Nocne nianie to nowy trend wśród rodziców. Matka: „Nie żałuję ani złotówki”
Jeszcze kilka, kilkanaście lat temu większość rodziców poprosiłaby o pomoc babcię albo sąsiadkę. Dziś coraz częściej szukają… nocnej niani. Jedni nie rozumieją, jak można zapłacić obcej osobie za opiekę nad śpiącym dzieckiem. Inni odpowiadają krótko: „Dopóki nie zostaniesz rodzicem, nie oceniaj”.
Przewijałam media społecznościowe, gdy zatrzymało mnie jedno ogłoszenie: „Nocna niania szuka pracy, 80 zł za godzinę...” – przeczytałam. Dalej wymienione wykształcenie, kursy, doświadczenie i adres e-mailowy z obietnicą wysłania referencji. Pod postem trwała burzliwa dyskusja. Jedni pisali, że to luksus dla bogaczy, inni pytali już o wolne terminy. Nocna niania. Luksus czy odpowiedź na potrzeby rodziców? W dzisiejszych czasach coraz rzadziej można liczyć na pomoc dziadków albo innych bliskich. Dziś wiele młodych małżeństw mieszka setki kilometrów od rodziny. Inni nie mają pomocy, bo ich rodzice wciąż są czynni zawodowo albo rozwijają swoje pasje (do czego mają pełne prawo!). O ile zatrudnienie opiekunki na dzień, nawet na kilka godzin nikogo nie dziwi, o tyle wpuszczenie obcej osoby, by była przy naszym dziecku, gdy ono śpi, wzbudza silne emocje. Zdarzają się przecież sytuacje, w których taka pomoc jest nieoceniona: wesele znajomych, praca zmianowa, wyjazd służbowy czy zwykła potrzeba pobycia przez chwilę tylko we dwoje. W odpowiedzi na te potrzeby pojawiły się nocne opiekunki. Ich zadaniem nie jest jedynie pilnowanie śpiącego dziecka. Często zostają z maluchem do rana, reagują, gdy się obudzi, przygotowują i podają posiłki, uspokajają albo po prostu są obok, gdy rodziców nie ma w domu. Choć dla wielu osób taka usługa nadal brzmi egzotycznie, zainteresowanie nią wyraźnie rośnie. „Pani Matylda uratowała moje małżeństwo” – Pierwszy raz skorzystaliśmy z jej pomocy, kiedy dostaliśmy zaproszenie na wesele. Od czterech lat nigdzie nie wychodziliśmy razem. Babcie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas, znajomych nie chciałam obciążać. Na początku byłam przerażona, że zostawię córkę z obcą osobą, zrobiłam wielogodzinny casting na nianię. Ale pani Matylda okazała się wspaniała – opowiada Karolina, mama czteroletniej Leny. Od tamtej pory korzystają z jej pomocy kilka razy w roku. – Ktoś powie, że 80 zł za godzinę to dużo. Być może. Ale dla nas to były najlepiej wydane pieniądze. Po raz pierwszy od dawna mogliśmy pobyć razem, porozmawiać, zjeść kolację, przypomnieć sobie, że poza byciem rodzicami jesteśmy też małżeństwem. Śmieję się, że pani Matylda uratowała nasze małżeństwo, ale naprawdę jest w tym sporo prawdy. „Pracuję na nocki. Bez niej nie dałabym rady” Nie wszyscy korzystają z nocnych niań po to, żeby wyjść na randkę albo pojawić się na rodzinnej uroczystości. – Jestem pielęgniarką i pracuję również w nocy. Mąż jest kierowcą i zdarzają mu się kilkudniowe wyjazdy. Przez jakiś czas ratowali nas sąsiedzi i moja mama, ale nie chciałam bez końca prosić o pomoc. W końcu znalazłam opiekunkę, która przychodzi wtedy, kiedy naprawdę nie mamy innego wyjścia – opowiada Monika, mama ośmioletniego Jasia. Przyznaje, że początkowo spotkała się z krytyką. – Usłyszałam, że jestem wygodna i że kiedyś rodzice radzili sobie bez takich usług. Tylko że kiedyś częściej mieszkało się blisko rodziny. Dziś wiele osób nie ma nikogo, kto odbierze dziecko z przedszkola czy szkoły, a co dopiero zostanie z nim całą noc. Jasne, że wydanie 1000 zł za noc to dużo, ale ten raz w miesiącu naprawdę nie mam wyjścia, a możemy sobie na to z mężem pozwolić, więc czemu nie skorzystać? Rodzicielstwo wygląda dziś inaczej Czy nocna niania jest usługą dla każdego? Z pewnością nie. Dla części rodzin koszt kilkuset złotych (albo i więcej) za jeden wieczór jest po prostu zbyt wysoki. Inni nie wyobrażają sobie zostawić dziecka pod opieką osoby spoza rodziny. Ale trudno nie zauważyć, że zainteresowanie taką pomocą rośnie. Nie dlatego, że rodzice stali się wygodni. Raczej dlatego, że coraz częściej wychowują dzieci z dala od dziadków, pracują nieregularnie i próbują pogodzić obowiązki zawodowe z życiem rodzinnym. Z jednej strony rozumiem kontrowersje wokół tej usługi. Z drugiej wydaje mi się, że nocna opiekunka jest czymś więcej niż luksusem dla tych, którzy mają pieniądze. Jest symbolem tego, jak bardzo zmieniło się życie współczesnych rodziców. Zobacz także: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo” Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon” To już plaga wśród rodziców: zabierają na wakacje darmową „nianię” i mają spokój. Po co w ogóle mieć dzieci?
12-latek chciał kupić gofra na deptaku w Kołobrzegu. Reakcja jego matki to dowód, że pokolenie alfa będzie stracone
„Najpierw uśmiechnęłam się pod nosem. Pomyślałam, że za chwilę zobaczę chłopca, który sam zamówi sobie gofra i z dumą wróci do rodziców. Stało się jednak coś zupełnie odwrotnego. Patrzyłam na tę scenę i miałam wrażenie, że to nie dwunastolatek nie potrafi zrobić najprostszej rzeczy. To dorośli nie pozwalają mu nawet spróbować” – pisze nasza czytelniczka.
Kołobrzeski deptak tętnił życiem. Dzieci biegały z lodami, rodziny ustawiały się w kolejkach po gofry i watę cukrową, a z każdej strony słychać było wakacyjny gwar. Nasza czytelniczka przyznaje, że właśnie tam zobaczyła scenę, która skłoniła ją do refleksji nad tym, czy współczesne dzieci naprawdę są mniej samodzielne, czy może po prostu nie daje im się szansy, by tę samodzielność ćwiczyły. „Nawet nie pozwoliła mu otworzyć ust” Przyjechaliśmy z rodziną do Kołobrzegu na wczasy. Po południu wybraliśmy się na spacer deptakiem. Jak to nad morzem – dzieci od razu wypatrzyły budkę z goframi. W kolejce przede mną stała kobieta z chłopcem, który wyglądał na jakieś dwanaście lat. Trochę był starszy od moich dzieciaków. Usłyszałam, jak mówi do mamy, że chciałby kupić sobie gofra. Pomyślałam, że to świetny moment. W tym wieku większość dzieci bez problemu zrobi takie zakupy. Sama pamiętam, jak jako dwunastolatka chodziłam do sklepu po pieczywo, mleko czy lody i nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia. Zresztą nawet moje dzieci są już w stanie to ogarnąć. Mama chłopca zareagowała jednak zupełnie inaczej, niż się spodziewałam. Chłopiec zrobił krok w stronę okienka i już miał coś powiedzieć, kiedy mama weszła przed niego. To ona zamówiła gofra. To ona wybrała dodatki. To ona zapłaciła. To ona odebrała zamówienie. Kiedy sprzedawczyni wyciągnęła gofra w stronę chłopca, mama przejęła go pierwsza, mówiąc, że „jeszcze go upuści”. Potem poprosiła o dodatkowe serwetki, starannie owinęła nimi deser i dopiero wtedy podała go synowi, przypominając, żeby uważał i nie pobrudził koszulki. Przez cały ten czas chłopiec praktycznie się nie odezwał. Stał obok i tylko patrzył. Miałam wrażenie, że nawet nie próbował zaprotestować. Jakby przywykł do tego, że ktoś zawsze wszystko zrobi za niego. „Czy naprawdę boimy się pozwolić dzieciom dorastać?” Nie chodzi o jednego gofra. Nie chodzi nawet o tę konkretną rodzinę. Coraz częściej widzę rodziców, którzy wyręczają dzieci dosłownie we wszystkim. Zamawiają za nie jedzenie w restauracji, odpowiadają za nie lekarzowi, pakują im plecaki, rozwiązują każdy najmniejszy problem, zanim dziecko w ogóle zdąży się z nim zmierzyć. Robią to z miłości, jasne, rozumiem to. Chcą ułatwić dzieciom życie. Tylko czy przy okazji nie odbierają im czegoś bardzo ważnego? Samodzielności nie da się nauczyć z książki. Trzeba ją ćwiczyć właśnie w takich drobnych sytuacjach. Kupienie gofra, zapłacenie za niego, powiedzenie „dzień dobry”, „poproszę” i „dziękuję” to niby drobiazg. Tak naprawdę to mała lekcja odwagi i odpowiedzialności. Patrzyłam na tego chłopca i zrobiło mi się zwyczajnie smutno. Nie dlatego, że nie kupił sobie gofra. Dlatego, że ktoś najwyraźniej uznał, iż nawet tego nie potrafi. Mam tylko nadzieję, że jeszcze będzie miał wiele okazji, żeby przekonać się, że potrafi znacznie więcej, niż sądzą jego rodzice. Komentarz redakcji Psychologowie od lat zwracają uwagę, że samodzielność rozwija się stopniowo i najlepiej uczy się jej w codziennych, bezpiecznych sytuacjach. Samodzielne zamówienie posiłku, zapłacenie za drobny zakup czy rozmowa ze sprzedawcą mogą wydawać się błahostką, ale dla dziecka są ważnym ćwiczeniem odpowiedzialności i pewności siebie. Rodzice często wyręczają dzieci z troski i chęci ochrony przed stresem. Warto jednak zastanowić się, czy czasem nie odbieramy im okazji do zdobywania doświadczeń, które w przyszłości pomogą im odnaleźć się w dorosłym życiu. Zobacz także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa Na własne życzenie wychowujemy pokolenie ciamajd. Ze smutkiem patrzyłam, co ten 11-latek robi w nadmorskiej smażalni Kiedyś nauczyciel miał prawa, dziś boi się ucznia. Pedagog: „Czas przestać przepraszać za to, że wychowujemy”
Nauczyciele zapowiadają zebrania do 15. Matka: „Kpina. Mam brać urlop w pracy, żeby zdążyć do szkoły?”
Czy szkoła powinna dostosowywać się do czasu pracy rodziców, czy rodzice do czasu pracy szkoły? Dyskusja o zebraniach organizowanych do godziny 15 wywołuje coraz większe emocje. Każda ze stron ma mocne argumenty i żadna nie chce ustąpić.
Do tej pory zebrania w godzinach popołudniowych były w szkołach normą. Rodzice kończyli pracę, odbierali dzieci, jedli szybki obiad i biegli na wywiadówkę. Ostatnio pisaliśmy o propozycji, by spotkania z rodzicami wyłącznie do godziny 15, czyli w czasie pracy nauczycieli. Dla jednych to oczywisty krok w stronę uszanowania czasy pracy nauczycieli. Dla innych – rozwiązanie kompletnie oderwane od rzeczywistości pracujących rodzin. Związki zawodowe od dawna podkreślają, że zebrania organizowane późnym popołudniem oznaczają wykonywanie obowiązków po godzinach. W wielu szkołach dyrektorzy próbują więc planować spotkania wcześniej albo zachęcają do kontaktu przez e-dziennik czy konsultacji indywidualnych. Problem w tym, że rodzice również mają swoje obowiązki zawodowe. „Mam brać urlop, żeby porozmawiać z wychowawcą?” Dla wielu rodzin zebranie o godzinie 14 czy 15 jest praktycznie niemożliwe do pogodzenia z pracą. – Pracuję do 16:30. Mój mąż jeszcze dłużej. Jeśli wywiadówka będzie o 14:30, to co mam zrobić? Brać urlop za każdym razem? Tłumaczyć szefowi, że muszę wyjść, bo szkoła nie organizuje spotkań po południu? To jest po prostu kpina z pracujących rodziców – mówi Marta, mama uczennicy z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Podobne komentarze pojawiają się również w mediach społecznościowych. Rodzice zwracają uwagę, że szkoła oczekuje ich obecności, ale jednocześnie proponuje godziny, w których większość osób jest jeszcze w pracy. – Nie każdy pracuje zdalnie albo ma elastyczne godziny. Są ludzie, którzy stoją przy kasie, pracują na produkcji, prowadzą autobusy czy przyjmują pacjentów. Nie da się po prostu wyjść godzinę wcześniej – dodaje Marta. „Nauczyciele też mają prawo do życia po pracy” Nie wszyscy rodzice patrzą jednak na sprawę w ten sam sposób. – Sama pracuję w biurze i jeśli potrzebuję załatwić coś w urzędzie albo pójść do lekarza, muszę wziąć wolne albo odrobić godziny. Dlaczego nauczyciele mieliby regularnie zostawać w pracy do 18 czy 19? Oni też mają dzieci, rodziny i swoje życie – mówi Paulina, mama dwóch chłopców w wieku 9 i 12 lat. Jej zdaniem problem nie wynika ze złej woli nauczycieli. – Mam wrażenie, że od szkoły oczekuje się dostępności praktycznie przez całą dobę. E-dziennik wieczorem, wiadomości w weekend, zebrania po godzinach. To też nie jest zdrowe. Eksperci od rynku pracy zwracają uwagę, że zgodnie z przepisami każdy pracownik ma określony czas pracy, a wykonywanie obowiązków poza nim powinno być odpowiednio rozliczane. Nauczyciele od lat podnoszą, że zebrania z rodzicami często odbywają się kosztem ich czasu prywatnego. Szkoła i rodzice mają ten sam problem Być może największym paradoksem tej dyskusji jest to, że obie strony mówią właściwie o tym samym. – Jestem mamą czwartoklasisty i jednocześnie kierowniczką sklepu. Doskonale rozumiem nauczycieli, bo sama nie lubię zostawać po godzinach. Ale rozumiem też rodziców, którzy nie mogą pojawić się o 15. Może, zamiast przerzucać się argumentami, trzeba po prostu znaleźć nowe rozwiązanie? Jedno zebranie stacjonarne, drugie online albo więcej indywidualnych konsultacji – proponuje Agnieszka. I właśnie takie pomysły pojawiają się coraz częściej. Część szkół organizuje konsultacje w różnych godzinach, inne umożliwiają rozmowy online lub wydłużają dostępność wychowawców w wybrane dni. W końcu ani rodzice nie chcą zaniedbywać pracy, ani nauczyciele nie chcą spędzać kolejnych wieczorów w szkole. Spór o zebrania do godziny 15 pokazuje coś jeszcze. Dzisiejszy świat pracy zmienił się tak bardzo, że rozwiązania, które jeszcze kilkanaście lat temu wydawały się oczywiste, przestają pasować do rzeczywistości. A znalezienie kompromisu może być trudniejsze, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Zobacz także: Nauczyciele zapowiadają strajk. Rodzice mają dość: „Niech pracują też w wakacje. My musimy uczyć dzieci, żeby coś umiały”
Chłopiec wrócił z urodzin kolegi. „Nawet pizzy nie było. Reakcja matki jubilata mnie poraziła”
„Kiedy mój syn wrócił z urodzin i powiedział, że jadł tylko chipsy i paluszki, myślałam, że żartuje. Przecież to były urodziny sześciolatka! Zapytałam, czy był chociaż tort, odpowiedział tylko: 'Nie, ale były wafelki'. Wtedy naprawdę zrobiło mi się przykro” – pisze nasza czytelniczka.
Urodziny dzieci potrafią być tematem wielu rodzinnych dyskusji. Jedni rodzice organizują wielkie przyjęcia z animatorem, salą zabaw i wymyślnym menu. Inni stawiają na kameralne spotkanie w domu i prosty poczęstunek. Gdzie jednak jest granica między skromnością a oszczędzaniem kosztem dzieci? Zdaniem naszej czytelniczki mama jubilata przesadziła. „Wrócił głodny i zapytał, czy mogę zrobić mu kanapkę” Dzień dobry, mój syn Franek ma prawie sześć lat i od września idzie do zerówki. W przedszkolu bardzo zżył się z grupą, więc kiedy dostał zaproszenie na urodziny jednego z kolegów, był zachwycony. Przez kilka dni wybierał prezent, pytał, kiedy w końcu będzie sobota, i nie mógł się doczekać spotkania z dziećmi. To były urodziny organizowane w domu. Nie oczekiwałam żadnych cudów. Naprawdę nie chodzi o to, żeby ktoś wydawał fortunę na przyjęcie dla sześciolatków. Wiem, że wszystko jest dziś drogie, a każdy rodzic ma inne możliwości. Uważam jednak, że jeśli zaprasza się dzieci na kilka godzin, to wypada zadbać o coś więcej niż postawić na stole miskę chipsów. Kiedy odebrałam Franka, od razu zauważyłam, że jest jakiś markotny. Myślałam, że pokłócił się z kolegami albo coś mu nie wyszło podczas zabawy. W domu pierwsze, co zrobił, to poprosił o jedzenie. Zapytałam, czy na urodzinach nie było pizzy. Powiedział, że nie. Były paluszki, chipsy, ciasteczka i jakieś przekąski. Dzieci dostały też napoje, ale nie było żadnego normalnego posiłku. Przyznam, że byłam zaskoczona. Przecież dzieci w tym wieku są cały czas w ruchu. Biegają, bawią się, skaczą. Kilka godzin na samych przekąskach to naprawdę niewiele. „Nie chodziło o luksusy, tylko o zwykłą pizzę” Najbardziej zdziwiło mnie to, że mama jubilata wcale nie jest osobą, której nie stać na takie rzeczy. Nie zaglądam nikomu do portfela, ale widzę, jak żyją inni ludzie. Wiem, że niedawno robiła generalny remont mieszkania, regularnie kupuje drogie rzeczy, a na paznokcie chodzi co dwa tygodnie jak w zegarku. Nie oceniam ludzi, ale myślałam: naprawdę nie można było raz wydać tych kilkudziesięciu złotych na pizzę dla dzieci? Nie mówię o cateringu, słodkim stole i dekoracjach z internetu. Pizza i zwykły tort z cukierni naprawdę nie są jakimś luksusem. Dzieci nie potrzebują wymyślnych atrakcji. One chcą zdmuchnąć świeczki, zjeść kawałek tortu i dostać kawałek pizzy. Nie chciałam robić awantury. Zadzwoniłam do niej spokojnie, bo zwyczajnie chciałam zrozumieć, jak to wyglądało. Powiedziałam, że Franek wrócił głodny i że może warto było przygotować coś bardziej konkretnego. Jej reakcja kompletnie mnie zaskoczyła. Powiedziała, że jestem roszczeniowa, że powinnam się cieszyć, że w ogóle zaprosiła moje dziecko, i że nie będzie wydawać pieniędzy tylko dlatego, że inni rodzice mają takie oczekiwania. Było mi przykro. Nie chodziło mi o to, żeby ją zaatakować. Po prostu pomyślałam, że przyjęcie dla dzieci powinno być przede wszystkim dla dzieci. Może faktycznie każdy ma inne podejście? Ale ja na pewno bym nie pozwoliła, żeby jakieś dziecko wyszło głodne z urodzin mojego syna. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Nie ma jednego przepisu na organizację kinderbalu. Dla jednych rodzin najważniejsza będzie zabawa, dla innych poczęstunek, a jeszcze inni zdecydują się na huczne przyjęcie z prezencikami dla gości. Warto pamiętać, że rodzice mają różne możliwości finansowe i różne podejście do takich okazji. Z drugiej strony zaproszenie grupy dzieci na kilka godzin wiąże się z pewną odpowiedzialnością. Nawet skromne przyjęcie w mieszkaniu nie musi oznaczać dużych wydatków, ale dobrze zadbać o podstawowe potrzeby małych gości – zwłaszcza o to, żeby po intensywnej zabawie nie wracali do domu głodni. W tej historii trudno ocenić, co dokładnie wydarzyło się podczas urodzin. Być może mama jubilata miała swoje powody, by zorganizować przyjęcie właśnie w taki sposób. Jedno jest pewne – warto rozmawiać, ale też pamiętać, że dziecięce urodziny mają przede wszystkim sprawić radość najmłodszym. Czytaj także: Zrobiła dziecku skromne urodziny w domu. „Oluś się popłakał. Goście to same snoby”
Pozwala synowi chodzić w sukienkach i bawić się lalkami. „Po tym, co zrobili dziadkowie, już nigdy nie zobaczą wnuka”
„Mój syn wrócił z wakacji od dziadków jakiś... inny. Cichszy? Niewidzialny? Jakby zgasła w nim jakaś iskierka. Po krótkiej rozmowie zrozumiałam, że ktoś właśnie odebrał mojemu pięcioletniemu dziecku coś znacznie ważniejszego niż zwykłą sukienkę” – pisze nasza czytelniczka.
Ustalmy coś na wstępie: ubrania nie mają płci. Podobnie jak zabawki, szkolne zeszyty, kubeczki, talerzyki czy inne przedmioty. Choć przez lata wmawiano nam, że niebieski jest dla chłopców, a różowy dla dziewczynek, dzisiejsi rodzice z dumą wyłamują się z krzywdzących schematów. Niestety, wciąż nie wszyscy potrafią to zaakceptować, o czym przekonała się Sandra. „Spakowałam sukienkę razem z ubraniami” Dzień dobry, mam troje dzieci. Dwie starsze córki i pięcioletniego syna, który jest oczkiem w głowie całej naszej rodziny. Dziewczynki od kilku lat uwielbiają „Krainę Lodu”, więc trudno się dziwić, że ich młodszy brat również zna wszystkie piosenki na pamięć. Kiedy w domu leci „Mam tę moc”, cała trójka śpiewa razem i nikt nie zastanawia się, kto powinien być Elsą, Anną czy Olafem. Kilka miesięcy temu syn powiedział, że marzy o sukience Elsy. Nie o sukience „dla dziewczynek”, tylko o stroju swojej ulubionej bohaterki. Założył ją kilka razy w domu, biegał po salonie, udawał, że rzuca śnieżne zaklęcia i świetnie się bawił z siostrami. Co roku dzieci spędzają dwa tygodnie u moich teściów na Mazurach. Mają tam dom z ogrodem, jezioro niedaleko i zawsze wracają zachwycone. Pakując walizki na tegoroczny wyjazd, wrzuciłam do środka także sukienkę Elsy. Wiedziałam, że syn lubi się w nią przebierać, więc nie widziałam powodu, żeby mu tego zabraniać. Nie przyszło mi nawet do głowy, że właśnie ta jedna rzecz wywoła taką awanturę. „Babcia mówi, że to dla bab” Dzieciaki były u dziadków dwa tygodnie. Już przez telefon czułam, że z moim synem jest coś nie tak, ale on sam nie pisnął nawet słowa, a teściowa uznała, że mi się wydaje. Po powrocie do domu od razu zauważyłam, że w walizce nie ma stroju Elsy. Zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, gdzie jest sukienka. Czy może się gdzieś zawieruszyła albo została w praniu. Teściowa spokojnym tonem oznajmiła, że oddała sukienkę wnuczce sąsiadki, bo „i tak bardziej jej się przyda”. Na początku myślałam, że to jakiś żart i trochę mnie zatkało. Teściowa dodała wtedy: – Chłopak nie będzie chodził po moim domu w sukience. To jest wstyd. Zamarłam, a po chwili po prostu się rozłączyłam. Zapytałam o to synka. Powiedział mi, że babcia śmiała się, kiedy chciał włożyć sukienkę, a potem powiedziała, że „księżniczki są dla dziewczynek”. Czułam, że próbuje być twardy, ale wieczorem długo płakał. Nie dlatego, że stracił ulubione przebranie. Dlatego, że ktoś, kogo bardzo kochał, dał mu do zrozumienia, że z nim jest coś nie tak. „Nie chodzi o sukienkę” Teściowie dzwonią do nas od kilku dni. Mówią, że przesadzam, że robię awanturę o kawałek materiału. Tylko że dla mnie to nigdy nie była awantura o sukienkę. To była awantura o szacunek do mojego dziecka. Nikt nie miał prawa zabierać jego rzeczy, wyśmiewać go ani zawstydzać tylko dlatego, że bawi się inaczej, niż oczekuje starsze pokolenie. Powiedziałam teściom, że dopóki nie zrozumieją, dlaczego zrobili mu krzywdę, nie zostawię u nich dzieci bez opieki. Właściwie w ogóle nie zostawię. Nie dlatego, że chcę ich ukarać. Po prostu moim obowiązkiem, jako matki, jest chronić syna. Jeżeli dziś pozwolę komuś wmówić mu, że jest „gorszy”, bo lubi Elsę, jutro ktoś inny powie mu, że nie może być sobą z kolejnego równie absurdalnego powodu. Na to po prostu nie ma mojej zgody. Komentarz redakcji Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo często bawią się w odgrywanie ról i przebieranie za ulubionych bohaterów. Psychologowie podkreślają, że takie zabawy rozwijają wyobraźnię, kreatywność, empatię i kompetencje społeczne. Sam wybór zabawki, koloru czy przebrania nie pozwala wyciągać wniosków na temat przyszłości dziecka ani jego tożsamości. Coraz więcej specjalistów zwraca też uwagę, że przypisywanie zabawek czy ubrań wyłącznie do jednej płci może niepotrzebnie ograniczać dziecięcą swobodę i sprawiać, że dziecko zaczyna odczuwać wstyd z powodu swoich zainteresowań. Rolą dorosłych jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa i akceptacji. To właśnie ono buduje zdrowe poczucie własnej wartości – znacznie bardziej niż to, czy kilkuletni chłopiec wybierze strój Elsy, superbohatera czy strażaka. Zobacz także: Babcia załamana ubiorem 2-letniego wnuka na chrzest. „Synowa zamówiła jakiś badziew na Temu. Ze wstydu chciałam uciec z kościoła” „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes” Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
Hybrid parenting to nowy trend wśród rodziców. Mają dość „bezstresowego wychowania”
Jeszcze kilka lat temu wielu rodziców zachwycało się gentle parenting. Dziś coraz częściej słychać jednak, że sama empatia nie wystarcza. Na popularności zyskuje hybrydowe rodzicielstwo – podejście, które łączy bliskość z dzieckiem z jasnymi zasadami i konsekwencją. Na czym polega ten trend i dlaczego zdobywa coraz więcej zwolenników?
Hybrydowe rodzicielstwo (ang. hybrid parenting) to styl wychowania, który łączy elementy różnych podejść do rodzicielstwa. Najwięcej czerpie z gentle parenting, czyli rodzicielstwa opartego na szacunku i empatii, ale uzupełnia je o coś, czego – zdaniem wielu rodziców i specjalistów – zaczęło brakować: wyraźne granice, konsekwencję i odpowiedzialność za własne zachowanie. W praktyce oznacza to, że rodzic nie ignoruje emocji dziecka i nie zawstydza go za płacz czy złość. Jednocześnie nie wycofuje się z wcześniej ustalonych zasad tylko dlatego, że dziecko protestuje. Zamiast mówić: „Nie płacz”, powie raczej: „Widzę, że jesteś rozczarowany. Rozumiem to, ale dziś czas przed ekranem już się skończył”. To właśnie połączenie empatii z konsekwencją sprawia, że coraz więcej ekspertów określa hybrydowe rodzicielstwo jako bardziej realistyczne podejście do wychowania. Skąd pochodzi termin „hybrydowe rodzicielstwo”? Choć o hybrydowym rodzicielstwie zrobiło się głośno dopiero w 2026 roku, nie jest to zupełnie nowa filozofia wychowania. Sam termin zaczął pojawiać się w zagranicznych mediach parentingowych jako odpowiedź na dyskusję wokół łagodnego rodzicielstwa, utożsamianego czasem z tzw. bezstresowym wychowaniem. Coraz więcej rodziców przyznawało, że chcą wychowywać dzieci z szacunkiem, ale jednocześnie potrzebują zasad, które będą działały w codziennym życiu. Nie ma jednej osoby, którą można uznać za twórcę tego trendu. Do jego popularyzacji przyczynili się jednak specjaliści zajmujący się zdrowiem psychicznym dzieci i rodzin. Psychoterapeuta David Bruce zwraca uwagę, że gentle parenting bywa błędnie rozumiane jako zgoda na wszystko, przez co rodzice wpadają w niekończące się negocjacje z dziećmi. Z kolei psycholożka kliniczna Emily Guarnotta podkreśla, że można jednocześnie uznawać emocje dziecka i konsekwentnie przestrzegać ustalonych zasad. Na czym polega hybrydowe rodzicielstwo? Rodzice stosujący hybrid parenting nie rezygnują z rozmowy i empatii, ale pamiętają, że dzieci potrzebują również przewidywalności i poczucia bezpieczeństwa. Dlatego w domu obowiązują jasne reguły, których wszyscy się trzymają. Najważniejsze zasady hybrydowego rodzicielstwa to: uznawanie emocji dziecka bez zmieniania wcześniej podjętej decyzji, jasne i proste zasady obowiązujące wszystkich domowników, naturalne lub logiczne konsekwencje zamiast surowych kar, spokojna komunikacja bez długich negocjacji, dostosowanie oczekiwań do wieku i możliwości dziecka, elastyczność wtedy, gdy sytuacja naprawdę tego wymaga. To podejście przypomina autorytatywny styl wychowania, który od lat jest uznawany przez psychologów za jeden z najbardziej korzystnych dla rozwoju dziecka. Rodzic jest ciepły i wspierający, ale jednocześnie pozostaje przewodnikiem, który wyznacza granice. Jakie są zalety hybrydowego rodzicielstwa? Zwolennicy tego podejścia podkreślają, że dzieci uczą się nie tylko rozpoznawania własnych emocji, ale również odpowiedzialności za swoje decyzje. Wiedzą, że mają prawo czuć złość czy frustrację, jednak emocje nie zmieniają obowiązujących zasad. Hybrydowe rodzicielstwo może także przynieść korzyści całej rodzinie. Jasne reguły ograniczają liczbę codziennych konfliktów, pomagają budować poczucie bezpieczeństwa i zmniejszają stres rodziców. Dzięki temu wychowanie nie opiera się na ciągłych negocjacjach, lecz na przewidywalnych zasadach, które dziecko z czasem zaczyna rozumieć i akceptować. Jak zacząć stawiać dziecku zdrowe granice? Jeśli chcesz wypróbować elementy hybrydowego rodzicielstwa, nie musisz od razu zmieniać całego sposobu wychowania. Wystarczy kilka prostych kroków: wybierz jedną zasadę, której będziecie konsekwentnie przestrzegać, najpierw nazwij emocje dziecka, a dopiero potem przypomnij o ustalonej granicy, unikaj wielominutowych dyskusji na temat każdej decyzji, pozwalaj dziecku ponosić naturalne konsekwencje jego wyborów, sam dawaj przykład spokojnego zachowania i szacunku wobec innych. Dzieci potrzebują nie tylko czułości, ale również dorosłych, którzy potrafią zapewnić im poczucie bezpieczeństwa poprzez jasne reguły. Właśnie dlatego coraz więcej rodziców przekonuje się, że empatia i konsekwencja nie muszą się wykluczać – mogą się wzajemnie uzupełniać. Źródła: parentherald.com, parentingtipspro.com Zobacz także: Jeden styl wychowania pomaga dzieciom z ADHD. Szkoda, że rodzice nie mają o tym pojęcia „Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
Pracownica sali zabaw „widziała już wszystko”. „Rodzice płacą i zachowują się jak paniska. Jednej matki nigdy nie zapomnę”
„Pracuję w sali zabaw i naprawdę widziałam już różne rzeczy: rodziców, którzy wychodzą na chwilę i zostawiają dziecko na kilka godzin, takich, którzy robią awanturę o każdą złotówkę i takich, którzy uważają, że skoro zapłacili za wejście, to wszystko należy do naszych obowiązków. Jednak jednej sytuacji nie zapomnę nigdy. Do dziś mam przed oczami twarz tego chłopca, który bał się, że mama już nigdy po niego nie wróci” – pisze nasza czytelniczka.
Sale zabaw kojarzą się z beztroską, śmiechem i kolorowymi piłeczkami. Dla ich pracowników to miejsce, w którym każdego dnia spotykają dziesiątki rodziców o bardzo różnych oczekiwaniach. Nasza czytelniczka przekonuje, że niektórzy po przekroczeniu progu sali zachowują się tak, jakby wykupili nie tylko bilet, ale również prawo do zrzucenia całej odpowiedzialności na obsługę. „Niektórzy rodzice mylą salę zabaw z całodobową opieką” Mam 28 lat, sama wychowuję czteroletnią córeczkę i od kilku lat dorabiam w dużej sali zabaw. Lubię tę pracę. Naprawdę. Uwielbiam dzieci i większość rodziców jest bardzo sympatyczna. Problem polega na tym, że wystarczy jedna osoba, żeby zrujnować mi cały dzień. W takich momentach zastanawiam się, dlaczego niektórzy zdecydowali się na dzieci, bo ewidentnie nie powinni ich posiadać. Nie wiem, skąd bierze się przekonanie, że skoro ktoś zapłacił za wejście, to pracownicy mają nagle stać się prywatnymi opiekunami, sprzątaczkami i osobami od rozwiązywania wszystkich problemów. Niektórzy rodzice siadają przy stoliku z kawą, zakładają słuchawki, wpatrują się w telefon i przez trzy godziny ani razu nie sprawdzają, co robi ich dziecko. Okej, przynajmniej są obecni. Bywają też tacy, którzy wychodzą „tylko na chwilę”, nie informując nikogo z obsługi. Szczerze mówiąc, za każdym razem robi mi się wtedy nieswojo, bo to ja muszę potem uspokajać rozhisteryzowane dziecko, które myśli, że mama je zostawiła. „Usłyszałam: »Przecież płacę, to chyba możecie przypilnować«” Bardzo często słyszymy teksty, które chyba już nikogo z naszej załogi nie dziwią: „Może pani go nakarmić?”, „Niech pani go zaprowadzi do toalety”, „Niech pani przypilnuje”. Fakt, jestem od pilnowania, ale to pilnowanie ma też swoje granice. Najbardziej nie lubię jednego zdania: „Przecież płacę”. Tak, płacą. Za wejście na salę zabaw. Nie za indywidualną opiekę nad dzieckiem przez kilka godzin. Jest jednak jedna historia, której chyba nigdy nie zapomnę. To było w wakacje. Na sali bawił się chłopiec, miał pięć lat. Mama przyprowadziła go rano i powiedziała, że usiądzie przy stolikach. Zasady są takie, że powyżej 6. roku życia dzieci mogą już zostać pod naszą opieką, o ile rodzic wypełni stosowne oświadczenie. Przez jakiś czas ta mama siedziała przy stoliku, ale jakoś po kwadransie rozpłynęła się w powietrzu. Nie wzbudziło to od razu naszych podejrzeń. No, nie od razu. Czasem rodzice wychodzą odebrać telefon albo do toalety. Po kwadransie minął kolejny, potem kolejny. Ten chłopiec na szczęście świetnie się bawił, więc nawet nie zauważył, że jego mamy nie ma. Do czasu... Przygotowywaliśmy się do zamknięcia sali, rodzice odbierali starsze dzieci. Była 21 i został już tylko ten chłopiec. Zaczęłam dzwonić do jego mamy, bo ze względów bezpieczeństwa zawsze prosimy rodziców o zostawienie namiarów, nawet jak zostają z dziećmi w sali. Ta kobieta nie odbierała. Ten maluch siedział na ławeczce z plecaczkiem i patrzył w stronę drzwi. Jego mama odebrała dopiero za którymś razem. Wiecie, co usłyszeliśmy? – Ojej... zupełnie mi wyleciało z głowy. Już jadę. Nie przepraszała. Nie spanikowała. Nie zapytała, czy syn się nie bał. Przyjechała po około czterdziestu minutach. Weszła spokojnym krokiem, jakby odbierała paczkę z paczkomatu. To był chyba najsmutniejszy widok, jaki spotkał mnie podczas pracy. Wolę codziennie sprzątać po rodzicach-syfiarzach, niż jeszcze raz musieć patrzeć w oczy dziecka, które myśli, że rodzic o nim zapomniał. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pracownicy sal zabaw każdego dnia spotykają setki rodzin. Zdecydowana większość wizyt przebiega bez żadnych problemów, jednak pojedyncze sytuacje potrafią na długo zostać w pamięci. Warto pamiętać, że regulaminy takich miejsc zazwyczaj jasno określają zasady opieki nad dziećmi. W wielu salach zabaw odpowiedzialność za dziecko przez cały czas spoczywa na rodzicu lub opiekunie, chyba że dana placówka oferuje odrębną usługę opieki i wyraźnie to zaznacza. Niezależnie od regulaminu jedno pozostaje niezmienne – nawet kilka minut oczekiwania na rodzica może być dla kilkuletniego dziecka bardzo stresującym doświadczeniem. Zobacz także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” W wakacje codziennie podrzuca 8-letnie dziecko sąsiadce. „Ona przecież i tak nie pracuje” Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
„Chciałam kupić od dzieci lemoniadę, dopóki nie zobaczyłam, o co proszą”. Tak rodzice uczą cwaniactwa?
Za każdym razem, gdy widzi dzieci sprzedające lemoniadę, zatrzymuje się i wrzuca im kilka złotych. Tym razem też chciała zrobić to samo. Podeszła do stolika, spojrzała na kartkę i... cofnęła rękę. Zaczęła się zastanawiać, czy niewinny sposób dorabiania w wakacje nie wszedł na nowy poziom... cwaniactwa. A może to symbol zmieniającego się świata?
Monika czasem kupuje kubeczek lemoniady, czasem wrzuca kilka złotych do skarbonki i idzie dalej, ciesząc się, że może sprawić komuś małą radość. Tym razem, zamiast uśmiechnąć się na widok stoiska dziewczynek sprzedających lemoniadę, poczuła dziwne ukłucie. Niby wszystko wyglądało tak samo jak zawsze, a jednak jeden szczegół całkowicie zmienił odbiór tej sceny. Stolik, cytryny i... płatność BLIK-iem Tę historię opowiedziała mi koleżanka, Monika. Wracała z pracy i po drodze zatrzymała się jeszcze w supermarkecie, żeby zrobić szybkie zakupy. Kiedy wychodziła ze sklepu, zauważyła przy parkingu coś, co latem widzi się dość często: dwie dziewczynki sprzedające lemoniadę. Siedziały przy niewielkim stoliku. Przed nimi stały dzbanki z lemoniadą, obok leżała miska pełna żółtych cytryn, deska i mały nożyk, opakowanie cukru. Pod stołem stało kilka 5-litrowych butelek wody źródlanej. Monika już chciała wrzucić dziewczynkom kilka złotych, ale nie zauważyła skarbonki. Nie było też żadnego słoika czy pudełka, do którego klienci mogliby wrzucać monety. Zamiast tego do stolika przyklejona była kartka: „Domowa lemoniada – 5 zł za kubeczek. Płatność tylko BLIK”. Monika była wzburzona, a w tym jednym słowie – BLIK – dopatrywała się cwaniactwa i wygodnictwa. Sama mam mieszane uczucia. Z jednej strony – czy jest w tym coś złego? Dzieci oferują produkt, podają cenę, ktoś chce kupić, więc płaci. Tak przecież działa świat. Z drugiej – oczekiwanie od klientów płatności na konto to już zupełnie inny poziom biznesu. Czy dzieci uczą się przedsiębiorczości, czy czegoś zupełnie innego? Nie twierdzę, że te dziewczynki zrobiły coś niewłaściwego. Być może to właśnie one wpadły na pomysł, że skoro większość dorosłych płaci dziś telefonem albo zegarkiem, to warto ułatwić klientom życie. Być może płatność BLIK podpowiedzieli rodzice, bo sami od dawna nie noszą przy sobie gotówki. Po wysłuchaniu Moniki zaczęłam się zastanawiać, jak bardzo zmienił się świat dzieci. Coraz częściej uczymy je przedsiębiorczości, zarządzania pieniędzmi i tego, jak zarabiać. To samo w sobie jest przecież wartościowe. Problem pojawia się wtedy, gdy nawet najprostsza dziecięca zabawa zaczyna przypominać miniaturową wersję dorosłego biznesu. Czy stoisko z lemoniadą nie powinno być jednym z tych miejsc, gdzie liczy się miły gest przypadkowego przychodnia, a nie sprawnie zrealizowana transakcja? BLIK jest tylko symbolem Symbolem świata, w którym nawet dziecięce zabawy coraz bardziej przypominają dorosłe życie. Świata, w którym wszystko ma być maksymalnie efektywne, wygodne i dopracowane. Być może za kilka lat nikogo nie zdziwią dzieci sprzedające lemoniadę z terminalem płatniczym albo kodem QR wydrukowanym na eleganckim banerze. To naturalna konsekwencja zmian technologicznych. Tylko czasami zastanawiam się, czy razem z gotówką nie znika coś jeszcze. Jeszcze kilka lat temu dzieci sprzedające lemoniadę kojarzyły mi się z odręcznym cennikiem, słoikiem, do którego można było wrzucić monety, i małymi internetowymi aferkami, czy taka sprzedaż w ogóle jest legalna i higieniczna. Może właśnie dlatego ten niewielki napis „Płatność BLIK” wywołuje takie emocje. Nie dlatego, że sam w sobie jest czymś złym. Po prostu uświadamia nam, jak bardzo zmienia się świat. Zobacz także: Ani jednego gofra i loda przez 2 tygodnie w Krynicy. „Jeszcze nie oszalałam. Dzieci popłaczą i zapomną”
Matka kazała córce wyjmować z krzaków plastikowe butelki. „Dla 50 groszy robi z dziecka śmieciarza”
„Pomyślałam, że dziewczynka zgubiła jakąś zabawkę. Po chwili zobaczyłam, że wyciąga z krzaków pustą butelkę, a jej mama z uśmiechem chowa ją do torby. Kilka minut później dziecko zaglądało do kosza na śmieci. Ludzie przystawali i patrzyli, ale matka zdawała się w ogóle tego nie zauważać” – pisze nasza czytelniczka.
Na nadmorskim deptaku zrobiło się dziwnie cicho. Kilka osób dyskretnie obserwowało kobietę z kilkuletnią córką, inni – speszeni – odwracali wzrok. Ta scena wywołała w naszej czytelniczce mnóstwo emocji. „Mama pokazywała palcem, gdzie są kolejne butelki” Dzień dobry, do dziś jakoś nie mogę się otrząsnąć po tym, co zobaczyłam. Spędzałam z rodziną urlop nad polskim morzem. Był środek dnia, tłumy ludzi spacerowały po deptaku. Kupowaliśmy dzieciom gofry, kiedy moją uwagę zwróciła mniej więcej sześcio- albo siedmioletnia dziewczynka. Najpierw podniosła z ziemi pustą plastikową butelkę. Pomyślałam, że pewnie chce ją wyrzucić do kosza. Po chwili zobaczyłam, że podbiegła do mamy, a ta schowała butelkę do dużej materiałowej torby. Nie wzbudziło to jeszcze moich podejrzeń. Wszystko zmieniło się kilka minut później. Dziewczynka zaczęła rozglądać się dookoła. Zaglądała pod ławki, w krzaki, a później nawet do koszy na śmieci. W pewnym momencie widziałam, jak mama pokazuje jej ręką miejsce obok żywopłotu. Mała pobiegła tam i po chwili wyciągnęła kolejną plastikową butelkę. Później następną. I jeszcze jedną... Najbardziej uderzyło mnie to, że obie wyglądały zupełnie zwyczajnie. Czyste ubrania, markowe sportowe buty, zadbane. Nie sprawiały wrażenia osób, które znalazły się w dramatycznej sytuacji finansowej. Wokół przechodziły dziesiątki ludzi. Niektórzy zwalniali. Inni wymieniali spojrzenia. Kilka osób odwracało głowę z wyraźnym zakłopotaniem. Mama dziewczynki zachowywała się tak, jakby nikogo wokół nie było. „Naprawdę o to chodzi w wychowaniu?” System kaucyjny od miesiący jest na językach wszystkich, ale czegoś takiego to jeszcze nie widziałam. Rozumiem uczenie dzieci, że nie powinno się śmiecić i że warto sprzątać po sobie. Mam jednak wrażenie, że tutaj granica została przekroczona. Mam wrażenie, że ta dziewczynka nie podnosiła tych butelek, żeby robić coś dobrego dla otoczenia. Mama zrobiła z niej małego śmieciarza dla 50 groszy za butelkę. Oczywiście, że śmieciarzom należy się szacunek, nie mam na celu ich obrażać, nic takiego. Ale patrzyłam na to i było mi jej zwyczajnie żal. Nie dlatego, że zbierała śmieci. Dlatego, że robiła to na wyraźne polecenie dorosłego, w miejscu pełnym ludzi, którzy nie potrafili ukryć zdziwienia. Może przesadzam. Może naprawdę jestem przewrażliwiona. Po prostu nie wyobrażam sobie powiedzieć własnemu dziecku: „Idź, zobacz, czy w tamtym koszu nie ma jeszcze jakiejś butelki”. Byłoby mi zwyczajnie wstyd. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jedna krótka scena nie pozwala poznać całego kontekstu i dlatego trudno jednoznacznie ocenić zachowanie opisane przez naszą czytelniczkę. Nie wiemy, dlaczego mama poprosiła córkę o zbieranie butelek. Być może była to próba pokazania dziecku, że warto dbać o porządek, nie zostawiać śmieci w przestrzeni publicznej i że opakowania objęte systemem kaucyjnym mają wartość. Jednocześnie warto pamiętać, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację dorosłych. Jeśli chcemy przekazywać im szacunek do środowiska, dobrze jest robić to w sposób, który nie naraża ich na zawstydzenie czy dyskomfort. Granica między wartościową lekcją odpowiedzialności a sytuacją, która może być dla dziecka trudnym doświadczeniem, nie zawsze jest oczywista i właśnie dlatego takie sceny wywołują tyle emocji. Czytaj także: „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
Plaga na all inclusive. „To najgorszy typ rodzica. Obserwowałam ich przy basenie. Myśleli, że nikt nie widzi”
„Najpierw myślałam, że to przypadek. Drugiego dnia zobaczyłam to samo przy innym leżaku. Trzeciego dnia zrozumiałam, że niektórzy rodzice robią to zupełnie świadomie. Patrzyłam na nich i naprawdę nie mogłam uwierzyć, że nikomu nie jest głupio” – pisze nasza czytelniczka.
All inclusive kojarzy się z odpoczynkiem, beztroską i chwilą oddechu od codziennych obowiązków. Nasza czytelniczka wróciła jednak z wakacji z jedną refleksją. Jej zdaniem najgorszymi gośćmi w hotelach wcale nie są głośne dzieci. Problemem bywają dorośli, którzy traktują hotelową obsługę jak darmową opiekę. „Na początku nawet im zazdrościłam” Dzień dobry, właśnie wróciliśmy z tygodniowych wakacji all inclusive w Turcji. Byliśmy tam z dwójką dzieci – czteroletnim synem i siedmioletnią córką. Jak każdy rodzic wie, taki wyjazd nie ma wiele wspólnego z prawdziwym odpoczynkiem. Basen, krem z filtrem, ręczniki, przekąski, toaleta, lody, znowu krem, znowu basen. Wieczorem człowiek jest bardziej zmęczony niż po całym dniu pracy. Pierwszego dnia zwróciłam uwagę na pewną rodzinę. Rodzice leżeli na leżakach z drinami, spokojnie rozmawiali i praktycznie się nie ruszali. Pomyślałam nawet, że mają wyjątkowo samodzielne dzieci. Szybko okazało się, że wcale nie o to chodziło. Dzieci tej pary praktycznie od rana do wieczora były przy animatorach. Mini klub otwierał się o konkretnej godzinie i one już czekały pod drzwiami. Rodzice przyprowadzali je zaraz po śniadaniu, znikali na kilka godzin, wracali tylko na obiad, a później znowu oddawali dzieci pod opiekę. Animatorzy organizowali zabawy przy basenie, konkursy, malowanie twarzy i mini disco. To przecież ich praca i nikt nie ma o to pretensji. Problem zaczynał się wtedy, kiedy zajęcia się kończyły. Widziałam, jak animator odprowadzał dzieci do leżaków, a rodzice udawali, że tego nie zauważają. Jedno dziecko przez kilka minut stało obok mamy, która rozmawiała przez telefon. Drugie próbowało zwrócić uwagę taty, a ten machnął ręką i powiedział: „Idź jeszcze się pobaw”. Animator nie był już w pracy. A mimo to został z tym dzieckiem, bo zwyczajnie było mu go szkoda. „Najbardziej zapamiętałam jedną scenę” Któregoś popołudnia siedziałam przy basenie i zobaczyłam chłopca, może pięcioletniego. Przyszedł do rodziców z rysunkiem, który zrobił w mini klubie. Był wyraźnie dumny. Ojciec nawet na niego nie spojrzał. Powiedział tylko: „Połóż gdzieś i idź jeszcze do pani”. To było zdanie, którego chyba długo nie zapomnę. Przecież dzieci nie jadą na wakacje po to, żeby cały dzień spędzać z animatorami. One jadą tam przede wszystkim z rodzicami. A ci rodzice zachowują się, jakby nie mieli dzieci. Nie mam nic przeciwko hotelowym animacjom. Sama zaprowadziłam córkę na warsztaty, bo bardzo chciała zrobić bransoletkę. Została godzinę, wróciła szczęśliwa i opowiadała, co robiła. Różnica polega na tym, że dla nas animatorzy byli atrakcją, a dla niektórych rodziców to sposób na pozbycie się dzieci na większość dnia. Patrzyłam na to przez tydzień i naprawdę zrobiło mi się przykro. Dzieci co chwilę odwracały się w stronę leżaków, szukały wzrokiem mamy albo taty, chciały się pochwalić skokiem do wody czy nowym rysunkiem. Rodzice byli obok, ale tylko fizycznie. Myślami – zupełnie gdzie indziej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Hotelowe animacje są elementem oferty wielu obiektów i dla wielu dzieci stanowią jedną z największych wakacyjnych atrakcji. Trudno jednak zapominać, że animatorzy nie są opiekunami zastępującymi rodziców przez cały dzień. Dla dziecka najcenniejszym wspomnieniem z wakacji często nie jest konkurs przy basenie czy malowanie twarzy, ale wspólna zabawa z mamą lub tatą. Nawet najlepszy animator nie zastąpi uwagi i czasu, którego najmłodsi tak bardzo potrzebują. Zobacz także: „Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło” „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania” Krępujący widok za rodzinnym parawanem w Mielnie. „Trzeba nie mieć wstydu. Przecież tam były dzieci”
Nauczycielka: „Drugiego dnia urlopu dostałam SMS-a od matki ucznia. Aż oplułam się kawą mrożoną, gdy zobaczyłam, czego żąda”
Laura leżała przy basenie z kawą mrożoną w ręku. Egipskie słońce, tydzień długo wyczekiwanego urlopu i telefon, który właśnie zawibrował. Po chwili śmiała się już z niedowierzania. Nie dlatego, że wiadomość była zabawna. Dlatego, że czasem w starciu z rodzicami uczniów śmiech to jedyne, co zostało pedagogom.
Moja koleżanka Laura jest nauczycielką języka angielskiego i od kilku lat udziela korepetycji. Ma stałych uczniów, z którymi współpracuje od dawna. Można pomyśleć, że zdążyła ich już poznać, ale nic bardziej mylnego. W czasie swojego urlopu w Egipcie Laura dostała SMS-a od mamy jednego z uczniów. Po wakacjach chłopak idzie do 5 klasy. Kobieta napisała, że wybierają się na zagraniczne wakacje i czy Laura mogłaby przygotować dla jej syna jakieś karty pracy albo rozmówki po angielsku. Tak, żeby mógł sobie trochę poćwiczyć język podczas wyjazdu. – Aż oplułam się kawą – opowiadała mi później. – Nie dlatego, że samo ćwiczenie języka jest złym pomysłem, przecież to mega szansa dla tego dzieciaka. Chodzi o to, że ktoś uznał, że właśnie teraz, kiedy mamy dwa miesiące wakacji, usiądę i przygotuję dodatkowe materiały. Oczywiście za darmo, bo o zapłacie nic nie wspomniała. Zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę coraz częściej zapominamy, że za wykonywaną usługą stoi po prostu człowiek. Bo przecież przygotowanie takich materiałów nie trwa pięciu minut. Trzeba dobrać poziom, wymyślić ćwiczenia, przygotować plik, sprawdzić, czy wszystko ma sens. To normalna praca, a nie zadanie do wykonania na kolanie, w ramach zabicia nudy. Granice zaczęły się rozmywać Mam wrażenie, że smartfony i komunikatory zrobiły nam wszystkim niemałą krzywdę. Skoro można napisać wiadomość o każdej porze, to coraz więcej osób zakłada, że równie szybko można dostać odpowiedź. A jeśli ktoś pracuje „na swoim”, udziela korepetycji, prowadzi firmę albo jest freelancerem, jak Laura, to przecież „na pewno znajdzie chwilę”. Tylko dlaczego miałby ją znaleźć? Urlop nie jest przecież luksusem ani fanaberią. Nie oznacza, że ktoś siedzi znudzony i czeka na kolejne zlecenia, w tym wypadku darmowe. Jest dokładnie tym, czym powinien być – czasem odpoczynku. Oczywiście można powiedzieć, że matka „tylko zapytała”. Jasne. Tylko czy naprawdę chcemy, żeby tak wyglądała rzeczywistość dzisiejszych pedagogów? Żeby rodzice rościli sobie prawo do kontaktu nawet w wakacje, oczekując, że nauczyciel spełni ich absurdalne oczekiwania? Powiedzmy, że Laura miałaby wyjątkowo dobry dzień i przygotowałaby coś na szybko dla tego ucznia. Skoro robi to na wakacjach, co będzie następne? Przecież granica została przekroczona. Nie widzimy w nauczycielach ludzi Zastanawia mnie jeszcze jedna kwestia. Przecież w sieci nie brakuje takich materiałów. Można znaleźć gotowe karty pracy, aplikacje do nauki języka, fiszki czy rozmówki. Naprawdę jest z czego wybierać. A mimo to coraz częściej oczekujemy czegoś przygotowanego specjalnie dla nas. Najlepiej od razu. Najlepiej wtedy, kiedy właśnie przyszło nam to do głowy. Lenistwo? Może to znak czasów. Przyzwyczailiśmy się, że wszystko jest dostępne natychmiast – zakupy przyjadą tego samego dnia, film włączymy jednym kliknięciem, wiadomość wyślemy w sekundę. Tylko że człowiek nie działa jak aplikacja. Nie powinien. Nauczyciel nie powinien być traktowany jak robot, który spełni każdą zachciankę ucznia czy jego rodzica. Przykre, że naprawdę trzeba komuś to tłumaczyć. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film”
Grzecznie pouczyła obcą matkę w galerii. „Paskudnie mi się dostało. Nie mam dziecka, to nie mogę się wtrącać?”
Jeszcze długo po powrocie do domu nie mogłam się uspokoić. Ręce wciąż lekko mi drżały, a w głowie raz po raz wracał obraz małej dziewczynki stojącej pośrodku galerii. Nie potrafiłam przestać myśleć o jej wielkich, zapłakanych oczach.
Weekendowe zakupy w centrum handlowym. Szukałam lnianej sukienki na wakacje. Nagle usłyszałam płacz. Głośny, rozpaczliwy, taki, którego nie da się pomylić ze zwykłym dziecięcym marudzeniem. Kilka metrów dalej stała kilkuletnia dziewczynka. Twarz miała czerwoną, niemal purpurową, a po policzkach spływały jej wielkie łzy. O coś prosiła mamę, ale nie wiem o co. Właściwie nie było to najważniejsze. Widziałam przede wszystkim dziecko, które nie radziło sobie z ogromnymi emocjami. Jej mama wyglądała na zmęczoną i rozdrażnioną. Zamiast przytulić córkę lub spróbować ją uspokoić, zaczęła jej grozić. Padły słowa, że jeśli dziewczynka natychmiast się nie uspokoi, „dostanie”. Poczułam niepokój. Pomyślałam, że ta mała potrzebuje teraz przede wszystkim bliskości i poczucia bezpieczeństwa. Nie chciałam pouczać, chciałam zareagować Podeszłam spokojnie. Powiedziałam, że dziewczynka najwyraźniej potrzebuje teraz zrozumienia i empatii. Dodałam też, że straszenie laniem nie pomoże, a podniesienie ręki na dziecko jest po prostu przemocą. Bałam się reagować, ale czułam, że nie mogę postąpić inaczej. Nie liczyłam na podziękowania, ale nie spodziewałam się takiej reakcji. Matka od razu zaatakowała mnie słowami, że nie mam prawa oceniać tego, jak wychowuje córkę, i że powinnam zająć się własnymi dziećmi. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że ich nie mam. To rozwścieczyło ją jeszcze bardziej. Jakby brak własnych dzieci odbierał człowiekowi prawo do troski o cudze. Czy tylko rodzice mogą stanąć po stronie dziecka? Od tamtej chwili często wracam myślami do tej sceny. Zastanawiam się, skąd bierze się przekonanie, że o dzieciach mogą wypowiadać się wyłącznie rodzice. Czy naprawdę trzeba mieć własne potomstwo, by wiedzieć, że przestraszone dziecko potrzebuje wsparcia? Czy trzeba być mamą lub tatą, by rozumieć, że groźby i strach nie uczą szacunku? Nie uważam, że każdy przechodzień powinien komentować każdą decyzję rodzica. Każdy ma prawo do gorszego dnia, zmęczenia czy błędów. Są jednak sytuacje, w których milczenie staje się cichą zgodą. Odpowiedzialność nas wszystkich Być może moje słowa niczego wtedy nie zmieniły. Wierzę jednak, że warto reagować spokojnie i z szacunkiem, gdy widzimy dziecko, które doświadcza strachu lub upokorzenia. Dobro dzieci nie jest wyłącznie sprawą rodziny. To odpowiedzialność, którą wszyscy w pewnym stopniu ponosimy. Nie trzeba być rodzicem, by to dostrzec. Wystarczy pozostać uważnym człowiekiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok”
Mieszka na zamkniętym osiedlu. „Codziennie o 22:00 widzę, co robią te dzieci. Nowobogaccy jak zwykle dają popis”
Kiedy usłyszałam od koleżanki, co codziennie wieczorem obserwuje z okna swojego mieszkania, byłam przekonana, że opowie mi o czymś naprawdę niebezpiecznym. Okazało się, że to, co dla niej było dowodem na fatalne wychowanie i lekkomyślność rodziców, dla mnie było symbolem beztroski i naprawdę udanych wakacji.
Wystarczyło kilka minut rozmowy, żebyśmy odkryły, jak różne mamy wspomnienia z dzieciństwa i jak zupełnie inaczej patrzymy na to samo zjawisko. „Przecież jest 22:00. Gdzie są ci rodzice?” Ewelina mieszka na nowym, zamkniętym osiedlu. Takim z ogromnym placem zabaw, plenerową siłownią, wybiegiem dla psów i wewnętrznym dziedzińcem, na którym latem życie toczy się niemal do północy. Kilka dni temu zadzwoniła do mnie wyraźnie poruszona. – Codziennie, nawet o 22, słyszę wrzaski tych dzieciaków. Jeżdżą na hulajnogach, biegają, śmieją się, krzyczą. I wiesz, co jest najgorsze? Że wśród nich są nawet sześciolatki. Rodziców prawie nie widać. Czasem ktoś spojrzy z balkonu, czasem przejdzie przez dziedziniec, ale poza tym dzieci są same. Naprawdę nie rozumiem, jak można na to pozwalać. Po czym dodała: – To chyba taki pokaz nowobogackiego podejścia. Kupili mieszkanie na zamkniętym osiedlu, więc myślą, że dzieci mogą robić wszystko i o każdej porze. Przyznam, że przez chwilę próbowałam spojrzeć na sytuację jej oczami. Rzeczywiście, dziś świat wygląda inaczej niż 20, 30 lat temu. Rodzice są bardziej świadomi zagrożeń, więcej mówi się o bezpieczeństwie i trudno się dziwić, że sześciolatek bawiący się sam późnym wieczorem może budzić niepokój. Nasza rozmowa szybko jednak skręciła w zupełnie innym kierunku. A może po prostu pamiętamy zupełnie inne wakacje? Kiedy Ewelina opowiadała o tym, że po wieczorynce musiała myć zęby i iść spać, nawet latem, uśmiechnęłam się. Bo moje wakacje wyglądały zupełnie inaczej. Pamiętam długie letnie wieczory, kiedy z grupą dzieci z osiedla graliśmy w chowanego, jeździliśmy na rowerach i wracaliśmy do domu dopiero wtedy, gdy robiło się ciemno albo mama wołała z balkonu. Nikt nie sprawdzał co pięć minut, gdzie jesteśmy. Nikt nie organizował każdej minuty dnia. Wakacje miały smak beztroski i lodów-pałeczek za 40 groszy. Właśnie dlatego nie potrafiłam jednoznacznie przyznać Ewelinie racji. Bo czy naprawdę problemem jest to, że dzieci o 22 jeszcze się bawią? A może to ta społeczna niechęć do dzieci, która objawia się nawet w takich sytuacjach? Między beztroską a komfortem doroslych Coraz częściej słyszymy, że dzieciaki przeszkadzają. Są za głośne na plaży, zbyt żywiołowe w restauracji, męczą pasażerów w samolocie, zakłócają spokój w hotelu. Powstają kolejne strefy i obiekty „tylko dla dorosłych”, a internet regularnie rozgrzewają dyskusje o tym, że dzieci powinny być „niewidoczne i niesłyszalne”. Tylko gdzie właściwie przebiega granica? Oczywiście rodzice mają obowiązek reagować wtedy, gdy dziecko przeszkadza innym albo zachowuje się niebezpiecznie. Ale czy naprawdę chcemy świata, w którym dzieci będą mogły być dziećmi wyłącznie we własnym pokoju albo na specjalnie wyznaczonym placu zabaw? A nie, wróć, nawet na osiedlowym placu zabaw zaczynają przeszkadzać... Wakacje od zawsze kojarzyły się z bieganiem do późnego wieczora, głośnym śmiechem i spontaniczną zabawą. Jeśli odbierzemy dzieciom także to, zostanie im głównie ekran telefonu i kolejne zajęcia zorganizowane przez dorosłych. Może więc, zamiast odruchowo oburzać się na każdy dziecięcy okrzyk dochodzący z podwórka, warto zadać sobie inne pytanie. Czy naprawdę przeszkadzają nam dzieci? A może coraz trudniej akceptujemy to, że świat nie został stworzony wyłącznie z myślą o ciszy, porządku i komforcie dorosłych? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania” Niecodzienna scena w gdańskiej restauracji. „Ludzie odwracali głowy na widok tej matki z 10-latkiem” „Współczesne dzieci to społeczne niedojdy”. Scena z 10-latkiem na deptaku ujawnia smutną prawdę o pokoleniu Alfa
„Cudze dzieci zrujnowały mi urlop. Ich matka chyba myślała, że nikt nie widzi”. To wina „bezstresowego wychowania”
Jak co roku kilka dni wakacji spędziłam nad Bałtykiem, w Trójmieście. Słońce (chociaż czasem za chmurami), szum fal i ten moment, kiedy człowiek w końcu zwalnia. A potem wystarczyło kilkanaście minut, żebym zrozumiała, dlaczego coraz więcej osób mówi, że na wakacjach najbardziej męczą ich... dzieci. Tylko czy to na pewno chodzi o nie?
Plaża była pełna ludzi. Rodziny z maluchami, seniorzy, młodzi, grupy znajomych. Typowy letni dzień nad morzem. Kilka metrów ode mnie bawiło się rodzeństwo – dzieciaki miały nie więcej niż 7 lat. Początkowo nie zwracałam na nie większej uwagi. Dzieci, jak to dzieci, korzystały z wakacji. Nawet trochę im zazdrościłam tej beztroski! Problem zaczął się chwilę później. Najpierw zaczęły przebiegać przez rozłożone ręczniki, sypiąc ludzi piaskiem. Potem jedno z nich kilka razy prawie nadepnęło na czyjeś rzeczy. Po chwili piłka, którą się bawiły, trafiła w książkę starszej pani na leżaku. Te dzieci były dosłownie wszędzie. Ich mama siedziała kilka metrów dalej. Przeglądała telefon. Od czasu do czasu podnosiła głowę, rzucała krótkie: „Uważajcie” i po sekundzie znowu znikała w wirtualnym świecie. Inni plażowicze zaczęli wymieniać między sobą porozumiewawcze spojrzenia, a ta kobieta zachowywała się tak, jakby nic się nie działo. Jakby naprawdę wierzyła, że nikt nie widzi tego, co robią jej dzieci. A przecież widzieli wszyscy. Dzieci, którym dorośli nie stawiają granic Kiedy słyszę, że „dzisiejsze dzieci są niewychowane”, zawsze mam mieszane uczucia. Bo czy naprawdę kilkuletnie dziecko samo z siebie wie, że nie powinno przebiegać przez cudzy ręcznik? Że piasek wsypany komuś do torby nie jest śmiesznym żartem? Że obca osoba też ma prawo spokojnie odpocząć? Nie. Dziecko dopiero poznaje świat. Uczy się, że nie kręci się on wokół niego. Że jego wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się komfort drugiego człowieka. Ale tego nie nauczy się samo. To zadanie rodzica. Mam wrażenie, że gdzieś po drodze zaczęliśmy mylić bezstresowe wychowanie i szacunek do autonomii i emocji dziecka z całkowitym brakiem granic. Jakby zwrócenie dziecku uwagi było czymś złym. Jakby konkretne powiedzenie: „Nie rób tak” i wyjaśnienie powodu oznaczało odbieranie mu dzieciństwa. A przecież można wychowywać z szacunkiem i jednocześnie uczyć zasad. Jedno drugiego naprawdę nie wyklucza, o czym rodzice zdają się zapominać. Może źle kierujemy swoją złość? Słyszymy o restauracjach, hotelach czy strefach przeznaczonych wyłącznie dla dorosłych. W internecie regularnie wybuchają dyskusje o płaczących dzieciach w samolotach, hałasie na plażach czy bieganiu po restauracjach. Mam wrażenie, że bardzo łatwo obwiniamy dzieci. Za łatwo. Jasne: to dzieciaki krzyczą, biegają i, co tu dużo mówić, przeszkadzają. Sęk w tym, że dzieci zachowują się tak, jak pozwalają im dorośli. To rodzic decyduje, czy zareaguje, gdy jego dziecko obsypuje piaskiem obcych ludzi. To rodzic pokazuje, że po nieudanej zabawie warto przeprosić. To rodzic tłumaczy, że plaża jest wspólna i każdy ma prawo czuć się na niej dobrze. Nie oczekuję, że dzieci będą siedzieć nieruchomo pod parasolem i przez osiem godzin czytać książki. Wakacje są od zabawy, śmiechu i biegania. Dzieci mają do tego pełne prawo. Ale jednocześnie rodzice mają obowiązek uczyć je, że wokół są inni ludzie. Chyba właśnie tego najbardziej mi zabrakło tamtego dnia nad Bałtykiem. Nie ciszy. Nie spokoju. Tylko jednego dorosłego, który na chwilę odłoży telefon, spojrzy na swoje dzieci i da im lekcję uważności na drugiego człowieka. Czytaj także: Kłopotliwa scena na plaży w Międzyzdrojach: matka myślała, że nikt nie zauważy? „Ludzie odwracali wzrok” Matka obwinia „bezczelną nauczycielkę”. „Syn całe wakacje siedzi z nosem w lekturze, a przecież wystarczy zobaczyć film” „To miały być włoskie wakacje życia i urlop od dzieci. Gdy mąż zamiast zabytków zaczął podziwiać wdzięki animatorki, odpłaciłam mu z nawiązką”
12-latka chciała dorobić w wakacje. „Z czarnego BMW wysiadł mężczyzna. Majka musiała zwijać interes”
12-letnia Maja postanowiła, że w te wakacje sama uzbiera pieniądze na prezent dla mamy. Przygotowała prostą ofertę i cierpliwie czekała na pierwszych klientów. Nie przypuszczała jednak, że jeden z nich sprawi, iż jej wakacyjny biznes zamknie się szybciej, niż zdąży się na dobre rozkręcić.
Kilka dni temu spotkałam się z koleżanką, której córka właśnie skończyła 12 lat. Rozmowa zeszła na wakacje i dziecięce pomysły na zarabianie własnych pieniędzy. Wtedy usłyszałam historię Mai. – Wiesz, byłam z niej dumna już wtedy, gdy zobaczyłam tę kartkę – powiedziała. – Ale to, co wydarzyło się później, przerosło moje wyobrażenia. Przyznam, że długo nie mogłam przestać o tym myśleć. Maja chciała sama kupić mamie prezent Kilka tygodni wcześniej podczas zakupów mama Mai zatrzymała się przy witrynie z biżuterią. Przez chwilę oglądała delikatną srebrną bransoletkę. – Śliczna, ale szkoda pieniędzy – powiedziała i poszła dalej. Maja zapamiętała ten moment. Na początku wakacji wyciągnęła z garażu odkurzacz samochodowy, kilka ściereczek z mikrofibry i płyn do kokpitu. Na kawałku kartonu napisała: „Czyszczę samochody w środku – 30 zł. Zbieram na prezent dla mamy”. Kartkę postawiła przy bramie i usiadła na składanym krzesełku. Przez kilkanaście minut nic się nie działo. Podjechało czarne BMW Po południu przed domem zatrzymało się czarne BMW. Za kierownicą siedział mężczyzna, którego Maja kojarzyła z osiedla. – To ty prowadzisz ten biznes? – zapytał z uśmiechem. – Tak. Mogę odkurzyć, wyczyścić plastiki i szyby od środka. – To działaj. Dziewczynka zabrała się do pracy z ogromnym zaangażowaniem. Odkurzyła każdy zakamarek, wyczyściła schowki, uchwyty na kubki i bagażnik. Gdy skończyła, samochód wyglądał jak nowy. – Świetna robota – powiedział mężczyzna, wręczając jej umówione 30 zł. – Powodzenia. Maja była przekonana, że na tym historia się kończy. Myliła się. Jeden wpis wystarczył Jeszcze tego samego wieczoru mężczyzna opisał całą sytuację na osiedlowej grupie na Facebooku. Napisał, że dawno nie spotkał dziecka, które zamiast prosić rodziców o pieniądze, postanowiło uczciwie na nie zapracować. Do posta dołączył zdjęcie kartki Mai – wcześniej zapytał o zgodę jej rodziców, którzy cały czas czuwali nad biznesem córki. Nazajutrz od rana przed domem zaczęły zatrzymywać się kolejne samochody. Najpierw sąsiad z naprzeciwka. Potem młode małżeństwo z końca ulicy. Po południu przyjechał nawet znajomy mężczyzny z czarnego BMW. Przez trzy dni Maja praktycznie nie schodziła z podjazdu. Wieczorami liczyła zarobione pieniądze, a mama tylko się uśmiechała, widząc jej zapał. „To najlepsza reklama, jaką mogłaś dostać” Kilka dni później przed domem znów zatrzymało się to samo czarne BMW. Mężczyzna wysiadł z auta z bukietem polnych kwiatów. – To dla mamy naszej przedsiębiorczyni – powiedział z uśmiechem. – Bransoletkę córka kupi już sama. Ja chciałem tylko pogratulować, że wychowujecie tak pracowitą dziewczynę. Maja rzeczywiście kilka dni później wróciła z galerii z niewielkim pudełeczkiem. Tym razem zapłaciła za nie wyłącznie z własnych pieniędzy. – Wiesz, co powiedziała mi później? – zapytała na koniec moja koleżanka. – Że najbardziej cieszy ją nie sama bransoletka, tylko to, że mama będzie mogła powiedzieć wszystkim, iż dostała prezent kupiony za pieniądze, które córka sama zarobiła. I chyba właśnie dlatego ta historia została ze mną na dłużej. Czytaj też: Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
„Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
Cieszy mnie, że tak jak w końcu zauważa się podmiotowość dziecka, tak i o psach mówi się z coraz większą czułością. I dziecko, i pies, to istoty żywe, które potrzebują granic, które zapewnią im bezpieczeństwo. Niestety wciąż nie wszyscy to rozumieją.
W dzisiejszych czasach wielu rodziców uczy dzieci, że przed pogłaskaniem obcego psa trzeba zapytać o zgodę. Okazuje się jednak, że samo pytanie to za mało – równie ważne jest przyjęcie odpowiedzi „nie”. Właśnie o tym przypomniał wpis trenerki psów Agnieszka Kostrzewy, który wywołał gorącą dyskusję w sieci. Krótkie „nie”, które budzi złość Na platformie Threads głos zabrała Agnieszka Kostrzewa, certyfikowana trenerka psów, od lat pracująca ze zwierzętami lękliwymi i z problemami agresji. Opisała sytuacje, z którymi spotyka się regularnie podczas spacerów. „To niesamowite, jaką agresją reagują rodzice z dziećmi, gdy na pytanie >>czy można pogłaskać pieska<< odpowiedź to >>nie<<” – pisze Kostrzewa. Trenerka zauważa, że odmowa bywa odbierana jak osobista zniewaga, a nie zwykłe zadbanie o bezpieczeństwo obu stron, zarówno psa, JAK I dziecka. „Nigdy nie chciałam pogłaskać cudzego dziecka” Największe emocje wzbudziło jednak porównanie, którego użyła autorka wpisu: „Dziwne, ale nigdy nie zdarzyło mi się podejść do rodzica na ulicy i spytać, czy mogę pogłaskać jego dziecko albo wziąć na ręce”. Choć zestawienie psa z dzieckiem może wydawać się prowokacyjne, jego sens jest prosty: zarówno zwierzę, jak i człowiek mają prawo do własnych granic, a opiekun ma prawo ich strzec. Kostrzewa przyznaje, że tylko sporadycznie rodzice pytają o powód odmowy i dają jej przestrzeń na wyjaśnienie sytuacji. Tymczasem przyczyn może być wiele – pies może być lękliwy, w trakcie szkolenia, chory albo po prostu nie mieć ochoty na kontakt. Cały post możesz przeczytać pod tym linkiem. Lekcja ważniejsza niż głaskanie Ta pozornie błaha sytuacja jest tak naprawdę cenną lekcją wychowawczą. Dziecko, które słyszy spokojne „nie” i widzi, że rodzic je respektuje, uczy się czegoś znacznie ważniejszego niż zasad kontaktu ze zwierzętami. Uczy się, że cudze granice istnieją i że odmowa nie jest powodem do obrażania się czy wywierania presji. Część komentujących zwraca uwagę, że wszędobylskie dziecko z wyciągniętymi łapkami (tak, wiem, że dzieci mają ręce, nie łapy ;)) nie jest winne. Winny jest rodzic, który powinien respektować przestrzeń psa i granice wyznaczone przez jego opiekuna. Dobrze jednak wiemy, że gdyby pies ugryzł dziecko, albo chociaż spróbował, rodzic od razu szukałby winy w samym psie (pewnie ma wściekliznę), opiekunie (nie założył kagańca), a nawet retrogradacji Merkurego. Tylko nie w sobie. A wystarczyło uszanować jedno krótkie „nie”. Zobacz także: „Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
Hiszpańskie dzieci wiedzą, że to nie one rządzą w domu. Ich rodzice od maleńkości przestrzegają 1 zasady
Hiszpańskie dzieci od pierwszych lat życia dorastają w przekonaniu: „Jesteś ważny, ale nie jesteś najważniejszy”. Panujący w Hiszpanii kult rodziny uczy dzieciaki szacunku do starszych, niezależności, a przy tym zapewnia im bezpieczeństwo na poziomie emocjonalnym.
Hiszpańskie dzieci często towarzyszą rodzicom niemal wszędzie – podczas rodzinnych obiadów, wieczornych spacerów czy spotkań ze znajomymi. Nie oznacza to jednak, że to one wyznaczają rytm życia całej rodziny. Od najmłodszych lat uczą się, że są ważną częścią wspólnoty, ale nie jej centrum. W Hiszpanii rodzina jest traktowana jak zgrany zespół (przy okazji mundialu to szczególnie trafne porównanie ;)). Każdy ma w nim swoje miejsce, potrzeby i obowiązki. Dzieci dorastają w przekonaniu, że trzeba brać pod uwagę komfort innych, poczekać na swoją kolej i dostosować się do wspólnych planów. Dzięki temu szybciej uczą się cierpliwości, współpracy i szacunku dla starszych. Najpierw wspólnota, potem jednostka Jakiś czas temu na łamach „The Guardian” pojawił się krótki artykuł – a właściwie list do redakcji – z perspektywy czytelnika, którego wnuki wychowywane są różnych kulturach: angielskiej i hiszpańskiej. „Mam wyjątkową możliwość obserwowania z bliska dwóch zupełnie różnych stylów wychowania jako członek patchworkowej rodziny. Moje wnuki wychowywane w tym kraju (Anglii – przyp. red.) dorastają pod opieką zaangażowanych rodziców skupionych przede wszystkim na dziecku, natomiast wnuki wychowywane w Hiszpanii doświadczają stylu wychowania, który nazwałbym skoncentrowanym na rodzinie. I jeśli wydaje ci się, że to dokładnie to samo, jesteś w błędzie” – czytamy. Jak zauważa autor, hiszpańskie dzieci „od chwili narodzin uczą się, że przede wszystkim są członkami rodziny”, a styl wychowania odzwierciedla pierwszeństwo grupy nad indywidualnymi potrzebami dziecka. W jego ocenie dzieci wychowywane w kulturze skoncentrowanej na rodzinie są zwykle mniej skłonne do zabiegania o uwagę, mniej wymagające wobec rodziców i cechują się większym poczuciem bezpieczeństwa emocjonalnego. W praktyce oznacza to, że hiszpańscy rodzice nie podporządkowują całego dnia zachciankom dziecka. Rodzinny obiad nie kończy się dlatego, że maluch się nudzi, a dorośli nie rezygnują z własnych rozmów czy zainteresowań. Dziecko uczestniczy w życiu rodziny takim, jakie ono jest, i stopniowo uczy się funkcjonowania w grupie. Co ważne, nie oznacza to braku ciepła czy bliskości. Wręcz przeciwnie – hiszpańskie rodziny słyną z serdeczności i silnych więzi. Dzieci otrzymują dużo uwagi, ale jednocześnie wiedzą, że inni członkowie rodziny również mają swoje potrzeby. Dzięki temu łatwiej akceptują granice i uczą się szacunku wobec starszych. Czego mogą nauczyć się polscy rodzice? Warto zacząć od kilku prostych zmian w codziennym życiu: Pielęgnuj rodzinne rytuały, takie jak wspólne posiłki i rozmowy. Zachęcaj dziecko do uczestniczenia w życiu dorosłych, zamiast organizować wszystko wyłącznie pod jego potrzeby. Jasno i spokojnie wyznaczaj granice oraz konsekwentnie ich przestrzegaj. Pokazuj własnym przykładem, że potrzeby wszystkich członków rodziny są równie ważne. Ucz dziecko cierpliwości i czekania na swoją kolej. To właśnie codzienne doświadczenie bycia częścią wspólnoty pomaga wychować dziecko, które szanuje innych, respektuje granice i czuje się bezpieczne wśród bliskich. Czytaj też: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Pracownica Biedronki: „Jest jeden typ rodzica, którego boimy się najbardziej. Widzę go codziennie”. Spektakl zaczyna się przy kasie
Krzyki dziecka, marudzenie między półkami czy otwieranie soczku jeszcze przed zapłaceniem? Wbrew pozorom to nie takie sytuacje najbardziej dają się we znaki pracownikom sklepów. Jedna z kasjerek Biedronki, prywatnie mama przedszkolaka, napisała do naszej redakcji, że najbardziej stresuje ją zupełnie inny typ rodziców. „Najgorsze zaczyna się dopiero przy kasie” – przyznaje.
Rodzice chcą uczyć dzieci samodzielności i trudno mieć do nich o to pretensje. Problem pojawia się wtedy, gdy ta lekcja odbywa się w najbardziej zatłoczonym sklepie na osiedlu, w godzinach szczytu, a przy kasie czeka już kilkanaście osób. Nasza czytelniczka opisuje sytuacje, które – jak twierdzi – widzi niemal każdego dnia. „Naprawdę wolę dziecko, które płacze” Dzień dobry, pracuję w Biedronce od kilku lat. Prywatnie jestem mamą czteroletniej córki, więc naprawdę lubię dzieci. Nie przeszkadza mi, kiedy maluch płacze, nudzi się w kolejce albo próbuje namówić rodziców na lody. To jest normalne. Dzieci po prostu są dziećmi. Ludzie często pytają mnie, co najbardziej denerwuje pracowników sklepu. Większość jest przekonana, że odpowiem: „krzyczące dzieci”. Nie. Naprawdę wolę dziecko, które przez chwilę płacze na cały sklep, niż rodzica, który urządza przy kasie pokazową lekcję samodzielności. Bo wtedy wiem, że za chwilę zacznie się spektakl. „No dobrze, teraz ty zapłać. Powoli, nie śpiesz się...” Scenariusz jest podobny. Zakupy skasowane. Za plecami kolejka. Ludzie zerkają na zegarki, ktoś nerwowo przestępuje z nogi na nogę, ktoś wzdycha. A wtedy rodzic z uśmiechem odwraca się do pięciolatka. „No dobrze, teraz ty zapłać”. Dziecko wyciąga malutki portfelik albo rodzic podaje mu swój. Szuka monet. Rozsypuje je. Nie może znaleźć odpowiedniej. Albo dostaje kartę i trzy razy wkłada ją odwrotnie do terminala. Rodzic spokojnie tłumaczy, poprawia, zachęca. W końcu się udaje. I naprawdę – sama jestem mamą. Uważam, że dzieci trzeba uczyć takich rzeczy. Tylko błagam... nie o siedemnastej w najbardziej obleganym sklepie na osiedlu. „Najgorsze jest to, że to jeszcze nie koniec” Często myślę wtedy: uff, zapłacone. Ale nie. Bo zaraz pada kolejne zdanie: „A teraz spakuj zakupy”. Zaczyna się druga część przedstawienia. Pięciolatek bierze reklamówkę. Najpierw długo ją otwiera. Potem próbuje włożyć chleb pod zgrzewkę wody, jogurty na pomidory, wszystko wypada, rodzic cierpliwie przekłada, tłumaczy, poprawia. Za mną już pika kasa samoobsługowa, bo ktoś potrzebuje zatwierdzenia wieku. Na drugim końcu sklepu koleżanka woła przez słuchawkę, że potrzebuje pomocy. Kolejka rośnie, ludzie zaczynają się irytować. A ja stoję i czekam. Bo przecież nie powiem rodzicowi: „Proszę przyspieszyć”. „Naprawdę jest na to lepszy moment” Nie piszę tego, żeby kogokolwiek zawstydzić. Sama uczę córkę płacić i wiem, że kiedyś będzie pakowała zakupy. Ale wybieram moment, kiedy sklep świeci pustkami albo korzystamy z kasy samoobsługowej, jeśli nie ma kolejki. Bo samodzielność jest ważna. Tylko równie ważny jest szacunek do czasu innych ludzi. Mam wrażenie, że część rodziców zupełnie o tym zapomina. Widzą tylko swoje dziecko i jego wielką chwilę. Nie widzą starszej pani, która ledwo stoi, mamy z niemowlakiem ani człowieka, który wpadł po pracy po kilka rzeczy i spieszy się do domu. Naprawdę nie boimy się dzieci. Boimy się rodziców, którzy zapominają, że sklep to nie sala do ćwiczeń, tylko miejsce, z którego korzystają też inni. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji List naszej czytelniczki z pewnością podzieli rodziców. Trudno nie zgodzić się z tym, że nauka samodzielności jest ważna – także podczas codziennych zakupów. To właśnie w takich sytuacjach dzieci uczą się odpowiedzialności i nabierają pewności siebie. Z drugiej strony warto pamiętać o okolicznościach. Popołudniowy szczyt w jednym z najpopularniejszych dyskontów to moment, w którym każda dodatkowa minuta oznacza dłuższą kolejkę i większe zdenerwowanie klientów. Być może rozwiązaniem jest po prostu wybór spokojniejszej pory albo sklepu, w którym nie trzeba się spieszyć. Dzięki temu dziecko nadal będzie mogło uczyć się samodzielności, ale bez frustracji innych osób czekających przy kasie. Zobacz także: „Wysłałam męża z Leosiem na zakupy, wrócił sam z przemoczoną czapeczką. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, gdzie jest mój syn”
„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do pokoju i zrobić to porządnie. Bez krzyków. Bez zawstydzania. Po prostu konsekwentnie. „Do domu wrócił zupełnie inny chłopak” Największe zaskoczenie przyszło jednak po powrocie. Pierwszego dnia po obiedzie syn sam zaniósł talerz do zmywarki. Drugiego dnia pościelił łóżko. Trzeciego przypomniał młodszej siostrze, żeby spakowała bidon przed wyjazdem na basen. Patrzyłam na niego i zastanawiałam się, co się stało z tym chłopcem, który jeszcze dwa tygodnie wcześniej wołał mnie z drugiego pokoju, żebym podała mu ładowarkę leżącą pół metra od niego. Dzisiaj wiem jedno: to nie obóz zmienił mojego syna. To obóz pokazał mi, jak bardzo ja sama utrwalałam jego złe nawyki. Chciałam mu pomagać, wyręczałam go z miłości, tłumaczyłam sobie, że jest jeszcze mały. A on po prostu nie miał okazji nauczyć się samodzielności. Komentarz redakcji Telefony z płaczem w pierwszych dniach obozu nie są niczym niezwykłym. Dla wielu dzieci to pierwszy dłuższy wyjazd bez rodziców, a nowe obowiązki i konieczność radzenia sobie samemu mogą być stresujące. Jednocześnie właśnie takie wyjazdy często stają się najlepszą lekcją samodzielności. Historia naszej czytelniczki pokazuje, że czasem największą zmianę przechodzą nie tylko dzieci, ale także rodzice. Z miłości bardzo łatwo wejść w rolę osoby, która wszystko przypomina, podaje i wyręcza. Tymczasem dzieci zwykle potrafią znacznie więcej, niż nam się wydaje – trzeba im tylko dać szansę, by mogły się o tym przekonać. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Mam dość, że córka traktuje mnie jak służącą: niańczę wnuki, gotuję, sprzątam. Twierdzi, że jestem za stara na własne życie”
„Zapytała, czy poczekam do 20, bo idzie na paznokcie”. Nauczycielka przedszkolna wymienia 3 najgorsze zachowania rodziców
„Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę” – pisze do nas nauczycielka wychowania przedszkolnego. Zatem: pokazujemy.
W ostatnich tygodniach publikujemy sporo artykułów dotyczących przedszkoli. Poruszamy tematy dyżurów wakacyjnych, odpieluchowania dzieci i obowiązujących w tej kwestii przepisów, konfliktów między rodzicami a nauczycielami i dyrekcją przedszkoli. Choć staramy się przedstawić perspektywy dwóch stron: zarówno rodziców, jak i nauczycieli przedszkolnych, w Waszych odpowiedziach na nasze teksty czuć... zmęczenie. Nie samą tematyką, bo ona wzbudza emocje za każdym razem, ale zmęczenie samym konfliktem. Zwykle to głos niezadowolonych rodziców wybrzmiewa głośniej, dlatego tym razem oddaję głos nauczycielce przedszkolnej, która napisała do nas po publikacji jednego z artykułów. Przeczytajcie, co ma do powiedzenia o współczesnych rodzicach. Wyznanie nauczycielki przedszkolnej: o tym nikt nie mówi „Dzień dobry, proszę o anonimowość. Możecie opublikować ten mail, bo mam już serdecznie dość czytania, że nauczyciele są źli, a rodzice zawsze mają rację. Pracuję w przedszkolu od kilkunastu lat i naprawdę mam czasem wrażenie, że żyjemy w dwóch różnych światach. Czytam kolejne artykuły, kolejne listy rodziców i wszędzie to samo. Nauczycielka czegoś nie dopilnowała, nauczycielka zwróciła uwagę, nauczycielka czegoś wymaga. A może ktoś w końcu napisze o tym, z czym my musimy się mierzyć? Naprawdę nie chodzi mi o wszystkich rodziców. Mam mnóstwo fantastycznych rodzin. Ale część zachowuje się tak, że człowiek nie wie, czy się śmiać, czy płakać. Przed Bożym Narodzeniem w zeszłym roku dzieci w przedszkolu było jak na lekarstwo. Wiadomo, jak to przed świętami. Kilka minut przed 17, a do 17:30 jest otwarta nasza placówka, dostałam SMS-a od mamy jednego chłopca. Zapytała, czy mogłabym zostać z jej synem do 20, bo właśnie siedzi u kosmetyczki na paznokciach i nie zdąży odebrać go wcześniej. To jest, proszę państwa, absurd, z jakim muszę się mierzyć, ale jakoś o tym tak chętnie nie piszecie. Współczesnym rodzicom poprzewracało się w... głowach Inna mama przyszła do mnie i całkiem serio poprosiła, żebym podczas obiadów karmiła jej pięcioletnią córkę. Nie dlatego, że dziecko było chore albo miało jakieś trudności. Po prostu mama uznała, że córka nie lubi sama jeść i w domu wszyscy ją karmią, więc fajnie byłoby to kontynuować w przedszkolu. Przypominam: pięć lat. Hit numer trzy? Tata, który zrobił awanturę o to, że syn wrócił ubrudzony błotem. Po dłuższej rozmowie wyszło na jaw, że chłopiec przez pół godziny rzucał się z kolegami w mokre liście i skakał po kałużach. Według taty powinnam była nie dopuścić do takiej sytuacji, bo kurtka była markowa i droga. Czasem mam wrażenie, że rodzice oczekują od nas rzeczy kompletnie nierealnych. Mamy nauczyć dzieci samodzielności, ale nie możemy wymagać, żeby same zjadły obiad. Mamy uczyć odpowiedzialności, ale nie wolno pozwolić, żeby dziecko odczuło konsekwencje własnego zachowania. Mamy wychowywać, ale nie możemy zwrócić uwagi. A potem czytam, że nauczyciele nic nie robią, że jesteśmy leniwi, że jesteśmy roszczeniowi itd. Naprawdę chciałabym, żeby od czasu do czasu ktoś pokazał też naszą perspektywę. Bo uwierzcie mi, gdyby rodzice słyszeli choć połowę rozmów, które my prowadzimy każdego tygodnia, to niejeden złapałby się za głowę. Pozdrawiam serdecznie”. Napisz do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” Spóźniła się do przedszkola 40 minut. Opiekunka nie wytrzymała: „Rodzice robią z nas darmowe nianie” „Ciocia z przedszkola nie chciała przewinąć mi dziecka. Mój syn ma prawo nosić pieluszkę nawet do zerówki”
Nauczycielka: „Za prezenty od uczniów jeżdżę na all inclusive. Przynajmniej coś mam z tej marnej roboty”
Najpierw był wstyd. Potem zażenowanie. Dziś jest już tylko kalkulacja. Nauczycielka, która napisała do naszej redakcji, twierdzi, że coraz droższe prezenty od rodziców przestały ją szokować. Znalazła za to sposób, by przynajmniej częściowo zamienić je na coś, czego naprawdę potrzebuje.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka klas 4-8 szkoły podstawowej z ponad 20-letnim stażem. W swoim mailu opowiada nie tylko o coraz droższych prezentach wręczanych pedagogom przez rodziców, ale też o zmęczeniu zawodem, który – jak twierdzi – dawno stracił dawny prestiż. Publikujemy anonimowo jej wiadomość. „Nie mam już złudzeń co do tego zawodu” Pracuję w szkole tak długo, żeby zauważać, że przez ten czas zmieniło się wszystko. Kiedy zaczynałam, byłam pełna energii i przekonana, że nauczyciel może naprawdę wpływać na życie dzieci. Zostawałam po godzinach, przygotowywałam dodatkowe materiały, wymyślałam projekty i szukałam sposobów, by zainteresować uczniów przedmiotem (polskim). Wierzyłam, że jeśli dam z siebie więcej, to zobaczę efekty. Dziś nadal wykonuję swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Przygotowuję lekcje, sprawdzam kartkówki, rozmawiam z uczniami i pomagam im, kiedy tego potrzebują. Różnica polega na tym, że nie mam już w sobie tej dawnej wiary, że warto walczyć o coś więcej. Zrozumiałam, że nauczyciel przestał być zawodem, który cieszy się szczególnym szacunkiem. Coraz częściej spotykam się z podważaniem kompetencji, pretensjami i oczekiwaniem, że szkoła rozwiąże wszystkie problemy wychowawcze, a jednocześnie nie będzie miała prawa niczego wymagać. Nie chcę nikogo oskarżać ani narzekać na uczniów czy rodziców. Po prostu jestem zmęczona. Nie mam już siły udowadniać, że nauczyciel też jest człowiekiem. Nie mam ochoty uczestniczyć w kolejnych internetowych dyskusjach o tym, że pracujemy za mało albo mamy za dużo wolnego. Robię swoje, wracam do domu i staram się nie myśleć o tym, jak bardzo zmienił się ten zawód. „Prezenty zaczęły przypominać pokaz możliwości rodziców” Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie zaskoczyły w ostatnich latach, są prezenty dla nauczycieli. Kiedyś były to głównie kwiaty, czekoladki. Były symboliczne, ale miały ogromną wartość, bo rzeczywiście stanowiły wyraz wdzięczności. Dzisiaj coraz częściej mam wrażenie, że niektóre klasy organizują nie podziękowanie dla nauczyciela, lecz pokaz możliwości finansowych rodziców. Z roku na rok upominki stają się coraz bardziej kosztowne, zwłaszcza te po 8 klasie (kiedyś 6). Zdarzają się markowe kosmetyki, biżuteria, vouchery do drogich restauracji, pakiety zabiegów w spa czy rozbudowane kosze prezentowe. Patrzę na to wszystko i zastanawiam się, kiedy przekroczyliśmy granicę między miłym gestem a niezdrową rywalizacją. Na początku było mi bardzo niezręcznie. Wręcz czułam zażenowanie. Nie wiedziałam, jak reagować, kiedy dostawałam coś, co kosztowało kilkaset złotych. Miałam poczucie, że taki prezent jest po prostu niepotrzebny. Jednocześnie trudno odmówić jego przyjęcia, kiedy wręcza go cała klasa. „Zrozumiałam, że mogę przynajmniej coś z tego mieć” Po kilku latach przestałam się jednak tym przejmować. Skoro rodzice i tak organizują coraz droższe prezenty, niezależnie od tego, co nauczyciel na ten temat myśli, postanowiłam przestać udawać, że wszystkie te rzeczy są mi potrzebne. W tym roku z okazji Dnia Nauczyciela dostałam voucher do spa o wartości 500 zł. Sprzedałam go za 400 zł, a pieniądze trafiły do słoika, który od dawna stoi w mojej kuchni. Na słoiku jest napis „wakacje” i regularnie wrzucam tam drobne kwoty, kiedy uda mi się coś odłożyć. W zeszłym roku dostałam pozłacaną bransoletkę. Była ładna, ale kompletnie nie w moim stylu. Po kilku tygodniach wystawiłam ją na Vinted i sprzedałam. Pieniądze znowu zasiliły mój wakacyjny fundusz. Nie robię tego ze złośliwości ani chciwości. Po prostu nie potrzebuję tych wszystkich drogich przedmiotów. O wiele bardziej cieszy mnie bukiet kwiatów, który mogę postawić w salonie, niż kosztowny gadżet wybrany przez komitet rodzicielski. Skoro jednak taki trend już istnieje i nic nie wskazuje na to, by miał się skończyć, postanowiłam przynajmniej wyciągnąć z niego jakąś korzyść. Czasami żartuję do koleżanek, że wakacje all inclusive fundują mi rodzice moich uczniów. Oczywiście jest w tym spora przesada, bo z takich prezentów nie uzbiera się na luksusowe życie. Ale jest też odrobina prawdy. W pewnym momencie przestałam patrzeć na te upominki jak na wyraz wdzięczności, a zaczęłam traktować je jak kolejny dziwny element rzeczywistości szkolnej. Komentarz redakcji List tej nauczycielki można odczytać jako historię o zmęczeniu zawodem, ale także jako sygnał, że kultura wręczania prezentów w szkołach zaczyna wymykać się spod kontroli. Coraz częściej słyszymy o kosztownych voucherach, markowych kosmetykach czy biżuterii wręczanej nauczycielom przy okazji różnych szkolnych uroczystości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w niektórych klasach przestaje chodzić o podziękowanie, a zaczyna o demonstrację możliwości finansowych rodziców. Być może warto wrócić do tego, co przez lata sprawdzało się najlepiej. Do kwiatów, własnoręcznie wykonanych laurek, symbolicznych upominków i szczerych słów wdzięczności. Takie gesty nie stawiają nikogo w niezręcznej sytuacji, nie wywołują presji i nie zamieniają szkolnych podziękowań w konkurs na najdroższy prezent. Nauczyciele zasługują na szacunek i docenienie swojej pracy, ale nie powinno się go mierzyć wartością vouchera ani ceną biżuterii. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
„W czerwcu przedszkola powinny być otwarte do 21. Dni są coraz dłuższe, paniom korona z głowy nie spadnie”
Do naszej redakcji napisała mama przedszkolaka, która uważa, że godziny pracy przedszkoli nie przystają do realiów współczesnych rodzin. Jej zdaniem szczególnie w czerwcu placówki powinny być otwarte znacznie dłużej niż obecnie.
Czy wraz z wydłużającym się dniem powinny zmieniać się także godziny funkcjonowania przedszkoli? Nasza czytelniczka nie ma co do tego żadnych wątpliwości i przekonuje, że skorzystaliby na tym zarówno rodzice, jak i dzieci. Jej propozycja jest jednak na tyle kontrowersyjna, że z pewnością wywoła gorącą dyskusję. Publikujemy list w całości. „Dzień jest długi, a przedszkole zamyka się jak zimą” Jestem mamą pięcioletniego chłopca i od dawna zastanawia mnie jedna rzecz. Dlaczego przedszkola działają praktycznie tak samo przez cały rok, skoro latem wszystko wygląda inaczej? W czerwcu słońce zachodzi bardzo późno. O 17 czy 18 jest jeszcze pełne popołudnie, Dzieci mają mnóstwo energii, chcą się bawić, biegać i korzystać z pogody. Tymczasem przedszkola zamykają się wtedy, gdy dzień dopiero się rozkręca. Przecież w weekendy czasem siedzimy na placu zabaw do 21. Nie rozumiem, dlaczego nikt nie pomyślał o wydłużeniu godzin pracy placówek w okresie letnim. Przecież to właśnie wtedy rodzice mają najwięcej spraw do załatwienia. Trzeba zrobić zakupy, przygotować wakacje, ogarnąć dom, ogród czy działkę. Dodatkowe dwie czy trzy godziny byłyby ogromnym ułatwieniem. „Dzieci mogłyby się jeszcze pobawić, a rodzice odpocząć” Wiem, że niektórzy od razu powiedzą, że dzieci tęsknią za rodzicami. Może i tak, ale nie oszukujmy się – większość przedszkolaków świetnie się bawi w grupie rówieśników. Mój syn często nie chce wracać do domu. Kiedy po niego przychodzę, słyszę: „Jeszcze chwilę”. I nie jest jedyny. Dlatego nie rozumiem, dlaczego w czerwcu przedszkola nie mogłyby działać nawet do 20 czy 21. Dzieci mogłyby korzystać z placu zabaw, organizować dodatkowe zajęcia na świeżym powietrzu albo po prostu spędzać czas z kolegami. Rodzice w tym czasie mogliby spokojnie zająć się obowiązkami, których i tak mają coraz więcej. Mam wrażenie, że często patrzy się wyłącznie na potrzeby pracowników placówek, a zapomina o rodzinach. „Paniom korona z głowy nie spadnie” Być może moje zdanie nie spodoba się nauczycielkom, ale uważam, że trzeba dostosowywać się do zmieniającej się rzeczywistości. Słyszę ciągle, że nauczyciele są przeciążeni, że mają za dużo obowiązków. Tymczasem rodzice również pracują, często po osiem, dziesięć albo dwanaście godzin dziennie. Potem wracają do domu i zaczyna się drugi etat. Nie uważam więc, żeby wydłużenie pracy przedszkoli w czerwcu było czymś szokującym. Skoro dni są coraz dłuższe, dzieci nadal mają energię do zabawy, a rodzice potrzebują wsparcia, to naprawdę nikomu korona z głowy nie spadnie, jeśli placówki będą działały kilka godzin dłużej. Komentarz redakcji Rozumiemy, że wielu rodziców godzi obowiązki zawodowe z wychowaniem dzieci i często brakuje im czasu na codzienne sprawy. Trudno jednak zgodzić się z argumentacją przedstawioną w tym liście. Przedszkole nie jest przechowalnią dzieci działającą tak długo, jak wygodnie byłoby dorosłym. Za każdą dodatkową godziną pracy placówki stoją konkretni ludzie – nauczyciele, pomoce nauczyciela, pracownicy kuchni i pozostały personel. Oni również mają rodziny, obowiązki i prawo do czasu wolnego. Warto też pamiętać, że nawet jeśli dzień w czerwcu jest dłuższy, potrzeby dziecka pozostają takie same. Przedszkolaki potrzebują kontaktu z rodzicami, wspólnego czasu i odpoczynku poza placówką. Oczekiwanie, by przedszkola działały do 20 czy 21, wydaje się patrzeć wyłącznie z perspektywy wygody dorosłych, pomijając zarówno dobro dzieci, jak i szacunek dla pracy nauczycieli. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Do pań w przedszkolu: płacę i wymagam! Nie mam zamiaru odbierać dziecka z brudną pieluchą” Awantura o drogie prezenty dla pań z przedszkola na koniec roku. Matka: „Nie dam złamanego grosza” „Zostawiłam dziecko na noc w przedszkolu i nie mogę się doczekać, by znów to zrobić. Syn płakał tylko chwilę”
Nie zmusza dzieci do dzielenia się przekąskami i zabawkami. „Podchodzę, zabieram i mówię, żeby mamusia mu kupiła”
Czy dziecko powinno oddać swoją zabawkę obcemu maluchowi tylko dlatego, że ten o nią poprosi? Mogę się założyć, że dla wielu polskich rodziców odpowiedź wydaje się oczywista. Amerykańska influencerka Lottie Weaver uważa jednak inaczej. Jej viralowy TikTok wywołał prawdziwą burzę i podzielił internautów na dwa obozy.
Amerykańska influencerka i tiktokerka Lottie Weaver, obserwowana przez miliony użytkowników, zasłynęła z kontrowersyjnej wypowiedzi na TikToku na temat dzielenia się. 32-latka, która wychowuje trzy córki – Berklie (13 lat), Kinlee (10 lat) i Hadley (6 lat) – opublikowała nagranie, w którym wyjaśniła, że nie zmusza swoich dzieci do dzielenia się zabawkami ani przekąskami z innymi dziećmi podczas zabawy poza domem. Na ten moment (11 czerwca) film wyświetlono już ponad 1,5 mln razy. Pod nagraniem pojawiły się tysiące komentarzy. Jedni uznali jej podejście za rozsądne uczenie dzieci stawiania granic. Inni stwierdzili, że takie wychowanie może prowadzić do egoizmu i braku empatii. „To ich zabawka. Nie muszą się dzielić” W nagraniu Weaver wyjaśnia, że jeśli jej dzieci zabierają do parku hulajnogę, lalkę, bańki mydlane czy inną zabawkę, nie mają obowiązku dzielić się nimi z innymi dziećmi, nawet jeśli te o to poproszą. Influencerka podkreśliła, że jej zdaniem własność dziecka powinna być szanowana tak samo jak własność osoby dorosłej. Według niej dzieci powinny wiedzieć, że nie są zobowiązane do spełniania każdej prośby tylko dlatego, że ktoś o coś poprosi. Szczególnie ważne jest to – jak zaznacza – w przypadku dziewczynek, które od najmłodszych lat często są uczone ustępowania innym. – To, że ktoś mówi: ‘Czy mogę to dostać?’ albo ‘Czy mogę się tym pobawić?’, nie oznacza, że musisz powiedzieć tak – przekonuje mama na nagraniu. Gdzie kończy się empatia, a zaczyna zdrowie stawianie granic? Największe kontrowersje wzbudził fakt, że obecnie wielu rodziców stawia na uczenie dzieci empatii, współpracy i dzielenia się z innymi. W przedszkolach i szkołach maluchy często słyszą, że warto pożyczyć zabawkę koledze czy podzielić się przekąską. Krytycy podejścia Weaver twierdzą, że takie zachowanie pomaga budować relacje społeczne, rozwija wrażliwość na potrzeby innych i uczy kompromisu. Ich zdaniem dziecko, które nigdy nie zachęca się do dzielenia, może mieć później trudności z funkcjonowaniem w grupie. Zwolennicy influencerki odpowiadają jednak, że zmuszanie do oddawania własnych rzeczy wcale nie jest dobrą lekcją. Według nich dziecko powinno mieć prawo decydować o swojej własności i samodzielnie podejmować decyzję, czy chce się czymś podzielić. To właśnie ten argument najczęściej pojawia się wśród rodziców popierających stanowisko tiktokerki. Uważają oni, że dobrowolne dzielenie się ma większą wartość niż dzielenie wymuszone przez dorosłych. View oEmbed on the source website Sama zachęca do dzielenia się, ale stawia jeden warunek Co ciekawe, Weaver nie twierdzi, że dzieci nie powinny dzielić się nigdy. Wyraźnie zaznacza, że sytuacja wygląda inaczej podczas spotkań w jej domu. Gdy zaprasza innych gości na wspólną zabawę, dzielenie się zabawkami jest czymś naturalnym. Podkreśla też, że jej córki często same decydują się pożyczyć swoje rzeczy innym dzieciom. W takich sytuacjach całkowicie je wspiera. Jednocześnie zaznacza, że jeśli dziecko zmieni zdanie albo druga osoba nie chce oddać zabawki właścicielowi, reaguje natychmiast. – Możecie być pewni, że zareaguję, podejdę i powiem: oddaj. Twoja mamusia powinna była przynieść własne zabawki. Nie musimy się dzielić – stwierdziła w nagraniu. Debata wywołana przez influencerkę pokazuje, że współcześni rodzice coraz częściej zastanawiają się nad tym, jak znaleźć równowagę między uczeniem empatii a szanowaniem granic dziecka. Jedni uważają, że dzielenie się jest podstawową umiejętnością społeczną. Inni są przekonani, że równie ważna jest nauka mówienia „nie”. Jak zwykle w przypadku wychowania dzieci, jednoznacznej odpowiedzi prawdopodobnie nie ma. Czytaj także: Nie ucz dziecka, by dzieliło się z innymi. Przez to 1 zdanie wyrośnie na zahukanego dorosłego
Ta niemiecka zasada budzi kontrowersje wśród polskich rodziców. To dlatego dzieci są tak samodzielne
Pozwoliłabyś 8-latkowi samodzielnie wrócić do domu po lekcjach? A gdyby Twoje dziecko zapomniało stroju na WF: przywiozłabyś mu go do szkoły? Możliwe, że Twoje odpowiedzi różnią się od tych, których udzieliliby niemieccy rodzice.
Niemieccy rodzice od lat kierują się zasadą, która w Polsce wciąż budzi emocje. Zakłada ona, że dziecko powinno doświadczać naturalnych konsekwencji swoich decyzji, zamiast być nieustannie chronione przed każdym błędem i niepowodzeniem. Zdaniem ekspertów właśnie dzięki temu dzieci szybciej uczą się odpowiedzialności, samodzielności i radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Dla wielu Polaków brzmi to surowo. Niemcy przekonują jednak, że to jedna z najcenniejszych lekcji, jakie można dać dziecku. Niemieccy rodzice nie rozwiązują wszystkich problemów za dzieci W polskich domach często działa dobrze znany mechanizm. Dziecko zapomniało stroju na WF? Rodzic przywozi go do szkoły. Nie spakowało zeszytu? Mama pisze do nauczyciela albo pędzi z tym zeszytem na złamanie karku. Intencje są oczywiście dobre. Każdy rodzic chce pomóc swojemu dziecku i oszczędzić mu stresu. Problem polega na tym, że dzieci szybko przyzwyczajają się do tego, że ktoś rozwiązuje za nie ich problemy. W Niemczech podejście do wychowania często jest inne. Rodzice starają się nie wyręczać dzieci w sytuacjach, które mogą stać się dla nich ważną lekcją. Jeśli dziecko zapomni czegoś do szkoły, ma szansę przekonać się, jakie są skutki takiego zaniedbania. Następnym razem zwykle pamięta już o swoich obowiązkach znacznie lepiej. Co ważne, nie chodzi o wymuszanie posłuszeństwa czy zimny chów. Chodzi o umożliwienie dziecku zdobywania doświadczeń, które uczą odpowiedzialności. Pozwalają dzieciom uczyć się na błędach To właśnie ten element niemieckiego wychowania budzi największe kontrowersje. Wielu polskich rodziców uważa, że ich zadaniem jest chronienie dzieci przed wszelkimi trudnościami. Niemcy wychodzą z założenia, że pewien poziom frustracji i dyskomfortu jest naturalną częścią dorastania. Jeżeli dziecko nie zabrało kurtki i zmarzło podczas spaceru, prawdopodobnie następnym razem samo sprawdzi prognozę pogody. Jeśli wydało całe kieszonkowe pierwszego dnia, będzie musiało poczekać na kolejne. Takie sytuacje uczą znacznie skuteczniej niż długie wykłady. Niemieccy rodzice wierzą, że dzieci rozwijają się właśnie wtedy, gdy mają okazję podejmować decyzje i obserwować ich skutki. Dzięki temu uczą się planowania, przewidywania i samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chronią dzieci przed każdym dyskomfortem W Polsce wielu rodziców wpada w panikę, gdy dziecko choćby przez chwilę się nudzi, marznie albo narzeka na niewielkie trudności. W Niemczech częściej można spotkać przekonanie, że nie każdy dyskomfort wymaga natychmiastowej interwencji. Popularne jest tam powiedzenie: „Nie ma złej pogody, są tylko złe ubrania”. Dzieci spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu, bawią się w deszczu, wspinają na drzewa i samodzielnie eksplorują otoczenie. Rodzice oczywiście dbają o bezpieczeństwo, ale nie eliminują każdego ryzyka z życia dziecka. Zdaniem wielu niemieckich pedagogów właśnie takie doświadczenia budują pewność siebie i odporność psychiczną. Dziecko zaczyna wierzyć, że poradzi sobie w różnych sytuacjach, bo wielokrotnie miało okazję to sprawdzić. Samodzielność zaczyna się od małych rzeczy Jednym z największych błędów, jakie popełniają rodzice, jest przekonanie, że samodzielność pojawia się nagle. Tymczasem buduje się ją krok po kroku. Niemieckie dzieci często wcześniej niż ich polscy rówieśnicy uczą się przygotowywać proste posiłki, organizować swoje obowiązki czy samodzielnie rozwiązywać drobne konflikty. Rodzice nie robią wszystkiego za nie. Zamiast tego pokazują, jak wykonać daną czynność, a następnie pozwalają dziecku spróbować samemu. Oczywiście nie zawsze kończy się to sukcesem. Czasem kanapka wygląda fatalnie, a spakowany plecak okazuje się niekompletny. Jednak właśnie dzięki takim doświadczeniom dzieci uczą się najwięcej. To podejście może wydawać się trudne, szczególnie w kulturze, w której rodzice często czują presję, by kontrolować każdy aspekt życia dziecka. Jednak eksperci podkreślają, że samodzielność nie rodzi się z ciągłego wyręczania. Być może właśnie dlatego niemieckie dzieci już od najmłodszych lat uczą się czegoś, z czym wielu dorosłych ma problem – brania odpowiedzialności za własne decyzje i ponoszenia konsekwencji. A to umiejętność, która przydaje się przez całe życie. Zobacz także: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku” Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła Te 3 zdania Duńczycy i Finowie powtarzają jak mantrę. Dlatego ich dzieci są najszczęśliwsze
W czerwcówkę dostała bezczelnego SMS-a od matki ucznia. „Mało nie spadłam z krzesła”
Wygląda na to, że w czerwcu nauczyciel nie może zapomnieć o ocenach, świadectwach i szkolnych problemach nawet na kilka dni. Mail, który otrzymaliśmy od jednej z nauczycielek szkoły podstawowej, pokazuje, że dla niektórych rodziców granice po prostu nie istnieją.
Do naszej redakcji napisała nauczycielka z wieloletnim stażem. Jak przyznaje, końcówka roku szkolnego jest dla pedagogów jednym z najbardziej wyczerpujących okresów. Liczyła, że chociaż w czerwcówkę uda jej się złapać oddech, ale nic z tego: napisała do niej matka ucznia. Nie chodziło jednak o pilną sprawę ani problem wychowawczy. Powód kontaktu wprawił ją w osłupienie. Publikujemy jej list. „Pomyślałam, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego” Jestem nauczycielką od kilkunastu lat i wydawało mi się, że niewiele rzeczy może mnie jeszcze zaskoczyć. Przez ten czas spotkałam rodziców, którzy próbowali negocjować oceny, obrażali się za zwrócenie uwagi ich dziecku albo oczekiwali natychmiastowych odpowiedzi na wiadomości wysyłane późnym wieczorem. Z każdym rokiem coraz bardziej przekonuję się jednak, że kreatywność niektórych osób nie zna granic. Długi weekend czerwcowy miał być dla mnie chwilą oddechu przed finiszem roku szkolnego. Siedziałam rano na tarasie z kubkiem kawy i pierwszy raz od wielu dni próbowałam nie myśleć o dokumentach, radach pedagogicznych i ocenach końcoworocznych. W pewnym momencie telefon zawibrował. Kiedy zobaczyłam nieznany numer, przez chwilę pomyślałam, że może wydarzyło się coś naprawdę ważnego. Po otwarciu wiadomości mało nie spadłam z krzesła. Nadawcą okazała się matka jednego z moich uczniów. Kontakt nie nastąpił przez e-dziennik ani służbową pocztę. Kobieta zdobyła mój prywatny numer telefonu i uznała, że długi weekend jest odpowiednim momentem na rozmowę o ocenach. „Proszę wystawić synowi piątkę” Treść wiadomości była krótka, ale wystarczyła, by skutecznie zepsuć mi humor. Matka napisała, że jej synowi brakuje niewiele do czerwonego paska i zapytała, czy mogłabym wystawić mu ocenę o stopień wyższą. Według niej byłoby to dla chłopca bardzo ważne i sprawiłoby mu ogromną radość na zakończenie roku. Najbardziej zdziwiło mnie to, że nie było tam ani słowa o poprawie ocen, dodatkowej pracy czy jakimkolwiek wysiłku ze strony ucznia. Nie padło pytanie, co może jeszcze zrobić, by zasłużyć na wyższą ocenę. Zamiast tego pojawiło się oczekiwanie, że po prostu zmienię swój werdykt, ponieważ dziecku brakuje kilku punktów do paska. Coraz częściej mam wrażenie, że część rodziców zaczyna traktować oceny jak nagrody, które można wyprosić albo wynegocjować. Tymczasem nauczyciel nie rozdaje świadectw według własnego humoru. Oceny wynikają z konkretnych osiągnięć ucznia i obowiązujących zasad. Trudno zrozumieć, dlaczego niektórzy dorośli oczekują od nas łamania tych reguł. „Jestem zmęczona bardziej rodzicami niż dziećmi” Nie ukrywam, że w czerwcu jadę na oparach. Wystawianie ocen, poprawy, dokumentacja, rady pedagogiczne i dziesiątki rozmów z rodzicami sprawiają, że wielu nauczycieli funkcjonuje w czerwcu na granicy wyczerpania. Wolny weekend miał być okazją do odzyskania energii przed ostatnią prostą. Wiadomość od tej matki była dla mnie czymś więcej niż tylko niestosownym SMS-em. Stała się symbolem problemu, który narasta od kilku lat. Coraz więcej rodziców uważa, że nauczyciel powinien być dostępny zawsze i wszędzie. Nie ma znaczenia, czy jest wieczór, weekend, święto czy urlop. Wystarczy przecież napisać wiadomość. Najbardziej przykre jest jednak przekonanie, że wszystko można załatwić rozmową albo naciskiem. Jeśli uczeń zasłużył na czwórkę, powinien dostać czwórkę. Jeśli zasłużył na piątkę, otrzyma piątkę. Czerwony pasek nie może być efektem próśb kierowanych do nauczyciela, tylko pracy dziecka przez cały rok. Po takich sytuacjach coraz częściej dochodzę do wniosku, że dzieci są dziś znacznie łatwiejsze we współpracy niż niektórzy dorośli. Komentarz redakcji Historia opisana przez naszą czytelniczkę pokazuje problem, o którym nauczyciele mówią od dawna. Szkoła nie może funkcjonować prawidłowo, jeśli część rodziców traktuje pedagogów jak osoby dostępne przez całą dobę. Prywatny numer telefonu nauczyciela nie powinien być narzędziem do prowadzenia negocjacji dotyczących ocen, szczególnie podczas weekendów i dni wolnych od pracy. Jeszcze większe wątpliwości budzi sama treść wiadomości. Oceny nie są prezentem ani formą nagrody przyznawanej na życzenie rodzica. Powinny odzwierciedlać wiedzę, umiejętności i zaangażowanie ucznia. Szacunek do szkoły zaczyna się od poszanowania zasad, które obowiązują wszystkich – zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zobacz także: Nauczycielka: „Współcześni rodzice wychowują pokolenie fajtłap. Wystarczy zajrzeć do ich walizek”