"I nawet kiedy się gniewamy, ja kocham ją, a ona mnie" – napisała moja córka w zadaniu domowym. Miała opisać swoją mamę. Pomyślałam, że to zdanie, jak żadne inne, najtrafniej określa istotę relacji matka-córka, matka-dziecko i to zarówno w czasie dzieciństwa, jak i później, w dorosłości. Nasze relacje z matkami zmieniają się wraz z upływem czasu, wraz ze zmianami, które zachodzą w nas, w nich i w otaczającej nas rzeczywistości. I tak samo będą się zmieniać relacje z naszymi dziećmi. Czego możemy się spodziewać i co już się wydarzyło? Odkrywamy, że mama jest człowiekiem Kiedy jesteśmy dorosłe i kiedy same zostajemy matkami, spływa na nas olśnienie: nasze matki też są ludźmi. Normalnymi, z wadami i zaletami, ze swoimi radościami, smutkami, lękami i nadziejami. Nie są już magicznymi istotami, jakimi widziałyśmy je we wczesnym dzieciństwie, ani irytującymi zrzędami, stojącymi na przeszkodzie do szczęścia, jak postrzegałyśmy je jako nastolatki. Matki to ludzie z krwi i kości. Zaprzyjaźniamy się Kiedy same zostajemy matkami, odnalezienie we własnej mamie przyjaciółki jest jednym z najcenniejszych darów od życia. Pomyślcie o własnym dziecku: czy zawsze będziecie chciały dla niego najlepiej? Tak samo jest z naszymi matkami! One wyciągną do nas dłoń w najtrudniejszych momentach naszej dorosłości, a potem my zrobimy to samo dla naszych dorosłych dzieci. I tak samo, jak nasze mamy, zawsze będziemy się bać o dzieci. Zdradzamy sekrety Nie grozi nam już szlaban, przyznajemy się więc do wagarów w liceum, pocałunku z Kazikiem i wypitego wina w Dniu Wagarowicza. Po czym okazuje się, że one i tak o tym wiedziały! Może jednak nie są ludźmi, tylko istotami magicznymi? Zobacz, jak niezwykle podobne mogą być córki i matki! Odkrywamy, że jesteśmy do siebie podobne Kiedy jesteśmy małymi dziewczynkami, chcemy być dokładnie takie jak nasze mamy. Są idealne! Kiedy wchodzimy w okres dojrzewania, robimy wszystko, żeby ich nie przypominać. Negujemy i kwestionujemy wszystko, co robią i mówią. Szukamy własnej drogi, przekonane, że nasza będzie lepsza. W okolicy 30 urodzin coraz częściej zaczynamy zauważać, że jednak przypominamy nasze mamy: w zachowaniu, powiedzonkach, podejściu do własnych dzieci i w wyglądzie! Prosimy o radę Pamiętacie, jak bardzo nie lubiłyśmy, kiedy mamy nieproszone udzielały nam rad? Uważałyśmy, że się wtrącają i "trują". Jako dorosłe kobiety same prosimy nasze mamy o rady, począwszy od sposobu na spranie plam z marchewki ze śpioszków, po rozwiązanie konfliktu z teściową. Dajemy rady Nie tylko o nie prosimy, ale same też doradzamy własnym mamom. Wyjaśniamy zawiłości prawne i technologiczne, zdrowotne i kulinarne. Jesteśmy ich stylistkami, fryzjerkami i psychoterapeutkami. I czujemy się dobrze w tej roli! Dostrzegamy, że popełniały błędy Kiedy same zostajemy matkami, zaczynamy rozumieć, że nasze mamy nie miały gotowej instrukcji wychowywania dziecka i jesteśmy bardziej wyrozumiałe wobec błędów, które zdarzało im się popełniać. One też musiały się wszystkiego nauczyć, dokładnie tak jak my! Zaczynamy je doceniać Dopiero w dorosłości, z własnymi domami, pracą i dziećmi, zaczynamy rozumieć, ilu macierzyńskim wyzwaniom musiały stawiać czoła nasze mamy. W dzieciństwie nawet się nie zastanawiałyśmy nad tym, ile one robią dla nas, często kosztem siebie. Teraz widzimy więcej. Zobacz też: Godzina tylko dla siebie: dlaczego wszystkie powinnyśmy być Francuzkami? Mama kontra babcia: kto ma rację? 10 przykazań dla kochających rodziców: tak wychowasz szczęśliwe dziecko [WIDEO]
"Kocham wszystkie twarze mojej żony" – te słowa chce usłyszeć każda z nas
Jeśli masz trochę zdrowego rozsądku, nigdy nie zmęczy cię ta „jedna kobieta”. Będziesz poruszony tym, jak wiele jej pięknych twarzy poślubiłeś na przestrzeni lat – pisze młody tata.
W świecie, w którym tak wiele małżeństw kończy się rozwodem, publiczne mówienie o miłości do żony i chwalenie instytucji małżeństwa jest rzadkością. Nic dziwnego, że słowa Dale’a Patridge’a, męża i ojca, zostały udostępnione na Facebooku ponad 270 tys. razy w zaledwie kilka dni. Patridge opublikował post, w którym wyjaśnia, dlaczego mężczyźni nigdy nie powinni się bać małżeństwa, z powodu strachu przed związaniem się "tylko z jedną kobietą" do końca życia. Mężczyźni boją się, że biorąc ślub, będą przywiązani do "tylko jednej kobiety" do końca życia. Oczywiście, to nie jest prawdą. Zakochałem się w 19-letniej alpinistce, poślubiłem 20-letnią miłośniczkę zwierząt, założyłem rodzinę z 24-letnią matką, później zacząłem budować gospodarstwo z 25-letnią gospodynią domową, teraz jestem mężem 27-letniej dojrzałej kobiety. Jeśli masz trochę zdrowego rozsądku, nigdy nie zmęczy cię ta "jedna kobieta". Będziesz poruszony tym, jak wiele jej pięknych twarzy poślubiłeś na przestrzeni lat. Nie mów "nie" małżeństwu. Mów "tak" aż do śmierci – napisał Patridge na Facebooku. Jeden z komentujących napisał pod zdjęciem: Nie wierzę, że jakikolwiek mężczyzna byłby zmartwiony byciem tylko z jedną kobietą. Tylko chłopiec byłby tym zmartwiony. Kobieta jest największym darem od Boga, który należy uwielbiać. Mówić o jej sile. Uszczęśliwianie kogoś przez samą jego obecność to największa wartość w życiu. To powód, dla którego Bóg każe nam się żenić! Każda kobieta chciałaby, żeby jej mąż mówił o niej w taki sposób, w jaki Dale mówi o swojej żonie. W wielu przypadkach młode mamy świadomie decydują się na samodzielne wychowywanie dziecka, bo ich partnerzy nie dali im tego, na co zasługiwały. Każda mama powinna mieć wsparcie w najbliższej osobie. Jeśli go nie ma, zrobi wszystko, aby mimo to zapewnić swojemu dziecku szczęście. To o tej sile napisał jeden z internautów. Czy wasi partnerzy są dla was podporą i wsparciem? Czytaj także: Mąż składa hołd wszystkim kobietom
Bądźcie fajną rodzinką z... „Rodzinką”. Nowy magazyn już w kioskach!
O czym jest „Rodzinka”? O dużych dzieciach, o szkole, odrabianiu lekcji i wychowaniu. O tym, jak być szczęśliwym rodzicem i partnerem. Drugiej takiej nie znajdziecie.
Ale wy to macie dobrze, możecie się wyspać – słyszą rodzice starszych dzieci od chronicznie niewyspanych matek i ojców potomstwa w wieku 0-3. To prawda, jest taki czas, gdy marzymy tylko o nocach bez pobudek. A kiedy wreszcie śpimy szczęśliwie aż do rana, budzą nas nowe wyzwania. Oto powód, dla którego pojawia się „Rodzinka”. Już wyrosła z pieluch, ale jeszcze daleko jej do matury. Przesypia noce, ale ma problem z porannym wstawaniem. Już nie karmi na żądanie, ale często słyszy różne żądania („Na śniadanie to ja zjem chipsy! Chcę większe kieszonkowe! Pomóż mi odrobić lekcje!). Gdzie szukać rozwiązania dla tych i podobnych kłopotów, skoro tematy w pismach dla rodziców kończą się na przedszkolu? Stąd pomysł na „Rodzinkę”, czyli wydanie specjalne miesięcznika „Twoje Dziecko”. Znajdziecie w nim odpowiedzi na pytania rodzące się w niejednej rodzinie, w której są dzieci w wieku szkolnym. I nie ma znaczenia, czy jest to rodzina tradycyjna, wielopokoleniowa, wielodzietna, patchworkowa czy niepełna. „Rodzinka” jest dla Was. O czym m.in. piszemy: Komputer (smartfon, tablet) - czy jest taki straszny, jak go malują - wyjaśnia psycholog Na czym polega fenomen serialu „Rodzinka.pl”? - zdaniem socjologa i odtwórców głównych ról Co włożyć do śniadaniówki, żeby dziecko chciało zjeść drugie śniadanie w szkole? - rady dietetyka Kieszonkowe dla ucznia - ile dają inni rodzice? Przepisy na megaatrakcyjne świąteczne wypieki i ozdoby na Boże Narodzenie do zrobienia przez dzieci lub razem z dzieckiem Dziewczyny też kochają piłkę nożną Dlaczego angielski dodatkowy musi być obowiązkowy? Jak pomóc dziecku, które brzydko pisze? Odwieczne pytania o odrabianie lekcji Przemoc w szkole Jak się kłócić przy dziecku? Dlaczego w szkole gryzą wszy? „Rodzinka” w sprzedaży od 1 grudnia 2015 r. Cena: 5,99 zł (92 strony) Polecamy: Czy współczesna szkoła zabija kreatywność?
Mama zabrania, tata zwalnia z zakazu i odwrotnie. Znacie to? Ja tak! W dzieciństwie często z tego korzystałam. Przypomniałam sobie o tym ostatnio, gdy zobaczyłam pewną awanturę pod sklepem z zabawkami.
"Ja chcę do taaaaaaty!" – krzyk małej, na oko trzyletniej dziewczynki zelektryzował mnie. "Odejdź ode mnie, ja chcę do taty!" – mała wrzeszczała i okładała piąstkami pochylającą się nad nią kobietę. Ten widok zaniepokoił mnie. Obie stały niedaleko sklepu z zabawkami, z którego właśnie wychodziłam. Zaczęłam przyglądać się dziewczynce i kobiecie, gotowa – w każdej chwili – zareagować. Dziewczynka zaczęła się rozkręcać. "Tato, tatooooooo" – wrzeszczała. Kobieta próbowała uspokoić małą: chciała ją przytulić – bezskutecznie, usiłowała jej coś tłumaczyć, ale najwyraźniej jej słowa nie docierały do dziewczynki. W końcu odpuściła. Stała obok ryczącego dziecka, bezradna, zakłopotana, z przerażeniem w oczach. Warto przeczytać: Czy faworyzujesz jedno dziecko? Księżniczka tatusia Po chwili pojawił się młody mężczyzna. Podszedł do kobiety i płaczącej dziewczynki. "Co ty jej zrobiłaś?!" – głośno, zdecydowanie zbyt głośno, zapytał kobietę. "Nie można cię z nią zostawić nawet na chwilę. Zobacz, co zrobiłaś? Zobacz, jak ona płacze. Zadowolona jesteś?" – wrzeszczał na kobietę mężczyzna, jak się okazało później tatuś dziewczynki. Następnie zwrócił się ciepło do małej: "Co moja księżniczko? Dlaczego moja dziewczynka płacze? Co ci zrobiła mamusia? No powiedz tatusiowi". Mała przylgnęła do niego, zarzucając mu rączki na szyję, wciąż spazmatycznie płacząc. Mężczyzna tulił ją mocno, całował po główce. Po chwili mała zaczęła mówić: "Dobrze, że jesteś tatusiu. Kocham cię, wiesz?". Tatuś był wniebowzięty. Po chwili dodała: "Bardzo, bardzo, bardzo chciałabym mieć tamtego niebieskiego misia, ale mama mówi, że nie mogę go mieć". Po tych słowach znów się rozpłakała, przytulając do szyi taty. Na co on odpowiedział: "Oczywiście, że możesz go mieć. Tatuś ci go zaraz kupi". Wziął dziewczynkę na ręce, z politowaniem spojrzał na swoją żonę - matkę dziewczynki, odwrócił się i ruszył w stronę wejścia do sklepu. Wtedy zobaczyłam minę dziewczynki, śmiała się ironicznie ze swojej matki. Nie mylę się – jej spojrzenie mówiło: "znowu wyszło na moje". Bezkrólewie w rodzinie Przyznam szczerze, to zdarzenie mnie poruszyło. Bardzo. Z dwóch powodów. Pierwszy dotyczył mnie bezpośrednio. Przypomniałam sobie wiele podobnych sytuacji z dzieciństwa. Może nie tak teatralnych. Moi rodzice kochali mnie bardzo, ale często rywalizowali o moje uczucia – efekt: gdy mama mi czegoś zabraniała, wystarczyło pójść do taty, który zwalniał mnie z tego zakazu. I odwrotnie. Jako dziecko często z tego korzystałam, manipulując dorosłymi do woli. To się skończyło, gdy rodzice uświadomili sobie swój błąd i zaczęli ze sobą współpracować. Drugi powód mego poruszenia dotyczył już tej konkretnej sytuacji. Ojciec nie tylko uległ dziewczynce, która histerią wymusiła kupno niebieskiego misia, ale też upokorzył jej matkę. Nie zapytał jej, co się stało naprawdę, dlaczego odmówiła dziecku kupna misia. Może istniał jakiś poważny powód – może dziewczynka źle się zachowywała i to był sposób na jej zdyscyplinowanie jej? Z góry założył, że matka miał złe intencje i od razu stanął po stronie ukochanej córeczki. Jestem pewna, że w swoim przekonaniu jest idealnym ojcem, niestety dla mnie zasłużył na miano "najgorszego partnera". Ojcem zresztą dobrym też nie jest. Zobacz także: Tata, Ojciec, Tatuś: córeczki tatusia? (rozmowa na forum) Jak księżniczka może poznać prawdziwego księcia? Jeśli takie sytuacje mają miejsce częściej (a podejrzewam, że tak jest), mogą one zaburzyć relacje córki i matki. Ojciec przecież jest pierwszym i najważniejszym mężczyzną w życiu każdej dziewczynki – jest dla niej ideałem mężczyzny . To on – w dużej mierze – kształtuje jej charakter, poglądy. Dziewczynka, przypatrując się relacjom ojca i mamy, uczy się, jak powinny wyglądać właściwe relacje kobiety i mężczyzny. Te – w opisanej powyżej historii – właściwe nie były. Mała wyniosła z niej kilka nauk: po pierwsze, że krzykiem i histerią może wymusić wszystko na co ma ochotę, po drugie, że tatuś kocha ją bardziej niż mamusię, po trzecie, że jej tatuś nie szanuje mamusi, więc - jest duże prawdopodobieństwo - ona też jej sznować nie będzie. Drodzy panowie, wiem, że kochacie swoje córki ponad swoje życie i zrobilibyście dla nich wszystko, a więc – dla ich dobra – nie poniżajcie ich matek. Polecamy: Dlaczego warto być tatą? 5 korzyści. To może was zaskoczyć
Nie wbiją się w szyję i nie wyssą krwi, ale bezbłędnie wiedzą, co zrobić, żeby zatruć ci życie.
Wampiry emocjonalne (inaczej: wampiry energetyczne) to ludzie, którzy wysysają z ciebie radość życia i niszczą poczucie wartości. Którzy będą tobą manipulować i mącić ci w głowie. I jednocześnie będą powtarzać, jak bardzo cię cenią i lubią. To specjaliści w destrukcji – i najgorsze jest to, że jest ich mnóstwo. Wydaje ci się, że nie znasz nikogo takiego? Typ: „Ja cię tylko chcę ostrzec” Przed moim drugim porodem bałam się sto razy bardziej niż przed pierwszym. Tamten zaczął się miesiąc za wcześnie, skończył nieoczekiwanie cesarką, w międzyczasie przeżyłam – razem z lekarzem – prawdziwy strach o życie dziecka. Kiedy zaszłam w drugą ciążę, jedyne o czym nie chciałam mówić ani myśleć to poród. I zdradziłam się z tym przed jedną koleżanką... – A mogę ci tylko opowiedzieć, jak rodziła taka jedna Ania/Basia?Krysia? To był hardkor! – od tamtej pory próbowała każdą rozmowę skierować na jeden temat. – Nie, nie, może pogadamy o tym, jak już urodzę?... – Ale tylko jedna rzecz – aż przebierała nóżkami, by się podzielić sensacją. – Nie, wiesz przecież, że się boję. – To słuchaj tylko tego... – Proszę, nie mów mi! – Próżnociągiem wyciągali!!! I pozamiatane. Ja po każdej rozmowie z nią czułam się gorzej, ale ona lepiej: równowaga w przyrodzie była zachowana. Dopóki nie przestałam się z nią umawiać dla mojego i jej dobra – bo istniało ryzyko, że któregoś dnia uduszę ją własnymi rękami. Ludzi, którzy karmią się naszym strachem, złością czy frustracją wcale nie jest mało – i nie ma na nich jednego sposobu. Jeśli to możliwe, warto po prostu ograniczyć z nimi kontakty, bo tak jak nie ma szans, że oni się zmienią, tak nie ma też, że my przestaniemy się nimi przejmować. Genialnie umieją wyczuwać słabe strony innych i uderzać w nie – oczywiście wszystko pod pozorem troski czy pomocy. Bo przecież, jeśli popatrzeć pod pewnym kątem, to opowiedzenie ciężarnej kobiecie o kilku skomplikowanych porodach jest dla niej pomocne... Czytaj także: Toksyczna przyjaciółka – czy warto tkwić w takiej relacji? Typ: „Opowiem ci, jak mi źle” „Jak bardzo mnie wszystko boli, jak bardzo jestem samotna, jak strasznie ktoś mnie skrzywdził, jak okropnie mi nie wychodzi... – i jak ogólnie wszystko jest do bani. Mam koleżankę, która codziennie odbiera takie telefony od swojej mamy. Po każdym takim telefonie czuje się jak przepuszczona przez wyżymaczkę. Mama przeciwnie, często kończy rozmowę stwierdzeniem, że takie wygadanie jej bardzo pomogło. Narzekanie ma właśnie to do siebie, że często pomaga temu, kto mówi (bo daje ujście frustracji), ale bardzo obciąża tego, kto słucha – tym bardziej, im większa jest jego empatia i wrażliwość. Na narzekaczy często działa licytacja na zasadzie: „Twoja depresja przy mojej depresji jest doprawdy śmieszna”. Narzekacz karmi się współczuciem; jeśli go nie dostanie od ciebie, zacznie szukać go gdzieś indziej i wasze relacje mogą się wtedy poprawić. Czytaj: Mama i babcia – jak ułożyć sobie relacje? Typ: „Serio tak myślisz? Dziwne...” To najwyższy stopień wampirzego wtajemniczenia. Znam takie profesjonalistki, które umieją człowieka upokorzyć jedną miną. Które bez słowa uniosą brew, gdy powiesz, że czasem twoje dziecko cię męczy albo że myślisz nad tym, żeby wrócić do pracy. Które bez względu na to, co powiesz, mają inne zdanie. Lepsze. Jednocześnie nie mają ochoty dyskutować ani wyjaśniać swój punkt widzenia – wampirowi energetycznemu nie dyskusja jest potrzebna, ale okazanie wyższości. Takiego wampira oczywiście możesz spróbować pokonać ironią, poczuciem humoru albo prostą złośliwością – ale z drugiej strony, po co? Sto razy lepszą metodą będzie wzmacnianie poczucia własnej wartości. I jasne stawianie granic: Jak bronić się w przed wampirami emocjonalnymi? Obejrzyj rozmowę z Małgorzatą Dawid-Mróz i Jackiem Santorskim w „Pytaniu na śniadanie”
Dlaczego warto być ojcem? 4 ważne powody
Być ojcem nie jest łatwo, ale warto - mawiał mój tata. To on nauczył mnie walczyć o swoje, to on wspierał mnie, gdy pokonywałam swoje słabości. Naukowcy dowiedli, że relacje ojciec-dziecko mają wpływ na to, jakim człowiekiem w przyszłości będzie dziecko.
Rola ojca w Polsce w ostatnich latach bardzo się zmieniła. Dawniej ojciec postrzegany był jako żywiciel rodziny, który angażuje się w jej życie dopiero wtedy, gdy dzieci sprawiają problemy wychowawcze lub gdy trzeba wykonać ciężkie prace fizyczne. Kilkadziesiąt lat temu ojcostwo kojarzyło się raczej z obowiązkiem. Natomiast współczesny ojciec jest stale obecny w życiu dziecka, nie boi się okazywać mu uczuć, jest wyrozumiały, cierpliwy, angażuje się w jego wychowanie. Taki typ rodzicielstwa z pewnością nie jest dla niego łatwy – większość mężczyzn wychowywanych było w tradycyjnym modelu rodziny. Posłuchaj, co na temat roli ojca dziś i dawniej mówi dr Radosław Filip Muniak, kulturoznawca ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej: View Ediplayer on the source website Dlaczego warto być ojcem? 4 powody Psycholog społeczny dr Jarosław Kulbat ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej sformułował 4 powody, dla których warto być ojcem: Ojcostwo może być źródłem dumy. Oczywiście najłatwiej być dumnym, gdy dziecko odnosi sukcesy, ale i porażkę można przekuć w sukces. Jeśli twoje dziecko po porażce potrafi się podnieść i próbować ponownie, to powinieneś być z tego dumny. Przełamywanie stereotypowych wyobrażeń na temat ojcostwa również może być powodem do dumy. Ojcostwo wymaga kreatywności Ojcowie potrafią być kreatywni, zwłaszcza w nagłych przypadkach typu zmiana pieluszki w parku, w środkach komunikacji. Potrafią działać niesztampowo, są bardziej otwarci na niestandardowe działania. Ojcostwo pozwala nabrać dystansu do siebie Żeby rozbawić malucha, trzeba czasem wyjść z roli prezesa czy mężczyzny, zrobić śmieszną minę albo przemówić w dziwnym języku. Nierzadko w obecności innych ludzi. To pozwala nabrać dystansu do siebie. Ojcostwo to trening cierpliwości i opanowania Kontakty z dziećmi mogą być wielkim wyzwaniem, gdy stajemy wspólnie z dziećmi w obliczu porażek czy kryzysów. Nie tylko podczas nauki. Również w zabawie mogą pojawić się porażki czy rozczarowania. Stawienie im czoła, przezwyciężenie negatywnych emocji jest wielkim wyzwaniem dla dziecka, a dla ojca stanowi bardzo skuteczny trening cierpliwości i opanowania. Tata ma silny wpływ na rozwój osobowości dziecka Relacje ojca z dzieckiem mają wpływ na proces kształtowania się szczęśliwego człowieka już w dzieciństwie. Chodzi tu o tzw. efekt Michała Anioła, czyli wydobywanie potencjału, pragnień, marzeń i celów z drugiej osoby. Do tej pory uważano, że jest to możliwe jedynie w relacjach miłosnych, ale ostatnie badania wykazały, że również w relacjach rodzic-dziecko. Potwierdzają to badania Hanny Romanowicz, absolwentki psychologii SWPS. Udowodniła ona, że słowa i zachowanie rodzica wobec dzieci mogą mieć duży wpływ na proces "rzeźbienia" ich charakteru, osobowości, zachowania i przyczynić się do realizacji, spełnienia ich własnych marzeń i celów związanych z własną osobą. Badanie pokazało, iż w przypadku chłopców najważniejsze są słowa, jakie wypowiada matka. Pozytywne komunikaty matki wobec syna będą prawdopodobnie miały wpływ nie tylko na chwilowe zachowanie, ale także na jego przyszłe relacje z partnerką. Jak formułować komunikat, aby dziecko zbliżało się do swojego ideału? – Gdyby chciało być muzykiem to matka, która chce wspomóc jego pasję, powinna mówić "podoba mi się twoja gra na pianinie, szybko się uczysz, jesteś bardzo uzdolniony i jestem z ciebie dumna" - uważa Hanna Romanowicz. Natomiast w przypadku ojców większe znaczenie ma zachowanie ojca wobec syna niż wypowiadane przez niego słowa. – Jeśli ojciec wie, że syn pragnie być piłkarzem to gra z nim często w piłkę, nawet jeśli za tym nie przepada – mówi autorka badania. Pozytywne zachowanie ojca wspierające pasje mogą w przyszłości wpłynąć na sposób zachowania syna wobec jego życiowej partnerki i jakość relacji, jakie z nią zbuduje. Tata to ideał mężczyzny? Badania pokazały również, że córki przybliżają się do wymarzonego ideału, kiedy ojcowie wspierają je w racjonalnym i intuicyjnym myśleniu. W przypadku córek to akceptacja i pozytywne postrzeganie może wpływać na ich dobre życie w związku partnerskim w przyszłości. – Najprościej mówiąc, w bliskich relacjach działa zasada "jak mnie postrzegasz taki obraz we mnie wzmacniasz". Zakładając, że moje idealne JA to obraz mnie jako pływaka, to słowa ojca lub męża, że doskonale pływam, mogą motywować mnie, do jeszcze większego wysiłku i startu w zawodach. To daje mi szczęście, bo realizuję własny, idealny obraz siebie – mówi Hanna Romanowicz. Polecamy: Znany tata = tata (nie)idealny? Po co dziecku ojciec? Wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński Rady dla taty: jak rozmawiać z dzieckiem
Pomoc kochającej babci w opiece nad dzieckiem jest bezcenna. Ważne więc, by relacje na linii rodzice, babcia, dziecko były jak najlepsze. Przeczytaj jak to zrobić.
Sytuacja, w której mama czy teściowa opiekuje się naszym dzieckiem, często sprzyja konfliktom. Wystarczy, że ty chcesz zrobić coś przy dziecku po swojemu, a babcia ma na ten temat całkiem odmienne zdanie. Co zatem robić, by unikać spięć? Mów babci o swoich oczekiwaniach Jest to szczególnie ważne, gdy babcia opiekuje się dzieckiem codziennie. Bywa bowiem, że np. zbytnio wnuka rozpieszcza czy próbuje przejąć nad nim całkowitą władzę, co młodą mamę niepokoi i irytuje. • Gdy coś idzie nie tak, nie udawaj, że wszystko jest w porządku, bo twój gniew będzie narastać. Lepiej szczerze z babcią dziecka porozmawiaj. Mama lub teściowa wytyka ci błędy? Stale coś doradza? Spokojnie wyjaśniaj, że choć cenisz sobie jej wskazówki, to wolałabyś, by wciąż nie dyktowała ci, co i jak masz robić. • Nie pozwalaj, aby ważne dla ciebie sprawy były ignorowane. Babcia przegrzewa wnuka lub go przekarmia? Jeżeli żadne argumenty nie pomagają, przed wyjściem z domu sama szykuj maluchowi odpowiednie ubranka czy porcje jedzenia. Pozwoli to uniknąć scysji, a babcia otrzyma ważny sygnał, że o sprawach dziecka decydujesz ty. Doceniaj starania babci Nie zakładaj z góry, że na wszystkim znasz się najlepiej. Pamiętaj, niektóre ze wskazówek babci mogą ci się zwyczajnie przydać! Co jeszcze ułatwi wam porozumienie? • Nie dyskutuj z babcią o błahostkach. Wyparza smoczki częściej, niż ty byś to robiła? Po prostu to przemilczaj. Przecież dziecko na takiej troskliwości nic nie traci! • W rozmowach z mamą lub teściową unikaj pouczającego tonu. Zawsze staraj się pamiętać, że za jej postępowaniem kryją się dobre intencje – choćby rozmaite obawy spowodowane wielką troską o twoje dziecko. Nie przesadzaj z wymaganiami To ważne, bo dziadkom, mimo że czują się nieraz bardzo zmęczeni, często trudno jest odmówić pomocy najbliższym. • Babcia zajmuje się malcem codziennie? Ustalcie, że w weekendy będzie panią swojego czasu. Jest to ważne także z uwagi na dziecko, które potrzebuje bliskiego kontaktu z mamą. [Niech to będzie takie samo porozumienie, jakie zawarłabyś z nianią] • Babcia pracuje jeszcze zawodowo i jej pomoc jest tylko dorywcza? Ściśle przestrzegaj ustalonych godzin, w jakich przejmujesz pociechę pod swoje skrzydła. Pamiętaj, respektowanie potrzeb mamy to dowód twojego szacunku dla niej! Przeczytać także: Idealny układ z babcią Rady dla kochającej babci Przede wszystkim okazuj młodej mamie, że masz do niej zaufanie i zaakceptuj jej metody pielęgnowania malucha. Co jeszcze jest istotne? • Unikaj ciągłego doradzania czy wytykania drobnych błędów. To ważne, bo taka nadmierna chęć pomocy może być dla niej bardzo deprymująca. Bez obaw, dziecku nic złego się nie stanie, jeśli, np. czasem prześpi jeden posiłek czy ominie go kąpiel. • Bądź asertywna. Nie masz sił ani ochoty zajmować się wnukiem codziennie? Powiedz o tym rodzicom dziecka i nie czuj się winna. Pamiętaj, masz prawo do wypoczynku czy swobodnego dysponowania swoim czasem.
Dziadkowie zakochani we wnukach i... co dalej?
Nie od dziś wiadomo, że nikt tak nie kocha najmłodszych, jak ich babcie i dziadkowie. Wyjątki od tej zasady zdarzają się bardzo rzadko. W jaki sposób dbać o relacje dziadków z wnukami – pytamy Julitę Wojciechowską, psycholożkę z Instytutu Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Nie ma wątpliwości, że dziadkowie i wnuki wzajemnie się potrzebują. Pozostaje tylko tak ułożyć relacje między najstarszym a najmłodszym pokoleniem, aby wszyscy byli zadowoleni – babcia, dziadek, wnuczęta oraz ich rodzice. Po co dziecku babcia i dziadek? Dziadkowie darzą wnuki bezinteresowną miłością. Mają więcej czasu i cierpliwości, by godzinami się z nimi bawić. Dla nich wnuki są zawsze najpiękniejsze i najmądrzejsze. Wszystko potrafią wcześniej niż inne dzieci i oczywiście mają to po babci albo po dziadku. Kontakt z wnuczętami mobilizuje też nestorów rodziny do ciągłej aktywności życiowej. W jaki sposób pielęgnować miłość na odległość? Osoby starsze boją się samotności, tego, że nie są już potrzebne. Maluchy wnoszą w ich życie optymizm i radość. Dobrze, jeżeli dziadkowie mogą od czasu do czasu służyć im i ich rodzicom pomocą i doświadczeniem. Dlatego warto podtrzymywać regularne kontakty z dziadkami, odwiedzaj ich razem z dziećmi, zapraszać babcię z dziadkiem do siebie tak często, jak to możliwe. Jak układa się relacja z dziadkami pod wspólnym dachem? Dziadkowie scalają pokolenia, są łącznikiem między przeszłością rodziny i jej życiem obecnym. Pomoc w codziennych czynnościach, zwłaszcza przy malutkim dziecku, jest nieoceniona. Ale istnieje niebezpieczeństwo, że rodzice, zwłaszcza mocno zaangażowani w pracę zawodową, nadmiernie obarczą babcię i dziadka obowiązkami. Dziadkowie mogą pomagać, ale nie powinni wyręczać rodziców. Co robić, gdy pomoc jest zbyt intensywna? Świeżo upieczeni dziadkowie mogą wpaść w euforię gdy pojawi się wnuk. Są w nim zakochani i zrobią wiele, by spędzać z nim dużo czasu, zapominając o rodzicach. Nadmierne wtrącanie babci czy dziadka tuszuje ich lęk przed czuciem się bezużytecznym. Wnuczek daje szansę na nową aktywność i poczucie spełnienia w nowej roli. Warto ustalić terminy, częstotliwość wizyt dziadków oraz zasady zajmowania się dzieckiem. A gdy od spotkań z wnukami ważniejsze są zajęcia w uniwersytecie trzeciego wieku? Współcześni dziadkowie często sami jeszcze pracują zawodowo. Mają prawo w spokoju cieszyć się resztą życia. Już wypełnili swoje zadanie wychowania dzieci. Nie oznacza to, że nie kochają wnuków, ale potrzebują czasu dla siebie, swoich spraw, zainteresowań. Nie wymagajmy, by z nich rezygnowali na rzecz zajmowania się wnukiem. Babcia krytykuje mamę. Jak sobie z tym poradzić? Dziadkowie chcą dla wnuka jak najlepiej, ale często wydaje im się, że wiedzą lepiej od rodziców, jak o niego zadbać. Zwykle konflikt pojawia się między mamą a babcią, która ciągle jeszcze pamięta, jak zajmowała się własnymi dziećmi i trudno jej zrozumieć, że czasy się zmieniły, a wraz z nimi opinie dotyczące sposobu karmienia czy pielęgnowania niemowlęcia. Powiedzcie babci, że chętnie wysłuchacie jej rad, ale wolelibyście opiekować się dzieckiem po swojemu. A może czasem warto skorzystać z jej doświadczeń? Dziadkowie przeżywali już kolejne choroby swoich dzieci, nocne „koncerty” niemowlaka czy bolesne ząbkowanie, a młodzi rodzice stają przed wieloma problemami po raz pierwszy i łatwo wpadają w panikę. Boję się, że moi rodzice w podeszłym wieku nie udźwigną roli dziadków? Współcześni rodzice coraz później decydują się na dzieci, zdarza się więc, że gdy na świat przychodzi wnuczek, dziadkowie mają już swoje lata. Zdają sobie sprawę z narastającej bezradności i zależności od innych. Nie są tak sprawni fizycznie jak dawniej, a przez to mogą zbytnio ograniczać ruchliwość dziecka i być przesadnie ostrożni. Ale nie izolujcie dzieci od dziadków. Ciepło i miłość, które wniosą w wasze relacje, są jedyne w swoim rodzaju. Dziadek rozpieszcza mojego syna. Czy mu to nie zaszkodzi? Dziadkowie, którzy sami byli surowymi rodzicami, często pozwalają wnukowi na więcej niż rodzice, łamiąc ustalone przez nich zasady. Jeśli widzicie, że dziadek karmi dzieci słodyczami, a młodzi rodzice chcieliby podawać je tylko w weekend, poproście, by tego nie robił. Jeśli wyręcza dziecko w ubieraniu i jedzeniu, przypominajcie: „Jaś jest już duży, potrafi to zrobić sam”. Nie zapominajcie jednak, że to rodzice są od wychowywania, a dziadkowie od rozpieszczania i za to dzieci je kochają. ZOBACZ TEŻ: 5 powodów, dla których kochamy dziadków
Macierzyństwo to cudowna sprawa, ale wiąże się też ze zmęczeniem, stresem oraz brakiem czasu na przyjemności. Na szczęście niedogodności można zmniejszyć!
Najważniejsze to umieć znaleźć złoty środek między tym, co jest ważne i miłe dla ciebie, a tym, czego potrzebuje maluch. Dziecko bowiem wcale nie jest szczęśliwsze wtedy, kiedy mama kompletnie nie myśli o sobie, tylko nieustannie poświęca się dla niego. Przeciwnie, im więcej masz w sobie spokoju, radości i zadowolenia, tym dla pociechy lepiej. A zatem… 1. Systematycznie ładuj akumulatory Każdego dnia jesteś do dyspozycji szkraba? Malec z pewnością jest w siódmym niebie, ale ty też masz prawo do wolnych chwil tylko dla siebie! Umów się z mężem, że np. w sobotnie przedpołudnia to on zajmuje się maluchem, a ty masz czas na swoje przyjemności – choćby na plotki z przyjaciółką, wizytę u fryzjera czy kosmetyczki. Zrelaksowana, będziesz mamą uśmiechniętą i zadowoloną! 2. Znajdź czas dla siebie i męża To ważne, bo kiedy jesteś zaabsorbowana wyłącznie sprawami dzieci, stopniowo oddalasz się od partnera. A wtedy, zamiast cieszyć się macierzyństwem, jesteś smutna i podenerwowana, bo związek zaczyna szwankować. Jak do tego nie dopuścić? Róbcie sobie czasem z mężem wagary i wyjdźcie z domu bez dziecka. Poproście np. dziadków, by zaopiekowali się maluchem, a sami wyskoczcie we dwójkę do znajomych czy kina. Będziesz wtedy tryskać radością! 3. Czasem to i owo sobie odpuść Już wieczór, spodziewasz się gości, a maluch jeszcze niewykąpany? Zamiast złościć się i denerwować, że czas nagli, po prostu… machnij ręką na kąpiel! Dziecku naprawdę nic się nie stanie, gdy jednego dnia się nie popluska. Podobnie jak świat nie zawali się od tego, że brudne naczynia poleżą w zlewie dłużej, a ty dzięki temu wygospodarujesz sobie czas na drzemkę. 4. Nie bądź mamą-kwoką Nie drżyj nieustannie o malucha, nie trzymaj go pod kloszem. Oszczędzisz sobie wielu niepotrzebnych stresów, a synkowi czy córeczce swoboda wyjdzie tylko na dobre. Dzieci nadmiernie ochraniane („Uważaj, bo upadniesz”, „Nie biegaj, bo się spocisz”) stają się bowiem lękliwe, niepewne siebie i nie uczą się samodzielności. 5. Nie rezygnuj ze swoich ambicji Nie dopuść do tego, by wszystko w twoim życiu kręciło się wyłącznie wokół dzieci. Szukaj dla siebie takich zajęć, które z rolą mamy nie mają nawet najmniejszego związku. Czytasz? Zapisałaś się na angielski? Biegasz na basen czy siłownię? Super! Nie powinnaś mieć żadnych wyrzutów sumienia. Potrzeby maluchów są ważne, ale twoje plany i pragnienia też się liczą. Poza tym, robiąc to, na czym ci zależy, działasz także na korzyść swoich pociech – mają mamę uśmiechniętą i zadowoloną, a nie sfrustrowaną. 6. Nie staraj się być samowystarczalna W domu wszystko jest tylko na twojej głowie? Porozmawiaj spokojnie o tym z mężem i podzielcie się sprawiedliwie obowiązkami. Możecie np. ustalić, że on bierze na siebie sprzątanie i sprawunki, a ty – prasowanie i gotowanie obiadów. Pamiętaj, że twój partner może tak samo jak ty wykonywać przy dziecku niemal wszystkie czynności. Pozwól mu na to! Niech malucha przewija, kąpie, poi, chodzi z nim na spacery, zabawia i kładzie spać. Będąc odciążona, nie tylko łatwiej zachowasz dobry nastrój, lecz także będziesz z większym entuzjazmem zajmować się swoją pociechą. 7. Szukaj psychicznego wsparcia Pamiętaj, macierzyństwo jest o wiele łatwiejsze, gdy w razie problemów mamy się do kogo zwrócić o pomoc i radę. Szukaj więc takich osób! To mogą być np. inne mamy, które spotykasz choćby przy piaskownicy czy na spacerach w parku. Pamiętaj o internecie. Na forach przeznaczonych dla rodziców znajdziesz wiele cennych wskazówek i porad. 8. Wybaczaj sobie różne potknięcia Puściły ci nerwy i bardzo na malca nakrzyczałaś? Nie myśl od razu, że jesteś złą matką. Błędy popełniają przecież wszyscy. Najważniejsze, żeby wyciągać z nich wnioski i unikać powtarzania niewłaściwych zachowań. Możesz np. obiecać sobie, że kiedy narasta w tobie złość, bierzesz kilka głębokich oddechów i liczysz do dziesięciu. Spróbuj, to naprawdę działa! 9. Akceptuj to, na co nie masz wpływu Pracując zawodowo, nie obwiniaj się np. o to, że przez pół dnia nie masz z malcem kontaktu lub nie chodzisz z nim codziennie na plac zabaw. Trudno, nic na to nie poradzisz. Z niektórymi ograniczeniami trzeba się po prostu pogodzić, starając się jak najlepiej robić to, co jest możliwe do zrobienia. Staraj się nie zapominać np. o przytulankach z maluchem i czytaniu mu do poduszki. 10. Doceniaj uroki macierzyństwa! Maluszek posłał ci pierwszy uśmiech? Zrobił pierwszy samodzielny krok? Zauważaj takie wspaniałe momenty i ciesz się nimi! Staraj się też czerpać radość z codziennych, zwykłych czynności przy malcu – takich jak choćby karmienie czy kąpanie. Zachwycaj się wtedy maleńkim ciałkiem, głaszcz je delikatnie, przytulaj. Takie gesty uszczęśliwią nie tylko maleństwo. Sama też poczujesz się cudownie i błogo! ZOBACZ TEŻ: Jak mądrze rozpieszczać dziecko
Matki często chcą, by ich córki były takie jak one. Trudno im zaakceptować to, że dziecko może pójść inną drogą – to jest źródło konfliktu i narastających pretensji. Z psycholożką Julitą Wojciechowską rozmawiamy o burzliwych związkach matek i córek.
"A nie mówiłam...?" - ile razy usłyszałaś to od swojej mamy? A ile razy ty, gdy ona powiedziała: „A nie mówiłam?”, obiecałaś sobie, że nigdy nie będziesz taka jak ona? Scena pierwsza: trzydziestoparoletnia mama dwóch dziewczynek dzwoni do rodzinnego domu. Modli się, by odebrał tata, a nie mama. Bo gdy z nią rozmawia, natychmiast się denerwuje. – Krytykuje mnie – tłumaczy swoją niechęć. Scena druga: opowiadam o swojej mamie. Dwie koleżanki są zdziwione, że tak ciepło o niej mówię. Że one o swoich nigdy w ten sposób… Nie mogą się dogadać, nie tolerują, niszczą się, nie cierpią być w tym samym pomieszczeniu. Wtedy to ja się dziwię. Opowiadam o tym Julicie Wojciechowskiej, psycholożce. Trudno mi uwierzyć, że nie da się stworzyć zdrowych relacji z własną mamą. Czemu tak wiele matek ma pretensje do córek? Niektórym matkom trudno zaakceptować to, że ich córki, gdy dorastają, wybierają inną drogę, niż one im wskazywały. Że mają inne upodobania, wartości, pomysł na życie, karierę, wychowanie dziecka czy prowadzenie domu. Córka wymyka im się spod kontroli, nie potrzebuje już jej opieki. Staje się niezależna, wybiera to, co jest ważne dla niej, a nie dla matki. To trudny moment dla tej drugiej. Teoretycznie matka powinna zaakceptować to, że córka nie jest jej wierną kopią. Zaufać jej, ale też i sobie: „Tak wychowałam swoje dziecko, że jakąkolwiek podejmie decyzję, będzie ona dla niego dobra”. Jeśli matka nie podoła temu, to pojawia się konflikt. Każdy inny wybór córki potraktuje jak krytykę. Bo nie rozumie, że inny nie oznacza gorszy. Ani tego, że dziecko, chcąc określić własną tożsamość, musi oderwać się od mamy i określić ją po swojemu. Czyli brak matczynej zgody na inność córki oznacza początek pretensji? O wszystko. Że córka wybrała nie tego chłopaka, co powinna. Że nie poszła do tej szkoły, którą doradzała matka. A gdy dorośnie, że ma bałagan w domu. Że źle wychowuje dzieci. Pretensje eskalują. Jeśli matka ciągle krytykuje córkę, ta w końcu uwierzy, że coś jest z nią nie tak. Dlaczego matkom tak trudno zaakceptować to, że córki mają inny pomysł na życie? Zwykle brakiem akceptacji wykazują się matki, które same nie są zadowolone ze swojego życia. Gdyby cieszyły się z tego, co osiągnęły, gdyby czuły się pewnie, to czy inny wy-bór dziecka miałby wpływ na ocenę samej siebie? Żyć można na wiele sposobów i każdy jest fajny. Zadowolona z siebie matka to rozumie. I akceptuje decyzje córki. Młode kobiety często obiecują sobie, że nie będą takie jak ich mamy. Nie chcą narzekać, jęczeć… Do czasu. Bo pewnego dnia słyszą, że mówią jak własna matka. Trudno się dziwić, że córka nie chce być jak matka. Pokolenie naszych mam podchodzi masochistycznie do życia. Porządna kobieta usługuje ojcu, jest zawsze zadbana, nigdy niezmęczona. Ugotuje trzydaniowy obiad. Wszystko bierze na siebie, nie ma prawa na powiedzenie STOP. A gdy to mówi, to w tonie pretensji, kłócąc się na całego. Która córka chciałaby być taką kobietą? Więc się odcina od matki i żyje inaczej. Bo to akurat łatwo zrobić. Jednak w sytuacjach trudnych emocjonalnie okazuje się, że córka daleko nie odeszła od matki. I wtedy sama marudzi, a pretensje do męża wykrzykuje jak matka do ojca. Jeśli sobie to uświadomi, powinna porozmawiać ze swoim partnerem. Znaleźć inny sposób na rozwiązywanie konfliktów. Jak to jest, że te kochające matki potrafią zranić swoje córki do żywego? Uznają, że robienie przykrości to najlepsza metoda wychowawcza. „Wiem, że ci jest przykro, ale to dobre dla ciebie. Lepiej, żebym to ja ci powiedziała niż ktoś inny”. Niby się troszczą, ale tak naprawdę sprawia im radość, że córce coś nie wychodzi. A wtedy mają okazję powiedzieć: „A nie mówiłam?”. Matki, które nie akceptują wyborów córek, zaczynają z nimi rywalizować: „Ciekawe, czyja recepta na życie okaże się lepsza?”. Gdy matka latami dokucza córce, trudno się dziwić, że ta nie chce jej słuchać, nawet jeśli ma rację. Może matka powinna zwracać się do dziecka w inny sposób? Matki często nie widzą, że w tym, co mówią do dzieci, nie ma ciepła, zrozumienia, troski. Zamiast: „Posłuchaj. Wydaje mi się. Zobacz, może tak będzie lepiej”, nagadają ojcu na dziecko, obgadają przed rodziną, a córce powiedzą: „Jak można mieć taki bałagan w domu? U mnie wszystko jest na błysk”. Wtedy córka we wszystkim, co mówi matka, doszukuje się szpili: „Ciekawe, do czego się dzisiaj doczepi?”. ZOBACZ TEŻ: Każda z nas ma powód, by nazwać się "złą matką". jak jest twój? [CMS_PAGE_BREAK] Niektóre dorosłe córki dążą do tego, by stosunki między nią i matką unormowały się. Robi to nie tylko dla siebie, ale też dla swoich dzieci. Czy to możliwe, by matka i córka się dogadały? Zależy, jak głębokie są wzajemne pretensje. Czasami jest tak, że choć córka poszła inną drogą i matka tego nie akceptuje, jej krytyczny stosunek do dziecka nie ma żadnego wpływu na tworzenie dobrej relacji z wnukami. Ona jest babcią dla swoich wnuków. Niestety, często zdarza się odwrotnie – babcia wykorzystuje wnuki (albo matka dzieci) do swoich gierek, podkopując autorytet córki. Co robić w takiej sytuacji? Gdy córka to dostrzeże, powinna twardo powiedzieć, że jeśli to się powtórzy, babcia nie będzie miała kontaktu z wnukami. I że jeśli ma pretensje, to niech powie to jej, córce, a nie wnukom. Trzeba też pokazać babci, że w ten sposób funduje maluchom stres, burzy ich poczucie bezpieczeństwa. Budzenie w dzieciach negatywnych emocji po to, by zmienić córkę (czy babcię), jest objawem najwyższej niedojrzałości. Córki często mają poczucie winy, że nie mogą uszczęśliwić swojej matki. Starają się, ale nic z tego nie wychodzi. Córki często poświęcają swoje życie, by uszczęśliwić matkę. W tę pułapkę wpadają często grzeczne, ciepłe dziewczynki. Bo przecież matka jest taka biedna, taka niezadowolona… Córka nie wie jeszcze, że nie jest w stanie uszczęśliwić swojej matki. Bo to nie jest zadanie dziecka, tylko właśnie matki. Ona nie może obarczać dziecka winą, że nie ma własnego życia. To, że córka czuje się winna, jest efektem manipulacji matki. Mało kto się nie ugnie pod argumentem: „Urodziłam cię, poświęciłam młodość, utrzymywałam, a teraz urlopu ze mną nie spędzisz?”. A gdy matka jest sama, jak inaczej postąpić? To, że nie ma koleżanek, znajomych, nie jest winą córki. Wiele kobiet nieświadomie planuje sobie, że jak urodzi córkę, to ta za 20 lat będzie jej powiernicą. Więc nie musi dbać o przyjaciół, przecież ma dzieci, które zastąpią cały świat. A tak często się nie dzieje. Córki mają swoich mężów, dzieci, znajomych… Nie chcą słyszeć o kłótniach pięćdziesięcioletnich rodziców. I to nie jest nic złego, że dziecko chce mieć własne życie. Córka może jej pomóc, doradzając, by poszukała sobie znajomych, aranżując spotkania. Powtórzę jeszcze raz: córka nie jest odpowiedzialna za to, że jej matka jest nieszczęśliwa. Taka postawa wymaga od córki, by wreszcie dojrzała. To nie jest łatwe, bo trzydziestolatka myśli, że jest już dojrzała. Bo sprawdza się jako menedżer, że wszyscy jej słuchają, ale gdy przyjeżdża do matki, nagle okazuje się niegrzecznym dzieckiem. Nagle nic nie potrafi, histeryzuje. Znowu ma 15 lat... Trudno się dziwić, że tak właśnie traktuje ją matka. Dlatego ważne jest, by nie pozwolić sobie na ten regres. „Nie chcę, byś do mnie tak mówiła. Nie karć mnie, nie szantażuj emocjonalnie, bo to na mnie nie działa. Mam 35 lat, a nie 15”. A kiedy córka dojrzewa? Wtedy, gdy jest dumna z siebie, z tego, że parę rzeczy wyszło jej w życiu, że ocenia siebie dobrze i że pozwala sobie być niedoskonałą. Bo co z tego, że mam bałagan w domu albo odrosty? Co ktoś może złośliwie wytknąć. Ale ja już się tym nie przejmę. Bo mam prawo mieć bałagan i odrosty. Osiągnęłam stan zadowolenia z siebie. O, to jest dojrzałość! I wtedy opinia matki nie podważy tego uczucia. Nie, bo wiem, że moje wybory są przemyślane i dla mnie dobre. Czyli, by odnaleźć się w związku z mamą, trzeba dojrzeć. Tak, ale jest jeszcze coś równie ważnego. Nie tylko dziecko musi dorosnąć, także matka powinna zmienić sposób zwracania się do swojej dorosłej córki Nie może traktować trzydziestolatki jak piętnastolatki. Jeśli nie widzi tego, że jej dziecko dorosło, zmieniło się, trzeba jej o tym przypomnieć: „Nie krzycz na mnie, ja mam 30 lat!”. Babcia, córka i wnuczka. Malutkie dzieci nie mogą być kartą przetargową w konflikcie między córką i matką. Zaburza im to poczucie bezpieczeństwa. ZOBACZ TEŻ: Jak nie zgubić się po porodzie i odnaleźć w relacjach z bliskimi?
W jaki sposób ułożyć relacje dziecka z ojcem biologicznym i z ojcem, który je wychowuje? Radzi psycholożka Julita Wojciechowska.
Jestem samotną mamą. Gdy zaczęłam znów układać sobie życie, nagle pojawił się ojciec mojej rocznej córeczki. Dostał już wiele szans, ale nie uznaje mojego nowego związku, więc zabroniłam mu zabierać małą do siebie. Chcę, żeby o nas zapomniał – moja córka zaczyna już mówić do mojego partnera „tata”. A może powinnam dbać o kontakt ojca z dzieckiem? Kiedy jest dobry moment na powiedzenie dziecku prawdy? Kasia z Birmingham Prawdę mówić od razu Poruszyła Pani parę spraw związanych z budowaniem relacji z nieobecnym ojcem. Jeśli chodzi o poinformowanie dziecka o tym, kim jest osoba, z którą czasami spędza czas, warto to powiedzieć od razu, bo kiedykolwiek się Pani zdecyduje, i tak warto się nastawić na długie tłumaczenie dziecku tej sytuacji. Im wcześniej to Pani zrobi, tym wcześniej przyzwyczai się ono do sytuacji i nie będzie jej uznawało za niezrozumiałą. Dziecko jest wspólne Gdy ojciec biologiczny jest w trakcie godzenia się z rolą ojca, warto pamiętać, że dziecko jest wspólne. Dbając o kontakt z ojcem, zabezpiecza się też Pani przed częstymi trudnościami w okresie dojrzewania, gdy szczególnie ważna staje się wiedza, skąd się pochodzi. Poza tym zerwanie kontaktu z ojcem biologicznym pod wpływem emocji często nadweręża relacje z dzieckiem. Proszę zorientować się, gdzie w pobliżu są instytucje pomagające przy negocjacjach dotyczących opieki nad dzieckiem dla rodziców niebędących razem. Być może pozwoli to Pani ustabilizować podejście swoje i ojca dziecka do Pani nowego życia. Pomoże też zrozumieć, że nie można dziecka ojcu „dawać” lub „nie dawać” za karę albo w nagrodę. Dwóch ojców Ważne jest też, by oddzieliła Pani swoje racje z partnerem od relacji córka – ojciec, którym dla niej będzie zawsze, nawet jeśli nie będzie jej opiekunem i Pani partnerem. Wymaga to wysiłku i odwagi, ale też buduje zaufanie w relacjach z córką na przyszłość – jeśli relacja z ojcem nie zacznie wprowadzać utrudnień w jej życiu (w tym też pomagają mediacje). Wpływ na to ma też Pani nastawienie do wzięcia odpowiedzialności za to, że Pani córka zawsze będzie miała dwóch ojców, a jeden będzie „dochodzący”. ZOBACZ TEŻ: Jak zaangażować tatę do opieki nad dzieckiem – odpowiada psycholożka Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Mieszkanie z teściami może przerażać. Jak jednak nie dać się zwariować i odnaleźć pozytywy tej sytuacji?
Niedawno dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Żyję z rodzicami mojego niedoszłego męża. Z tej przyczyny zaczęłam się bardzo denerwować, płakać, że sobie nie poradzimy, gdyż nie mamy gdzie pójść. A na dodatek teściowie będą uczyć nas, jak opiekować się dzieckiem. Boję się, że moja depresja może źle wpłynąć na rozwój dziecka. Przeraża mnie to. Proszę o pomoc. Elżbieta Domyślam się jedynie z Pani listu, że razem z partnerem w tym momencie nie planowaliście ciąży. Z Pani listu wynika również, że nie była Pani na nią przygotowana. To może wpływać na to, że perspektywę tak istotnej zmiany życiowej spostrzega Pani negatywnie, a wręcz katastroficznie. Nie przytacza Pani żadnych niepokojących faktów, a jedynie pisze o swoich wybiegających w przyszłość zamartwianiach się. Z jednej strony mogą Panią do tego skłaniać czynniki biologiczne (zmiany hormonalne), z drugiej sytuacja partnerska, ekonomiczna czy mieszkaniowa. Dla własnego dobra, dla dobra dziecka i własnych relacji z teściami i partnerem proszę się zastanowić, czy są twarde dowody na to, że nie będzie Pani dobrze traktowana przez rodziców partnera albo że sami Państwo sobie nie poradzą. Jeśli będzie się Pani zamartwiać, faktycznie może to utrudnić nawiązanie kontaktu z dzieckiem i mieć dla niego negatywne konsekwencje. Dobrze, że już teraz widzi Pani tę możliwość. Warto dla odmiany zastanowić się nad tym, co w tej sytuacji jest pozytywne, co dobrze rokuje, i odwrócić myślenie, choć oczywiście nie jest to łatwe. Ma Pani jeszcze czas, aby zacząć nad tym pracować i przestać pogrążać się w rozpaczy z powodu ciąży. Jeśli utrwali Pani taki sposób myślenia, to dziecko może zacząć odbierać siebie jako kogoś, kto zniszczył Pani życie lub je znacznie utrudnił – a ciężko żyć z takim poczuciem. A jak całą tę sytuację widzi Pani partner? Jak ocenia Wasze perspektywy? Czy rozmawiała Pani z nim o swoich zmartwieniach? Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Wie wszystko, jest kochana, ładna, potrafi się bawić. W oczach dziecka babcia to prawdziwy ideał. Brzmi nieźle? Taki opis może pasować także do ciebie!
Bycie babcią to nie kwestia wieku. Wnuki można mieć przecież nawet przed czterdziestką. Dlatego babciowania nie warto traktować jak sygnału zbliżającej się starości, lecz... misję specjalną. Taką, od której zależy szczęście twoje i twojej rodziny. Zadaniu takiemu z pewnością podoła superbabcia. Zobacz, jak łatwo możesz nią zostać. Skarbnica mądrości Większość maluchów uwielbia baśnie Andersena. Czy wiesz, że ten znakomity pisarz zawdzięcza sławę właśnie babci? To ona opowiadała mu w dzieciństwie bajki na dobranoc. Później cudowne wspomnienia stały się dla Andersena natchnieniem. Pomóż wnukom rozwinąć wyobraźnię. Jednym z najlepszych na to sposobów jest właśnie regularne czytanie. Inspiracją do mądrego dobierania lektury może się stać dla ciebie "Złota lista" książek polecanych przez Fundację ABCXXI (patron akcji "Cała Polska czyta dzieciom"). "A za moich czasów...". Zwrot ten nie brzmi zbyt zachęcająco, bo sugeruje, że jesteś człowiekiem starej daty i nic nie wiesz o obecnym życiu. Możesz obalić ten mit, a zarazem nauczyć dzieci czegoś o przeszłości. Chociaż od czasu do czasu urządzaj wnukom przebojowe lekcje historii. Możecie np. ruszyć na wyprawę (spacer) śladami przodków albo pobawić się w odkrywców i wspólnie przewertować rodzinne pamiątki. By przekazać młodszemu pokoleniu warte naśladowania zwyczaje, możesz np. urządzić zabawę we wspólne gotowanie – oczywiście według tradycyjnych przepisów. Takie sytuacje to doskonała okazja, by przekazać dzieciom wiedzę, a jednocześnie wzmocnić rodzinne więzi i zmniejszyć pokoleniową przepaść. Najlepsza na świecie... Bycie babcią jest niczym... ponowne macierzyństwo. Z tą jednak przewagą, że jesteśmy już bogatsze o pewne doświadczenia. W kontaktach z wnukami możemy jednak nie tylko wykazać się wychowawczą wiedzą, ale też spełnić swoje wcześniejsze marzenia, np. ofiarowując im czas i rzeczy, których nie mogłyśmy dać własnym dzieciom. Jesteś naprawdę potrzebna. Mimo że świat idzie ciągle naprzód, pewne wartości (takie jak miłość, szacunek) są niezmienne. Młodsze pokolenie może się ich nauczyć właśnie od ciebie. Co ty z tego będziesz miała? Satysfakcję i poczucie spełnienia. Spełniaj swoje marzenia. Nie odkładaj planów do czasu, aż wnuki dorosną. Jeśli masz jakieś pasje, realizuj je teraz. Gdy wnuki zobaczą, że jesteś ekspertem w danej dziedzinie, z pewnością jeszcze zyskasz w ich oczach. Czytaj też: Jak być dobrymi dziadkami - 10 rad. [CMS_PAGE_BREAK] Babcia w sieci By wnuki miały do babci "szacun", babcia musi iść z duchem czasu. Zamiast więc rękami i nogami bronić się przed obsługą cudów techniki, pozwól młodym się wykazać i nauczyć cię np. obsługi komputera. Poszukaj bratniej duszy. Miejscem, w którym najłatwiej spotkać ludzi w swoim wieku i o podobnych zainteresowaniach, jest wirtualna rzeczywistość. Dołączenie do grona internautów jest dziecinnie proste. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że za pośrednictwem sieci rozmawiają... miliony dorosłych. By uciąć sobie z nimi pogawędkę, można zarejestrować się na czacie (są w nim wirtualne pokoje dla 40-, 50- czy 60-latków). Warto też zajrzeć na strony poświęcone opiece nad dziećmi, np. www.babyonline.pl. Na naukę nigdy nie jest za późno. Przez internet możesz nie tylko gawędzić, ale i zdobywać nowe umiejętności, np. uczyć się języka obcego lub poznawać nowe przepisy kulinarne. Wolisz prawdziwą szkołę? Nie ma sprawy! Specjalnie dla dorosłych powstały uniwersytety trzeciego wieku (adresy na stronie www.utw.pl). Studenci, którzy się tam kształcą, liczą sobie od ok. 50 do ponad 80 lat! Kilka rad specjalnie dla ciebie 1. Dbaj o swój wygląd. Pamiętaj, że bycie babcią nie stoi w opozycji do bycia kobietą – wręcz przeciwnie. Nadal czuj się piękna, bądź wzorem do naśladowania nie tylko dla własnych dzieci, ale i dumą wnuków. 2. Pilnuj zdrowia. Nawet dużo młodsze od ciebie osoby mogą mieć problem z tym, by dotrzymać dzieciom kroku. Jeśli chcesz aktywnie uczestniczyć w życiu wnuków, nie wahaj się wskoczyć na rower. Pamiętaj jednak, by niczego nie robić na siłę. Jeśli z jakiegoś powodu czujesz się źle, nie zaszywaj się w kątku, lecz wytłumacz, co ci dolega. Dzieci będą wtedy wiedziały, dlaczego nie wolno ci "wchodzić na głowę". 3. Nie uciekaj przed miłością. Masz prawo do niej bez względu na to, ile lat mają twoje wnuki. Jesteś samotna? Nie bój się tego zmienić. Zakładanie związków ma sens w każdym wieku. By znaleźć swoją drugą połówkę, wystarczy się rozejrzeć. W twoim otoczeniu nie ma interesujących osób? Zgłoś się do biura matrymonialnego. Może za jego pośrednictwem trafi cię strzała amora. Polecamy: 5 powodów, dla których kochamy babcie i dziadka.
Sztuka rozwiązywania konfliktów: Mama kontra babcia
Cieszysz się, że maluch spędza czas z babcią. Także ty chcesz korzystać z jej pomocy. Ale gdy tylko przekracza próg twojego domu, już się denerwujesz. Może wypróbujesz nasze sposoby?
Przede wszystkim potrzeba ci dużo cierpliwości i... wiary w swoje przekonania. Nie możesz przemilczać ważnych spraw czy bać się opinii innych od twoich. Spójrz na mamę z miłością, z jaką dziecko patrzy na ciebie. I... uwierz, że się uda! Choć niektóre problemy wydają się nie do rozwiązania, to odrobina dobrej woli i chęci czynią cuda. Spróbuj! Teściowa wyręcza mnie we wszystkim Ala, mama miesięcznej Malwiny: Moja teściowa mieszka niedaleko i co dzień nas odwiedza. Stara się robić wszystko za mnie: przewija Malwinkę, zabiera ją na spacer, kołysze do snu. Sama chcę się zajmować dzieckiem. Jak to zmienić? Spróbuj zrozumieć teściową – ona robi to w dobrej wierze, bo chce ci pomóc, nie ma złych intencji. Dlatego do ciebie należy kolejny ruch: powoli, delikatnie i skutecznie musisz sprawić, aby pomagała ci tak, jak ty byś tego chciała. Rozpocznij od pytania, o której godzinie teściowa mogłaby do was przyjść. Najlepiej najpierw wspólnie ustalcie plan, a potem stopniowo staraj się ograniczać wizyty, a przede wszystkim zacznij sama nadawać im bieg. Powiedz babci, co jest do zrobienia, o której godzinie może zabrać wnuczkę na spacer, zostaw jej ubranka na dwór, doradź, co ma robić przy kąpaniu. Z czasem teściowa przyzwyczai się do tego, że to ty stawiasz granice. Gdybyś rozpoczęła od deklaracji: "Mogę to wszystko zrobić sama", teściowa mogłaby powiedzieć: "A co, ja nie potrafię? Źle się dzieckiem zajmuję?", i wtedy poważny konflikt gotowy. Mama uważa, że muszę dokarmiać synka Iza, mama 4-miesięcznego Jasia: Karmię synka piersią. Moja mama twierdzi, że trzymiesięczne dziecko powinno już jeść np. jabłuszko. Przekonuje mnie, że potrzebne mu są witaminy. Nie chcę jej ulec. Jak reagować, by się nie kłócić? Spokojnie i stanowczo, ale nie rezygnując ze swojego zdania. Powiedz, jak zmieniły się poglądy na temat wychowywania dzieci od czasu, kiedy mama urodziła ciebie. Podsuń jej lektury o karmieniu piersią, by znalazła w nich przeciwwagę dla swoich poglądów. Może je zweryfikuje? Ostatecznie zaufaj sobie. To ty jesteś mamą i do ciebie należy decyzja dotycząca sposobu karmienia pociechy. Zobacz także: Idealny układ z babcią. [CMS_PAGE_BREAK] Babcia daje małej zbyt dużo słodyczy Jola, mama rocznej Kamilki: Zasadą naszego domu jest, że nie dajemy rocznemu dziecku słodkości. Ale teściowa zawsze zjawia się u nas z czekoladą. Uważa, że to nie zaszkodzi, i mówi, że jesteśmy zbyt restrykcyjni. Co robić? Spróbuj zachowanie teściowej obrócić w żart. Jeśli to nie zadziała, porozmawiaj o zasadach, jakie przyjęliście, i poproś, by traktowała je poważnie. Nie skupiaj się na pojedynczych zachowaniach, ale powiedz, by babcia wspierała was w opiece nad córką, a nie ją utrudniała. A zamiast czekoladki zaproponuj... marchewkę. Mama rozpieszcza moją córeczkę Magda, mama dwuletniej Kasi: Chcę, by mama nie kupowała wnuczce tylu zabawek. Emerytura ledwo wystarcza jej na życie. Martwię się też, że rozpuści Kasię. Jak ją poprosić, by przestała to robić? Taka prośba na pewno sprawi babci przykrość. Mówi się, że rodzice są od wychowania, a dziadkowie od rozpieszczania. Sporo w tym prawdy. Jeśli mama kupuje drobiazgi, może warto jej na to pozwolić. Sprawiają one przyjemność nie tylko córeczce, ale i jej samej. Jeśli zaś martwisz się o to, że budżet mamy tego nie wytrzyma, zrób jej czasem zakupy, zapłać rachunki czy pomóż w inny sposób. Babcia sprzeciwia się przedszkolu Gosia, mama trzyletniej Ali: Postanowiłam, że Ala pójdzie do przedszkola, ale moja mama, która do tej pory zajmowała się nią, sprzeciwia się temu. Choć Ala kocha babcię, uważam, że dla żywej dziewczynki lepiej jest, by spędzała czas wśród rówieśników. Jak przekonać mamę? Decyzja o posłaniu dziecka do przedszkola należy do rodziców i to wy powinniście ją podjąć. Twojej zaangażowanej mamie trudno rozstać się z wnuczką, ale warto pogodzić oczekiwania babci ze swoimi planami. Spróbuj podsunąć jej artykuł o potrzebach kilkulatków, konieczności kontaktu z rówieśnikami i przedszkolnej edukacji. Pomóż jej wypełnić wolny czas: zabierz na kawę czy do kina. A może córeczka mogłaby spędzać u dziadków dwa popołudnia w tygodniu? Wtedy więź z nimi nie ucierpi – to bardzo ważne. Rady dla taty Jeśli twojej żonie trudno jest dogadać się z mamą lub teściową, sytuacja wymaga od ciebie dużo taktu. W razie konfliktu: 1. Staraj się zachować spokój i dystans do obu stron, kiedy włączasz się do dyskusji. 2. Bądź raczej negocjatorem niż stronnikiem w sporze. 3. Nie rób sobie wroga ani z żony, ani z teściowej czy mamy. 4. Spróbuj dokonać trzeźwej oceny sytuacji. Jesteś z boku, więc będzie ci łatwiej. 5. Zawsze miej na względzie dobro dziecka. To ważniejsze niż czyjaś urażona ambicja. 6. Jeżeli sprzeczka dotyczy twojej mamy, a trzeba powiedzieć coś trudnego, zrób to sam. Każdej matce łatwiej jest przyjąć taką informację od własnego dziecka. 7. Gdy konflikt się zaognia, zaproponuj odłożenie rozmowy na później, kiedy wszyscy ochłoną i będzie można wyciągnąć wnioski. Tekst: Izabela Górnicka-Zdziech Czytaj także: Mama i babcia zgrana para. Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Mają doświadczenie, z którego warto skorzystać. Potrafią zachować dystans, gdy tobie brakuje cierpliwości. Czemu więc tak trudno wam się dogadać? Czy to tylko różnica pokoleń? Spróbuj zrozumieć swoją mamą i teściową – radzi dr Julita Wojciechowska, psycholożka.
Bywa, że nawet najlepsze stosunki z mamą czy teściową zmieniają się o 180 stopni, gdy sama urodzisz dziecko. Choć może ci się wydawać, że pomocy babć wcale nie potrzebujesz, to na pewno są one ważne dla twojego dziecka. Nie zawsze jednak potrafisz dobrze żyć z teściową. Brakuje ci też zrozumienia u mamy. Tylko dlaczego? W nowych rolach Narodziny maleństwa to radosny i trudny moment, bo niełatwo jest wejść w nowe role: tobie stać się mamą, a mamie – babcią. Choć ciąża trwa aż dziewięć miesięcy – niby jest czas, by się przygotować – to w natłoku emocji i zajęć zwykle nie ma okazji zastanowić się nad tym. I wtedy rzecz na pozór naturalna przychodzi z trudem. Właśnie dlatego po urodzeniu dziecka rodzą się między tobą a mamą konflikty czy wrogość. Wcześniej pełna zrozumienia teściowa zaczyna narzucać swoje zdanie. A problemy narastają: opieka nad maluszkiem jest tak absorbująca, że brakuje czasu na rozmowę. Ty masz żal za krytykę ze strony mamy czy teściowej, a one czują się coraz bardziej zranione, że nikt nie jest im wdzięczny za pomoc. Młoda niezależna Chcąc sprostać nowej roli, bywasz napięta. A jak często pragniesz być lepsza niż twoja mama? Nie powielać jej błędów? Próbujesz więc być mamą idealną, a nie wystarczająco dobrą. Minie trochę czasu, nim zrozumiesz, co jest ważne. Chcesz być też nowoczesna i stosować współczesne metody wychowawcze – i masz do tego prawo. Czytasz książki o wychowaniu, magazyny dla rodziców, słuchasz rad koleżanek. Gdy mama próbuje ci pomagać, jesteś zniecierpliwiona. A bywa i tak, że wydaje ci się, że więź łącząca twoje dziecko z babcią jest zbyt silna. Wtedy pojawia się zazdrość o sekrety teściowej i synka czy o płacz córeczki po wyjściu babci. Na wszystko trzeba czasu. Gdy przestaniesz już ściśle trzymać się zasad, kontakty z babciami ułożą się lepiej, bo wszyscy będziecie elastyczniejsi. Odtrącona babcia Pomyśl: bycie babcią to wyzwanie, jakiemu niełatwo od razu sprostać. Niektóre kobiety latami czekają na wnuka, inne sytuacja zaskakuje. Tak czy inaczej nowa rola jest wielką zmianą, także dla świeżo upieczonej… babci. Zwłaszcza że dziś większość z nich pracuje i czuje się młodo. Zdziwienie nową sytuacją zwykle po jakimś czasie ustępuje miejsca radości. Gdy rodzi się wnuk, babcia wraca myślami do czasów, gdy sama była mamą i nieświadomie może wchodzić w rolę mamy… swojego wnuka. Trudno jest jej nie decydować w kwestiach pielęgnacji czy wychowania, bo przemawia za nią doświadczenie. Nie rozumie, dlaczego tę pomoc odrzucasz. Oddana teściowa może się poczuć odtrącona, gdy jej rady będą zawsze lekceważone – przecież kieruje się miłością. Chciałaby jak najlepiej, a jej wpływ na wiele spraw jest ograniczony. W świecie konfliktów Wiele kłopotów to kwestia różnicy pokoleń, bo sposoby wychowywania dzieci zmieniają się co jakiś czas. Dlatego bronisz dzisiejszych metod, uważając, że są najlepsze. A więc karmisz na żądanie (nie co trzy godziny) i utulasz smutne maleństwo (zamiast pozwolić mu „się wypłakać”). Problemem bywa też twój sposób wygłaszania poglądów – zdecydowany i nieznoszący sprzeciwu. Nietrudno wtedy o nieprzyjemną wymianę zdań. Jeśli nie czujesz się jeszcze pewnie jako mama, przyczyną konfliktów może być twoje przewrażliwienie. To zrozumiałe, że gdy ktoś podaje w wątpliwość twoje ostatnio zdobyte umiejętności, reagujesz nerwowo i… nieadekwatnie do sytuacji. Agresję nasila zwykle zmęczenie, nieprzespane noce i narastający brak porozumienia. Tymczasem dobre relacje wymagają cierpliwości, której masz za mało. A babcia, która pragnie zagłaskać na śmierć, często tylko dolewa oliwy do ognia. Razem czy osobno Niegdyś wielopokoleniowa rodzina żyła harmonijnie. Każdy spełniał rolę, którą znał od początku. Dziś wspólne mieszkanie wystawia wszystkich na próbę. Mieszkanie osobno, choć blisko siebie, też rodzi frustracje. Pragniesz być niezależna w decyzjach o dziecku, ale nie chcesz utrudniać dziadkom kontaktów z wnukiem. Oczekujesz pomocy mamy czy teściowej w opiece nad malcem, ale chcesz, aby odbywało się to na twoich warunkach. Tylko że tak się nie da. Kiedy odległość jest duża, a babcia rzadko widuje maluszka, radość ze spotkania zdaje się być ponad konfliktami. I tu jednak są pułapki – drobne nieporozumienia zostawione na długo pogarszają klimat, a kontakty z dziadkami słabną. Mieszkanie blisko czy daleko nie jest więc lekiem na problemy. A co nim jest? Rozmowa i dobre chęci To właśnie klucze do sukcesu. Podobnie jak próba zrozumienia drugiej strony. Uwagi babci mogą być podyktowane troską, krytyka zaś – przejawem miłości. Im szybciej zaczniesz pracować nad poprawą waszych stosunków, tym lepiej. Musisz jednak wierzyć w możliwość załagodzenia nieporozumień. Nie powinnaś chować urazy do momentu, gdy narośnie taka ilość pretensji, że wybuchniesz. Ważna jest życzliwa rozmowa, podczas której musisz ustalić granice, jasno określając, czego oczekujesz od dziadków. W tym wszystkim nie zapominaj o swojej pociesze. Właśnie z myślą o niej pierwsza wyciągnij rękę do mamy czy teściowej. Choć może nie uda się powrócić już do przyjaźni, jaka łączyła was wcześniej, zbudujecie inną, dobrą relację. To pozwoli malcowi cieszyć się dziadkami. ZOBACZ TEŻ: 5 zdań, których lepiej nie mówić pracującej mamie
Dziadkowie często martwią się, że ich dzieci popełniają błędy wychowawcze. Jak uniknąć konfliktów pokoleniowych i cieszyć się wnukami?
Może wam się wydawać, że młodzi ludzie nie wiedzą, jak się zabrać do pielęgnacji i wychowania maluszka. Pozwólcie im się tego nauczyć. Poradzą sobie! Tak jak wy sobie poradziliście. Pamiętajcie też, że obecność dziadków to skarb, o ile dawkowany jest z umiarem. Podpowiadamy, jak to osiągnąć. Oto rady dla ciebie, babciu i dziadku. Każde z was może wiele zdziałać dla poprawy stosunków w rodzinie. Pomagaj, ale z wyczuciem To, że synowa pozwala teściowej, u której mieszka, codziennie kąpać dziecko, nie oznacza, że jest z tego zadowolona. Młodzi ludzie niekiedy po prostu nie potrafią odmówić, choć w głębi duszy czują złość. Nawet jeśli wydaje ci się, że pomoc byłaby wskazana, a młoda mama nie chce z niej skorzystać, nie nalegaj – to może wywołać odwrotny skutek. Czasem trzeba się wycofać ze słowami: “Powiedz, jak będziesz mnie potrzebować”. Zobacz też: Dziadkowie - wybawienie, czy utrapienie? Wspieraj młodą mamę Pomóż jej uwierzyć, że znakomicie spisuje się w nowej roli, dodawaj otuchy w trudnych chwilach. Podkreślaj, jak wiele już się nauczyła, ale nie przypisuj sobie zasług w tej edukacji. Traktuj swoją pomoc jako naturalne zachowanie starszego pokolenia. Możesz opowiedzieć o swoich wątpliwościach i niepokojach z tego okresu. To pozwoli twojej córce lub synowej poczuć się pewniej. Pomóż jej też zadbać o siebie zaproponuj wspólne wyprawy na basen, gdzie zajmiesz się maluchem. Mów wprost, co cię gryzie Uważaj też na podburzanie jednego rodzica przeciwko drugiemu. Nie mów do syna: „Nie rozumiem, dlaczego twoja żona nie chce zakładać dziecku sweterka, przecież ono się przeziębi!”, lecz porozmawiaj otwarcie o swoich poglądach na temat ubierania z synową lub z obojgiem. Uważnie słuchaj własnych dzieci Sądzisz, że nie sprawdzasz się jako babcia lub dziadek, bo rodzice dziecka nie podzielają twoich poglądów ani nie chcą słuchać rad. Niepotrzebnie. Wiele spraw można i warto wyjaśnić, by uniknąć nieporozumień. Staraj się nie tylko wypowiedzieć własne zdanie, ale także wysłuchać i zrozumieć. Młoda mama wrażliwa na potrzeby dziecka najlepiej wie, czego mu potrzeba. Jeśli prosi cię o wcześniejszy powrót ze spaceru, dostosuj się, zamiast wracać późno, gdy maluch jest już bardzo głodny. Czytaj też: 9 rad dla babci i dziadka. Unikaj oceniania, narzucania zdania Każdemu trudno jest wytrzymać nieustające komentarze. Negatywne opinie staraj się więc przekazywać w sposób delikatny i przemyślany. Uważaj na zdania: „A nie mogłaś...”, „Zrób lepiej tak...”. Pamiętaj, że każdy ma prawo troszczyć się o swoje dziecko zgodnie z własnymi przekonaniami. To do mamy dziecka należy decyzja, kiedy zrezygnuje z karmienia piersią albo posadzi je na nocnik. Wzbogacaj swoją wiedzę Nie zaszkodzi, gdy od czasu do czasu sięgniesz po dobry poradnik. Poznanie współczesnych metod wychowania pozwoli ci spojrzeć z większym zrozumieniem na młodych rodziców. Czasami słowo pisane bardziej przekonuje niż wypowiedziana opinia. Nie obraź się więc, jeśli syn lub córka podsunie ci artykuł zatytułowany: „Jak najlepiej żyć z dziadkami”, lecz przeczytaj i wyraź swoją opinię. Może podczas dyskusji dojdziecie do spraw istotnych dla was. Zmierzaj do kompromisów Nigdy nie oczekuj od dziecka deklaracji, czy kocha bardziej mamę, czy babcię lub do których dziadków woli jeździć na wakacje. Mama zawsze będzie dla niego najdroższą osobą. Pamiętaj, że dziecko chce mieć i kochać zarówno rodziców, jak i dziadków. Jeśli potrafią oni ze sobą współpracować, ma pełne bezpieczeństwa, szczęśliwe dzieciństwo. Czytaj też: Mama i babcia - jak ułożyć wzajemne relacje? Szanuj zasady rodziców Przywilejem babci i dziadka jest pozwalanie wnukom na więcej. Jednak nawet jeśli rozpieszczasz malucha, wyręczasz go, dajesz mu słodycze, to nie możesz łamać zasad rodziców. Trzeba przestrzegać określonych pór snu, nie nosić bez potrzeby na rękach, karmić odpowiednio do wieku, a jeśli wnuczek tego wymaga, uważać także na produkty, które mogą go uczulać. Nie należy też pozwalać na to, czemu rodzice są przeciwni, a np. w spornej sprawie słodyczy spytać ich o zgodę. Nie poświęcaj się, pozostań sobą To może cię łatwo wpędzić w pułapkę zniechęcenia i zmęczenia codziennymi obowiązkami. Zaproponuj własnym dzieciom taki sposób spędzania czasu z wnukiem, jaki sprawia przyjemność również tobie. Podejdź do spotkania z małym człowieczkiem jak do szansy nowego odkrywania świata. Dziecięce ciekawość, zachwyt, wytrwałość – to ci przypomni twoje własne pasje sprzed lat. Opiekując się wnukiem, nie zaniedbuj przyjaciół, zainteresowań, nie rezygnuj z wakacji. W życiu znajdzie się miejsce na wszystko! Czytaj też: 5 rad dla babci i dziadka. Tekst: Izabela Górnicka-Zdziech Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu