Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-02-20T11:22:32.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Apodyktyczna matka – doświadczenia, porady i wsparcie
items: Chcę mieć więcej przyjaciół! Dlaczego nikt mnie nie lubi?
items: Oto przepis na bycie szczęśliwym ojcem szczęśliwego dziecka
items: 3 minuty dziennie, które poprawią twoje relacje z dzieckiem. Rada psychologa
items: Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
items: Jesteś innym tatą dla córki niż dla syna? Badania pokazują, że tak właśnie jest!
items: Relacja z mamą ciągle się zmienia: od zachwytu po... to skomplikowane!
items: Klaas Verplancke: syn widział, że płaczę. I dobrze!
items: Kochane dzieci! Nie, nie zrobię dla was wszystkiego!
items: Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju [WYWIAD]
items: 5 dziecięcych trików, na które się nabierasz
items: Zachęć go do opieki nad dzieckiem
items: Jak rodzi się miłość do dziecka?

Apodyktyczna matka – doświadczenia, porady i wsparcie
type: item
creator: Elżbieta Żołek
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: relacje z dzieckiem
subject: sprawdzian
description: Apodyktyczna matka – rozpoznaj toksyczne zachowania, naucz się stawiać granice i zadbać o siebie. Poznaj wsparcie społeczności online i ekspertów.
encoded: Apodyktyczna matka to temat, który dla wielu dorosłych dzieci wciąż pozostaje trudny i obarczony poczuciem winy. Osoby dorastające przy toksycznej, nadopiekuńczej lub narcystycznej mamie często mierzą się z narzuconą kontrolą, regularną krytyką, emocjonalnym szantażem czy naruszaniem granic intymności. Takie doświadczenia nie przemijają wraz z dorosłością. Wiele użytkowniczek forów szuka odpowiedzi na pytania: jak rozpoznać zachowania toksyczne, gdzie postawić granicę i jak zadbać o siebie, gdy relacja nie pozwala na rozwój ani spokój wewnętrzny. Forumowe historie pokazują, że nie istnieje jeden skuteczny sposób radzenia sobie z apodyktyczną matką. Niektóre osoby decydują się na dystans, inne walczą o kompromisy i budują asertywność, jeszcze inne szukają pomocy terapeutycznej. Wspólna wymiana doświadczeń i wzajemne wsparcie pozwalają poczuć, że nie jesteś sam lub sama z tym problemem. Czym jest apodyktyczna matka – definicje i źródła problemu Charakterystyka apodyktycznej i toksycznej matki Apodyktyczna matka to osoba, która nieustannie narzuca swoje zdanie i oczekuje absolutnego podporządkowania ze strony dziecka, nawet kiedy dorosło i prowadzi własne życie. W praktyce oznacza to trudności z podejmowaniem niezależnych decyzji, ponieważ matka ingeruje niemal w każdą sferę życia, od wyboru partnera po sposób spędzania wolnego czasu. Toksyczna matka często posługuje się krytyką, szantażem emocjonalnym i nieustanną kontrolą, dając dorosłemu dziecku odczuć, że nigdy nie dorówna jej oczekiwaniom. W tej roli matka bywa nieprzewidywalna, z jednej strony deklaruje miłość i poświęcenie, z drugiej umniejsza i podważa wartość dziecka. Toksyczna matka, matka narcystyczna i nadopiekuńcza – podobieństwa i różnice Toksyczna matka to termin opisujący niezdrowe wzorce rodzicielskie, których wspólnym mianownikiem jest brak poszanowania dla emocji i autonomii dziecka. Możemy wyróżnić tu kilka typów: matka narcystyczna, której potrzeby i wizerunek są zawsze ważniejsze niż dobro dziecka…

Edukacja-2026-02-16T124002.283-e8c6fc5.jpg
width: 1600
height: 1200

Chcę mieć więcej przyjaciół! Dlaczego nikt mnie nie lubi?
type: item
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: relacje w rodzinie
subject: relacje z dzieckiem
description: Widok malucha szczęśliwego, bawiącego się w gronie rówieśników równie roześmianych to balsam na duszę rodzica. Dlatego podczas spotkania w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” psycholożka Dominika Słomińska opowie o tym, jak wspierać dziecko w budowaniu dobrych, rówieśniczych relacji.
encoded: Chcę mieć więcej koleżanek/kolegów, to bardzo częste, dziecięce marzenie. Nie zawsze jednak jest proste w realizacji… Podpowiadamy, w jaki sposób przygotować dziecko do tematu przyjaźni, akceptacji różnic i odmienności. Zobacz nasze wideo i dowiedz się, jak to jest z dziecięcymi sympatiami – które umiejętności społeczne pomagają przedszkolakowi w zdobyciu przyjaciół, jak je uczyć współpracy i tolerancji oraz kiedy rodzic może się wtrącać do relacji dzieci. Zapraszamy!

imgz1zKou-5c5c89a.png
width: 697
height: 380

Oto przepis na bycie szczęśliwym ojcem szczęśliwego dziecka
type: item
date: 2019-06-24T15:45:16.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: relacje z dzieckiem
subject: wychowanie dzieci
description: Każdy tata powinien sobie zadać dwa pytania: Jak spędzać czas z dzieckiem i kiedy to robić, żeby zbudować dobre relacje z synem czy córką.
encoded: Naukowcy z University of Georgia w USA zbadali, jak czas spędzany z dzieckiem wpływa na budowanie relacji ojciec-dziecko. Okazuje się, że znaczenie ma to, co robi tata przy dziecku i czy znajduje dla niego czas w tygodniu, czy tylko w weekendy. Oto recepta na bycie szczęśliwym ojcem szczęśliwego dziecka! Sposób na dobrą relację tata-dziecko Z badań udało się wyciągnąć następujący wniosek: tatusiowie, którzy znajdują dla małego dziecka czas tylko w weekendy i spędzają go na zabawie z nim, tworzą z dzieckiem całkiem dobre relacje. Wspólne spędzanie czasu na zajęciach atrakcyjnych dla malca wtedy, gdy czasu jest dużo, wzmacnia więzi między ojcami a ich potomstwem. Ale jest lepszy sposób! Sposób na świetną relację ojciec-dziecko Naukowcy odkryli, że jest skuteczniejszy sposób nawiązywania więzi ojców z dziećmi. Okazuje się, że najlepszym rozwiązaniem jest to, w którym tata regularnie na co dzień spędza czas z córką czy synem i zajmuje się nim wykonując codzienne rodzicielskie obowiązki (karmi, kąpie, przebiera, pociesza itp.). Wtedy właśnie dziecko zyskuje największe poczucie bezpieczeństwa, czuje się "zaopiekowane" i tworzy silną więź z ojcem. A ojciec z dzieckiem. Życiowa rada Wygląda więc na to, że warunkiem niezbędnym do zbudowania relacji między ojcem a dzieckiem jest wspólne spędzanie czasu. Jeśli tata w tygodniu jest zapracowany, niech chociaż w weekendy znajdzie czas dla malca. Może się z nim bawić lub zajmować tak, jak w tygodniu robi to mama. Warto jednak, aby choć od czasu do czasu (2-3 razy między poniedziałkiem a piątkiem), tata znalazł czas na wykonywanie codziennych obowiązków przy swoim dziecku. Niech jego pociecha wie, że tata nadaje się nie tylko do zabawy, ale że można na niego liczyć także w codziennych sprawach! Źródło: Sciencedaily.com

103612-221cd80.jpg
width: 1200
height: 798

3 minuty dziennie, które poprawią twoje relacje z dzieckiem. Rada psychologa
type: item
date: 2019-03-21T08:27:01.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: budowanie więzi
subject: relacje z dzieckiem
subject: więź matki z dzieckiem
description: Możesz się zdziwić, jak wiele zmieni twoje podejście do tych 3 minut. Ta krótka chwila ma kluczowe znaczenie w budowaniu więzi i zaufania w rodzinie. Dowiedz się więcej!
encoded: Ile czasu spędzasz z dzieckiem po pracy? Poświęcasz około 30 minut na przygotowanie mu obiadu, 15 minut na wspólne czytanie książek i tylko chwilę na pocałunek przed snem. Jednak według ekspertów istnieją oprócz tego jeszcze 3 minuty, które mogą być najważniejsze w ciągu dnia z uwagi na to, jak dzięki nim może pogłębić się twoja relacja z dzieckiem. Psycholog Nataliya Sirotich nazwała ten czas zasadą 3 minut. Według niej, jeśli będziesz postępować we wskazany przez nią sposób, zbudujesz z dzieckiem więź opartą na zaufaniu, która będzie procentować również wtedy, gdy będzie już ono nastolatkiem. Sprawdź, jak prawidłowo wykorzystać te 3 minuty, aby osiągnąć pełne zrozumienie z dzieckiem. To wcale nie jest takie trudne! Jak działa zasada 3 minut? Przede wszystkim ważne jest to, byś każdego dnia po pracy lub innym wyjściu witała się z dzieckiem w taki sposób, jakbyś nie widziała go od dawna i mocno się za nim stęskniła (nawet jeśli nie było cię tylko 5 minut, bo byłaś po bułki w sklepie!). Aby nawiązać właściwą bliskość, kucnij – twoje oczy powinny być na wysokości wzroku malca. Następnie przez 3 minuty się przytulajcie, pytaj też dziecko, jak minął mu czas bez ciebie. Rób tak również zawsze, gdy odbierasz je z przedszkola czy szkoły. Dzięki temu poczuje, że jest dla ciebie naprawdę ważne. Zobacz też: Tej jednej rzeczy nigdy nie odmawiaj dziecku! Dlaczego nie warto pomijać zasady 3 pierwszych minut? Ignorowanie tej zasady może mieć różne konsekwencje, w zależności od charakteru danego dziecka. Brak możliwości powiedzenia rodzicom wszystkiego, co się czuje i przeżywa (nawet najbardziej błahych rzeczy), powoduje, że z czasem dziecko zacznie uważać, że wszystko jest zbyt mało ważne, byś mogła się tym zainteresować. Wówczas wiele ważnych rzeczy związanych z twoim dzieckiem może cię ominąć, a tego byś pewnie nie chciała. Nigdy nie traktuj zatem opowieści twojego dziecka jako mało znaczącego szumu w tle, który zakłóca twoje myśli. W przeciwnym razie możesz się zdziwić, kiedy …

101552-ac5b1ef.jpg
width: 1200
height: 801

Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
type: item
date: 2018-02-27T15:00:36.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: opieka nad dziećmi
subject: pomoc dzieciom
subject: relacje z dzieckiem
subject: teściowa
description: Zapytaliśmy przechodniów, o to jaki jest ich stosunek do teściowych. Jest ku temu dobra okazja, bo właśnie w przyszły poniedziałek, 5 marca obchodzimy Dzień Teściowej. Z tej okazji życzymy wszystkim paniom dużo zdrowia i uśmiechu.
encoded: O tym, jakimi są osobami i jak potrafią uprzykrzyć życie młodym małżonkom krążą legendy i niezliczona liczba dowcipów. A jak jest naprawdę? Zapytani przez mamotoja.pl przechodnie bardzo ciepło wyrażają się o mamach swoich partnerów. Przepis na dobrą teściową "Mam już dwie synowe i myślę, że jestem dobrą teściową" – śmieje się starsza pani. Zdradza swój sposób na dobre relacje z żonami synów: nie za często robić obiadki, na które młode małżeństwo musi przyjeżdżać, chodzić z synowymi na kawę i pomagać wtedy, kiedy się tego od niej oczekuje. "Relacja z teściowymi dlatego jest taka trudna, bo jest się z nimi tak blisko, jak z własną rodziną, a nie ma się doświadczenia i uczuć, które pozwalają wytrzymać, jak z własną rodziną. Ale teściowe potrafią być bardzo super i bardzo pomocne" – analizuje młoda mama. Bez pomocy teściowych ani rusz "Bez teściowych świat by zaginął. Zawsze mnie oburzają wszelkie dowcipy o teściowych – niesmaczne i prymitywne. To im często rodzina zawdzięcza właściwe funkcjonowanie. To one przejmują na siebie ciężar opieki nad maluchami" - mówi starsza pani. Wtóruje jej mężczyzna: "Bardzo pożyteczna instytucja. Mam teściową, która wspomaga nas i jestem pełen podziwu dla niej i wdzięczny za to. Myślę, że ona też ma urozmaicenie, bo ma świetne wnuki i to jest obopólnie bardzo pożyteczne dla obu stron" – ocenia. "Teściowa zawsze pomaga i chce jak najlepiej" – mówi młody tata na spacerze z córeczką. Dodaje, że jego żona wypowiada się bardzo pozytywnie o jego mamie. "Mam cudowną synową, właściwie to jest moja córka. Mam nadzieję, że też jestem dobrą teściową" – zwierza się z kolei babcia na spacerze z wnuczką. "Teściowe powinny pracować nad tym, aby bardziej zająć się swoim życiem, a nie wtrącać się w życie młodej rodziny" – radzi starsza pani. "Pewnie każdy ma tak, jak na to zasługuje" – podsumowuje mężczyzna. Młody mąż zwierza się, że bardzo lubi teściową. "Wydała na świat moją żonę, bardzo często prowadzimy miłe, konstruktywne rozmowy, jest bardzo ciepła…

imgBgbGYI-a63a8f4.jpg
width: 1920
height: 1080

Jesteś innym tatą dla córki niż dla syna? Badania pokazują, że tak właśnie jest!
type: item
date: 2018-02-26T18:36:22.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: relacje z dzieckiem
subject: wychowanie córki
subject: wychowanie syna
description: Płeć naszego dziecka wpływa na to, jakimi jesteśmy rodzicami – są na to dowody. Czyżby córeczkom było lepiej?
encoded: Badania przeprowadzono przez Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne dowodzą, że ojcowie małych dziewczynek są bardziej obecni w ich codziennym życiu i bardziej dbają o ich potrzeby dziecka, niż ojcowie chłopców. Tata dla córki zaśpiewa i pokaże emocje Takie wnioski powstały na podstawie badania przeprowadzonego z użyciem rezonansu magnetycznego. Sprawdzano reakcje mózgów ojców. Ich skany pokazały, że ojcowie dziewczynek wykazywali lepsze reakcje na szczęśliwy wyraz twarzy ich córek, niż robili to ojcowie synów. Obserwacje pokazały także, że ojcowie dziewczynek częściej śpiewają swoim córkom, bardziej otwarcie mówią o swoich emocjach i chętnie używają takich słów jak: "wszystko" i "dużo". Natomiast ojcowie małych chłopców chętniej bawią się z nimi w fizyczne zabawy. Używają wobec nich słownictwa związanego z osiągnięciami jak "dumny", "zwycięstwo", czy "pierwszorzędny". Zobacz, jak karuzele świetnie wpływają na rozwój i zmysły dziecka Z kolei naukowcy z Emory University i University of Arizona sugerują, że różnice w kontaktach mogą brać się stąd, że ojcowie łatwiej akceptują uczucia dziewczynek niż chłopców. "Okazuje się, że jeżeli dziecko płacze i krzyczy "tato", to ojcowie córek szybciej zareagują niż ojcowie synów" – mówi naukowiec Jennifer Mascaro z Emory University. Według Mascaro, dziewczynki mogą nauczyć się większej empatii niż chłopcy, jeśli mają ojców reagujących na ich potrzeby i otwartych emocjonalnie. Sugeruje, aby ojcowie chłopców podobną taktykę zastosowali wobec swoich synków. "Fakt, że ojcowie mniej obserwują potrzeby emocjonalne swoich synów, pomimo ich dobrych intencji, jest rzeczą, której nie można pomijać" - mówi naukowiec. Konkluzja naukowców jest jedna: powinniśmy wszyscy być świadomi, jak płeć naszego dziecka może wpływać na to, jak traktujemy nawet małe dzieci. Chociaż pewnie tego nie zauważamy i pewnie nie raz jest ciężko się nam do tego przyznać. A wy co sądzicie o różnicach w traktowaniu swoich dzieci przez ojców? Czy też zauważyliście in…

imgdBVGa8-aed5a83.jpg
width: 1200
height: 876

Relacja z mamą ciągle się zmienia: od zachwytu po... to skomplikowane!
type: item
date: 2017-05-26T13:23:29.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: relacje w rodzinie
subject: relacje z dzieckiem
description: Jak będą nas widzieć w przyszłości nasze dzieci? A jak my teraz postrzegamy własne matki? Oto 8 zmian w relacji z mamą. Czy jest się z czego cieszyć? Oczywiście!
encoded: "I nawet kiedy się gniewamy, ja kocham ją, a ona mnie" – napisała moja córka w zadaniu domowym. Miała opisać swoją mamę. Pomyślałam, że to zdanie, jak żadne inne, najtrafniej określa istotę relacji matka-córka, matka-dziecko i to zarówno w czasie dzieciństwa, jak i później, w dorosłości. Nasze relacje z matkami zmieniają się wraz z upływem czasu, wraz ze zmianami, które zachodzą w nas, w nich i w otaczającej nas rzeczywistości. I tak samo będą się zmieniać relacje z naszymi dziećmi. Czego możemy się spodziewać i co już się wydarzyło? Odkrywamy, że mama jest człowiekiem Kiedy jesteśmy dorosłe i kiedy same zostajemy matkami, spływa na nas olśnienie: nasze matki też są ludźmi. Normalnymi, z wadami i zaletami, ze swoimi radościami, smutkami, lękami i nadziejami. Nie są już magicznymi istotami, jakimi widziałyśmy je we wczesnym dzieciństwie, ani irytującymi zrzędami, stojącymi na przeszkodzie do szczęścia, jak postrzegałyśmy je jako nastolatki. Matki to ludzie z krwi i kości. Zaprzyjaźniamy się Kiedy same zostajemy matkami, odnalezienie we własnej mamie przyjaciółki jest jednym z najcenniejszych darów od życia. Pomyślcie o własnym dziecku: czy zawsze będziecie chciały dla niego najlepiej? Tak samo jest z naszymi matkami! One wyciągną do nas dłoń w najtrudniejszych momentach naszej dorosłości, a potem my zrobimy to samo dla naszych dorosłych dzieci. I tak samo, jak nasze mamy, zawsze będziemy się bać o dzieci. Zdradzamy sekrety Nie grozi nam już szlaban, przyznajemy się więc do wagarów w liceum, pocałunku z Kazikiem i wypitego wina w Dniu Wagarowicza. Po czym okazuje się, że one i tak o tym wiedziały! Może jednak nie są ludźmi, tylko istotami magicznymi? Zobacz, jak niezwykle podobne mogą być córki i matki! Odkrywamy, że jesteśmy do siebie podobne Kiedy jesteśmy małymi dziewczynkami, chcemy być dokładnie takie jak nasze mamy. Są idealne! Kiedy wchodzimy w okres dojrzewania, robimy wszystko, żeby ich nie przypominać. Negujemy i kwestionujemy wszystko, co robią i mówią. Szu…

imgOdkrx3-49ccec3.jpg
width: 620
height: 413

Klaas Verplancke: syn widział, że płaczę. I dobrze!
type: item
date: 2016-08-31T11:44:31.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Rodzina
subject: Tata
subject: książka dla dzieci
subject: relacje z dzieckiem
subject: Wydawnictwo Dwie Siostry
description: Nie ukrywa, że zdarzało mu się płakać przy synu. Uważa, że ta ojcowska „słabość” jest potrzebna, by budować szczere relacje z dzieckiem. Klaas Verplancke, flamandzki autor książek dla najmłodszych, opowiada, dlaczego stworzył „Mus jabłkowy”, książkę o nieidealnym ojcu i nieidealnym dziecku
encoded: „Mus jabłkowy” to książka obrazkowa o ojcu i synu, którym zdarzają się zarówno dobre, jak i gorsze dni, a także o tym, co z tego wynika. To historia bez lukru. Czasem trudno być dzieckiem. Tak jak trudno być rodzicem. Pochodzimy z różnych światów i zdarza się, że trzeba sporo wysiłku, by osiągnąć porozumienie. To proste. My, rodzice, wiemy więcej i ta wiedza nas paraliżuje. Sprawia, że boimy się o bezpieczeństwo naszych dzieci. Tu upatruję źródło konfliktu. Z jednej strony my, rodzice, chcemy być przyjaciółmi dla naszych dzieci, ale z drugiej nie możemy się uwolnić od roli nadzorców. Nie jest łatwo zaakceptować tę różnorodność ról – ani dziecku, ani dorosłemu. To dlatego w "Musie jabłkowym" syn odwraca się od swojego ojca. To doświadczenie jest mi bliskie, bo mój syn robił podobnie, gdy okazywałem się surowym i karzącym szefem. Zresztą kto nie miał podobnych doświadczeń? Bycie ojcem jest skomplikowane i nielogiczne. Pokazał Pan ojca nieidealnego, który złości się na syna. Ale też syn, który mówi o swoim ojcu, że jest głupi, i który – po kłótni z nim – zagroził, że poszuka sobie nowego ojca, nie jest dzieckiem idealnym. O to mi chodziło! Byśmy zaakceptowali to, że tacy jesteśmy, że tacy są prawdziwi ojcowie i prawdziwi synowie, którym zdarza się odtrącić rękę wyciągniętą do zgody albo powiedzieć „nie kocham cię”... Dzieci nie są aniołami, zdarza im się być upartymi i złośliwymi. Nie ma potrzeby chronić ich przed każdym konfliktem, wychowywać w złudzeniu, że życie to świat jak w domku lalki Barbie. Udało się Panu zrobić książkę i dla dzieci, i dla dorosłych. To książka o szacunku. O tym, że lepiej przyznać się do słabości, niż narzucać swoje poglądy, „bo ja tak mówię”. Przyznanie się do tego, że czegoś się nie wie, nie oznacza, iż stracimy w oczach dziecka, wręcz przeciwnie. Ta zasada sprawdziła się, gdy wychowywałem swoje dzieci. Dlatego też nie ukrywałem przed synem tego, że zdarza mi się płakać. Jednak zawsze rozmawiałem z nim o przyczynie płaczu. Wierzę, że to, iż…

imguZStaY-6220cc9.jpg
width: 680
height: 411

Kochane dzieci! Nie, nie zrobię dla was wszystkiego!
type: item
date: 2016-04-21T12:28:18.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: dobre wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: relacje z dzieckiem
description: Wiecie, że bardzo was kocham i powinnam powiedzieć, że zrobiłabym dla was wszystko... Tyle tylko, że to nieprawda! Jest kilka rzeczy, których dla was nie zrobię i wierzcie mi: tak będzie lepiej dla wszystkich.
encoded: Samo to, że czegoś chcecie, nie wystarczy. Chciałabym, żebyście wyrosły na fajnych ludzi: samodzielnych, szanujących bliźnich, odmienność i ciężką pracę. Dlatego właśnie nie mogę dołączyć do chóru rodziców powtarzających jak mantrę, że dla swoich dzieci zrobiliby wszystko. Oto, czego dla was (ani za was!) nie zrobię – lepiej przeczytajcie tę listę już teraz i nawet nie proście. Zaoszczędzi to nam łez, ataków histerii, frustracji i woli ucieczki z cyrkiem (wy) lub przystojnym wokalistą pewnego amerykańskiego zespołu (ja). 1. Nie pokroję parówki Ten obraz pozostanie ze mną do końca życia: siedzimy przy stole w większym rodzinnym gronie, a jeden z ojców pyta swoją 12-letnią córkę, obrażoną na cały świat, czy pokroić jej parówkę. Wstrząsnęło to mną do głębi i to właśnie wtedy postanowiłam, że muszę bardziej przyłożyć się do waszej edukacji. Dlatego kiedy niedawno, droga córko, strzeliłaś focha, że podałam ci makaron z niewymieszanym sosem, wiedziałam, że już nigdy nie podam ci go inaczej. Krójcie swoje parówki! Mieszajcie makaron. Smarujcie chleb masłem. Macie sprawne ręce, ćwiczcie motorykę. Wierzę w was. Ku chwale rodziny! 2. Nie poniosę tornistra Do szkoły podstawowej miałam 3 km, które każdego ranka pokonywałam pieszo. Już od pierwszej klasy chodziłam sama, z koleżankami mieszkającymi w sąsiedztwie. Te spacery były genialne! Mam tyle historii z tego czasu (Kasiu, Iwono, pamiętacie kładkę nad "plantacją bananów"?!) i koniecznie muszę wam je kiedyś opowiedzieć. I tak sobie szłyśmy codziennie pod górkę, pod wiatr, w deszczu zacinającym w nasze przemarznięte twarzyczki (buty miałyśmy!), a na naszych 7-letnich plecach - o zgrozo! - tornistry. Wiecie, kiedyś to były takie tornistry, których nikt nie ważył – nawet puste były cięższe od tych współczesnych, a że w szkole nie było szafek na podręczniki, już w pierwszej klasie nosiłyśmy wszystkie elementarze i kajety ze sobą. Tam i z powrotem, w sumie 6 km dziennie. Dlatego nie, nie uważam, że coś się stanie, jeśli przez te 2 …

imgNvN2LS-4e5ab96.jpg
width: 1024
height: 683

Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju [WYWIAD]
type: item
date: 2016-04-20T08:15:37.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: relacje z dzieckiem
subject: rozwój osobisty
subject: sposoby na stresy
subject: trening uważności
subject: trudne emocje
description: Czym jest uważność i dlaczego mindfulness może przydać się rodzicom i dzieciom? Pytamy o to Eryka Ołtarzewskiego, trenera uważności.
encoded: Jako rodzice szukamy różnych sposobów na to, by mieć jak najlepsze relacje z dziećmi. Wiele uwagi poświęcamy metodom wychowawczym, diecie i edukacji dziecka. Czasami naszej uwadze umykają jednak emocje. Najtrudniej chyba poradzić sobie ze stresem: jak tu się nie denerwować i nie zamartwiać, kiedy życie tyle od nas wymaga? Kiedy jesteśmy zestresowani, zdarza nam się przenosić złe emocje na dzieci, szukać ujścia dla złości w krzyku... Jak tego uniknąć? Odpowiedzią może być trening uważności, o którym rozmawiamy z Erykiem Ołtarzewskim, socjoterapeutą, nauczycielem i ekspertem od mindfulness, czyli uważności. Mindfulness to ostatnio bardzo modny termin. Wszyscy mówią o treningach uważności. Jak długo pan się tym zajmuje? - Prowadzę zajęcia dla dorosłych od 3 lat, z dziećmi i młodzieżą pracuję trochę dłużej. Pracuję w dwóch gimnazjach. Elementy uważności pojawiają się we wszystkich zajęciach, które prowadzę: socjoterapii, lekcjach efektywnej nauki, lekcjach wychowawczych. Czym właściwie jest ta uważność? - Dla mnie uważność to zdawanie sobie sprawy z tego, co się ze mną w danej chwili dzieje. Nie pogrążam się w rozmyślaniach o tym, co będzie lub było. Kiedy pojawiają się silne emocje, jestem zazwyczaj w stanie je dostrzec i nie utknąć w nich. Jednocześnie pojawia się duża wrażliwość na innych ludzi i świadomość własnych myśli i emocji. Książkowa definicja uważności mówi, że jest to zdolność pozostawania w chwili obecnej, bycia świadomym własnych emocji, doznań fizycznych, myśli, zauważania własnych ocen i nie podsycania tych ocenach. A uważność w domu? Po co ona rodzicom i dzieciom? - Kolejne, różne sytuacje wymagają od rodziców innych reakcji. Dzieci szybko się rozwijają i to, co było dobre pół roku temu, dzisiaj już jest nieaktualne. To wymaga bycia w obecnej chwili i reagowania na bieżące okoliczności, a nie na własne wyobrażenia. Poza tym dorośli potrzebują wytchnienia od zmartwień związanych z wychowaniem dzieci. Mam wrażenie, że duża część tych zmartwień jest niere…

imgyo2HqQ-fbb9823.jpg
width: 1024
height: 682

5 dziecięcych trików, na które się nabierasz
type: item
date: 2015-02-05T14:01:41.000Z
creator: Anna Parcheta
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja
subject: problemy wychowawcze
subject: relacje z dzieckiem
description: Dzieci są doskonałymi obserwatorami i już od najmłodszych lat wiedzą, co zrobić lub powiedzieć, by zmiękczyć serce rodziców i dostać to, czego chcą. Zobacz, jakie taktyki dzieci stosują najczęściej i jak nie dać się złapać na takie małe podstępy.
encoded: Kolejna nowa zabawka, gigantyczna porcja słodyczy, a może oglądanie bajek do późna w nocy, a potem zasypianie w łóżku rodziców? Jest mnóstwo rzeczy, na które mały człowiek miałby ochotę, jednak wie, że ty się na nie zbyt łatwo nie zgodzisz. Każda twoja odmowa oznacza dla niego rezygnację z czegoś, czego bardzo pragnie, dlatego maluch szuka sposobu, by na ciebie wpłynąć i osiągnąć swój cel. Powszechną i doskonale znaną strategią jest płacz i krzyk, jednak nasze pociechy potrafią używać też bardziej subtelnych metod wpływania na rodziców. Co najczęściej mówią dzieci, by przekonać nas do tego, czego wcale nie chcemy, i jak na to reagować? 1. „Jesteś najgorszą mamą na świecie. Nienawidzę cię” Te słowa choć raz w życiu usłyszy od swoich dzieci zdecydowana większość rodziców. Wykrzyczane w gniewie potrafią naprawdę zranić i wywołać wyrzuty sumienia. Zaczniesz zastanawiać się, czy naprawdę jesteś matką-potworem, która krzywdzi swoje dziecko i wszystkiego mu zabrania. I taki właśnie skutek mają wywołać te zdania. Maluch – nawet jeśli nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego, jaki efekt mogą przynieść te gorzkie słowa – w ten sposób wyładowuje swoją złość, a jeśli zauważy, że to, co powiedział, spowodowało, że uległaś jego prośbom, zacznie traktować takie zachowanie jak wytrych, którym sforsuje każdy twój zakaz. Aby uniknąć takich sytuacji, warto jak najwcześniej zacząć uczyć dziecko, jak radzić sobie z gniewem i rozczarowaniem w taki sposób, by nie krzywdzić innych. 2. „Ucieknę z domu” Choć może się wydawać, że na pomysł ucieczki z domu wpadają dopiero nastolatki w okresie dojrzewania, to tak naprawdę już kilkulatek potrafi w ten sposób grozić rodzicom. Dziecko wie, że rodzice kochają je najbardziej na świecie i nigdy nie pozwoliliby, aby stała mu się krzywda, ma więc nadzieję, że groźba opuszczenia rodzinnego domu skutecznie wpłynie na zmianę decyzji mamy i taty. Ważne, aby takie słowa potraktować poważnie, ale nie ulegać groźbom. Bo choć prawdopodobieństwo, że maluch zabierz…

imgyprv71-42436a8.jpg
width: 720
height: 507

Zachęć go do opieki nad dzieckiem
type: item
date: 2007-01-02T12:38:47.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: mama
subject: opieka
subject: relacje w rodzinie
subject: relacje z dzieckiem
subject: tata
description: Kiedy rodzice mogą wspólnie zajmować się swoją pociechą, mają więcej okazji do bycia razem. Lepiej się też wspierają i rozumieją. A dziecko zyskuje wiele cennych doświadczeń. Przekonuje Magdalena Gąssowska, psycholożka.
encoded: W filmie „Król Lew” wczesnym rankiem mały Simba próbuje obudzić swego ojca. Mufasa otwiera jedno oko i mruczy zaspany do żony: „Przed wschodem słońca to twój syn”. W świecie ludzi często jest tak samo. Już wkrótce po przyjściu dziecka na świat mama przekonuje się, że to ona musi być na każde zawołanie o każdej porze dnia i nocy. Tata ma prawo wykręcić się wymówką: „Nie umiem, boję się”. Czy można to zmienić? Zrozum jego uczucia – Warto pamiętać, że narodziny dziecka to rewolucyjna zmiana – mówi Magdalena Gąssowska, psycholożka i mama małej Ady. – Para dorosłych, bliskich sobie osób staje się rodziną, w której malutkie dziecko nagle zajmuje niekwestionowane do tej pory miejsce mężczyzny. Początkowo, gdy związek mamy z niemowlęciem jest szczególnie silny, nikt więcej nie jest wam potrzebny do szczęścia. Nic dziwnego, że mąż – nawet jeśli się do tego głośno nie przyznaje – bywa zaskoczony takim obrotem sprawy: „Jak to, jeszcze niedawno nie mogła beze mnie żyć, ciągle trzymaliśmy się za ręce, patrzyliśmy sobie w oczy, a teraz całą czułość kieruje do tego małego, rozkrzyczanego człowieczka?”. Dla świeżo upieczonego taty to bardzo trudny moment – łatwo może się poczuć niepotrzebny i odsunięty. Musisz wtedy spróbować zbudować nową małżeńską miłość, byście znów poczuli, jak jesteście sobie bliscy. Pozwól mu się wykazać Najlepszym sposobem na przywrócenie tacie jego miejsca w rodzinie jest... prośba o pomoc przy opiece nad dzieckiem. Nie musisz być przecież dzielną matką, która ze wszystkim poradzi sobie sama. Razem przekonajcie się, jaką radość sprawia wspólne kąpanie i przewijanie malucha. W ten sposób okażesz mężowi: „Wciąż jesteś bardzo ważny, nie poradzę sobie bez ciebie”. Dzielenie się obowiązkami na pewno was zbliży. Kiedy mąż oswoi się już z maleństwem, spróbuj zostawić dziecko choćby na chwilę tylko pod opieką taty. Taka zamiana ról i chwila oddechu potrzebna jest również tobie. Najlepiej, gdybyś mogła ten podarowany czas poświęcić wyłącznie sobie – nawet, jeśli mia…

imgu9Wy4l-5f0dc61.jpg
width: 1024
height: 683

Jak rodzi się miłość do dziecka?
type: item
date: 2006-12-28T15:06:04.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: mama i dziecko
subject: relacje z dzieckiem
description: Relacja mama – dziecko jest jedną z najsilniejszych, ale też najbardziej skomplikowanych relacji na świecie. Jeśli niedawno zostałaś mamą, sprawdź, jak rodzi się twoja miłość do dziecka i jak zbudować wspaniałą relację mama – dziecko. Po to, by twoje dziecko dobrze się rozwijało i było szczęśliwe.
encoded: Niezwykła więź, która łączy cię z dzieckiem, to najmocniejszy związek, jaki zna ludzkość. Niezależnie od tego, czy pracujesz, czy spędzasz dni z dzieckiem, możesz zbudować z nim dobrą i głęboką relację. Gdziekolwiek jesteś, twoje dziecko jest z tobą: w twoich myślach, zmartwieniach i radościach. Twoja miłość to najważniejsza część jego świata. Daje poczucie bezpieczeństwa dziecku, a w przyszłości pomoże tworzyć ciepłe związki z innymi. Jak rodzi się miłość mamy do dziecka Po porodzie hormony w twoim organizmie czynią cię szczególnie podatną na „zakochanie”. Masz we krwi wysoki poziom endorfin, przyczyniających się do powstawania uczucia zadowolenia. Jesteś zmęczona trudami porodu, ale jednocześnie uszczęśliwiona. Przytulasz maleńką istotkę, karmisz ją – i wiesz już, że od tej chwili będzie ona najważniejszą częścią twojego życia. W kształtowaniu się przywiązania do dziecka, czyli macierzyńskiej miłości, dużą rolę odgrywa fizyczny kontakt z noworodkiem po porodzie. To między innymi dlatego taką wagę przywiązuje się do układania noworodka na brzuchu mamy i systemu „rooming-in” w szpitalach. To, że jesteście stale blisko siebie, uczy cię wrażliwości na potrzeby dziecka: karmienia na żądanie, kojenia płaczu... Poznajesz też specyficzny język niemowlęcia. Kontakt fizyczny skóra do skóry to jednak tylko jeden z wielu czynników budowania więzi. Niektóre kobiety nie mają przy sobie noworodka tuż po jego narodzinach – z powodu powikłań po porodzie czy dlatego, że adoptowały dziecko, a jednak nie zaburza to powstawania więzi między nimi. Narodziny bliskości to proces zbyt skomplikowany, by tłumaczyć go tylko biologią i fizycznym kontaktem. Więź z dzieckiem dojrzewa miesiącami: gdy na nie patrzysz, karmisz, wymieniasz z nim pierwsze uśmiechy... Sprawdź też: Jak dotyk wpływa na noworodka Oznaki miłości między mamą i dzieckiem Związek emocjonalny między mamą i dzieckiem nie rozwija się równocześnie w obu kierunkach. Przywiązanie dziecka do mamy staje się wyraźne dopiero około sz…

imgXgSlpe-022522d.jpg
width: 1024
height: 777