Bo w rodzeństwie jest siła. Te cytaty o siostrach i braciach wzruszają największych twardzieli
Cytaty o rodzeństwie przypominają, że choć nie zawsze się zgadzamy, to w głębi serca łączy nas wyjątkowa więź. Przecież nikt nie zna nas lepiej niż brat lub siostra, nasi sprzymierzeńcy i wsparcie w trudnych momentach. Oto najpiękniejsze sentencje o rodzeństwie.
Cytaty o rodzeństwie pokazują wyjątkową więź, której nie zastąpi żadna inna relacja. Rodzeństwo to nasi pierwsi przyjaciele, powiernicy tajemnic i towarzysze dzieciństwa. Choć czasem mamy ochotę skoczyć sobie do gardeł, to w razie potrzeby bez wahania wskoczylibyśmy za sobą w ogień. Siła rodzeństwa to w końcu skomplikowane uczucie, które najlepiej oddają piękne sentencje – także te o miłości do braci i sióstr. Spis treści: Cytaty o rodzeństwie Piękne aforyzmy o siostrach Cytaty o braciach: zabawne i życiowe Sentencje o miłości do rodzeństwa Krótkie i śmieszne cytaty o rodzeństwie Cytaty o rodzeństwie: bo w nich jest siła Bez względu na różnicę wieku, relacja z rodzeństwem często opiera się na głębokiej przyjaźni. Ta więź jest wyjątkowa, a cytaty o rodzeństwie, które zebraliśmy poniżej, idealne to ukazują „Gdy rodzeństwo działa razem, góry zamieniają się w złoto” - Przysłowie chińskie „Powinnam się przyznać, że w ogóle fascynuje mnie rodzeństwo. To, co ich łączy, zarazem intryguje mnie i odstręcza. Wspólnota genetycznych składników, przypadkowa i jakże często niesprawiedliwa dystrybucja dziedziczonych cech, nieuchronność więzi. Nie potrafię tego pojąć”- Kate Morton „Twoje rodzeństwo to jedyne osoby, które wiedzą, jak to jest być wychowanym w taki sam sposób jak ty” - Betsy Cohen „Rodzeństwo reprezentuje przeszłość, teraźniejszość i przyszłość danej osoby” - Isabel Allende „Po to właśnie są bracia i siostry: aby w dzieciństwie utrudniać sobie życie. To daje solidne fundamenty pod dalsze życie, hartuje” - Cecelia Ahern Piękne aforyzmy o siostrach Na specjalne okazje zebraliśmy kilka najpiękniejszych cytatów o miłości sióstr: „Nigdy nie mogłabym kochać nikogo tak, jak kocham moje siostry” -Louisy May Alcott, Małe kobietki „Siostry to wspaniały wynalazek, bo są obok, kiedy ich potrzebujesz. Wśród nich jesteś zawsze kimś, masz swoje miejsce i dobrze znaną rolę” - Renata Adwent „Siostry mogą się z sobą nie zgadzać, mogą się kłócić, mogą być z innych światów, ale są z sobą nierozerwalnie związane w sposób, którego same nigdy nie zrozumieją” - Harlan Coben „Siostry pełnią funkcję sieci bezpieczeństwa w chaotycznym świecie, po prostu będąc dla siebie nawzajem” - Carol Saline „Możecie się jednak różnić jak słońce i księżyc, ale w waszych sercach płynie ta sama krew. Potrzebujesz jej, tak jak ona Ciebie…” - George RR Martin „To nie krew czyni cię moją siostrą, lecz to jak dobrze rozumiesz moje serce jakbyś nosiła je we własnym ciele” - Rupi Kaur, Słońce i jej kwiaty „Pamiętaj, że ten, kto żyje blisko studni, nie zazna pragnienia, a ta, która ma obok siebie siostrę, nie pogrąży się w rozpaczy” - Lisa See, Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz Cytaty o braciach: zabawne i życiowe Jeżeli chcecie docenić swoich braci możecie wykorzystać jeden z naszych cytatów: Najstarszy brat musi być dostojny. Ma być wzorem do naśladowania. Jeśli najstarszy brat idzie w złym kierunku, jego rodzeństwo też będzie błądzić w życiu” - Shin Kyung-Sook Brat może być jedyną osobą, która ma klucze do drugiej osoby bez ograniczeń” - Marian Sandmaier Albo ludzie nauczą się żyć jak bracia, albo umrą jak zwierzęta” - Max Lerner Tego właśnie bym chciała: chwycić swojego brata za rękę i pobiec z powrotem przez czas, gubiąc kolejne lata jak płaszcze spadające nam z ramion” - Jandy Nelson „To, co mówią bracia, by drażnić siostry, nie ma nic wspólnego z tym, co naprawdę o nich myślą” - Esther M. Friesner. Sentencje o miłości do rodzeństwa Miłość rodzeństwa do siebie jest miłością bezwarunkową. Są oni pierwszymi przyjaciółmi – czy to w zabawie, czy w rozmowach. Powstało wiele cytatów o miłości do rodzeństwa, które będą doskonałe na kartkę z życzeniami z okazji urodzin, imienin lub jako dedykacja do książki. Oto one: „Gdy dorastaliśmy, moje rodzeństwo zachowywało się tak, jakby im na mnie nie zależało, ale zawsze wiedziałam, że zaopiekują się mną i że mogę na nich polegać” - Catherine Pulsifer „Miłość rodzeństwa jest najtrwalsza. Wygląda jak kamień szlachetny równie wytrzymały jak najtwardszy metal, a jego wartość rośnie z biegiem lat” - Hector Carbonneau „Rodzeństwo niekoniecznie musi sobie cokolwiek mówić: mogą siedzieć w pokoju, być razem i czuć się całkowicie komfortowo w swojej obecności” - Leonardo DiCaprio „Bez względu na to, jak bardzo się kłócą, między rodzeństwem zawsze istnieje więź, której nigdy nie da się zerwać; ale czasami może ona zostać bardzo mocno rozciągnięta, zanim ponownie zatrzaśnie się na swoim miejscu z głośnym pacnięciem!” - autor nieznany Krótkie i śmieszne cytaty o rodzeństwie Dorastanie w towarzystwie rodzeństwa to zazwyczaj pasmo niekończących się wygłupów. Oto zabawne sentencje o życiu z bratem i siostrą: „Nie ma innej miłości jak miłość rodzeństwa” - Terri Guillemets „Rodzeństwo to przyjaciel dany przez naturę” - Jean Baptiste Legouvé „Rodzeństwo to kawałek dzieciństwa, którego nigdy nie tracimy” - Marion C. Garrett „Jak się nie uspokoisz, urodzę ci rodzeństwo” - Wiktor Krajewski „Widać jak na dłoni, że jesteś jedynaczką. Relacje rodzeństwa nie mają za wiele wspólnego z logiką” -Alexandra Bracken „Rodzeństwo: dzieci tych samych rodziców, z których każdy jest zupełnie normalny, dopóki się nie spotkają” - Sam Levenson „Rodzeństwo to ktoś, kto zawsze ci dokuczy, ale na końcu i tak zrobi kanapkę” - autor nieznany „Człowiek w ogóle nie powinien mieć rodzeństwa, bo ono odgaduje jego myśli” - Margit Sandemo Jeśli szukacie więcej inspiracji, zajrzyjcie do naszych nasze cytaty o rodzinie lub te najbardziej wyjątkowe sentencje o życiu. Podobnie jak te o rodzeństwie, świetnie sprawdzą się na kartce z życzeniami, w opisie pod zdjęciem, jako dedykacja do prezentu czy urodzinowa wiadomość na Instagramie lub Facebooku. Zobacz też: Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości Te 30 cytatów Janusza Korczaka zmieni Twój sposób myślenia o dzieciach „Mały Książę” o miłości i przyjaźni. Pierwszy cytat złamie Ci serce, ostatni napełni nadzieją
Mama zabiera na wakacje tylko jedno dziecko. Drugie zostawia z mężem w domu
Julie Cook jest mamą, która jadąc na zagraniczne wakacje, zabiera ze sobą tylko jedno dziecko. Drugie zostaje w tym czasie z tatą w domu. Wbrew pozorom wcale nie chodzi o oszczędność pieniędzy, ale o coś wiele ważniejszego.
Julie Cook jest mamą dwójki dzieci: Alexa i Adriany. W 2018 roku na wakacje do Wenecji zabrała ze sobą tylko swojego syna Alexa, który miał wtedy 14 lat. Jej córka Adriana została w tym czasie w domu ze swoim tatą. Wiele osób przypuszcza pewnie, że powodem takiej decyzji była np. choroba dziecka lub chęć oszczędzenia pieniędzy. Otóż nie. Mama dwójki pociech uważa, że zabierając w podróż tylko jedno dziecko, jest w stanie lepiej poznać swojego syna lub córkę. „Mogłam go (syna – przyp. red.) spokojnie wysłuchać, nikt nam nie przerywał. Pod koniec czterodniowych wakacji czułam, że poznałam go od nowa” – wyjaśniła Julie Cook na łamach „Metra”. Żadne dziecko nie jest poszkodowane Adriana nie jest jednak wcale poszkodowana, ponieważ innego roku to właśnie ją mama zabrała w podróż do Paryża, podczas której razem spędziły wspólnie dużo czasu. Zdaniem mamy Alexa i Adriany takie wyjazdy pomagają nawiązać z dzieckiem więź i tworzyć wspomnienia, która można dzielić tylko we dwoje. Choć pomysł tej mamy na początku może wydawać się lekko kontrowersyjny, to okazuje się, że będąc bardzo sprawiedliwą: zabierając i jedno, i drugie dziecko na wycieczki, można bardzo wiele zyskać. Podczas wyjazdu tylko z jednym dzieckiem mamy możliwość lepszego poznania go, spokojnego porozmawiania, wsłuchania się tylko w jego potrzeby. Nie wszyscy rodzice się z tym zgadzają Julie Cook przyznała, że nie wszystkim rodzicom podoba się jej postępowanie: niektóre z mam uznały, że takie zachowanie jest „wredne” lub „niesprawiedliwe”. Jeszcze inne osoby twierdziły z kolei, że bardzo miło wspominają z okresu dzieciństwa wakacje z rodzicami i rodzeństwem, a taka wspólna wyprawa jest o wiele fajniejsza. Jedna z przyjaciółek Julie spróbowała jednak tej metody i stwierdziła, że rzeczywiście jest to wspaniały sposób na nawiązanie więzi z dzieckiem. Każdy z nas może w zupełnie inny sposób podchodzić do takiego rozwiązania – być może nie sprawdzi się on w przypadku każdej rodziny. Podejmując decyzję, należy wziąć pod uwagę potrzeby dziecka i swoje, a także innych członków rodziny. Źródło: kobieta.wp.pl, thesun.co.uk Piszemy też o: 70-latka urodziła dziecko po 54 latach starań Ciężarna wegetarianka: „Teściowa karmiła mnie mięsem bez mojej wiedzy!” Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
Brat i siostra zostali rodzicami. Ich dziecko żyło zaledwie 2 godziny i 10 minut
Niech ta historia będzie przestrogą. Ze związku między siostrą i bratem urodził się chłopczyk. Maluszek miał liczne wady genetyczne i mimo starań lekarzy zmarł chwilę po narodzinach.
Relacje kazirodcze między członkami najbliższej rodziny są objęte tabu. Nie bez przyczyny. Z takich związków rodzą się dzieci obciążone chorobami genetycznymi, w wielu przypadkach umierają przedwcześnie. 4 czerwca 2022 roku w miejscowości Do’stlik na wschodzie Uzbekistanu urodził się chłopczyk. 28-letnia matka urodziła mierzącego 47 cm syna w 36. tygodniu ciąży. Kazirodczy związek Maluszek urodzony z kazirodczego związku między bratem a siostrą miał liczne wady genetyczne, między innymi tzw. rybią łuskę wrodzoną. Chłopiec miał tak silnie zdeformowane ciało, że jego zdjęcia nie nadają się do publikacji. Uzbeckie Ministerstwo Zdrowia informuje: „W medycynie udowodniono, że głównym powodem wad genetycznych są związki między bliskimi krewnymi. W takich przypadkach u nienarodzonego dziecka mogą rozwinąć się poważne schorzenia, takie jak upośledzenie umysłowe, zaburzenia chromosomalne, zespół Downa czy ciężkie upośledzenie fizyczne”. Urzędnicy zachęcają też obywateli, aby zanim rozpoczną planowanie powiększenia rodziny, wykonali testy genetyczne, które wykluczą potencjalne pokrewieństwo. Dzieci ze związków kazirodczych Chociaż relacje intymne między blisko spokrewnionymi ze sobą osobami budzą powszechne zgorszenie, nie są to osamotnione przypadki. Media co jakiś czas obiega informacja o dzieciach narodzonych z takich związków. Najsłynniejszym przykładem jak dynastia Habsburgów, której przedstawiciele, zwierając kazirodcze małżeństwa, przekazywali z pokolenia na pokolenie zaburzenie genetyczne w postaci tzw. wargi habsburskiej. Źródło: o2.pl Piszemy też o: „Rodzice na urlopie dostają syndromu psa spuszczonego z łańcucha! Po co bierzecie dzieci na wakacje?” [LIST DO REDAKCJI] Łomża: nietrzeźwe kobiety opiekowały się dziećmi na plaży 3-latek wpadł do rzeki, porwał go nurt. Pomogli strażacy
Joanna Koroniewska o różnicy wieku między dziećmi. Jej córki dzieli 9 lat
Duża różnica wieku między dziećmi może wpływać na ich relacje. Joanna Koroniewska przyznała jednak, że jest szczęściarą – mimo 9 lat dzielących jej córki dziewczynki naprawdę nieźle się dogadują.
Joanna Koroniewska i Maciej Dowbor mają dwie córki – 12-letnią Janinę i 3-letnią Helenę. Podczas jednej z ostatnich serii pytań i odpowiedzi na instagramowym profilu aktorki padło pytanie, czy wychowywanie dzieci, gdy jest między nimi tak duża różnica wieku, nie jest trudne. Joanna Koroniewska o wychowywaniu dzieci „Nie mogę narzekać. Z jednej strony pewnie tak, bo nie zawsze dziewczyny chcą się bawić w to samo, ale muszę być teraz uczciwa wobec starszej córki. Jest niesamowita, bardzo kochana i bardzo cierpliwa wobec młodszej, więc mamy wielkie szczęście” – odpowiedziała Joanna Koroniewska. Na pytanie o najlepszą różnicę wieku między rodzeństwem nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Obie sytuacje – ta, w której dzieci dzieli rok czy dwa, jak i ta, gdzie różnica wynosi kilka, czasem kilkanaście lat – mają swoje wady i zalety. W przypadku większej różnicy – jak u córek Joanny Koroniewskiej i Macieja Dowbora – istnieje ryzyko, że starsze dziecko będzie czuło się odpowiedzialne za młodsze. Rodzice mogą to wykorzystywać, wymagając od starszego, by opiekowało się młodszym – a przecież starsza siostra czy starszy brat mają inne obowiązki niż opieka nad rodzeństwem. Może to rodzić frustracje i prowadzić do sprzeczek. Dlatego tak ważne jest, by rodzice nie zapominali, że starsze dziecko wciąż jest dzieckiem – należy zwracać uwagę na jego potrzeby i zadbać o to, by nie poczuło się opuszczone czy wykorzystywane. Wygląda na to, że Joannie Koroniewskiej i Maciejowi Dowborowi udało się stworzyć córkom odpowiednie warunki do rozkwitu ich siostrzanej relacji – tylko pogratulować! Zobacz także: 7 różnic między pierwszym a kolejnym dzieckiem – przygotuj się! „Mam dwoje dzieci. Ale ciąż miałam osiem” – Joanna Koroniewska wstrząśnięta decyzją TK Joanna Koroniewska wyprawiła córki do szkoły. Nagranie z tego, co dzieje się później, to HIT!
Zadziwiające słowa katolickiej psycholog: „Im więcej dzieci, tym więcej satysfakcji z macierzyństwa”
Zdaniem psycholog Bogny Białeckiej nie powinnyśmy „skazywać” dzieci na jedynactwo. Postem, który zamieściła na Facebooku, wywołała burzliwą dyskusję.
Żaden inny post Bogny Białeckiej na Facebooku nie wzbudził do tej pory takich emocji. Kiedy psycholog przekonywała, że dziecku potrzebna jest dyscyplina, albo że warto spisywać dobre wspomnienia, wielu internautów się z nią zgodziło. Tym razem jest jednak inaczej. Im więcej dzieci, tym lepiej? Zdaniem psycholog rodzice nie powinni „skazywać” dzieci na jedynactwo. „Jeśli to tylko możliwe, zapewnij dziecku najdłuższą znaczącą relację miłości w jego życiu – brata, siostrę” – przekonuje Bogna Białecka, dodając, że im więcej dzieci, tym więcej mamy satysfakcji i radości z macierzyństwa. Jak podkreśla, z jednej strony starsze dzieci opiekują się młodszymi, z drugiej młodsze uczą się od starszych. „Daje to matce wiele okazji do radości. Wiem, że czasem względy zdrowotne czy inne uniemożliwiają realizację tego planu, jednak zbyt często wierzymy antynatalistycznej propagandzie, że kolejne dzieci to zło” – dodaje psycholog. Internauci oburzeni Post psycholog wywołał burzliwą dyskusję. Zdecydowana większość internautów nie kryje oburzenia. „Czy możemy nie obciążać matek i w ogóle ludzi za decyzje, jakie podejmują i które dotyczą ICH życia? Sama byłam jedynaczką i zawsze chciałam mieć rodzeństwo. Więc dzieci mam troje. I owszem – są to relacje, wspólna zabawa i wsparcie. Ale też jest to rywalizacja i frustracja. Z mojego punktu widzenia też jest to ogrom czasu a często frustracji”; „Nie każdego stać na więcej dzieci niż jedno. Czasem lepiej mieć jedno, ale takie, które będzie miało dostatnie dzieciństwo, niż kilkoro i cierpieć niedostatek”; „Znam mnóstwo dzieciaków ciągle kłócących się z rodzeństwem. Parę przypadków znęcania się. Znam mnóstwo dorosłych rodzeństw, których kontakty zdominowane są walką o to, kto więcej dostał od rodziców i po rodzicach. Znam mnóstwo samodzielnych, odpowiedzialnych jedynaków”; „Myślę, że szczęśliwe macierzyństwo nie zależy od liczby dzieci, a szczęście dziecka to nie posiadanie rodzeństwa, ale mądrzy, opiekuńczy rodzice” – piszą internauci. Nie każdy chce tego samego Trudno się dziwić internautom, przecież każda osoba powinna móc decydować o takich sprawach samodzielnie. Czasem zapominamy, że rodzicielstwo to decyzja na całe życie i że nie każdemu musi dawać szczęście. Z badań przeprowadzonych przez Uniwersytet SWPS wynika, że nawet 13 proc. rodziców w Polsce żałuje, że zdecydowało się na posiadanie dziecka. Z wcześniejszych badań wiemy, że podobnie myśli nawet 8 proc. rodziców w USA i w Niemczech. Eksperci odkryli, że rodzice, którzy żałują posiadania dzieci, częściej mieli traumatyczne dzieciństwo, mają wyższy poziom objawów depresyjnych i niepokoju, są wrażliwsi na ocenę i krytykę i doświadczają silnego wypalenia. A wy co sądzicie o słowach psycholożki? Zobacz też: Jak przygotować jedynaka na pojawienie się rodzeństwa? 8 kroków do polubienia młodszego brata Zazdrość o młodszą siostrę
Różnica wieku między rodzeństwem: jaka jest najlepsza – duża czy mała?
Mała czy duża – jaka różnica wieku między dziećmi jest najlepsza? Wraz z psycholożką Julitą Wojciechowską wyjaśniamy, że choć posiadanie brata lub siostry ma z punktu widzenia maluchów mnóstwo zalet, wad również nie brakuje – niezależnie od tego, ile lat dzieli rodzeństwo.
Kolejność, w jakiej dzieci pojawiają się w rodzinie, ma wpływ na ich charakter. Mimo że rodzicom wydaje się, iż traktują pociechy jednakowo, zmienia się przecież układ rodzinny. W tej kwestii nie bez znaczenia jest także różnica wieku między starszym a młodszym dzieckiem. Dużo starsze, nieco starsze, tylko o rok starsze – to wszystko nie jest bez znaczenia i dla dzieci, i dla wychowujących je rodziców. Zanim zaplanujesz braciszka lub siostrzyczkę dla swojego jedynaka, sprawdź, jakie konsekwencje wynikają z różnicy wieku. A może mając dwie pociechy, dzięki naszym radom lepiej zrozumiesz ich wieczne wojny? Jedno jest pewne: idealna różnica wieku między rodzeństwem nie istnieje! Mała różnica wieku między rodzeństwem: rok, 2 lata „Moja półtoraroczna córka Kasia często krzyczy, kiedy zajmuję się jej dwumiesięczną siostrzyczką. Ma smutną minkę, gdy biorę Anię na ręce. Czasem bywa smutna i z zazdrością patrzy, jak karmię malutką. Mnie też to smuci, bo nie wiem, jak postąpić” – martwi się Dorota, mama dwóch dziewczynek z niewielką różnicą wieku. Z punktu widzenia dziecka Roczne i niewiele starsze dziecko przyjmuje narodziny rodzeństwa w sposób naturalny. Bywa ono jednak bardzo zazdrosne, gdy mama lub tata zajmują się maleństwem, więc zwraca na siebie uwagę płaczem lub krzykiem. Dwulatek często naśladuje młodszego brata albo siostrę. Niechętnie dzieli się zabawkami, bo jeszcze nie umie bawić się z innymi dziećmi. Wkrótce jednak podczas wspólnej zabawy odkrywa korzyści z posiadania rodzeństwa. Nawiązuje się pierwsza nić porozumienia. Mała różnica wieku ułatwia dzieciom dogadywanie się ze sobą, wspólne spędzanie czasu. Sprzeczki są nieuniknione i burzliwe, ale pozwalają dzieciom bardziej realistycznie oceniać swoje możliwości. Z punktu widzenia rodziców Rodzicom jest z jednej strony łatwiej, bo dzieci w zbliżonym wieku mają podobne zainteresowania – szybciej dorastają do tego, by razem się bawić, oglądać filmy. Będą jednak ze sobą wyraźnie rywalizować, bo ich potrzeby się pokrywają, a szanse są wyrównane. Trud fizyczny rodziców przy takiej dwójce jest duży. Gdy np. uciekają w parku, biegną w dwie różne strony. Obydwoje dzieci trzeba karmić, zmieniać im pieluchy, wozić w wózkach. Mała różnica wieku między rodzeństwem: 3 lata „Kiedy nasz synek Tomek miał trzy lata, urodził się Kacper. Na początku pierworodny się cieszył, ale minęło kilka miesięcy i teraz nie chce pokazywać młodszemu bratu swoich zabawek, a gdy odrywamy się od czytania mu bajek, by uspokoić płaczącego malucha, obraża się” – zwierzają się rodzice chłopców. Z punktu widzenia dziecka Narodziny rodzeństwa są dla trzylatka dużym wydarzeniem. Dziecko może przeżywać, że nagle pojawił się ktoś od niego mniejszy i ważniejszy. Zajmuje jego miejsce na kolanach taty i w objęciach mamy. Nie podoba mu się też, że musi dzielić zabawki, a często też pokój z nowym członkiem rodziny. Początki relacji są zatem trudne: dzieci rywalizują o uwagę rodziców, pochwały, poświęcany im czas. Kłócą się o zabawki, przysmaki, miejsce przy stole, ale z czasem nadarza się coraz więcej sposobności do wspólnej zabawy, dzielenia zainteresowań i sytuacja się poprawia. Więzi się zacieśniają, choć dzieci mogą nadal ze sobą rywalizować. Z punktu widzenia rodziców Trzylatek umie już sam jeść, pić i ubierać się, często też korzystać z nocnika. Nie ma więc obciążenia dwójką wymagających stałej pomocy maluchów. Starsze dziecko co prawda naśladuje zachowania młodszego i chwilowo cofa się w rozwoju, by zyskać uwagę, ale ten etap szybko mija. Trzylatek wydaje się sporym dzieckiem, lecz wciąż potrzebuje dużo ciepła i bliskości. Noworodek nie ma poczucia dzielenia się uwagą matki, a trzylatek – tak, co może potem uzewnętrzniać się w złości czy rywalizowaniu. Mała różnica wieku między dziećmi pozwala razem wprowadzać je w życie i pokazywać świat. Ale od początku warto uczyć dzieci rozwiązywania konfliktów, ustępstw, proszenia, negocjowania oraz zasady: nie „wszystkim po równo”, lecz „każdemu według potrzeb”. Średnia różnica wieku między rodzeństwem: 5 lat „Piotrek ma sześć lat, a Natalka – roczek. Syna denerwuje to, że siostra wszędzie za nim chodzi, bierze jego rzeczy i używa ich nie zawsze zgodnie z przeznaczeniem. Potem nie chce oddać, bo są jej. Ciągle więc się kłócą” – opowiada Martyna, mama rodzeństwa. Z punktu widzenia dziecka Pojawienie się rodzeństwa pięciolatek przyjmuje z ciekawością – dla niego to nowy element otoczenia. Z czasem obecność dziecka przestaje być nowością, zaczyna doskwierać, a młodszego rodzeństwa przeżywającego fascynację starszym bratem lub siostrą trudno się pozbyć. Pięciolatek na ogół ustępuje młodszemu w zabawach, ale potrafi też bronić swoich zabawek. Dziecko zaś nieustannie sprawdza, na jak wiele może sobie pozwolić. Po kilku latach łatwiej o porozumienie. Z punktu widzenia rodziców Od pięciolatka rodzice wymagają zrozumienia, gdy rodzeństwo zabiera mu zabawki czy rysuje w ulubionym bloku. Mają nadzieję, że spolegliwie ustąpi młodszemu. Brat lub siostra osiąga cel i zaczyna egzekwować to, czego chce. Jednak młodsze dziecko warto uczyć, żeby nie przeszkadzało starszemu, gdy ogląda książeczkę lub rysuje, nie ruszało i nie niszczyło jego rzeczy. I, co bardzo ważne, kilkulatka nie można traktować jako niani do usypiania czy karmienia. Duża różnica wieku między rodzeństwem: 10 lat i więcej „Nasza dziesięcioletnia córka Weronika dobrze zareagowała na wieść, że przestanie być jedynaczką. Jednak gdy urodził się jej brat Grześ, całkiem go zignorowała. Robi wrażenie wiecznie obrażonej, jakby miała do nas pretensje” – niepokoją się rodzice dzieci z dużą różnicą wieku. Z punktu widzenia dziecka Starsze dziecko przyjmuje fakt narodzin rodzeństwa ze zrozumieniem, choć może się za nim też kryć obawa, że wyrobiona pozycja w rodzinie ulegnie zmianie. Będzie się starać, podobnie jak rodzice, poświęcać dziecku czas lub przeciwnie, traktować je obojętnie, by zwrócić na siebie ich uwagę. Dziesięciolatek może być zmęczony hałaśliwym smykiem, a ten zabiega o jego względy, więc powodów do kłótni nie brakuje. Takie rodzeństwo jednak często żyje w dwóch światach. Z punktu widzenia rodziców Rodzice oczekują często zbyt wiele zrozumienia i pomocy od dziesięciolatka. Zapominają, że to wciąż dziecko z własnymi pragnieniami, marzeniami, lękami, frustracjami. Warto zadbać, by nie poczuło się opuszczone, nie zaczęło być traktowane jak dorosły, który poradzi sobie sam. Różnica wieku między rodzeństwem: jak łagodzić spory? Kłótnie między rodzeństwem, niezależnie od różnicy wieku, będą się zdarzać. Nie możesz im zapobiec (nawet gdy bardzo będziesz chciała!), możesz jednak ułatwić dzieciom porozumienie i łagodzić zaistniałe konflikty. Jak to zrobić? Ustal zasady bezpieczeństwa – nie wolno bić, popychać, szarpać za włosy, gryźć ani stosować innych form przemocy. Wytłumacz to starszemu dziecku, jak tylko w domu pojawi się maleństwo, a potem wciąż przypominaj. Kilkulatek nie jest świadomy swojej siły ani konsekwencji działań. Może więc niechcący zrobić maluszkowi krzywdę. Interweniuj, kiedy to konieczne. Dzieci najlepiej same ustalą swoją relację, nawet jeśli będzie to okupione łzami i krzykiem. Dlatego spróbuj dać im taką szansę. Zawsze jednak bądź czujna i przezorna! Rozmawiaj o uczuciach. Wraz z pojawieniem się rywala starsze dziecko może czuć się przytłoczone i zaskoczone tym, co przeżywa. Naucz je rozpoznawać i nazywać te uczucia. Zachęcaj, by jak najczęściej o tym mówiło. Opowiedz lub przeczytaj mu bajkę o rodzeństwie i nigdy nie pozwól mu odczuć, że jest gorsze lub odtrącone na bok. Pozwól się wyżalić, rozładować złość. Czasem wystarczy porządnie się wypłakać za utraconą pozycją jedynaka albo w energicznej zabawie wyrzucić z siebie emocje. Traktuj każde z dzieci wyjątkowo. Gdybyś posłuchała opowieści dorosłych, zdziwiłabyś się, ile osób tkwi latami w poczuciu krzywdy, ile zazdrości bratu czy siostrze „lepszej” pozycji w rodzinie. Spróbuj u swoich dzieci obalić te mity. Niech każdy poczuje się najukochańszym dzieckiem, niezależnie od wieku! Ułatwiaj porozumienie. Wymyślaj, jak ciekawie dla wszystkich możecie spędzić czas całą rodziną. Przy takich okazjach zachęcaj dzieci, by coś razem robiły, pobawiły się. Nie dramatyzuj ani nie obiecuj sielanki. Podkreślaj, że sprawiedliwie nie znaczy po równo. Zobacz także: Tylko siostra ma tę moc! 5 niesamowitych korzyści z posiadania siostry (Naukowo udowodnionych!) Równo i sprawiedliwie? Każdy rodzic, by tego chciał, ale czy tak się da? Rodzeństwo – kolejność narodzin ma wpływ na całe życie Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Prawie milion złotych wsparcia dla sześcioraczków z Tylmanowej
Sześcioraczki z Tylmanowej znane są w całej Polsce. Teraz Sejmik Województwa Małopolskiego zdecydował wesprzeć finansowo rodziców sześcioraczków. Otrzymają oni ogromną sumę pieniędzy.
Narodzinami sześcioraczków żyła cała Polska, było to niezwykłe wydarzenie. Taka gromadka dzieci to ogromne szczęście, bycie wielodzietnym rodzicem jest też jednak wielkim wyzwaniem. Na szczęście rodzina nie jest pozostawiona sama sobie. W poniedziałek 22 lutego lokalny sejmik zatwierdził uchwałę o przekazaniu 919,8 tys. zł na konto Gminy Ochotnica Dolna, z przeznaczeniem na pomoc dla sześcioraczków: Tymona, Filipa, Neli, Kai, Zosi i Malwiny. Lokalne wsparcie Lokalny sejmik zdecydował, że przekaże dzieciom bardzo dużą sumę pieniędzy. Będzie to ogromne wsparcie dla rodziców maluchów. „Samorząd Województwa Małopolskiego aktywnie realizuje zadania z zakresu polityki prorodzinnej. Służą one m.in. wzmocnieniu wartości rodziny, stanowiąc podstawę rozwoju każdej lokalnej wspólnoty samorządowej” - powiedział wicemarszałek Łukasz Smółka na zdalnej XXXV Sesji Sejmiku Województwa Małopolskiego. Źródło: wiadomosci.onet.pl, next.gazeta.pl Zobacz także: Sześcioraczki szaleją na śniegu. Komentarze fanów bezcenne: „Chyba nie będę narzekać, że muszę jedno ubrać” Sześcioraczki gotowe na nowy rok: „Cieszę się z każdego postępu” (niezwykły wyczyn Malwinki!) Jak radzą sobie „nasze" sześcioraczki? Po urodzeniu ważyły tylko 1 kg. „Każde ma trudności”
Sześcioraczki szaleją na śniegu. Komentarze fanów bezcenne: „Chyba nie będę narzekać, że muszę jedno ubrać”​​
Na Instagramie sześcioraczków z Tylmanowej pojawiło się piękne zdjęcie, na którym widać maluchy podczas zabawy na śniegu. Najwięcej zainteresowania wzbudziło jednak to, jak ich mama radzi sobie z ubieraniem w kombinezony takiej gromadki dzieci. Internauci nie mogli wyjść z podziwu. ​​
Tej zimy pogoda wyjątkowo nas rozpieszcza. Z uroków śniegu skorzystały także sześcioraczki z Tylmanowej. Internauci byli zachwyceni maluchami, ale też pełni podziwu dla ich rodziców. Każdy rodzic wie, że ubrać szóstkę dzieciaczków w kombinezony to nie lada wyczyn. Zimowe zabawy sześcioraczków Mama sześcioraczków zamieściła na Instagramie urocze zdjęcie maluchów, które bawią się na śniegu. Jedna z internautek przyznała, że gdy zobaczyła zdjęcie - myślała, że jest ono przerobione, a dzieci „podoklejane”: „Zanim spojrzałam na nazwę profilu i skojarzyłam to pomyślałam 'że też komuś chce się bawić w takie wklejanie dzieci'???????? widać,że maluchy mają świetną zabawę”. Ubieranie maluchów w kombinezony Fani w komentarzach pod postem nie kryli podziwu dla rodziców sześcioraczków. Zgodnie twierdzili, że sami czasami mieli problem z ubraniem jednego dziecka przed wyjściem na dwór zimą. „To dopiero wyprawa! ???? Już oczami wyobraźni widzę to ubieranie w kombinezony i czuję ten pot płynący nie powiem po czym. ???? Ale czego się nie robi dla radości dzieci.❤️” „Ale ekipa!! No nie mogę się napatrzeć! ???? I jednocześnie wyjść z podziwu ubrania wszystkich w kombinezony! Ja przy dwójce dzieci, w tym jednym już całkiem "ogarniętym" ???? często jestem już tak spocona, że po wyjściu nie umiem ocenić temperatury na dworze, bo mi tak gorąco ???????? A wychodzimy codziennie, więc wprawę mam ???? Szacun!” „Ja współczuję Wam ich ubierania przed wyjściem , mieliście kiedyś tak że jak już wszystkie były gotowe to któreś chciało siusiu ?” „O mamo!!! Jak przypomnę sobie ubieranie trojakow w kombinezony... Matko???????????? dobrej zabawy!:)” „Więcej czasu zajmuje ubieranie ????????????” „He ja z dwójką myślałam że mam ciężko, ale już myślę że mają ludzie gorzej ????????????” „To musi być niezła logistyka ubrać całą szóstkę w porze zimowej” Ubieranie nie jest problemem? Mama sześcioraczków wyjaśniła jednak, że w przypadku maluchów ubieranie nie jest problemem: „u nas ubieranie nie jest problemem bo lubią wychodzić na dwór, ale kiedy już wyjdziemy rzadko się zdarza żeby wszyscy byli zadowoleni ????”. Źródło: Instagram [pisownia komentarzy oryginalna - przyp.red.] Zobacz także: Co jest najtrudniejsze w byciu wielodzietnym rodzicem? Refleksja mamy słynnych sześcioraczków Sześcioraczki z Tylmanowej mają już rok! Dumna mama wspomniała zaskakującą historię ich narodzin Jak radzą sobie „nasze" sześcioraczki? Po urodzeniu ważyły tylko 1 kg. „Każde ma trudności”
Sześcioraczki z Tylmanowej rosną jak na drożdżach i zaczynają się od siebie różnić!
Mama pierwszych w Polsce sześcioraczków pokazała, jak teraz wyglądają. Maluchy bardzo urosły! Upływający czas sprawił, że powoli zaczynają się od siebie różnić.
Losy sześcioraczków śledzi cała Polska, a każde zdjęcie publikowane na ich profilu instagramowym jest szalenie urocze. Czas płynie, a dzieci coraz łatwiej jest od siebie odróżnić. „Zaczynają się powoli odróżniać od siebie” Na ostatnim zdjęciu, które zamieściła na Instagramie mama sześcioraczków, można zauważyć, że maluchy powoli zaczynają być od siebie inne. Fakt, są to różnice minimalne, jak np. uśmiech, ale uważni obserwatorzy na pewno je spostrzegą. Internauci są tego samego zdania: „Zaczynają się powoli odróżniać od siebie” ???? - napisała jedna z fanek. Wśród komentarzy internautów nie zabrakło również słów podziwu dla mamy: „Jejku mam tygodniową córeczkę i padam momentami na twarz ,podziwiam Panią❤️????” „Podziwiam bardzo! Nie wiem kiedy Pani śpi! I nawet nie chce myśleć” Źródło: Instagram Zobacz także: Co jest najtrudniejsze w byciu wielodzietnym rodzicem? Refleksja mamy słynnych sześcioraczków Zawiść hejterów wobec sześcioraczków i ich rodziców - odpowiedź matki w punkt! Mama sześcioraczków zdradziła, jaki ma sposób na uspokojenie dzieci
Największy dar dla dziecka? BRAK rodzeństwa! „Paskudne!”
Ekologiczna organizacja namawia kanadyjskich rodziców, by nie decydowali się na więcej niż jedno dziecko. Powód? Poważny problem, jakim jest przeludnienie świata. Polscy politycy reagują stanowczo: to paskudne!
„Największy dar, jaki możesz dać swojemu dziecku, to nieposiadanie kolejnego” − głoszą hasła na billboardach w Kanadzie. W ten sposób ekologiczna organizacja „One Planet, One Child” zwraca uwagę na przeludnienie świata i co za tym idzie − biedę, niedostatek żywności oraz wody. Brat i siostra to bogactwo na całe życie − komentuje Barbara Socha, pełnomocnik rządu ds. polityki demograficznej. Jedno dziecko wystarczy? Czy przeludnienie świata to problem, który zagraża życiu na ziemi? Wg działaczy organizacji „One Planet, One Child” przez zbyt dużą liczbę ludzi na świecie cierpią najbiedniejsi: „Wyobrażamy sobie świat, w którym nikt nie cierpi skrajnej nędzy i niedoli z powodu braku wystarczającej ilości pożywienia, wody i innych podstawowych rzeczy. Widzimy świat, w którym wszystkie gatunki istot żyjących dobrze się rozwijają, a zmniejszona konsumpcja jest w równowadze z ograniczonymi zasobami Ziemi.” − czytamy na stronie internetowej OPOC. Organizacja zachęca więc, by nie decydować się na więcej niż tylko jedno dziecko, budować małe rodziny i w ten sposób ratować świat. Inaczej widzi to Barbara Socha, która nazwała kanadyjskie billboardy „strasznymi”. „Największy dar, jaki możesz dać swojemu pierwszemu dziecko, to brat lub <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/lepiej-miec-siostre-niz-brata-naukowcy-to-zbadali-5-dowodow-26603-r1/">siostra” − napisała na Twitterze, a w mediach społecznościowych przyklasnęło jej już kilkaset osób. Socha przekonywała jednocześnie w Radiu Maryja, że przeludnienie świata to mit: „Od wielu lat mamy kolejne odnogi tej teorii, że zabraknie nam jedzenia na Ziemi i w związku z tym należy zwalczać przyrost naturalny, one się nigdy w praktyce nie pokryły. Takiego dostępu do żywności (tak bogatej i urozmaiconej), jaki ma dzisiaj ludność, to właściwie w historii nigdy wcześniej nie było” − powiedziała. I dodała: „Dzisiaj przewiduje się, że [szczyt populacji ludzkości] będzie około 2064 roku, czyli już niedługo. Potem ludność Ziemi będzie dosyć szybko się zmniejszać, co pociąga za sobą ogromnie negatywne konsekwencje związane z funkcjonowaniem gospodarek czy opieką nad ludźmi starszymi, bo przecież ludność się nie zmniejsza w tych samych proporcjach, ale przybywa osób starszych, a maleje ilość dzieci.” Największy dar jaki możesz dać swojemu pierwszemu dziecku jest brat lub siostra. To bogactwo na całe życie. Reklamy w Kanadzie mówią coś strasznego. #dlawszystkichstarczymiejsca pic.twitter.com/SXszh6APGb — Barbara Socha (@barbarasocha) September 26, 2020 Wg danych GUS za lata 2010-2015 w skali całej Polski ponad połowa rodzin ma tylko <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jedynak-jak-wychowac-jedynaka-5787-r1/">jedno dziecko. Nieco ponad 1/3 rodzin wychowuje dwójkę dzieci, a tylko 11,5% troje lub więcej. Najnowsze dane mówią też, że w lipcu tego roku w Polsce urodziło się <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/w-ciagu-ostatniego-roku-urodzilo-sie-najmniej-dzieci-od-15-lat-dramat-30055-r1/">najmniej dzieci od 15 lat. Zobacz też: 11 głupich zdań, które słyszą rodzice jedynaków Dlaczego nie chcę mieć drugiego dziecka? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/drugie-dziecko-czy-jeste-gotowa-na-drugie-dziecko-psychotest-1002-r4/">Czy jesteś gotowa na drugie dziecko? TEST
Tylko siostra ma tę moc! 5 niesamowitych korzyści z posiadania siostry (Naukowo udowodnionych!)
Okazuje się, że siostra może nauczyć cię więcej niż brat. Dzięki posiadaniu siostry dowiesz się jak rozwiązywać konflikty, zdobędziesz umiejętność rozpoznawania uczuć i emocji drugiej osoby oraz tego, jak wychowywać innych. A to wcale nie wszystko!
Czy rodzeństwo mieszane, tzw. parka, jest lepsze niż dwóch braci? Naukowcy z Uniwersytetu Brighama Younga dowodzą niezbicie, że płeć rodzeństwa ma szczególny wpływ na nasz rozwój, emocje, zdrowie psychiczne i samoocenę. Z badań wynika, że posiadanie siostry przynosi więcej korzyści. Dlaczego tak dobrze jest mieć siostrę lub kilka sióstr? Dzięki siostrze lepiej żyjemy i rozumiemy innych Kto ma siostrę ten wie, że tzw. darcie kotów na zmianę z wielką miłością to w tych relacjach po prostu norma. Jednocześnie pewnikiem jest także to, że zawsze można na nią liczyć, zwłaszcza w najtrudniejszych momentach, a i czasem pożyczyć jakiś ciuch z jej szafy. Nieważne czy jest starsza, czy młodsza, czy między dziećmi jest duża, czy mała różnica wieku. Ważne, by mieć siostrę. Jak dowodzą badania, posiadanie siostry chroni rodzeństwo przed depresją, a także powoduje, że rodzina staje się sobie bliższa i łączą ją silniejsze więzy. „Relacja z siostrą pomaga rozwijać umiejętności społeczne, takie jak zdolności komunikacyjne, sztukę kompromisu i umiejętność negocjacji” – mówi adiunkt Alex Jensen z Uniwersytetu Brighama Younga (USA), prowadzący badania dotyczące relacji z rodzeństwem. „Nawet wtedy, gdy siostry mają konflikt, to jeśli jest on niewielki, dobrze nam zrobi w rozwijaniu umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach społecznych". 5 najważniejszych korzyści z posiadania siostry Oto 5 najważniejszych powodów, według naukowców, dla których tak dobrze jest mieć siostrę (lub więcej sióstr). 1. Dzięki niej zachowasz równowagę psychiczną Okazuje się, że posiadanie siostry zapewnia nam pełnię zdrowia psychicznego. Jak tłumaczą psychologowie, siostry pomagają chronić rodzeństwo przed poczuciem samotności i lękiem. A także to właśnie dzięki siostrom dochodzi do scalenia rodziny po śmierci rodziców. Tak dowodzą badania z 2010 roku opublikowane w Journal of Family Psychology. To wszystko wpływa także na lepszą ocenę własnej wartości. 2. Będziesz mieć więcej współczucia dla innych Badacze z z Uniwersytetu Brigham Younga odkryli także, że posiadanie siostry sprawia, że stajemy się milsi i bardziej otwarci. Także jeśli chodzi o emocje i uczucia. Dzieje się tak dlatego, że siostry zwykle same są bardziej nastawione na pozytywne zachowania społeczne, takie jak współczucie i altruizm. Często okazują swoją miłość i zaangażowanie. Siła takiego oddziaływania jest nawet większa niż w pełnej miłości relacji rodzicielskiej. Prowadząca badania, profesor Laura Padilla-Walker tłumaczy także, że nawet jeśli w relacji z siostrą są konflikty, tak długo, jak jest między rodzeństwem uczucie i miłość, i tak czerpiemy z tego niebywałe korzyści. Takie walki sprawiają, że uczymy się jak reagować na konflikty i jak się ich pozbywać. To niezwykle przydatna umiejętność w życiu. 3. Wyćwiczysz umiejętności społeczne Według Jeffreya Klugera, autora publikacji o relacjach rodzeństwa („The Sibling Effect") możemy nauczyć się jak odpierać trudne argumenty albo jak minimalizować rozrastające się i niewygodne dla nas sytuacje. Zwłaszcza w relacji ze starszą siostrą. Z drugiej strony, tłumaczy, że posiadanie młodszego rodzeństwa, może wyzwolić w nas uczucia i zachowania opiekuńcze, a także umiejętność wczuwania się w uczucia innych. Więc nie ma znaczenia czy siostra jest młodsza, czy starsza. 4. Wytrenujesz umiejętności komunikacyjne Badania dowodzą, że bracia, którzy dorastali z siostrami, są znacznie lepsi w komunikacji z kobietami, niż dzieci, które były jedynakami lub posiadały tylko braci. Niektóre z tez badaczy świadczą też o tym, że posiadanie rodzeństwa innej płci jest bardzo przydatne i wartościowe dla obu stron w czasie dorastania. Siostry i bracia w okresie dojrzewania stają się sobie o wiele bliżsi, bo są dla siebie wzajemnie najlepszym źródłem informacji o płci przeciwnej. 5. Siostry uczą niezależności i jak mieć ambicje W 2009 roku brytyjscy psychologowie odkryli, że ludzie wychowywani przynajmniej z jedną siostrą są bardziej zdeterminowani i samodzielni, niż ci, którzy dorastali tylko z braćmi. Chodzi tu zwłaszcza o wewnętrzne pragnienie robienia czegoś lepszego za każdym razem i osiągania zamierzonych celów. Dziewczynki są w tym bardziej zdeterminowane i motywują do takiego zachowania też swoje rodzeństwo. Posiadanie siostry więc to mnóstwo zalet. Badacze nie wspominają o minusach. Nawet konflikt z siostrą może być niezwykle cenny. Dzięki nim czujemy się mniej zestresowani, bo lepiej potrafimy sobie radzić z problemami w życiu. Osoby, które wzięły udział w badaniach (571 osób w wieku od 17 do 25 lat) i miały co najmniej jedną siostrę, czuły się bardziej szczęśliwe i były optymistycznie nastawione do świata. W przeciwieństwie do tych, które dorastały wyłącznie z braćmi. Tylko wytłumaczcie to w prostych słowach maluchowi, który tak bardzo chciał mieć braciszka. Może warto wspomnieć, że z siostrą też będzie mógł się pobawić samochodzikami? A Wy, jak się czujecie? Jakie macie doświadczenia z siostrami? Rzeczywiście lepiej w życiu mieć siostrę czy brata? Źródło: Huffington Post, ScienceDaily.com, News.byu.edu
Pierwsze czy drugie? Kolejność urodzenia ma znaczenie
Nareszcie wiadomo dlaczego pierworodny ma lepiej. Czy drugie dziecko musi być gorsze?
Tym razem wątpliwości na temat predyspozycji dzieci do nauki zostały rozwiane przez amerykańskich naukowców pod wodzą Josepha Doyle’a z Massachusetts Institute of Technology. Dziecko urodzone jako drugie przysparza więcej kłopotów niż pierworodne. Oprócz problemów w szkole, może mieć też problemy z zachowaniem. Czy jest się czego obawiać? Amerykańscy naukowcy odkryli predyspozycje dzieci Profesor Doyle, który jest jednocześnie ekonomistą zebrał dane zarówno z regionu europejskiego, jaki i Ameryki Północnej. Badaniem zostali objęci bracia, ponieważ to właśnie chłopcy urodzeni jako drudzy w rodzinie mają tendencję do bycia zawadiakami. Po przeprowadzeniu badań i szczegółowych ankiet okazało się, że nawet 40% z nich ma kłopoty z nauką i poprawnym zachowaniem, a w życiu dorosłym mogą mieć też problemy z prawem. Tak tłumaczy wyniki badania prof. Doyle: Zobacz także: Jak brat z siostrą – czyli jak sprawić, by starszak pokochał młodsze rodzeństwo „Dla pierworodnego syna wzorzec zachowania przejmowany jest bezpośrednio od rodziców. Drugie dziecko, z reguły dwa lata młodsze, przejmuje wzorce od starszego brata. Nic więc dziwnego, że może zachowywać się nieracjonalnie. Na gorsze zachowanie wpływa też mniejsza uwaga rodziców. Przy pierwszym dziecku jest niepodzielna, a przy drugim już mniej skupiona. Wszystkie te czynniki wpływają na negatywne zachowanie dzieci urodzonych jako drugie, co obserwujemy później w życiu dorosłym (problemy z pracą, konflikty z prawem).” Czy pierwsze dziecko faktycznie ma lepiej? Amerykańskie badania są nieco zaskakujące, ponieważ obiegowa opinia głosi, że to pierwsze dziecko ma gorzej. Nagle na świecie pojawia się rodzeństwo, które zabiera miłość rodziców. Pojawia się bunt, zazdrość, złość i próba zwrócenia na siebie uwagi w każdy możliwy sposób. Niemniej warto zastanowić się, czy faktycznie taki model panuje w naszej rodzinie. Świadomość tego, w jaki sposób traktujemy rodzeństwo i wprowadzenie ewentualnych zmian wyjdzie nam tylko na korzyść. Zgadzacie się z przytoczonymi badaniami? Źródło: morefm.co.nz
Umiejętności społeczne: jak rozwijać je przez codzienne czynności - radzi ekspert [WIDEO]
Co robić, gdy dziecko woli bawić się samo. Czy zachęcać go do zabawy z rówieśnikami lub starszym rodzeństwem? Zobacz, co radzi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy
Jak zmieniać zabawy na kolejnych etapach rozwoju dziecka, by rozwijać jego umiejętności społeczne? Umiejętności społeczne rozwijamy już od samego początku, jak tylko dziecko się urodzi. Pierwszymi osobami, z którymi dziecko nawiązuje relacje są rodzice. - I to od nich tak naprawdę zależy, w jaki sposób na dalszych etapach życia będą nawiązywały relacje z rówieśnikami i osobami dorosłymi - mówi Dorota Maciejec, psycholog społeczny. - Od tego również będzie zależało to, jak dzieci będą funkcjonowały w kontekście relacji z innymi ludźmi: czy będą otwarte, czy zamknięte? Zdaniem psychologa dzięki rodzicom dzieci nabywają umiejętność używania zwrotów grzecznościowych. Już w pierwszym roku życia zwykła zabawa w "pa pa", "dzień dobry" i "do widzenia" wpływa na rozwijanie umiejętności społecznych, które są fundamentem przyszłych relacji międzyludzkich. - Dlatego warto podczas zwykłych sytuacji podczas wizyty w parku, czy sklepie pokazywać dzieciom i uczuć je jakimi zasadami rządzi się świat - podpowiada psycholog dziecięcy. - Kiedy dziecko będzie w odpowiednim wieku, zachęcam rodziców do tego, by wychodziło na place zabaw, klubików, czy uczestniczyło w zorganizowanych spotkaniach mam z dziećmi, właśnie po to, by dzieci miały możliwość doświadczania pierwszych relacji społecznych w gronie rówieśników - mówi Dorota Maciejec. - Dzieci wtedy zaczynają dostrzegać, że w ich otoczeniu są jeszcze inne dzieci. Co jest bardzo ważne, bo dzieci w tym wieku potrafią być bardzo egoistyczne i egocentryczne. Dlaczego wcielanie się w różne role w zabawie pomaga w rozwijaniu umiejętności społecznych? W kształtowaniu umiejętności społecznych warto wykorzystać fakt, że dzieci w młodszym wieku mają cudowną umiejętność fantazjowania, zabawy "na niby". Maluchy mają lekkość w nadawaniu cech ludzkich przedmiotom nieożywionym. - Wykorzystujmy bliskie dziecku zabawki, jak miś, lalka, aby opowiedzieć, jak wyglądają codzienne sytuacje społeczne - mówi psycholog. - Na przykład, że lalka jest smutna. Można podpowiedzieć dziecku, co można zrobić, by rozweselić lalkę. Dziecko woli bawić się samo. Czy zachęcać go do zabawy z rówieśnikami lub starszym rodzeństwem? Jeśli dziecko chce bawić się samo, to z jednej strony akceptujemy to, ale z drugiej strony trzeba zdawać sobie sprawę, że potrzebuje rówieśników, po to, by rozwijać podstawowe umiejętności społeczne. - Warto zachęcić dziecko do tego, aby wyszło na dwór, pobawiło się z dziećmi w jego wieku i warto jemu w tym towarzyszyć, by wesprzeć je, jeśli nie ma w sobie odwagi, by zrobić ten pierwszy krok w relacjach z innymi - mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. A jeśli dziecko ma rodzeństwo, to zaangażujmy to starsze rodzeństwo, by zachęciło malucha do wspólnych zabaw. Pamiętajmy, że starsze rodzeństwo, jest kimś atrakcyjnym w życiu malucha i jego zachęta do wspólnej zabawy może przynieść lepszy skutek, niż nasza zachęta do tego. W filmie wykorzystano zdjęcia z wykładu o rozwoju społecznym psycholog Doroty Maciejec, podczas warsztatów z rodzicami w Warszawie, którego sponsorem była firma Lego. Polecamy: 10 zabaw dla dzieci na lepszy wzrok Rywalizacja między rodzeństwem Niemowlę - indywidualista czy istota społeczna [WIDEO]
Jak uspokoić niemowlę w kilka sekund? Genialny patent!
Wystarczy chwila, by noworodek przestał płakać. Zobacz film.
View oEmbed on the source website Płacz noworodka jest wyjątkowo trudny do zniesienia dla mamy. Próbujemy wszystkiego, by maluch się uspokoił. Każda metoda, która działa, wydaje nam się wtedy dobrą. Ta mama nie będzie miała problemu z uspokojeniem niemowlaka, bo pomaga jej w tym jej... starsza córeczka. Choć dziewczynka sama jest jeszcze małym dzieckiem, znalazła sposób na swoje rozwrzeszczane niemowlę. Dziewczynka nie przestraszyła się płaczącego niemowlaka, nie kazała rodzicom go uciszać, lecz sama zadbała o rodzeństwo. Gdy tylko maluch zaczyna płakać, mała bohaterka powtarza: „wszystko dobrze, wszystko w porządku”. Pokochasz tą dziewczynkę nie tylko za jej piękne blond loki, ale przede wszystkim za jej miłość, czułość, którą okazuje rodzeństwu i sposób w jaki sprawia, że niemowlę przestaje płakać. Zobacz też: 7 rzeczy, które musisz wiedzieć o płaczu noworodka
7 różnic między pierwszym a kolejnym dzieckiem – przygotuj się!
Czekasz na drugie dziecko? A może jesteś dumną mamą 3 maluchów? Przeczytaj i sama przyznaj – wychowanie kolejnego dziecka nie jest takie samo!
Jeśli jesteś w ciąży, z pewnością nikt ci o tym nie powie. Jeśli masz więcej niż jedno dziecko – przyznasz nam rację. Wychowanie pierwszego malucha różni się od wychowania kolejnych. No, kupki i wstawanie w nocy nigdy się nie zmienią... 1. Zapomnisz, że jesteś w ciąży aż do 37. tygodnia Przy pierwszej ciąży nieustannie myślisz o maluchu, który przyjdzie na świat. Torba do szpitala czeka już w szafie, obok stosów uroczych ubranek, zabawek i niepotrzebnych gadżetów. Kiedy na świecie jest już jeden maluch, skupiasz się na nim i zapominasz, że od miesiąca nie zrobiłaś pedikiuru i chodzisz siku co 15 minut. Dopiero, gdy będzie zbliżał się termin, przypomnisz sobie, że nie masz nawet pieluch w najmniejszym rozmiarze. 2. Będziesz czuła się winna Nie poświęcasz dziecku nr 1 tyle czasu, ile byś chciała – dziecko nr 2 dominuje. Boisz się, że kolejne dziecko zniszczy przez to życie pierworodnemu i odwrotnie – pierworodny na pewno będzie zazdrosny i nie da małemu spokoju. Na szczęście, takie myśli pojawiają się zazwyczaj w środku nocy i szybko znikają. Stworzycie naprawdę świetną rodzinę! 3. To, co cię wkurzało i męczyło, wciąż wkurza i męczy Wstawanie co godzinę w nocy (jeśli twoje dziecko przesypia noc, jesteś szczęściarą!), zastanawianie się, dlaczego dziecko nie chce pić z butelki (a ty masz dość karmienia piersią), trening snu, rozszerzanie diety. To się nigdy nie zmienia. 4. Będziesz bardziej wyluzowana Przestaniesz być przewrażliwiona. W końcu godzina w wózku bez kocyka to nie koniec świata, prawda? Słoiczki są równie dobre, co domowe obiadki, a brak kąpieli przez dwa dni nikomu nie zrobi krzywdy. Poczujesz się, jakbyś żyła na krawędzi – i będzie ci się to podobać! 5. Młodzi rodzice będą cię wkurzać Zapomniał wół, jak cielęciem był. Pewnie już nie pamiętasz, że gdy urodziło się twoje pierwsze dziecko, dzwoniłaś do swojej mamy 15 razy dziennie i co chwilę dodawałaś posty na Facebooku, informując znajomych o kolejnym "przełomowym momencie" w życiu twojego malca. Czasy się zmieniły, jesteś bardziej doświadczona i wiesz, że przy drugim dziecku jest się mądrzejszym. 6. Twój pierworodny może przestać cię lubić Tylko na chwilę, ale jednak. Jesteś zaangażowana w karmienie, przewijanie, kąpanie, a dziecko nr 1 może poczuć się zepchnięte na dalszy plan. Z pewnością sama poczujesz, że coś nie gra – na szczęście to minie, jak wszystko w tej piekielnie trudnej grze zwanej "rodzicielstwem". 7. Gdy dzieci podrosną, twoje życie będzie łatwiejsze To nie prawda, że telewizor jest najlepszą opiekunką. Najlepszą opiekunką jest twoje starsze dziecko. I odwrotnie! Jeśli różnica wieku między dziećmi nie jest duża, przyjdzie taki dzień, gdy te dwa małe potwory nie obudzą cię o 6 w niedzielę. Grzecznie zajmą się sobą, a ty, kto wie, może nawet pośpisz do 7? Czytaj także: 7 problemów, których nie zrozumie mama jedynaka źródło: cosmopolitan.com
4 sposoby na zazdrość dziecka – działają!
Starasz się dla swoich dzieci być sprawiedliwa, chcesz, by mocno się kochały. Tymczasem dzieci są o siebie zazdrosne: co chwila kłócą się ze sobą i zarzucają ci faworyzowanie jednego z nich. Jak poradzić sobie z dziecięcą zazdrością?
Niezawodna metoda na zakończenie dziecięcych kłótni! Poznaj ją!
Jak nauczyć dzieci dzielenia się? Ta kobieta znalazła na to genialny sposób!
- On ma więcej! Ja chcę tyle, co on! - woła jedno z dzieci. - Dlaczego dałaś jej mniej? - krzyczy drugie. Rodzice rodzeństwa doskonale znają takie kłótnie. Dzieci zawsze chcą po równo i z łatwością przychodzi im doszukiwanie się niesprawiedliwości w rodzicielskim podziale. Dzieje się tak niezależnie czy chodzi o płatki śniadaniowe, czy prezenty, które dostają. Jak nauczyć dzieci dzielenia się i tym samym zakończyć ich sprzeczki? To może być prostsze, niż nam się wydaje! Ta mama daje nam niespełna 2-minutową lekcję rozwiązywania dziecięcych sporów. Zobacz przezabawny film. Film nie jest w języku polskim, ale słowa są tu zbędne. Zobacz też: Pomysły na zabawy dla rodzeństwa - chwila wytchnienia dla mamy
"Kocham was tak samo"? Nie! Naukowcy twierdzą, że mamy ulubione dzieci
Zła wiadomość dla dzieci i dorosłych z rodzeństwem: naukowcy dowodzą, że rodzice naprawdę mają swoje ulubione dzieci! Więc jak to jest? Nie kochamy wszystkich swoich dzieci tak samo mocno?
Jeśli w dzieciństwie czuliście, że waszemu rodzeństwu więcej rzeczy uchodzi płazem, a teraz wasze dzieci oskarżają was, że jesteście milsi dla ich braci i sióstr, nie mamy dobrych wieści: coś może być na rzeczy! Socjolożka Katherine Conger z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis (USA) na podstawie długoterminowego badania dowodzi, że zapewnienia "kocham was tak samo" to tylko wyświechtana fraza, która nie ma wiele wspólnego z prawdą! Chcielibyście zaprotestować? Conger i jej współpracownicy przepytali 384 par rodzeństw (z różnicą wieku nie większą niż 4 lata). Pytali o to, czy w miarę dorastania czuli, że rodzice traktowali ich inaczej i czy miało to wpływ na ich samoocenę i poczucie własnej wartości. Następnie naukowcy poprosili rodziców o ich wersję historii. Pierworodne dzieci najczęściej czuły, że to ich wolą rodzice, chociażby ze względu na to, że przez pewien czas były jedyny dziećmi w rodzinie. Po pojawieniu się młodszego rodzeństwa, to starszym przypadała rola rodzinnej gwiazdy w sporcie, nauce itd. Młodszym dzieciom stawiano starsze rodzeństwo jako przykład. Nic więc dziwnego, że czuły, że otrzymują od rodziców mniej uwagi niż ich starsze rodzeństwo. Młodsi uważali, że są oceniani przez pryzmat starszych sióstr i braci i że jest to niesprawiedliwe. Odbijało się to negatywnie na ich poczuciu własnej wartości. Najbardziej zaskakujące jest jednak to, że aż 70 proc. ojców i 74 proc. matek wyznało, że rzeczywiście faworyzują jedno z dzieci! A niezależnie od tego, czy badani byli młodszym, starszym czy środkowym rodzeństwem, wszyscy czuli, że ich rodzice wyróżniają jedno z dzieci. Odwieczna rywalizacja i zazdrość o rodzeństwo, prawda? "A kogo kochasz bardziej?" - pytają dzieci na całym świecie. "Kocham was tak samo mocno" - ja odpowiadam swoim. A jak to wygląda u was? Dzieci pytają? Wy pytaliście? Napiszcie nam o tym w komentarzu!
Mama chłopca, mama dziewczynki – jedna kobieta, dwa kosmosy
Syn już miał narzeczoną i raz spadł z konia. Córka regularnie ucieka z domu i jest najbardziej zdecydowaną osobą, jaką znam. Dwie płcie, dwa różne charaktery – a to dopiero początek!
Jesteście ciekawi, co będzie dalej? Ja też, bo wychowanie 6-letniego chłopca i 2-letniej dziewczynki to ciągłe niespodzianki i niekończące się próby zapanowania nad chaosem. Zazwyczaj jest zabawnie, ale moje koleżanki, które wychowywały się z rodzeństwem, straszą, że przyjdzie kiedyś dzień, gdy moje dzieci przestaną być małe i śmieszne, a zaczną się bić. Póki co, syn traktuje małą siostrę jak swojego prywatnego szczeniaka. Pozwala jej spać w swoim łóżku, grzebać w swoim tornistrze, karmi ją zupą i uważa, że jest słodka, bo... jest dziewczynką. Tylko czasami zamyka jej przed nosem drzwi do (ich wspólnego) pokoju. Miła siostra nie pozostaje mu dłużna. Podziwia swojego 6-letniego bohatera, kocha go najbardziej z całej rodziny i śmieje się z jego najbardziej beznadziejnych wygłupów. Ale gdy upatrzy sobie jego zabawkę albo chce go zgonić z moich kolan, uruchamia swoją tajną dzidziusiową broń – szczypanie. Córka się rodzi, syn się cieszy Mój syn bardzo chciał mieć rodzeństwo. Koniecznie siostrę! Tylko, nie wiedzieć czemu, kiedy okazało się, że faktycznie spodziewam się dziewczynki, uparł się, żeby ją nazwać Igor. Bez obaw, nie nazwaliśmy córki Igor, ale syn nie był z tego zadowolony. Trudno. Nie był też zadowolony, kiedy się zorientował, ile czasu poświęcam noworodkowi (a nie jemu). Za to cieszyły go inne rzeczy – że mała siostra nosi malutkie sukienki. Że ma śmieszne buciki z kokardą. Że będzie miała koleżanki. Że dostaje inne niż on zabawki. Że może się z nią bawić... Chłopiec i dziewczynka – jak się w tym połapać? Przez ponad 4 lata wychowywałam tylko chłopca. Wydawało mi się, że to trudniejsza płeć, ale teraz nie jestem już tego taka pewna. W gruncie rzeczy, chłopaki są nieskomplikowane. Trzeba takiego tylko dobrze nakarmić i dobrze wybiegać. Potem wystarczy wsadzić do wanny, przeczytać fragment książki i delikwent śpi. Z dziewczynką sprawa nie jest taka prosta. Dziewczynka (przynajmniej moja) pasjami uwielbia być z mamą. Z mamą w kuchni, z mamą w toalecie, z mamą w kąpieli. Nie wiem, jak inne mamy, ale ja czasami mam ochotę powiedzieć "sio!". Dziewczynka nie pozwala się ubrać ani przypiąć sobie spinki do włosów – a mam już tych spinek spory zapasik – za to bardzo chętnie smaruje się po nóżkach moim najdroższym kremem i maluje policzki szminką, którą trzymam tylko na specjalne okazje. Sami widzicie, że trudno zdecydować, kogo łatwiej wychowywać. Zanim poznam odpowiedź na to pytanie, minie pewnie jeszcze parę (naście?) lat. Póki co, cieszę się, że w domu jest równowaga żeńskiej i męskiej energii, chociaż zazwyczaj ta równowaga bardziej przypomina huragan. Trudno, niech będzie huragan. Kiedyś na pewno nauczę się go właściwie obsługiwać. Czytaj też: Wspólny pokój rodzeństwa - czy to dobry pomysł?
Gdy zaszłam w pierwszą ciążę, pomogła mi właśnie sąsiadka. Jako świeżo upieczona mama 3-miesięcznej córeczki wprowadzała mnie w tajniki rodzicielstwa. A potem nasze dzieci stały się nierozłączne.
Mieszkaliśmy wtedy na jednym piętrze. To były czasy! Dzieci, jak tylko nauczyły się chodzić, w kapciach przechodziły z jednego mieszkania do drugiego. Słabe puk, puk do drzwi - mój syn od razu rozpoznawał, że idzie Majka. Była od niego o rok starsza, ale różnica wieku widoczna była tylko na początku. Kiedy ona już chodziła i mówiła, mój syn dopiero ząbkował i uczył się siadać. Za to kiedy mieli po 3-4 latka i potrafili się już jako tako dogadać, zupełnie przestało im to przeszkadzać. Wtedy zaczęła się zabawa! Oboje byli wtedy jedynakami i jedynymi dziećmi w kamienicy. Wszystko uchodziło im na sucho: soczki rozlane na schodach, piłki porzucone na podwórku, bazgroły malowane kredą przed wejściem. Oni rozrabiali i świetnie się bawili, a nas było aż czworo (rodziców) do zajmowania się jednym chłopcem i jedną dziewczynką. Szkoda tylko, że wtedy nie wiedzieliśmy, jaka to komfortowa sytuacja. Sąsiedzki kolektyw wychowawczy Razem z sąsiadką przeżywałyśmy trudne powroty do pracy po urlopie wychowawczym i wzajemnie sobie kibicowałyśmy. Ona jako pierwsza musiała zmierzyć się z brakiem miejsc w naszym dzielnicowym żłobku, szukaniem innej formy opieki dla córki, zapisami do przedszkola, a potem do szkoły, godzeniem wychowywania dziecka z pracą zawodową. Dzięki niej miałam przetarte szlaki. Za to ona zawsze mogła na mnie liczyć w innych sprawach. Szybko zaczęliśmy sobie nawzajem świadczyć sąsiedzkie usługi opiekuńcze. „Odbierzesz dziś Majkę z przedszkola?”, „mogę wam podrzucić Staśka na godzinę?”, „tatusiowie, zabierzecie dzieci do parku, bo my chcemy iść do kina?” itd. Piękna parka Jak już wspomniałam, oboje byli wtedy jedynakami. Ale przez to, że tyle czasu spędzali razem, na sobie szlifowali pierwsze kontakty z rówieśnikami. Uczyli się negocjować („mamo, ona nie chce mi oddać mojej szyszki!”), wspólnie bawić („Staś, pobawimy się w dom? Ja będę mamą, a ty będziesz dzieckiem!”), wspólnie wychodzić z placu zabaw („Jak Majka nie idzie do domu, to ja też nie!!!”). Ja obserwowałam (i tylko troszkę zazdrościłam), jak to jest wychowywać dziewczynkę, a moi sąsiedzi podziwiali nasze postępy w wychowaniu chłopca. Jak się okazało, i jednej i drugiej stronie ta wiedza już wkrótce się przydała. Wszystko dobre, co się dobrze kończy… Sielanka trwała kilka lat. Niedawno moi sąsiedzi wyjechali na stałe do innego kraju. Ja urodziłam córkę, ale moje dzieci znowu są jedyne w kamienicy. A mój syn i Majka rozmawiają czasami na Skypie. I już coraz rzadziej słyszę pytanie „mamo, kiedy Majka do nas przyjdzie?”. Czytaj też: Fajnie mieć rodzeństwo
Niezależnie, czy jesteś mamą jedynaka, czy masz w domu kilkoro pociech, sposób traktowania ostatniego dziecka jest dość charakterystyczny. Oto 12 symptomów, które wskazują, że nie planujesz już więcej dzieci.
Powodów, dla których nasze dziecko będzie ostatnim, może być oczywiście wiele. Nie możemy wykluczyć czynników finansowych, czy problemów zdrowotnych lub po prostu późnego wieku kobiety. Często jednak przychodzi taki moment, gdy czujemy, że nasza rodzina jest dokładnie taka, jakiej pragnęłyśmy. Nikogo już w niej nie brakuje. Mamy wtedy świadomość, że nasze najmłodsze dziecko jest tym, które urodziłyśmy jako ostatnie. Wtedy zaczynamy traktować je nieco inaczej. Jak? Sygnały, które wskazują, że nie planujesz już kolejnego dziecka Nie zachowujesz ubrań po ciąży, ani rzeczy, z których wyrasta twoje dziecko. Kupujesz więcej (i często droższe) rzeczy dla dziecka, tylko dlatego, że są „słodkie”. Wiesz, że więcej już nie będziesz miała okazji ich kupować. Nie próbujesz przyspieszać rozwoju dziecka. Może wcześniej cieszyłaś się, że twoje dziecko tak szybko zaczęło chodzić? Tym razem chcesz jak najdłużej mieć swoje maleństwo. Potrafisz powtórzyć ulubioną rymowankę dziecka 15 razy, a nie tylko 2, jak dawniej. Czujesz bowiem, że już nigdy nie będziesz bawiła się z dzieckiem w ten sposób. Rozczulają cię dzieci zaledwie kilka miesięcy młodsze od twojego. Zaczynasz mówić innym rodzicom „Ciesz się każdą chwilą! One tak szybko mijają”. Nie czujesz takiego wyczerpania, gdy musisz po raz kolejny wstać do dziecka w nocy. W końcu to okazja do przytulenia maleństwa. Zamiast tysiąca śmiesznych zdjęć wolisz robić takie, na których utrwalona jest twoja bliskość z dzieckiem. Rozmowy o najnowszych gadżetach dla kobiet w ciąży i mam noworodków czy dyskusje, jaki wózek jest najlepszy, już nie są dla ciebie tak interesując. Zaczynasz myśleć, jak to będzie, gdy będziesz mieć wnuki. Myślisz o zakupie zwierzaka, który wypełniałby pustkę, gdy dzieci podrosną. Patrząc na swoją rodzinę, czujesz, że jest już w komplecie (niezależnie czy masz jedno,dwoje, troje czy więcej dzieci). Zobacz też: 10 rzeczy o macierzyństwie, w które i tak nie uwierzysz!
Pierwsze będzie mądrzejsze, drugie trudniejsze - zaskakujące wyniki badań
Czy kolejność, w jakiej dzieci przychodzą na świat, ma znaczenie? Badacze tematu dzielą się swoimi wnioskami, które przeczą obiegowym opiniom.
Pierwsze dziecko - grzeczne i zdolne, a młodsze niepokorne i mniej skore do nauki. Dość często można zetknąć się z takim poglądem, ale do tej pory znajdował on głównie potwierdzenie w obserwacjach rodziców lub badaniach wykonywanych na niezbyt licznych grupach. Na uniwersytecie Illinois w Urbana-Champaign (USA) postanowiono sprawdzić, jak kolejność narodzin wpływa na cechy osobowości na bardzo dużej grupie dzieci. Z obserwacji aż 377 tysięcy uczniów amerykańskich szkół średnich, pochodzących z rodzin o różnym statusie ekonomicznym, płyną ciekawe wnioski. Pierworodne dzieci - owszem - mają ciut wyższy poziom inteligencji, ale ich IQ jest tylko o około 1 punkt wyższe od wyników młodszego rodzeństwa. Zdaniem autorów badania to jedynie różnica statystyczna, która nie ma żadnego znaczenia w praktyce. Polecamy: Ćwiczenie fizyczne zwiększają inteligencję Badaczom udało się zauważyć inną ciekawą prawidłowość wynikającą z kolejności narodzin dzieci. Pierworodne pociechy są bardziej zgodne i obowiązkowe niż młodsze rodzeństwo, rzadziej odczuwają lęki, są otwarte na świat i kontakty z innymi ludźmi. Czy w związku z tym wychowanie pierwszego dziecka można uznać za łatwiejsze? Biorąc pod uwagę wnioski badaczy, trudno zaryzykować taki podgląd. Ich zdaniem różnice są na tyle minimalne, że nie mogą odgrywać istotnej roli. Test: Ile powinnaś mieć dzieci? Mamy więc dowód na to, że dzieci nie przychodzą na świat z zestawem cech, który uzasadniałby etykietkę – „pierwsze mądrzejsze”, „drugie – mniej zdolne, za to trudniejsze”. Dlaczego więc często je tak postrzegamy? Może dlatego, że wraz z narodzinami kolejnych dzieci, zmienia się nasze nastawienie do rodzicielstwa. Pierwsze dziecko zwykle dźwiga ciężar wielkich oczekiwań mamy i taty. To sprawia, że jest poważne, szybciej uczy się czytać, chodzić, deklamować wierszyki i bardziej stara się w szkole. Ale bywa też spięte - nic dziwnego, skoro od małego czuje taką presję... Od młodszego dziecka wymagamy już mniej (starsze przecież zdążyło zaspokoić sporą część rodzicielskich ambicji) i na więcej mu pozwalamy. Może dlatego też bardziej walczy o swoje potrzeby, czym zasługuje na miano „trudniejszego”. Co ciekawe - małe zawadiaki są zwykle bardzo lubiane przez kolegów. Domowe sprzeczki z rodzicami i kłótnie z rodzeństwem są dla nich świetnym treningiem umiejętności społecznych, a te - jak wiadomo - często bardziej niż poziom IQ pomagają radzić sobie w życiu. Czytaj też: Czyje geny będzie mieć twoje dziecko? źródło: Goniec Medyczny, PAP
10 powodów, żeby mieć więcej niż jedno dziecko
Większość par, jeśli w ogóle myśli o rodzicielstwie, decyduje się na jedno dziecko. Przeczytaj, dlaczego warto mieć ich więcej.
1. Z większą liczbą dzieci będzie ci łatwiej Brzmi paradoksalnie? Wcale nie. Nie tylko starsze dziecko może pobawić się z młodszym, kiedy chcesz chwilę odpocząć, ale też nauczysz się lepszego gospodarowania czasem. 2. Nie ma wychowania pod kloszem Nie koncentrujesz całej uwagi na jednym dziecku i w takiej sytuacji trudniej o nadopiekuńczość. 3. Dzieci są mniej obciążone Nie tylko obowiązkami domowymi, ale i presją rodziców. Jedynak nie musi się dzielić zabawkami i pokojem, ale nie ma też z kim podzielić się spoczywającą na nim odpowiedzialnością i problemami. 4. Dzieci mają się z kim kłócić Wbrew pozorom kłótnie wiele uczą: walki o swoje, kompromisów, przegrywania, wygrywania... To przygotowuje dziecko do dorosłego życia. Gdy konflikty zbytnio przybierają na sile, zastosuj 7 rad, które pomogą sprawić, by dzieci przestały się kłócić. 5. Dzieci mają się z kim bawić Oczywiście zabawa z rodzicem jest bardzo ważna dla budowania więzi i rozwoju dziecka, ale dorosły nie zastąpi dziecku towarzystwa innego dziecka. Poza tym im więcej dzieci, tym więcej pomysłów na wspólną zabawę. 6. Dzieci zawsze będą miały w sobie oparcie Rodzeństwo może na siebie liczyć od najmłodszych lat, przez dzieciństwo, młodość, aż po dorosłe lata. Zna się najlepiej i wie o sobie wszystko. 7. Dzieci, które mają rodzeństwo, szybciej się rozwijają Młodsze naśladuje starsze i też chce już chodzić, jeździć na rowerze i umieć grać w piłkę, a starsze staje się bardziej opiekuńcze i empatyczne, opiekując się młodszym. Kształtuje się w nim też poczucie odpowiedzialności. 8. Dzieci łatwiej uczą się tolerancji i dzielenia Każde dziecko ma inny charakter. Jedno są małomówne, skryte i nieśmiałe, a inne wprost przeciwnie. Każde z nich może mieć inny system wartości, każde może słuchać innej muzyki lub czytać książki o zupełnie innej tematyce. Dlatego wychowywanie się w rodzinie wielodzietnej uczy tolerancji, akceptowania odmienności i współpracy. 9. Jest weselej! Jest zdecydowanie weselej, jedno dziecko nie ma tylu okazji do wygłupów. Wspólna radość dzieci we wszystkie święta i wypady rodzinne jest nie do zastąpienia. 10. Duża rodzina to dużo miłości i poczucie bezpieczeństwa Zawsze w kimś można znaleźć oparcie. Zawsze jest w rodzinie taka osoba, która nas zrozumie i zechce wysłuchać. A rodzice mają przynajmniej dwa razy więcej okazji do śmiechu, radości i wzruszeń! ZOBACZ TEŻ: Tak rodzi się wielka miłość
Znaleźli genialny sposób, jak przekazać córce, że będzie miała rodzeństwo - film
Ci rodzice wykorzystali 4. urodziny córki, żeby powiedzieć jej, że będzie miała rodzeństwo. Zobacz reakcję dziewczynki.
Kiedy decydujesz się na drugie, albo kolejne dziecko, przychodzi taki moment, kiedy trzeba powiedzieć starszemu dziecku, że będzie miało rodzeństwo. Dla niektórych rodziców, to stresująca sytuacja, ponieważ nie wiedzą, jaka będzie reakcja dziecka. Dlatego warto wcześniej pomyśleć, w jaki sposób poinformować dziecko, że będzie miało siostrzyczkę, albo braciszka. Rodzice 4-letniej dziewczynki wykorzystali urodziny córki, aby przekazać informację. Sprawdź, na jaki wpadli pomysł i jaka była reakcja dziewczynki: View oEmbed on the source website Jak powiedzieć dziecku, że będzie miało rodzeństwo? wybierz moment, kiedy twój brzuch będzie już widoczny, wtedy łatwiej będzie dziecku wyobrazić sobie, o czym mówisz wytłumacz dziecku, że kiedyś też było w brzuszku mamy, a teraz jest tutaj i tak samo będzie z jego siostrzyczką albo braciszkiem możesz pokazać dziecku zdjęcia, lub filmik z USG, a później, gdy będzie chciało, zabrać go na takie badanie Zobacz także: Kiedy powiedzieć dziecku o ciąży Na pewno macie swoje doświadczenia. Piszcie, jak Wy poinformowaliście dziecko o tym, że będzie miało rodzeństwo.
Cisza – to coś, o czym marzysz, kiedy jesteś mamą urwisów, które ciągle toczą ze sobą spory. To marzenie może jednak stać się całkiem rzeczywiste. No, przynajmniej od czasu do czasu :-)
Fajnie mieć rodzeństwo. Jest się z kim pobawić, powygłupiać, podzielić sekretami i... pokłócić. Choć tego ostatniego pewnie wolałabyś uniknąć. Jak radzić sobie ze sprzeczkami swoich kilkulatków? Oto podpowiedzi Beaty Chrzanowskiej-Pietraszak, psychologa dziecięcego. 1. Kupuj swoim dzieciom to samo Młodsze dzieci najczęściej kłócą się o zabawki, ubrania, cukierki itp. Aby uniknąć tego typu sporów, dobrze jest kupować im takie same rzeczy. To wcale nie przesada. W przedszkolu dzieci także mają do dyspozycji kilka takich samych przedmiotów. W innym wypadku nie byłaby możliwa świetna zabawa w wyścigi samochodowe czy w spacer dwóch młodych mam z wózeczkami. – Małe dzieci (do około 3. roku życia) takie już są, że największą frajdę sprawia im zabawa identycznymi rzeczami czy ubieranie się w takie same bluzeczki czy buciki – tłumaczy Beata Chrzanowska-Pietraszak. I naprawdę nie ma powodu, dla którego miałabyś im tego zawsze zabraniać. Na wyrabianie indywidualnego gustu i upodobań przyjdzie czas później. 2. Daj każdemu dziecku przywileje Jeśli różnica wieku między dziećmi jest trochę większa (ponad dwa lata), zastanów się, czy każde z nich ma swoje i tylko swoje prawa i przywileje. Może twój starszak denerwuje się, bo młodszy braciszek czy siostrzyczka może pić z butelki albo spać w sypialni rodziców, a jemu tego nie wolno. Warto w takich wypadkach zwrócić uwagę dziecka na to, że każdy wiek ma swoje przywileje. Młodsze co prawda śpi jeszcze z wami, ale za to wieczorem musi się kłaść wcześniej. Jeśli dzieci będą miały świadomość, że każde z nich ma własne prawa, nie będą czuły się pokrzywdzone. A wtedy zniknie następny powód do rozdrażnienia i bezsensownych sporów. Czytaj też: Życie z rodzeństwem 3. Pozwól dzieciom znaleźć rozwiązanie Kiedy za ścianą słyszysz podniesione głosy i huk rozsypujących się klocków, w pierwszym odruchu masz ochotę szybko pobiec i rozdzielić kłócących się delikwentów. No i pewnie to najszybszy sposób na zakończenie kłótni. Pytanie tylko, czy najlepszy? – To trochę zależy od tego, co się dzieje w dziecięcym pokoju – wyjaśnia psycholog. Jeśli kłótnia nie wygląda na zbyt dramatyczną (nie słychać odgłosów bójki, płaczu, czyli generalnie dzieci nie robią sobie krzywdy), warto trochę poczekać. Po co? No cóż, kłócić także trzeba się nauczyć. Jeśli zawsze będziesz rozwiązywać spory za dzieci, nigdy nie dowiedzą się, jak to robić samodzielnie. A że nauka czasem zostanie okupiona uszczypnięciem czy przepychanką? Taka jest czasem cena ważnego doświadczenia. Sprawdź też: Co robić, gdy zaczyna się wojna? 4. Interweniuj, jeśli dochodzi między rodzeństwem do bójki Fakt, że dzieci powinny uczyć się rozwiązywania konfliktów, nie oznacza oczywiście, że możesz im pozwolić na regularną bójkę. Jeśli kłótnia przybiera na sile, musisz działać. Masz dwa wyjścia. Możesz spokojnym tonem powiedzieć dzieciom, że nie interesuje cię, kto zaczął i o co poszło. Dajesz im 10 minut na dojście do porozumienia. Po tym czasie mają przyjść do ciebie i przedstawić całą sprawę – ale już bez przerzucania winy. Drugi wariant jest lepszy dla dzieci, ale wymaga od ciebie większej cierpliwości i trochę czasu. Najpierw powinnaś rozdzielić dzieci na taką odległość, żeby nie mogły się bić. Potem poproś je, żeby przez chwilę poskakały albo z całej siły ścisnęły cię kilka razy za rękę. To pozwoli im na wyładowanie swojej energii (a podczas kłótni mają jej naprawdę sporo) – wyjaśnia psycholog. Gdy trochę ochłoną, poproś, by opowiedziały ci dokładnie od początku całe zajście. Możesz mieć pewność, że wersje obojga dzieci będą niezbyt zgodne. Twoim zadaniem jednak jest ustalenie prawdy. Pytaj zatem tak długo, aż delikwenci przyznają się do swoich przewinień. Sprawdź: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych [CMS_PAGE_BREAK] 5. Porozmawiaj z dziećmi o kłótni Po każdym sporze, kiedy emocje już opadną, powinnaś z dziećmi porozmawiać. Nie chodzi o to, by prawić im kazania, że nie wolno się kłócić, a raczej o to, jak tego nie powinno się robić. Dziecko musi wiedzieć, że absolutnie nie może krzywdzić innych. Najlepiej, gdy poprosisz, by wczuło się na chwilę w rolę poszkodowanego. Zapytaj, np. jakby się czuło, gdyby to jego brat uderzył klockiem, czy nazwał głupim. Pamiętaj, że rozmowa jest znacznie ważniejsza niż wymierzanie skłóconym dzieciom kary. W końcu lepiej, by dziecko nie biło swojego rodzeństwa, bo wie, że w ten sposób je krzywdzi, niż dlatego, że boi się kary rodziców. Czy wiesz: Jak karać dziecko? 6. Naucz przepraszać Dzieci po skończonej kłótni powinny nawzajem przeprosić się. Nic jednak na siłę. Przeprosiny powinny wiązać się z prawdziwą skruchą, zrozumieniem winy. Nic tu po wymuszonym, powiedzianym półgębkiem słowie. Dlatego czasem warto trochę poczekać, pozwolić dziecku ochłonąć i... znów przypomnieć mu o przeprosinach. To jedno szczere słowo definitywnie kończy spór. Warto, by dziecko zawsze o nim pamiętało. 7. Bądź cierpliwa Nawet jeśli zastosujesz się do wszystkich naszych rad, nie jesteś w stanie sprawić, że dzieci przestaną drzeć ze sobą koty raz na zawsze. W końcu kłótnia to forma rozmowy. Może nieco burzliwej, ale jednak wymiany zdań. A kto ze sobą rozmawia i chce przekonać drugą stronę do swoich racji? No właśnie ludzie, którym na sobie zależy i którzy pragną się podzielić swoimi emocjami. Zresztą, jeśli masz rodzeństwo, doskonale powinnaś zdawać sobie z tego sprawę. Pamiętasz, jak sprzeczałaś się z siostrą czy bratem o piłkę albo ostatni kawałek ciasta? Jednak kochasz swoje rodzeństwo bardzo mocno. Tak, jak twoje dzieci siebie. Warto to sobie przypomnieć, gdy za ścianą wybucha kolejny spór... O co tyle hałasu? Powodów do kłótni jest całe mnóstwo. Można je jednak podzielić na dwa zasadnicze. Kłótnie o równowagę we wzajemnych stosunkach („dziś bawimy się w to, w co ja chcę się bawić"). Spory dotyczą tu i teraz, ustalają zasady zabawy czy działania właśnie w tym konkretnym przypadku. Zmienia się sytuacja – zmieniają się reguły i... porządek trzeba ustalić od nowa. A co za tym idzie, kolejny raz dobitnie i głośno wyartykułować swoje zdanie. W ten sposób kłócą się głównie dzieci, między którymi jest mała różnica wieku (do 3 lat). Walka o przywództwo. Tak kłóci się częściej rodzeństwo z większą różnicą wieku. Starsze dziecko ma doświadczenie w byciu jedynakiem i niechętnie rezygnuje ze swej roli. Chce też z racji wieku mieć więcej praw od młodszego. Z kolei młodsze pragnie być takie, jak starszy brat czy siostra i próbuje mu we wszystkim dorównać. Dochodzi do rywalizacji między dziećmi i w konsekwencji do kłótni. Na zakończenie przeczytaj garść podnoszących na duchu argumentów, że fajnie mieć rodzeństwo Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl