Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-12-03T11:22:23.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dziś rodzice nie uczą dobrych manier? „Dzieci przyjaciółki zdewastowały mi mieszkanie”
items: Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
items: Zawołałam córkę na placu zabaw, a inna matka wybuchnęła śmiechem. Tak uczy się dzieci poniżania
items: Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
items: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
items: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
items: Kilkulatek zrobił awanturę w tramwaju. Słowa obcej pasażerki to smutna prawda o wychowaniu
items: Zrobiłam test: przez 3 dni żyłam jak moja 12-letnia córka. Nie dałam rady
items: Nauczycielka: „Tuż po 21 dostałam SMS-a od matki ucznia. Zdumiało mnie jej żądanie”
items: Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
items: Żenujący mail nauczycielki w sobotni wieczór. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci”
items: „Nie przyprowadzajcie chorych dzieci” – po tej wiadomości z przedszkola rodzice nie wytrzymali
items: Nauczycielka: „Wieczorem dostałam SMS-a z pretensjami od matki przedszkolaka. Poprosiłam o jedno”
items: Nauczycielka: „Rodzice mają pretensje, że świetlica nie jest czynna od 6. Moje zdanie się nie liczy”
items: To plaga wśród rodziców. „Robię za syna prace na konkursy plastyczne. Nie chcę, żeby przegrał”
items: Wystarczy 1 nawyk, by wychować silne psychicznie dziecko. Rodzice się go boją
items: „Świetlice powinny być czynne od 6 do 20 i w weekendy”. Rodzice nie dają już rady
items: Dzieci błagają o ten napój z Żabki. Dietetyczka ostrzega: są bezbronne, mój syn też
items: Wystawili brudne pieluchy na korytarz. Zrobiłam jedną rzecz – i opadły im szczęki
items: To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców
items: Dowód osobisty dla dziecka 2023: koszt, wniosek, ile trwa wyrobienie
items: Skąpiec – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
items: Jakie błędy popełniają młodzi rodzice? Opowiada mama 1,5-rocznej Michaliny
items: Mit o Syzyfie – streszczenie, plan wydarzeń, charakterystyka bohatera
items: Ojciec porzucił dzieci w lesie, odnalazł je policjant

Dziś rodzice nie uczą dobrych manier? „Dzieci przyjaciółki zdewastowały mi mieszkanie”
type: item
date: 2025-12-03T11:22:23.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Zdarza się, że jedno spotkanie potrafi zweryfikować nasze przekonania o wychowaniu. Miałam spędzić miłe popołudnie z przyjaciółką i jej dziećmi – zamiast tego zostałam z bałaganem, poczuciem niesmaku i pytaniem, czy dobre maniery przestały być czymś oczywistym.
encoded: „Przecież to tylko dzieci” – słowa, które usprawiedliwiają wszystko? Odwiedziła mnie przyjaciółka z dwójką dzieci. Ja – kawa i chwila oddechu, dzieci – zabawa z moją córką. Prosty plan, który rozsypał się szybciej niż klocki na mojej podłodze. Zanim zdążyłam nalać kawy, jej młodszy syn zrzucił książki z półki i ułożył z nich rampę. Starsza córka otworzyła moje szuflady i sięgnęła po przybory do pracy, po chwili zostawiając na parkiecie kolorowe „dzieło”. Przyjaciółka spojrzała, uśmiechnęła się i rzuciła: „Oj tam, przecież to tylko dzieci – nie spinaj się”. Ja sama mam dziecko – 5-letnią córkę. I wiem, że w tym wieku trudno o pełną kontrolę impulsów, ale od zawsze uczę ją podstawowych zasad: pytania o zgodę, szacunku do cudzych rzeczy, odkładania na miejsce. Widzę, jak bardzo tego potrzebuje, bo sama czuła się zagubiona, kiedy syn przyjaciółki zaczął wyrywać jej zabawki i biegać po mieszkaniu, robiąc z niego plac zabaw. Spojrzała na mnie ze smutkiem, jakby pytała wzrokiem, dlaczego ktoś może robić to, czego jej nie wolno. To był moment, w którym poczułam, że nie chodzi o złośliwość dzieci – tylko o brak kierunku. O to, że nikt im nie powiedział: „Zatrzymaj się, to nie twoje”. Czy dobre maniery stały się opcjonalne? Zastanawiam się, kiedy zasady zaczęły być traktowane jak zamach na „swobodę dziecka”. Wiele razy słyszałam argument, że maluch musi się „wyszaleć”, że nie wolno go ograniczać, bo to hamuje kreatywność. Tylko że kreatywność bez granic często zmienia się w chaos – a czasem w zwykłą nieuprzejmość. Moja córka potrafi bawić się intensywnie, ale wie, że w czyimś domu obowiązują czyjeś zasady. Widzę, że dzięki temu czuje się pewniej, bo wie, czego się od niej oczekuje. Widziała jednak, że dzieci przyjaciółki robią, co chcą, a ich mama nawet nie pomyśli, by je stopować. I to ją naprawdę poruszyło – pytała później, czy zrobiła coś złego, że zabierano jej zabawki. A mnie po prostu zrobiło się przykro. Szacunek nie jest staroświecki – jest potrzebny Kiedy po wizycie …

dziecko-zrobilo-w-mieszkaniu-balagan-30dacd9.jpg
width: 1600
height: 1200

Współczesne pokolenie nastolatków nie przetrwa. Wystarczy pójść do galerii handlowej
type: item
date: 2025-11-30T15:00:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: zakupy z dzieckiem
description: Wystarczy przejść się w weekend po galerii handlowej, żeby zobaczyć pewien niepokojący obraz współczesnej młodzieży: nastolatki robią zakupy bez zastanowienia. „Mamo, bliknij”, „Kupisz?”, „To tylko stówka” – to jedne z najczęściej słyszanych zdań między sklepowymi półkami.
encoded: Ostatnio, będąc w galerii handlowej, obserwowałam grupkę 13–14-latek w drogerii. Chwytały kosmetyki, perfumy, błyszczyki za 50, 70, 120 zł i nawet nie odwracały produktu, by zobaczyć cenę. Jedna z nich powiedziała: „Wezmę, mama mi kupi, co za różnica”. Wzięła. Bez cienia refleksji, czy to potrzebne, czy drogie, czy ma na to pieniądze. Takich scen było więcej. W sklepie z ubraniami chłopak wziął czapkę z logo znanej marki i od razu skierował się do kasy. Kolega próbował go powstrzymać: – A masz kasę? – Nie, ale napiszę staremu, żeby mi „bliknął”. Zero dyskusji, zero wstydu, zero myślenia. Po prostu natychmiastowa potrzeba posiadania. Smartfon i smartwatch jak karta kredytowa bez limitu Najbardziej uderzyło mnie jednak co innego. Kiedy nastolatki są same, nie potrzebują już nawet gotówki ani portfela. Widziałam dziewczynę, może miała 12 lat, która kupowała bubble tea. Wyciągnęła smartwatch, przyłożyła do terminala i poszła dalej, nawet nie patrząc na paragon. To nie była sytuacja wyjątkowa – teraz to codzienność. Dzieci płacą telefonami albo zegarkami, a jeśli zbliżenie nie przejdzie, wysyłają rodzicom krótką wiadomość: „Bliknij 50”. Często bez „proszę”, bez tłumaczenia, po prostu jakby prosili o kolejny poziom w grze. Rodzice – zmęczeni, zabiegani – blikają. Bo nie mają siły na kłótnie. Bo stoją w pracy. Bo nie chcą tłumaczyć całej kolejki wiadomościami. A młodzi uczą się, że pieniądze są zawsze „pod ręką”. Konsekwencje? Już widoczne Problem nie polega na tym, że nastolatki kupują. Problem polega na tym, że nie mają pojęcia, ile to wszystko kosztuje. Gdy pewna mama w sklepie obuwniczym powiedziała synowi, że nie kupi mu butów za 450 zł, usłyszała: – Ale przecież masz kartę. W tym zdaniu zawiera się cały dramat współczesnego rodzicielstwa. Dzieci nie rozumieją wartości pieniądza, bo żyją w świecie natychmiastowej dostępności. Klik – kupione. Klik – zapłacone. Klik – przelane. Ale realne życie tak nie działa. Jeśli czegoś naprawdę chcemy nauczyć młodych ludzi, to nie t…

nastolatki-w-galerii-handlowej-9d3a624.jpg
width: 1600
height: 1200

Zawołałam córkę na placu zabaw, a inna matka wybuchnęła śmiechem. Tak uczy się dzieci poniżania
type: item
date: 2025-11-29T19:00:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Na placach zabaw uczymy dzieci więcej, niż nam się wydaje. Wystarczy jedno słowo, jedno spojrzenie, jeden komentarz – i młodzi obserwatorzy natychmiast wyciągają wnioski. List naszej czytelniczki pokazuje, że to nie dzieci są okrutne, ale dorośli, którzy dają im do tego narzędzia.
encoded: Szanowna Redakcjo, chcę opisać sytuację, która wydarzyła się kilka dni temu na placu zabaw i do dziś nie daje mi spokoju. Niby drobiazg, niby nic wielkiego, a jednak poczułam coś między złością a bezradnością. I im dłużej o tym myślę, tym bardziej widzę, że problem leży dużo głębiej niż jedno nieprzyjemne zachowanie. Byłam tam z moją czteroletnią córką, Hanią. Dzieci biegały, wspinały się, było gwarno i radośnie. W pewnym momencie zawołałam ją, żeby podała mi czapkę, którą zostawiła na ławce. Powiedziałam po prostu: „Haniu, chodź na chwilę”. W tej samej sekundzie obok mnie rozległ się śmiech. Głośny, szyderczy, zupełnie niepasujący do atmosfery tego miejsca. Dwie mamy, stojące z boku, spojrzały na mnie z rozbawieniem, po czym jedna z nich powiedziała szeptem-nieszeptem (tak, żeby wszyscy słyszeli): „Boże, znowu jakaś Hania, kiedy ta głupia moda się skończy. Jak można tak dzieciom robić?”. Poczułam, jakby ktoś mnie spoliczkował. Bo co właściwie miałam zrobić? Przeprosić za imię własnego dziecka? Wyjaśnić im, że wybrałam je, bo ma dla mnie i mojego męża znaczenie? Że nosiła je moja babcia, że jest dla nas ważnym fragmentem rodzinnej historii? Ale najbardziej zabolało mnie coś innego. To, że ich dzieci stały obok i wszystko słyszały. Patrzyły, jak ich mamy kpią z cudzego imienia, jak oceniają i wyśmiewają coś, co dla kogoś innego jest niezwykle ważne. Przecież właśnie tak uczy się dzieci poniżania – nie przez wielkie, dramatyczne sceny, tylko przez codzienne drobiazgi, które dorośli robią bez refleksji. Widziałam po mojej Hani, że usłyszała. Spytała później: „Mamo, dlaczego ta pani się śmiała?”. I wtedy zabrakło mi słów. Jak wytłumaczyć czterolatce, że dorosła kobieta pozwala sobie na ocenianie dziecka tylko dlatego, że nie pasuje jej jego imię? Jak przekazać jej, że nie wszyscy dorośli są przykładem, z którego warto brać przykład? Nie piszę tego, żeby robić aferę o imiona. Piszę, bo mam dość tej kultury komentowania, wyśmiewania, oceniania. Tego poczucia, że można pow…

dziecko-bawiace-sie-obok-placu-zabaw-ad04c3e.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Dostałam SMS-a od rodzica w poniedziałkowy wieczór. To brak kultury”
type: item
date: 2025-11-26T14:44:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Coraz więcej nauczycieli skarży się, że rodzice traktują ich jak całodobowy punkt informacyjny. Późne wiadomości, oczekiwanie natychmiastowej reakcji i brak poszanowania prywatności stają się nową normą. Jedna z nauczycielek opowiedziała, jak wyglądała sytuacja, która przelała czarę – i trudno się dziwić jej oburzeniu.
encoded: Nauczycielka wspomina, że tamtego poniedziałku kończyła już przygotowania do zajęć. Telefon zabrzęczał, a ona odruchowo złapała go w dłoń. „Pomyślałam, że to coś pilnego, może jakaś sytuacja kryzysowa” – opowiada. Wiadomość jednak dotyczyła… bloku rysunkowego. „Mama ucznia zapytała, czy na jutro trzeba przynieść format A3, bo nie jest pewna i nie chce rano jechać do sklepu. Była godzina 22.14. Wtedy pomyślałam: to już naprawdę przesada”. Pedagog przyznaje, że takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. Rodzice piszą późnym wieczorem, nocą, w weekendy, a nawet w święta. Często sądzą, że skoro oni mają wtedy chwilę spokoju, to nauczyciel też. Rodzice tłumaczą się brakiem czasu, ale skutki są poważne Zdaniem nauczycielki wielu rodziców nie robi tego złośliwie – po prostu nie widzi problemu. „Słyszę: ‘Bo ja dopiero wieczorem mam czas usiąść i coś sprawdzić’. Rozumiem to jako człowiek, ale jako pracownik szkoły mam też prawo do prywatności” – mówi. Podkreśla też, że samo zobaczenie powiadomienia wywołuje stres. „Nawet jeśli mówię sobie, że nie odpowiem, to i tak sprawdzam. A potem myślę, czy to dotyczy jutrzejszych zajęć, czy coś muszę zmienić. To nie jest higieniczne ani zdrowe”. Nauczycielka przyznaje, że część wiadomości bywa wręcz roszczeniowa: prośby o przepisanie notatek, wyjaśnienie zadania, doprecyzowanie treści lekcji, poprawę ocen czy szczegółowe relacje z dnia dziecka. „To są rzeczy, które powinny przejść przez dziecko – nie przez telefon nauczyciela” – zaznacza. Potrzebne są granice. „To zwykły brak kultury” Coraz więcej szkół wprowadza zasady kontaktu: określone godziny, zakaz pisania w nocy, a nawet specjalne skrzynki do spraw mniej pilnych. Tam, gdzie tego nie ma, nauczyciele muszą ratować się sami. „Nie chodzi o to, że nie chcę rozmawiać z rodzicami. Chcę – i robię to codziennie. Ale po godzinie 20 też mam prawo odłożyć telefon. SMS o 22.14 to dla mnie brak kultury” – mówi nauczycielka. Podkreśla też, że rodzice powinni pamiętać, że szkoła nie jest infoli…

zmeczona-nauczycielka-e5012f8.jpg
width: 1600
height: 1200

„W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
type: item
date: 2025-11-26T08:49:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Ostatnio, stojąc w szkolnej szatni i próbując zapanować nad logistyką trójki dzieci, mimowolnie przysłuchałam się rozmowie dwóch mam. Narzekały na nadmiar obowiązków i napięty grafik przed świętami. W pewnym momencie padło zdanie, które sprawiło, że aż westchnęłam: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. Brzmiało jak żart, ale nim nie było.
encoded: Nie da się ukryć, że grudzień potrafi zmielić każdego rodzica. Listy prezentów, jasełka, kiermasze, firmowe spotkania, organizacja Wigilii, kartkówki dzieci i codzienne obowiązki. Te dwa głosy z szatni były pełne zmęczenia, frustracji i realnej potrzeby oddechu – doskonale to rozumiem. Sama wiem, że czasem człowiek marzy o tym, aby ktoś „przechował” dzieci na dwie godziny, żeby móc kupić prezenty bez gonitwy i kłótni przy półkach z zabawkami. Ale im dłużej słuchałam, tym trudniej było mi zgodzić się z kierunkiem tej rozmowy. Bo od oczekiwania więcej wsparcia dla rodziców bardzo blisko do stwierdzenia, że szkoła powinna przejąć kolejne obowiązki. Problem w tym, że ktoś te „weekendowe świetlice” musiałby poprowadzić. Nauczycielki też mają swoje życie – i święta Gdy słyszę pomysły o dodatkowych godzinach pracy nauczycielek – i to w grudniu, kiedy same wracają po lekcjach do domu, gdzie też czekają dzieci, zakupy, przepisy, porządki – coś mi zgrzyta. Jako społeczeństwo zapominamy, że szkoła nie jest instytucją całodobowej opieki. Nauczycielki pracują więcej, niż się wielu osobom wydaje, a w okresie przedświątecznym ich obowiązków też przybywa: konkursy, dekoracje, wywiadówki, próby jasełek, zebrania. A jednak w tej rozmowie było jakby oczywiste, że można by je „dołożyć” jeszcze na weekend. Jakby były elementem infrastruktury, a nie żywymi ludźmi, którzy również mają rodziny, zmęczenie i prawo do soboty bez gwarnych sal i pełnej energii grupy dzieci. Zmęczeni rodzice kontra zmęczeni nauczyciele Rozumiem tamte mamy – naprawdę. Grudzień jest duszny, wymagający i każde wsparcie wydaje się na wagę złota. Ale medal ma dwie strony. Jeżeli my, rodzice, czujemy się na granicy wytrzymałości, to jak czują się nauczyciele, którzy od września pracują w rytmie maratonu? Czy naprawdę receptą na zmęczenie jest dorzucenie kolejnej grupy „tych, którzy powinni zrobić więcej”? Być może, zamiast rozmawiać o weekendowych świetlicach, powinniśmy zacząć mówić o realnym wsparciu dla rodziców i …

dzieci-w-swietlicy-szkolnej-1-6f2a723.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
type: item
date: 2025-11-24T11:33:27.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Zwykła poranna sytuacja pod przedszkolem zamieniła się w gorzką lekcję o tym, jak wielu rodziców postrzega opiekę nad dziećmi. Dwie mamy rozmawiały tak głośno, że było słychać każde słowo – a ja nie wierzyłam własnym uszom. Ten krótki dialog obnażył pewien sposób myślenia, który sprawia, że dzieci traktuje się jak bagaż, a nauczycielki jak obsługę techniczną.
encoded: Zawiozłam rano córkę do przedszkola. Klasyczny tłok, dzieci ściągające buty, rodzice próbujący zdążyć do pracy, panie proszące: „pożegnania przy drzwiach, prosimy”. Normalny chaos. Ale wtedy usłyszałam rozmowę dwóch mam stojących tuż obok mnie. Mówiły tak głośno, że nie dało się nie słyszeć. – Ja bym chciała, żeby przedszkole było czynne do 19. W końcu pracuję, a nie będę się prosić teściowej o pomoc – powiedziała jedna. – A ja to bym chciała, żeby można było dzieci zostawić też na parę godzin w sobotę. No bo kiedy mam zrobić zakupy? – odpowiedziała druga. Patrzyłam na nie i zastanawiałam się, czy one naprawdę to mówią poważnie. Przedszkole to nie hotel na godziny Jasne – wszyscy jesteśmy zmęczeni, życie jest szybkie, praca wymagająca, a czas wolny często nie istnieje. Sama czasem marzę o chwili ciszy. Ale to, co usłyszałam, brzmiało jak głębokie niezrozumienie, czym w ogóle jest przedszkole. To nie jest hotel. To nie jest przechowalnia. To nie jest usługa „dziecko na później”. To miejsce, gdzie pracują ludzie, którzy też mają swoje życie. Te same panie, które witają dzieci o 6:30, mają własne rodziny, własne obowiązki i prawo do odpoczynku. A najważniejsze – dzieci nie są przedmiotami, które można oddać na dłużej, bo rodzic ma „dużo na głowie”. Dzieci widzą i czują więcej, niż nam się wydaje Zastanawiam się, jak muszą czuć się te maluchy, kiedy słyszą, że ich obecność jest „problemem logistycznym”. Że najlepiej byłoby ich „przetrzymać” gdzieś jeszcze dwie, trzy godziny, żeby dorosłym było wygodniej. Małe dzieci nie potrzebują przedłużonych godzin opieki. One potrzebują bliskości. Potrzebują mamy lub taty, którzy po całym dniu wreszcie się pojawią i powiedzą: „chodź, idziemy do domu”. Bo choć przedszkole bywa kolorowe i fajne, to dla dzieci wciąż ogromny wysiłek – emocjonalny i społeczny. Cały dzień w grupie to dla maluchów maraton, nie relaks. Słowa, które powinny nas obudzić Najbardziej zabolało mnie zdanie jednej z mam: – Panie mają dobrze, siedzą z dziećmi i bio…

dziecko-na-placu-zabaw-przy-przedszkolu-462390c.jpg
width: 1600
height: 1200

Kilkulatek zrobił awanturę w tramwaju. Słowa obcej pasażerki to smutna prawda o wychowaniu
type: item
date: 2025-11-23T19:00:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Tramwaj pełen ludzi, zmęczenie po całym dniu i jedno dziecko, które nie radzi sobie z emocjami. A jednak najbardziej wstrząsające nie było jego zachowanie, tylko komentarz dorosłej pasażerki, który do dziś dźwięczy mi w uszach. To niestety bardzo celny obraz tego, jak łatwo oceniamy rodziców – i jak mało naprawdę rozumiemy.
encoded: Było po 17, ścisk, ludzie stali na sobie, każdy zmęczony, głodny, marzący tylko o tym, żeby dotrzeć do domu i zdjąć buty. Obok mnie stała młoda mama z kilkuletnim chłopcem. Wyglądali, jakby wracali z przedszkola – mały miał na sobie jeszcze błękitny worek z kapciami, a w ręku ściskał rysunek. W pewnym momencie chłopiec zaczął płakać. Najpierw po cichu, potem głośno, aż w końcu przeszedł w pełną histerię: krzyk, łzy, wyginanie się, próby wyrwania z uścisku mamy. Ewidentnie był wyczerpany – znałam ten widok aż za dobrze. Kto ma dzieci, ten wie, że o tej godzinie maluchy są po prostu „po wszystkim”. Mama starała się go uspokoić. Szeptała mu coś do ucha, przytulała, próbowała odwrócić jego uwagę. Była blada, a na jej twarzy malował się wstyd – ten dobrze znany rodzicom w miejscach publicznych. Ten irracjonalny strach, że inni pomyślą, że jesteś „złą matką”. I wtedy padły te słowa W pewnym momencie odezwała się stojąca obok kobieta – elegancka, starsza, z wyraźną potrzebą udzielania rad światu. „Jak się nie umie dziecka wychować, to nie powinno się mieć dzieci”. Powiedziała to głośno, z wyższością i takim tonem, jakby wygłaszała oczywistą prawdę, a nie krzywdzącą ocenę. Mama zamarła. Chłopiec jeszcze bardziej się rozpłakał. Kilka osób odwróciło wzrok, kilka przewróciło oczami. Ale nikt nic nie powiedział. Nikt jej nie obronił. A mnie te słowa po prostu zmroziły. Łatwo oceniać. Dużo trudniej zrozumieć Bo przecież ta scena mogła dotyczyć każdego rodzica. Każdy z nas miał – albo będzie miał – takie momenty, w których dziecko wybucha emocjami w najmniej odpowiednim miejscu. A rodzic robi, co może: tuli, szepcze, przytrzymuje, próbuje dotrwać do przystanku. To nie jest brak wychowania. To nie jest lenistwo rodzica. To jest po prostu życie. Dzieci nie mają przełącznika emocji, który można włączyć w tramwaju. Czasem są głodne, zmęczone, przebodźcowane. Czasem coś je zabolało, czasem coś im nie wyszło, czasem po prostu nie radzą sobie ze światem, który jest dla nich o trzy rozmi…

smutny-kilkuletni-chlopiec-f7f27db.jpg
width: 1600
height: 1200

Zrobiłam test: przez 3 dni żyłam jak moja 12-letnia córka. Nie dałam rady
type: item
date: 2025-11-22T13:00:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Myślałam, że to będzie zabawne doświadczenie. Po trzech dniach miałam ochotę się położyć i płakać – nie ze zmęczenia, ale z bezradności.
encoded: Kiedy moja córka po raz kolejny rzuciła: „Mamo, ty nic nie rozumiesz!”, postanowiłam to sprawdzić. Dosłownie. Zrobiłam test i przez trzy dni żyłam jak ona – 12-letnia dziewczynka w szóstej klasie. Z budzikiem, szkołą, zadaniami, social mediami i wszystkimi emocjami, które dla nas, dorosłych, często wydają się przesadzone. Nie wytrzymałam. I nie dlatego, że jestem słaba. Dlatego, że świat, w którym żyją nasze dzieci, jest o wiele bardziej wymagający, niż nam się wydaje. Dzień 1: Szkoła, czyli maraton z przerwami na stres Wstałam o 6:30, tak jak ona. Włączyłam muzykę na słuchawkach, wzięłam telefon i zaczęłam scrollować TikToka – „bo tak robią wszystkie dziewczyny rano”. Po 20 minutach byłam już przebodźcowana. W szkole (czy raczej w mojej symulacji, bo zapisałam dokładnie jej plan lekcji i obejrzałam te same filmy edukacyjne) spędziłam sześć godzin. W tym czasie czułam się, jakbym była w pracy, na której nikt nie tłumaczy zasad, a za każde potknięcie dostaje się ocenę. Matematyka, polski, historia – trzy różne wymagania, trzy różne sposoby myślenia. Potem wróciłam „do domu” – czyli do rzeczywistości pełnej zadań, prac domowych, przygotowań do kartkówek i… natychmiastowych powiadomień z grup klasowych. Tam każdy błąd, każda nieobecność jest komentowana. Dzieci oceniają się nawzajem bez filtra. Wieczorem, po trzech godzinach nauki i odrabiania prac domowych, moja głowa pulsowała. A ona? Uśmiecha się i mówi, że „tak trzeba, bo w siódmej będzie trudniej”. Dzień 2: Internetowy rollercoaster emocji Drugiego dnia zrozumiałam, że nasze dzieci nie mają ani chwili przerwy. Po szkole, zamiast odpocząć, „musiałam” wejść na TikToka i Snapchata – tak jak ona. Świat jej rówieśników nie kończy się na szkolnym korytarzu. Tam wszystko toczy się dalej – lajki, komentarze, zdjęcia, grupowe czaty. W ciągu godziny dostałam 54 powiadomienia. Jedna dziewczyna dodała filmik z piosenką, inna z editem ze szkoły. Ktoś dostał nowy telefon, ktoś inny wrzucił zdjęcie z pizzą i dopisał: „Najlepszy …

Test-mamy-0edf5a6.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Tuż po 21 dostałam SMS-a od matki ucznia. Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-11-19T11:38:56.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki klas 1–3 z jednej z warszawskich podstawówek. Napisała, bo chciała podzielić się sytuacją, która – jak przyznała – zaskoczyła ją bardziej niż jakakolwiek szkolna wywiadówka. Po 21:00 dostała SMS-a od matki jednego z uczniów. „Myślałam, że chodzi o coś poważnego. Tymczasem to, co przeczytałam, wprawiło mnie w osłupienie” – pisze nauczycielka.
encoded: Dzień miałam wyjątkowo długi. Zostałam po lekcjach, bo przygotowywałam dekoracje na szkolną uroczystość. To było zaraz przed 11 listopada, przed apelem. Do domu wróciłam zmęczona, z bolącą głową i planem, że wieczór spędzę bez zerkania w ekran. Około 21:10 telefon jednak zawibrował. Zobaczyłam imię i nazwisko mamy jednego z moich drugoklasistów i pomyślałam, że stało się coś poważnego. Otworzyłam wiadomość i… zamarłam. Pisała mniej więcej: „Pani Aniu, mam taką sprawę. Młodszy synek się rozchorował, muszę iść rano z nim do przychodni. Nie mam jak odprowadzić jutro Stasia. Może podejdzie Pani rano do nas? Mieszka Pani przecież niedaleko. Proszę o potwierdzenie”. Przeczytałam raz. Przeczytałam drugi. I nadal nie wierzyłam, że ta prośba jest na serio. To jest praca, a nie dyspozycyjność 24/7 Od lat jestem nauczycielką, a rodziców uczniów lubię i szanuję. Z wieloma mam świetny kontakt, szanujemy swój czas, przestrzegamy granic, a dobro dzieci zawsze stawiamy na pierwszym miejscu. Ale żeby ktoś oczekiwał, że wyjdę rano z domu, pójdę na inne osiedle i odprowadzę czyjeś dziecko do szkoły? To nie była prośba typu „czy może Pani przypilnować na korytarzu?” albo „czy może Pani wysłać zadanie jeszcze raz?”. To było pełnoprawne żądanie prywatnej przysługi, która wykracza poza jakiekolwiek granice zawodowe. Wieczór. Mój prywatny numer telefonu. I oczekiwanie, że o 7:30 będę pod czyimś blokiem, trzymając za rękę ucznia, którego zadaniem jest po prostu dotrzeć do szkoły z rodzicem lub opiekunem. Jestem nauczycielką, a nie prywatną opiekunką Nie chciałam być niemiła. Rozumiem – choroba małego dziecka, stres, brak wsparcia. Pamiętam, jak moje nastolatki były maluchami. Ale to, że mieszkam trzy ulice dalej, nie oznacza, że można traktować mnie jak sąsiadkę, która wyświadczy przysługę, albo – co gorsza – jak darmową pomoc domową... W odpowiedzi napisałam krótko: „Niestety nie mogę spełnić tej prośby. To wykracza poza moje obowiązki i czas pracy. Proszę poszukać innego rozwiązania”. Nas…

nauczycielka-dostala-SMS-a-od-matki-ucznia-cf1aa33.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko się złości, nie mów „uspokój się”. Zamiast tego użyj jednej z 7 „magicznych” fraz
type: item
date: 2025-11-18T15:48:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Reem Raouda, uznana ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, ujawnia 7 „magicznych” fraz, które potrafią niemal natychmiast zakończyć każdy napad złości. Oto konkretne słowa, które uruchamiają u dzieci mechanizmy samoregulacji.
encoded: Reem Raouda, autorka i ekspertka w dziedzinie świadomego rodzicielstwa, pracowała z ponad 200 dziećmi i setkami rodzin. Jak pokazują jej obserwacje i badania, podczas emocjonalnego przeciążenia dzieci tracą dostęp do logicznego myślenia. Dzieje się tak, ponieważ kora przedczołowa – obszar mózgu odpowiedzialny za rozumowanie i język – zostaje czasowo „wyłączona”. Dlatego właśnie popularne zwroty typu „uspokój się” czy „powiedz, co się stało” nie przynoszą efektów. Dziecko w stanie silnego wzburzenia emocjonalnego nie umie poprawnie przetwarzać słów. Potrzebuje wtedy przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i kontaktu z regulującym go dorosłym układem nerwowym. Co zamiast „uspokój się”: 7 zdań, które rozładowują emocjonalny chaos Raouda twierdzi, że zamiast słów, w pierwszym etapie histerii kluczowa jest fizyczna i emocjonalna obecność. Cisza – wbrew intuicji – bywa najpotężniejszym narzędziem. Siedząc blisko dziecka i zachowując spokój, dorosły wysyła niewerbalny sygnał: „Jesteś bezpieczny, damy sobie z tym radę”. Na liście przygotowanej przez ekspertkę milczenie jest numerem 1. Oto pozostałe frazy, które działają jak „emocjonalna kotwica” w czasie napadu złości: „(Milczenie)” – cisza jako forma komunikatu „Jesteś bezpieczny, jestem obok”. „Jestem tutaj” – sygnał obecności, który reguluje układ nerwowy dziecka. „To bardzo silne uczucie, prawda?” – uznanie emocji pomaga dziecku je zidentyfikować. „Możesz być zły. Nie wolno bić” – oddzielenie emocji od zachowania. „Zróbmy razem przerwę” – wspólna pauza lepiej działa niż izolacja. „Widzę, jak bardzo ci na tym zależało” – zrozumienie rozczarowania gasi potrzebę dalszego krzyku. „Możesz się złościć. Nadal cię kocham” – zapewnienie bezwarunkowej miłości. Każda z tych fraz aktywuje inne mechanizmy regulacyjne i wpływa kojąco na pobudzony układ limbiczny dziecka. Słowa dobrane przez Raoudę nie są przypadkowe. Każda z magicznych fraz działa na poziomie neurologicznym. Poprzez poczucie bezpieczeństwa i uznanie emocji, dziecko …

dziecko-placzace-ze-zlosci-92f38c0.jpg
width: 1600
height: 1200

Żenujący mail nauczycielki w sobotni wieczór. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci”
type: item
date: 2025-11-16T13:00:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Kiedy do redakcji trafił ten mail, wiedzieliśmy jedno – emocje rodziców znów sięgnęły zenitu. Mama ucznia z drugiej klasy nie kryje oburzenia po tym, jak w sobotni wieczór otrzymała wiadomość od wychowawczyni. I nie chodziło wcale o coś pilnego, tylko o przypomnienie, które – jak mówi – można było wysłać w poniedziałek.
encoded: „Była sobota, po 20. Siedzieliśmy z mężem przed telewizorem, dzieci już spały. Wtedy dostałam maila od nauczycielki – przypomnienie, że w poniedziałek mamy przynieść podpisane zgody na wycieczkę i że kilku rodziców wciąż tego nie zrobiło” – pisze pani Monika, mama ucznia z drugiej klasy szkoły podstawowej. „Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że ton tej wiadomości był po prostu niemiły. Nauczycielka napisała, że ‘prosi o natychmiastowe uzupełnienie formalności’ i że ‘bez zgód dzieci nie będą mogły wziąć udziału’. Zabrzmiało to jak rozkaz. I to wysłany w weekend, kiedy każdy chce na chwilę zapomnieć o szkolnym chaosie”. Pani Monika przyznaje, że wiadomość zepsuła jej humor na resztę wieczoru. „Nie potrafię zrozumieć, po co pisać takie rzeczy w sobotę. Szkoła to nie korporacja. My też mamy swoje życie, swoje obowiązki. Czasem człowiek po prostu chce odpocząć, a nie myśleć o papierach, podpisach i zgodach”. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci” Kobieta dodaje, że nie chodzi jej o samą treść maila, tylko o sposób, w jaki został wysłany. „Nie oczekuję, że nauczycielka będzie nas głaskać po głowie, ale też nie chcę być traktowana jak ktoś, kto musi się tłumaczyć. To była zwykła formalność, którą i tak miałam oddać w poniedziałek. A przez ten mail poczułam się jak uczennica, której ktoś udziela nagany”. „Tacy ludzie nie powinni uczyć dzieci” – pisze dalej. „Bo jeśli nauczyciel nie potrafi komunikować się z dorosłymi w normalny sposób, to jak ma być autorytetem dla uczniów? Wysyłanie pretensjonalnych wiadomości w weekend jest zwyczajnie nie na miejscu. My, rodzice, też pracujemy, też mamy stresy i nie potrzebujemy kolejnych wymówek do kłótni czy nerwów”. Gdzie kończy się obowiązek, a zaczyna przesada? Coraz częściej rodzice zwracają uwagę na sposób, w jaki nauczyciele komunikują się z nimi przez e-dzienniki i maile. Niektórzy uważają, że granice między życiem zawodowym a prywatnym zacierają się w niepokojącym tempie. „To nie pierwszy raz, kiedy wychowawczyni pisze do…

SMS-od-nauczycielki-rozzloscil-rodzicow-9218917.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie przyprowadzajcie chorych dzieci” – po tej wiadomości z przedszkola rodzice nie wytrzymali
type: item
date: 2025-11-16T05:00:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Gdy w przedszkolnej aplikacji pojawiło się ogłoszenie: „Prosimy nie przyprowadzać chorych dzieci”, wielu rodziców zagotowało się ze złości. Bo przecież wszyscy wiemy, że nikt nie robi tego z premedytacją. Ale co ma zrobić mama, która musi iść do pracy, a babcia mieszka 300 kilometrów dalej?
encoded: „Nie przyprowadzajcie chorych dzieci” – łatwo powiedzieć Wszystko zaczęło się w poniedziałek rano, kiedy na grupie mojego przedszkola pojawił się wpis od wychowawczyni: „Drodzy rodzice, w grupie panują infekcje. Prosimy nie przyprowadzać dzieci z katarem, kaszlem lub gorączką. Zadbajmy wspólnie o zdrowie maluchów”. Z pozoru nic złego. Normalny apel, jaki widzimy co roku o tej porze. Ale komentarze pod nim pokazały, jak bardzo zmieniły się czasy. Jedna z mam napisała: – A może pani dyrektor zapewni nam opiekę nad dzieckiem, kiedy ma katar? Bo ja po prostu nie mam jak zostać w domu. I choć łatwo zrzucić winę na rodziców, że „zarażają”, prawda jest dużo bardziej skomplikowana. Choroba dziecka to kryzys logistyczny Pamiętam czasy, kiedy moje dzieci chodziły do przedszkola i wystarczyło jedno kichnięcie, by cała układanka się posypała. Telefon z przedszkola o 11:00: „Pani syn ma gorączkę, proszę przyjechać”. I wtedy zaczynała się akcja: kto pojedzie? Kto zostanie z nim w domu? Jak powiedzieć szefowi, że znowu muszę wziąć opiekę? W teorii wszystko jest proste – mamy przecież zwolnienie opiekuńcze, zasiłek z ZUS-u. Ale w praktyce każda matka i każdy ojciec wie, że to często oznacza tygodnie zaległości, stres i niewypowiedziane pretensje w pracy. Wielu rodziców przyznaje po cichu: „Tak, zdarza mi się wysłać dziecko z lekkim katarem”. Bo katar trwa czasem pół zimy. Bo dziecko ma energię, nie gorączkuje, a my nie możemy po raz piąty w miesiącu brać wolnego. System, który nie widzi rodziców To nie jest problem leniwych rodziców, tylko systemu, który nie nadąża za rzeczywistością. W większości firm nie ma realnej elastyczności pracy, a w wielu zawodach po prostu nie da się pracować zdalnie. Sprzedawczyni, pielęgniarka, nauczycielka czy kasjerka nie zabierze dziecka do biura ani nie połączy się zdalnie z sali zabaw. A nawet jeśli teoretycznie może – to kto zajmie się wtedy dzieckiem w domu? Siedzące z gorączką obok mamy na telekonferencji nie dostanie opieki, tylko kolejną dawkę…

Awantura-w-przedszkolu-fd03577.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Wieczorem dostałam SMS-a z pretensjami od matki przedszkolaka. Poprosiłam o jedno”
type: item
date: 2025-11-15T15:00:45.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Nauczycielka wychowania przedszkolnego opisała sytuację, która – jak mówi – pokazuje, jak bardzo część rodziców nie rozumie, czym jest nauka samodzielności. Wieczorem dostała SMS-a z pretensjami, bo „kazała dziecku sprzątać po obiedzie”. „To nie chodzi o obowiązki, tylko o wychowanie” – tłumaczy.
encoded: „Była sobota wieczór, kiedy dostałam SMS-a od mamy jednego z moich przedszkolaków. Wiadomość zaczynała się od słów w stylu: czy to prawda, że kazała pani mojemu synowi sprzątać po obiedzie?” – opowiada nauczycielka. „Nie było ani ‘dzień dobry’, ani ‘czy może pani wyjaśnić’. Tylko ton pretensji. Pomyślałam wtedy, że coś jest naprawdę nie tak, skoro dorośli reagują w taki sposób na zwykłą codzienną czynność”. Nauczycielka przyznaje, że w grupie wprowadziła tzw. dyżury porządkowe. Dzieci po obiedzie pomagają zebrać naczynia ze stołów i przetrzeć blaty. Nie robią tego za nikogo, nie są do niczego zmuszane – to element nauki samodzielności i współpracy. „To nie jest kara, tylko wychowanie” „Niektórym rodzicom wydaje się, że jak dziecko w przedszkolu sprząta po sobie, to znaczy, że ktoś nie wykonuje swojej pracy. To bardzo krzywdzące myślenie. My, nauczycielki, nie mamy w zwyczaju przerzucać obowiązków na dzieci. Uczymy je po prostu życia. Tego, że po posiłku talerzyk się odnosi, a gdy coś się rozleje – warto przynieść ścierkę i pomóc” – tłumaczy. „Dzieci naprawdę lubią te dyżury. Czują się potrzebne, odpowiedzialne. Kiedy mają możliwość zrobić coś samodzielnie, są z tego dumne. To nie ‘zmuszanie do pracy’, tylko nauka odpowiedzialności, której nie da się przekazać z książki”. „Poprosiłam ją o jedno” Nauczycielka przyznaje, że najbardziej zabolało ją, że matka nie zapytała o przebieg sytuacji, tylko od razu napisała wiadomość z pretensjami – i to na jej prywatny numer. „Poprosiłam ją tylko o jedno – żeby, zanim uwierzy w każde słowo swojego dziecka, zapytała mnie, jak było naprawdę. Dzieci mają swoją perspektywę, czasem coś uproszczą, czasem przeinaczą. To naturalne. Ale dorośli powinni umieć rozmawiać, nie oceniać”. Dzieci potrzebują przestrzeni do nauki życia Coraz częściej nauczyciele zauważają, że rodzice reagują alergicznie na każdą próbę uczenia dzieci samodzielności. W domach wielu maluchów niemal wszystko robi się za nie – ubiera, sprząta, podaje. Tymczasem przeds…

nauczycielka-w-przedszkolu-uczy-dzieci-samodzielnosci-7aae805.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Rodzice mają pretensje, że świetlica nie jest czynna od 6. Moje zdanie się nie liczy”
type: item
date: 2025-11-15T07:00:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Do naszej redakcji napisała nauczycielka z niewielkiej miejscowości, która od lat pracuje w szkolnej świetlicy. Jak przyznaje, coraz częściej słyszy od rodziców zarzuty, że placówka jest otwarta zbyt krótko. „Rozumiem ich, ale moje życie też coś znaczy. Mam własne dzieci, obowiązki, i nikt nie pyta, jak ja mam to wszystko pogodzić” – pisze.
encoded: „Pracuję w świetlicy szkolnej już dziesięć lat. Znam większość rodzin z naszej miejscowości, często z rodzicami dzieci widuję się też po pracy – w sklepie, na spacerze, na boisku. I coraz częściej słyszę to samo: że świetlica powinna być otwarta od szóstej rano, że rodzice muszą iść do pracy, że szkoła nie wychodzi im naprzeciw. Ja naprawdę ich rozumiem. Ale chciałabym, żeby ktoś spojrzał też z naszej strony”. „Zanim dzieci przyjdą, ja też muszę się jakoś przygotować. Nie mieszkam naprzeciwko szkoły – dojeżdżam kilkanaście kilometrów, odprowadzam wcześniej swoje dzieci do przedszkola i szkoły. Gdybym miała zaczynać dyżur o szóstej, musiałabym wyjść z domu o piątej. Moje własne dzieci też potrzebują opieki, śniadania, spokoju. Czy naprawdę mam być świetlicową dla wszystkich, tylko nie dla swoich?”. „Świetlica nie jest przechowalnią” „Wielu rodziców traktuje świetlicę jak miejsce, gdzie można zostawić dziecko na dowolnie długi czas. A przecież to nie jest przechowalnia. My tam naprawdę pracujemy – organizujemy zajęcia, pomagamy dzieciom odrabiać lekcje, uczymy współpracy. Ale kiedy dziecko przychodzi o siódmej i siedzi do piętnastej, czasem dłużej, to po prostu jest zmęczone. I my też jesteśmy zmęczone”. „Słyszałam ostatnio, że nauczyciele nie rozumieją życia rodziców. Ale to działa w obie strony. Nikt nie pyta, o której wracam do domu, o której kładę się spać, jak odrabiam z moimi dziećmi lekcje, skoro wracam wykończona. Chciałabym, żeby w tej całej dyskusji o świetlicach ktoś dostrzegł też człowieka po drugiej stronie biurka”. „Nie jesteśmy winne temu, że system nie działa” „Nie mamy wpływu na to, w jakich godzinach działa świetlica. Nie my ustalamy zasady, nie my decydujemy o finansowaniu, o etatach. A to właśnie na nas spadają wszystkie pretensje. Rodzice mają żal do nauczycielek, a powinny mieć do systemu, który od lat nie przystaje do rzeczywistości”. „Ja też jestem matką. Też wiem, jak trudno pogodzić pracę z wychowaniem dzieci. Ale czasem, słysząc te komentarz…

dzieci-w-swietlicy-szkolnej-z-nauczycielka-d388c6f.jpg
width: 1600
height: 1200

To plaga wśród rodziców. „Robię za syna prace na konkursy plastyczne. Nie chcę, żeby przegrał”
type: item
date: 2025-11-12T15:19:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Kiedyś konkursy szkolne miały uczyć dzieci kreatywności i samodzielności. Dziś coraz częściej są testem ambicji... rodziców. Coraz więcej mam i ojców przyznaje, że pomagają swoim dzieciom – i to nie symbolicznie, ale robią za nie wszystko.
encoded: „Nie będę udawać, że nie pomogłam” – pisze pani Joanna, mama dziewięcioletniego Olka. „Kiedy zobaczyłam, jakie prace przynieśli inni uczniowie na konkurs plastyczny, po prostu mnie zamurowało. To nie były dzieła dzieci. To były perfekcyjne, dopracowane prace dorosłych ludzi. I wtedy pomyślałam: nie będę skazywać swojego dziecka na porażkę tylko dlatego, że inni rodzice nie potrafią się powstrzymać”. Pani Joanna przyznaje, że od tamtej pory zawsze „czuwa” nad konkursami. „Zaczyna się od drobnych podpowiedzi, a kończy na tym, że sama coś poprawiam, coś doklejam, coś dorysowuję. Wiem, że to nie fair, ale system jest tak ustawiony, że dziecko z własnoręcznie wykonaną pracą nie ma szans. To nie konkursy dzieci, tylko rodziców”. Ambicje, które odbierają dzieciom radość Zjawisko „konkursów rodziców” to nie jednostkowy przypadek. Wystarczy wejść do dowolnej szkoły przed świętami, by zobaczyć perfekcyjne kartki, makiety czy stroje – zrobione z chirurgiczną precyzją. Mało które dziecko jest w stanie osiągnąć taki efekt samodzielnie. „To jest presja” – tłumaczy pani Joanna. „Z jednej strony nauczyciele zachęcają, żeby dziecko wykazało się kreatywnością, a z drugiej – sami nagradzają najpiękniejsze, najbardziej dopracowane prace. A przecież wiadomo, że siedmiolatek nie zrobi czegoś takiego sam. Więc rodzice przejmują stery. Nie dlatego, że chcą oszukiwać, tylko dlatego, że nie chcą, żeby ich dziecko czuło się gorsze”. Problem w tym, że dzieci uczą się wtedy zupełnie czegoś innego. Nie samodzielności, nie wytrwałości, a przekonania, że zawsze ktoś poprawi, pomoże, załatwi. I że nie warto próbować, bo inni i tak mają „lepsze” – czyli zrobione przez dorosłych – prace. „To miała być zabawa, a wyszła rywalizacja dorosłych” Wielu nauczycieli przyznaje nieoficjalnie, że doskonale widzą, kiedy praca została wykonana przez dziecko, a kiedy przez rodzica. „Tylko co mają zrobić?” – pyta pani Joanna. „Zawsze znajdzie się ktoś, kto się oburzy, że jego dziecko się starało, że to talent, że n…

mama-maluje-za-dzieci-prace-na-konkurs-plastyczny-2b99f0c.jpg
width: 1600
height: 1200

Wystarczy 1 nawyk, by wychować silne psychicznie dziecko. Rodzice się go boją
type: item
date: 2025-11-12T13:59:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Psycholodzy od lat powtarzają, że nie trzeba znać dziesiątek metod wychowawczych, by wspierać rozwój emocjonalny dziecka. Wystarczy jeden, pozornie prosty nawyk – konsekwencja. Niestety, właśnie z tym rodzice mają dziś największy problem.
encoded: Wielu rodziców chce być dla swoich dzieci najlepszymi przyjaciółmi. Chcą, by ich pociechy były szczęśliwe, spokojne, by się nie denerwowały. Dlatego bardzo często ustępują, gdy pojawiają się łzy, krzyk czy złość. „Nie kupię ci tej zabawki” szybko zamienia się w „no dobrze, ale to już ostatni raz”. „Nie możesz grać po godzinie 19” kończy się na „tylko jeszcze dziesięć minut, żebyś nie był zły”. I właśnie wtedy, jak zauważają specjaliści, dzieci uczą się, że granice nie są granicami – są negocjowalne. A to podcina im skrzydła w rozwoju emocjonalnym. Bo silne psychicznie dziecko to takie, które wie, że świat ma zasady, których warto przestrzegać. Konsekwencja to nie surowość Konsekwencja nie ma nic wspólnego z byciem surowym czy chłodnym rodzicem. Wręcz przeciwnie – to przejaw troski i bezpieczeństwa. Dziecko, które wie, że rodzic dotrzymuje słowa, czuje się pewnie. Zna ramy, w których może się poruszać. „Najgorsze, co możemy zrobić, to zmieniać decyzje w zależności od nastroju” – podkreślają nauczyciele i psycholodzy. „Wczoraj mama pozwoliła, dziś tata zabronił. Wczoraj nie można było jeść słodyczy, dziś już tak. Dla dziecka to chaos, który podkopuje zaufanie do dorosłych”. Konsekwencja to także komunikat: możesz na mnie polegać, wiem, co robię. To daje dziecku poczucie stabilności – a ono jest fundamentem odporności psychicznej. Dziecko uczy się siły, gdy widzi spokój rodzica Rodzice często chcą chronić dzieci przed trudnymi emocjami. Tymczasem właśnie w takich chwilach uczymy ich najwięcej. Gdy dziecko płacze, bo czegoś nie dostało – to moment, by pokazać, że smutek i złość są naturalne, że można je przeżyć i poradzić sobie z nimi. Nie chodzi o to, by udowadniać rację. Chodzi o to, by być obok i dawać przykład spokoju. Bo jeśli rodzic w obliczu krzyku i łez zachowuje opanowanie, dziecko też uczy się, że emocje nie są końcem świata. Zbyt wielu dorosłych boi się być dorosłymi Konsekwencja wymaga odwagi – trzeba znieść chwilowe niezadowolenie dziecka, czasem gniew, a n…

dziecko-potrzebuje-konsekwentnych-rodzicow-c8e862e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Świetlice powinny być czynne od 6 do 20 i w weekendy”. Rodzice nie dają już rady
type: item
date: 2025-11-12T09:27:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Do naszej redakcji napisała mama trójki dzieci, która od kilku lat samotnie łączy pracę w handlu z wychowaniem. „Nie proszę o luksusy, tylko o możliwość normalnego funkcjonowania. Świetlice powinny być czynne dłużej, bo rodzice naprawdę nie dają już rady” – pisze kobieta.
encoded: „Mam troje dzieci – wszystkie w wieku szkolnym. Najstarszy chodzi do piątej klasy, najmłodszy dopiero zaczął pierwszą. Nie mam rodziny w mieście, mąż kogoś poznał i odszedł kilka lat temu. Od tamtej pory wszystko jest na mojej głowie – szkoła, praca, zakupy, opieka, lekcje, choroby. Pracuję w sklepie w galerii handlowej, więc moje godziny są zupełnie inne niż typowy etat. Czasem zaczynam o 9, 10, ale pracujemy na zmiany, więc czasem mam tzw. dwunastkę i kończę o 21 albo 22. Wtedy zaczyna się dramat”. Kobieta przyznaje, że organizacja każdego dnia to wyzwanie na poziomie logistyki wojskowej. „Świetlica jest czynna do 15. Dla mnie to jak żart. A co mają zrobić rodzice, którzy kończą pracę o 17, 18 albo 19? Ja proszę sąsiadkę, żeby odebrała młodszych, starszy syn zostaje z nimi w domu, ale ja wracam i często widzę, że wszyscy są zestresowani. Dzieci zmęczone, ja z poczuciem winy. To się nie da tak żyć”. „Nie proszę o przywileje, tylko o zrozumienie” „Nie mam żalu do nauczycieli. Wiem, że i oni są przeciążeni. Ale system nie działa. Świetlica powinna być miejscem, które naprawdę wspiera rodziny, a nie tylko punktem przechowania dzieci między 7 a 15. Ludzie, którzy pracują w handlu, gastronomii, ochronie, w usługach – my nie kończymy o piętnastej. A mimo to nasze dzieci też mają prawo do bezpieczeństwa”. Jak dodaje, najgorsze są weekendy. „W soboty pracuję prawie zawsze. Nie mam z kim zostawić dzieci. Starszy już jest dość samodzielny, ale młodsi? To nie jest normalne, że 11-latek musi zajmować się 7-latkiem tylko dlatego, że ich matka musi iść do pracy. To nie lenistwo, to przymus”. „To nie roszczenie, to wołanie o pomoc” „Czasem słyszę, że rodzice są roszczeniowi, że ciągle im mało. Ale ja nie proszę o darmowe zajęcia dodatkowe, tylko o dłuższe godziny świetlicy. O to, żeby ktoś pomyślał o ludziach, którzy nie mają komfortu pracy zdalnej ani wsparcia dziadków. Świetlice czynne od 6 do 20, a może dyżury w weekendy – wiem, że brzmi to jak marzenie, ale czasem mam wrażeni…

dzieci-w-swietlicy-szkolnej-3d210b5.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzieci błagają o ten napój z Żabki. Dietetyczka ostrzega: są bezbronne, mój syn też
type: item
date: 2025-09-05T14:00:59.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: zakupy
subject: zdrowie dziecka
description: Półki pustoszeją, rodzice płacą, a dzieci lamentują nad nowym produktem. Dietetyczka ostrzega: to nie przypadek, że najmłodsi tak się wkręcili.
encoded: Słyszeliście o Wojanie? Popularny youtuber, znany z filmików o Minecrafcie, wypuścił napój dla dzieci. Dostępny wyłącznie w Żabkach, w ekspresowym tempie znika z półek, a sklepy wywieszają kartki: „Brak Wojanków, prosimy nie pytać”. Tymczasem rodzice na Facebooku wymieniają się informacjami, kto i gdzie ostatnio „upolował” ten soczek. Brzmi niewinnie? Niestety, psychologowie i dietetycy ostrzegają, że to zjawisko może być wyjątkowo groźne. Dlaczego? Presja społeczna silniejsza niż zdrowy rozsądek W świecie dzieci to grupa rówieśnicza decyduje o tym, co „trzeba” mieć. „Nie musisz oglądać Wojana, by chcieć pić Wojanka. Mój syn nie ogląda YT, a codziennie chce szukać w Żabce tego napoju” – tłumaczy dietetyczka i psycholożka Zuzanna Wędołowska, która na Instagramie promuje zdrowe żywienie dzieci. Dla ekspertki ten temat stał się osobistym problemem. „Dodam tylko, że emocje są tak silne, że mój syn chciał zablokować mój wpis (niestety podejrzał, że go przygotowuję). Cóż… kolejny pretekst do ważnej rozmowy” – pisała na Instagramie. Według niej presja, by posiadać napój, działa w grupie jak choroba zakaźna. Z tą różnicą, że gorsi są ci, którzy Wojanka nie mają i nie mogą go pokazać kolegom. A w tym wieku właśnie akceptacja grupy jest najważniejsza. Iluzja niedostępności pokona rodziców Choć napój nie wyróżnia się ani składem, ani jakością, sprzedawany jest jako towar „limitowany”. Dostępny tylko w wybranych sklepach, szybko znika z półek, a to dodatkowo napędza dziecięce pragnienie. „Skoro znika, muszę to mieć, szukać, kupować na zapas, sprawdzać dostępność. Bo co, jeśli mnie to ominie? Co jeśli stracę szansę, a inni będą mieli?” – wyjaśnia Wędołowska. Dziecko, a czasem rodzic w jego imieniu, zaczyna obsesyjnie szukać produktu, by nie być tym „jedynym” bez Wojanka. Nie napój, a obietnica Wojan nagrał też piosenkę promującą swój produkt, w której pada hasło: „Kto z nami nie wypije, na wioskę nie wbije”. Dla wielu dzieci to nie jest już zwykła reklama soczku – to obietnica w…

napoj-z-Zabki-25c27ac.jpg
width: 1200
height: 900

Wystawili brudne pieluchy na korytarz. Zrobiłam jedną rzecz – i opadły im szczęki
type: item
date: 2025-08-16T09:06:38.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje
subject: rodzice
subject: wychowanie dziecka
description: Na zamkniętym osiedlu wybuchła afera o brudne pieluchy. „Rozumiem dramy o parkowanie czy hałaśliwe imprezy. Ale tu mnie zagotowało” – pisze Maja, autorka listu do naszej redakcji. Dzięki niej w bloku pojawiła się nietypowa kartka.
encoded: To nie był blok z PRL-u „Nie mieszkam w żadnym molochu z lat 80. Mam 39 lat i z 14-letnim synem wynajmuję mieszkanie na zamkniętym osiedlu oddanym trzy lata temu. Monitoring, wideodomofony, grupka na Facebooku i aplikacja do zgłaszania usterek – pełna nowoczesność” – pisze Maja. Tym bardziej zaskoczyła ją wiadomość, która pojawiła się na sąsiedzkiej grupie. Ktoś wrzucił zdjęcie brudnych pieluch zapakowanych w worek i podpis: „Serio? Tak teraz wygląda nasze osiedle?”. W komentarzach zawrzało. Jedni wieszali psy na „brudasach z parteru”, inni chcieli dzwonić po administrację. Padały teksty o „braku kultury” i „syfie jak na dzikim zachodzie”. A Maję zatkało. Afera o śmieci. „Mam dziecko. Mam oczy. I serce” „Nie zrozumcie mnie źle – wiem, że wystawianie śmieci na korytarz to nie jest najlepszy pomysł. Ale zamiast się oburzyć, pomyślałam o tych ludziach po drugiej stronie drzwi. O tej matce albo ojcu, którzy od tygodni są niewyspani, których dzieci płaczą w nocy, a oni próbują przeżyć dzień bez załamania nerwowego” – pisze Maja. Przyznaje, że jej syn ma 14 lat i pieluchy to dla niej dawno zamknięty rozdział. „Ale dobrze pamiętam, jak to było. Jak człowiek chodził w piżamie do południa i nie pamiętał, kiedy ostatni raz pił kawę. Widzę te matki z oczami jak pięciozłotówki, ojców z nosidełkiem, którzy nie wiedzą, gdzie zaparkowali auto. Widzę ich w windzie, w sklepie, na spacerze z psem – zmęczonych, czasem zrezygnowanych. I jak człowiek, pomyślałam: może zapomnieli? Może naprawdę nie dali rady”. Więc zrobiła coś banalnego. Wzięła worek z korytarza i zaniosła go do śmietnika. „To trwało trzydzieści sekund. Ale wystarczyło, żeby nie rozkręcać kolejnej wojenki na osiedlu” – dodaje. Dzień później – czekała na nią kartka Następnego dnia na tablicy w klatce pojawiła się ręcznie napisana kartka: „Sąsiedzi! Dziękujemy za wyniesienie śmieci. I przepraszamy – naprawdę zapomnieliśmy. Obiecujemy poprawę”. Maja nie wytrzymała i napisała w komentarzu, jak to wyglądało naprawdę. Że zamia…

smieci-z-pieluchami-292365d.jpg
width: 1200
height: 900

To najlepszy film na szybką randkę dla zmęczonych rodziców
type: item
date: 2024-12-30T11:05:25.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: film
subject: film dla rodziców
subject: małżeństwo
subject: rodzice
subject: szczęśliwe małżeństwo
subject: związek po urodzeniu dzieci
description: Jeśli po świętach marzycie o chwili wytchnienia, ta komedia romantyczna powinna trafić na szczyt Waszej listy filmów do obejrzenia. „Randki od święta” oczarują nie tylko singli poszukujących miłości, ale także tych, którzy potrzebują śmiać się do rozpuku.
encoded: Codzienny chaos i przygotowania do świąt potrafią wyczerpać do cna. Dlatego warto zadbać o moment tylko dla siebie. Idealnym pomysłem na szybką randkę w domowym zaciszu jest wspólne oglądanie filmu. A jaki film wybrać? Ta komedia romantyczna będzie strzałem w dziesiątkę. „Randki od święta”. Kiedy dzieci zasną, czas na odpoczynek Kiedy w domu zaczyna królować cisza, rodzice mogą wreszcie odetchnąć i spędzić razem czas. Wiele par z przyjemnością wybiera wspólne oglądanie filmów. Na czas seansu wprowadźcie do domu wyjątkową atmosferę – przygotujcie wcześniej świece i przekąski. Mamy dla Was idealną komedię romantyczną. Przy tym filmie nie da się zasnąć. Ta komedia romantyczna znów podbija Netflixa Przy tym filmie na pewno nie zaśniecie na kanapie. Zwariowane losy bohaterów zapewnią Wam doskonałą rozrywkę! „Randki od Święta” to lekka komedia romantyczna, która odpręży nawet najbardziej zmęczonych. Film opowiada historię Sloane i Jacksona, którzy, podobnie jak wielu z nas, mają już dość świątecznych tradycji. „Randki od święta” nie tylko dla singli W główne role wcielili się Emma Roberts i Luke Bracey. Para stworzyła na ekranie charyzmatyczny duet, który rozczuli wasze serca. Ich bohaterowie są samotni, a wścibska rodzina psuje im humory w każde święta. W trakcie spotkań często lądują przy stole dla dzieci, a ciekawskie ciotki zadają im śmiałe pytania o ich wybory sercowe. Samotni mają dość natrętnych pytań Natrętne pytania rodziny są zmorą dla wielu młodych osób, a bohaterowie nie są wyjątkiem. Los sprawia, że poznają się po wyjątkowo okropnych świętach. Kłótnia na środku centrum handlowego prowadzi ich do szalonego pomysłu. Oboje dochodzą do wniosku, że potrzebują partnera, ale tylko na pokaz. Partner tylko na pokaz. Szalony plan skazany na porażkę? Nieznajomi będą towarzyszyć sobie podczas wszystkich ważnych świąt przez okrągły rok. Od Nowego Roku, przez walentynki, Wielkanoc, aż po kolejne Boże Narodzenie. Co z tego wyniknie? Oczywiście masa przezabawnych sytuacji i …

Zrzut-ekranu-2024-12-30-100233-595190f.jpg
width: 942
height: 591

Dowód osobisty dla dziecka 2023: koszt, wniosek, ile trwa wyrobienie
type: item
date: 2022-12-21T13:00:00.000Z
creator: Monika Karbarczyk
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: dziecko mama
subject: rodzice
subject: rodzinny wyjazd
description: Dowód osobisty dla dziecka jest potrzebny, gdy chcesz podróżować po krajach Unii Europejskiej z dzieckiem, które nie ma paszportu. Formalności związane z wyrabianiem dowodu dla dziecka trwają krócej niż w przypadku paszportu, ale i tak dowodu nie otrzymuje się od ręki. Przed czekającym nas wyjazdem warto odpowiednio szybko pomyśleć o złożeniu wniosku o dowód dla dziecka. Wyjaśniamy, co będzie potrzebne i jak wypełnić wniosek.
encoded: Aby wyrobić dowód osobisty dla dziecka, należy złożyć odpowiedni wniosek i dołączyć do niego zdjęcie. Podpowiadamy, gdzie i w jaki sposób go wypełnić, a także jakie dokumenty są potrzebne, by został on pozytywne rozpatrzony. Wyjaśniamy również, przez ile ważny jest taki dowód oraz jak długo trzeba czekać na możliwość jego odebrania. Spis treści: Po co wyrabiać dowód osobisty dla dziecka i jak długo jest ważny? Gdzie wyrobić dowód osobisty dla dziecka? Jak wypełnić wniosek o dowód osobisty dla dziecka? Potrzebne dokumenty do wyrobienia dziecku dowodu Zdjęcia do dowodu dla dziecka Ile trwa wyrobienie dowodu dla dziecka? Kto może odebrać dokument? Dowód osobisty: cena Po co wyrabiać dowód osobisty dla dziecka i jak długo jest ważny? Dzieci poniżej 18. roku życia nie muszą mieć dowodu osobistego. Ten dokument tożsamości wyrabia się jedynie na wniosek rodzica, opiekuna prawnego czy kuratora, np. zamiast paszportu, jeśli dziecko ma podróżować po Europie (pamiętaj, że poza tą strefą dziecko powinno posiadać paszport). Dowód osobisty można wyrobić nawet dla kilkutygodniowego niemowlęcia. Przy składaniu wniosku o dowód obecność dziecka poniżej 5. roku życia nie jest konieczna. Jeśli dziecko ma więcej niż 5 lat, musi pojawić się z rodzicami w urzędzie. Dowód osobisty dla dziecka, które ma mniej niż 12 lat, jest ważny 5 lat, to tzw. dowód tymczasowy. Dowód wydawany dla dziecka, które ma więcej niż 12 lat, traci ważność po 10 latach. Aby uniknąć przykrej sytuacji podczas wylotu na wakacje, warto przed sezonem urlopowym sprawdzić, czy dokument naszego dziecka właśnie nie traci ważności. Ważne: Dzieciom do 12. roku życia można wyrobić jedynie tymczasowy dowód osobisty, ważny przez 5 lat. Po 12. roku życia — można składać wniosek o dowód osobisty ważny przez 10 lat. Gdzie wyrobić dowód osobisty dla dziecka? Dowód osobisty dla dziecka można wyrobić na terenie całej Polski (nie obowiązuje rejonizacja) w urzędach gminy lub urzędach dzielnicy (w miastach). Możesz także wyrobić dowód o…

Vh5Sty-118377-a699228.jpg
width: 1200
height: 795

Skąpiec – streszczenie, plan wydarzeń, opis bohaterów
type: item
date: 2022-09-13T08:34:00.000Z
creator: kstawiarska
subject: Rodzina
subject: książka
subject: książka dla dzieci
subject: rodzice
description: Skąpiec to jeden z najsłynniejszych utworów Jana Baptysta Poquelina, znanego także jako Molier. Choć utwór powstał w XVII wieku, do dziś wystawiany jest na deskach teatrów całego świata. Należy także do kanonu lektur szkolnych, dlatego warto poznać bliżej historię Harpagona oraz jego dzieci.
encoded: Jaki był tytułowy bohater komedii Moliera? Czy Skąpiec to komedia, która powoduje wyłącznie śmiech, czy skłania również do poważnych przemyśleń, np. na temat tego, co w życiu liczy się naprawdę? Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące tego, o czym jest Skąpiec, przeczytaj nasze streszczenie. Spis treści: Skąpiec – streszczenie krótkie Skąpiec - streszczenie szczegółowe Skąpiec – plan wydarzeń Geneza Skąpca Skąpiec – bohaterowie Skąpiec – streszczenie krótkie Tytułowy bohater, Harpagon jest chorobliwie skąpym człowiekiem (stąd tytuł komedii). Jest też wdowcem, który ma dwoje dorosłych dzieci, Elizę i Kleanta. Eliza kocha się w niezamożnym Walerym, a Kleant w Mariannie, również niezbyt bogatej pannie. Dzieci Harpagona wiedzą, że trudno im będzie liczyć na zadowolenie ojca z ich sercowych wyborów. Pewnego dnia Harpagon postanawia, że ożeni się z Marianną. Wydaje mu się, że ta uboga dziewczyna nie będzie miała wysokich wymagań jako żona. Harpagon postanawia też wydać za mąż swoją córkę Elizę, za 50-letniego, bogatego Anzelma. A syna - za bogatą wdowę. Dla obu par zakochanych młodych ludzi to prawdziwy dramat. Okazuje się jednak, że wybrany przez ojca dla córki Anzelm to w rzeczywistości ojciec Walerego i Marianny. Ta dwójka bohaterów nie wiedziała do tej pory, że są rodzeństwem. Matrymonialne plany Harpagona spełzają na niczym. Koniec końców Walery żeni się bowiem ze swoją ukochaną Elizą, a Marianna poślubia swojego wybranka Kleanta. Za oba śluby płaci Anzelm. W utworze wielokrotnie ukazywane jest skąpstwo Harpagona i jego przywiązanie do pieniędzy. Tytułowy Skąpiec jest gotów zrobić wszystko, co przyniesie mu zysk. Choćby kosztem szczęścia własnych dzieci. Skąpiec - streszczenie szczegółowe Akt I Walery i Eliza rozmawiają o łączącym ich uczuciu. Eliza boi się, lecz ukochany zapewnia ją o swojej miłości. Walery uratował kiedyś życie Elizie, gdy dziewczyna wpadła do wody. Ze względu na ojca Elizy, Harpagona (tytułowego Skąpca) oboje muszą ukrywać, że się kochają. W…

ArlIyV-123676-869f449.jpg
width: 1920
height: 1276

Jakie błędy popełniają młodzi rodzice? Opowiada mama 1,5-rocznej Michaliny
type: item
date: 2022-08-10T11:05:55.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: noworodek
subject: pielęgnacja
subject: rodzice
description: Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michaliny, opowiada o błędach w pielęgnacji maluszka, które ona sama popełniała. Codzienna kąpiel, nadmiar używanych kosmetyków – to tylko niektóre z nich. Młodzi rodzice mają też skłonność do przegrzewania dziecka.
encoded: „Nigdy nie zapomnę powrotu ze szpitala z moją malutką córeczką. Byłam sparaliżowana myślą o pierwszej kąpieli noworodka. Bałam się, że wyślizgnie mi się z rąk, czy nie dostanie wysypki lub alergii skórnej od wody albo kosmetyków” – mówi Agata Bernaciak, mama 1,5-rocznej Michaliny. Nic dziwnego, że rodzice, którzy dopiero debiutują w nowej roli, popełniają błędy. Dzięki opowieści mamy Michaliny – wy możecie się przed nimi ustrzec. A jeśli je popełniliście? Nie jesteście sami! Błędy w pielęgnacji maluszka W drogeriach na półkach dostępny jest cały ogrom kosmetyków, które są dedykowane dla niemowląt i żaden rodzic tak naprawdę nie wie, co sprawdzi się w przypadku jego dziecka. Co więcej, duży wybór produktów nie ułatwia podjęcia decyzji. „Z czasem okazało się, że im mniej kosmetyków używam, tym lepiej” – mówi Agata Bernaciak. Dodatkowo nie powinno się stosować oliwki do pielęgnacji skóry dziecka codziennie. „Ja robiłam to każdego dnia i wtedy u małej zauważyłam faktycznie taką delikatną wysypkę. Natomiast jak zmniejszyłam liczbę tych użyć do jednego-dwóch w tygodniu, skóra Miśki stała się po prostu idealna”. Tym, co z pewnością zaskoczy młodych rodziców, jest fakt, że nie ma potrzeby kąpania dziecka codziennie. „Pamiętam, jak odwiedziła mnie położna na wizycie połogowej i powiedziała mi, że jeżeli jest lato, są upały lub dziecko spędziło pół dnia w piaskownicy, możemy je kąpać codziennie. Natomiast nie ma takiej konieczności”. Inaczej jednak wygląda strefa pielęgnacji okołopieluszkowej, ponieważ ten obszar należy myć nawet kilkanaście razy dziennie, przy każdej zmianie pieluchy. Nie należy przegrzewać dzieci Kolejnym błędem, który dość często popełniają młodzi rodzice, jest przegrzewanie maluszków. „Kiedy moja mama wpadła do mnie, a Miśka miała wtedy około 2-3 tygodni – był wtedy styczeń – odbiła się po prostu od tropików" – mówi mama Michaliny. Dodaje także, że u nich w mieszkaniu było wtedy 27 stopni na plusie, na zewnątrz 15 stopni na minusie, a jej córka była ubran…

imgstUR1T-1856aaf.png
width: 1720
height: 1236

Mit o Syzyfie – streszczenie, plan wydarzeń, charakterystyka bohatera
type: item
date: 2022-08-10T07:11:00.000Z
creator: kstawiarska
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: książka
subject: książka dla dzieci
subject: rodzice
description: Mit o Syzyfie to jeden z przykładów ponadczasowej wartości starożytnej literatury greckiej. Przejmujący tragizm postaci był i jest inspiracją dla pisarzy i innych twórców. Streszczenie mitu o Syzyfie pozwoli ci przypomnieć sobie i uporządkować najważniejsze informacje na temat dziejów jednego z największych nieszczęśników w historii świata.
encoded: Mit o Syzyfie był między innymi inspiracją do powstania związku frazeologicznego „syzyfowa praca”, oznaczającego ciężkie starania, wysiłki, nieprzynoszące żadnych efektów. Mitologiczny motyw Syzyfa znajduje zastosowanie także w dziedzinie psychologii. Tak zwany syndrom Syzyfa pojawia się między innymi u sportowców, którzy mimo wciąż podejmowanych wysiłków nie osiągają lepszego wyniku w klasyfikacjach (choć teoretycznie powinni być coraz lepsi). Spis treści: Mit o Syzyfie – plan wydarzeń Mit o Syzyfie – streszczenie Interpretacja mitu o Syzyfie Motyw kary w micie o Syzyfie Charakterystyka Syzyfa Mit o Syzyfie – plan wydarzeń Syzyf władcą Koryntu. Udział Syzyfa w uczcie na Olimpie. Plotkowanie Syzyfa i gniew bogów. Podstęp Syzyfa: uwięzienie Tanatosa, boga śmierci. Wieczne życie na ziemi. Uwolnienie Tanatosa. Syzyfowa praca. Mit o Syzyfie – streszczenie Syzyf był człowiekiem popularnym i lubianym. Cieszył się również szacunkiem bogów. Często zapraszano go na uczty i uroczystości, które odbywały się na Olimpie, siedzibie bogów. Syzyf jadał tam pokarmy, które pozwalały mu utrzymać wiecznie młody wygląd. Miał jednak pewną słabość, którą była skłonność do plotkowania. Bogom niezbyt się to podobało, ale nie gniewali się na Syzyfa do czasu, gdy ten wyjawił tajemnicę Zeusa. Zagniewany Zeus postanowił ukarać Zeusa śmiercią. Przebiegły Syzyf nakazał żonie, by nie urządzała mu pogrzebu. W ten sposób chciał mieć powód, by wrócić na ziemię i dopilnować spraw związanych ze swym pochówkiem. Opuściwszy Hades, krainę zmarłych, Syzyf wcale nie zamierzał tam wracać. Ukrył się, a gdy Zeus posłał doń samego boga śmierci, Tanatosa — Syzyf uwięził go w lochach. W tej chwili z ziemi zniknęła śmierć, a ludzie zyskali nieśmiertelność. Bogowie nie mogli tego tak zostawić. Bóg Hermes uwolnił Tanatosa, który sprowadził Syzyfa do Tartaru, najbardziej mrocznej części Hadesu. Jak głosi mit, aż do dziś wtacza pod górę głaz, który na szczycie spada i Syzyf musi znów go wtaczać. Interpretacja mitu o S…

2O5U3i-123644-85d9cff.png
width: 1920
height: 1352

Ojciec porzucił dzieci w lesie, odnalazł je policjant
type: item
date: 2022-07-07T07:52:33.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: las
subject: rodzice
description: W Libiążu (woj. małopolskie) mężczyzna porzucił swoje dzieci w lesie. Przypadkowo znalazł je tam policjant, który był już po służbie. Funkcjonariusz zaopiekował się dziećmi. Ojcu grożą konsekwencje prawne.
encoded: O całym zdarzeniu Komenda Powiatowa Policji w Chrzanowie poinformowała w środę (06.07.2022 r.), jednak sytuacja miała miejsce nieco wcześniej – 2 lipca. Policjant w swoim wolnym czasie, gdy był już po służbie, spotkał w lesie dwójkę płaczących dzieci w wieku 11 i 16 lat. Były one przerażone i pozostawione całkowicie bez opieki. 16-latka, chcąc pomóc sobie i swojemu bratu, próbowała wydostać się z lasu, kierując się w stronę centrum. Tam właśnie spacerował policjant. Jak podaje chrzanowska policja, funkcjonariusz natychmiast zaopiekował się dziećmi i powiadomił służby. Ojciec porzucił swoje dzieci Z ustaleń policji wynika, że 36-letni mieszkaniec gminy Kęty odebrał dzieci od swojej byłej partnerki, a następnie zabrał je do lasu w okolicach ulicy Chrzanowskiej w Libiążu. „Na parkingu leśnym próbował »wyciągnąć« od swoich dzieci w wieku 16 i 11 lat prywatne informacje. Dzieci, z uwagi na zachowanie taty, nie potrafiły z nim rozmawiać. Po chwili mężczyzna odjechał z parkingu leśnego, zostawiając je tam” – brzmi komunikat komendy policji w Chrzanowie. Dzieci są już bezpieczne Rodzeństwo jest już bezpieczne, przebywa pod opieką swojej mamy, która odebrała je od policji. Całą sprawą zajmie się Sąd Rejonowy w Chrzanowie oraz Komisariat Policji w Libiążu – ojcu grożą teraz konsekwencje prawne. Źródło: tvn24.pl, wiadomosci.wp.pl Piszemy też o: Drapieżnicy i ich dziecięce ofiary w sieci. Szokujące wyniki eksperymentu Szczecin: 1,5-roczny Szymon zmarł w nagrzanym aucie. Matka usłyszała zarzuty „Zadali mojemu dziecku lekturę na wakacje. Nawet teraz nie odpocznie!” [LIST DO REDAKCJI]

imgv1JIcu-ef1ce87.png
width: 1720
height: 1236