Millenialsi to pokolenie kanapkowe. „Jako rodzice mamy przegwizdane”
W naszym pokoleniu dorosłość ma zmęczoną twarz. Ale widać też na niej siłę, jakiej nie miało żadne pokolenie przed nami.
Nie bez powodu socjologowie nazwali nas „pokoleniem kanapkowym”. Jesteśmy ściśnięci między dwiema rzeczywistościami – z jednej strony nasze dzieci, które potrzebują codziennego wsparcia emocjonalnego, cierpliwości i obecności (a my zdajemy sobie z tego sprawę), a z drugiej rodzice, którzy coraz częściej wymagają pomocy w zrozumieniu świata, którego tempo dawno ich przerosło. Wychowujemy, tłumaczymy, tłumaczymy się, doradzamy. Wychowujemy dzieci, opiekujemy się rodzicami i spłacamy kredyty Kiedy słyszę, że millenialsi mają łatwiej niż poprzednie pokolenia, chce mi się śmiać. Mamy dzieci, które wymagają od nas bycia „uważnymi rodzicami”, którzy nie krzyczą, nie zawstydzają i uczą empatii. Mamy rodziców, którym trzeba tłumaczyć, jak działa bankowość elektroniczna, jak kupić bilety online i dlaczego wnuki mają ban na słodycze i nie wolno stawiać ich do kąta. Mamy też kredyty, pracę na pełen etat, często zdalną, która sprawia, że dom przestaje być domem – staje się biurem, szkołą i punktem obsługi rodziny. To wszystko dzieje się w jednym czasie, w jednym życiu. Nie da się nacisnąć pauzy. Jesteśmy pokoleniem, które zbyt często słyszy, że ma „za dobrze”, a w rzeczywistości uczy się balansować między troską o innych a próbą zachowania resztek siebie. W jednym momencie jesteśmy rodzicami i dziećmi swoich rodziców Ostatnio trafiłam na TikToka, na którym kobieta w moim wieku mówiła: „Wychowuję dwa pokolenia jednocześnie”. Trafiło mnie to prosto w serce, bo sama czuję, że jestem w tym samym miejscu. To nie jest kwestia braku wdzięczności. Kochamy nasze dzieci, troszczymy się o rodziców. Ale bycie pomiędzy tymi dwiema sferami bywa wyczerpujące. Zwłaszcza wtedy, gdy rodzice wciąż postrzegają nas jak nastolatków, a dzieci oczekują, że będziemy dla nich wzorem nowoczesności, cierpliwości i siły. Czasami myślę, że millenialsi to pierwsze pokolenie, które naprawdę świadomie próbuje przerwać błędne koło – wychować dzieci inaczej niż sami byli wychowywani. Przepraszamy nasze dzieci, nie karzemy, uczymy emocjonalnego bezpieczeństwa. Ale za tę zmianę płacimy wysoką cenę – przeciążenie, frustracja, chroniczne zmęczenie. Bo choć wiemy więcej niż nasi rodzice, to czasem po prostu brakuje nam siły. View oEmbed on the source website Mamy przegwizdane, ale przełamujemy stare schematy Jako pokolenie jesteśmy trochę jak ta metaforyczna kanapka – z dwóch stron przyciśnięci, a w środku próbujemy zachować smak życia. Mamy świadomość, że świat się zmienia szybciej, niż jesteśmy w stanie to ogarnąć. Uczymy się nowych technologii, tłumaczymy je starszym, a jednocześnie staramy się chronić dzieci przed ich skutkami. Często czuję, że stoję w rozkroku między światem analogowym mojego dzieciństwa a cyfrowym życiem moich dzieci. Rodzice pytają, po co im smartfon. Dzieci – czemu nie pozwalam im spędzać więcej czasu przed ekranem. I choć w teorii jestem dorosła, w praktyce nieustannie próbuję godzić te dwa światy. To, co różni nas od poprzednich pokoleń, to świadomość. Mamy odwagę mówić o wypaleniu rodzicielskim, o tym, że jesteśmy zmęczeni, że nie musimy być perfekcyjni. Nie wstydzimy się prosić o pomoc, korzystać z terapii czy rozmawiać o emocjach. Nasi rodzice tego nie mieli. My – uczymy się tego każdego dnia, często na błędach. Pokolenie, które nie chce się poświęcać w ciszy Nie jesteśmy pokoleniem, które godzi się z losem. Tak, bywa trudno. Tak, często mamy poczucie, że to za dużo. Ale jednocześnie mamy w sobie ogromną siłę. Umiemy żartować z własnego zmęczenia, zamieniać frustrację w memy, a w chaosie codzienności znajdować momenty bliskości. Może właśnie w tym tkwi nasza przewaga – że potrafimy mówić o tym, co nas boli. Że chcemy przerwać milczenie, które towarzyszyło naszym rodzicom. I choć mamy przegwizdane, to jednocześnie mamy szansę być pokoleniem, które naprawdę coś zmieni – w relacjach, w wychowaniu, w sposobie, w jaki patrzymy na siebie nawzajem. Zobacz też: Przestałam „inwestować” w dzieci. Coraz więcej rodziców robi to samo
Rodzice w Polsce będą pracować krócej? „Maksymalnie 7 godzin”
Zaczęła się dyskusja, która może zmienić codzienność wielu rodzin – choć na razie na papierze. Gdy spojrzycie na jej możliwe skutki, zauważycie, że nie chodzi tylko o czas pracy.
Do Sejmu RP wpłynął dokument oznaczony numerem BKSP-155-X-626/25, w którym autorzy postulują zmiany w Kodeksie pracy: chodzi o wsparcie rodziców oraz kobiet w ciąży i w okresie okołoporodowym. Krótszy czas pracy dla rodziców: co dokładnie proponują autorzy petycji Główny pomysł polega na tym, by rodzice dzieci do 13. roku życia mieli prawo do pracy w wymiarze maksymalnie 7 godzin dziennie i średnio 35 godzin tygodniowo w pięciodniowym tygodniu pracy – przy zachowaniu istniejącego systemu rozliczeniowego czasu pracy. Do tego dochodzą kolejne propozycje: m.in. dodatkowe 3 dni urlopu wypoczynkowego na każde dziecko (do 9 dni rocznie dla pracownika-rodzica), rozszerzenie ochrony zatrudnienia kobiet o trzy miesiące po urlopie macierzyńskim i uzupełnienie katalogu o zakazie dyskryminacji o „posiadanie dzieci”. Warto jednak podkreślić, że na dziś propozycje pozostają na etapie petycji – nie ma jeszcze terminu posiedzenia komisji ani opinii prawnej ‎Biura Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji‎ w tej sprawie. Dlaczego teraz? Kontekst demograficzny i zawodowy Gdy patrzyłam na dane demograficzne, uderzyło mnie, jak dramatycznie niska stała się dzietność w Polsce. W pierwszym półroczu 2025 r. odnotowano spadek liczby urodzeń względem roku wcześniejszego, a współczynnik dzietności wyniósł około 1,04 – znacznie poniżej poziomu 2,1 potrzebnego do tzw. zastępowalności pokoleń. Autorzy petycji wskazują właśnie na to – że państwo musi ponieść koszty, jeśli chce poprawić sytuację demograficzną. A z drugiej strony: młodzi rodzice coraz częściej mówią o konieczności godzenia pracy zawodowej z opieką nad dzieckiem, o braku stabilności zatrudnienia w ciąży, po porodzie, czy gdy dzieci wchodzą w wiek przedszkolny. W tym świetle propozycje wydają się odpowiedzią na realne napięcia: krótszy dzień pracy dla rodzica to sygnał, że praca może bardziej „pasować” do rodzinnych potrzeb. Jednak to nie tylko działanie prorodzinne: to także wyzwanie dla pracodawców, organizacji pracy i systemu społecznego – bo trzeba zapytać: kto za to zapłaci, jak to wpłynie na sytuację firm, jakie będą skutki dla rynku pracy? Rodzice będą pracować 7 godzin dziennie? Szanse i wątpliwości Jeśli zmiany wejdą w życie, wielu pracujących rodziców mogłoby realnie zyskać: krótszy czas pracy oznaczałby więcej przestrzeni na opiekę nad dzieckiem, mniej stresu związanego z długim dniem w biurze czy zmianowym grafikiem. Potencjalnie mogłoby to poprawić równowagę między życiem zawodowym a rodzinnym oraz wpłynąć na decyzje o kolejnych dzieciach. Z drugiej strony trzeba spojrzeć na stronę pracodawcy: czy firmy są gotowe zmienić systemy czasu pracy, czy gwarantowanie dwóch różnych wymiarów dla pracowników-rodziców i pozostałych nie wprowadzi nierówności czy napięć w zespole? Kto poniesie koszt finansowy np. dodatkowych dni urlopu czy organizacji pracy w inny sposób – system (np. ZUS) czy pracodawca? Wreszcie: czy propozycja obejmie wszystkie formy zatrudnienia – czy także umowy czasowe, umowy cywilnoprawne, czy tylko etat? Warto także podkreślić, że to petycja, nie projekt ustawy – więc do wprowadzenia zmian potrzeba jeszcze kolejnych kroków: opinii prawnej, prac komisji, a potem ewentualnego projektu legislacyjnego. Na dziś nie ma konkretnego terminu posiedzenia Komisji do Spraw Petycji, która ma ją rozpatrzyć. Źródło: Infor Zobacz też: Te 7 zdań zmienia dzieciństwo na lepsze. Tak mówi wspierający rodzic
„To egoizm” – powiedział o bezdzietnych papież
W czasie ostatniej audiencji papież Franciszek poruszył temat par, które świadomie nie decydują się na dziecko, a zamiast niego mają psa lub kota. Z pewnością nie wszyscy godzą się z jego opinią.
W ostatnią środę odbyła się papieska ogólna audiencja dla wiernych. Wśród poruszanych przez papieża Franciszka tematów znalazły się także te związane z rodzicielstwem. Hierarcha mówił o bezdzietności i adopcji. Zauważył, że coraz więcej par świadomie decyduje się na nieposiadanie dzieci. „To nas umniejsza” Papież powiedział, że w niektórych krajach panuje „zima demograficzna”, a tymczasem są w nich pary, które nie chcą, nie mają i nie planują dzieci albo ograniczają się do jednego dziecka. Według niego jest to egoizm ze strony tych, którzy mogliby, a nie chcą mieć więcej dzieci, mają tylko jedno dziecko lub całkowicie rezygnują z rodzicielstwa. Według niego świadoma rezygnacja z posiadania dzieci, czyli tzw. antynatalizm, z jednoczesnym przyjmowaniem pod swój dach psów i kotów, nie jest dobra. „Wiele par, choć nie chce mieć dzieci, ma jednak po dwa psy i koty. Te zwierzęta zastępują dzieci. Może się to wydawać zabawne, ale taka jest rzeczywistość. Niechęć do ojcostwa i macierzyństwa umniejsza nas, odbiera nam człowieczeństwo, a także destrukcyjnie wpływa na społeczeństwo”. Franciszek podkreślił, że rozumie, że nie wszyscy mogą mieć dzieci, ale w takiej sytuacji radzi adopcję dziecka, a nie zwierzęcia. Przyczyny rezygnacji z posiadania dzieci Prawa człowieka mówią jedynie o prawie do zakładania rodziny. Nie jest to obowiązek. Pary, które mogłyby mieć dzieci, ale nie decydują się na ich posiadanie, swoją decyzję często uzasadniają następującymi czynnikami: niewystarczającymi dochodami, brakiem własnego mieszkania, obawami o przyszłość ludzkości w związku ze zmianami klimatu, troską o planetę w związku z przeludnieniem. A według ciebie rezygnacja z posiadania dzieci to egoizm, tak jak uważa papież, czy postawa rozsądna i odpowiedzialna? Posiadanie dzieci czy rezygnacja z ich posiadania świadczy o człowieczeństwie w obecnych czasach? Przeczytaj także: Adopcja dziecka w Polsce – jak to wygląda? Ile trwa adopcja dziecka Co to jest rodzicielstwo bliskości
Co to jest antynatalizm i kim jest antynatalista?
Antynatalizm staje się coraz popularniejszy – głównie ze względu na jedną z jego odmian, czyli antynatalizm ekologiczny (klimatyczny). Coraz więcej dorosłych utrzymuje, że nie powinniśmy się rozmnażać, bo posiadanie potomstwa jest moralnie złe.
Bezdzietność z wyboru to wciąż niezgłębiony temat – brakuje badań i konkretnych danych o tym, ile osób świadomie rezygnuje z dzieci, a także jakie są ich powody. Dla jednych rezygnacja z rodzicielstwa to egoizm i bezmyślność, dla innych świadomy, przemyślany wybór, a jeszcze dla innych – konieczność. W kontekście tej ostatniej grupy coraz częściej przywołuje się filozofię antynatalizmu. Na czym ona polega i kim są antynataliści? Antynatalizm: co to takiego? Antynatalizm to stanowisko filozoficzne, według którego prokreacja jest moralnie zła. Osoby, które wyznają tę filozofię, uważają ludzki gatunek za nieudany. Twierdzą, że jesteśmy zepsuci, a rozmnażając się, popełniamy zbrodnię. Antynataliści mogą nawet żałować, że w ogóle się urodzili. W ostatnich latach głośno było o 29-letnim dziś (dane z 2021 roku) biznesmenie z Bombaju, który zamierzał pozwać swoich rodziców za to, że go powołali na świat. „Ludzkość nie ma sensu. Tyle osób cierpi. Jeśli ludzkość wyginie, Ziemia oraz zwierzęta będą szczęśliwsi. Będzie im lepiej bez nas, a żaden człowiek nie będzie cierpiał” – mówił Raphael Samuel w rozmowie z BBC. Z kolei w 2014 roku temat antynatalizmu podjęła lekarka Pippa Hayes. „Nadmiar dzieci szkodzi środowisku. Zostałam wysterylizowana po tym, jak urodziłam drugiego syna, ponieważ wierzyłam, że nie mam prawa do posiadania więcej niż dwojga dzieci” – mówiła cytowana przez „The Guardian”. Jej zdaniem lekarze powinni wręcz zachęcać ludzi do tworzenia niedużych rodzin. Antynatalizm nie jest nowym zjawiskiem: już w starożytności filozofowie uważali, że człowiek jest z natury istotą złą, więc nie powinien się rozmnażać. Z biegiem czasu antynataliści skupili się również na kwestii cierpienia. Twierdzili, że skoro nasze życie jest pełne problemów i prowadzi jedynie do śmierci, nie powinniśmy skazywać na nie innych ludzi. W opozycji do antynatalizmu stosowany jest termin natalizm. Nataliści opowiadają się za wzrostem liczby ludności, aby osiągać cele ważne dla całego kraju. Antynataliści w Polsce Czy w Polsce przybywa antynatalistów z wyboru? Sądząc po rosnącej popularności grup przeciwników prokreacji w mediach społecznościowych (choć nie są to dane naukowe poparte badaniami), można przypuszczać, że prawdopodobnie tak. „Rodzisz dzieci dla siebie, dla swoich potrzeb, zachcianek, z egoizmu. Albo pod naciskiem rodziny, rodziców i teściów, którzy chcą być dziadkami, rodzeństwa, przyjaciół, znajomych, którzy dopytują, chcą być ciociami i wujkami. Może nawet pod naciskiem spowiednika, albo za 500 plus od rządu” – to tylko jedna z wielu podobnych opinii z jednego z forów internetowych. Spadek liczby urodzeń w naszym kraju ma z pewnością wiele przyczyn. Przyrost naturalny w Polsce jest ujemny od 2013 roku, jednak 2020 rok był pod tym względem wyjątkowo niekorzystny: zarejestrowano 355 tys. żywych urodzeń (najmniej od 2004 roku i o 20 tys. mniej niż w 2019 roku). Statystyki mogą wskazywać, że w Polsce przybywa antynatalistów, są to jednak spekulacje niepoparte badaniami. Antynatalizm ekologiczny rośnie w siłę Coraz częściej słyszy się o antynatalistach klimatycznych. Antynatalizm ekologiczny (inaczej antynatalizm klimatyczny) zakłada, że ziemia jest obecnie zbyt przeludniona, żeby można było myśleć o dalszym rozmnażaniu. Argumentacja antynatalistów klimatycznych brzmi całkiem logicznie: wg naukowców ze szwedzkiego Uniwersytetu w Lund jedno dziecko w USA to 58,6 tony szkodliwych emisji rocznie. To nie wszystko: jedna rodzina, która rezygnuje z kolejnego potomka, ma taki sam wkład w ekologię, jak 684 nastolatków, którzy zobowiązaliby się do końca życia obsesyjnie dbać o recykling. Zgodnie z tymi danymi prokreacja to najbardziej nieekologiczne działanie człowieka. Antynataliści ekologiczni uważają, że jako ludzkość wyrządzamy krzywdę naszej planecie. Przekonują, że za kilkadziesiąt lat Ziemia nie będzie nadawała się do życia. Są zdania, że w tak niepewnych czasach (z groźbą głodu, braku dostępu do wody pitnej, migracji klimatycznych) nie powinniśmy skazywać kolejnych pokoleń na cierpienia. W skrajnych przypadkach (tak jak wspomniany Raphael Samuel) antynataliści klimatyczni żałują, że sami przyszli na świat. Źródło: stat.gov.pl, The Guardian Zobacz też: W jakim miesiącu najlepiej zajść w ciążę? Najlepszy wiek na dziecko: radzi ginekolog Polki rodzą za mało dzieci. Dlaczego i co mogłoby je zachęcić?
Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje
Uczymy swoje dzieci, że warto być miłym i uprzejmym. Chcemy, żeby były grzeczne, ułożone i nie używały „brzydkich słów”. Tymczasem dziennikarka brytyjskiego portalu Huffington Post i mama siedmiolatka przekonuje – pozwólmy naszym dzieciom przeklinać!
Zdaniem dziennikarki Jenn Cox, nasze pokolenie używa przekleństw, znacznie częściej i swobodniej niż pokolenie naszych rodziców: „Dzieci to słyszą i są bardzo ciekawe, co oznaczają”. Razem z mężem doszli do wniosku, że nie będą niczego ukrywać przed synem. „Jeśli nasze dziecko chce przekląć dla zabawy, a robi to tylko w naszym towarzystwie, to co w tym złego?” – napisała w artykule brytyjskiego portalu Huffington Post. Naturalny etap rozwoju każdego dziecka? Zamiast karcić syna, tłumaczyła mu, co oznaczają konkretne przekleństwa i jak używać ich w konkretnych kontekście. Podkreślała, że wypowiadanie pewnych słów nie jest odpowiednie w sytuacjach towarzyskich. Dodała, że dorośli czasami używają mocnego języka w gronie zaufanych przyjaciół lub na osobności. „Szczerze mówiąc, zabawnie było usłyszeć, jak nasze dziecko mówi, co jego rodzice tak naprawdę myślą w swoich głowach, bez cenzury. Raz zapytał nas, gdy staliśmy wszyscy w korku w naszym samochodzie: »Czy mogę powiedzieć złe słowo. Ten facet to pieprzony idiota«. Gdy uderzył się w palec u nogi, zapytał ponownie: »Czy mogę powiedzieć to słowo? Cholera, to boli!«” – opowiada Jenn Cox, dodając, że dzieci lubią przeklinać, przekraczać granice i testować swoje granice. Jak mówi, to naturalny etap rozwoju każdego pięciolatka. Jej zdaniem dzieci testują nasze granice, żeby zobaczyć, jak zareagujemy, gdy uczą się i ćwiczą własną niezależność. W tym czasie poznają też różne zasady i ich konsekwencje. „Wszystko zależy od kontekstu” Czy istnieją dla niej jakieś przekleństwa, którego zabroniłaby wypowiadać swojemu dziecku? Nie. Wszystko jednak zależy od kontekstu. „Kiedy jeździmy po okolicy i w drogę wjeżdża nam jakiś szalony kierowca, wszyscy przeklinamy. Nie widzę w tym nic złego. Nie chciałabym jednak, że moje dziecko wypowiadało się tak przy swoim trenerze, albo mówiło tak do dziadka” – tłumaczy dziennikarka. Woli, żeby jej syn przeklinał w zaciszu własnego domu, a nie eksperymentował z wulgarnym językiem wśród przyjaciół na podwórku. Ufa, że w ten sposób nie będzie się buntował. Przekonuje, że jak dotąd siedmiolatek, nie przeklął „tam, gdzie nie powinien”. Jenn Cox mówi, że zna on wagę słów i jest świadomy własnych zachowań. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – dodaje. Myślicie, że ma rację? Zobacz też: Malwina Bakalarz z Bakusiowo.pl zdradziła, o jakim porodzie marzy przy trzecim dziecku Na Śląsku powstanie pierwsze osiedle, na którym nie będzie dzieci Wzruszona Agnieszka Kaczorowska chwali się córką, a w tle... ŻELAZKO. „Zarabianie jest fajne. Polecam!”
Krzysztof Bosak został tatą! Zdradził płeć i imiona dziecka
Krzysztof Bosak poinformował na Instagramie o tym, że na świecie pojawiło się jego pierwsze dziecko. Dumny tata zdradził także płeć i imiona swojego potomka.
Krzysztof Bosak i jego żona Karina zostali rodzicami. Na świat przyszło pierwsze dziecko pary, jest to chłopczyk, któremu rodzice nadali dwa imiona: Artur Maksymilian. Maluch jest zdrowy i „ma pogodne usposobienie”. Pierwsze dziecko Kilkanaście godzin temu Krzysztof Bosak pochwalił się na swoim Instagramie, że na świat przyszło jego pierwsze dziecko – synek. Poseł Konfederacji zamieścił wspólne zdjęcie z żoną i maleństwem. Widać, że rodzice są bardzo szczęśliwi. Podziękowania Świeżo upieczony tata oficjalnie podziękował swojej żonie, a także lekarzom, którzy opiekowali się Kariną i Arturem: „Wielkie gratulacje i podziękowania dla Kariny, która dzielnie znosiła trudy ostatnich miesięcy. Dziękuję także lekarzom i położnym, którzy opiekowali się Kariną i Arturem podczas ciąży i porodu”. Jaki jest synek Krzysztofa? Krzysztof zdradził także, jaki jest jego synek: „Nasz synek urodził się zdrowy i ma pogodne usposobienie”. Gratulujemy! Źródło: Instagram​ Zobacz także: Eliza Trybała o kolejnym dziecku: „Sytuacja w kraju jest tak trudna, że strach zajść w ciążę” Gdy Otylia Jędrzejczak poroniła, jej partner nawet nie przyjechał do szpitala Ula „Pedantula” Chincz urodziła! Pokazała, co noworodek zrobił z porządkiem w domu
Gdy mama ma na głowie cały dom, tata... Ten wpis pokazuje, że matek nikt nie docenia!
Co myśli po powrocie z pracy mama, a co tata? Młoda mama porównała myśli swoje i swojego męża... Choć jej wpis jest hitem, obnaża smutną prawdę.
Jeśli jesteś mamą, która czasem ma wszystkiego dość i myśli, że wszystko jest na jej głowie – ten wpis jest dla ciebie. Blogerka Meredith Ethington myśli podobnie – porównała, jakie są jej pierwsze myśli po powrocie z pracy, a jakie są pierwsze myśli jej męża. Chociaż przyznała, że jej mąż jest wspaniałym partnerem i ojcem, tych różnic nie da się przeoczyć. To nie żart, tylko smutna rzeczywistość Wpis opublikowany przez Meredith na Facebooku udostępniono kilkaset razy. Wiele mam przyznało w komentarzach, że trafnie opisała ich życie. Chociaż autorka przyznaje, że post miał być żartobliwy i nie chciała nikogo obrazić, a na pewno nie męża, który zawsze stoi po jej stronie, po przeczytaniu tych słów wielu mamom nie było do śmiechu. Bo jak mają się śmiać, gdy ktoś opisał ich życie z najdrobniejszymi szczegółami: one, gdy wracają z pracy do domu, gotują, sprzątają, robią pranie, karmią zwierzęta, pomagają dzieciom przy pracach domowych. A mężowie? No właśnie. Przeczytajcie wpis Meredith na Facebooku. Już samo zdjęcie zdradza wszystko! Mama kontra tata: co myślą po powrocie z pracy? "Co myśli mama po powrocie z pracy: O mój boże. W domu jest bałagan. Mamy chleb na jutro? Muszę porozmawiać z dzieckiem o szczerości i kazać mu zwrócić zabawkę, którą pożyczył. Może dziś się wyśpię. Może tak naprawdę się wyśpię, przyśni mi się coś. Chyba kupię opaskę na oczy do spania. Włożyłam pranie do suszarki? Wysłałam maile? Czy już za późno, żeby zapisać dzieci na zajęcia, które rozpoczynają się za pół roku? Czy będzie ich widać na klasowych zdjęciach? Mamy jeszcze karmę dla kota? Powinnam posprzątać w szafach. Jaka ta lampa jest zakurzona. Serio. Skąd się bierze cały ten kurz? Znowu mamy jakieś pająki. Muszę załatwić jakiegoś pogromcę pająków. Mam nadzieję, że dostaniemy to dobre przedszkole, nie to beznadziejne. Na pewno zarażą się w nim jakimś paskudztwem. Mm nadzieję, że kupiłam dobry krem z filtrem. Nie ten, po którym mają wysypkę. Kiedy ostatni raz podlewałam kwiatki? Powinnam wyprać pościel. Założę się, że Karen pierze pościel co tydzień. Potrzebuję wakacji, chcę odpocząć od bycia mamą, ale kto będzie pamiętał, że skończył się makaron? Jeśli nie zjem czekolady, gdy dzieci już usną, na pewno kogoś walnę. Co myśli tata po pracy: Położę się na chwilkę i utnę krótką drzemkę" – napisała Meredith. Co myślicie o wpisie Meredith? Smutne, ale prawdziwe? Zobacz także: Apel zmęczonej matki do męża: Nie oczekuję wiele. Doceń mnie "Niełatwo jest być mamą" – gwarantujemy, ten film wzruszy każdą z was! "Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią! Źródło: Facebook
Recepta na szczęśliwe i spokojne rodzicielstwo… istnieje! Możesz po nią sięgnąć w każdej chwili
Ten moment, w którym ujrzałaś dwie kreski na teście ciążowym – pamiętasz? Radość i ekscytacja pomieszana ze strachem. Tysiące pytań i pustka w głowie. Nie ty jedna... rodzicielstwo zmienia wszystko, a na każdym jego etapie pojawiają się inne pytania i problemy. Z pomocą już od 70. lat służy poradnik dla rodziców „Dziecko. Pielęgnacja i wychowanie” autorstwa doktora Benjamina Spocka.
Jeśli rodzicielstwo jest podróżą, książkę Spocka możemy uznać za przewodnik turystyczny przedstawiający główne atrakcje oraz mniej znane punkty orientacyjne. Dzięki wiedzy w nim zgromadzonej łatwiej będzie znaleźć drogę czy ominąć przeszkodę. Przewodnik pomoże ci także rozpoznać teren w niektórych... mniej przyjemnych miejscach. Wiesz więcej, niż sądzisz Idea, która przyświeca autorowi to „you know more than you think you do” i w tym duchu autor prowadzi rodziców od ciąży, przez wiek niemowlęcy, przedszkolny i nastoletni, aż po wejście w dorosłość. Doktor Spock podkreśla, jak ważne jest otwarte i tolerancyjne, choć jednocześnie wyważone, konsekwentne i spójne podejście do dziecka, bo tylko takie pozwoli wychować człowieka szczęśliwego i spełnionego, który akceptuje siebie i innych, potrafi radzić sobie z wyzwaniami, jakie stawia przed nim życie, ma poczucie własnej wartości i kieruje się jasnymi zasadami. „Nie traktuj zbyt poważnie tego, co mówią znajomi i rodzina. Nie daj się zastraszyć opiniom specjalistów. Zaufaj swojemu zdrowemu rozsądkowi. Wychowywanie dziecka nie musi być skomplikowane, jeśli zachowasz spokój i będziesz się kierować intuicją. Miłość, jaką rodzice w naturalny sposób obdarzają swoje dziecko, jest sto razy ważniejsza od perfekcyjnego przewijania czy wiedzy, kiedy wprowadzić pokarmy stałe. Za każdym razem, gdy bierzesz na ręce swoje maleństwo, przewijasz je lub uśmiechasz się do niego, ono czuje że należy do ciebie, a ty czujesz, że należysz do niego". fragment rozdziału „Zaufaj sobie i swoim dzieciom” Od noworodka do nastolatka Niezależnie od tego, na jakim etapie rodzicielstwa jesteś aktualnie, z pewnością odnajdziesz w poradniku odpowiedzi na wiele nurtujących cię pytań. Treść podzielona jest na 5 części. CZĘŚĆ 1: Twoje dziecko rok po roku Dowiesz się z niej między innymi jak przebiega rozwój fizyczny i psychiczny dziecka od chwili narodzin do zakończenia okresu dojrzewania, z jakimi młody człowiek zmaga się lękami i problemami. CZĘŚĆ 2: Odżywianie Zamieszczono w niej informacje na temat zasad karmienia dziecka, w tym również karmienia piersią i butelką, wprowadzania pokarmów stałych oraz kilka pomysłów na proste posiłki. CZĘŚĆ 3: Zdrowie i bezpieczeństwo To kompendium wiedzy o najczęstszych chorobach wieku dziecięcego, ale również informacje w zakresie pierwszej pomocy, bezpieczeństwa w domu i poza nim oraz podpowiedź jak poradzić sobie z maluchem, którego czeka seria zastrzyków… CZĘŚĆ 4: Jak wychować zdrowe psychicznie dziecko Dowiesz się z niej czego potrzebują dzieci, jakie są ich potrzeby emocjonalne na różnych etapach rozwoju czym jest dyscyplina i czy system nagród i kar rzeczywiście działa. Spock prezentuje także podejścia do wychowania w różnych typach rodziny, podpowiada jak przygotować dziecko do odpowiedzialnego podjęcia współżycia seksualnego i funkcjonowania w związkach oraz mówi o wyzwaniach i zagrożeniach, jakie niosą ze sobą zmiany zachodzące w świecie: nowe technologie, szczególnie Internet, globalizacja, zmiany obyczajowe i wiele innych. CZĘŚĆ 5: Częste problemy rozwojowe i zaburzenia zachowania W tej części przeczytać można o rywalizacji pomiędzy rodzeństwem, problemach ze snem nawykach takich jak obgryzanie paznokci czy jąkanie a także różnym sposobie okazywania emocji przez dzieci. Autor podejmuje jednak także trudniejsze zagadnienia, między innymi wychowanie dziecka z niepełnosprawnością czy zaburzeniami depresyjnymi. Wsparcie od ponad 70 lat Pierwsze wydanie książki „Dziecko. Pielęgnacja i wychowanie” autorstwa Benjamina Spocka pojawiło się w 1946 roku. Poradnik zrewolucjonizował wówczas podejście do rodzicielstwa i odmienił życie całego pokolenia. Po ponad 70 latach, na sklepowe półki trafiło właśnie najnowsze, rozszerzone, uaktualnione wydanie poradnika opracowane na nowo przez doktora Roberta Needlmana. Najnowsze wydanie książki zostało rozszerzone o takie zagadnienia jak: - opieka nad dzieckiem w sferze eksplozji informacji i narastających lęków; - propagowanie sukcesu bez kładzenia nadmiernego nacisku na współzawodnictwo; - media elektroniczne i obsesja na punkcie gier komputerowych; - odżywianie, w tym zapobieganie otyłości i innym chorobom przewlekłym; - różnorodność w kulturze, rodzinach, poglądach na rodzicielstwo oraz w seksualności; - najnowsze opinie na temat wychowywania dzieci, które mają szczególne potrzeby zdrowotne i rozwojowe; - częste problemy współczesności, takie jak ADHD, zaburzenia ze spektrum autyzmu, lęki czy depresja. Choć czasy niewątpliwie się zmieniły, mądre i serdeczne rady dra Spocka wciąż mają sens. Zawsze twierdził on, że dzieci to ludzie, którzy chcą się uczyć, dawać sobie radę i iść do przodu, by w końcu stać się szczęśliwymi i silnymi dorosłymi. Szacunek i partnerstwo to klucz do spokoju i satysfakcji w tej wspólnej podróży. Kultowy poradnik dla rodziców nie zaciąży w żadnym bagażu, a niewątpliwie przyda się w czasie tej niezwykłej przygody. Szerokiej drogi! Artykuł powstał z udziałem wydawnictwa Rebis
Wyjechała na weekend i zostawiła mężowi brutalny list: "Powodzenia, stary!"
Przed weekendowym wyjazdem, mama zostawiła mężowi pod opieką 6 córek i szczery list, który stał się hitem Internetu!
Na swoim profilu na Facebooku, Meghan Oeser, mama 6 córek, opublikowała list, który szybko stał się hitem. Zanim wyjechała na weekend, zostawiła mężowi kilka rad i wskazówek, co zrobić, że nie zwariować. List do męża, bo wyjeżdżam na weekend z koleżankami... (Uwaga: zawiera wulgaryzmy) Najdroższy Mężu, Piszę do ciebie z miłości, nie chcę cię przestraszyć. Chcę wyjaśnić ci kilka rzeczy, zanim zostaniesz na weekend... z nimi. Noc, dzień, czas śniadania i pora obiadu mogą zamienić się w czyste piekło, kiedy Szatan przybiera postać Kucyka Pony. Na początek... Kiedy wrócisz z pracy, wszystko będzie wyglądać normalnie. One będą cię przytulać, skakać i raczej będą zadowolone, że cię widzą. Obiecuję, to nie potrwa długo. Wakacje czy szkoła, to nie ma znaczenia. To czas, który nazywam "piekłem". One będą kłócić się o wszystko, Quinn i Penny zawsze zaczynają. Najprawdopodobniej, Quinn będzie wkurzona, bo Penny nosi sukienkę Elsy, a Penny będzie wkurzać to, że Quinn zawsze traktuje ją jak Annę. Penny będzie marudzić przy spaniu, ale o tym później. Obiad jest do du**. Bailey będzie chciała zjeść pizzę, Harper hot-dogi. Quinn zacznie płakać kiedy tylko powiesz "hot-dog", bo chce makaron z serem (ale nie ten pomarańczowy czy biały, tylko ten fioletowy). Fioletowy oczywiście się skończył, więc będzie chciała tosty. Zaczniesz przygotowywać makaron z serem, kiedy dla Penny, kiedy usłyszysz, że ona jednak chce tosty (bo usłyszała jak Quinn mówi, ze chce tosty). Na tym skończy się robienie makaronu, bo Bailey 5 lat temu zatruła się tym pomarańczowym, a Harper lubi ten biały. Zapomnisz o Harper, bo "niespodziewanie" przyprowadziła koleżankę i jeżdżą na dworze na deskorolkach. Wszyscy zjecie płatki, a Lily wpadnie na chwilę, bo będzie potrzebowała plastra. Będziesz chciał usiąść i zrelaksować się po obiedzie/śniadaniu, ale ostrzegam cię. Zrobi się cicho. Naprawdę cicho. Wtedy zauważysz, że nastolatka gdzieś zasnęła. Nie pozwól jej spać! Jeśli to zrobisz, masz przerąbane. Będzie na nogach do rana, a ty musisz wstać o 5. (...) Pora snu. Chol**** powodzenia, stary. Piżamy. Piep**** piżamy. Nawet się nie waż szukać czegoś innego niż szlafroczek Penny. Jeśli nie możesz go znaleźć, znajdź go do ch*****. Będzie chciała ten z Minnie, ale kiedy tylko go założysz zacznie się drzeć, że rękawy wyrywają jej ramiona. Znajdź ten z Elsą. Prawdopodobnie jest choler*** brudny, ale ona też. Nie pamiętam kiedy ostatni raz widziała mydło. Połóż Penny obok siebie na kanapie. Quinn, Harper i Bailey zaraz do was przyjdą. Tylko czekaj. Jak tylko się położą do łóżek, zrozumieją, że ich gardła płoną. Będą się zachowywać jakby przeszły piep***** 800 mil przez Saharę. Przyjdą na chwilę, po wodę. Nie pozwól NIKOMU pić z różowego kupka Quinn z Elsą. jeśli to zobaczy, coś ją opęta. Skończysz przenosząc Penny do swojego łóżka, myśląc, że to dobry pomysł. Ha ha ha! Równie dobrze mógłbyś położyć się obok boksera wagi ciężkiej. Po prostu spróbuj ją przetransportować do jej łóżka. Daj jej iPada. To oceni twoje życie, słowo. Wyłącz dźwięk, przyciemnij ekran. Nie zapomnij o nawilżaczu. Napełnij to g****, dodaj pachnące krople, lawendowe i antystresowe. Jeśli zachowywała się jak du***, dodaj kadzidło. Włącz FIOLETOWE światło. Dobry Boże, pamiętaj, fioletowe. Jeśli włączysz niebieskie, będzie się zachowywać, jakby oczy jej płonęły. Nie zapomnij o niekapku. Mówię poważnie, NIE zapomnij. (...) Śniadanie. Tyle zabawy, ile przy obiedzie. Albo więcej. Wypij kawę. Dużo kawy. Będziesz tego potrzebował. Penny będzie chciała płatki albo tosty. Cokolwiek wybierze, POZWÓL JEJ WYBRĆ ŁYŻKĘ. (...) Czas śniadania to taki cyrk, że zapomnisz o swoim śniadaniu, a od kawy dostaniesz drgawek. Już prawie pora lunchu. Zacznij pić. I jeszcze raz. Widzimy się w niedzielę. A, jeszcze coś. Jakbyś chciał zrobić przez ten weekend cokolwiek... powodzenia. Quinn płacze dosłownie co 5 minut, a co 4,5 sekundy będziesz słuchał, że przełyk Penny płonie. Cały czas chce jej się pić, więc co chwilę trzeba chodzić z nią na siku. Czasem pójdzie sama, ale najczęściej jest kompletnie bezużyteczna i marudzi. Przygotuj dodatkową bieliznę. No, a przez to, że kazałeś mi się pozbyć większości kubków niekapków i zostawiłam tylko 2... Ona je zgubi. Powodzenia w szukaniu. Buziaczki, Żona Normalne czy rozpieszczone? Życie z 6 dzieci z pewnością jest wyzwaniem... Ale aż takim?! Co myślicie o tym liście? Zdania w Internecie są podzielone. Jednych zachwycił, inni uważają, że córki Meghan są po prostu rozpieszczone... Czytaj także: Został z dziećmi na 2 dni. Napisał żonie wzruszający list źródło: boredpanda.com
Już od 19 lutego 2020 na rynku dostępny jest nowy poradnik autorstwa znanej i kochanej przez rzesze kobiet psycholożki – Katarzyny Miller i Suzan Giżyńskiej.
Autorki poruszają tematy związane ze świadomym i odpowiedzialnym rodzicielstwem. Z książki Instrukcja obsługi dzieci dowiemy się jak nasze zachowania wobec dzieci i słowa jakie do nich kierujemy, wpłyną na dorosłe życie naszych pociech. W książce Instrukcja obsługi dzieci znajdziesz odpowiedzi na pytania: • Jak wychowywać mądrze dziecko? • Jak odnaleźć radość z rodzicielstwa? • W jaki sposób pogodzić potrzeby wszystkich członków rodziny – zarówno dorosłych, jak i dzieci? • Czego można wymagać od dziecka, czego wymagać się nie powinno? • Jak skutecznie komunikować się z dziećmi? Dla każdego, kto zmaga się z rodzicielskimi problemami lub chciałby rozwijać się roli rodzica, powstała Instrukcja obsługi dzieci. Podobnie jak poprzednie książki z serii Instrukcja obsługi..., tak i ta, została napisana w lekkiej formie rozmów pomiędzy autorkami. Suzan zadaje pytania, prowokuje, rzuca kamyk do ogródka. Katarzyna Miller z punktu widzenia psychologii i swojego doświadczenia psychoterapeutycznego odpowiada, podsuwając wiele historii, które pomagają zrozumieć problem i konieczność zastosowania konkretnych rozwiązań. Co tu dużo mówić – książka otworzy rodzicom oczy! Ponieważ z wielu wychowawczych błędów nawet nie zdajemy sobie sprawy. Omawiając efekt – niepożądane zachowanie dziecka – dojdziemy do jego przyczyny. Wartością dodaną świadomego rodzicielstwa jest samorozwój rodzica jako człowieka. Dowiemy się jak nasze własne dzieciństwo wpłynęło na to, jakimi jesteśmy rodzicami. Wiele swoich zachowań powtarzamy po własnych rodzicach, nie zdając sobie z tego sprawy. Dobra wiadomość jest taka, że to tylko nabyty schemat - można go rozmontować, a na jego miejscu zbudować zupełnie nowy. Tym samym wprowadzić nową jakość. Data premiery: 19.02.2020 r. Katarzyna Miller - Psycholożka, psychoterapeutka, filozofka z kilkudziesięcioletnią praktyką terapeutyczną w zakresie terapii indywidualnej, małżeńskiej i grupowej. Wykładowczyni na licznych warsztatach rozwojowych dla kobiet. Autorka i współautorka wielu bestsellerowych poradników, m.in. Instrukcja obsługi toksycznych ludzi, Życie jest fajne, Instrukcja Obsługi kobiety, Kup kochance męża kwiaty, Nie bój się życia, Chcę być kochana tak jak chcę, Instrukcja obsługi faceta, Seksownik, Zrób to kochanie i wielu innych (Wydawnictwo Zwierciadło). Na stałe związana z magazynem Zwierciadło. Suzan Giżyńska - Niezależna reżyserka i copywriter, twórczyni spotów reklamowych oraz akcji społecznych. Współautorka książek: Instrukcja obsługi toksycznych ludzi, Instrukcja obsługi kobiety, Instrukcja obsługi faceta.
Nowa rola w życiu - czyli jak świadomie przygotować się do roli rodzica
Macierzyństwo to nie tylko przygotowanie pokoju dla dziecka i zaopatrzenie się we wszelkie, niezbędne akcesoria. To również świadome przygotowanie się do nowej roli w życiu.
Przygotowania do powiększenia rodziny nie mogą ograniczać się do gromadzenia niezbędnych przedmiotów (wózek, przewijak, ubranka) i przygotowania do samego porodu. Miesiące ciąży to także czas na przygotowanie mentalne do roli rodzica. Dobrze jest zacząć od uświadomienia sobie powszechnie funkcjonujących mitów na temat niemowlęcia, macierzyństwa i w ogóle rodzicielstwa, a z drugiej strony od rozważenia i ew. przebudowania własnych oczekiwań i wyobrażeń na ten temat. Mam nadzieję, że nie nastawiacie się na przeżywanie od rana do nocy wyłącznie niebotycznego szczęścia i zachwytu? Takie chwile też będą, ale wymieszane z niepokojem, lękiem, złością, zwątpieniem w siebie i partnera, rozgoryczeniem i wszechogarniającym zmęczeniem i niewyspaniem. I to wszystko jest jak najbardziej normalne. Warto zawczasu porozmawiać na spokojnie (a nie między karmieniem a zmianą ubrudzonej koszulki, bo znowu tak strasznie się Maleństwu ulało), czy jesteście zgodni w takich kwestiach, jak np. reakcja na marudzenie dziecka przed zaśnięciem, odmawianie jedzenia czy płacz bez widocznego powodu. Porozmawiajcie ze znajomymi czy krewnymi, którzy niedawno zostali rodzicami, o tym, jakie trudności przeżywają i jak sobie z nimi radzą. Poobserwujcie ich sposób zajmowania się dzieckiem. To wszystko plus lektura wybranych książek poświęconych opiece nad dzieckiem powinny Was uspokoić i dodać otuchy. Warto też (jeśli wcześniej tego nie opanowaliście) opracować sobie jakąś odpowiadającą Wam technikę relaksacji, umożliwiającą szybkie odzyskiwanie spokoju i radzenie sobie ze zbyt silnymi emocjami. Rekomenduję odliczanie przez pół minuty czy minutę co trzy od wybranej dużej liczby (np. 964 – i potem liczymy 961, 958, 955 itd.), oczywiście za każdym razem startując od innej wartości. No i koniecznie pomyślcie, kogo i w jakim zakresie będziecie mogli prosić o pomoc (zrobienie zakupów, zostanie z dzieckiem na godzinę, ugotowanie obiadu itp.), bo naprawdę zbudowana zawczasu sieć wsparcia może okazać się nieoceniona. Tekst: dr Aleksandra Piotrowska, doktor psychologii, psycholog dziecięcy, wykładowca na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, społeczny doradca Rzecznika Praw Dziecka i Komitetu Ochrony Praw Dziecka SAPL.EMO.18.06.1183 Więcej: Emolium
Gdy na świecie pojawia się nasze pierwsze dziecko, często zadajemy sobie pytanie, jak zadbać o pielęgnację i prawidłowy rozwój maluszka. Ważnym elementem tego procesu jest nie tylko zaspokajanie potrzeb fizjologicznych dziecka, ale także budowanie emocjonalnej bliskości.
Poród rozpatrywany jako narodziny dziecka, jest w pewnym sensie również (z czego nie zdajemy sobie sprawy), naszymi własnymi narodzinami, jako rodziców. Rodzicielstwo, zwłaszcza na początku swojej drogi, jest niebywałym wyzwaniem dla mamy i taty. Oto na świecie zjawia się człowiek, długo wyczekiwany, szalenie kochany, jednak taki „obcy”. Poznanie tegoż człowieka spoczywa na barkach rodziców i wydaje się być szalenie trudne. Ale tak naprawdę nie jest. Wystarczy dać sobie bliskość, czułość i zaufanie, a reszta sama się potoczy. Obecnie staramy się mieć wszystko zaplanowane i wyliczone. Poród, karmienie, połóg, wyprawka, samopoczucie mamy, taty i dziecka. Obawiamy się każdego odstępstwa od reguł. Jakiś plan zawsze warto mieć, jednak należy dopuścić pewne zmiany, mogące nadejść zupełnie nieoczekiwanie. Ten scenariusz pisze życie, więc tym bardziej należy się przygotować na każdą opcję. Przychodzi na świat dziecko Noworodek w kontakcie skóra do skóry, kiedy tylko mu pozwolimy, tzn. nie zakłócimy zbędnymi procedurami, sam odnajduje drogę do piersi mamy (zapach, zabarwienie otoczki). Tak rozpoczyna swoją drogę na świecie, który w niczym nie przypomina bezpiecznego miejsca jego dotychczasowego pobytu. Liżąc pierś mamy, dotykając, ucząc się ssania drażni nerwy, dzięki którym wysyłane zostają bodźce do mózgu, wywołujące wydzielanie prolaktyny (ona odpowiada za produkcję mleka) i oksytocyny (to gwarantuje wypływ mleka dla dziecka, a matce daje poczucie spokoju i spełnienia). Oksytocyna wpływa na wiele aspektów w życiu matki i dziecka. Łagodzi ból (współdziałając z beta endorfinami, których działanie porównywalne jest do opioidów), podnosi nastrój, wpływa na relacje i buduje jedyną w swoim rodzaju więź między mamą a dzieckiem. Warto podkreślić, że mężczyźni również wytwarzają oksytocynę, jednak jej działanie jest bardziej wyraźne u kobiet. Poziom oksytocyny wzrasta podczas przyjemnych czynności, choćby podczas jedzenia smacznego dania lub podczas dotyku. Karmiąc swoje dziecko piersią, dajemy mu nie tylko najlepszy pokarm dla ciała, ale i żywimy jego duszę. Musimy przygotować się na trudy związane z karmieniem piersią, jednak korzyści wynikające z niego są nieprzeliczalne. Są nimi: zdrowie dziecka oraz mamy, optymalny rozwój, doskonałe środowisko dla adaptacji i klimatyzacji w nowym świecie, łagodne poznawanie nowości, a także doskonałe rozładownie napięcia i stresu. Nie oszukujmy się – kilkanaście karmień w ciągu doby nie jest łatwe. Stres towarzyszy nam na co dzień. Dziecko płacze Zdarza się, że nie akceptujemy płaczu dziecka lub odczytujemy go najczęściej na jeden sposób – maluch jest głodny. A skoro tyle je, to na pewno boli go brzuszek. Prawda jak zwykle leży po środku. Je często, bo potrzebuje. Badania pokazują, że czas trawienia mleka kobiecego to 1-1,5 godz. Mleko mamy jest bardzo szybko trawione (poza optymalnym składem mleka, oksytocyna przyczynia się do optymalnego funkcjonowania przewodu pokarmowego). Jednak płacz może być wynikiem problemów trawiennych, związanych z niedojrzałością układu pokarmowego. Proces „dojrzewania” trwa ok. 3 miesięcy, więc brzuszek ma prawo boleć. I nie jest to wynikiem złej diety mamy. Kobieta, która karmi piersią, powinna dostarczać sobie wszystkich niezbędnych dla zdrowia składników, gdyż ich niedobory wpływają tylko na niekorzyść dla niej samej. Jak więc możemy pomóc mamie i dziecku? Tu chciałabym podkreślić rolę dotyku i wody. Kąpiel i masaż Kąpiel działa cuda. Odpręża, rozluźnia i daje szansę na zwiększenie ilości oksytocyny w krwiobiegu. Duże, ciepłe, bezpieczne dłonie i duża ilość wody to doskonały sposób na kąpiel. Dla taty świetny sprawdzian (a tatusiowie bywają genialni w tej kwestii), a dla mamy chwila wytchnienia. Tutaj znów powinnam wspomnieć o oksytocynie, która w połączeniu z kojącym wpływem wody sprawia, że dziecko czuje się, jak podczas życia płodowego. Warto wspomnieć również o prawidłowej pielęgnacji. Skóra noworodka nie jest w pełni dojrzała, a złuszczający się naskórek po porodzie, jest powszechnym zjawiskiem i nie należy tego faktu demonizować. Należy też podkreślić, że nie każda krostka czy zaczerwienienie skóry to patologia. Jest wiele stanów fizjologicznych, dla których lekarstwem jest po prostu czas. Doskonałą formą budowania relacji i podnoszenia rodzicielskich kompetencji jest masaż. Pomaga uporządkować dzień malucha, wprowadzając bezpieczną rutynę, jak również uspokaja, wycisza, poprawia odporność i usprawnia fizycznie dziecko. Jest świetnym sposobem na bóle brzuszka. Są specjalne rodzaje masażu dla niemowląt, jednak jeśli zdecydujemy się po prostu na delikatne głaskanie, to też bardzo dużo wniesie do życia zarówno dziecka jak i mamy. Podsumowując, pamiętajmy – nie można wszystkiego przewidzieć czy zaplanować. Warto jednak poszukać wsparcia wśród najbliższych i zaczerpnąć wiedzy od fachowców. Autor: Certyfikowana położna Agnieszka Mińko Więcej informacji na temat pielęgnacji dziecka znajdziesz na: Emolium SAPL.EMO.18.06.1194
Rodzice małych dzieci często o tym zapominają! (a wystarczy 5-minut dziennie, by ocalić związek!)
To nie brak seksu zabija związek po urodzeniu dzieci. To coś innego! Historia tej mamy dwulatka jest wzruszająca. Rada, którą usłyszała od psychologa zajmie ci mniej czasu, niż wypicie kubka kawy. A może uratować twoje małżeństwo! Serio.
Na portalu Kidspot natknęłam się na historię młodej mamy, która mnie wzruszyła i w pewnym sensie mną wstrząsnęła. Może dlatego, że widzę w niej siebie? Dam sobie rękę uciąć, że wielu rodziców nie pamięta na co dzień o tym, co opisała i że wielu właśnie przez coś takiego przechodzi. Choć to, co chcę wam napisać wydaje się tak oczywiste, że aż... niemal głupie. To, że po urodzeniu dziecka rodzice często oddalają się od siebie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie większość z nas uznaje za pewne. Oczywiście zdarzają się wyjątki, ale one tylko potwierdzają regułę. Często zwyczajnie nie wiemy, co robić w takiej sytuacji i nie robimy po prostu nic. Nie mamy zresztą czasu, bo trzeba znowu karmić, prać, sprzątać, bawić się, zawieźć dziecko/dzieci tu i tam, i tak w kółko. Chcemy zwyczajnie mieć święty spokój i móc choć przez chwilkę się zdrzemnąć. Ja też tak miałam. Mam! Myślimy, że wszystko samo wróci jakoś do normy. Czasami tak jest, ale nie zawsze... Mąż powiedział mi coś, co mnie zszokowało! Bek Day, która postanowiła opisać to, co przytrafiło się jej i jej mężowi, nagle, w jednej chwili musiała stawić czoła prawdzie, której nie chciała znać. Stanęła twarzą w twarz z wyznaniem męża. To on był tym, który włożył kij w mrowisko. Nagle, gdy wracali skądś samochodem powiedział do niej cicho, że nigdy wcześniej nie czuł się bardziej samotny i oderwany od niej, niż teraz. To było coś co wstrząsnęło nią do głębi. Nie kłócili się. To nie było nic ostatecznego, ani nawet sygnał, że ich związek przechodził przez jakiś kryzys. To było raczej zwyczajne i smutne przyznanie się do tego, że cała ta praca nad wychowaniem dziecka, usiłowanie poradzenia sobie z tym wszystkim i bycia ponad to powoli zabiło w nich to, co najważniejsze. To, co czyniło z nich parę, dwójkę najbliższych sobie ludzi. Współlokatorzy zamiast kochankowie Wstrząśnięta tym stwierdzeniem siedziała i nie mówiła nic, a ich 2-letni synek pałaszował swój obiad na tylnym siedzeniu. A właściwie, rozsmarowywał wszystko na sobie i rozmazywał na siedzeniu... Zdała sobie sprawę, że przez ostatnie kilka tygodni, prawie nie rozmawiali o niczym innym, co by nie miało nic wspólnego z prowadzeniem domu i wychowywaniem dziecka. Mąż powiedział jej wtedy jeszcze, że strasznie za nią tęskni i czuje się tak jakby była bardzo daleko, mimo że ciągle przebywają w tym samym domu. Zobacz też: Osłabienie więzi emocjonalnych zawsze odbije się w sypialni [WIDEO] Zawsze przyrzekali sobie, że nie będą „TAKIMI” rodzicami, którzy żyją wyłącznie jak współlokatorzy. Nie pomogło nawet to, że byli taką perfekcyjną parą, która wzorowo wymieniała się rolami – gotowali, zajmowali się dzieckiem, płacili rachunki, jeździli samochodem, robili zakupy. Wszystko w zależności jaka była potrzeba. Okazało się, że tylko jedną rolę przestali odgrywać przed sobą, mimo że, była to rola, którą powinni postawić na pierwszym miejscu. I dopiero wtedy kobieta zdała sobie sprawę, że też mocno i rozpaczliwie tęskni za swoim mężem… Przez cały ten czas. Intymność to coś więcej niż sam seks Badania dowodzą, że życie seksualne rodziców idzie w odstawkę na tak długo, dopóki w domu są dzieci poniżej piątego roku życia. Czy tak jest rzeczywiście? Jest wielu rodziców, którzy to potwierdzą. Zapracowani i wykończeni spędzają z pewnością mniej czasu w łóżku tygodniowo. W tym przypadku jednak nie brak seksu był problemem. Seks był. Chodziło jednak o brak wszystkich innych rzeczy. Zobacz też: Nie każdy przechodzi kryzys po urodzeniu dziecka [WIDEO] Jak opisuje to Bek Day: "Brakuje mi długich leniwych weekendowych poranków, które kiedyś spędzaliśmy na wymyślaniu, do której kawiarni pójdziemy na śniadanie. Teraz śniadanie poza domem oznacza u nas mniej więcej tyle, co… jedzenie z synkiem hot dogów lub tostów w Ikei. A właściwie usiłowanie usadzenia go w krzesełku do karmienia i zbieranie po całej sali resztek jedzenia, którymi rzuca od czasu do czasu… Tęsknię także za długimi rozmowami, które toczyliśmy o niczym i o wszystkim. Teraz rozmawiamy tylko o tym, co musimy wiedzieć, by przetrwać jakoś następne 24 godziny. Te rozmowy to bardziej słowna lista rzeczy do zrobienia następnego dnia. Tęsknię za tym, jak kiedyś mój mąż trzymał mnie za rękę prowadząc samochód. Albo trzymał jedną rękę na kierownicy, a druga spoczywała na moim kolanie lub ramieniu… Ale najbardziej ze wszystkich rzeczy, tęsknię za własną wersją siebie jako żony. Za tym jaką kiedyś byłam żoną. Tęsknię za tym, jak widziałam siebie w jego oczach." Jak przywrócić intymność w związku? Psycholożka Belinda Williams, ekspertka od związków, ma sposób dla zapracowanych i przemęczonych rodziców małych dzieci i wie jak przywrócić bliskość między nimi. Te sposoby na przywrócenie intymności w związku to metoda tzw. mikro-momentów. Chodzi o króciutkie chwile, kiedy jesteście sam na sam, bez dziecka, bez tych wszystkich rzeczy, które trzeba zrobić w domu. Przez 5 minut przytulacie się, patrzycie sobie w oczy i mówicie, że się kochacie. Tylko tyle i aż tyle. Bez udawania, myślenia o czymś innym, wygłupów. Tak naprawdę. Specjalistka tłumaczy, że życie przed dziećmi można porównać do długiej romantycznej randki. Wspólne polegiwanie na kanapie, czas na ciszę, wspólne słuchanie muzyki, wycieczki samochodowe bez celu i trzymanie się za ręce. To był czas dla związku. Dla intymności. Mikro-chwile to maleńkie okazje, które trzeba kontemplować wspólnie, by się połączyć, by na nowo poczuć, że jesteście ze sobą związani. Wystarczy znaleźć krótkie momenty w ciągu dnia, by zasygnalizować sobie nawzajem, że wam na sobie zależy, że się kochacie. Może to być wtedy, gdy się żegnacie rano przed pójściem do pracy, przytulenie, gdy przechodzicie obok siebie w korytarzu, trzymanie się za ręce przed zaśnięciem, mówienie sobie twarzą w twarz „kocham cię”, maleńkie niespodzianki typu ulubiony chleb czy herbata na stole. Nie trzeba czekać na jakąś wyjątkową chwilę, wielki wyjazd, specjalne wyjście na kolację. Nie trzeba robić wielkich gestów i czynić jakichś niewyobrażalnie ogromnych wyznań dotyczących uczuć. Intymność jest ukryta w małych rzeczach. Można ją znaleźć w codzienności. Bierzmy to, co możemy mieć (zwłaszcza przy dzieciach), cieszmy się drobnymi gestami i małymi chwilami bliskości. Na początku może być trudno. Wszystko zależy od pary. Trzeba będzie się być może nawet zmusić i przerwać funkcjonujący do tej pory schemat. Czy metoda mikro-momentów naprawdę działa? Przez następne kilka tygodni para, o której mowa z entuzjazmem stosowała metodę łapania mikro-momentów w codziennym życiu. I efekty okazały się niesamowite! Bek przyznaje ze wstydem, że ustawiła sobie nawet przypomnienie w telefonie codziennie, żeby pamiętać o tym, że ma się przytulać do męża na kanapie (po tym jak synek pójdzie spać) i mówić mu jak bardzo go kocha. To jednak zadziałało! W miejsce ich zwykłej rutyny, która polegała na tym, że głównie wieczorem sprzątali cały dom, który ich dwulatek usiłował wcześniej przez cały dzień zdemolować, zaczęli programowo i systematycznie poświęcać tylko te wieczorne pięć minut na wspólne siedzenie na kanapie. Po prostu siedzieli razem. Ona miała głowę na jego ramieniu, siedzieli w ciszy na początku, tylko oddychali, odpoczywali. Zaczęli też wydłużać nieco przywitania i pożegnania. Przytulali się przez 30-sekund i oddychali sobie tak wtuleni. Po pewnym czasie stało się coś dziwnego i niespodziewanego, ta iskra między nimi nagle powróciła. Pewnego wieczoru znowu jechali razem samochodem i nagle… ona zdała sobie sprawę, że mąż trzyma rękę na jej kolanie. Tak jak kiedyś… Zbyt cukierkowe? Ja myślę, że bardzo możliwe. Zamierzam zastosować od zaraz! Czy po urodzeniu dziecka zatraciliście intymność w związku? Czy nic się nie zmieniło? Nic nie szkodzi spróbować, prawda? Dajcie nam koniecznie znać, czy u Was też zadziałało! Zobacz też: Jesteście gotowi na to, by mieć dziecko? (Pierwsze lub kolejne! Lepiej odpowiedzcie na te pytania!) Zabawne posty mężów ciężarnych żon. Uśmiejesz się! Czy to prawda? Współczesne ojcostwo nie jest łatwe! Co tatusiowie dają radę? Zobacz te zdjęcia! Źródło: kidspot.com.au
Jesteś gotowa (-y), by mieć dziecko, jeśli na 22 z tych 36 pytań odpowiesz tak! (Tylko szczerze!)
Nie wiesz czy to odpowiedni czas na dziecko? A może wahasz się, czy podjąć decyzję o drugim? Odpowiedz na te pytania i wszystko będzie jasne. Nasza lista sprawi, że będziecie gotowi na... wszystko. Oczywiście to nie jest test dla śmiertelnie poważnych przyszłych matek i ojców.
Zanim dasz się ponieść instynktowi i na widok małego bobaska albo innych maluchów zaczniesz się rozpływać, zrób sobie ten test. To prawdziwe przygotowanie do zostania rodzicem. Odpowiedz minimum 22 razy tak i możesz spokojnie decydować się na dziecko. Warto zachować tę listę i przeczytać przed pierwszym i każdym kolejnym dzieckiem. Tak, na wszelki wypadek ;). Oto 36 najważniejszych spraw, o których warto wiedzieć, zanim postanowisz być czyjąś mamą lub tatą. Mam zwierzątko i/lub roślinkę i wciąż żyją. Nie mam nic przeciwko brakowi seksu przez jakiś czas (dłuższy czas). Czyjeś siki, kupa, smarki, wymiociny na moich ubraniach, włosach albo twarzy nie przerażają mnie. Potrafię nie przeklinać przez około 18 lat, albo przynajmniej potrafię próbować się pohamować. Jaki jest mój stosunek do snu? Sen jest totalnie przereklamowany! Nie mam nic przeciw spóźnianiu się wszędzie, niezależnie od tego jak mocno będę próbować zdążyć na czas. Mam około miliona złotych odłożonych w banku na pieluchy. Umiem robić straszne miny niektórych postaci z kreskówek. I wystraszę na śmierć każdego potwora, który czai się pod szafą. Skończyłam z piciem. Koniec z alkoholem. To był żart. Jestem gotowa/-y, by znowu zacząć pić. Nie będę płakać, kiedy zobaczę te wszystkie fajne rzeczy na fejsie i insta, które robią moi znajomi. Mogę słuchać piosenki z filmu "Kraina Lodu" codziennie i za każdym razem będzie cudowna. Potrafię jeść z maciupeńkimi zachłannymi paluszkami w moim talerzu i sięgającymi po moje jedzenie. Poza tym i tak moimi ulubionymi daniami są nadgryzione w połowie nuggetsy z kurczaka i zimny makaron z serem. Dziecięce szturchnięcie lub kopniak naprawdę boli, to straszna rzecz. Mój partner wybaczy mi, kiedy zadzwonię do niego i wyzwę go od skretyniałych idiotów po ciężkiej nocy. Potrafię wybaczyć, kiedy mój partner zadzwoni do mnie i wyzwie mnie od zidiociałych kretynek po ciężkiej nocy. Jestem gotowa, by stać się najlepszą przytulanką na świecie. Jestem skłonna/-y nauczyć się, co to tak naprawdę znaczy "poświęcać się". I co to znaczy kochać kogoś bezwarunkowo. Nie mam nic przeciwko zamartwianiu się o każdą najmniejszą rzecz w każdej sekundzie dnia. Jestem gotowa/-y, by falować moim mamusiowatym/tatusiowatym ciałkiem. Bez względu na to, jak to wygląda. I potrafię być totalnie odpowiedzialna/-y. Przysięgam! Nie oszaleję, jeśli nie będę mogła opuszczać domu przez, powiedzmy, kilka lat. Nie mam nic przeciwko życiu na skraju załamania nerwowego 24 na dobę. I nic przeciwko kąpaniu się, myciu, załatwianiu się i goleniu publicznie. OMG, jak ja uwielbiam robić pranie! Wielkie góry prania. Codziennie. Kilka razy dziennie. Potrafię odpowiadać na pytanie "Dlaczego?"z entuzjazmem za każdym razem, ponieważ ciekawość jest niesamowita. Potrafię też przyjąć spokojnie każdą krytykę mojego rodzicielstwa, nawet od tych "ekspertów", którzy nie mają dzieci. Nie przeszkadza mi oglądanie najnowszych odcinków moich ulubionych programów i filmów znacznie później, niż wszyscy inni. Moje marzenia o podróżowaniu po całym świecie i tak już powoli odchodzą w zapomnienie. Mam po prostu słodziachne konto na Pintereście (lub gdzie tam się je teraz ma). Albo zamierzam takie mieć! Rozumiem, że moje konta w mediach społecznościowych staną się właściwie księgami ze zdjęciami i filmikami, na których będą moje dzieci. Akceptuję, że teraz już nie będzie weekendów wyłącznie dla mnie. Nigdy więcej. I że teraz mój świat zostanie wywrócony do góry nogami (w najlepszy sposób z możliwych!). No i jak? Na ile pytań odpowiadasz TAK? Zdecydowani? Już wiesz, że tego chcesz? Dzieci to najlepsze, co nam się w życiu przydarza! :) Zobacz też: Tekst zmęczonej matki bije rekordy popularności w sieci! Przeczytaj! Jak wygląda prawdziwy dzień matki? Oto brutalnie szczera prawda! [GALERIA] 20 oznak, że mama jest już wykończona macierzyństwem. Sprawdź! Źródło: BuzzFeed
Na rozpoczętych Zimowych Igrzyskach w Pjongczang stoczą twardą walkę o miejsce na podium medalowym, ale w życiu prywatnym to niezwykle czuli, oddani rodzice – stawiający dzieci i swoich bliskich na pierwszym miejscu.
Udział w igrzyskach to dla każdego sportowca ogromny zaszczyt i przywilej. Aby dotrzeć na arenę olimpijskich zmagań potrzeba wielu, wielu lat ciężkiej pracy, cierpliwości i determinacji. To samo można powiedzieć o rodzicielstwie. To też lata pracy, okupionej wieloma wyrzeczeniami. To nie lada wyzwanie być olimpijczykiem, a jednocześnie rodzicem Wśród polskiej ekipy olimpijskiej, która od piątku walczy w Korei Południowej o medale, jest sporo młodych rodziców. Przeżywają sportowe występy, ale przeżywają też rozstanie z dziećmi. "Na pewno nie będzie żadnych wielogodzinnych rozmów, bo to by faktycznie rozmiękczyło, a tego mi nie trzeba" - mówiła biathlonistka Weronika Nowakowska przed swoim pierwszym startem na igrzyskach w Pjongczangu. Srebrna i brązowa medalistka Mistrzostw Świata z 2015 roku to dzielna mama, która półtora roku temu urodziła bliźnięta i mimo trudu podwójnego macierzyństwa udało się jej powrócić do biathlonu. Sportsmenka przyznaje, że wyjazd do Korei Południowej to bardzo duże wyzwanie, gdyż rozłąka z dziećmi potrwa aż do 26 lutego. Pakowanie toreb do Pjongczang nie było łatwe. "Dzień przed wyjazdem był bardzo trudny, bo i pakowałam torby, i próbowałam jak najlepiej, jak najaktywniej spędzić czas z dziećmi. A później przyszedł jeszcze trudniejszy poranek, kiedy trzeba było opuścić dom" – opowiada. Nowakowska zwierza się, że czuje rozdarcie i tęsknotę. "Tęsknię za dziećmi, często mnie nie ma" – mówi. Ale tęsknią też maluchy i to do tego stopnia, że gdy mama jest w domu, nie odpuszczają jej na krok. "Wiem, jak to jest korzystać w domu z łazienki przy otwartych drzwiach, bo jeśli je zamknę, to chłopcy się dobijają" – opowiada. Kiedy żona rodziła Hula nie pojechał na zawody, Żyle córka "zeżarła kostkę z kibla" Nasz 31-letni skoczek narciarski Stefan Hula nie ukrywa, że w jego życiu najważniejsza jest rodzina i jego trzy kobiety – żona Marcelina oraz córeczki. W marcu zeszłego roku postanowił zrezygnować ze startów w końcówce sezonu, by być jak najbliżej żony, kiedy zbliżał się termin porodu drugiego dziecka. Często w mediach społecznościowych dzieli się chwilami spędzanymi z rodziną. Dzieci potrafią pokrzyżować plany. Hitem internetu jest wypowiedź innego skoczka narciarskiego Piotra Żyły. Kiedy w 2013 roku spóźniony dotarł w końcu na jedną z imprez rajdowych w Wiśle, tłumaczył się dziennikarzowi, mówiąc, że "córka zeżarła kostkę z kibla i musiał z żoną jechać do szpitala". Skoczek ma dwójkę dzieci z żoną Justyną: 11-letniego syna Kubę i 6-letnią córkę Karolinę. Na olimpiadzie w Korei na pewno nie zabraknie emocji sportowych. Jednymi z faworytów do wygrania klasyfikacji medalowej są z pewnością olimpijczycy Stanów Zjednoczonych. To ekipa mocna pod każdym względem. Dziennikarze doliczyli się w niej aż 20 ojców i jednej mamy - narciarki biegowej Kikkan Randall. Mama narciarka biegowa Randall jest mamą niespełna dwuletniego syna Brecka. Powrót do czynnego sportu nie był dla niej prostą sprawą. Po urodzeniu dziecka, jej uwaga była skoncentrowana na synku. "Jesteś tak pochłonięta karmieniem i harmonogramem snu. Ale już po kilku dniach wspaniale było zacząć wychodzić z nim na spacer i spotykać się z innymi mamami"- wspomina. Po 10 miesiącach po porodzie sportsmenka wróciła do formy. Przyznaje jednak, że bez pomocy dziadków treningi byłyby o wiele trudniejsze. Rodzicielstwo zbliżyło Randall także do innych mam na stokach. "Na trasie biegowej było nas cztery, z różnicą kilku miesięcy od siebie" - powiedziała. Przed nami emocjonujące sportowe dwa tygodnie. Trzymamy kciuki za naszych i życzymy im jak najbardziej pomyślnych wiatrów! A wy co sądzicie na temat bycia zawodowym sportowcem i łączenia tego z rodzicielstwem? To z pewnością trudna sztuka. Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: sport.pl, Huff Post Zobacz też: Ponad połowa olimpijczyków była gnębiona w dzieciństwie 6 rodzajów zajęć sportowych – wybierz najlepsze dla swojego dziecka Dlaczego warto ćwiczyć w ciąży - film
Siedzisz w domu umęczona z dzieckiem, ale i tak masz lepiej od niej?
Siedzisz w domu z dzieckiem i obsługujesz całą rodzinę, ale nigdy nie będziesz samotną matką. Samotna matka nie ma znikąd pomocy – w internecie rozgorzała dyskusja, która z nich ma gorzej.
Na swoich blogach młode mamy dzielą się trudami swego macierzyństwa. Prawie każda poczuła, że to nie jest bułka z masłem, ale tak naprawdę najtrudniejsza rola w ich życiu. Są zmęczone, złe, zaniedbane i mają wiele pretensji. Dobrze, że potrafią o tym mówić głośno. Umęczona mężatka nigdy nie zrozumie samotnej matki Amerykanka Vanessa Nichols z portalu Scary Mommy jest samotną matką. I nie ukrywa, że nie rozumie tych, które narzekają na swój los, bo siedzą z dziećmi w domu non stop. W tym czasie ich mąż zasuwa w pracy do nocy, 60 godzin tygodniowo, aby na ten dom zarobić. Vanessę drażni to, że takie mamy narzekają na samotność. I nazywają siebie samotnymi matkami. Nie jesteś samotna, bo... - Przestańcie – zwraca się do nich. I zadaje konkretne pytania: –Twojego męża nie ma 5 dni w tygodniu, ponieważ jest w pracy? Nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. – Twój mąż pracuje nocą, a ty w dzień? Nie jesteś samotną matką. - Twój mąż nie gotuje, sprząta, nie zajmuje się dziećmi? Nie jesteś samotną matką. Wystarczy, że twój mąż zaangażuje się w cokolwiek, co dotyczy waszego związku i już nie jesteś samotną matką – odpowiada blogerka. Vanessa nie jest nastawiona wrogo do zapracowanych matek siedzących w domu, stara się zrozumieć stan ich ducha. - To jedna z najcięższych prac na tej planecie. Bycie rodzicem często jest ciężkie - stwierdza. Ale jej jest jeszcze trudniej, nie ma partnera i jest mamą 7 dni w tygodniu. Wszystko spoczywa na jej barkach: pieniądze na dom, wychowanie dzieci. - Zarządzam dwoma biznesami, pracuję 55 godzin tygodniowo i zapewniam 90 procent finansów mojego dziecka – rozlicza się blogerka. - Nie mogę wyjść, jeśli mam dość bycia mamą. Ponieważ jestem singlem. Jestem sama, zdana tylko na siebie – żali się. - Małżeństwo z pewnością nie jest powieścią romantyczną, a wychowanie dzieci nie jest szczeniętami i tęczami, tak jak marzyłyśmy o tym, zanim je miałyśmy. Życie mam jest ciężkie – kończy smutno blogerka. Rozumiem Vanessę i trudno odmówić jej racji. Ma argumenty nie do podważenia - życie samotnej matki to naprawdę kawał ciężkiej pracy. Odpukać nie doświadczyłam tego, ale byłam przez wiele lat mamą siedzącą z dziećmi w domu. Bardzo dobrze znam uczucie monotonii, robienia w kółko, każdego dnia, tych samych czynności, za które nikt nie podziękuje. I znikąd żadnej pomocy. W człowieku rośnie potworna frustracja, która najchętniej rozładowałby na bliskich. Samotna mama ma jeszcze gorzej, ale jest jedno, czego jej zazdrościłam. Ma wolność, możliwość wzięcia sprawy w swoje ręce, dokonania wyboru. Jest w każdej chwili kowalem swojego losu. Mama siedząca z domu często ma poczucie, że nie ma nic do powiedzenia, że została "wyautowana" z życia. A wy co sądzicie o różnicach między mamą siedzącą w domu, a samotnie wychowywującą dzieci? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: Scary Mommy Zobacz też: "Kiedy jestem zmęczona, idę na skróty". Ania Dąbrowska szczerze o tym, jaką jest mamą 7 filmów na Walentynki nie tylko dla dzieci PIT 2017: Ulga na dziecko dla samotnej matki? [WIDEO]
Sen to zdrowie? Czy wczesne kładzenie i wstawanie jest na pewno dobre dla dzieci?
Czy dzieci muszą wcześnie chodzić spać i wcześnie wstawać? To takie zdrowe i mądre? Naukowcy ogłosili wyniki badań, które niestety mogą zdołować rodziców dzieci, które nienawidzą wcześnie chodzić spać. Czy badacze naprawdę nie mają nic innego do roboty?
Czy wasze dzieci chodzą wcześnie spać? Czy zawsze ich spokojny sen jest poprzedzony męką rodzica, który usiłuje zapędzić do łóżek o określonej godzinie? Kolejne badania potwierdzają, że rodzice nie tylko dla siebie próbują to robić, by mieć choć chwilę oddechu wieczorem, ale także dlatego, że to może zaważyć na całym przyszłym życiu ich pociech. Nie jesteśmy więc zgredami i bezlitosnymi żandarmami bez kozery, ufff... ;) A co jeśli zdarza ci się pozwalać chodzić spać dziecku dopiero, gdy po prostu padnie? Czy to dobre dla dziecka (bo dla rodzica to wiadomo, że nie!)? Najnowsze badania nad snem dzieci - rewolucyjne wyniki? Sarah Anderson, profesor epidemiologii w Szkole Wyższej Zdrowia Publicznego Uniwersytetu Stanowego w Ohio, kierowała badaniami, których wyniki dowodzą niezbicie, że przedszkolaki, które chodzą spać po godzinie 21., mają niestety większą szansę wyrosnąć na otyłych nastolatków. To jest potwierdzone naukowo, nawet przy rozważeniu innych znanych powszechnie czynników podwyższających ryzyko otyłości u dzieci i młodzieży. Regularny harmonogram snu jest także kojarzony z mniejszą ilością problemów związanych ze snem w przyszłości czyli np. bezsennością, częstotliwością wybudzeń itp. Zgłoś się do testowania i zdobądź 1 z 200 opakowań Enfamil Premium 3! Badania i wskazówki naukowców zwykle koncentrują się na tym, że coś "może mieć wpływ, ale nie musi" albo "niekoniecznie musi mieć wpływ we wszystkich przypadkach". Czy rodzice muszą rozważać wszelkie najnowsze rewelacje badaczy? Czy naukowcy znają jakieś sposoby na wyjące dziecko? Oczywiście sen to dobra rzecz, cokolwiek ktokolwiek, by nie powiedział na ten temat, nie można takiego odpoczynku, regeneracji zamienić na nic innego. To nie podlega dyskusji. Wczesne chodzenie spać i wczesne wstawanie, a zwłaszcza odpowiednie dawki snu i regularny harmonogram spania sprzyjają zdrowiu i rozwojowi dzieci, a także dorosłych. Bez dwóch zdań. Dopóki jednak naukowcy nie wymyślą jakiejś rewolucyjnej metody hipnotyzującej lub jakiegoś innego sposobu na wrzeszczącego przedszkolaka lub jęczącego malucha, który chce obejrzeć właśnie jeszcze jeden odcinek ukochanej kreskówki, nie da się wszystkich dzieci bez wyjątku wcześnie kłaść spać. Czy wy też tak myślicie? ;) Rodzicie codziennie i bez badań naukowców "trują" dzieciom o tym, że muszą wcześnie chodzić spać, by móc wcześnie wstać i to już od żłobka, przedszkola albo i wcześniej. To instynkt przetrwania każde im w pierwszej kolejności nauczyć dzieci regularnego snu, by choć przez chwilę mogli odpocząć i poprzebywać we względnej ciszy. Codziennie każemy umyć ząbki, wysiusiać się, wykąpać lub umyć, założyć piżamki, odpowiadamy na wszystkie dziwne myśli, z których wynikają prowokacyjne pytania, staczamy walkę, by położyć dzieci do łóżka, wysiusiamy je ponownie, śpiewamy, czytamy, nosimy i tak aż do zaśnięcia. Niestety to rzadko kiedy (nie mówię tu o idealnych dzieciach idealnych rodziców ;)) kończy się równo o godzinie 19. czy – daj Boże – 20. Czy naukowcy miewają dzieci? ;) Rodzicielstwo to w wielu wypadkach nie jest bajka i oczywiście szanuję wszystkich naukowców oraz specjalistów od rozwoju oraz wychowywania dzieci, ale mam niejasne przeczucie, że naukowcy bardzo rzadko miewają dzieci, bo z praktyką u nich krucho ;). Codziennie jednak mozolnie próbujemy osiągnąć ten regularny grafik chodzenia spać i wstawania, bo wiemy, że to może mieć wpływ na całe ich życie. I to nasze marudzenie dzieciom nad głowami nie jest zupełnie pozbawione sensu. To trochę poprawia nastrój. Choć jak zmusić nastolatki do regularnego chodzenia spać i wstawania – nie mam pojęcia! Przecież nastolatki żyją głównie w nocy! ;) A wasze dzieci, o której poszły spać ostatnio? :) Moja córka padła o 23:30 dopiero. Po całej serii zachcianek, szaleństw i końcowego płaczu z wycieńczenia. Nikt nie jest idealny, jesteśmy tylko ludźmi. Ale staramy się wpajać jej zdrowe nawyki, by potwierdzone badaniami przewidywania naukowców akurat w tym przypadku się nie sprawdziły. Źródło: curejoy.com Zobacz też: Rodzice zganiają niewyspanie na dziecko. Okazuje się, że niepotrzebnie Wiemy, co niekorzystnie wpływa na sen dziecka! Robi to większość rodziców Jak uśpić niemowlaka? Ten tata ma skuteczny (i przezabawny) sposób!
31 dupków, których spotykasz (niestety), kiedy zostajesz rodzicem
Zostajesz rodzicem i nagle oni wszyscy wyrastają jak spod ziemi. Ze swoimi mądrościami, żarcikami, dobrymi radami, idiotycznymi tekstami. To niestety z nich wyłazi, to silniejsze od nich. Sprawdź, do której grupy należą osoby z twojego otoczenia. To prosty i szybki test.
Zdarzyło ci się, że po komentarzu znajomej lub obcej osoby zrobiło ci się przykro, a w głowie narastały wątpliwości: czy jesteś wystarczająco dobrym rodzicem? Nie przejmuj się, to z nimi jest coś nie tak, nie z tobą! Nie denerwuj się, niektórzy tak mają, muszą inaczej się uduszą - jak mawiał klasyk ;). Mike Spohr, ojciec trójki dzieci, sporządził listę osób, które uprzykrzają życie rodzicom swoimi niezbyt mądrymi tekstami. Czy ten tata ma rację, czy przesadza? Użył dość dosadnego słowa na określenie mocno męczących osób, ale... czy można nazwać inaczej kogoś kto mówi jedną z tych rzeczy do rodziców dzieci? Przeczytaj czego nie należy mówić do zmęczonego zazwyczaj rodzica i kto wychodzi na kompletnego dupka (wybaczcie, ale o lepsze słowo tutaj trudno). Lista 31 dupków, którzy natychmiast pojawiają się, gdy masz dziecko Każdy kto mówi: Z jednym ci ciężko?Pogadamy aż będziecie mieć drugie! Osoba, która mówi: Pozwolisz mu na to? Kiedy twój syn chce mieć namalowany kwiatek na twarzy. Oraz ta, która się dziwi: Jesteś pewien, że nie woli być księżniczką? Kiedy twoja córka chce się przebrać za Batmana (albo traktorzystę). Ten nie obdarzony rozumem człowiek, który woła: Schowaj to! Kiedy karmisz piersią w miejscu publicznym. Także dupek, który mówi rodzicom karmiącym dziecko z butelki, że dzieci na mleku z piersi są mądrzejsze! Pasażer w samolocie, który wrzeszczy: Niech to dziecko się wreszcie zamknie! Kiedy próbujesz zrobić wszystko, żeby maluch przestał płakać. Ta ofiara losu, która pyta ojca: Jesteś pewien, że nie chcesz zadzwonić do swojej żony i zapytać? Zanim ten podejmie decyzję związaną z dzieckiem. Ten rodzic, który wysyła swoje dziecko do szkoły z masłem orzechowym, nawet wtedy, gdy wie, że w klasie są dzieci, które mają alergię na orzechy. Dumny rozdawacz rodzicielskich rad każdego rodzaju. Oczywiście nawet wtedy, gdy o nie nie prosisz. Stary wyga w rodzicielstwie, który mówi: Wiesz za moich czasów nie pozwalaliśmy dzieciom na... Każdy kto pyta rodziców z trójką lub większą ilością dzieci: One wszystkie mają jednego ojca? Ta osoba, która nie ma dzieci, ale nigdy nie zapomni ci zajęczeć: Brrrr, nienawidzę dzieci. Każdy kto mówi do dzieci świeżo upieczonych rodziców: Oj, biedni ci twoi rodzice! Samozwańczy eksperci od zdrowia, którzy wytkną ci, że dajesz dzieciom pizzę albo hot-dogi (i dodadzą uprzejmym tonem: A moje dzieci uwielbiają sałatki!) Te prostaki w restauracji, przy stole obok ciebie i twojego dziecka, którzy cały czas przeklinają. Ten beznadziejny koleś, który pyta cię kiedy rodzisz... miesiąc po urodzeniu dziecka. Każdy kto pyta rodziców adopcyjnych: Zamierzacie mieć jakieś swoje dzieci? Ten, kto daje twojemu dziecku cukierki bez twojej zgody. Kretyn, któremu wydaje się, że jest zabawny mówiąc do ojca: Jesteś pewien, że to dziecko jest twoje? Każdy kto mówi o twoim dziecku per TO. Obca osoba, która o mieszanym dziecku mówi: Ja po prostu kocham mieszane dzieci, są takie egzotyczne! Prześmieszna osoba, która pyta: One się same ubrały? Kiedy docieracie gdzieś całą rodziną po walce, by wyjść z domu na czas. Wielki inkwizytor, który pyta rodzica, który zostaje z dziećmi w domu: To, co ty dokładnie robisz przez calutki dzień? Każdy kto określa twoje perfekcyjne jeansy jako dżinsy mamuśki. A także każdy, kto określa cię mianem tatusiowatego ciałka, kiedy pokazujesz się na basenie. Fanatyk popkultury, który próbuje cię zawstydzić, bo nie znasz najnowszego hitu z Netflixa. Babciowo-dziadkowy typ: Pewnego dnia zatęsknisz za tymi chwilami! W momencie kiedy twoje dziecko wrzeszczy ile sił w płucach po zrobieniu kupy w spodnie i stłuczeniu słoika z piklami w sklepie... Także typ profesora ciekawskiego, który pyta pracującego rodzica: Czy ty w ogóle widujesz swoje dzieci? Każdy, kto krzyczy na twoje dziecko bez najmniejszego choćby powodu. Pajace, którzy mówią, że kochają MILFsy i DILFsy. I na końcu, same dzieciaki. (Na szczęście dla nich, są słodkie.) Czy dodalibyście coś jeszcze do tej listy? Ja z pewnością każdego rodzica, który wysyła chore dziecko do przedszkola/szkoły, udając, że jest zdrowe. Zobacz też: Czytacie poradniki dla rodziców? Takiego jeszcze nie znacie? 10 wskazówek wychowawczych od taty zmarłego chłopca 10 trików dla rodziców, na które mogli wpaść tylko tatusiowie Źródło: buzzfeed.com
"Czasem musisz znaleźć spokój w chaosie". To zdjęcie przypomni ci, o czym zapomniałaś
Kiedy czujesz, że twój związek przeżywa kryzys i nie jest tak jak dawniej – te słowa są dla ciebie!
Narodziny dziecka zmieniają wszystko – nowe przyzwyczajenia zastępują stare, mieszkanie zaczyna przypominać kącik zabaw, a ogień w związku młodych rodziców nieco przygasa. Twoje życie też tak wygląda? Nie jesteś sama! Pieluchy i bałagan zamiast miłości? Amerykańska fotografka Morgan Ramsey opublikowała na Facebooku post, który poruszył tysiące mam – kilka dni udostępniono go ponad 12 tysięcy razy! Pod zdjęciem i wzruszającym wpisem pojawiły się setki komentarzy, potwierdzających, że Morgan ma rację. Kiedy przeczytasz, co napisała, zrozumiesz, dlaczego mamy pokochały jej post! "Czasem musisz znaleźć spokój w chaosie. Pewnego dnia obudzisz się i zadasz sobie pytanie, co ty właściwie robisz ze swoim życiem. Dlaczego czujesz, że coś nie gra" – napisała Morgan. "To moment, w którym uświadamiasz sobie, że pytania, gdzie ty i twój partner spędzicie wieczór i co będziecie robić, zmieniły się w pytania o pieluchy, sprzątanie, wstawanie w nocy do dziecka" – dodała. Na miejscu zabawy i miłości pojawiły się zmęczenie, kłótnie, brak zainteresowania sobą nawzajem. Nic dziwnego, przez większość czasu to dzieci są na pierwszym miejscu. Morgan wierzy, że nie wszystko stracone i radzi, by wrócić do miejsca, w którym to wszystko się zaczęło. W końcu gdyby nie miłość, dzieci nie byłoby na świecie! Jak pomóc swojemu związkowi? "Poświęć chociaż chwilę na rozmowę ze swoim partnerem o wszystkim, tylko nie o dzieciach, pracy czy pieniądzach. Zapytaj, jak minął mu dzień i słuchaj tego, co do ciebie mówi. Nie bagatelizuj stresu, który pojawia się w waszym życiu, nie porównuj bólu. Rozmawiajcie o waszym pierwszym spotkaniu, zawsze. Pamiętajcie o tej iskrze, która wznieciła między wami pożar. [...] Czasem, kiedy chcesz płakać, śmiej się. Uwielbiaj tej wspaniały bałagan, który tworzycie" – zakończyła swój wpis Morgan. Morgan doskonale opisała to, co czuje niejedna mama. Jeśli ty też zauważyłaś, że po pojawieniu się dzieci płomień w twoim związku nieco przygasł, skorzystaj z jej rady. Być może wystarczy ta jedna iskierka, by go na nowo rozpalić? Zobacz także: Gdzie znaleźć miłość w związku po urodzeniu dziecka? Odpowiedź znajdziesz na facebooku Źródło: Facebook
"Mamusiu i tatusiu..." – ten list z perspektywy noworodka podbija serca rodziców!
"Już nigdy nie będę taki malutki..." – ten rozczulający list powinien przeczytać każdy rodzic. Dla dziecka tylko jedna rzecz jest ważna...
Ten wzruszający list napisany z perspektywy noworodka podbija serca rodziców na całym świecie. Nic dziwnego – to jedna z najmądrzejszych i najbardziej rozczulających rzeczy, jakie można znaleźć w internecie! Proszę, przeczytaj ten list "Droga mamusiu i drogi tatusiu" – tymi słowami rozpoczyna się list opublikowany na facebookowym profilu NHS Ayrshire Maternity Unit. Chociaż autor listu jest nieznany, jego słowa zostaną w pamięci każdego rodzica. Przeczytaj list i napisz w komentarzu, co o nim myślisz! "Droga mamusiu i drogi tatusiu, Proszę, schowajcie przede mną ten list i trzymajcie go w miejscu, w którym będziecie mogli go czytać, gdy będzie wam ciężko. Proszę, nie oczekujecie ode mnie zbyt wiele, przecież dopiero się urodziłem. Nie oczekujecie zbyt wiele od siebie, jako rodziców. Podarujecie mi z okazji urodzin sześć tygodni. Sześć tygodni, podczas których będę rósł, rozwijał się, dojrzewał, stanę się pewniejszy i bardziej przewidywalny – sześć tygodni, żebyście mogli zrelaksować się, odpocząć, żebyś ty mamo pozwoliła swojemu ciału wrócić do normalności. Proszę, karmcie mnie, gdy będę głodny. Mamo, w twoim brzuszku nigdy nie byłem głodny. Czas i godziny karmienia nic dla mnie nie znaczą. Proszę, trzymajcie mnie, przytulajcie, całujcie, dotykajcie, śpiewajcie mi. W brzuchu mamy zawsze byłem blisko was, dopiero teraz jestem całkiem sam. Proszę, wybaczcie mi, jeśli często płaczę. Nie jestem tyranem, który chce zniszczyć wam życie, ale płacz to jedyny sposób, by powiedzieć wam, że nie jest mi dobrze. Bądźcie przy mnie, a gdy dorosnę, nie będę już tyle płakać. Proszę, poświęćcie mi czas i dowiedzcie się, kim jestem, jak bardzo się od was różnię i co mogę wnieść w wasze życie. Obserwujcie mnie, a ja wam powiem, jak mnie uspokajać i sprawiać mi radość. Proszę, pamiętajcie, że jestem silny i wytrzymam wiele waszych błędów. Jeśli mnie kochacie, nie stanie mi się żadna krzywda. Proszę, nie bądźcie mną rozczarowani, bo nie jestem dzieckiem doskonałym, choć tego oczekiwaliście. Nie bądźcie rozczarowani sobą, gdy nie jesteście doskonałymi rodzicami. Proszę, zadbajcie o siebie, jedzcie zdrowo, ćwiczcie. Żebyście mieli energię i cierpliwość, by o mnie zadbać. Lekarstwem na rozdrażnione dziecko jest wypoczęta mama. Proszę, dbajcie o swój związek. Jak można mówić o zacieśnianiu rodzinnych więzi, kiedy nie ma rodziny, w której można je zacieśniać? Zachowajcie w pamięci to idealne wyobrażenie rodzicielstwa, wkrótce do niego dorosnę. Chociaż będę wywracał wasze życie do góry nogami, proszę, pamiętajcie, że za pewien czas wszystko wróci do normalności. Cieszcie się mną – nigdy nie będę już taki malutki!". Zobacz oryginalny list: Co myślicie o tym liście? Jest w nim wszystko, o czym powinni pamiętać młodzi rodzice! Zobacz także: List dziecka pozostawionego przez mamę w łóżeczku Źródło: Facebook
Ten uroczy komiks o dorastaniu poruszył rodziców na całym świecie!
Ten krótki komiks uświadamia rodzicom jedną bardzo ważną rzecz. Każdy powinien go zobaczyć!
Ilustrator Dan "Beardo" Dougherty zdobył serca rodziców na całym świecie. Jego komiks o dorastaniu dziecka wzrusza i obnaża bolesną prawdę, o której wielu rodziców woli nie pamiętać: dzieci tak szybko rosną... Komiks o dorastaniu W tym pięknym autobiograficznym komiksie Beardo zabiera córkę na spacer. Gdy trzyma ją na rękach, oczami wyobraźni widzi przyszłość: pierwsze kroki córki, jej pierwszy dzień w szkole i na studiach, ślub, ciążę... Ze świata wyobraźni do rzeczywistości sprowadza go żona, pytając, dlaczego nie położy małej do wózka. On, uświadamiając sobie, że dzieci tak szybko dorastają, odpowiada: "Chcę ją potrzymać trochę dłużej. To wszystko się skończy, zanim się obejrzymy". Zobaczcie wzruszający komiks Beardo: Dzieci tak szybko dorastają Beardo przyznał w rozmowie z HuffPost, że inspiracją do powstania komiksu było dorastanie jego 2-letniej córeczki Audrey. Widząc, jak szybko dziewczynka dorasta, stworzył komiks, z którym może utożsamić się każdy rodzic. Komiks został udostępniony na Facebooku 25 tys. razy. Internauci z całego świata oznaczają w komentarzach bliskie osoby, które podzielą ich wzruszenie i zrozumieją, jak ważne przesłanie kryje się za rysunkami Beardo. Podoba wam się komiks? Myślicie czasem, że te wszystkie cudowne momenty z waszymi maluchami przeminą i już nie wrócą? Zobacz także: Śmiech, łzy i nocne pobudki. Zobacz serię zabawnych komiksów o macierzyństwie! Źródło: Facebook, HuffPost
Polskie gwiazdy promują rodzicielstwo bliskości! Zobaczcie wzruszający film!
Znane polskie gwiazdy wzięły udział w filmie promującym rodzicielstwo bliskości. Zobaczcie co z tego wynikło i czy rzeczywiście oddaje ideę rodzicielstwa bliskości? Czy odnajdziecie siebie w tym filmie?
Spot promujący rodzicielstwo bliskości stworzony od serca Film ten powstał specjalnie na potrzeby Festiwalu Rodzicielstwa Bliskości i został wyreżyserowany przez Magdalenę Targosz. Wszyscy, którzy wzięli w nim udział zrobili to pro bono. Wzięli w nim udział: Tomasz Kot, Marta Dąbrowa, Monika Dryl, Katarzyna Bujakiewicz, Andrzej Deskur, Grzegorz Daukszewicz, Magdalena Turczeniewicz, Marek Maruniu Piotrowicz & kids, Agnieszka Dygant. Każda rodzina jest inna a rodzicielstwo bliskości trudno zdefiniować Jak czytamy na stronie Festiwalu - i trudno się z tym nie zgodzić - rodzicielstwo bliskości nie daje gotowych wzorów i gotowych rozwiązań: „To nie jest formułka matematyczna, pod którą wystarczy podstawić członków własnej rodziny, by wyszedł odpowiedni wynik. To nigdy tak nie działa. Rodzicielstwo bliskości nie daje gotowych odpowiedzi. Nie ma jednej recepty, bo też każda rodzina jest inna." Zobaczcie film: Dalej czytamy też, że rodzicielstwo bliskości to szacunek: "I otwartość, że ktoś może mieć/wybrać inaczej. To szacunek dla granic zarówno dziecka jak i swoich. To spojrzenie na drugiego człowieka z ciekawością. Patrzenie na to, jaką drogą kroczy, bez oceniania go. To spojrzenie, które nie zatrzymuje się tylko na zachowaniu, ale szuka głębiej tego, co za nim stoi. Rodzicielstwo bliskości to ciekawość drugiego człowieka, dlatego też nie zatrzymuje się na parze rodzic-dziecko. Dotyczy wszystkich relacji. To wzrastanie razem z drugim człowiekiem, to małżeństwo bliskości, to babciostwo bliskości, to bycie blisko samego siebie.” Kilka minut chwytających za gardło i serce Czy w filmiku promującym zostało ukazane wyłącznie rodzicielstwo bliskości? Moim zdaniem to po prostu rodzicielstwo. Takie prawdziwe. I jak sobie człowiek uświadamia jego siłę, blaski i cienie to coś chwyta za gardło i nie chce puścić… Niezależnie od tego czy na co dzień blisko nam do rodzicielstwa bliskości czy nie. Też tak macie oglądając ten film drogie mamy i drodzy ojcowie? :) Źródło: festiwalbliskosci.pl Zobacz także: Badania naukowe dowodzą, że przytulanie dzieci jest dla nich dobre! Rodzicie i obowiązki. Sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie. Możesz się zdziwić! 7 rad, jak być bliskim dziecku
Każdy ma czasem gorszy dzień. Są jednak momenty, dzięki którym zapominamy o zmęczeniu, bólu, strachu.
Prawdopodobnie każda mama ma czasem taki dzień, kiedy ma dość gotowania, sprzątania, zabawy z dziećmi i... bycia mamą. Joanna Dodge Scheuerman, mama 5-letniej córeczki, doskonale zna to uczucie. Na Facebooku i Instagramie umieściła zdjęcie swojego męża i śpiącej córki. Do zdjęcia dołączyła podpis, który zdradza, czym tak naprawdę jest macierzyństwo. "Wybierz miłość. Wybierz cierpliwość. Wybierz radość" Byłam wczoraj dość marudna. Nie miałam ochoty na bycie mamą. Nie miałam ochoty na przygotowywanie posiłków, odrabianie lekcji czy pranie. Nie miałam ochoty być szczęśliwa. Chciałam zamknąć się w ciemnej szafie, w ciszy i spokoju, chociaż na minutę. Cały dzień byłam taka nieszczęśliwa, a do tego w porze snu warknęłam na męża. Poszliśmy spać wkurzeni na siebie, to było smutne i żałosne. Ale tego ranka obudziłam się i szybko zrobiłam to zdjęcie. Moje serce. Tak łatwo cieszyć się takimi chwilami, tak łatwo postawić na szczęście i miłość w tak pięknych momentach. Ale prawdziwa miłość stawia na szczęście nawet w tych brzydkich chwilach. Prawdziwa miłość wybiera radość nawet we frustrujących momentach. Nadejdzie czas, kiedy te chwile zostaną ci zabrane, a ty będziesz chciała je odzyskać. Wybierz miłość. Wybierz cierpliwość. Wybierz radość. Cieszę się, że wstałam wcześniej i nie przegapiłam tej cudownej chwili. Uśmiech dziecka koi ból Każda mama ma chwile słabości. Krzyczy (czasem w myślach), płacze (często w łazience), chce uciec, znaleźć swoją własną "ciemną szafę", w której mogłaby się zamknąć. To wszystko mija. Wystarczy jeden uśmiech, spojrzenie czy widok śpiącego dziecka, żeby wszystkie złe emocje zniknęły. Zostaje miłość i radość z bycia rodzicem. Nie każda mama ma męża czy partnera, z którym mogłaby dzielić smutki i radości, dlatego to dzieci są największą wartością, lekiem, który potrafi ukoić każdy ból. Co poprawia wam humor po ciężkim dniu? Kubek gorącej herbaty, samotny spacer po lesie czy uścisk dziecka? Piszcie w komentarzach! :) Czytaj także: Bądź dobrą mamą, pomyśl o sobie!
Szokujące nagranie podbija Internet! A Ty wiesz, co twoje dziecko robi w nocy?
Dzieci robią niesamowite rzeczy nawet wtedy, gdy na nie patrzymy. Wyobraźcie sobie, co musi się dziać, kiedy odwracamy wzrok...
Pisaliśmy o przerażającym nagraniu, na którym chłopiec balansuje na krawędzi łóżeczka i upada. Wielu internautów sądziło, że to manipulacja – mieli rację, krążące po Sieci nagrania okazały się fragmentami filmu. Film, który zaraz zobaczycie, wydaje się równie nieprawdopodobny, choć tym razem to autentyczne nagranie! Cody Wray, właściciel firmy ze sprzętem do monitoringu, zainstalował w domu kamery. Jedna z nich zarejestrowała 6-letniego Dylana, syna Cody’ego, który w środku nocy skacze po kanapach, robi gwiazdy i biega po pokoju. W obawie, że rodzice zobaczą nagranie, Dylan odłączył kamerę od prądu. Gdy tata chłopca zobaczył, że kamera nie jest podłączona, postanowił sprawdzić, co zarejestrowała. W ten sposób odkrył, co nad ranem robi jego syn... Po odkryciu filmu umieścił go na Facebooku. W ciągu kilku dni film wyświetlono prawie 800 tys. razy! Zobacz także: 17 powodów, dla których jesteś najgorszym rodzicem świata W rozmowie z ABC News tata Dylana przyznał, że za każdym razem, kiedy ogląda to nagranie, jego reakcja jest równie gwałtowna. "Chcesz być na niego wściekły, bo skacze po nowiutkiej kanapie, ale jest przy tym tak uroczy..." – mówi Wray. Podobno Dylan kilkakrotnie powiedział rodzicom, że czasem wstaje o 2 w nocy. Myśleli, że wstając rano do szkoły, wydaje mu się, jakby to był środek nocy... Nie sądzili, że chłopiec naprawdę wstaje o 2! A wy wiecie, co wasze dzieci robią w środku nocy? ;) Czytaj także: Czy wiesz, ile powinno spać dziecko? Zrób test! źródło: gma.yahoo.com
Gdy dziecko staje się problemem... dla innych ludzi
Każdy medal ma dwie strony. Kto jest prawdziwym problemem: dziecko czy jego rodzice?
Pisaliśmy już o zakazie wstępu dzieci do restauracji i rodzinie, której odmówiono noclegu w Mikołajkach. Jednak czy za to, że takie zakazy powstają, nie są po części odpowiedzialni rodzice? Czy dzieci są mile widziane w miejscach publicznych? W serwisie TreeHugger znalazłam wypowiedź mamy 3 dzieci: "Problemem są rodzice, nie dzieci. I kultura pobłażliwości, która przenika zachodnie społeczeństwo. Kiedy zachowywanie się jak dzikie zwierzęta i brak szacunku dla innych stały się akceptowalne? Kiedy rodzicielstwo straciło granice, oczekiwania, nacisk na podstawowe zasady dobrego wychowania? Wprowadzenie dzieci do przestrzeni publicznej zamieniło się w szaleństwo przypominające cyrk bez biletów wstępu, gdzie dzieci robią to, co im się podoba, a pozbawieni kręgosłupów moralnych rodzice siedzą, patrzą i milczą, kiedy ich dzieci rujnują czyjś dzień". Na początku pomyślałam, że autorka tych słów, Katherine Martinko, nie ma racji. Szybko zmieniłam zdanie. Jestem przeciwna zakazom wykluczającym dzieci z miejsc publicznych, jednak Martinko zauważa powód, dla którego takie zakazy powstają. Mówi się, że "dziecko to tylko to dziecko", więc więcej mu wolno. Czy rodzic nie powinien jednak ustalić pewnych granic, których dziecko nie może przekraczać? Granice nie są niczym złym, nie ograniczają wolności dziecka, wręcz przeciwnie: zapewniają porządek i bezpieczeństwo, także maluchowi. Nie pozwalasz dziecku stawać na parapecie. Tłumaczysz, że bawiąc się w ten sposób, może zrobić sobie krzywdę. Dlaczego w podobny sposób nie wytłumaczyć maluchowi, że będąc w restauracji, nie można kopać, krzyczeć i rzucać jedzeniem, bo to niegrzeczne, niekulturalne i można w ten sposób komuś zrobić krzywdę? Podstawy dobrego wychowania Rodzice próbują przygotować dzieci do dorosłego życia. Kupują zabawki edukacyjne, zapisują na zajęcia dodatkowe, mają obsesję na punkcie "prawidłowego rozwoju". Jednocześnie boją się, że ich dziecko nie będzie dość dobre i że sobie nie poradzi w okrutnym świecie dorosłych. Zapominają jednak, by nauczyć malucha zasad savoir-vivre'u i szacunku do drugiego człowieka, chociaż to te podstawowe wartości pozwalają nam przetrwać. Czytaj także: Nie lubię mojego dziecka!