Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-10T07:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
items: „Żądam, by nauczyciele sami organizowali wycieczki. Przez ich lenistwo słono płacę”
items: „Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
items: Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
items: „Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
items: „Po 19 dzieci nie powinny przebywać w miejscach publicznych. Mam dość wrzasków”
items: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
items: Oto 3 zdania, które powtarza narcystyczna matka. Dla obcych to wzorowa mamusia
items: Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
items: „Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
items: „Wolę, żeby córka kisiła się w świetlicy, niż biegała po boisku. Panie są bezczelne, nie za to im płacą”
items: Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
items: „Nie zmuszam dziecka, by mówiło ‘dzień dobry’. To nie tresowany piesek, ma swój rozum”
items: Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
items: Rodzice żądają zwrotu kosztów wycieczki szkolnej. „Córka musiała myć włosy w bidecie”
items: Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
items: „Mój 3-latek włączy pralkę, zmywarkę, zrobi kawę z ekspresu. Nie chcę wychować ciamajdy”
items: Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
items: Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
items: Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
items: Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
items: Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
items: Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
items: „Przedszkola to ściema”. Rodzice czują się oszukani po tym, co dzieje się w grudniu
items: Nauczycielka przedszkolna: „Przez innych rodziców moje dzieci cierpią. Widać to w grudniu”

Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
type: item
date: 2026-05-10T07:15:44.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki domowe
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: „Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
encoded: Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wy…

male-dziecko-i-obowiazki-domowe-a6dfa70.jpg
width: 1600
height: 1200

„Żądam, by nauczyciele sami organizowali wycieczki. Przez ich lenistwo słono płacę”
type: item
date: 2026-05-09T11:33:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wycieczka szkolna
description: Kiedy zobaczyłam koszt wycieczki szkolnej mojej córki, naprawdę się wkurzyłam. Nie chodzi tylko o kwotę, ale o to, co się za nią kryje. Bo mam wrażenie, że coraz częściej płacimy za wygodę nauczycieli.
encoded: Jestem mamą szóstoklasistki i cały czas przeżywam wycieczkę, którą młoda ma zaplanowaną na połowę czerwca. 4 dni w górach, noclegi w jakimś schronisku czy czymś takim, w programie zwiedzanie skansenu, jakiegoś muzeum czy dwóch, do tego spacery, kąpiel w potoku. Żadne luksusy, taka trochę wycieczka, jakie ja pamiętam z czasów szkolnych. Tylko ta cena jak z kosmosu, jakby lecieli samolotem zagranicę, a nie jechali autokarem 350 km. Zaczęłam się zastanawiać, skąd to się bierze. I odpowiedź przyszła bardzo szybko. Biuro podróży zamiast szkoły Okazało się, że wycieczka nie jest organizowana przez szkołę, tylko przez zewnętrzną firmę. Gotowy pakiet: transport, noclegi, wyżywienie, plan dnia. Nauczyciele właściwie mają się tylko opiekować i pilnować, żeby nie było draki. I tu pojawia się moje pytanie – dlaczego nauczyciele sami nie zakasają rękawów i nie zaplanują wycieczki? Zawsze się tak robiła, a teraz jakaś dziwna moda z tymi biurami podróży czy zewnętrznymi organizatorami. Przecież szkoła ma doświadczenie, zna dzieci, wie, czego potrzebują. Można znaleźć noclegi, zamówić autokar, zaplanować atrakcje bez pośredników, którzy doliczają swoją marżę. Mam wrażenie, że dziś po prostu wybiera się najłatwiejszą opcję. Zamiast zaangażować się w organizację, zleca się wszystko firmie i problem znika. Tylko że koszt zostaje – po stronie rodziców. Płacimy za wygodę nauczycieli Nie mam nic przeciwko temu, żeby wycieczki były dobrze zorganizowane. Ale mam problem z tym, że za tę „wygodę” płacimy coraz więcej. Bo nie oszukujmy się – korzystanie z zewnętrznych organizatorów zawsze oznacza wyższe koszty. Naprawdę trudno mi uwierzyć, że nie dałoby się tego zrobić taniej. Przykro mi, ale uważam, że to nauczycielom się po prostu nie chce, leniwi są, mniej się starają, nie zależy im. Kiedy rozmawiam z innymi rodzicami, słyszę to samo – coraz więcej osób rezygnuje z wyjazdów, bo po prostu ich na to nie stać. Dzieci zostają w domu, bo wycieczka staje się luksusem. Czy naprawdę o to chodzi w …

kto-powinien-organizowac-wycieczki-szkolne-53083e0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka”
type: item
date: 2026-05-07T14:15:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: pracująca mama
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Co ma zrobić samotna matka, która nie ma babci, niani ani partnera do pomocy? List naszej czytelniczki pokazuje, jak wygląda codzienność rodzin, o których mało kto chce mówić głośno.
encoded: Po publikacji tekstu: „Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy” napisała do nas pani Marta, która samotnie wychowuje syna i pracuje w systemie zmianowym. Kobieta twierdzi, że wielokrotnie słyszała, że „trzeba było inaczej sobie ułożyć życie”, ale – jak podkreśla z rezygnacją – rachunki same się nie zapłacą. W swoim liście opisuje, jak naprawdę wygląda codzienność wielu rodziców pracujących zmianowo. Nie wszyscy rodzice pracują w korporacjach „Mam 34 lata, samotnie wychowuję pięcioletniego syna i naprawdę mam już dość słuchania mądrych rad od ludzi, którzy nigdy nie musieli wybierać między pracą a bezpieczeństwem dziecka. Pracuję w magazynie, mam zmiany dzienne i nocne. I wiecie co? Kiedy mam nocki, syna dogląda sąsiadka z drugiego piętra. Ojciec jest ojcem tylko na papierze, ostatni raz odwiedził Wojtusia na Gwiazdkę. Prezentu nie przywiózł, bo powiedział, że zapomniał. Zwykle nie pamięta, że w ogóle ma dziecko. Tak wygląda moja rzeczywistość. Nie żadna patologia, nie imprezy, nie lenistwo. Po prostu życie. Całodobowe przedszkola: czy to dobre rozwiązanie? Przedszkole Wojtka działa do 17:00, a ja czasem zaczynam zmianę o 22:00 i kończę nad ranem. Nie mam armii cioć i babć na zawołanie, bo moi rodzice nie żyją, a teściowie nigdy mnie nie lubili i chyba cieszą się, że mój były odszedł. Mają więcej wnuków, więc niespecjalnie się nami przejmują. W moim trybie pracy zaczyna się kombinowanie. Sąsiadka, koleżanka, czasem płatna opiekunka, która bierze tyle, że połowa wypłaty znika w dwa tygodnie. A potem słyszę od innych matek, że dziecko powinno spać we własnym łóżku, mieć rytuały i stabilność. Serio? To niech ktoś mi jeszcze powie, z czego mam zapłacić czynsz. Powiem coś, za co pewnie zaraz mnie zjedzą: przedszkola powinny być otwarte całą dobę. Tak jak szpitale działają całą dobę, sklepy, stacje benzynowe i magazyny też. To dlaczego rodzice pracujący nocami są zostawieni sami sobie? Żyjemy w bańce Naprawdę nie jestem jedyna. W m…

lozeczka-dla-dzieci-w-przedszkolu-8178e3d.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „W majówkę dostałam bezczelnego SMS-a od matki. Aż zakrztusiłam się przy grillu”
type: item
date: 2026-05-05T08:35:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nauczycielka
subject: rodzice
description: Siedziałam przy stole, w końcu spokojna, z talerzem jedzenia i rodziną obok. Majówka, chwila oddechu przed maturami. Po przeczytaniu wiadomości naprawdę się zakrztusiłam.
encoded: Jestem nauczycielką języka polskiego, uczę w liceum. W tym roku pożegnałam się z moją klasą, po czterech latach. Każdy, kto choć trochę zna realia szkoły, wie, jak wygląda okres przed maturą – napięcie, powtórki, pytania, presja. A jeszcze jak się rozchodzi klasa, z którą się było przez 4 lata, to dochodzą dodatkowe emocje. Ale to, co wydarzyło się w majówkę, przekroczyło dla mnie wszystkie granice. „Może podeśle pani tematy?” SMS przyszedł od mamy jednego z uczniów. Osoby, którą dobrze znam – aktywna w radzie rodziców, zawsze „zaangażowana”, czasem aż za bardzo. Już sam fakt, że ktoś pisze do mnie w trakcie wolnego dnia, w długi weekend, był dla mnie co najmniej niestosowny. Przecież zakończenie roku już miałyśmy nawet. Ale to, co przeczytałam, naprawdę mnie zamurowało. „Dzień dobry, wiem, że to może nietypowe, ale może ma pani już tematy wypracowań na maturę? Bardzo by nam to pomogło :)”. Niby uśmiechnięta emotka, niby lekki ton, niby „tylko pytanie”. Tylko że ja naprawdę przez chwilę zastanawiałam się, czy to jest żart. A jeśli tak, to wyjątkowo nietrafiony. Bo co to w ogóle za pomysł? Granice, które przestały istnieć Zacznijmy od podstaw. Nauczyciele nie znają tematów maturalnych. Nie mamy do nich dostępu, nie dostajemy ich wcześniej, nie ma żadnych „przecieków”, które można by komuś „po znajomości” przekazać. To powinno być oczywiste. Ale nawet gdyby było inaczej – czy naprawdę ktoś uważa, że można tak po prostu napisać do nauczyciela w majówkę i poprosić o coś takiego? To nie jest pytanie o pracę domową. To nie jest prośba o wyjaśnienie materiału. To jest sugestia, że nauczyciel mógłby – nawet pół żartem – uczestniczyć w czymś, co ociera się o nieuczciwość. I to wysłane w czasie, który powinien być dla nas wszystkich czasem odpoczynku. Mam wrażenie, że granice całkowicie się zatarły. Że nauczyciel przestał być traktowany jak człowiek, który ma swoje życie, swój czas wolny, swoją przestrzeń. Stał się kimś, do kogo można napisać w każdej chwili, z każdym pytanie…

nauczycielka-dostala-w-majowke-SMS-a-od-matki-ucznia-8a73d2e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
type: item
date: 2026-05-04T06:12:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: rodzice
description: Brak pieniędzy nie jest najgorszy. Najbardziej boli mnie to, co widzę w oczach mojego dziecka, kiedy słucha opowieści innych dzieci. Wtedy czuję, że go zawodzę.
encoded: Mam 5-letniego syna. Chodzi do zwykłego, państwowego przedszkola. Nie dlatego, że tak wybrałam z przekonania czy ideologii, tylko dlatego, że na nic innego mnie nie stać. I choć rozum mówi mi, że to nie jest powód do wstydu, to serce podpowiada coś zupełnie innego. „Mamo, a ja kiedy pójdę na takie zajęcia?” W przedszkolu dzieci rozmawiają. To normalne. Opowiadają, gdzie były, co robiły, na jakie zajęcia chodzą. Jedno ma angielski trzy razy w tygodniu, drugie robotykę, trzecie basen, czwarte zajęcia z logopedą i jeszcze coś dodatkowego. Mój syn wraca i pyta: „Mamo, a ja też mogę iść na takie zajęcia?”. I ja za każdym razem czuję ścisk w gardle, bo wiem, że nie mogę powiedzieć „tak” tak po prostu. Muszę kombinować, tłumaczyć, odkładać temat, mówić, że „kiedyś”. Prawda jest taka, że nie mamy na to pieniędzy. Wakacje, które nie wyglądają jak z katalogu Najtrudniejszy jest temat wakacji. Kiedy inne dzieci opowiadają o samolotach, hotelach z basenem, morzu, górach i wyjazdach za granicę, mój syn mówi, że jedzie na wieś do dziadków. Wiem, że to nie jest nic złego. Wiem, że wieś, świeże powietrze, czas z dziadkami to coś wartościowego. Sama mam piękne wspomnienia z dzieciństwa. Ale jednocześnie czuję ukłucie wstydu. Bo wiem, że dla niego to nie jest wybór – to jedyna opcja. Nie stać nas na ferie zimowe, nie stać nas na wakacje w hotelu, czasem nawet weekendowy wyjazd jest problemem. Każdy taki plan to liczenie pieniędzy i zastanawianie się, z czego zrezygnować. Czuję się gorsza Najgorsze jest to porównywanie. Może nie powinnam, ale robię to cały czas. Widzę innych rodziców, którzy mogą zapewnić dzieciom więcej – więcej zajęć, więcej atrakcji, więcej możliwości. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy ja nie robię czegoś źle. Czy mój syn przez to nie straci. Czy kiedyś nie będzie miał do mnie żalu, że nie dostał tylu szans co inni. Bo dziś świat wygląda tak, jakby wszystko było inwestycją w dziecko. Każde zajęcia, każdy wyjazd, każdy kurs to „rozwój”, „szansa”, „lepsza przyszłoś…

dzieci-w-przedszkolu-podczas-zabawy-a0ddda0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Po 19 dzieci nie powinny przebywać w miejscach publicznych. Mam dość wrzasków”
type: item
date: 2026-05-03T08:35:55.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Ewelina zgodziła się, żebyśmy opublikowali wiadomość, którą wysłała do naszej redakcji. Przyznaję jednak: jej postulat brzmi dla mnie absurdalnie.
encoded: Być może to żart i testowanie naszych redakcyjnych granic, ale kilka rozmów ze znajomymi mamami uświadomiło mnie, że pomysł, o którym pisze Ewelina, wcale nie jest aż takim dziwactwem. O zakazie wstępu dla dzieci do restauracji czy hotelach tylko dla dorosłych wszyscy słyszeliśmy. Ewelina, mama 12-letnich bliźniaków, proponuje inne rozwiązanie: zakaz wstępu, ale tylko w konkretnych godzinach. Przeczytajcie jej maila: „To nie jest pora dla dzieci” Nie jestem osobą, która „nie lubi dzieci”. Sama jestem matką i wiem, jak wygląda życie rodzinne. W sumie właśnie dlatego uważam, że 19 to nie jest już godzina dla dzieci, żeby się pałętały z rodzicami nieodpowiedzialnymi po mieście. O tej godzinie to dzieci powinny być w domu – kąpane, wyciszane, przygotowywane do snu. Tymczasem coraz częściej widzę coś zupełnie odwrotnego. Biegające maluchy między stolikami w restauracjach, krzyki w sklepach, płacz w kolejkach. Rodzice udają, że tego nie widzą, albo – co gorsza – uważają to za coś normalnego. Nie, drodzy państwo, to nie jest normalne. To jest brak szacunku dla innych ludzi, którzy też mają prawo do spokoju. Brak szacunku do mnie. „Chcę mieć prawo do ciszy” Kiedy wychodzę wieczorem, robię to po całym dniu pracy. Chcę odpocząć, zjeść kolację w spokoju, porozmawiać. Nie chcę słuchać wrzasków, oglądać dzieci tarzających się po podłodze ani obserwować rodziców, którzy kompletnie nie reagują. Tym bardziej dlatego że sama jestem matką. Nawet zakupy lubię robić wieczorami właśnie dlatego, że moje dzieci wtedy kończą lekcje, robią coś, typu grają, a ja mogę się wyrwać na godzinę i pozałatwiać sprawy, trochę głowę przewietrzyć. Dlaczego nikt nie mówi głośno o tym, że przestrzeń publiczna powinna być wspólna dla wszystkich – także dla tych, którzy nie chcą uczestniczyć w cudzym chaosie? „Rodzice też mają obowiązki” Najbardziej irytuje mnie podejście niektórych rodziców. „Bo dziecko ma prawo”, „bo nie mam co z nim zrobić”, „bo chcemy wyjść razem”. Rozumiem – ale to nie oznacza, że res…

male-dziecko-w-wozku-w-centrum-handlowym-784696f.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola powinny być otwarte od 6:30. Przez lenistwo pań spóźniam się do pracy”
type: item
date: 2026-05-03T07:15:13.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Napisała do nas Kamila, mama 5-latka. Jej mail dotyczy tematu, który porusza wielu rodziców: godzin otwarcia przedszkoli. Kamila nie przebiera w słowach, co nie spodoba się nauczycielom przedszkolnym. Przeczytajcie, co takiego napisała.
encoded: Mam wrażenie, że system działa przeciwko rodzicom, którzy naprawdę chcą pracować. Każdego ranka walczę z czasem, a przedszkole, zamiast pomagać – tylko dowala mi problemów. I ile można to jeszcze znosić? Jak długo mam być cicho? Nie jestem szczęściarą z korpo Jestem mamą 5-latka i pracuję na etacie. Nie mam luksusu przychodzenia na 9, wypicia kawki i odliczania do lunchu. Mój dzień zaczyna się wcześnie, bo dojazd do pracy zajmuje mi prawie godzinę. To oznacza jedno – muszę zostawić dziecko w przedszkolu jak najwcześniej. Tymczasem placówka, do której chodzi mój syn, otwiera się dopiero o 7:00. Niby tylko pół godziny różnicy, ale w praktyce to dla mnie przepaść. Każdego dnia stoję pod drzwiami z innymi rodzicami i patrzę na zegarek, wiedząc, że już jestem spóźniona, zanim jeszcze zdążę wejść do środka. Dlaczego przedszkola nie mogą być otwarte od 6:30? A może nawet od 6? Wiele osób zaczyna pracę o 7:00 albo nawet wcześniej. Czy naprawdę nikt o nas nie pomyślał? Panie muszą mieć wygodnie, a rodzice niech sobie radzą Najbardziej irytuje mnie podejście personelu. Kiedy zwróciłam ostatnio ciociom uwagę, że wcześniejsze otwarcie bardzo by pomogło, usłyszałam, że „takie są godziny pracy” i że „nie ma możliwości zmian”. Zero elastyczności, zero zrozumienia, a ja mam problem. Mam wrażenie, że wszystko jest ustawione pod wygodę pracowników, a nie rodziców. Bo przecież łatwiej przyjść na 7:00 niż na 6:30, prawda? Tylko że to my później tłumaczymy się w pracy, my tracimy premie, my świecimy oczami przed szefem. Jak długo mamy robić ze swoich dzieci wymówki? Potem się dziwimy, że pracodawcy nie chcą zatrudniać kobiet... Nie każdy ma babcię pod ręką ani możliwość pracy zdalnej. Ja nie mam. I naprawdę nie uważam, że to mój problem, tylko systemowy. To przedszkole ma pomagać, a nie utrudniać Zawsze myślałam, że przedszkole jest po to, żeby wspierać rodziców i dzieci. Tymczasem coraz częściej mam wrażenie, że to ja muszę dostosować całe swoje życie do zasad, które ktoś ustalił zza b…

pusta-sala-w-przedszkolu-bd03541.jpg
width: 1600
height: 1200

Oto 3 zdania, które powtarza narcystyczna matka. Dla obcych to wzorowa mamusia
type: item
date: 2026-04-30T19:08:19.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: matka
subject: psychologia
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Dla wielu dorosłych to nie odległe wspomnienie, ale wciąż żywa rana. Dorastanie z narcystyczną matką oznacza systematyczne podważanie emocji, ignorowanie potrzeb i uzależnianie miłości od spełniania oczekiwań.
encoded: Ten trudny temat narcyzmu u matki porusza dr Amanda Robins, australijska psycholożka i autorka poradników dla kobiet, specjalizująca się w pracy z osobami, które doświadczyły w przemocy emocjonalnej. A przecież tam, gdzie jest narcystyczna matka, jest też przemoc. Często niewidzialna. Czym jest narcyzm w relacji matka–dziecko? Narcyzm w rodzicielstwie oznacza przede wszystkim brak prawdziwej relacji. Matka skupiona na sobie nie widzi dziecka jako odrębnej istoty – widzi w nim raczej przedłużenie siebie. Dr Amanda Robins podkreśla, że takie dzieci nie otrzymują podstawowego wsparcia: nikt nie pomaga im nazwać emocji, zrozumieć ich ani bezpiecznie ich przeżywać. A przecież to fundament zdrowego rozwoju. Co kluczowe – dla otoczenia matka narcystyczna bardzo często uchodzi za wzór. Jest zadbana, zaangażowana, „ogarnięta”. Dba o to, jak rodzina wygląda w oczach innych. To jednak tylko pozory. Rodzina narcystycznej matki przypomina piękną pisankę, choć pod skorupką kryje się zbuk. 3 zdania, które zdradzają narcystyczną matkę 1. „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam...” To zdanie jest narzędziem kontroli. Nie chodzi w nim o wdzięczność, ale o wzbudzenie poczucia winy. Miłość w takiej relacji jest warunkowa: dostajesz ją wtedy, gdy spełniasz oczekiwania. Jeśli próbujesz się sprzeciwić, pojawia się emocjonalny szantaż, czasem dystans. Dziecko uczy się, że jego potrzeby są mniej ważne niż potrzeby matki. Że powinno się podporządkować, „bo inaczej zrani mamę”. W dorosłym życiu często oznacza to trudność w odmawianiu, nadmierne poczucie odpowiedzialności za innych i wchodzenie w relacje, w których znów trzeba „zasługiwać” na miłość. 2. „Przesadzasz, nic się nie stało” To zdanie jest formą unieważniania emocji. Dziecko przychodzi z czymś ważnym – smutkiem, bólem, strachem – a słyszy, że jego reakcja jest „nieadekwatna”. Z czasem zaczyna wątpić w siebie. Skoro mama mówi, że „nic się nie stało”, to może rzeczywiście problem leży we mnie? Może jestem zbyt wrażliwa, zbyt emocjon…

narcystyczna-matka-z-dzieckiem-2f8842a.jpg
width: 1600
height: 1200

Bezczelny SMS od nauczycielki przelał czarę goryczy. Matka: „Zgłoszę to do kuratorium”
type: item
date: 2026-04-29T19:08:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Nie spodziewałam się, że zwykła wiadomość może mnie tak wyprowadzić z równowagi. Ale to, co przeczytałam od nauczycielki mojego dziecka, było po prostu nie do przyjęcia. I tym razem nie zamierzam tego przemilczeć.
encoded: Jestem mamą ucznia 5 klasy szkoły podstawowej. Jak każdy rodzic staram się być w kontakcie ze szkołą, reagować na problemy, pilnować obowiązków syna. Nie unikam odpowiedzialności, nie zrzucam winy na innych. Tym bardziej zdziwiło mnie, w jaki sposób zostałam potraktowana. Kilka dni temu dostałam SMS-a od nauczycielki. Już samo to mnie zdziwiło, bo zwykle komunikuje się przez e-dziennik. SMS był krótki, ale bardzo wymowny. W treści była informacja, że mój syn „kolejny raz nie przygotował się do lekcji” i że „to zaczyna być już wyłącznie problem wychowawczy domu”. Bez żadnego „dzień dobry”, bez próby rozmowy, bez cienia szacunku. Czy naprawdę tak wygląda dziś komunikacja szkoły z rodzicem? Mam wrażenie, że ktoś tu kompletnie zapomniał, gdzie są granice. Nie życzę sobie takich uwag Najbardziej oburzyło mnie nie to, że syn miał problem – dzieci mają prawo do błędów. Tylko sposób, w jaki nauczycielka postanowiła mnie „poinformować”. Sugerowanie, że to „problem wychowawczy domu”, jest dla mnie zwyczajnie bezczelne. Nauczyciel nie jest od oceniania rodziny. Może zwrócić uwagę, może zaprosić na rozmowę, ale nie odsyłać takich tekstów SMS-em, jakby pisał do znajomego. To jest szkoła, a nie prywatny czat. Gdybym dostała spokojną informację, że coś się dzieje, zareagowałabym od razu. Ale w takiej formie? To tylko wywołuje konflikt i niepotrzebne emocje. Nie zostawię tego bez reakcji Po tej wiadomości długo się zastanawiałam, co zrobić. I doszłam do wniosku, że tym razem nie można tego zamieść pod dywan. Jeśli nauczycielka pozwala sobie na takie komentarze wobec mnie, to jak rozmawia z dziećmi? Zgłoszę sprawę do dyrekcji, a jeśli to nie przyniesie efektu – do kuratorium. Bo szkoła powinna być miejscem współpracy, a nie jednostronnych ocen i pretensji wysyłanych SMS-em. Nie chodzi tylko o mnie. Chodzi o standardy, które – mam wrażenie – coraz częściej są po prostu ignorowane. Komentarz redakcji Rozumiemy, że forma komunikacji mogła wzbudzić emocje – szczególnie jeśli zabrakło w …

uczen-na-lekcji-3924531.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
type: item
date: 2026-04-28T06:12:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
subject: smartfon dla dziecka
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Tak, moja 5-letnia córka ma już własnego smartfona. Nie po to, żeby siedzieć w internecie, ale dla bezpieczeństwa. To, co wydarzyło się w przedszkolu, przekroczyło wszelkie granice.
encoded: Jestem mamą 5-latki i tak – daję jej telefon do przedszkola. Nie zamierzam się z tego jakoś tłumaczyć, bo robię to świadomie. W dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja po prostu wolę dmuchać na zimne. Inni rodzice ślepo ufają przedszkolankom – ja wolę mieć kontakt z własnym dzieckiem, żeby potem pluć sobie w brodę. Z córką miałyśmy jasną umowę: telefon zostaje w plecaczku, w szatni, i „udajemy, że go nie ma”. Wiem, że w regulaminie przedszkola jest zakaz przynoszenia różnych rzeczy i że dzieci mogą mieć zabawki tylko w piątki. Ale umówmy się – to dotyczy pluszaków czy lalek, a nie kwestii bezpieczeństwa. Najwyraźniej jednak coś poszło nie tak. Może córka zapomniała, może chciała pokazać koleżance jakąś grę. Nie wiem – tego dnia zaprowadzał ją mąż, ja ją odbierałam. Dlatego dowiedziałam się o tym wszystkim. Zabrała telefon jakby to była jej własność Kiedy poszłam odebrać Zosię, pani wzięła mnie na bok i oznajmiła, że złamałam regulamin, a ona była zmuszona skonfiskować telefon. Słucham i nie wierzę. Skonfiskować? Czy my żyjemy w jakiejś instytucji zamkniętej? Według mnie to jest absolutne przekroczenie kompetencji. Nauczycielka nie miała żadnego prawa zabierać mojemu dziecku jego własności. To nie był niebezpieczny przedmiot, tylko telefon należący do naszej rodziny. Dla mnie to jest po prostu forma przywłaszczenia. Owszem, oddała mi ten telefon, ale to nie zmienia faktu, że wcześniej go zabrała. Bez mojej zgody, bez uprzedzenia, bez żadnej próby rozwiązania sytuacji inaczej. To ja powinnam zgłosić tę sprawę Najbardziej oburza mnie to, że pani uznała, że ma rację i jeszcze zgłosiła sprawę do dyrektorki. Przepraszam bardzo, ale to ja powinnam iść do dyrekcji i zapytać, na jakiej podstawie nauczycielka zarządza własnością mojego dziecka. Rozumiem zasady, rozumiem regulaminy – ale one nie mogą być ważniejsze niż zdrowy rozsądek i prawa rodzica. Telefon nie był używany podczas zajęć (a przynajmniej nie powinien być),…

dziecko-w-wieku-przedszkolnym-z-telefonem-62826fb.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wolę, żeby córka kisiła się w świetlicy, niż biegała po boisku. Panie są bezczelne, nie za to im płacą”
type: item
date: 2026-04-27T13:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Naprawdę nie sądziłam, że przyjdzie mi się denerwować czymś takim. Oddaję dziecko do świetlicy, a ono zamiast być pod opieką w sali, biega gdzieś po boisku. Jeszcze słyszę, że to „dla jego dobra”.
encoded: Mam córkę w pierwszej klasie i – jak wielu rodziców – korzystam ze świetlicy, bo pracuję. Wydawało mi się, że to oczywiste: zostawiam dziecko pod opieką nauczycieli, którzy mają zapewnić mu bezpieczeństwo, zorganizować czas, dopilnować, żeby wszystko było pod kontrolą. Tymczasem coraz częściej odbieram dziecko i słyszę: „Byliśmy na boisku”. Szczerze? Wcale mnie to nie cieszy. Dzieci się bawią, a panie mają spokój Moja córka opowiada, że wychodzą na zewnątrz i dzieci po prostu się rozchodzą. Jedni grają w piłkę, inni biegają, jeszcze inni siedzą gdzieś na ławce. Niby wszystko wygląda niewinnie, ale ja mam wrażenie, że w tym wszystkim brakuje jednego – realnej opieki. Bo czym to się właściwie różni od sytuacji, w której dziecko wychodzi samo na podwórko? Mam wrażenie, że nauczycielki po prostu idą na łatwiznę. Wyprowadzają dzieci na świeże powietrze, żeby „same się sobą zajęły”, a one w tym czasie mogą spokojnie usiąść, porozmawiać, sprawdzić telefon. Nie muszą organizować zajęć, pilnować ciszy, wymyślać aktywności. Wystarczy otworzyć drzwi i problem znika. Paniom płacą za opiekę, a nie opalanie się na słoneczku Nie zrozumcie mnie źle – ja nie mam nic przeciwko świeżemu powietrzu. Oczywiście, że dzieci powinny się ruszać. Ale od tego są popołudnia, weekendy, czas z rodzicami. Świetlica to nie jest plac zabaw. To miejsce, w którym dziecko ma być pod opieką. Pod realną, aktywną opieką, a nie wypuszczone „na żywioł”, gdzie każdy robi, co chce. Ja powierzam swoje dziecko szkole i oczekuję, że ktoś będzie nad nim czuwał, a nie tylko „doglądał z daleka”. Bo jeśli opieka ma wyglądać tak, że dzieci same się organizują, to równie dobrze mogłabym zostawić córkę samą na osiedlowym boisku. Naprawdę mam wrażenie, że coraz częściej zapomina się, za co nauczyciele dostają wynagrodzenie. To nie jest czas na łapanie pierwszych promieni słoneczka, tylko normalna praca. Bezpieczeństwo to nie slogan Najbardziej niepokoi mnie jednak kwestia bezpieczeństwa. Na boisku wszystko może się wyda…

dziecko-bawi-sie-na-boisku-szkolnym-382bde5.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka wzięła 2 dni L4. „Dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż usiadłam z emocji”
type: item
date: 2026-04-26T10:15:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Granice między pracą nauczyciela a oczekiwaniami rodziców coraz częściej się zacierają. Ta historia pokazuje, jak łatwo zapomnieć, że po drugiej stronie dziennika elektronicznego jest człowiek.
encoded: Wzięłam dwa dni zwolnienia lekarskiego. Byłam chora, ledwo mówiłam, miałam gorączkę – zwykła infekcja. Nie spodziewałam się jednak, że to wystarczy, by poczuć się, jakbym zrobiła coś niewłaściwego. To tylko dwa dni, a poczułam się jak problem Pracuję w szkole od kilkunastu lat i naprawdę rzadko korzystam z L4. Zwykle przychodzę do pracy nawet przeziębiona, bo wiem, jak wygląda rzeczywistość – braki kadrowe, trudności z zastępstwami, chaos w planie. Tym razem nie dałam rady. Uczę matematyki w klasach 4-8, wiem, że zbliżają się egzaminy, ale lekarz powiedział wprost: przynajmniej dwa dni odpoczynku, inaczej będzie gorzej. Zgodziłam się, choć – jak zawsze – miałam wyrzuty sumienia. Pierwszego dnia zwolnienia dostałam SMS-a od matki jednego z uczniów. Przeczytałam go raz, potem drugi. I naprawdę musiałam usiąść. Bezczelny SMS od matki W wiadomości przeczytałam, że rodzic „rozumie chorobę”, ale jednocześnie martwi się, że dzieci „tracą materiał” i że „takie sytuacje są problematyczne”. Na końcu padło pytanie, czy „nie dało się tego jakoś inaczej rozwiązać”, bo „egzamin ósmoklasisty się zbliża”. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Czy naprawdę ktoś oczekuje, że nauczyciel nie będzie chorował? Że będzie prowadził lekcje bez głosu, z gorączką, byle tylko nie „zaburzyć realizacji programu”? Zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Bo za tą wiadomością kryje się coś więcej niż troska o materiał. To przekonanie, że nauczyciel powinien być zawsze dostępny, zawsze sprawny, zawsze gotowy – niezależnie od wszystkiego. Granice, które coraz częściej znikają To nie jest odosobniona sytuacja. Coraz częściej dostajemy wiadomości późnym wieczorem, w weekendy, w trakcie choroby. Z oczekiwaniem, że odpowiemy od razu, wyjaśnimy, wytłumaczymy. Rodzice mają prawo pytać i interesować się edukacją swoich dzieci – to oczywiste. Problem zaczyna się wtedy, gdy przestają widzieć w nauczycielu człowieka. My też chorujemy. Też mamy gorsze dni. Też mamy granice, które – jak każdy – powinniśmy mieć prawo s…

nauczycielka-podczas-L4-08162e6.jpg
width: 1600
height: 1200

„Nie zmuszam dziecka, by mówiło ‘dzień dobry’. To nie tresowany piesek, ma swój rozum”
type: item
date: 2026-04-25T13:15:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dobre maniery
subject: dobre wychowanie
subject: rodzice
description: „Serio mu na to pozwalasz?” – usłyszałam ostatnio i przyznam, że mnie zatkało. Bo czy naprawdę brak przymusu w kwestii dwóch słów może przekreślić całe wychowanie? A może to my – dorośli – za bardzo przywiązujemy się do formy, zapominając o treści?
encoded: Mam syna w drugiej klasie i nie każę mu mówić dorosłym „dzień dobry”, jeśli sam tego nie zrobi. Zachęcam – owszem. Przypominam – jasne. Ale nie zmuszam. Uważam, że grzeczność powinna być naturalna, a nie wyuczona pod presją. „Niewychowany” przy wszystkich – bo zapomniał Sytuacja jakich wiele – odwiedziny u teściów, rozmowy, zamieszanie. Na obiad była też zaproszona jakaś dalsza ciotka. Mój syn wszedł do salonu, nawet jej nie zauważył, bo zajął się sobą i... nie powiedział „dzień dobry”. Zanim zdążyłam zareagować, już został skarcony. Publicznie. Przy wszystkich. „Te dzieci dzisiejsze są okropnie niewychowane” – padło. A chwilę później klasyk, skierowany do mnie: „Ty jesteś matką, robisz z niego chama, co się nawet przywitać nie umie”. Patrzyłam na niego i widziałam jedno – nie brak kultury, tylko zawstydzenie. I zaczęłam się zastanawiać, kto w tej sytuacji naprawdę zrobił coś nie tak. Grzeczność na komendę – czy o to chodzi? Zadaję sobie pytanie – czego właściwie uczymy dzieci, zmuszając je do takich zachowań? Czy naprawdę chodzi o szacunek? Czy raczej o to, żeby dorosłym było „miło”, bo dziecko spełniło oczekiwanie? Bo jeśli „dzień dobry” pada tylko dlatego, że ktoś patrzy i czeka – to gdzie tu miejsce na autentyczność? Dziecko nie uczy się wtedy relacji ani empatii. Uczy się reakcji na presję. Nie chcę, żeby mój syn działał jak automat. Chcę, żeby rozumiał, dlaczego warto się przywitać – i robił to z własnej potrzeby, nie ze strachu. „Kiedyś dzieci były grzeczne” – czy tylko bardziej posłuszne? To zdanie wraca jak bumerang. „Kiedyś to było wychowanie”. Tylko czy na pewno? Czy dzieci były bardziej kulturalne – czy po prostu bardziej podporządkowane? Nie podważam sensu dobrych manier. Wręcz przeciwnie – uważam, że są ważne. Ale sposób, w jaki do nich dochodzimy, ma ogromne znaczenie. Można uczyć przez przykład i rozmowę – albo przez zawstydzanie i przymus. Efekt może wyglądać podobnie na pierwszy rzut oka. Ale w środku to zupełnie inna historia. Kiedyś było inaczej …

czy-dzieci-musza-mowic-dzien-dobry-53b824f.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka wyjawia, dlaczego jej koledzy odchodzą z pracy. „W niedzielę o 20 chce mi się wyć”
type: item
date: 2026-04-25T11:33:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W niedzielę o 20 zaczyna mnie boleć brzuch. Kocham uczyć, ale coraz częściej rozumiem kolegów, którzy po prostu odeszli. I przestaję się dziwić, że nie chcą wracać.
encoded: Jestem nauczycielką od ponad 20 lat. Widziałam różne reformy, zmiany programów, nowe pomysły ministerstwa. Zawsze było trudno, ale kiedyś mieliśmy poczucie sensu. Dziś coraz częściej mam wrażenie, że jesteśmy tylko trybikami w systemie, który nie działa, ale udajemy, że wszystko jest w porządku. Moi znajomi odchodzą po cichu. Jeszcze kilka lat temu mówili: „jakoś dam radę”. Dziś mówią: „mam dość”. Jedna koleżanka, świetna polonistka, pracuje teraz w wydawnictwie. Kolega matematyk – w banku. Inna osoba prowadzi własną działalność i mówi, że pierwszy raz od lat śpi spokojnie w niedzielę. Oczywiście, wszyscy wspominają o pieniądzach. Bo trudno nie wspomnieć – zarobki są nieadekwatne do odpowiedzialności. Do tego dochodzi biurokracja, która zabiera czas i energię. Dokumenty, sprawozdania, tabelki – często ważniejsze niż realna praca z uczniem. Ale prawda jest taka, że wielu z nas jeszcze by to wytrzymało. Gdyby nie coś znacznie trudniejszego. Najbardziej boli brak szacunku To, co naprawdę wypycha ludzi z tego zawodu, to brak szacunku. I to na wielu poziomach. Rodzice coraz częściej traktują nauczyciela jak przeciwnika, a nie partnera. Każda ocena jest analizowana, podważana, negocjowana. Zdarza się, że słyszymy: „moje dziecko nie mogło tego nie umieć”, „to pani źle tłumaczy”, „proszę poprawić tę ocenę, bo się nie zgadzam”. Spotkania z rodzicami coraz częściej przypominają konfrontacje. Zamiast rozmowy o dziecku – rozliczanie nauczyciela. Zamiast współpracy – podejrzliwość. Do tego dochodzą dzieci, które funkcjonują w świecie bez granic. Coraz częściej słyszę: „nie chce mi się”, „to bez sensu”, „i co mi pani zrobi?”. Brak konsekwencji w domu bardzo szybko widać w szkole. A my nie mamy narzędzi, żeby to zmienić. Nie chodzi o to, że dzieci są „gorsze”. One po prostu są wychowywane w innym świecie. Problem w tym, że szkoła nie nadąża za tymi zmianami, a nauczyciel zostaje z tym sam. I tak stoimy między młotem a kowadłem – między wymaganiami systemu a oczekiwaniami rodziców.…

zalamana-nauczycielka-przy-komputerze-1d8eb37.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice żądają zwrotu kosztów wycieczki szkolnej. „Córka musiała myć włosy w bidecie”
type: item
date: 2026-04-21T19:08:48.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Najpierw była ekscytacja i odliczanie dni do wyjazdu. Potem przyszło zderzenie z rzeczywistością, której nikt się nie spodziewał. A na pewno nie za takie pieniądze.
encoded: „Mamo, to był koszmar” – usłyszałam od córki po wycieczce szkolnej do Francji. Najpierw myślałam, że przesadza. Potem zobaczyłam zdjęcia i filmiki. To miała być przygoda życia To była 8-dniowa wycieczka objazdowa dla 7 i 8 klas. Program zapowiadał się świetnie – zwiedzanie, nowe miejsca, wspomnienia na całe życie. Jako rodzice zapłaciliśmy niemałe pieniądze, wierząc, że nasze dzieci będą miały zapewnione przynajmniej podstawowe warunki. Wycieczkę organizowała firma zewnętrzna, współpracująca ze szkołą. Nikt z nas nie przypuszczał, że standard noclegów może być aż tak niski. Dzieci nocowały w różnych miejscach i – jak się okazało – każde kolejne było gorsze od poprzedniego. Już pierwsze relacje córki były niepokojące, ale dopiero po powrocie dowiedziałam się, jak to wyglądało naprawdę. Brak wody, prowizorka i upokarzające warunki W jednym z noclegów nie było ciepłej wody. Dzieci stały przed wyborem: myć się w lodowatej wodzie albo wcale. Mówimy o kilkunastoletnich dzieciach, które przez kilka dni były w podróży. W innym miejscu sytuacja była jeszcze bardziej absurdalna. Woda była dostępna... ale nie pod prysznicem. Leciała tylko z kranu, w toalecie i w bidecie. Dziewczynki próbowały sobie radzić jak mogły – część używała suchego szamponu, inne, w tym moja córka, myły włosy w bidecie. Trudno mi to nawet opisać bez emocji. To nie są warunki, które powinny być akceptowalne na szkolnej wycieczce. To jest zwykłe poniżenie i brak podstawowego komfortu. Dzieci mają zdjęcia i nagrania, które jasno pokazują, jak wyglądały te miejsca. To nie są „przesadzone opowieści nastolatków”, tylko twarde dowody. Tak tego nie zostawimy Po powrocie dzieci zaczęliśmy rozmawiać między sobą jako rodzice. Okazało się, że większość z nas jest w szoku i czuje się zwyczajnie oszukana. Zapłaciliśmy za wycieczkę, która miała być bezpieczna i komfortowa, a nasze dzieci wróciły zmęczone, sfrustrowane i – co najgorsze – rozczarowane. Nie chodzi tylko o pieniądze, choć uważamy, że powinniśmy otrzymać i…

uczniowie-jada-na-wycieczke-szkolna-31be23f.jpg
width: 1600
height: 1200

Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
type: item
date: 2026-04-20T14:15:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: rodzice
subject: złość u dziecka
description: Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
encoded: Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast w…

dziecko-podczas-napadu-zlosci-8b44d8b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój 3-latek włączy pralkę, zmywarkę, zrobi kawę z ekspresu. Nie chcę wychować ciamajdy”
type: item
date: 2026-04-16T19:08:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Moja córka ma 3 lata i potrafi włączyć pralkę, opróżnić zmywarkę i – pod moim nadzorem – zrobić kawę w ekspresie. Dla wielu to przesada. Dla mnie przesadą jest to, że większość dzieci w tym wieku, a nawet starszych, nie robi absolutnie nic.
encoded: Wiem, że to brzmi ostro, ale naprawdę zaczynam mieć wrażenie, że sami wychowujemy pokolenie dzieci, które bez dorosłych nie potrafią funkcjonować. Widzę to na każdym kroku – dzieci, które nie spróbują nawet założyć butów, bo ktoś zrobi to za nie szybciej. Najgorsze zdanie, jakie słyszę, to „daj, mama zrobi”. Pada automatycznie, bez zastanowienia, nawet wtedy, gdy dziecko chce spróbować. I właśnie w tym momencie odbieramy mu coś bardzo ważnego – szansę na nauczenie się czegokolwiek. „Szybciej” nie znaczy lepiej Oczywiście, że dorosły zrobi wszystko szybciej i dokładniej. Szybciej zapnie kurtkę, szybciej naleje wodę, szybciej posprząta. Tylko że dziecko, które zawsze obserwuje z boku, nie nauczy się niczego – poza tym, że nie musi się starać. A potem nagle okazuje się, że siedmiolatek nie umie zrobić sobie kanapki, a dwunastolatek nie wie, jak włączyć pralkę. I zaczyna się zdziwienie, skąd ta nieporadność. Odpowiedź jest prosta – z domu, w którym wszystko było robione za niego. Moja córka po prostu uczestniczy w życiu Moja 3-latka nie jest żadnym wyjątkiem ani „geniuszem”. Po prostu od początku pozwalam jej być częścią codziennych czynności. Kiedy robię pranie, wkłada ubrania i naciska przycisk. Kiedy rozładowuję zmywarkę, podaje mi rzeczy i odkłada je na miejsce. Tak, trwa to dłużej i czasem coś się rozleje, ale widzę, jak z dnia na dzień robi się coraz bardziej samodzielna. Dla niej to nie są obowiązki, tylko naturalny element dnia – coś, co robi się razem, bez wielkiego dramatu. To my uczymy dzieci bezradności Najbardziej martwi mnie to, że dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do wyręczania. Po pewnym czasie nawet nie próbują, tylko od razu mówią „nie umiem” i czekają, aż ktoś zrobi to za nie. I trudno im się dziwić, skoro zawsze tak było. Dwu- i trzylatki naprawdę chcą pomagać, chcą naśladować dorosłych i czują z tego ogromną dumę. Problem w tym, że my im tę możliwość odbieramy, bo wolimy mieć szybciej, czyściej i wygodniej. To nie jest odbieranie dzieciństwa N…

male-dziecko-przy-pralce-4ef5720.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamiast liczyć do 10, wypowiedz zdanie o niedźwiedziu. To genialna metoda na złość
type: item
date: 2026-03-11T08:39:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Gdy dziecko wpada w złość, wielu rodziców automatycznie mówi: „policz do dziesięciu”. Psychologowie coraz częściej podpowiadają jednak inną metodę – krótkie zdanie, które pomaga zatrzymać emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. Jedno z najprostszych brzmi zaskakująco: „Nie goni mnie żaden niedźwiedź”.
encoded: Choć brzmi to jak żart, eksperci twierdzą, że taka „mantra” naprawdę może pomóc opanować emocje – zarówno rodzicom, jak i dzieciom. „Nie goni mnie żaden niedźwiedź” – dlaczego to działa Autorką tej prostej rady jest psycholożka rozwojowa dr Aliza Pressman. Zauważa ona, że w stresujących sytuacjach rodzice często reagują impulsywnie – podnoszą głos, denerwują się lub próbują natychmiast „naprawić” zachowanie dziecka. Krótkie zdanie przypominające o niedźwiedziu ma pomóc zatrzymać się na chwilę. Sens jest prosty: większość codziennych problemów nie jest prawdziwym zagrożeniem. A jednak nasz organizm reaguje tak, jakbyśmy znaleźli się w niebezpieczeństwie. Powtórzenie w myślach, że nie jesteśmy w sytuacji zagrożenia życia, pomaga uspokoić reakcję stresową i złapać oddech. Kiedy rodzic najpierw się wyciszy, łatwiej mu pomóc dziecku przejść przez trudne emocje. A to ważna lekcja – dzieci uczą się regulacji emocji właśnie poprzez obserwowanie dorosłych. Krótkie zdania, które uczą odporności psychicznej Specjaliści podkreślają, że takie krótkie zdania – często nazywane mantrami – mogą być bardzo skutecznym narzędziem wychowawczym. Pomagają zatrzymać spiralę emocji i pokazują dziecku, jak reagować w trudnych sytuacjach. Jedną z najważniejszych zasad jest oddzielanie emocji od zachowania. Psycholożka radzi powtarzać także inne zdanie: „Wszystkie uczucia są w porządku, ale nie każde zachowanie”. Dzięki temu dziecko słyszy, że jego emocje są akceptowane, ale jednocześnie poznaje granice. To ważne, bo tłumienie emocji nie uczy ich kontrolowania. Dzieci potrzebują raczej wsparcia w nazwaniu uczuć i znalezieniu bezpiecznego sposobu ich wyrażenia. Jedna prosta zmiana w reakcji rodzica Psychologowie podkreślają, że dzieci uczą się odporności psychicznej nie wtedy, gdy życie jest idealne, lecz wtedy, gdy uczą się radzić sobie z trudnościami. Rodzice mogą w tym pomóc właśnie poprzez sposób reagowania na codzienne problemy. Czasem wystarczy kilka sekund przerwy i jedno zdanie powiedzi…

dziewczynka-placze-ze-zlosci-ff68297.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka: „Szkoda mi dzisiejszych dzieci. Ich zachowanie to wina bezstresowego wychowania”
type: item
date: 2026-01-21T08:24:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od nauczycielki szkoły podstawowej. Pracuje z dziećmi klas 4–8 i z coraz większym niepokojem obserwuje to, co dzieje się na lekcjach i przerwach. W swoim liście pisze wprost: problemem nie są dzieci, tylko dorośli.
encoded: Uczę w szkole od ponad 20 lat i widziałam już różne pokolenia uczniów. Zmieniały się programy, lektury, podstawy programowe, technologie. Jedno jednak nigdy nie było tak widoczne jak dziś: brak podstawowych granic. Dzieci nie buntują się – one po prostu nie wiedzą, gdzie te granice są. Krzyczą na lekcjach, wchodzą nauczycielowi w słowo, potrafią wyjść z klasy bez pytania. Gdy zwracam uwagę, słyszę: „Mam prawo”, „Tak czuję”, „Nie może mi pani tego zabronić”. I nie byłoby w tym nic złego, gdyby za tym szła umiejętność ponoszenia konsekwencji. A ta gdzieś zniknęła. O dogadywaniu się z rodzicami tych dzieci nawet nie mówię. Bezstresowe wychowanie w krzywym zwierciadle Bezstresowe wychowanie miało być odpowiedzią na przemoc, krzyk i upokarzanie dzieci. I bardzo dobrze, jestem całym sercem za wychowaniem bez przemocy. Problem w tym, że wielu rodziców zrozumiało je jako wychowanie bez zasad, bez wymagań i bez odpowiedzialności. Dziecko może wszystko, bo „tak czuje”. Nie musi przepraszać, bo „ma prawo wyrażać siebie i swoje emocje”. Nie ponosi konsekwencji, bo „to niszczy jego poczucie własnej wartości”. Efekt? Dzieci, które nie radzą sobie z porażką, nie znoszą sprzeciwu i nie potrafią funkcjonować w grupie, gdzie nie są w centrum uwagi. Szkoła nie jest w stanie tego naprawić. Zwłaszcza gdy każda próba postawienia granicy kończy się pretensjami rodziców. Rodzic kontra nauczyciel Coraz częściej mam wrażenie, że rodzice widzą w nauczycielach wrogów, a nie partnerów. Gdy dziecko zachowuje się agresywnie, przeszkadza na lekcji albo nie wykonuje poleceń, odpowiedzialność natychmiast spada na szkołę. „To pani go sprowokowała”, „On tak nie robi w domu”, „Może lekcja była nudna”. Rzadko pojawia się pytanie: „Co możemy zrobić wspólnie?”. A przecież bez porozumienia na linii rodzic–nauczyciel nie da się wychować stabilnych, empatycznych ludzi. Szkoda mi tych dzieci. Bo one nie są złe ani roszczeniowe z natury. One zostały same z emocjami, którym nikt nie nadał ram. Granice to nie ka…

znudzone-dziecko-zasnelo-na-lekcji-d91ceb9.jpg
width: 1600
height: 1200

Matka przedszkolaka uważa, że to poniżanie. „Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką”
type: item
date: 2026-01-13T14:02:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił mail od mamy dwójki dzieci, która z coraz większym niepokojem obserwuje sposób, w jaki przedszkola nazywają grupy najmłodszych. Z pozoru niewinne określenia w jej ocenie są formą infantylizowania. Czy to nie przesada?
encoded: „Zamiast grupy – etykietka jak z warzywniaka” Piszę do was jako mama syna w drugiej klasie podstawówki i córki w przedszkolu. I dopiero przy młodszym dziecku coś we mnie pękło. Zorientowałam się, że to, co w wielu placówkach uchodzi za „urocze”, dla mnie jest po prostu krzywdzące. W przedszkolu mojej córki dzieci nie są w grupach I, II czy III. Są owocami. Najmłodsze to „jabłuszka”, potem „malinki”, „brzoskwinki” i na końcu „jagódki”. Tak są podpisane sale, tak mówi się o nich w mailach do rodziców, tak zwracają się do nich nauczycielki. Moja czteroletnia córka nie mówi: „jestem w grupie czterolatków”, tylko: „jestem Malinką”. I za każdym razem, gdy to słyszę, mam dziwne uczucie, że ktoś sprowadza ją do czegoś małego, słodkiego, infantylnego. Ptaki, owoce i dziwna hierarchia Mój syn chodził do innego przedszkola. Tam grupy też miały „kreatywne” nazwy, ale były to ptaki. Najmłodsze dzieci to były Wróbelki, potem Jaskółki, starsze Orły, a zerówkowicze – Sowy. Już wtedy nie byłam fanką tego pomysłu, ale przynajmniej było w tym jakieś odniesienie do rozwoju: małe ptaki, większe, mądre sowy na końcu. Przy owocach nie widzę nawet tego. Co właściwie znaczy, że dziecko „awansuje” z jabłuszka na malinkę? Że staje się bardziej dojrzałe? Słodsze? Bardziej „do zjedzenia”? Brzmi absurdalnie, a jednak tak właśnie buduje się dzieciom obraz samych siebie. Moja córka już mówi, że „malinki są większe niż jabłuszka” i że „jagódki to już prawie szkoła”. Zamiast spokojnie przechodzić kolejne etapy rozwoju, zaczyna porównywać się przez pryzmat owocowych etykietek. „Moje dziecko to nie produkt” Dla wielu dorosłych to pewnie drobiazg. Ot, sympatyczne nazwy, które mają umilić dzieciom pobyt w przedszkolu. Dla mnie to jednak coś więcej. To język, którym opisujemy dzieci, a język ma znaczenie. Moje dziecko nie jest jabłuszkiem ani malinką. Nie jest też wróbelkiem czy sową. Jest człowiekiem – z emocjami, charakterem, potrzebą bycia traktowaną poważnie. Nawet jeśli ma cztery lata. I naprawdę ni…

kilkuletnia-dziewczynka-w-przedszkolu-e3866de.jpg
width: 1600
height: 1200

Sąsiedzi kłócą się o sylwestra w bloku. „Idź z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”
type: item
date: 2025-12-28T05:00:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: sylwester
description: Sylwester w bloku potrafi rozpalić emocje bardziej niż fajerwerki. Jedni chcą świętować do rana, inni marzą tylko o ciszy i spokojnym śnie dziecka. Kiedy te dwa światy się zderzają, padają słowa, które długo nie dają o sobie zapomnieć.
encoded: „Przecież to tylko jedna noc w roku” Mieszkam w zwykłym bloku, takim jak tysiące innych. Są tu rodziny z małymi dziećmi, single, starsi ludzie i ci, którzy na sylwestra czekają cały rok. Kilka dni przed końcem grudnia na klatce schodowej pojawiła się kartka – ktoś zapowiadał imprezę do rana i z góry przepraszał za hałas. Ktoś inny dopisał długopisem, że w bloku mieszkają niemowlęta i wypadałoby mieć trochę empatii. Zaczęło się niewinnie, ale szybko przeniosło się na osiedlową grupę na Facebooku. „To tylko jedna noc w roku”, „dzieci można położyć później”, „my też mamy prawo do zabawy” – argumenty sypały się jeden po drugim. A potem padło zdanie, które przelało czarę goryczy: „Jak wam przeszkadza, to idźcie z dzieckiem do kościoła, tam będzie cicho”. Gdzie kończy się zabawa, a zaczyna brak empatii To zdanie utkwiło mi w głowie. Bo nie chodzi już o muzykę, petardy czy nawet prawo do świętowania. Chodzi o sposób myślenia – jeśli masz dziecko, to problem jest twój. Dostosuj się, zniknij, wyjdź z przestrzeni wspólnej. Jakby rodziny z dziećmi były w bloku tylko na chwilę, na jakichś specjalnych zasadach. Rozumiem potrzebę zabawy. Naprawdę. Ale równie dobrze rozumiem rodziców, którzy wiedzą, że rozregulowany sen dziecka to nie jest „jedna noc”, tylko kilka trudnych dni później. I że nie każdy ma możliwość wyjechania, wynajęcia domku czy „pójścia gdzie indziej”. Blok to wspólna przestrzeń – dla wszystkich Najbardziej smutne w tej historii jest to, że coraz rzadziej próbujemy się dogadać. Zamiast kompromisu pojawia się złośliwość. Zamiast rozmowy – docinki. A przecież blok to nie klub, ale też nie klasztor. To wspólna przestrzeń, w której każdy ma swoje potrzeby – i każdy powinien liczyć się z potrzebami innych. Może rozwiązaniem nie jest cisza absolutna ani impreza do białego rana na full, tylko zwykła rozmowa. Ściszenie muzyki po określonej godzinie. Rezygnacja z petard pod oknami. Albo po prostu odrobina zrozumienia, że nie każdy przeżywa sylwestra tak samo. Bo kiedy w sy…

matka-z-malym-dzieckiem-w-sylwestra-e6b6e96.jpg
width: 1600
height: 1200

Wiadomość od nauczycielki pojawiła się w Librusie w wigilię. Matka: „Zatkało mnie”
type: item
date: 2025-12-27T15:00:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: edukacja
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: W wigilijny poranek wiele osób odruchowo zerka jeszcze w telefon – z przyzwyczajenia, z niepokoju, z obawy, że „coś znowu przyszło ze szkoły”. Jedna z naszych czytelniczek napisała do redakcji o wiadomości, która przyszła właśnie wtedy i zupełnie wytrąciła ją z tego schematu.
encoded: Nie ukrywam – gdy w wigilię zobaczyłam powiadomienie z Librusa, serce zabiło mi szybciej. Automatycznie pomyślałam o ocenach, poprawkach, czymś „na już”. Przez głowę przeleciało mi nawet: „czy naprawdę w taki dzień trzeba?”. Kliknęłam jednak – z czystej ciekawości i odruchu. I wtedy mnie zatkało. Wiadomość była od wychowawczyni mojej córki. Krótka, spokojna, bez oficjalnego tonu. Pisała, że chce życzyć uczniom i ich rodzicom pięknych, spokojnych świąt – takich z prawdziwą obecnością, rozmową, bliskością. Dodała, że ma nadzieję, iż każdemu z nas uda się choć na chwilę odłożyć telefony i pobyć naprawdę razem. Czytałam to kilka razy. Bez pośpiechu. Bez irytacji. Bez tego szkolnego napięcia, które zwykle towarzyszy komunikatom z dziennika. To było napisane od serca Najbardziej poruszyło mnie to, że ta wiadomość nie była „obowiązkowa”. Nauczycielka nie musiała jej pisać. Nie musiała poświęcać na to swojego czasu w wigilię. A jednak to zrobiła – spokojnie, bez patosu, bez wielkich słów. Nie było tam moralizowania ani pouczania. Raczej delikatne zaproszenie do zatrzymania się. Przypomnienie, że szkoła to nie tylko sprawdziany, średnie i czerwone paski, ale też relacje – międzyludzkie, prawdziwe, zwyczajne. Pomyślałam wtedy, że moje dziecko ma szczęście. Bo trafiło na osobę, która widzi w uczniach coś więcej niż numer w dzienniku. I która pamięta, że po drugiej stronie są rodziny – zmęczone, zabiegane, często przeciążone. Mały gest, wielka różnica Ta jedna wiadomość zmieniła mi nastrój na cały dzień. Naprawdę. Zamiast irytacji pojawiła się wdzięczność. Zamiast szkolnego dystansu – poczucie, że ktoś po drugiej stronie też jest człowiekiem. Wieczorem opowiedziałam o niej przy stole. Córka uśmiechnęła się i powiedziała: „Ona jest fajna”. I chyba właśnie o to chodzi. O takie drobne gesty, które budują zaufanie i pokazują dzieciom, że dorośli potrafią być uważni, ciepli i normalni. W czasach, gdy tak wiele mówi się o kryzysie relacji w szkole – ta jedna, prosta wiadomość była ja…

matka-czyta-wiadomosc-w-Librusie-od-nauczycielki-6c2f0ea.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka dostała w wigilię SMS-a od matki ucznia. „Zdumiało mnie jej żądanie”
type: item
date: 2025-12-26T13:00:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Na redakcyjną skrzynkę trafił e-mail od nauczycielki, która pracuje w jednej z warszawskich szkół podstawowych. Wiadomość dotyczy granic – a właściwie ich całkowitego braku. To historia o oczekiwaniach rodziców, presji na wyniki i o tym, że nawet w wigilię nauczyciel nie zawsze ma prawo do spokoju.
encoded: Jestem nauczycielką historii w klasach 4–8. Lubię swoją pracę, choć bywa wyczerpująca – emocjonalnie bardziej niż fizycznie. Wigilia to dla mnie jeden z nielicznych momentów w roku, kiedy naprawdę odcinam się od szkoły. Odkładam dziennik, wyciszam powiadomienia, skupiam się na bliskich. W tym roku było podobnie. Około godziny 16, gdy kończyliśmy przygotowania do wieczerzy, usłyszałam dźwięk SMS-a. Spojrzałam na telefon z ciekawości – i wtedy poczułam, jak coś we mnie opada. Wiadomość była od matki jednego z moich uczniów. Napisała, czy mogłabym „na chwilę” zajrzeć do dziennika i sprawdzić, czy jej syn ma jeszcze szansę poprawić ocenę ze sprawdzianu. Na ten moment wychodzi mu na semestr 4, a jej bardzo zależy, żeby było 5. Dodała, że syn celuje w czerwony pasek na koniec roku... To nie była prośba – to było żądanie Najbardziej zdumiało mnie nie to, że rodzic interesuje się ocenami dziecka. To akurat normalne. Zaskoczył mnie ton i moment. Wigilia. Wieczór. Prywatny numer telefonu. Oczekiwanie natychmiastowej reakcji. To nie było „przepraszam, że zawracam głowę”. To było założenie, że skoro jestem nauczycielką, to jestem dostępna zawsze – także w święta. Że mój czas prywatny nie ma znaczenia, bo przecież chodzi o ocenę. Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy odpisać. Z jednej strony – empatia. Rozumiem ambicje, presję, porównywanie dzieci. Z drugiej – zmęczenie. I poczucie, że coś tu bardzo się przesunęło. Nie odpisałam tego wieczoru. I do dziś uważam, że to była dobra decyzja. Granice w szkole przestały istnieć Coraz częściej mam wrażenie, że dla części rodziców nauczyciel przestał być człowiekiem. Jesteśmy funkcją – od ocen, od wyników, od realizowania cudzych oczekiwań. Bez prawa do wolnego, do odpoczynku, do bycia offline. SMS w wigilię nie jest wyjątkiem. Dostajemy wiadomości późnymi wieczorami, w weekendy, w dni wolne od pracy. O poprawki, o dodatkowe zadania, o „sprawdzenie, czy da się coś jeszcze zrobić”. Tylko że szkoła ma swoje zasady. Oceny mają swoje …

nauczycielka-czyta-SMS-a-od-matki-e115e54.jpg
width: 1600
height: 1200

„Przedszkola to ściema”. Rodzice czują się oszukani po tym, co dzieje się w grudniu
type: item
date: 2025-12-14T15:00:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: Grudzień miał być miesiącem świętego spokoju. Wielu rodziców szczerze wierzyło, że kiedy oddadzą dzieci do przedszkola, wreszcie odetchną, spokojnie popracują, ogarną zakupy i przygotowania, a popołudniami będą mogli zająć się magią świąt. Jednak rzeczywistość – jak to ma w zwyczaju – szybko zweryfikowała te wyobrażenia.
encoded: Sezon chorobowy zaczyna się zwykle od jednego niewinnego kichnięcia, ale kończy się na lawinie katarów, kaszlu i gorączek, która potrafi sparaliżować całe przedszkole. Rodzice przez chwilę jeszcze udają, że to nic takiego – że „to tylko kurz”, „to alergia”, „to chyba od ogrzewania”. Jednak po dwóch dniach wszyscy już wiedzą, że wirusy znów wygrały. Chorują dzieci, chorują „ciocie”, chorują nawet panie z kuchni i pomoc nauczyciela. Wtedy przedszkole zaczyna działać w trybie awaryjnym, a chaos staje się nową normą. Łączenie grup jest jak eksperyment społeczny, którego nikt nie planował Kiedy brakuje personelu, grupy łączone są według zasady: „kto jeszcze stoi o własnych siłach, ten bierze dzieci”. W efekcie rano rodzic odprowadza dziecko do „Pszczółek”, po południu odbiera je z „Biedronek”, a następnego dnia znowu musi pytać, w której sali tym razem trwa akcja ratunkowa. Dzieci wracają do domu z nowymi imionami kolegów, o których rodzice nigdy wcześniej nie słyszeli, nierzadko z informacją, że dziś cały dzień spędziły z panią, której w życiu nie widziały. Dla dorosłych to chaos, dla dzieci – przygoda, a dla pracowników – żywy organizm, który próbuje przetrwać najtrudniejszy miesiąc roku. „Przedszkola to ściema!” – czyli zbiorowy lament rodziców W ciągu miesiąca pojawia się coraz więcej głosów niezadowolenia, które często mają humorystyczne brzmienie, ale podszyte są autentyczną frustracją. Rodzice mówią, że czują się oszukani, bo przedszkole miało „odciążyć”, a zamiast tego generuje im dodatkowe problemy. Z przekąsem komentują, że nikt ich nie ostrzegł, iż w grudniu placówki działają na zasadzie „kto przeżyje, ten pracuje”, a każda próba ustalenia stałego planu kończy się tym, że ktoś z kadry nagle ląduje na L4. W powietrzu unosi się poczucie, że system opieki przedszkolnej zimą żyje własnym życiem, zupełnie niezależnym od potrzeb rodzin. W grudniu wszyscy jesteśmy poszkodowani – ale też wszyscy gramy do jednej bramki Choć rodzice narzekają, a czasem żartobliwie ogłas…

mama-bawi-sie-z-chorym-synkiem-w-domu-790e810.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczycielka przedszkolna: „Przez innych rodziców moje dzieci cierpią. Widać to w grudniu”
type: item
date: 2025-12-14T07:00:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Przedszkolak
subject: przedszkole
subject: rodzice
description: W grudniu, który dla większości rodzin jest miesiącem ciepła i przygotowań do świąt, my – nauczycielki przedszkolne – przeżywamy coś zupełnie odwrotnego. To czas, kiedy odbieranie dzieci przeciąga się do ostatniej minuty, a telefon do dyżurującej nauczycielki rozbrzmiewa tuż przed zamknięciem placówki. Z roku na rok widzę, jak ten trend się nasila. A jego konsekwencje odczuwają nie tylko dzieci z grupy, ale też… moje własne.
encoded: Przedszkole zamykamy o 17:00. W teorii. W praktyce w grudniu od kilku minut do kilkudziesięciu minut po czasie nadal jestem w pracy – czekając na rodziców, którzy się „zatrzymali w sklepie”, „utknęli w korku” albo „jeszcze tylko podjechali po coś na szybko”. Niektórzy po prostu nie odbierają telefonu, inni wysyłają lakoniczną wiadomość: „Będę za chwilę”. Ta „chwila” bywa doskonale przewidywalna – zawsze wtedy, gdy mnie goni czas. Gdy moje własne dzieci czekają na mnie z obiadem, na trening, z pracą domową, z pytaniem: „Mamo, kiedy wrócisz?”. Grudzień jest pełen takich momentów. Moje dzieci czekają, a ja nie mogę wyjść Ludzie często myślą, że nauczycielka przedszkolna kończy pracę o tej samej godzinie, o której kończy się dyżur. Tymczasem mój dzień trwa dalej – tylko już w innym domu. Mam swoje obowiązki, swoje terminy, swoje dzieci, które chcą mieć mamę na miejscu. Kiedy rodzic spóźnia się pięć, dziesięć czy piętnaście minut, nie zatrzymuje w pracy „przedszkola”. Zatrzymuje w pracy mnie – jedną konkretną osobę, która próbuje godzić macierzyństwo z pracą. I to właśnie moje dzieci najbardziej widzą różnicę w grudniu. Mówią wprost: „Znowu przyszłaś późno”, „Znowu nie zdążyłyśmy zrobić razem zadania”, „Znowu byłam ostatnia, którą odebrali”. To są zdania, które bolą. Grudzień – miesiąc, który obnaża brak szacunku do naszego czasu Wiem, że grudzień jest intensywny. Każdy ma przygotowania, zakupy, pracę, obowiązki. Ale my też. A jednak wciąż słyszę: „No ale co to za problem poczekać chwilę?”, „Przecież pani i tak tu jest”, „To tylko grudzień, trzeba to przetrwać”. Nie. To nie jest „chwila”. To jest czas, który odbierany jest moim dzieciom. To godziny, których nie da się nadrobić później wieczorem, bo dzieci zasypiają, zanim zdążę z nimi porozmawiać. I to nie jest kwestia jednego czy dwóch rodziców. To robi się trend – smutny i coraz bardziej oczywisty. Wiele moich koleżanek mówi: „W grudniu jestem mniej mamą, bardziej pracownikiem”. Chciałabym po prostu wrócić do domu – ta…

smutna-dziewczynka-czeka-az-mama-wroci-z-pracy-8047af1.jpg
width: 1600
height: 1200