Adopcja dziecka – najnowsze zasady, warunki i procedury obowiązujące w Polsce
Adopcja dziecka to proces żmudny, wymagający zaangażowania i zrozumienia. W Polsce proces adopcyjny może trwać bardzo długo i wiąże się z wieloma procedurami. Sprawdź, kto może adoptować dziecko w Polsce i jakie są warunki adopcji.
Adopcja dziecka w Polsce to bardzo drobiazgowy i długotrwały proces, mający na celu dokładne zbadanie kandydatów na rodziców. Wszystko po to, by ocenić ich predyspozycje, kwalifikacje i motywacje. Aby adoptować dziecko trzeba spełnić wymagania formalne, ukończyć szkolenie i uzyskać kwalifikacje wydawane przez ośrodek adopcyjny. Ostateczną zgodę na adopcję uzyskuje się od sądu. Opisujemy krok po kroku, jak adoptować dziecko w Polsce i jakie warunki adopcji dzieci obowiązują w naszym kraju. Spis treści: 1. Adopcja w Polsce – dwa sposoby Adopcja niemowlaka Adopcja ze wskazaniem 2. Jak adoptować dziecko w Polsce? – procedury Ile trwa adopcja dziecka w Polsce Adopcja dziecka – niezbędne dokumenty 3. Prawo adopcyjne w Polsce Kto może adoptować dziecko w Polsce? Adopcja dziecka po 40 roku życia Warunki adopcji dzieci w Polsce Prawa przysługujące rodzicom adopcyjnym 5. Rodzina zastępcza a adopcja 6. Adopcja dziecka z zagranicy Adopcja polskiego dziecka przez obcokrajowców Adopcja dziecka w Polsce – dwa sposoby W Polsce istnieją dwie drogi na przysposobienie dziecka: przysposobienie konwencjonalne (czyli kandydaci adoptują dziecko wskazane przez ośrodek adopcyjny) oraz przysposobienie bezpośrednie (ze wskazaniem przez rodzica/rodziców dziecka). Większość rodziców adopcyjnych chce adoptować jak najmłodsze dziecko, najchętniej zaraz po urodzeniu. Nie jest to jednak możliwe. Adopcja niemowlaka Aby adoptować malutkie dziecko, trzeba uzbroić się w cierpliwość. Adopcja może być przeprowadzona dopiero w momencie, gdy biologiczni rodzice zrzekną się praw rodzicielskich lub gdy te prawa zostaną im odebrane przez sąd. Rodzicom biologicznym przysługuje 6 tygodni od narodzin dziecka na podjęcie decyzji. W tym czasie maluch może być w instytucji lub rodzinie zastępczej. W przypadku powierzenia dziecka do rodziny zastępczej ma ona pierwszeństwo w ubieganiu się o adopcję dziecka i może stać się rodziną adopcyjną (jeśli rodzice zrzekną się praw rodzicielskich lub sąd odbierze im te prawa). Czy można adoptować noworodka? Adoptować można tylko dziecko, które ma uregulowaną sytuację prawną, czyli takie, które zostało zostawione przez swoich biologicznych rodziców (zrzeszenie się praw rodzicielskich lub odebranie ich poprzez wyrok sądu) lub którego opiekunowie nie żyją. Choć rodzice mogą podjąć decyzję o oddaniu dziecka do adopcji jeszcze przed jego urodzeniem, to zgoda rodziców na przysposobienie dziecka nie może być wyrażona wcześniej, niż po upływie 6. tygodni od urodzenia się dziecka. Przed upływem tego terminu, niezależnie od wcześniejszych deklaracji, nie można oddać dziecka do adopcji. Nie można więc adoptować noworodka (dziecka do ukończenia 4. tygodnia życia). Adopcja ze wskazaniem W przypadku przysposobienia ze wskazaniem rodzice mogą przed sądem opiekuńczym wskazać osobę przysposabiającego, którą może być wyłącznie krewny rodziców dziecka. Osobą wskazaną może być również małżonek jednego z rodziców, który nie jest ojcem lub matką dziecka (czyli dziecko przysposobić może także ojczym lub macocha). Procedura ta wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym. Przed wszczęciem postępowania o przysposobienie, sąd opiekuńczy wyznacza termin (nie dłuższy niż 2 tygodnie), w którym osoba ta powinna złożyć wniosek o przysposobienie dziecka pod rygorem nieuwzględnienia tego wskazania. Jak adoptować dziecko w Polsce? – procedury Jeśli myślisz o adoptowaniu dziecka w Polsce, musisz najpierw zastanowić się, jaki ośrodek adopcyjny wybrać. W Polsce istnieją ośrodki adopcyjne publiczne oraz niepubliczne, prowadzone przez Kościół katolicki lub organizacje pozarządowe. Aktualne dane teleadresowe ośrodków adopcyjnych znajdują się na stronie Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Każdy ośrodek działa w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, ale często ma także dodatkowe własne zasady procedury adopcyjnej. Rodzice, którzy chcą adoptować dziecko, muszą udać się do jednego z ośrodków w celu: dopełnienia formalności, w tym złożenia różnych dokumentów, m.in. pisemnego wniosku o przysposobienie, w którym określą swoje oczekiwania odnośnie dziecka; ​​​poddania się procesowi kwalifikacyjnemu, w tym m.in. wstępnej ocenie motywacji i predyspozycji oraz analizie sytuacji osobistej. Kandydaci zostaną poinformowani o poszczególnych etapach adopcji, wypełnią ankietę z podstawowymi danymi i zostanie założona teczka, w której gromadzone będą od tej pory wszystkie dokumenty potrzebne do pomyślnego zakończenia procedury przysposobienia dziecka. Po złożeniu wniosku i wszystkich potrzebnych dokumentów następuje wieloetapowy proces adopcyjny, w czasie którego: psychologowie i pedagodzy z ośrodka rozmawiają z przyszłymi rodzicami o dziecku, jego potrzebach, o więzach małżeńskich, statusie materialnym; przeprowadzany jest wywiad środowiskowy wśród dalszych członków rodziny (ale nie przepytuje się sąsiadów); kandydaci biorą udział w szkoleniu grupowym prowadzonym przez ośrodek; ma ono na celu pokazanie rodzicom, jakie problemy mogą wiązać się z adoptowaniem dziecka, nauczyć, jak sobie radzić z nimi; komisja kwalifikacyjna ośrodka adopcyjnego (w jej skład wchodzą pracownicy ośrodka adopcyjnego, psycholog, lekarz, prawnik, a w ośrodkach wyznaniowych – również duchowny) wydaje opinię o udzieleniu kandydatom kwalifikacji na rodzinę adopcyjną bądź odmawia udzielenia im takiej kwalifikacji (ukończenie szkolenia nie jest równoznaczne z uzyskaniem kwalifikacji); po uzyskaniu pozytywnej opinii kwalifikacyjnej rozpoczyna się okres oczekiwania na dziecko, ośrodek adopcyjny dokonuje doboru kandydatów do dziecka lub rodzeństwa i udostępnia o nim informacje; po akceptacji przedstawionych informacji odbywa się pierwsze spotkanie z dzieckiem w placówce lub rodzinie zastępczej, w której ono przebywa; odbywają się spotkania z dzieckiem (są monitorowane przez pracowników ośrodka), może się zdarzyć, że dziecko nie akceptuje na początku nowych rodziców; do Sądu Rodzinnego – Wydziału Rodzinny i Nieletnich są składane dokumenty (w tym prośba o sporządzenie nowego aktu urodzenia ze wskazaniem, czy planowana jest zmiana imienia dziecka, co w przypadku dzieci, które ukończyły 13 rok życia wymaga ich zgody) i rozpoczyna się okres preadopcji (po otrzymaniu postanowienia sądu o styczności) – powierzenia dziecka opiece kandydatów na rodziców adopcyjnych w ich miejscu zamieszkania (kontakt jest monitorowany przez pracowników Ośrodka Adopcyjnego i sądu rodzinnego). W przypadku osób mających polskie obywatelstwo i mieszkających na obszarze Polski adopcja dziecka jest bezpłatna. Wszelkie formalności nie wiążą się z dodatkowymi kosztami. Ile trwa adopcja dziecka w Polsce Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, ile twa adopcja dziecka. Przeciętny czas trwania procesu adopcyjnego – od momentu zarejestrowania kandydata na rodzica do orzeczenia przez sąd przyznania dziecka – wynosi 1-2 lata (chociaż w założeniu powinno to być 9 miesięcy, czyli tyle, ile trwa ciąża). Gdy jednak doliczy się do tego czas oczekiwania na rozpoczęcie szkolenia kandydatów na rodziców i oczekiwanie na dziecko, to czas ten może się wydłużyć. Adopcja dziecka – niezbędne dokumenty Adopcja dziecka wiąże się z koniecznością złożenia niezbędnych dokumentów w ośrodku (w zależności od ośrodka dokumentacja może się nieznacznie różnić). Jest to: wniosek do ośrodka adopcyjnego; aktualny odpis zupełny aktu małżeństwa (często ośrodki wskazują minimalny okres trwania małżeństwa, po którym można się ubiegać o adopcję, może on być różny w zależności od ośrodka), a w przypadku drugiego małżeństwa – akt rozwodowy lub unieważnienie małżeństwa; ośrodki katolickie wymagają także metryki zawarcia tzw. związku sakramentalnego oraz opinii od proboszcza lub zaprzyjaźnionego księdza; akt urodzenia – w przypadku osób samotnych ubiegających się o dziecko; zaświadczenie o zarobkach i zatrudnieniu lub oświadczenie przedsiębiorcy; zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego; zaświadczenia lekarskie od lekarza podstawowej opieki zdrowotnej o braku przeciwwskazań zdrowotnych do adopcji dziecka, a w przypadku choroby przewlekłej – zaświadczenie od lekarza specjalisty; oświadczenie kandydatów, że nie została im ograniczona lub zawieszona władza rodzicielska oraz że nie zostali jej pozbawieni; oświadczenie o pełnej zdolności do czynności prawnych; oświadczenie kandydatów o braku uzależnień i zaburzeń psychicznych; własnoręcznie napisane życiorysy kandydatów. Prawo adopcyjne w Polsce Adopcja (z łac. adoptio – usynowienie) oznacza przysposobienie prawne cudzego dziecka i uznanie go za własne. Jej zasady reguluje Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (art. 114-127), a także Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pomocy społecznej. Zgodnie z nimi zakwalifikowanie do przysposobienia dziecka może nastąpić pod pewnymi warunkami: po sądowym wyrażeniu zgody przez biologicznych rodziców na przysposobienie dziecka bez wskazywania osoby, która tego dokona; zgoda rodziców biologicznych nie jest potrzebna, jeżeli zostali sądownie pozbawieni władzy rodzicielskiej, są nieznani albo porozumienie się z nimi napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody; zgodę na adopcję dziecka można wydać dopiero 6 tygodni od jego urodzenia;​ ​decyzję o adopcji wydaje sąd rodzinny na podstawie opinii wydanej przez ośrodek adopcyjny. Kto może adoptować dziecko w Polsce? Adoptować dziecko w Polsce mogą: pary małżeńskie, osoby samotne. O przysposobienie dziecka mogą starać się kandydaci mieszkający poza granicami Polski. W naszym kraju tylko niektóre ośrodki adopcyjne mają prawo prowadzić adopcje międzynarodowe zagraniczne. Adopcja dziecka po 40 roku życia Adopcja dziecka po 40 jest jak najbardziej możliwa. Jednak istnieje zasada, że różnica wieku pomiędzy przysposabiającym a przysposabianym nie powinna przekraczać 40 lat (w przypadku małżeństwa dotyczy to starszej osoby w związku). Z tego względu starsi rodzice mają mniejszą szansę na adopcję niemowlaka. Warunki adopcji dzieci w Polsce Kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą spełnić różne warunki adopcji dziecka, m.in.: posiadać co najmniej kilkuletni staż małżeński (jego długość zależy od zasad konkretnego ośrodka adopcyjnego); różnica wieku między przyszłymi rodzicami a dzieckiem nie może być mniejsza niż 18 lat oraz nie powinna być większa niż 40 lat; mieć sytuację mieszkaniową oraz majątkową zapewniające dobre warunki dla rozwoju dziecka; mieć dobry stan zdrowia fizycznego i psychicznego. Kto nie może adoptować dziecka? Nie mogą adoptować dziecka osoby niemające pełnej zdolność do czynności prawnych, nieposiadające odpowiedniej motywacji, karane, te, które były pozbawione władzy rodzicielskiej lub była ona im zawieszona lub ograniczona, oraz nie spełniają warunków formalnych określonych w polskim prawie. Prawa przysługujące rodzicom adopcyjnym Zgodnie z Kodeksem pracy, od 1 lutego 2023 roku rodzicom adopcyjnym przysługuje prawo do urlopu rodzicielskiego (jego wymiar jest uzależniony od liczby dzieci przyjętych jednocześnie na wychowanie) aż do ukończenia przez dziecko 14. roku życia (wcześniej do 7. roku życia lub do 10. roku życia gdy w grę wchodziło odroczenie obowiązku szkolnego). Dzięki temu bardzo małe dziecko uzyskuje niezbędną opiekę, a starsze dziecko ma możliwość przyzwyczajenia się do nowej rodziny. Rodzice, którzy przysposobili dziecko po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego albo zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego mają prawo do skorzystania z urlopu rodzicielskiego na takich samych zasadach jak w przypadku pozostałych rodzin. Ojcom adopcyjnym przysługuje również prawo do urlopu ojcowskiego w wymiarze do 2 tygodni w okresie 24 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przysposobieniu danego dziecka, ale nie dłużej niż do ukończenia przez nie 14. roku życia. Przez przysposobienie powstaje między rodzicami adopcyjnymi a dzieckiem lub dziećmi taki sam stosunek, jak między rodzicami biologicznymi a ich dziećmi. Oznacza to, że rodzice adopcyjni mogą korzystać ze wszystkich uprawnień przewidzianych dla rodziców w przepisach Kodeksu pracy oraz przysługuje im jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się żywego dziecka (tzw. becikowe). Rodzina zastępcza a adopcja Celem zarówno rodziny zastępczej, jak i rodziny adopcyjnej, jest stworzenie dziecku odpowiedniego środowiska wychowawczego i rodzinnego. Między nimi jest jednak sporo różnic, oto najważniejsze z nich: Rodzina adopcyjna: Adopcja prawnie wiąże dziecko z rodzicami przysposabiającymi. Są oni rodzicami w świetle prawa, zostają wpisani do aktu urodzenia dziecka. Rodzina adopcyjna jest traktowana jak rodzina biologiczna. Dziecko otrzymuje nowe nazwisko – nazwisko rodziców, może także zostać mu zmienione imię. Rodzice biologiczni muszą zrzec się władzy rodzicielskiej lub władza została im odebrana przez sąd. Rodzice adopcyjni nie otrzymują innych środków finansowych na utrzymanie dziecka niż pozostałe rodziny biologiczne. Rodzina adopcyjna ma stały charakter opieki nad dzieckiem (przez przysposobienie powstaje między przysposabiającym a przysposobionym taki stosunek, jak między rodzicami a dziećmi). Rodzina zastępcza: Do rodziny zastępczej mogą trafić dzieci, których rodzicom władza rodzicielska została odebrana, ograniczona lub zawieszona, lub rodzice są nieznani. Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej nie powoduje powstania więzi prawnej między dzieckiem a opiekunami. Rodzina zastępcza jest nadzorowana przez sąd rodzinny oraz organizatora rodzinnej pieczy zastępczej, który odpowiada także za jej wsparcie. Rodzina zastępcza co miesiąc otrzymuje środki na pokrycie kosztów utrzymania dziecka. Z założenia taka rodzina ma czasowy charakter, chociaż zdarza się, że dzieci przebywają w rodzinach zastępczych wiele lat. Rodzina zastępcza umożliwia dziecku kontakt i spotkania z rodzicami biologicznymi i innymi ważnymi w jego życiu osobami. „Dzieci potrzebują rodziny. Wielu kandydatów na rodziców adopcyjnych ma pragnienie przysposobienia małego dziecka. Warto jednak rozważyć także inne możliwości. W przypadku oczekiwania na adopcję niemowlaka może to trwać nawet kilka lat i nie ma gwarancji, że ta adopcja dojdzie do skutku. Kiedy kandydaci na rodziców adopcyjnych mają gotowość adopcji dziecka starszego, licznego rodzeństwa czy dziecka chorego lub z niepełnosprawnością znacznie szybciej można zrealizować pragnienie zostania rodzicami. Aby rozwiać swoje obawy warto skontaktować się z osobami, które już adoptowały dzieci albo są rodzicami zastępczymi” – mówi Joanna Luberadzka-Gruca, szefowa Fundacji Polki Mogą Wszystko, od lat pomagającej dzieciom z rodzin zastępczych. Adopcja dziecka z zagranicy Zdarza się, że osoby z zagranicy chcą adoptować dziecko z Polski lub odwrotnie. Czy jest to możliwe i na jakich zasadach odbywa się adopcja? Jak adoptować dziecko z zagranicy? Polska jest stroną tzw. Konwencji haskiej, która mówi o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego. Oznacza to, że kandydaci mieszkający w Polsce, którzy pragną adoptować dziecko z innego kraju, który jest stroną Konwencji haskiej, powinny zwrócić się do ośrodka adopcyjnego, który przygotuje kandydatów do procesu adopcyjnego oraz zgromadzi niezbędne dokumenty. Dokumentacja jest przesyłana do jednego z dwóch ośrodków adopcyjnych w Polsce, który prowadzi procedury adopcji międzynarodowych. Następnie dokumentacja kandydatów zostaje przesłana do polskiego organu centralnego ds. adopcji zagranicznych, czyli Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej. Wszystkie wymagane dokumenty są tłumaczone na język urzędowy państwa pochodzenia dziecka przez tłumacza przysięgłego. Kandydaci pragnący adoptować dziecko z kraju, który nie jest stroną Konwencji haskiej, powinni ustalić, jakie wymogi musi spełniać postanowienie o przysposobieniu, aby mogło ono zostać uznane przez stronę Polską (ewentualnie czy jest ono uznawane automatycznie) i aby dziecko miało prawo wjazdu i stałego pobytu na terenie Polski. Adopcja polskiego dziecka przez obcokrajowców W przypadku adopcji pierwszeństwo mają rodziny z Polski. W wyjątkowych przypadkach, jeśli nie udaje się znaleźć dla dziecka rodziców w kraju ani powierzyć go opiece rodziców zastępczych, szuka się możliwości adopcji przez rodzinę zagraniczną. Trafiają do niej głównie dzieci: z licznych rodzeństw (powyżej trojga dzieci); starsze; młodsze, ale z poważniejszymi problemami zdrowotnymi czy z niepełnosprawnością; ​których rodzeństwo zostało już adoptowane przez tę rodzinę zagraniczną. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą z Fundacji Polki Mogą Wszystko. Zobacz także: Fundacje dla dzieci – wybierz, komu przekażesz 1% podatku! Historia wyjątkowej rodziny zastępczej „To nie wyrzeczenie, zyskałam dwóch synów”. Pielęgniarka z Katowic została mamą porzuconych chłopców
Kartuzy: prokuratura postawiła rodzicom zarzuty znęcania się nad dwójką adoptowanych dzieci
Prokuratura Rejonowa w Kartuzach postawiła rodzicom adopcyjnym zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się nad dwójką dzieci. Kobieta i mężczyzna odmówili złożenia wyjaśnień.
23 marca w Kartuzach rodzice adopcyjni zostali zatrzymani po tym, jak prokurator przedstawił im zarzuty znęcania się nad dwójką dzieci. O dramatycznej sytuacji 7-letniej dziewczynki i 9-letniego chłopca zaalarmowali zaniepokojeni nauczyciele ze szkoły, do której uczęszczają dzieci. Przemoc wobec dzieci W trakcie badania wyszło na jaw, że dzieci są posiniaczone, a chłopiec ma złamany obojczyk. Jak ustaliła prokuratura, dzieci były często bite pięścią, dłonią oraz ciężkimi przedmiotami. Stosowano wobec nich także przemoc psychiczną w postaci wyzwisk, poniżania, upokarzania, czy straszenia oddaniem ich do domu dziecka lub zakładu poprawczego. Co więcej, odmawiano im dostępu do jedzenia. Prokurator skierował sprawę do sądu Jak informuje Prokuratura Okręgowa w Gdańsku, rodzicom adopcyjnym został postawiony zarzut „popełnienia wspólnie i w porozumieniu przestępstwa znęcania się fizycznego i psychicznego nad nieporadnymi ze względu na wiek dziećmi”. Prokuratura wnioskowała do Sądu o tymczasowy areszt dla rodziców adopcyjnych. Za zarzucone im przestępstwo grozi do 8 lat pozbawienia wolności. Źródło: www.gov.pl Piszemy także o: Adopcja dziecka z Ukrainy 2022: czy można adoptować dziecko z Ukrainy? Adopcja dziecka – zasady, warunki i procedury obowiązujące w Polsce Nadopiekuńcza matka: objawy i skutki nadopiekuńczości. Jak sobie poradzić?
Rodzice adopcyjni musieli oddać dziecko. Zgłosili się po nie biologiczni rodzice
Sarah i Chris Howell z USA przeżyli prawdziwe piekło. Adoptowali córeczkę, a później musieli ją oddać. Była z nimi w domu zaledwie przez kilka dni.
Sarah i Chris Howell z Wirginii w Stanach Zjednoczonych od dawna starali się o dziecko. Sarah robiła wszystko, co mogła. Przeszła wiele operacji, przyjęła setki zastrzyków i tabletek. Niestety, pomimo usilnych, wieloletnich prób, małżeństwo wciąż nie mogło spełnić swojego największego marzenia. Kiedy usłyszeli od lekarzy, że szansa na naturalne poczęcie jest mniejsza niż 1 proc., stracili nadzieję, że kiedykolwiek zostaną rodzicami. Wtedy postanowili udać się do agencji adopcyjnej. Pojawili się biologiczni rodzice Wyglądało na to, że szczęście w końcu się do nich uśmiechnęło. Nie dość, że agencja adopcyjna znalazła dla nich noworodka, to jeszcze Sarah dowiedziała się, że jest w ciąży. Para uznała, że to prawdziwy cud i już szykowała się na powitanie nowych członków rodziny. Sarah i Chris odebrali noworodka ze szpitala. Wtedy jeszcze nie wiedzieli, co ich czeka. Zaledwie pięć dni później biologiczni rodzice dziewczynki zgłosili się do ośrodka, bo zmienili zdanie – zdecydowali nie oddawać dziecka do adopcji. Para musiała oddać córeczkę z powrotem do ośrodka. Tworzą szczęśliwą rodzinę Sarah tak mocno przeżywała tę sytuację, że omal nie poroniła. „Mój mąż lepiej radził sobie z tą sytuacją. Ja musiałam przejść proces żałoby” – mówiła cytowana przez portal brytyjskiego czasopisma „Daily Record”. Kilka miesięcy później kobieta urodziła zdrowego chłopca, synka o imieniu Noah. To dało jej siłę do kolejnej walki. Mimo wcześniejszych złych doświadczeń para postanowiła adoptować chłopca. Dali mu na imię Levi. Dzisiaj tworzą szczęśliwą rodzinę. Zobacz też: Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie. Przyszły rodzic musi uzbroić się w cierpliwość Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Adopcja dziecka: jak adoptować dziecko w Polsce? Zasady, warunki i procedury
Warunki adopcji dziecka – jakie wymagania muszą spełnić przyszli rodzice?
Warunkiem adopcji dziecka jest nie tylko gotowość rodziców do podjęcia się opieki nad dzieckiem. Kandydaci muszą przygotować się też na pewne formalności. Zobacz, jak wygląda procedura adopcyjna.
Jakie warunki trzeba spełnić, aby adoptować dziecko? Pytanie o warunki adopcji jest jednym z podstawowych. Ci, którzy bardzo chcą mieć dzieci, a stracili nadzieję, że kiedyś doczekają się własnego potomstwa, czasem decydują się na adopcję dziecka. Jednak nie każda taka osoba przejdzie przez wszystkie formalności. Sprawdź, co musisz o nich wiedzieć. Warunki adopcji dziecka: adopcja konwencjonalna i bezpośrednia Warunki adopcji dziecka zależą od tego, czy myślimy o przysposobieniu konwencjonalnym, czy bezpośrednim. Adopcja konwencjonalna odbywa się wyłącznie za pomocą ośrodka adopcyjnego, czyli kandydaci zgłaszają się do takiego ośrodka i wszystkie procedury odbywają się przy jego udziale. W przypadku adopcji bezpośredniej (zwanej też adopcją ze wskazaniem), to rodzic decyduje o tym, komu odda swoje dziecko, jednak może wskazać wyłącznie swoich krewnych lub małżonka/małżonkę jednego z rodziców dziecka, którzy nie są jego krewnymi (czyli ojczyma lub macochę dziecka). Adopcja ze wskazaniem wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym i złożenia wniosku do sądu o przysposobienie dziecka w określonym terminie. Warunki adopcji noworodka i niemowlaka – w jakim wieku musi być dziecko? Czasem pojawiają się pytania o warunki adopcji noworodka (tak nazywa się dziecko do 28 dnia życia). Taka adopcja jest jednak niemożliwa. Można adopotować dopiero niemowlaka po 6. tygodniu jego życia – ten czas wskazuje prawo, uznając, że jest potrzebny rodzicom na gruntowne przemyślenie i utwierdzenie się w decyzji oraz wyrażenie świadomej zgody na przysposobienie ich dziecka przez inne osoby. Warunki adopcji – czy trzeba być małżeństwem? Adoptować dziecko może zarówno singiel (choć w praktyce osobom samotnym znacznie trudniej jest uzyskać zgodę ośrodka, nawet jeśli spełniają wszystkie wymagania), jak i para. Wspólnie adopcji mogą dokonać jednak tylko małżonkowie. Przepisy nie przewidują maksymalnego wieku dla rodzica adopcyjnego/ rodziców adopcyjnych. Trzeba jednak pamiętać, że między rodzicem adopcyjnym a dzieckiem powinna być zachowana odpowiednia różnica wieku (maksymalnie 40 lat). Warunki finansowe i mieszkaniowe adopcji przez małżeństwa Ośrodki adopcyjne oceniają, czy kandydaci mają odpowiednią motywację, warunki i realne chęci, aby zapewnić dziecku rodzinę, dom i opiekę. Przyszli rodzice powinni: mieć stabilną sytuację materialną (nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ile dokładnie powinni zarabiać; część ośrodków określa, że minimalny dochód w przeliczeniu na jednego członka rodziny (biorąc już pod uwagę przyszłe dziecko) nie może być niższy niż 1,5-krotność kwoty określonej ustawą o świadczeniach rodzinnych uprawniającej do korzystania z zasiłku rodzinnego); mieć odpowiednią sytuację mieszkaniową (jedne ośrodki chcą, żeby dziecko miało własny pokój, inne, żeby miało swój własny kącik w domu, miejsce do zabawy i nauki). Pozostałe warunki adopcji przez małżeństwa Oprócz posiadania odpowiednich warunków finansowych i mieszkaniowych kandydaci powinni: być małżeństwem od kilku lat (nie podajemy lat stażu, wszystko zależy bowiem od zasad konkretnego ośrodka adopcyjnego); być niekarani; mieć dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego; mieć dobry stan zdrowia i być wolni od wszelkich nałogów; podjąć jednomyślną decyzję o adopcji dziecka. Adoptować dziecko mogą zarówno małżeństwa bezdzietne, jak i te posiadające dzieci. W przypadku par bezdzietnych niekiedy wymagane jest też przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o leczeniu bezpłodności. Warunki adopcji przez osobę samotną Statystycznie, single, którzy decydują się na adopcję, to głównie kobiety. Osoby samotne, które nie są w sformalizowanym związku, muszą przejść bardziej rozbudowane procedury (wywiad środowiskowy jest dłuższy i bardziej pogłębiony). Warunki, jakie muszą spełnić single, aby adoptować dziecko, są jednak takie same. Muszą być zdrowi, wolni od nałogów i niekarani. Ich sytuacja finansowa musi umożliwiać im wychowanie dziecka. UWAGA: Adoptować możemy tylko dzieci, których rodzice nie żyją, albo zrzekli się władzy rodzicielskiej, a w skrajnych przypadkach, zostali jej pozbawieni przez sąd. Zgodnie z prawem, zaadoptować można jedynie osobę małoletnią, czyli zanim ukończy 18. rok życia. Jak wygląda proces adopcyjny? Adopcja dziecka trwa średnio 1-2 lata. W teorii, bo w praktyce często znacznie dłużej. Wiele zależy od szczęścia kandydatów i od indywidualnych wymogów danego ośrodka. Proces adopcyjny krok po kroku Proces adopcyjny zaczyna się od wstępnej rozmowy, a także zebrania przez kandydatów wszystkich niezbędnych dokumentów (przede wszystkim aktu zawarcia małżeństwa, zaświadczenia o zarobkach i niekaralności oraz zaświadczenia o stanie zdrowia). Następnie: Przeprowadzane jest spotkanie z psychologiem i pedagogiem (eksperci chcą lepiej poznać kandydatów i poznać ich motywacje do adopcji). Eksperci wybierają się do domów kandydatów i sprawdzają ich warunki socjalne; dziecko powinno mieć własny pokój albo część pokoju przeznaczoną tylko dla niego i miejsce do zabawy. Kandydaci kierowani są na szkolenie, na którym dowiadują się więcej o problemach związanych z adopcją dziecka. Kiedy kandydaci zostają oficjalnie zakwalifikowani do procesu adopcji, oczekują na dziecko (czas oczekiwania jest różny w zależności od oczekiwań kandydatów). Ośrodek adopcyjny przedstawia kandydatom informacje o sytuacji prawnej, rodzinnej, zdrowotnej i rozwoju psychoruchowym określonego dziecka. Po akceptacji otrzymanych informacji przez kandydatów poznają oni wybrane dziecko (pierwsze spotkanie ma miejsce zazwyczaj w rodzinie zastępczej lub instytucji, w której dotąd przebywało dziecko, od tej pory przyszli rodzice mogą regularnie odwiedzać dziecko – kontakty są monitorowane przez ośrodek adopcyjny). Do sądu rodzinnego zostaje złożony wniosek o adopcję dziecka i następuje okres styczności (po wydaniu zgody przez sąd), który umożliwia pobyt dziecka w domu kandydatów – ten czas jest monitorowany przez pracowników ośrodka adopcyjnego. ​Sąd orzeka o przysposobieniu w czasie rozprawy, w której uczestniczą kandydaci oraz osoby, których zgoda jest potrzebna np. opiekun prawny dziecka. Postanowienie o przysposobieniu jest ważne po uprawomocnieniu się. Rodzic/rodzice adopcyjni po odebraniu postanowienia udają się do Urzędu Stanu Cywilnego po nowy akt urodzenia dziecka oraz numer PESEL, a także muszą zameldować dziecko i zgłosić je do ubezpieczenia zdrowotnego u płatnika składek. Niezbędne dokumenty przy adopcji dziecka Adopcja dziecka nie będzie możliwa bez przedstawienia odpowiednich dokumentów i zaświadczeń. W większości ośrodków w Polsce wymagane są: odpis aktu małżeństwa (w przypadku par); zaświadczenie o braku zdrowotnych przeciwwskazań do adopcji (w przypadku par, obojga kandydatów); zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach; wypis z rejestru oraz PIT za ostatni rok; zaświadczenie o niekaralności w formie wpisu z rejestru skazanych; Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak, aby ich dzieciństwo było, jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie Jak zostać rodziną zastępczą – warunki, przepisy, finansowanie
Ile trwa adopcja dziecka: czas oczekiwania i szkolenie. Przyszły rodzic musi uzbroić się w cierpliwość
Proces adopcji dziecka w Polsce w teorii powinien trwać tyle, ile ciąża lub niewiele dłużej. W praktyce procedura adopcyjna jest jednak często znacznie dłuższa. Dlaczego? I ile może trwać maksymalnie?
Decyzja o adopcji dziecka powinna być zawsze bardzo dobrze przemyślana. Po pierwsze, podejmujemy ją na całe życie, po drugie – wymaga ona od przyszłych rodziców ogromnego zaangażowania i cierpliwości. Proces adopcyjny jest bowiem skomplikowany i potrafi ciągnąć się latami. Ile trwa proces adopcji dziecka w Polsce? Proces adopcji dziecka w Polsce, od momentu rejestracji kandydatów jako potencjalnych rodziców adopcyjnych aż do czasu orzeczenia adopcji przez sąd, trwa nie krócej niż 1-2 lata. Tak to wygląda w teorii, bo w praktyce procedura adopcyjna często trwa jeszcze dłużej. Nawet kilka lat! Wszystko zależy od szczęścia i indywidualnej sytuacji kandydatów. Przyszli rodzice powinni zatem uzbroić się w cierpliwość. Cały proces kwalifikacyjno-diagnostyczny (wywiad w miejscu zamieszkania przyszłych rodziców, badania pedagogiczno-psychologiczne na terenie ośrodka i obowiązkowe szkolenia) trwa mniej więcej od 6 do 9 miesięcy. Do tego trzeba doliczyć oczekiwanie na dziecko (które może potrwać nawet dwa lata), potem spotkania z maluchem, a także czas procedury sądowej (ok. 21 dni). Ile trwa szkolenie adopcyjne? Proces adopcyjny wydłuża zazwyczaj oczekiwanie na rozpoczęcie szkolenia adopcyjnego dla kandydatów. Szkolenie adopcyjne trwa zazwyczaj kilka miesięcy – to kilkadziesiąt godzin bezpłatnych zajęć, nie mniej niż 35. Warto podkreślić, że w dużych miastach, aby dostać się na takie szkolenie, trzeba czasem czekać nawet pół roku. Proces adopcyjny nie skraca się w przypadku adopcji drugiego dziecka. Wszystkie procedury (jedynie z wyjątkiem kursu przygotowawczego) należy powtórzyć. Ile trwa adopcja niemowlaka? Adopcja niemowlaka przebiega podobnie, jak adopcja starszego dziecka. Ponieważ jednak wiele kandydatów na rodziców marzy właśnie o malutkim dziecku, czas oczekiwania na nie może być dłuższy niż w przypadku dziecka starszego. Nieprawdą jest natomiast, że można adoptować noworodka (to dziecko do 28. dnia życia). Dziecko do skończenia 6 tygodnia życia jest wyłączone z możliwości adopcji (to czas, który daje się rodzicom biologicznym na ewentualną zmianę decyzji). Czy można przyspieszyć adopcję dziecka? Trzeba pamiętać, że warunki adopcji dziecka są ściśle określone przez Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy i Ustawę o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Nie ma możliwości, aby je przyspieszyć. Najważniejsze jest dobro dziecka. Pracownicy ośrodka i psychologowie muszą mieć czas, by ocenić predyspozycje, a także sytuację życiową przyszłych rodziców. Muszą mieć pewność, że są oni w stanie zapewnić opiekę dziecku i że nie rozmyślą się w przypadku pierwszych trudności, a tych na pewno nie zabraknie. Rodziny, które są otwarte na adopcję dziecka starszego i które nie czekają jedynie na niemowlaka, nie określają płci, ani pożądanych cech dziecka są w znacznie lepszej sytuacji. W ich przypadku proces adopcyjny prawdopodobnie będzie trwał znacznie krócej (może zamknąć się nawet w roku). Adopcja ze wskazaniem: ile trwa? Mniej skomplikowana jest adopcja ze wskazaniem (bez udziału ośrodka adopcyjnego). Polega ona na zgodzie rodziców biologicznych na przekazanie dziecka konkretnej parze lub osobie (zazwyczaj odbywa się to tuż po urodzeniu). Jednak można wskazać wyłącznie krewnych dziecka lub małżonka jednego z rodziców, od którego dziecko nie pochodzi (czyli macochę lub ojczyma). Adopcja ze wskazaniem wymaga jednoczesnej zgody osoby przysposabiającej na bycie wskazanym i złożenia wniosku do sądu o przysposobienie dziecka w określonym terminie. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak aby ich dzieciństwo było jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości Jak zostać rodziną zastępczą – warunki, przepisy, finansowanie
Adopcja dziecka po 40: maksymalny wiek rodziców i warunki, jakie trzeba spełniać
Adopcja dziecka przez rodziców po 40. roku życia jest możliwa. Istnieje jednak inna zasada, która mówi o tym, do jakiego wieku można adoptować dziecko.
Adopcja dziecka po 40 roku życia jest związana z dodatkowymi warunkami. Co prawda teoretycznie nie ma czegoś takiego jak maksymalny wiek rodziców adopcyjnych, ale nie oznacza to, że wiek kandydatów nie ma żadnego znaczenia. Wiek rodziców jest szczególnie ważny przy adopcji niemowlaka. Dlaczego i jakie warunki wieku trzeba spełnić, by ubiegać się o adopcję? Wyjaśniamy! Adopcja po 40: do jakiego wieku można adoptować dziecko? Polskie prawo nie przewiduje maksymalnego wieku dla rodziców adopcyjnych – minimalny wiek to 18 lat lub 16 lat – w przypadku kobiety, która osiągnęła dorosłość przez zawarcie związku małżeńskiego. Kodeks Rodzinny w art. 114. mówi jedynie o tym, że pomiędzy adoptowanym a rodzicami powinna być zachowana odpowiednia różnica wieku. W naszym kraju przyjęło się, że ma być to nie mniej niż 18 lat i nie więcej niż lat 40. Stąd rodzice, którzy skończyli 40 lat, mają mniejsze szanse na adopcję noworodka od osób, które są 10 czy 20 lat młodsze. W przypadku małżeństwa ośrodki adopcyjne biorą pod uwagę wiek starszej osoby. Chodzi przede wszystkim o to, aby rodzice mieli możliwość zapewnienia dziecku opieki i wychowania, aż do uzyskania przez nie pełnoletniości. Jak tłumaczą eksperci, w rodzinie adopcyjnej powinny panować warunki jak najbardziej zbliżone do tych, które można spotkać w rodzinach biologicznych. Co ważne, różnica wieku pomiędzy małżonkami, którzy planują adoptować dziecko, nie powinna stanowić problemu, jeśli choć jeden z rodziców będzie na tyle młody, by spełnić warunek odpowiedniej różnicy wieku wobec dziecka. Adopcja po 40 roku życia: warunki Finalna decyzja i tak należy do ośrodków adopcyjnych. Każdy z nich ma dodatkowe lub nieco inne warunki adopcji dziecka i decyduje indywidualnie, czy dani kandydaci odnajdą się w roli rodzica danego dziecka (i czy spełniają kryterium wiekowe, czy nie). W jednych dowiemy się, że adopcja niemowlaka przez 40-letnich rodziców jest niemożliwa, w innych dojrzałe pary będą miały szansę na adopcję młodszego dziecka. Szanse na adopcję małego dziecka wzrastają, jeżeli kandydaci mają gotowość adopcji licznego rodzeństwa lub dziecka chorego, lub z niepełnosprawnością. Przyszli rodzice powinni być też: zdrowi, wolni od nałogów, mieć dobrą sytuację materialną i mieszkaniową, być niekarani. Ponadto należy spełnić szereg warunków formalnych oraz ukończyć szkolenie prowadzone przez ośrodek adopcyjny i uzyskać kwalifikację. Pracownicy ośrodka starają się uświadamiać, że adopcja to bardzo odpowiedzialne i niełatwe zadanie. Dziecko oczekujące na adopcję – nawet to najmłodsze, ma za sobą trudne przeżycia, które odcisnęły piętno na jego psychice. Czas szkolenia to także czas na przemyślenie swojej decyzji. Tekst powstał we współpracy z Joanną Luberadzką-Grucą, dyrektorem fundacji „Polki mogą wszystko”. Jej misją jej służenie dzieciom, tak aby ich dzieciństwo było jak najlepsze. Więcej przeczytacie na oficjalnej stronie fundacji. Zobacz też: Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości Macierzyństwo – zyskasz tak wiele, ale stracisz siebie? Co to jest rodzicielstwo bliskości? Mówi Agnieszka Stein [WIDEO]
Adoptowali dziewczynkę z albinizmem, choć wcale tego nie planowali!
Nie mogli mieć własnych dzieci, więc zdecydowali się na adopcję, ale nie przypuszczali, że zostanie im zaproponowana właśnie ta wyjątkowa dziewczynka. Pokochali ją jednak niemal od pierwszej chwili! Przeczytajcie historię Elsie i Jeremy-ego.
Elsie Larson, założycielka bloga „A Beautiful Mess”, zawsze marzyła o byciu mamą. Niestety, usilne próby starania o zajście w ciążę nie udawały się. W końcu zdecydowali wraz z mężem, Jeremym, że jeśli w piątą rocznicę ślubu Elsie nadal nie będzie w ciąży, adoptują dziecko. Jakiś czas po tym, jak para zdecydowała się na takie rozwiązanie, ich przyjaciółka adoptowała dziewczynkę specjalnej troski z Chin. Elsie poczuła, że pragnie zrobić to samo. Oboje z mężem zdecydowali się rozpocząć proces adopcyjny. Wiedzieli, że do jego zakończenia mogą minąć nawet dwa lata, więc musieli uzbroić się w cierpliwość. Nie tego się spodziewali W końcu otrzymali długo oczekiwany mail. W zgłoszeniu adopcyjnym zaznaczyli, z jakimi schorzeniami dziecka byliby w stanie sobie poradzić. Jednak dziewczynka, którą im zaproponowano, cierpiała na chorobę, której nie brali pod uwagę, miała albinizm. Mąż zobaczył zdjęcie dwulatki i przyznał ze wzruszeniem, że „jest naprawdę słodka”. Kiedy Elsie spytała, czy jest zainteresowany taką adopcją, odpowiedział jednak „Nie”. Wydawało mu się, że nie udźwigną tego. Albinizm często powoduje poważne problemy ze wzrokiem. Czuł, że nie są gotowi na zaopiekowanie się właśnie tą dziewczynką. Jednak Elsie nie mogła przestać o niej myśleć. Nie wiedziała, że Jeremy również. Dwa dni później mężczyzna z zachwytem oglądał 30-sekundowy filmik z popisami tanecznymi dwulatki, który znowu przyszedł na maila. A w końcu po kilku dniach oznajmił: „Podjąłem decyzję. Jestem w 100 procentach pewny, że chcę ją adoptować”. Elsie, gdy to usłyszała, oniemiała ze szczęścia. Wiedziała jednak, że przed nimi jeszcze długa droga, więc starała się zachować spokój. Zobacz też: Czym różni rodzina zastępcza od adopcji? W oczekiwaniu na pierwsze spotkanie Czas oczekiwania na zatwierdzenie adopcji mijał im na przygotowaniach. Elsie kupiła małej mnóstwo sukienek, okularów przeciwsłonecznych, wytapetowała pokój w króliczki. Wspólnie oglądali też setki razy kilka kolejnych filmików z udziałem dziewczynki, które dostawali. Wybrali też dla niej angielskie imię – Nova. W końcu udali się do Chin. Na miejscu bardzo się zdziwili, że zupełnie nikt nie mówił po angielsku, a ten rejon Chin wydawał się wyjątkowo niedostępny dla obcokrajowców. Przyjaciółka, która zainspirowała ich do adopcji, wysłała im wiadomość o treści: „Nie miejcie żadnych oczekiwań”. Miała rację, cokolwiek by sobie wyobrażali, było mało prawdopodobne, że się spełni (zupełnie jak przy narodzinach dziecka). Zobacz też: Czy zostaniesz naszą córeczką? (prawdziwa historia) Najlepszy i najgorszy dzień w życiu Mieli spotkać się z dziewczynką następnego dnia o 10 rano. Gdy ją zobaczyli, siedziała zdenerwowana i zapłakana. W sierocińcu zostawiła swoją ukochaną nianię, więc dla niej był to najgorszy dzień w życiu. Tymczasem Elsie i Jeremy przeżywali swój najpiękniejszy. Oczywiście nie tak miało wyglądać ich przywitanie. Wiedzieli jednak, że muszą dać dziewczynce czas. Na zapoznanie z Novą przed powrotem do domu mieli dwa tygodnie. Na początku dziewczynka okazywała zainteresowanie wyłącznie Jeremy’emu. Elsie było z tego powodu przykro, ale wiedziała, że tak często bywa, że dziecko nie ufa nowej mamie, gdy jest zabrane od swojej dotychczasowej opiekunki. Ostatecznie jednak dziewczynka przekonała się również do Elsie. Mogli w końcu we troje wrócić do Stanów. Zobacz też: Czekali na ten moment 4 lata! Przygotujcie chusteczki Pierwsze wspólne miesiące W domu w Nashville Elsie i Jeremy wzięli 2-miesięczny urlop, który poświęcili w całości na zacieśnianie więzi z Novą. Zapoznali ją też z całą rodziną, stopniowo, powoli, tak, żeby dziewczynka czuła się bezpiecznie. Zanim Elsie została mamą, denerwowała się tym, jak pogodzi pracę z rodzicielstwem. Teraz wszystko przychodzi samo. Pracuje, gdy 3-letnia obecnie Nova jest przedszkolu. Popołudnia natomiast zawsze spędzają razem – pieką, malują. Dziewczynka radzi sobie ze wszystkim, choć ma wadę wzroku, której nie da się w żaden sposób wyeliminować. Zobacz też: W Łodzi zamknięto dom dziecka i wszyscy się z tego cieszą! Będzie siostra! Elsie i Jeremy uczą Novą języka mandaryńskiego. Zdecydowali się na adopcję drugiego dziecka, również cierpiącego na albinizm. Dziewczynka potrafi powiedzieć po mandaryńsku np.: „Cześć, siostro”. Adopcja ma nastąpić późną wiosną lub latem i Elsie nie może się już tego doczekać! Cudowne uczucie bycia mamą Wspaniałe jest to, jak Nova mówi nieraz: „Mamo, wiesz co? Kocham cię!”. Każdy szept, każdy pocałunek i uścisk powoduje, że Elsie czuje, że doświadcza małego cudu. Nadal uczy się być rodzicem. Chce nauczyć dziewczynkę, jak być życzliwą, kochającą, bezinteresowną. Każdego dnia jest przeszczęśliwa, będąc po prostu jej mamą. Historia tej niezwykłej miłości uwieczniana jest na instagramowym profilu Elsie. Źródło: parents.com Zobacz też: Z miłości do dziecka oddała je do adopcji. Nie miała innego wyjścia Adoptowali trojaczki. Tydzień później mama zrobiła test i... Co zrobić, by zaadoptować dziecko z zagranicy?
Jak tak można? Porzucili ją po porodzie, bo im się nie spodobała!
Biedna dziewczynka! Rodzice adopcyjni po prostu uciekli ze szpitala, kiedy okazało się, że dziecko urodziło się z chorobą genetyczną deformującą twarz, zostawiając dziewczynkę z biologiczną matką.
Ta historia jest smutna z wielu powodów, na szczęście ma dobre zakończenie. Z jednej strony mamy tu historię pary, która chce być rodzicami, ale nie może mieć własnych dzieci. Decyduje się adoptować dziecko, które ma się niedługo narodzić. To ma być zwieńczenie ich marzeń o rodzicielstwie. Z drugiej strony mamy kobietę, która zachodzi w ciążę z mężczyzną, który nie byłby częścią życia dziecka. Christina Fischer ma już 18-letnie dziecko i nie planowała po raz kolejny zostawać matką. Właśnie zamknięto osiedle przyczep, na którym mieszkała, nie wie, gdzie się podzieje. Aborcja nie wchodzi w grę. Przez agencję adopcyjną znajduje ją wspomniana para i postanawia adoptować jej dziecko po porodzie. Przez całą ciążę utrzymują kontakt, dowiadują się o rozwój dziecka i czekają na dzień porodu. Jest też maleńka dziewczynka, Abigail, która ma dać szczęście dwójce ludzi i zaznać miłości w domu, w którym brakuje dziecka. Na swoje nieszczęście rodzi się chora, czego nie wykazały wcześniej badania. Jeden z lekarzy zwrócił tylko uwagę na to, że Abigail na obrazie USG ma małe uszy, ale nikogo to nie zaniepokoiło. Po porodzie okazało się, że dziewczynka urodziła się z zespołem Treachera Collinsa - rzadką chorobą genetyczną polegającą na deformacji twarzy. Gdy adopcyjni rodzice dowiedzieli się o tym, wyszli ze szpitala we łzach, rezygnując z adopcji. Ta historia byłaby po prostu tragiczna, gdyby nie to, że biologiczna mama dziewczynki postanowiła w tej sytuacji zatrzymać dziecko. Mówi, że odebrała to jako znak, a jej serce zalała miłość do córki. "Jest moim sercem. Bez niej przestałabym istnieć" - mówi Fischer. Oksana Peery, fotografka, kiedy dowiedziała się o tej historii podarowała Abigail i jej mamie sesję fotograficzną, której efekty widzicie m.in. na tych zdjęciach. Nie potrafimy jednak nie myśleć o tym, że ci adopcyjni rodzice też muszą przeżywać tragedię. Trudno nam uwierzyć, że nie zmagają się z poczuciem winy. Wygląda na to, że jednak nie byli gotowi na zostanie rodzicami, przynajmniej nie w sytuacji, w której nie oznacza to zdrowego dziecka i sielskiego życia, ale też nie potrafimy jednoznacznie oceniać ich reakcji. Nikt nie wie, jak zareagowałby w obliczu informacji o chorobie dziecka. Chcemy myśleć, że wszyscy – zarówno biologiczni, jak i adopcyjni rodzice – są w stanie stawić czoła każdej sytuacji – i istnieje wiele wzruszających historii potwierdzających tę tezę, a jednak wiemy, że nie zawsze tak bywa. Zasmuciła nas ta opowieść, ale też niezmiernie się cieszymy, że mała Abigail jednak będzie miała miłość i dom. Z całego serca życzymy jej i jej mamie jak najlepszego życia! Zobacz też: Choroba nie definiuje tego, kim jesteśmy! Zobacz zdjęcia dzieci cierpiących na rzadkie choroby To nie są tylko urocze zdjęcia dzieci! Dowiedz się dlaczego... Wyzwanie: macierzyństwo. Zobacz przepiękne zdjęcia Rachael Weaver
Rodziny zastępcze i adopcyjne - wymagane dokumenty
Jakie dokumenty muszą złożyć kandydaci, którzy chcą utworzyć rodziny zastępcze i adopcyjne.
1. Odpis zupełny aktu małżeństwa lub (w przypadku osób nie pozostających w związku małżeńskim) odpis zupełny aktu urodzenia. W przypadku osób rozwiedzionych prosimy o kserokopię orzeczenia rozwodowego. 2. Zaświadczenie o niekaralności. Wydawane jest w Krajowym Rejestrze Karnym. Druk do pobrania w Ośrodku. 3. Zaświadczenie o uzyskiwanych dochodach. Do uzyskania w miejscu pracy (zatrudnienie na etacie), PIT lub zaświadczenie z Urzędu Skarbowego (prowadzący działalność gospodarczą), zaświadczenie z Urzędu Gminy (rolnicy). 4. Zaświadczenie od lekarza rodzinnego lub internisty o braku przeciwwskazań do adopcji/ustanowienia rodziny zastępczej. 5. Zaświadczenie z Poradni Zdrowia Psychicznego (z rejestracji – o tym, że dana osoba nie jest zarejestrowana w tej poradni) lub od lekarza psychiatry (o tym, że w jednorazowym badaniu nie stwierdza odchyleń od normy psychiatrycznej). 6. Zaświadczenie z poradni terapii uzależnień (analogicznie do PZP). 7. Życiorys i zdjęcie 8. Podanie 9. Oświadczenie o udostępnieniu własnych danych osobowych 10. Oświadczenie o zapoznaniu się z Zasadami prowadzenia procedury kwalifikacyjnej oraz Regulaminem szkolenia PRIDE w Ośrodku Rodzinnej Opieki Zastępczej Towarzystwa „Nasz Dom”. Czytaj też: Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji.
Adopcja - wybawienie dla wielu dzieci i... rodziców
Dla przyszłych rodziców i dla dzieci to trudny proces. Trzeba nauczyć się miłości i zrozumienia.
Zdarza się, że jedyną szansą na dziecko jest adopcja. Zawsze gdzieś czeka na nią maleństwo, które nie ma nikogo bliskiego. Trzeba jednak spełniać wiele warunków, by móc zaadoptować malucha. Trudne procedury Jeśli rodzice chcą adoptować dziecko, muszą się zgłosić do ośrodka adopcyjnego. Wypełniają dokumenty, a potem czekają ich rozmowy z psychologiem i pedagogiem, szkolenia. Sprawdza się, czy rodzina może zapewnić dziecku dobre warunki rozwoju, czy przyszli adopcyjni rodzice mają pracę, mieszkanie (własne, nie wynajmowane, powinno być większe niż kawalerka). - Adopcja to bardzo trudna sprawa. Całkowicie zmienia sytuację rodziny i dlatego chcemy ją do tego jak najlepiej przygotować - wyjaśnia Barbara Passini z ośrodka adopcyjnego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. - Zwykle jest to też trudne dziecko, gdyż przez kilka miesięcy, a często nawet dłużej, było porzucone i pozbawione kochającej je osoby. W ośrodku TPD przyjęto, że procedury przedadopcyjne muszą trwać dziewięć miesięcy, tyle co normalna ciąża. Jesteś mój! - Obecnie dość łatwo jest adoptować dziecko, jeśli rzeczywiście obydwoje rodzice tego chcą i nie wymagają na przykład, by maleństwo miało włosy jasnoblond, niebieskie oczy i było wspaniałe – mówi Barbara Passini. Zakłada się też, że między rodzicami a dzieckiem różnica wieku nie powinna być większa niż 40 lat. Jeśli więc rodzice mają po 42 lata, mogą adoptować dziecko dwu-trzyletnie. Czytaj też: Prawdziwe historie: Zapragnęliśmy powiększyć rodzinę. [CMS_PAGE_BREAK] Znaleźć rodzinę Dla rodziców adopcja nie jest łatwa. Zwykle też nie zdają sobie sprawy z trudności, jakie przed nimi stoją. Wyobrażają sobie, że maluch będzie szczęśliwy, iż do nich trafił i wszystko się ułoży. - Rzeczywiście jest grupa dzieci, która uwielbia dotyk, przytulanie, głaskanie. Inne jednak przy dotyku „sztywnieją” - opowiada Barbara Passini. - Dla rodziców jest to stresujące, wydaje im się, że dziecko ich odrzuca. Tymczasem ono albo nie umie, albo boi się okazać miłość, bo nigdy nie było tego nauczone. Bardzo ważne jest, by maluch jak najkrócej przebywał w domu dziecka. Fakt pobytu tam uszkadza jego układ nerwowy. Dzieci z Domu Dziecka nie mają dla kogo być ładne... W latach 90. przeprowadzano badania, którymi objęto grupę dzieci wychowywanych w rodzinach biologicznych, zastępczych oraz w domach dziecka. Okazało się, że maluchy z domów dziecka odstają od swoich rówieśników wychowywanych w rodzinach nie tylko pod względem poziomu rozwoju. Są także niższe i mniej ważą. Dzieci w domach dziecka mają często smutne buzie i oczy bez wyrazu, nie mają dla kogo być ładne. Dla takich małych dzieci najważniejsze do prawidłowego rozwoju wcale nie jest zapewnienie im najlepszych warunków bytowych, lecz otoczenie ich ciepłem, zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa i więzi z najbliższymi. Najważniejsze, by stworzyć im rodzinę. Zobacz też: Rodzina zastępcza. Zrzec się praw Adopcja jest możliwa dopiero wówczas, gdy biologiczni rodzice zrzekają się lub są sądownie pozbawieni praw rodzicielskich. Jeżeli rodzice zrzekną się praw, mogą się wycofać ze swojej decyzji, ale tylko do czasu podjęcia decyzji przez sąd i ustanowienia rodziny adopcyjnej. Adopcja za granicą W przypadku adopcji pierwszeństwo mają rodziny z kraju. Jeśli jednak dla dziecka nie udaje się znaleźć rodziców w Polsce, szuka się możliwości adopcji przez rodzinę zagraniczną. Przede wszystkim za granicę trafiają dzieci: - z licznych rodzeństw (powyżej trojga dzieci), - powyżej szóstego-siódmego roku życia, - młodsze, ale z poważniejszymi problemami zdrowotnymi. Około 50% z nich za granicą znajduje swój nowy dom i dostaje szansę na normalne warunki rozwoju. Polecamy: Kto może zostać rodzicem adopcyjnym?
Jest formą zastępczego środowiska rodzinnego, która powstaje na mocy orzeczenia sądu i niesie za sobą skutki podobne jak w przypadku rodziny naturalnej.
Rodzina adopcyjna jest formą zastępczego środowiska rodzinnego, która powstaje na mocy orzeczenia sądu i niesie za sobą skutki, podobne jak w przypadku rodziny naturalnej. Wiąże się z tym władza rodzicielska, obowiązek alimentacyjny, pokrewieństwo, dziedziczenie itp. W adopcji (przysposobieniu) między rodzicami a dzieckiem powinna zawiązać się taka więź emocjonalna jak w typowej rodzinie. Rodzice przysposabiający powinni stworzyć dziecku odpowiednie warunki wychowania i utrzymania. Przysposobić można dzieci, których rodzice: - nie żyją, - zostali pozbawieni przez sąd władzy rodzicielskiej, - zrzekli się przed sądem władzy rodzicielskiej, - są ubezwłasnowolnieni. Czytaj także: Adopcja - wybawienie dla wielu dzieci i... rodziców