10 zdań, które dziecko musi od ciebie usłyszeć. Nr 1 powtarzaj codziennie (to wcale nie „Kocham cię”)
Te słowa zostaną z dzieckiem na całe życie. Każdy powinien je usłyszeć od rodziców chociaż raz, ale tak naprawdę najlepiej powtarzać je codziennie, zwłaszcza nr 1.
Niektóre słowa mają ogromną moc. Mogą budować pewność siebie, poczucie wartości i bezwarunkowej akceptacji – zwłaszcza jeśli są wypowiadane regularnie i z serca. To, co rodzic mówi swojemu dziecku, zostaje z nim na całe życie. Poniższe zdania powinny paść z twoich ust przynajmniej raz, ale najlepiej, jeśli będą towarzyszyć dziecku codziennie. Zwracamy szczególną uwagę na punkt 1. 1. Jestem wdzięczna, że cię mam To zdanie niesie w sobie ogromne emocje. Nie mówi jedynie o miłości, ale o docenieniu obecności dziecka w twoim życiu. To komunikat: „cieszę się, że jesteś”. Wzmacnia więź i pokazuje dziecku, że jest dla ciebie czymś więcej niż obowiązkiem – jest darem. 2. To, co mówisz, jest dla mnie ważne Dzieci, które słyszą takie słowa, czują się ważne i wysłuchane. Wiedzą, że ich głos się liczy. Taki komunikat buduje otwartość i zaufanie – również na przyszłość, kiedy rozmowy staną się trudniejsze. 3. Uwielbiam bycie twoim rodzicem To więcej niż „kocham cię”. To deklaracja, że bycie mamą lub tatą to dla ciebie radość, a nie tylko obowiązek. To przekaz: „lubię cię takim, jakim jesteś” – bezwarunkowo. 4. Jestem z ciebie dumna Nie tylko wtedy, gdy dziecko coś osiągnie. Także wtedy, gdy się stara, gdy pokazuje empatię, gdy mówi, co czuje. Dumę warto wyrażać bez względu na rezultaty, bo dziecko dzięki temu uczy się, że jest wartościowe samo w sobie. 5. Masz bardzo dobre pomysły To zdanie zachęca do kreatywności i inicjatywy. Dziecko, które słyszy, że jego pomysły są ciekawe, ma większą odwagę, by je wyrażać i rozwijać. Rodzi się w nim poczucie sprawczości. 6. Jesteś ważny / ważna Te słowa to filar bezpieczeństwa emocjonalnego. Uświadamiają dziecku, że jego istnienie ma sens i że odgrywa istotną rolę w życiu bliskich. To zdanie powinno wybrzmiewać jak najczęściej. 7. Nie musisz być idealny, żeby być fajnym W świecie, który oczekuje doskonałości, to zdanie działa jak balsam. Uczy dziecko, że może popełniać błędy, nie rezygnując z bycia wartościowym człowiekiem. To podstawa zdrowej samooceny. 8. Twoja opinia się liczy Kiedy dziecko czuje, że jego zdanie ma znaczenie, łatwiej mówi o swoich potrzebach i emocjach. Rośnie z poczuciem, że może uczestniczyć w relacjach z szacunkiem i godnością. 9. Jesteś kochany / kochana Proste, a jednak nie do przecenienia. To nie tylko wyrażenie emocji – to też zapewnienie, że uczucie nie zależy od zachowania, ocen czy wyników. Miłość bezwarunkowa to największy dar. 10. Wierzę ci Zaufanie, które rodzic okazuje dziecku, ma potężny wpływ na jego samoocenę. Kiedy dziecko słyszy, że mu się wierzy, uczy się również ufać sobie. To zdanie niesie w sobie nie tylko wsparcie, ale i autentyczne zainteresowanie. Zobacz też: Rodzice zdradzili 8 bajek, których zakazali dzieciom. Nr 2 to hit, ale nikt nie pozwala go oglądać W ten sposób wychowasz pewne siebie dziecko. Rodzice nie wiedzą, że wystarczy 1 prosty nawyk Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy
6 oznak, że jesteś rodzicem pandą. Możesz być dumna, jeśli spełniasz warunek nr 2
Bycie rodzicem pandą to bardzo rozsądna droga, bo dzieci dorastające pod opieką „pand” są niezależne i podejmują mądre decyzje w przyszłości. Jest jeszcze jedna zaleta tego popularnego stylu wychowawczego − silna więź emocjonalna i wzajemne zaufanie między dziećmi i rodzicami. Brzmi dobrze, prawda? Możesz łatwo sprawdzić, czy spełniasz wszystkie sześć warunków bycia rodzicem pandą.
Rodzicielstwo w stylu pandy to coraz bardziej popularny model wychowawczy, który koncentruje się na budowaniu zaufania, wspieraniu autonomii dziecka i rozwijaniu jego samodzielności poprzez pozwolenie na popełnianie błędów. W centrum tego podejścia znajduje się przekonanie, że dzieci uczą się najwięcej wtedy, gdy same doświadczają świata — nawet jeśli oznacza to, że czasem się potkną. O co chodzi z rodzicami pandami? W tym modelu wychowania rodzice pełnią raczej rolę cichych przewodników niż nadzorujących instruktorów. Obserwują, wspierają, ale nie ingerują nadmiernie. Dziecko ma przestrzeń do eksploracji i odkrywania świata na własnych zasadach. Nie chodzi tu jednak o całkowitą wolność czy brak granic, lecz o subtelne towarzyszenie i otwartość na emocje, potrzeby i rytm rozwoju dziecka. Ten styl rodzicielstwa zakłada budowanie trwałej więzi opartej na empatii i wzajemnym zrozumieniu. To relacja, w której dziecko czuje się bezpieczne, nawet jeśli nie wszystko zawsze mu się udaje. Rodzice-pandy uczą przez przykład, wspierają emocjonalnie i dają przestrzeń na samodzielność – ale nie pozostawiają dzieci samych sobie. Co istotne, podejście to wykazuje wiele podobieństw do rodzicielstwa delfina, które również kładzie nacisk na równowagę między przewodnictwem a bliskością. Oba style promują budowanie silnych więzi rodzinnych, ale rodzicielstwo pandy idzie o krok dalej − pozwala dziecku na doświadczanie porażek jako naturalnego elementu rozwoju. 6 oznak, że jesteś rodzicem pandą: Dajesz delikatne wskazówki, zamiast wyręczać. Ufasz, że dziecko może spróbować samo rozwiązać problem, zanim wkroczysz z pomocą. Wierząc w jego możliwości, wzmacniasz jego poczucie sprawczości. Masz silną i pełną wzajemnego zaufania więź emocjonalną z dzieckiem. Twoja relacja opiera się na empatii, autentycznym słuchaniu i reagowaniu na potrzeby dziecka. Budujesz mosty porozumienia, a nie mury kontroli. Dajesz dziecku niezależność. Pozwalasz mu podejmować decyzje odpowiednie do wieku, wspierając poczucie własnej wartości i odpowiedzialności. Zachęcasz je do kreatywności. Nie narzucasz gotowych rozwiązań ani schematów. Dajesz przestrzeń na eksperymenty, twórczość i niekonwencjonalne myślenie. Pozwalasz rozwiązywać problemy samodzielnie (ale zawsze jesteś otwarta na udzielenie pomocy). Stoisz z boku, gotowa wkroczyć, jeśli zajdzie taka potrzeba, ale nie wyręczasz i nie przerywasz procesu nauki. Pozwalasz dziecku podejmować ryzyko odpowiednie do wieku. Wiesz, że drobne niepowodzenia są ważnym elementem uczenia się. Dziecko, które doświadcza wyzwań, rozwija odporność psychiczną i elastyczność emocjonalną. Rodzicielstwo w stylu pandy to nie bezczynność czy brak zaangażowania. To świadomy wybór drogi, w której najważniejsze są samodzielność, empatia i rozwój dziecka w bezpiecznej atmosferze, bez nadmiernego nacisku czy kontroli. Taki styl wychowania może pomóc dzieciom nie tylko lepiej radzić sobie z wyzwaniami, ale również zbudować silne, zdrowe poczucie własnej wartości, które będzie fundamentem ich dorosłego życia. Zobacz też: Ta bajka psuje dzieci. Wygląda niewinnie, ale psycholog ostrzega Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy W ten sposób wychowasz pewne siebie dziecko. Rodzice nie wiedzą, że wystarczy 1 prosty nawyk
1 zasada rodzicielstwa bliskości: bądź blisko dziecka – wyjaśnia Agnieszka Stein
Rodzicielstwo bliskości (RB) to sposób wychowania dzieci oparty na budowaniu silnej więzi emocjonalnej rodziców z maluchem, czułej opiece i stawianiu mądrych granic. Podstawą RB jest 7 zasad, nazywanych też filarami. Psycholożka Agnieszka Stein mówi, co oznacza pierwsza z nich: bądź blisko dziecka.
Rodzicielstwo bliskości określa 7 zasad (filarów). Pierwsza zasada brzmi: bądź blisko dziecka. Co to oznacza, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o rodzicielstwie bliskości mówi jego najlepsza ambasadorka! 1. zasada rodzicielstwa bliskości – Bądź blisko dziecka „Blisko dziecka, to znaczy nie tylko blisko fizycznie, ale przede wszystkim – blisko emocjonalnie" – mówi Agnieszka Stein. Dobrze jest nie skupiać się na zachowaniu dziecka, ale szukać prawdziwych pobudek jego zachowania, zastanawiać się, co ono przeżywa i czuje, odgadywać rzeczywiste potrzeby malucha i zaspokajać je. Najlepiej być z dzieckiem od porodu, ale czas na to, by być blisko, jest zawsze – także gdy maluch ma 3 lub 5 lat. Wtedy również można zmienić zasady i zacząć wychowywać go w duchu rodzicielstwa bliskości. Nigdy nie jest za późno na pogłębianie relacji z drugim człowiekiem, a co dopiero z własnym dzieckiem! Co jest ważne w rodzicielstwie bliskości? Rodzicielstwo bliskości (z ang. attachment parenting) to termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, który określa filozofię rodzicielską opartą na zasadach przywiązania dziecka do rodziców. Według tej teorii dziecko tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Właśnie ta więź sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu, czyli sprawia, że dziecko rośnie na szczęśliwego człowieka. 7 zasad rodzicielstwa bliskości – zobacz nasze wideo! Oto pozostałe zasady rodzicielstwa bliskości, z którymi możesz się zapoznać, oglądające nasze filmy. Zasada 2: Słuchaj płaczu swojego dziecka Zasada 3: Karmienie piersią Zasada 4: Noś dziecko przy sobie Zasada 5: Śpij przy dziecku Zasada 6: Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Zasada 7: Wystrzegaj się trenerów dzieci Zobacz także: Wychowanie bezstresowe: pomocne czy krzywdzące? Definicja, wady i zalety, skutki Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO] ​Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Self-Reg na pomoc! Wszystkie dzieci są zestresowane, nawet niemowlęta! [WYWIAD]
Przeczytaj wywiad z Natalią Fedan, psycholożką i pierwszą w Polsce ekspertką Self-Reg, i dowiedz się, na czym polega metoda samoregulacji i jak może pomóc tobie, twojemu dziecku i całej rodzinie żyć lepiej i spokojniej.
Rodzic jako detektyw stresu? Wchodzi w tę rolę w Self-Reg, podejściu, która zmienia funkcjonowanie rodzin na lepsze. Metoda samoregulacji (Self-Reg) została opracowana przez kanadyjskiego psychologa, dr Stuarta Shankera, w oparciu o wiedzę dotyczącą rozwoju i pracy mózgu oraz na bazie doświadczeń. W ramach samoregulacji upatrujemy w stresie przyczyn niewłaściwych zachowań dziecka (i swoich!), problemów emocjonalnych i trudności w relacjach w stresie. Co najważniejsze: Self-Reg – jak podkreślają rodzice, którzy wypróbowali tę metodę – naprawdę działa. Poprawia relacje w rodzinie, pozwala być bardziej uważnym i empatycznym. Z Natalią Fedan, propagatorką idei Self-Reg w Polsce, rozmawiamy o tym, czym jest samoregulacja i jak rozpocząć przygodę z Self-Reg. Zdarza ci się stresować? Natalia Fedan: - Oczywiście, ale raczej nie stresuję się, jeśli chodzi o dzieci. Widzę, że to działa: jeśli podążam za dziećmi, to wszystko idzie gładko, a kiedy próbuję stawiać sztuczne granice, to nic nie działa. Za to w myśl Self-Reg dzieci są zestresowane. Ale czym dzieci mogą się stresować? Przecież dzieciństwo to najbardziej beztroski okres w życiu! To założenie na początku może wydawać się sztuczne, ale jeśli zastanowimy się nad obszarami stresu, zaczyna to mieć sens. W obszarze biologicznym, na przykład, dzieci mają o wiele większy stres niż my, bo dopiero oswajają zmysły. Do tego u dzieci dochodzi stresor w postaci całego świata poznawczego — my już mamy dużą wiedzę o tym, jak świat funkcjonuje, a dzieci dopiero ją zdobywają. Wszystko, co nowe, powoduje stres. Definicja stresu, z której wychodzi Shanker, zakłada, że stresorem jest wszystko, co wytrąca nas z równowagi. Coś, na co reaguje nasz układ nerwowy. Stres to coś złego? Nie każdy stres jest zły. Może też być rozwojowy. Ważny jest poziom stresu, to, żeby nie był tak wysoki, by przytłaczał dziecko. Po czym poznamy, że je przytłacza? U dzieci słabo wykształcona jest samokontrola, dlatego ich reakcje są bardziej intensywne. W takiej sytuacji dziecko jest najczęściej w reakcji walki, ucieczki lub zamrożenia. Co to znaczy? Walka to może być np. bicie pięściami, gryzienie, krzyk, powiedzenie mamie "nienawidzę cię!". Ucieczka może być fizyczna, kiedy dziecko ucieka w zdenerwowaniu np. na środek ulicy, ale może to też być na przykład bieganie po mieszkaniu i zderzanie się ze ścianami, co może wyglądać nawet na zabawę, ale jeśli widać w tym dużą dezorganizację, może to jednak być ucieczka. Z kolei zamrożenie czasami trudno rozpoznać. Dziecko na zewnątrz wygląda na spokojne, a w środku kipi. I tu wchodzi Self-Reg. Jak może pomóc dziecku? Self-Reg w zasadzie nie jest ani metodą wychowawczą, ani zestawem strategii, tylko długofalowym podejściem, które ma na celu wychowanie człowieka, który jest samoświadomy, potrafi sam się regulować. Potrafi rozpoznać swoje stresory, zareagować na nie tak, by go nie przytłoczyły. Jak nauczyć dziecko takiej samoregulacji? Najpierw musimy nauczyć się tego sami. W naszej kulturze często działamy w schemacie samokontroli: jeśli umiem opanować emocje, jestem silny i tego oczekujemy też często od dzieci. Chcemy, żeby umiały wstrzymać emocje, uspokoić się natychmiast. A to jest niemożliwe! Samokontrola nie jest tym samym, co samoregulacja? Nie. W samoregulacji jest przestrzeń – dorosły może pomóc dziecku uspokoić się, ale nie zamyka od razu "kranika z emocjami". Nie dokładamy kolejnego stresora w postaci konieczności samokontroli. Od czego zacząć pracę z Self-Reg? Zaczynamy od pracy nad sobą, a potem zależy to od wieku dziecka. Małe dziecko — od 0-3 lat — uczymy samoregulacji, regulując je – mamy często robią to intuicyjnie, np. bujają dziecko, kiedy widzą, że jest trochę senne, ale nie może zasnąć, karmią, kiedy krzyczy. Ważne jest zgranie z dzieckiem, ponieważ im łatwiej będzie nam zaspokoić potrzeby dziecka, tym łatwiej jemu będzie regulować swoje stany i odczuwać poczucie bezpieczeństwa. Spokój wewnętrzny jest wtedy, kiedy mamy zaspokojone swoje potrzeby, kiedy rzeczywiście czujemy się dobrze. Shanker twierdzi, że jeśli organizm zna taki stan, to będzie do niego naturalnie dążyć. Potem, już u dwulatków, możemy już mówić do dziecka o samoregulacji: nazywać stany i emocje, np. "chyba za bardzo się rozkręciłeś", "Nie czujesz się zbyt dobrze? Jesteś zmęczony?" - pytać je, co dzieje się w jego środku. Im wcześniej nauczymy dziecko nazywać te stany, tym wcześniej budujemy kapitał na przyszłość. Ważne jest też nazywanie swoich stanów. Mówienie dziecku: "Przepraszam, trochę się zdenerwowałam". W ten sposób uczymy je, że inni też odczuwają stres. Żeby nauczyć się rozpoznawać przyczyny stresu, musimy najpierw znaleźć stresory. Jak to zrobić? Warto zadawać dziecku pytania. Można się od niego wiele dowiedzieć. Rodzice najczęściej dużo mówią, dużo tłumaczą, a trochę za mało obserwują i pytają: "Słuchaj, co tak naprawdę się dzieje?". "Jesteś smutny, zdenerwowany, złościsz się, a może jesteś głodny?" – takimi pytaniami dajemy dziecku możliwość wyboru. Pytajmy: "Co chciałbyś teraz? Co by Ci pomogło? Chcesz się bujać czy przytulić?". Chodzi jednak o to, żeby dziecko nauczyło się samoregulacji, a nie żeby regulować jego stany, prawda? Nie możemy być kimś, kto do końca życia będzie regulował dziecko. Musimy je tego nauczyć, bo nie możemy ciągle robić tego za dziecko. Nie zawsze możemy ograniczyć stresory, czasami nawet nie powinniśmy. Jeśli np. dziecko nie chce iść do szkoły na sprawdzian, bo się stresuje, nie zawsze powiemy mu przecież: "Dobra, to nie idź". Ale jeśli ma np. zaburzenia integracji sensorycznej, jest nadwrażliwe słuchowo, to możemy mu pomóc, nie musimy go wystawiać na działanie dźwięków powyżej jego możliwości. Wrażliwość zmysłowa też powoduje stres, nie jest on spowodowany tylko przez emocje czy rozwój poznawczy. Ja zaczynam się denerwować, jak mi jest za ciepło. Tak, różnie reagujemy. Ja na dźwięki, mój mąż na zapachy. Zmysły są pierwszym kontaktem ze światem, jeśli tutaj coś nie gra, jeśli mamy poprzesuwane progi wrażliwości, to będzie to dla nas dużym stresorem. Głód, niewyspanie — to są podstawowe rzeczy, które stresują małe dzieci. O tak! Który rodzic nie zna wieczornych tragedii, kiedy jego dziecko opuściło popołudniową drzemkę! Małe dzieci często, kiedy są zmęczone, zachowują się w sposób, który dla dorosłych jest nieakceptowalny, a czasami nawet nie łączymy tego ze zmęczeniem lub głodem. A kiedy uświadomimy sobie, że rzeczywiście dziecko dzisiaj nie miało drzemki, to wszystko się rozjaśnia. A co z emocjami? To silny żywioł. Poszukiwanie przyczyn stresu zaczynamy od strefy sensorycznej (obszaru biologicznego), a jeśli tu jest wszystko dobrze, przechodzimy do obszaru emocjonalnego. Nawet dorosłym czasami jest trudno poradzić sobie z niektórymi emocjami. Ważne jest nazywanie emocji i podejście uważnościowe: emocje są jak fala, rosną, a potem opadają. Uważność wydaje się bardzo ważna w Self-Reg, dlaczego? Uważność przydaje się na każdym kroku w samoregulacji. Pomaga zauważyć sygnały stresu i przeformułować zachowania. Dzięki uważności widzę, że dziecko jest nadmiernie pobudzone i nazywam to, mogę coś z tym zrobić. Uważność to także umiejętność zauważania, kiedy to my jesteśmy spokojni, a kiedy nie – wielu ludzi tego nie wie. Nauka samoregulacji zaczyna się zawsze od tego, że wiem, kiedy to ja jestem spokojna. Self-Reg, rodzicielstwo bliskości, rodzicielstwo przez zabawę, porozumienie bez przemocy – współcześni rodzice wciąż poszukują najlepszej drogi do wychowania dzieci. Tak, ale też bardzo wysoko stawiają sobie poprzeczkę. Przychodzą do mnie na kursy mamy, które mają bardzo wysokie standardy: "ja nigdy nie wyjdę z siebie, ja nigdy nie będę krzyczeć na dziecko", a to ciśnienie sprawia, że budują w sobie napięcie, które doprowadzi w końcu do wybuchu. A wtedy one myślą, że zawaliły i są beznadziejnymi matkami. To nieprawda! Przecież to właśnie często są ci rodzice, którzy się rozwijają. Jest im trudniej? W pewnym sensie tak, bo rola idealnego rodzica wywołuje dużo napięcia. Trudno jest dorównać własnym standardom. Czasami widzę w trakcie kursu, że rodzice się rozluźniają i zaczynają dawać sobie przyzwolenie na to, by mieć gorszy dzień, źle się czuć i dopiero wtedy zaczynają mieć przestrzeń do myślenia: ok, to znaczy, że moje dziecko nie jest niegrzeczne. Warto informować swoje dziecko, że mamy dzisiaj kiepski dzień, więc nie powinno brać za bardzo do siebie tego, co powiemy. Powiedzieć sobie: "Ok, nie muszę być idealnym rodzicem". Zresztą już same słowa "powinienem" i "muszę" powodują dużo napięcia. Nie lubię ich. Natalia Fedan Psycholożka, pierwsza w Polsce ekspertka Self-Reg, certyfikowana przez the Mehrit Centre. Przetłumaczyła na polski książkę Stuarta Shankera "Self-Reg: Jak pomóc dziecku (i sobie) nie dać się stresowi i żyć pełnią możliwości" (wyd. Mamania), prowadzi grupę na Facebooku o Self-Reg, organizuje warsztaty dla rodziców. Zobacz też: Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? Książki dla rodziców, które musisz przeczytać w 2018 r. (cz.1) 4 typy więzi dziecko-rodzic: Zobacz, jaka jest Wasza więź!
Jeannette Kalyta: „Są 3 skuteczne sposoby na High Need Baby” [WIDEO]
HNB to bardziej wymagające, głośniej domagające się mamy dzieci. Mali wrażliwcy. Opieka nad nimi bywa bardzo trudna. Jak ją sobie ułatwić podpowiada Jeannette Kalyta, położna.
Rodzice High Need Baby mają utrudnione zadanie. Mały wrażliwiec więcej płacze, potrzebuje więcej noszenia na rękach i przytulania. Jak sobie pomóc? Jak ułatwić opiekę nad HNB? Zapytaliśmy Jeannette Kalytę, doświadczoną, wspaniałą położną. Sposoby na HNB: Noszenie, przytulanie, całowanie Maluchy, które określamy High Need Baby, są zdaniem Jeannette Kalyty mniej energetyczne, potrzebują do życia więcej mamy - jej energii, mocy, ciepła. Bliskości!!! Zatem postaw na noszenie, tulenie, przytulanie, całowanie, głaskanie... Jeannette Kalyta przytacza swoje powiedzenie, dotyczące dzieci, które są bardzo wymagające: Im dłużej bliżej, tym szybciej dalej, czyli: im dłużej maluszek może być blisko mamy, tym szybciej okrzepnie i usamodzielni się. To recepty na to, jak pomóc dziecku poradzić sobie z tak dużymi potrzebami - zaspokoić je... Zobacz też: Co to znaczy być dobrym tatą? WIDEO Małe dziecko równa się zmęczenie rodziców Młodzi ludzie wiedzą, że po ciąży ich życie się zmieni. Że się będzie mniej spać, że trzeba wstawać do dziecka, opiekować się nim... I mimo tej wiedzy, kiedy zaczyna się okres "noworodkowy" w domu i pojawia zmęczenie, rodzą się konflikty. Mężczyzna wraca z pracy, kobieta wkłada mu dziecko w ręce, bo cały dzień nosiła, tuliła, musi odetchnąć, zresetować się chwilę. Ale facet też przychodzi zmęczony. Jednak zawsze ktoś jest mnie wyczerpany i ta osoba powinna zająć się dzieckiem.
Jeannette Kalyta: „Z HNB wyrastają wrażliwi, wspaniali dorośli!” [WIDEO]
W ciąży kobiety się stresują, są nerwowe, spięte. Stąd właśnie biorą się High Need Babies - twierdzi doświadczona położna, Jeannette Kalyta. Na szczęście, choć opieka nad HNB jest trudniejsza, wyrastają z nich wspaniali dorośli!
High Need Baby, czyli maluchy bardziej wymagające, trudniejsze w opiece, to mali wrażliwcy. Jednak doświadczona, słynna położna Jeannette Kalyta mówi, że właśnie z nich wyrastają najwspanialsi dorośli! Ja rozpoznać High Need Baby? „Zazwyczaj noworodek, gdy chce płakać, to rozkręca się stopniowo - najpierw się wierci, potem się kręci, zaczyna kwilić i dopiero rozlega się płacz, a na koniec krzyk. High need baby nie przechodzą tych etapów. One natychmiast wchodzą maksymalnie w krzyk. Chcą, żeby się zająć nimi natychmiast” - tłumaczy słynna polska położna, Jeannette Kalyta. Patrząc z boku, można pomyśleć, że te dzieci nami manipulują, ale to jest nieprawda! Mały człowiek nie potrafi manipulować! On inaczej niż płaczem nie potrafi wyrazić swoich potrzeb! Swojego bólu, cierpienia, złego samopoczucia. Skąd się biorą HNB (high need baby?) Nasze ciąże są nerwowe, mamy pracują, bo boją się o swoje stanowisko, denerwują się sytuacją materialną czy osobistą. Te emocje przechodzą na dziecko! Nie dziedziczymy tylko chromosomami, jest też tzw. dziedziczenie komórkowe i tak otrzymujemy w spadku po rodzicach także ich emocje. Co zrobić, kiedy urodzi nam się High Need Baby? Nosić, tulić, kochać. I poczekać, bo z tego się wyrasta. Propagatorzy nurtu rodzicielstwa bliskości, William i Hanna Searsowie, wiele napisali o małych wrażliwcach, gdyż jedno z ich dzieci było właśnie takim smykiem "potrzebującym bardziej". Podobnie zapewniają, że z HNB wyrastają wspaniali dorośli. Zobacz też: Czym jest rodzicielstwo bliskości opowiada Agnieszka Stein [WIDEO]
Wychowanie dzieci bez nagród i kar? – wywiad z ekspertem
Małgorzata Musiał, pedagożka, mama trójki dzieci i autorka bloga Dobrarelacja.pl, o nagrodach i karach w rodzinie. Ta rozmowa otwiera oczy!
Czy kary są konieczne w wychowaniu dziecka? A nagrody? No właśnie ani jedne, ani drugie! – mówi pedagożka, Małgorzata Musiał, autorka książki „Dobra relacja. Skrzynka z narzędziami dla współczesnej rodziny”. Rozmawiamy o tym, na co zwracać uwagę w relacjach z dzieckiem. Małgorzata Musiał – pedagog, żona i mama trójki dzieci. Prowadzi warsztaty, szkolenia i indywidualne konsultacje, jest również jednym z niewielu w Polsce mentorów grup SAFE, programu wspomagającego budowanie bezpiecznej więzi między rodzicami a dziećmi. Autorka bloga DobraRelacja.pl Kto odpowiada za relacje w rodzinie? Małgorzata Musiał: Rodzice. To moje przekonanie ma dużo wspólnego ze zdaniem Jespera Juula (duński terapeuta rodzinny i pedagog – przyp. red.), który kiedyś stwierdził, że to rodzice i wyłącznie rodzice odpowiadają za atmosferę w domu. Mówiąc jednak o relacjach, chciałabym jednak zostawić taki margines, że jeśli z jakimś dzieckiem mamy trudne relacje, to wcale nie musi to znaczyć, że robimy coś źle. Bo na dziecko wpływają różne czynniki, np. genetyczne. Jeśli np. ono nie umie wyrażać emocji w społecznie akceptowalny sposób, to przecież nie musi znaczyć, że rodzice popełnili gdzieś błąd. Na swoim blogu piszesz o budowaniu dobrej relacji z dzieckiem, bez nagród, kar i bez oceniania. Zastanawiam się, czy naprawdę taka ścieżka jest możliwa? I czy w ogóle można się nauczyć czegoś tak abstrakcyjnego jak budowanie relacji? Jestem przekonana, że ścieżka, którą wskazuję, jest dostępna dla wszystkich, bez względu na to, czy ktoś jest cierpliwy, opanowany, refleksyjny, czy porywczy, wybuchowy i jest mu trudniej się opanować w trudnych sytuacjach. Ja sama mam bardzo dynamiczny temperament choleryka, więc jeśli ja daję radę, to głęboko wierzę, że większości ludzi także jest w stanie. A odpowiadając na to, czy dobrej relacji można się nauczyć, to chciałabym powiedzieć, że chociaż często nam się wydaje, że to, jacy jesteśmy, jest nam dane raz na zawsze, jestem zdania, że naprawdę wielu rzeczy możemy się nauczyć. Możemy zmieniać różne wzorce wyniesione z domu i schematy, którymi nasiąknęliśmy w dzieciństwie. Zresztą takie są też doniesienia neurobiologii. Naukowcy są pewni, że mózg jest plastyczny przez całe życie. To bardzo optymistyczne, co mówisz... ...Natomiast chciałabym tu jeszcze raz podkreślić, że wcale nie uważam, iż wszyscy możemy wszystko i jeśli nam coś nie wychodzi, to znak, że się za mało staramy. Zmiany są trudne i czasochłonne, dlatego warto, abyśmy mieli do siebie wielkie miłosierdzie w sytuacjach, kiedy coś nam jednak nie wychodzi. Chcesz poznać metodę polecaną przez Małgorzatę Musiał? Zapisz się na warsztaty dla rodziców! Najbliższe terminy: 26 września, Toruń, 5 października, Toruń 25 listopada, Warszawa Więcej na: FB Dobra relacja – Małgorzata Musiał Niedawno wydałaś książkę "Dobra relacja. Skrzynka z narzędziami dla współczesnej rodziny". Powiedz proszę, o czym w niej piszesz i dla kogo? Napisałam ją – tak samo jak piszę bloga – z myślą o rodzicach, którzy chcą budować autentyczne i głębokie relacje ze swoimi dziećmi. W książce podaję zestaw narzędzi do budowania takich, dzięki którym możemy uniknąć stosowania kar wobec dzieci. Zdaję sobie sprawę, że w rodzinie zdarzają się sytuacje, kiedy opadają nam ręce i chcielibyśmy coś zrobić, tylko nie wiemy co, więc zwyczajowo sięgamy po karę. W mojej książce chciałam pokazać rodzicom, że wymierzanie kar to może nie jest do końca ta droga, o którą im chodzi. Opisujesz też w niej pewną 5-stopniową piramidę. Powiedz, co to takiego? To model budowania relacji bez używania kar i nagród. Rzeczywiście moja piramida składa się z pięciu stopni i będą to, patrząc od dołu: granice, których potrzebuje każdy z nas i które są podstawą relacji w rodzinie; potem kolejno mamy: emocje w rodzinie, współpracę, rozwiązywanie problemów i konfliktów, aż wreszcie na samym czubeczku – konsekwencje. Te pięć obszarów ułożyłyśmy w piramidę po to, by pokazać rodzicom, jak rozkładamy akcenty: warto przede wszystkim mieć świadomość własnych granic i zajmować się przede wszystkim emocjami (swoimi i dziecka), a nie zaczynać rozwiązywanie trudności od wyszukiwania "konsekwencji". Ułożyłyśmy? Ja i moja przyjaciółka, z którą od lat prowadzę warsztaty dla rodziców. Sam model piramidy wraz z pięcioma obszarami został zainspirowany "Szkołą dla rodziców i wychowawców" czyli cyklu szkoleń psychologicznych, w którym kiedyś uczestniczyłyśmy, a także przez wiele lat prowadziłyśmy. Powiedziałaś, że konsekwencje zajmują tylko czubek piramidy, ale ja właśnie o nie chciałam zapytać. Twój model budowania relacji między rodzicami a dziećmi nie przewiduje kar, więc proszę, wyjaśnij mi, czym to się różni: kara i konsekwencje? Podstawową różnicą są intencje rodzica. Jeśli konsekwencje nie wypływają naturalnie z działań dziecka – to są karą. Jeśli dopuszczam jakieś przykre konsekwencje po to, by dziecko czegoś się nauczyło albo żeby na przyszłość zmieniło swoje zachowanie, to w gruncie rzeczy są one karą. Spróbujmy to jeszcze raz wyjaśnić na przykładzie. Dziecko nie zjadło obiadu, wyszliśmy na spacer, ono już po 100 metrach jest głodne, a ja nie chcę mu kupić bułki. Kara czy konsekwencja? Jeszcze raz wracam do intencji: czemu mu nie chcę kupić tej bułki? Skoro wyszłam z domu z głodnym dzieckiem, to jest moja sprawa, żeby zadbać o coś do jedzenia dla niego. I jeśli celowo nie zadbałam, to ewidentnie chcę go ukarać, żeby następnym razem jadło, kiedy mu podam obiad. I dalej – skoro mam dziecko, które chce jeść, a ja nie mam portfela, żeby mu coś kupić, to przecież nie będziemy chodzić na głodnego! Chyba, że chcę mu dać nauczkę: "Proszę bardzo, nie jadłeś obiadu, to teraz masz za swoje!" – i wtedy bez dwóch zdań to będzie kara. To widzę, że musimy jednak powiedzieć wyraźnie, co to takiego wg Ciebie jest kara, To coś dotkliwego, co robimy w takiej intencji, żeby do dziecka dotarła jakaś nauka. A taka intencja przyświeca naszemu postępowaniu prawie cały czas. Nie wiem, czy to jest problem tylko współczesnych rodziców, ale rzeczywiście obecnie często hołubimy takie przekonanie, że dziecko to produkt różnych działań rodzicielskich i wychowawczych. Przekonanie, że jeśli my dorośli czegoś nie zrobimy, to dziecko się nie nauczy, nie rozwinie się prawidłowo itd. Moim zdaniem, trochę w tym brakuje zaufania w możliwości dziecka, w jego potencjał, potrzeby rozwojowe, w to, że dziecko naturalnie chce się rozwijać, odkrywać nowe rzeczy, nabywać nowe umiejętności, być w relacji z innymi itd. Tymczasem to są bardzo silne potrzeby i naprawdę nie musimy uczyć dziecka w jakichś sztucznych sytuacjach, jak warto żyć. A skoro mowa o życiu, to chciałabym jeszcze wrócić na chwilę do tych nieszczęsnych kar. Znajoma para z dwójką dzieci, mówi, że życie daje nam dużo kar, więc unikanie ich w rodzinie jest tworzeniem sztucznego klosza. Oczywiście, że w codziennym życiu spotykają nas różne kary. Jedziesz za szybko, więc za karę dostajesz mandat. Nie płacisz rachunków, to odcinają ci telefon. I ja nie wiem, czy kary w życiu społecznym to coś złego, za to jestem głęboko przekonana, że trudno porównywać życie rodzinne, gdzie podstawą i spoiwem są relacje, do życia społecznego, gdzie relacje siłą rzeczy ulegają rozcieńczeniu. W społeczeństwie systemy obejmujące kary i nagrody są być może potrzebne, ale przecież w rodzinie nie potrzebuję żadnego kodeksu i zestawu praw, żeby czynić jakieś dobra moim bliskim. Robię to z potrzeby serca, bo potrzeby członków mojej rodziny są dla mnie ważne. A jak jest z nagrodami? Jestem przekonana, że w rodzinie można sobie darować zarówno kary, jak i nagrody i opierać się tylko na tym, co jest prawdziwym fundamentem, czyli na relacji. Jeśli zbudujemy dobrą, głęboką i autentyczną relację, to nie tylko karanie, lecz także nagradzanie dzieci – czy innych członków rodziny – za to, że zrobili tak, jak chcieliśmy, będzie zbędne. Bo jeśli mamy dobre relacje, to nie zaspokajamy swoich wzajemnych potrzeb dla nagrody czy w obawie przed karą, tylko po prostu dlatego, że chcemy wzbogacać życie naszej rodziny. Podpowiedz mi w takim razie, jak mam skomentować dobre zachowanie dziecka? Wyobraźmy sobie: na placu zabaw starsza córka pomogła młodszej, więc chciałabym ją pochwalić. Ty jednak na blogu odradzasz pochwały. Po pierwsze, dla dziecka, które pomaga rodzeństwu, wystarczającą nagroda jest świadomość, że pomogło, dlatego w tej sytuacji, jaką opisałaś, pewnie bym się najpierw zastanowiła, czy naprawdę muszę coś mówić. I jeśli doszłabym do wniosku, że tak, to mogłabym powiedzieć np. do tej młodszej: "Ale ci Ania pomogła, co?" – i tyle. Wystarczy, żeby zauważyć, nazwać, ale bez oceniania. Zastanawiam się, jak długo musiałabym pracować nad swoją relacją z dziećmi, żeby nie zastanawiać się za każdym razem, czy to, co teraz robię, jest karą, czy konsekwencją; nagrodą czy informacją zwrotną? Bardzo lubię porównywać naukę dobrych relacji do nauki jazdy samochodem. Najpierw myślimy o wszystkim: tu sprzęgło, tu hamulec, tu drążek zmiany biegów – po godzinie jazdy jesteśmy cali spoceni z nerwów. Ale jak już się człowiek wdroży, to jazda przychodzi mu bez wysiłku, a nawet często jest przyjemna: można jechać i jednocześnie rozmawiać, słuchać muzyki... To normalne, że na początku wszystko sprawia nam trudność, że analizujemy każdy ruch, zastanawiamy się, aż w końcu zacznie nam to przychodzić spontanicznie. W swojej książce odwołujesz się do wielu psychologów i książek dla rodziców. Który z autorów jest dla Ciebie najważniejszy i która książka? To trudne pytanie, bo ja już mam za sobą długą drogę i w tej chwili najwięcej czerpię nie z książek, ale z obserwowania innych rodziców. Na pewno jednak ważnym autorem był dla mnie Jesper Juul i jego książka "Nie z miłości". Wiele razy ją czytałam i za każdym razem znajdowałam coś ważnego dla siebie. Potem Lawrence Cohen ze swoją książką: "Rodzicielstwo przez zabawę" – dla mnie, mamy, która twierdziła, że nie jest koleżanką swoich dzieci i ich towarzyszką zabaw, to było objawienie. Trzecim, który wywarł bardzo duży wpływ na mnie i na moją pracę z rodzicami, jest Daniel Siegel i jego książka "Zintegrowany mózg, zintegrowane dziecko". We wszystkich tych książkach znajdywałam ważne rzeczy, ale też w każdej było coś, co odrzucałam, z czym się nie zgadzam albo na co przymykam oko – to samo polecam wszystkim innym rodzicom, aby robili z poradnikami dla rodziców. Także z tym, który sama napisałam. Książka Małgorzaty Musiał „Dobra relacja. Skrzynka z narzędziami dla współczesnej rodziny” została wydana przez wydawnictwo Mamania. Książkę kupisz na stronie wydawnictwa. Polecamy!
W ten sposób wzmocnisz więź z dzieckiem [WIDEO]
Te drobne gesty i zachowania sprawią, że twoja relacja z dzieckiem będzie pełna wzajemnej miłości.
Każda mama marzy o tym, by mieć bliską i pełną miłości relację z dzieckiem. Czasami jednak codzienność nie pozwala nam poświęcać mu tyle czasu, ile potrzebuje. Te czynności nie wymagają wiele czasu, a sprawią, że wzmocnisz więź z dzieckiem w przyjemny i pełen ciepła sposób. 10 sposobów na silną więź z dzieckiem Aby mieć bliską relację z dzieckiem, pamiętaj codziennie o: przytulaniu – podobno 4 uściski dziennie potrzebne nam są do życia, 8 do dobrego funkcjonowania, a 12 do rozwoju i wzrostu! Słuchaniu – słuchaj uważnie, kiedy dziecko do ciebie mówi, nie lekceważ jego problemów, ale nie rozwiązuj ich za niego, zadając pytania takie jak: "A jak myślisz, dlaczego on tak się zachował?" czy "I co wtedy poczułeś", pomożesz dziecku nauczyć się samodzielnie rozwiązywać problemy. Patrzeniu w oczy – jeśli czegoś chcesz od dziecka lub masz mu coś ważnego do powiedzenia (a ono tobie!), spójrz mu w oczy, nawet jeśli oznacza to kucanie na środku chodnika! Zwolnieniu – każda chwila może być piękna i ważna dla was. Zatrzymaj się, żeby zażartować z dzieckiem, zmierzwić mu włosy, przytulić, powiedzieć, że jest fantastyczne! Wspólnej zabawie – kiedy bawicie się razem, wasze organizmy produkują oksytocynę i endorfiny – hormony miłości i szczęścia. To wystarczy, prawda? Celebruj wieczory – to zwykle najtrudniejsza chwila dnia, kiedy dziecko nie chce pójść spać, a ty padasz ze zmęczenia i marzysz o chwili dla siebie. Spróbuj rozpocząć wieczorne rytuały wcześniej, tak by znalazła się chwila na poleżenie z dzieckiem w łóżku, poczytanie książek, porozmawianie i poprzytulanie się na dobranoc. Pomagaj – nie mów dziecku: nie płacz, nie złość się! Zamiast tego pozwól mu przeżywać smutek i złość, ale naucz je, jak sobie radzić z tymi trudnymi emocjami. Poświęcaj czas każdemu dziecku – jeśli masz więcej dzieci, spróbuj od czasu do czasu znaleźć czas dla każdego z nich z osobna, tak by nie musiały dzielić twojej uwagi z bratem czy siostrą. Zazdrość o rodzeństwo to częsty problem. Idealnie byłoby, gdyby codziennie udawało wam się spędzić chociaż 15 minut sam na sam. Wyłącz komputer i telefon – nie patrz w ekran, kiedy twoje dziecko ma ci coś do powiedzenia, pokaż mu, że jest dla ciebie najważniejsze. Po prostu bądź! - kiedy cię potrzebuje i kiedy jesteście zajęci swoimi sprawami – daj mu poczucie, że zawsze jesteś dla niego. Kiedy spędzacie razem czas, ofiaruj mu 100 proc. swojej uwagi. Zobacz też: Co to jest Rodzicielstwo Bliskości? – mówi Agnieszka Stein [WIDEO] Nosiłam, tuliłam - teraz wiem, że miałam rację! A co to jest miłość? 10 książek dla dzieci o miłości
Najlepszy prezent dla dziecka zdaniem Doroty Zawadzkiej
Znana, niezwykle doświadczona psycholożka porusza na naszych łamach najczęstsze, palące problemy wychowawcze rodziców przedszkolaków. W tym numerze podpowiada, jak nie stracić żadnej okazji do spędzania czasu z maluchami – nie tylko w święta!
Nadchodzi zima, z nią święta, a po nich Nowy Rok. Kilka wolnych dni. Wspólny rodzinny czas. Jedni myślą sobie: „nareszcie pobędziemy razem”, inni: „jak ja to przeżyję...”. Tym drugim przypadkiem nie będę się zajmować, porozmawiajmy o radości bycia razem w świąteczny czas. Pamiętam grudniowy, przedświąteczny poranek, który czuć było mrozem, nawet mając głowę schowaną pod kołdrą. W domu jeszcze wszyscy spali, a ja, mała dziewczynka, na palcach cichutko podkradałam się do okna, by popatrzeć na zimowy świt. Na wypełnione śniegowymi igiełkami kule, które tworzyły się wokół zapalonych jeszcze latarń. Na zgarbioną postać Pani Heli zgarniającej zamaszystymi ruchami biały dywan z chodnika. Choć wiedziałam, że za chwilę rozpocznie się codzienna krzątanina, ta krótka chwila miała w sobie jakąś tajemnicę. Jakby trochę udawało mi się zajrzeć w zimową noc, której nie zdążyły schować latarnie. Piękne wspomnienie... Czy – jeśli chodzi o przedświąteczny czas – też masz w głowie podobne obrazy z dzieciństwa? Mam nadzieję. Oczywiste jest, że niektórych boli głowa na samą myśl o świątecznym kołowrocie. Mamy „po kokardy” biegania po sklepach, sprzątania, ustalania jadłospisu i listy gości. Na zapas martwimy się przygotowaniami. I wieszczymy jedną wielką katastrofę, po której dopiero należeć się nam będzie prawdziwy odpoczynek. Ale pomóżmy naszym dzieciom również zgromadzić takie niespieszne, piękne wspomnienia jak to, którym się z wami podzieliłam. To naprawdę bezcenne. Jak pogodzić świąteczne obowiązki i chęć na zabawę? Już na wiele dni przed Wigilią zaczyna się wymarzony czas na zabawy z dziećmi. Widzę, że niektórzy znacząco pukają się w czoła lub zataczają na nich palcem wiele mówiące kręgi. Uwierzcie mi, ten czas z dziećmi może być pełen radości, nawet gdy czekają generalne sprzątanie, tony gotowania czy wyścigi wózków w markecie. Najważniejsze są dwie rzeczy, a właściwie trzy: Plan Pozytywne nastawienie Gotowość na zmianę planu :-) Ba, już samo ustalanie świątecznego rozkładu jazdy może być fantastyczną zabawą, bo planowanie bywa czasem fajniejsze od realizacji. Przestrzegam jednak przed zaczynaniem od ustalania co, kto i kiedy... sprząta. To zwykle bardzo szybko gasi miłą atmosferę. Za to dwa obszary uruchamiają wyobraźnię dzieci najmocniej. Kuchnia i miejsce pod choinką. I trzeba to wykorzystać. Najlepszym prezentem, jaki możecie ofiarować swoim dzieciom, jest wasz czas i ten moment, w którym powiecie, że chcecie się z nimi pobawić. Wszyscy razem, w różnym tempie Oczywiście rozumiem, że trzeba zrobić też świąteczne porządki i przystroić dom. Koniecznie włączcie dzieci w to zadanie. Maluchy lubią pomagać, o ile nie są do tego zmuszane. Zorganizujcie więc zabawę w „Miejsce dla Mikołaja”, polegającą na tym, że usuwa się to, co zepsute i niepotrzebne. To dobra okazja do sortowania zabawek, która też może być świetną wspólną zabawą i okazją do wspomnień, z którymi wiążą się stare zabawki. Radość od kuchni Włączanie dzieci w gotowanie? Koniecznie! Własnoręcznie zrobiony przez malucha „jeżyk” z pomarańczy i goździków to powód do dumy i... od razu lepszy nastrój. Poza znakomitym ćwiczeniem dla dziecięcych dłoni taka ozdoba rozsiewa świąteczny aromat w całym domu. Dzieci uwielbiają też zabawę w mieszanie, łączenie składników, próbowanie. Zapachy i smaki, podkradanie słodkości i wylizywanie miski po masie na sernik zapamiętuje się na zawsze. Razem upieczcie pierniki czy imbirowe ciasteczka, niech dzieci same je wycinają i polukrują na koniec. Takie uczestniczenie w kuchennej części przedświątecznego rytuału pozwoli dzieciom oswoić się z niecodziennymi daniami serwowanymi w Wigilię. Gdy to nowe „coś” razem z nami przygotują, to i chętniej zjedzą. Nieco inaczej o... prezentach dzieci Równolegle warto pokazywać dzieciom, jak przyjemne jest własnoręczne robienie i dawanie podarunków. Przecież Mikołaj, Gwiazdor, Dzieciątko, Aniołek czy kto odwiedza was w waszych stronach, obsypuje świątecznymi marzeniami, przynosi prezenty nie tylko dzieciom. Najlepiej zacząć od obdarowania babci i dziadka. Postarajcie się zachęcić dzieci, by wykonały dla nestorów rodu świąteczne drobiazgi samodzielnie. Możecie im pomóc w pakowaniu. Jeśli chodzi o prezenty dla dzieci, to czasem dobrze jest przemycić troszeczkę tradycji dawnych zabaw i zabawek. Przedmiotów, które dzięki swej prostocie otwierały w dziecięcych głowach szufladki wyobraźni. Stawały się przyjaciółmi na dobre i złe i towarzyszami fantastycznych przygód. Najlepszy prezent dla dziecka Pamiętajcie, kochani, że najlepszym prezentem dla dzieci, który możecie im ofiarować, jest wasz czas i ten moment, w którym sami zaproponujecie, że chcecie się z nimi pobawić, w co tylko sobie wymarzą. W końcu są święta.
5 najwygodniejszych pozycji do karmienia piersią
Karmienie piersią to wyjątkowa chwila bliskości między mamą a dzieckiem. Warto zadbać o to, byście oboje czuli się w tym czasie komfortowo.
Udane karmienie piersią w dużym stopniu zależy również od pozycji, w jakiej karmisz. Zarówno Tobie, jak i maleństwu powinno być wtedy wygodnie. Jaka jest więc najwygodniejsza pozycja? To bardzo indywidualna kwestia i każda mama musi ją znaleźć wraz ze swoją pociechą. Oto kilka, które na pewno warto wypróbować. W jakiej pozycji karmić piersią? 1. Na boku. Połóż się na boku tak, aby Twoja pozycja była stabilna. Pod głowę możesz podłożyć poduszkę, a za plecy – wałek. Dziecko ułóż przodem do siebie, również na boczku, i otocz go ramieniem. Jego główkę umieść w zgięciu swojego łokcia, a plecki podeprzyj przedramieniem. Główka dziecka powinna znajdować się na wysokości Twojej piersi tak, aby maluszek nie musiał zginać szyi czy nadmiernie jej wyciągać do góry. 2. Na plecach. Połóż się wygodnie na wznak, pod głowę możesz położyć poduszkę lub wałek. Maluszka ułóż na swoim brzuchu, przodem do siebie tak, aby jego główka znajdowała się na wysokości Twojej piersi. Przytrzymuj dziecko ramieniem, by nie sturlało się z Twojego ciała. 3. Klasyczna. To chyba najbardziej popularna wśród mam pozycja do karmienia. Usiądź wygodnie w fotelu. Pod plecy możesz podłożyć miękkie poduszki – powinno być Ci wygodnie. Na kolanach możesz położyć miękki, zwinięty koc lub poduszkę – dzięki temu ręka, którą będziesz trzymała dziecko, nie zmęczy się zbyt szybko. Maluszka ułóż na swoim przedramieniu – główka powinna znajdować się w zgięciu Twojego łokcia, plecki – być podtrzymywane przez przedramię, a pupa – opierać się na dłoni. 4. Krzyżowa. Usiądź dokładnie w ten sam sposób jak w pozycji klasycznej. Na kolana połóż poduszkę. Na niej ułóż maluszka podobnie jak w pozycji klasycznej, ale jego główkę podtrzymuj dłonią, zamiast opierać ją na przedramieniu. 5. Spod pachy. Usiądź tak jak w pozycji klasycznej, a na kolanach ułóż poduszkę. Na niej połóż maluszka na boczku, przodem do Ciebie tak, by jego nóżki znajdowały się pod Twoją pachą. Główkę podtrzymuj dłonią, a plecki oprzyj na swoim przedramieniu. Karmienie piersią i opieka nad maluszkiem to wcale nie łatwe zadanie. Młode mamy często napotykają wtedy na swojej drodze różne trudności, które w pierwszej chwili mogą wydawać im się nie do pokonania. Jednak to tylko pozory! Przy wsparciu najbliższych, a także z odpowiednią dawką wiedzy poradzisz sobie ze wszystkim i to lepiej niż Ci się wydaje. Dlatego właśnie warto dołączyć do Klubu Enfamama, gdzie znajdziesz mnóstwo cennych porad związanych z rozwojem dziecka i opieka nad nim. Dzięki temu w macierzyństwie już nic Cię nie zaskoczy.
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 7. Wystrzegaj się trenerów dzieci [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości to filozofia wychowywania dzieci oparta na budowaniu silnej więzi rodziców z maluchem. 7. filar RB mówi o tym, by wystrzegać się trenerów dzieci: metod, które zakładają wychowywanie przez robienie czegoś na siłę. Strach nie uczy, strach ogłupia – mówi Agnieszka Stein, psycholożka.
Nurt wychowywania dzieci nazywany rodzicielstwem bliskości opera się na 7 zasadach (filarach). Siódmy filar RB brzmi: Wystrzegaj się trenerów dzieci. Co to oznacza w praktyce, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o rodzicielstwie bliskości mówi jego najlepsza ambasadorka! Zobacz też: Co to jest rodzicielstwo bliskości? – opowiada psycholożka Agnieszka Stein [WIDEO] Siłowe sposoby wychowania dziecka nie działają! Agnieszka Stein opowiada, jak Carlos Gonzales, psycholog blisko nurtu RB powiedział kiedyś, że książki o wychowywaniu dzieci dzielą się na takie, które wierzą, że dziecko jest złe, i na takie, które twierdzą, że dziecko jest dobre. I rodzicielstwo bliskości jest o tym, że dziecko jest dobre. Gdy spotykamy się z metodami, pomysłami, które sugerują, że dziecku trzeba zrobić przykrość czy krzywdę, żeby coś tam zrozumiało, zrobić coś na siłę, żeby je czegoś „nauczyć”, być twardym, być oschłym – to to są pomysły, które nie będą budowały naszej dobrej relacji z dzieckiem, bliskości i zaufania, tylko będą bliskość z dzieckiem utrudniały – tłumaczy Agnieszka Stein 7. filar rodzicielstwa bliskości. Warto też pamiętać, że strach ogłupia – także my, dorośli, kiedy się boimy, to nie w pełni wykorzystujemy swoje umiejętności, możliwości, potencjał. Kiedy dziecko zachowuje się na wielu polach wbrew sobie, zgodnie z oczekiwaniami dorosłych, to ponosi koszty – zaniedbuje jakieś swoje potrzeby, nie rozwija się w pełni. Cenę za to płaci też dorosły – dziecko takie uczy się ukrywać różne rzeczy, nie jest szczere, to dziecko nie jest szczęśliwe. Maluch nie jest otwarty, nie komunikuje swoich potrzeb, bo wie, że to byłoby niepożądane. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 6. Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic [WIDEO]
Równowaga i mądre stawianie granic - o tym mówi 6. filar rodzicielstwa bliskości. Zobacz, jak troszczyć się o siebie, by móc dobrze opiekować się dzieckiem. Podpowiada psycholożka, Agnieszka Stein, ekspertka nurtu rodzicielstwa bliskości.
Rodzicielstwo bliskości błędnie kojarzy się niektórym z rozpieszczaniem dzieci czy bezstresowym wychowaniem. 6. filar, czyli szósta zasada RB namawia jednak to równowagi i mądrego stawiania granic dziecku. Agnieszka Stein tłumaczy w naszym filmie, dlaczego to takie ważne i jak zaspokajać własne potrzeby, by mieć więcej sił na opiekę nad dzieckiem. Zobacz też: 10 mądrych zdań o wychowaniu, uwaga, chwytają za serce! Równowaga i wyznaczanie granic - co mówi o tym 6. filar rodzicielstwa bliskości "Myślę, że równowaga i przestrzeganie granic to najważniejszy filar rodzicielstwa bliskości. Równowaga czyli to, że dbamy nie tylko o potrzeby dziecka, ale i o swoje. Bo im lepiej dorosły dba o swoje potrzeby, tym ma więcej zasobów do troszczenia się o dziecko - mówi ekspertka rodzicielstwa bliskości, psycholożka, Agnieszka Stein. Nie polega to jednak na tym, że rodzic ma oczekiwania w stosunku do dziecka - chodzi o to, że dorosły może czasem poprosić innych o pomoc, wie, jak o siebie zadbać i jak sobie pomóc. To nie mogą być oczekiwania w stosunku do dziecka. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 5. Śpij przy dziecku [WIDEO]
Spanie z dzieckiem to temat 5. filaru rodzicielstwa bliskości. Gdy niemowlak śpi w łóżku rodziców, łatwiej jest im reagować, gdy płacze, ma gorączkę czy wymiotuje. Zobacz, co jeszcze o spaniu z dzieckiem mówi Agnieszka Stein, psycholożka.
5. filar rodzicielstwa bliskości, czyli filozofii wychowania maluchów stworzonej przez pediatrę Williama Searsa, mówi o tym, jak ważne i jakie zalety ma spanie przy dziecku. Nocne pobudki, karmienie piersią, doglądanie niemowlaka - to wszystko jest prostsze, gdy dziecko śpi z rodzicami. Zobacz też: Co to jest rodzicielstwo bliskości mówi Agnieszka Stein Śpij przy dziecku - 5. filar rodzicielstwa bliskości "Filar rodzicielstwa bliskości mówiący o spaniu czy generalnie temat spania z dzieckiem to nie jest taka kwestia, że wszyscy powinni zawsze spać razem w jednym łóżku, choć często z tym łączy się RB" - mówi Agnieszka Stein, psycholożka, ekspertka rodzicielstwa bliskości. Dziecko potrzebuje bliskości rodziców - przytulenia, poczucia, że mama jest blisko. Śpiąc przy dziecku możemy też szybciej reagować, gdy coś się dzieje niepokojącego, czyli gdy niemowlę ma gorączkę, zwymiotuje, ma zły sen itp. Te zalecenia mają podstawy naukowe - są badania mówiące, że spanie z dzieckiem do 5. roku życia nie ma negatywnych skutków dla rozwoju malucha. Jednak zasady spania z dzieckiem powinny być wypracowane wspólnie - każdy z domowników ma prawo zgłosić swoje preferencje i oczekiwania. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 4. Noś dziecko przy sobie [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości opiera się na budowaniu mocnej więzi między rodzicem a dzieckiem. A noszenie niemowlaka to idealne do tego narzędzie! Zobacz na naszym filmie, jak Agnieszka Stein, psycholożka, tłumaczy, czemu tak ważne dla rozwoju niemowlaka są chusta, nosidełko czy... twoje ręce.
Rodzicielstwo bliskości (filozofia wychowywania dzieci oparta na budowaniu silnej więzi rodziców z dzieckiem, ang. attachment parenting) stawia na budowanie więzi między rodzicami a dzieckiem. To ta silna relacja sprawia, że maluch dobrze się rozwija i czuje bezpiecznie. 4. filar RB mówi o tym, jak ważne dla tworzenia silnej więzi z dzieckiem jest noszenie go - w chuście, nosidełku czy po prostu, na rękach. Tyle, ile ono potrzebuje. Noszenie dzieci stale przy sobie jest popularne we wszystkich niemal kulturach, w zachodniej najmniej. Tymczasem zaspokajają wielką potrzebę bliskości z rodzicem. Zobacz też: Bezcenne noszenie w chustach - uważaj na te błędy 4. filar rodzicielstwa bliskości - noszenie dziecka superważne dla jego rozwoju Nam się czasem wydaje, że człowiek ma potrzeby fizjologiczne, typu głód, pragnienie, zimno, i z drugiej strony psychologiczne, już nie takie ważne. Tymczasem dla małego dziecka nie ma granicy między jego potrzebami emocjonalnymi a fizjologicznymi. Potrzebuje bliskości i kontaktu fizycznego tak samo, jak pożywienia! Nie będzie rosło, rozwijało się, jeśli nie będzie miało czułości - mówi Agnieszka Stein, psycholożka, ekspertka nurtu wychowywania dzieci nazywanego rodzicielstwem bliskości. Dzieci sygnalizują dorosłym, ile tego kontaktu, noszenia i przytulania, potrzebują. Każdy maluch chce inną ilość bliskości - jedne dzieci pragną być noszone cały czas (zobacz też: zalety chustonoszenia), inne lubią spokojnie leżeć w łóżeczku. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko (lub butelką, ale zawsze z miłością) Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 3. Karmienie piersią [WIDEO]
Karmienie piersią lub butelką, ale zawsze z czułością i miłością - to 3. zasada (filar) nurtu rodzicielstwa bliskości. Agnieszka Stein, psycholożka, ekspertka RB, opowiada, co jest ważne w relacji mamy i dziecka podczas karmienia malucha według tej metody wychowywania dzieci.
Zasady, czyli filary rodzicielstwa bliskości określają, jak wychowywać dziecko, by zbudować z nim bezpieczną, silną więź. 3. filar RB mówi o karmieniu piersią lub butelką - ale zawsze z miłością, uważnością. Zobacz też: Czym jest Rodzicielstwo Bliskości mówi Agnieszka Stein, psycholożka [WIDEO] Jak karmić dziecko w duchu rodzicielstwa bliskości? Kiedy myślę o karmieniu małego dziecka, to od razu przychodzi mi do głowy, że karmienie zajmuje bardzo dużo czasu. W kontekście rodzicielstwa bliskości ważne jest więc, żeby się zastanowić, czy to karmienie odbywa się z poszanowaniem granic dziecka, czy jest pełne szacunku i miłości - a może jest tylko podawaniem posiłku? - mówi psycholożka Agnieszka Stein, ekspertka nurtu rodzicielstwa bliskości. Zarówno do karmienia, jak i rozszerzania diety niemowlaka warto się przygotować. Jak chcemy karmić - piersią? butelką? W jaki sposób będziemy rozszerzać dietę? To wszystko jest bardzo ważne. Zobacz też: Czy twoje dziecko jest gotowe do rozszerzania diety metodą BLW? 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Filary Rodzicielstwa Bliskości: 2. Słuchaj płaczu swojego dziecka [WIDEO]
Rodzicielstwo bliskości to metoda wychowawcza oparta na budowaniu silnej więzi emocjonalnej rodziców z maluchem. Jest 7 głównych zasad (filarów) RB. Psycholożka Agnieszka Stein mówi, co oznacza 2. z nich: Słuchaj płaczu swojego dziecka.
Rodzicielstwo bliskości określa 7 podstawowych zasad (filarów). Drugi filar brzmi: Słuchaj płaczu swojego dziecka. Co to oznacza, dlaczego nie wolno nie reagować na płacz malucha, tłumaczy ekspertka RB, psycholożka Agnieszka Stein. Zobacz nasze wideo i posłuchaj, co o 2. filarze rodzicielstwa bliskości mówi najlepsza polska ekspertka. Zobacz też: Czym jest Rodzicielstwo Bliskości? - opowiada Agnieszka Stein 2. filar rodzicielstwa bliskości: Słuchaj płaczu swojego dziecka "Słuchaj płaczu swojego dziecka, czyli traktuj płacz malucha jako sposób na komunikację" - mówi Agnieszka Stein. Słuchaj tego, nie jako czegoś, co ci się podoba albo przeszkadza, tylko wiedz, że twoje dziecko płacząc coś mówi. Że jest mu smutno, zimno, że czuje jakiś dyskomfort, że za dużo się wokół dzieje i jest zmęczone... Niemowlę ma wiele powodów zarówno do szczęścia, jak i smutku. Jednym z pierwszych zadań, z jakimi mierzą się młodzi rodzice, jest właśnie nauczenie się odczytywania potrzeb dziecka, jakie ono wyraża płaczem. Kiedy reagujesz na płacz dziecka - utulasz je, przytulasz, bierzesz na ręce - to sprawiasz, że czuje się bezpiecznie i lepiej się rozwija! Na czym polega rodzicielstwo bliskości? Rodzicielstwo bliskości (z ang. attachment parenting) to termin utworzony przez amerykańskiego pediatrę Williama Searsa, który określa filozofię rodzicielską opartą na zasadach przywiązania dziecka do rodziców. Według tej teorii maluch tworzy z opiekunami silną więź emocjonalną, mającą wpływ na całe jego przyszłe życie. Właśnie ta więź sprzyja prawidłowemu rozwojowi społecznemu i emocjonalnemu, czyli sprawia, że dziecko rośnie na szczęśliwego człowieka. 7 filarów rodzicielstwa bliskości - zobacz nasze wideo! Filar 1 Bądź blisko dziecka Filar 2 Słuchaj płaczu swojego dziecka Filar 3 Karm piersią dziecko Filar 4 Noś dziecko przy sobie Filar 5 Śpij przy dziecku Filar 6 Pamiętaj o równowadze i wyznaczaniu granic Filar 7 Wystrzegaj się trenerów dzieci
Co zamiast "kupy", "tyłka", "pupska" i innych jeszcze gorszych wyrazów?
Twoje kilkuletnie dziecko z lubością powtarza w kółko „kupa, kupa, kupa, kupa” i nie chce przestać? Albo wyrzuca z siebie jeszcze gorsze wyrazy i to w najmniej odpowiednim momencie? Jak sobie z tym radzić? Zabraniać, strofować, krzyczeć?
Jak reagować, gdy dziecko jest zafascynowane tematem kupy, siusiaków i innych nietypowych lub nawet tzw. brzydkich wyrazów? I czy w ogóle reagować? Anita Janeczek-Romanowska, psycholog dziecięcy, autorka bloga o rodzicielstwie bliskości, świadomych wyborach i psychologii dziecka - bycblizej.pl, opisała pewien sprawdzony na własnej córce sposób. Kupa, siusiaki i inne jeszcze gorsze słowa - co z tym ma począć biedny rodzic? Psycholożka jest przeciwna kazaniom i morałom oraz zabranianiu dziecku mówienia o kupie i innych tego typu sprawach. Zamiast tego poleca zabawę w blublablul. Na czym ona polega? Przeczytajcie jej facebookowy wpis, a wszystko stanie się jasne. "- Kupa, kupa, kupa, kupa - śpiewała dzisiaj rano nasza córka przy śniadaniu. Znacie to pewnie? Kupa, siku, dupa, tyłek, albo jeszcze "gorzej" - ulubione słowa dzieci 4+. A wiecie, co mogą wtedy zrobić dorośli? Albo co często robią? Kazania i morały. "Że tak nie mówimy, bo to nieładnie" albo, nawet językiem osobistym, że nie chcemy, żeby dziecko tak mówiło. A wiecie, co można zrobić jeszcze? Na pewno wiecie, jeśli czytaliście "Rodzicielstwo przez zabawę" Cohena. I ja też to zrobiłam. - Kupa, kupa, mów sobie kupa, ile tylko chcesz, ale jak powiesz blublabul, to chyba oszaleję - powiedziałam udając przerażoną. - Blublabul, blublabul - zaczęła moja córka - blublabul, blublabul! - O nieeee, zaraz oszaleję! - Blublabul, blublabul - powtarzała i śmiała się w głos - Oszaleję zaraz! - krzyczałam udając napad szału - Blublabul, blublabul - krzyczała i uciekała z piskiem radości. Trwało to jeszcze trochę i dało nam obu mnóstwo frajdy :) Pamiętajcie, psycholog poleca - blublablul (i wszystkie dziwaczne twory językowe) zamiast kupy, tyłka, dupska i wszystkiego tego, co mają w swoim repertuarze czterolatki i starsze dzieci, a co szczególnie lubią mówić w najmniej odpowiednich momentach ;) P.S. Pamiętajcie też, że kluczem jest dostrojenie takiej zabawy do dziecka i sytuacji. Nie jest tak, że to są złe słowa albo zakazane. Nie jest tak, że taka zabawa jest po to, żeby tych słów w ogóle nie było. One są naturalne i nie ma co czynić z nich tabu. Sami poznacie, kiedy dziecko się nim bawi i nas do tej zabawy zaprasza, a kiedy może ona stać się obśmianiem albo tworzyć ukryte zakazy." Kupa to bardzo ważna sprawa i etap w rozwoju dziecka Pod postem na fan page'u bycblizej.pl rozgorzała ciekawa dyskusja, w której wzięli udział świadomi rodzice, a także psychologowie dziecięcy, którzy czytają bloga. Wśród nich psycholog dziecięcy Agnieszka Stein napisała: "Kupa to bardzo ważna sprawa, pomaga oswoić własne ciało. Dużo dorosłych było za tę fazę krytykowanych i karconych i teraz mają trudności. Czasem widzę, że rodzicom nawet słowo kupa przez gardło nie przechodzi. Faceci brzydzą się kupy. Kobiety ze strachu, że zrobią kupę w czasie porodu decydują się na cesarskie cięcie... Myślę że zabawa jest fajna jak tej kupy jest czasem za dużo ale to nie jest sposób, żeby jej nie było wcale." Zobacz też: Urodziło Ci się dziecko? Posadź drzewo i wyślij nam zdjęcie! Anita Janeczek-Romanowska, autorka bloga, podkreśla, że tu nie chodzi o to, żeby zabronić dziecku mówienia o kupie i tym podobnych sprawach, tylko kiedy już tego jest za dużo (a czasami można już mieć dość, prawda?) wejść z nim w inną zabawę słowami, a nie zabraniać i strofować. Sprawdź także: Książki, poradniki i czasopisma dla mam na bangla.pl Jestem załamana jako matka 2-latki... W poście jest mowa o dziecku w wieku 4+, a moja ponad 2-letnia córka już wpadła w taki „kupowy”zachwyt więc nie wiem czy nie powinnam się załamać jako matka ;) Choć „kupa” i podobne tematy nie są w naszym domu tabu (może właśnie dlatego to się tak szybko zaczęło!), czasami nie sposób nie zareagować w ogóle, np. w miejscach publicznych. Rzeczywiście jest tak, że im bardziej na takie fascynacje językowe zwracam uwagę, tym bardziej córkę to… zachęca do kontynuacji zabawy i testuje w ten sposób moją cierpliwość, sprawdza reakcje. Wręcz chce tym wywołać jakąś reakcję u mnie. Czy u was jest podobnie? Przechodzicie z waszym dzieckiem etap fascynacji „kupą” i podobnymi tematami czy macie to już za sobą? Co sądzicie o zabawie w blublablul? Zadziała?
Polskie gwiazdy promują rodzicielstwo bliskości! Zobaczcie wzruszający film!
Znane polskie gwiazdy wzięły udział w filmie promującym rodzicielstwo bliskości. Zobaczcie co z tego wynikło i czy rzeczywiście oddaje ideę rodzicielstwa bliskości? Czy odnajdziecie siebie w tym filmie?
Spot promujący rodzicielstwo bliskości stworzony od serca Film ten powstał specjalnie na potrzeby Festiwalu Rodzicielstwa Bliskości i został wyreżyserowany przez Magdalenę Targosz. Wszyscy, którzy wzięli w nim udział zrobili to pro bono. Wzięli w nim udział: Tomasz Kot, Marta Dąbrowa, Monika Dryl, Katarzyna Bujakiewicz, Andrzej Deskur, Grzegorz Daukszewicz, Magdalena Turczeniewicz, Marek Maruniu Piotrowicz & kids, Agnieszka Dygant. Każda rodzina jest inna a rodzicielstwo bliskości trudno zdefiniować Jak czytamy na stronie Festiwalu - i trudno się z tym nie zgodzić - rodzicielstwo bliskości nie daje gotowych wzorów i gotowych rozwiązań: „To nie jest formułka matematyczna, pod którą wystarczy podstawić członków własnej rodziny, by wyszedł odpowiedni wynik. To nigdy tak nie działa. Rodzicielstwo bliskości nie daje gotowych odpowiedzi. Nie ma jednej recepty, bo też każda rodzina jest inna." Zobaczcie film: Dalej czytamy też, że rodzicielstwo bliskości to szacunek: "I otwartość, że ktoś może mieć/wybrać inaczej. To szacunek dla granic zarówno dziecka jak i swoich. To spojrzenie na drugiego człowieka z ciekawością. Patrzenie na to, jaką drogą kroczy, bez oceniania go. To spojrzenie, które nie zatrzymuje się tylko na zachowaniu, ale szuka głębiej tego, co za nim stoi. Rodzicielstwo bliskości to ciekawość drugiego człowieka, dlatego też nie zatrzymuje się na parze rodzic-dziecko. Dotyczy wszystkich relacji. To wzrastanie razem z drugim człowiekiem, to małżeństwo bliskości, to babciostwo bliskości, to bycie blisko samego siebie.” Kilka minut chwytających za gardło i serce Czy w filmiku promującym zostało ukazane wyłącznie rodzicielstwo bliskości? Moim zdaniem to po prostu rodzicielstwo. Takie prawdziwe. I jak sobie człowiek uświadamia jego siłę, blaski i cienie to coś chwyta za gardło i nie chce puścić… Niezależnie od tego czy na co dzień blisko nam do rodzicielstwa bliskości czy nie. Też tak macie oglądając ten film drogie mamy i drodzy ojcowie? :) Źródło: festiwalbliskosci.pl Zobacz także: Badania naukowe dowodzą, że przytulanie dzieci jest dla nich dobre! Rodzicie i obowiązki. Sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie. Możesz się zdziwić! 7 rad, jak być bliskim dziecku
Bliskość z dzieckiem budują szczegóły – poznaj 5 moich
Kiedy byłam w ciąży, ciągle słyszałam, że gdy tylko urodzę i zobaczę, to od razu pokocham. No nie – to tak nie działa.
Dzisiaj sama nie mogę w to uwierzyć, że były kiedyś dni, kiedy między mną a moją córką nie było jeszcze miłości – ale to fakt. Kiedy zobaczyłam swoje dziecko tuż po porodzie, to pierwsze, co poczułam, to strach. Taka malutka, krucha, czerwona i z opuchniętymi oczkami... Nie umiałam sobie wyobrazić, żeby wziąć tego okruszka na ręce, żeby je przewinąć, nie mówiąc już o takim szczycie wszystkich szczytów, jakim była dla mnie wykąpanie tego czerwonego bobasa. Dopiero potem, po strachu pojawiła się czułość i poczucie odpowiedzialności. To właśnie te dwa uczucia powoli torowały drogę miłości. Ta macierzyńska miłość nie przypomina zakochania. Nie uderza jak grom z jasnego nieba, nie spływa podczas jednej chwili, nie pojawia się na pstryknięcie palców. Gdybym miała ją do czegoś porównać – to najpewniej do muru, zbudowanego z małych cegiełek. Mówi się, że diabeł tkwi w szczegółach, ale według mnie tak samo w szczegółach tkwi miłość. Takich szczegółach, które pewnie widziane pojedynczo nie robią jakiegoś wielkiego wrażenia, ale kiedy zbierzemy je wszystkie razem, wtedy naprawdę widać, jak są wielkie i ważne! Moich podstawowych cegiełek było 5. Nic wielkiego – a jednak… Karmienie piersią Mówi się, że karmienie piersią to podstawowe narzędzie rodzicielstwa bliskości – i mówi się prawdę. Chociaż moje początki karmienia były trudne to po kilku tygodniach męczarni (tak to czułam), wreszcie zaskoczyło. I było coraz lepiej: na tyle dobrze, że karmiłam ponad rok. I zawsze, wszystkie mamy zachęcam do jednego: nie poddawajcie się od razu. W karmieniu piersią nie chodzi wyłącznie o mleko. Ten rodzaj bliskości naprawdę pomaga mamie i dziecko rozkochać się w sobie nawzajem. Maleństwo dzięki karmieniu piersią zaczyna kojarzyć zapach mamy i jej bliskość z poczuciem bezpieczeństwa (pełny brzuszek wpływa na to poczucie!) – za to w organizmie kobiety podczas karmienia piersią, wyrzucane są wielkie ilości oksytocyny: hormonu przywiązania i czułości. Tulenie w ramionach Nie daj sobie wmówić, że jak maluch jest najedzony, przewinięty i nie płacze – to niech leży w łóżeczku. Przytulanie to bardzo ważne narzędzie budowania bliskości między wami. Po pierwsze – że tylko w takich chwilach fizycznej bliskości macie szansę lepiej się poznać. Napatrzyć się w oczy, nawąchać, pouśmiechać się do syta. Po drugie, ta sama oksytocyna, wyzwalana podczas karmienia piersią, wyzwala się także podczas tulenia dziecka. Wieczorna kąpiel To był rytuał całej naszej rodziny. Ustawialiśmy wanienkę na podłodze, na środku pokoju, zakasywaliśmy rękawy i pozwalaliśmy naszej syrence chlapać z całych sił. Uwielbiała to – a my uwielbialiśmy patrzeć, jak się odpręża, jak czerwienieje ze śmiechu i jak stara się nóżkami kopać jeszcze mocniej, tak, jakby jej życiowym celem było zalać sąsiadów z dołu – dwa razy zresztą jej się to udało. A gdy jeszcze poznała rozkosz kąpieli w pianie, to wtedy my dowiedzieliśmy się, jak wygląda ludzkie czyste szczęście. Takie wspólne chwile radości naprawdę zbliżają. Wspólne spanie Tak, wiem, zdania co do spania z dzieckiem są podzielone. Są mamy, które nie wyobrażają sobie tego – i ja to szanuję. Niemniej dla mnie wspólne spanie z dzieckiem to jedna z najprzyjemniejszych rzeczy w pierwszym okresie po porodzie. Nie trzeba wstawać do karmienia – to raz. Nie trzeba odkładać po karmieniu – to dwa. Można za to przed zaśnięciem do woli nawąchać się ciepłej główki – to trzy. A jeszcze to uczucie, kiedy budzisz się rano i pierwsze co widzisz, to małe oczka czujnie wpatrzone w twoje oczy... – serio umiecie wyobrazić sobie lepszą pobudkę? Rozmowy po niemowlęcemu Ja mówiłam gugu, ona odpowiadała tym samym. Ja udawałam, że kicham: "A-psik!" - ona zanosiła się ze śmiechu. Ja mówiłam, że ma śliczne oczka, nosek, buzię, czółko – ona słuchała tak, jakby wszystko rozumiała (zresztą kto wie? Może i tak było?). W pierwszych dniach po porodzie jeszcze musiałam się przełamywać, żeby zagadać do maleństwa, ale z każdym dniem było łatwiej i lepiej. Okazało się, że rozmowa z niemowlakiem to kwestia nabrania wprawy. Kiedy zaczęła w 2. miesiącu życia głużyć (czyli wydawać pierwsze piski, kwiki i prychnięcia), zaczęłyśmy rozmawiać ze sobą na okrągło. I uwierzcie mi na słowo: kiedy już zostaniecie mamą obrażalskiej nastolatki czy nastolatka – naprawdę docenicie te rozmowy: choć może prowadzone bez słów, to paradoksalnie, jak żadne inne budujące bliskość. View Burdaffi on the source website
4 typy więzi dziecko-rodzic: Zobacz, jaka jest Wasza więź!
Naukowcy są pewni: od tego, jaką więź dziecko wypracuje z mamą czy tatą na samym początku życia, będzie zależeć to, czy w dorosłości będzie umiało kochać, ufać i cieszyć się bliskością.
Kiedy uśmiechasz się do swojego dziecka, kiedy patrzysz mu w oczy i kiedy podchodzisz do niego, gdy zapłacze w łóżeczku – uczysz je, że je kochasz i że jest dla ciebie ważne. Poprzez te wszystkie codzienne czynności: czułe słowa, przytulanie, wieczorny masaż itd., kształtujesz w dziecku poczucie własnej wartości i pokazujesz mu, na czym polega miłość. Ta nauka jest ważniejsza niż myślisz. Według znanego psychiatry, Johna Bowlby'ego, twórcy teorii przywiązania, relacja z mamą jest dla dziecka relacją wzorcową (dzisiaj już wiemy, że nie musi to być mama, lecz także inny dorosły opiekun). To, czego się w tej relacji nauczy, będzie przenosić na wszystkie relacje z innymi ludźmi, także w dorosłym życiu. Co to dokładnie znaczy? Najogólniej mówiąc, że jeżeli mama (lub inny główny opiekun: tata, babcia, rodzic zastępczy itd.) jest wrażliwa na potrzeby dziecka, ono uczy się, że bliskość idzie w parze z zaufaniem, życzliwością i bezpieczeństwem. Jeżeli jednak dziecko nie dostaje od swojego głównego opiekuna dostatecznej ilości uwagi i czułości – albo np. poza czułością styka się też z przemocą – wtedy jest duże ryzyko, że będzie wyrastać w przekonaniu, że nie jest warte miłości, czułości i uwagi. Takie poczucie to bagaż, który będzie musiało dźwigać przez całe życie! Jak kształtować bezpieczną więź z dzieckiem? Bądź otwarta/y na potrzeby dziecka – tylko tyle i aż tyle. Nie wierz w przestarzałe teorie, że dziecko poprzez płacz, złość czy swój upór próbuje tobą manipulować. Każde zachowanie niemowlęcia, rocznego dziecka, a nawet dwu- i trzylatka wypływa z jego potrzeb: bliskości, akceptacji, uwagi itd. Nawiązuj z dzieckiem kontakt wzrokowy Pamiętasz swoje pierwsze randki z pierwszą miłością? Nie musieliście do siebie nic mówić, wystarczało, że na siebie patrzyliście, prawda? Taka sama intymna rozmowa toczy się między tobą a niemowlęciem np. podczas tulenia, masażu czy karmienia. Nie bez przyczyny natura tak to wymyśliła, że noworodek widzi najostrzej to, co znajduje się w odległości ok. 30 cm od jego twarzy – czyli z takiej, jaka dzieli oczy malucha od oczu mamy, gdy ona trzyma go przy piersi. Dbaj o dotyk Kontakt wzrokowy to jeszcze nie wszystko: żeby zawiązać nić porozumienia z niemowlęciem, potrzeba jeszcze sporo przytulania, dotykania i noszenia. Zdaniem psychologów, bez częstej bliskości fizycznej niemożliwa jest bliskość emocjonalna między dzieckiem a rodzicami. Jeżeli będziemy podchodzić do opieki nad niemowlęciem wyłącznie zadaniowo: nakarmić-przewinąć-odłożyć-uśpić, to najzwyczajniej w świecie, nie będziemy w stanie dojrzeć sygnałów, jakie wysyła. Czytaj także: Jak odkryto moc dotyku? Te badania dają do myślenia! Reaguj na płacz maleństwa Tak – wiemy: płacz dziecka stresuje i męczy, ale spróbuj odwrócić trochę myślenie i potraktować ten płacz nie jako zło konieczne, ale jako cenną umiejętność, dzięki której ono już od pierwszego dnia życia może się z nami porozumiewać! Traktuj więc płacz dziecka jako próbę rozmowy – i postaraj się na nią jak najlepiej odpowiadać. Niemowlę nigdy nie płacze bez powodu. Jego płacz to zawsze jest sygnał: "bardzo cię potrzebuję". Nigdy go nie ignoruj i nie zostawiaj dziecka, by się wypłakało, bo wtedy ono uczy, że nie warto się starać o kontakt z tobą. Z drugiej strony, licz się z tym, że nie zawsze uda ci się łatwo wyciszyć malucha. Są dzieci, które płaczą dużo więcej niż ich rówieśnicy – i chociaż czasem może to świadczyć o jakiejś chorobie (dlatego zawsze trzeba powiedzieć o tym pediatrze), to jednak o wiele częściej po prostu musimy pogodzić się z "taką urodą" płaczliwego dziecka. Co ważne, opinie, jakoby płaczliwość niemowlęcia miała zawsze źródło np. w nerwowej ciąży czy zachowaniu mamy, nie są prawdziwe. Wiele spokojnych, szczęśliwych matek ma tzw. temperamentne dzieci, które dużo płaczą, mało śpią i wymagają więcej cierpliwości. O więzi między rodzicem a dzieckiem przeczytasz także na: Blisko z Tobą chcę być – Emotopic 4 typy więzi dziecko-opiekun: jaka jest wasza? Współpracowniczka Bowlby'ego, amerykańska psycholożka, Mary Ainsworth, przez lata badała, jakie typy więzi mogą zawiązać się między dzieckiem a mamą. Na podstawie swoich obserwacji wyróżniła u ok. rocznych dzieci 3 główne typy więzi: bezpieczną, lękowo-unikającą i nerwowo-ambiwalentną. Relacja bezpieczna To na szczęście najczęstszy typ relacji między dzieckiem a jego głównym opiekunem (najczęściej z mamą). Według badaczy taki typ bezpiecznej relacji wypracowuje sobie 2/3 dzieci. W tej relacji dziecko ufa swojemu dorosłemu opiekunowi i czuje się przy nim bezpiecznie. Wie, że dorosły jest dla niego bezpieczną bazą, do której w razie potrzeby zawsze można wrócić. Dzieci, których łączy z rodzicami relacja bezpieczna, chętnie poznają otoczenie (najpierw raczkują, potem stawiają pierwsze kroczki, wreszcie "uciekają" na pierwszych spacerach bez wózka). Kiedy upadną i stłuką kolanko, to płaczą i dobrze! – bo to znaczy, że wiedzą, iż ktoś je pocieszy. Takie dzieci wyrastają na ufnych, szczęśliwych dorosłych. Umieją w dorosłym życiu nawiązać prawidłowe, szczęśliwe relacje, bo nie uciekają przed bliskością: przyjaźnią czy miłością. Umieją obdarzyć kogoś innego swoim zaufaniem i w razie potrzeby poprosić o pomoc. Nie boją się na zapas opuszczenia, zdrady ani też tego, że uzależnią się od kogoś. nerwowo-ambiwalentna Ten typ relacji zwykle cechuje dzieci nerwowych rodziców albo zmagających się z długotrwałą depresją. Dziecko niestabilnego rodzica nigdy nie wie, jak na nie zareaguje mama czy tata. Przytuli czy odepchnie? Uśmiechnie się czy rozgniewa? Pochwali czy wyśmieje? Takie dziecko na każdym kroku potrzebuje udowadniać sobie samemu, że rodzic je kocha – dlatego będzie płakało więcej niż dzieci z relacją bezpieczną, będzie też wymagało więcej opieki, pocieszenia i uwagi od rodzica. Maluchy, które nie mają silnego poczucia bezpieczeństwa, będą odczuwać silny lęk przed rozstaniem z głównym opiekunem i co ważne – będą płakać nie tylko przy rozstaniu, ale też długo, długo potem, także już po powrocie mamy czy taty. Dorosły, który w dzieciństwie wypracował nerwowo-ambiwalentną relację bliskości, to często typ zaborczego zazdrośnika. Jest nieufny, ciągle wymaga od bliskich dowodów przyjaźni i miłości, jest nieufny. Jego relacje z najbliższymi mogą być trudne i nietrwałe, bo jego zazdrość, zaborczość i nieufność może zniszczyć nawet najtrwalsze uczucie. unikająca Według naukowców, co piąte dziecko prezentuje relację unikającą, w której dziecko czuje się odrzucone przez głównego opiekuna, dlatego samo, w reakcji obronnej, także uczy się go odrzucać. Te maluchy mogą wcale nie płakać podczas rozstania z rodzicem. Na pierwszy rzut oka mogą nawet sprawiać wrażenie, że rozstanie nie robi na nich żadnego wrażenia – jeśli jednak w takiej chwili zbadamy tempo bicia ich serduszka, okaże się, że mają wyraźne objawy stresu! Relacja unikająca objawia się m.in. chorobą sierocą – często też towarzyszą jej inne objawy np. zaburzenia łaknienia lub kłopoty w relacjach społecznych. Dzieci, które mają z rodzicami relację unikającą, w dorosłym życiu mają poważne trudności, by komuś zaufać, zaprzyjaźnić się z kimś albo kogoś pokochać. Będą wolały trzymać innych na dystans – bo bliskość będzie dla nich obarczona zbyt dużym ryzykiem odrzucenia. lękowo-zdezorientowana Współcześni badacze do 3 typów wyodrębnionych przez Marty Ainsworth dodali jeszcze jeden typ relacji: lękowo-zdezorganizowanej. Ten typ relacji rozwija się u dzieci, które doświadczają przemocy w rodzinie. U takich dzieci występuję dwa, równie silne uczucia: tęsknota za bliskością i strach przed doświadczeniem przemocy. Dzieci, u których wykształca się relacja zdezorganizowana jednocześnie kochają swojego opiekuna i śmiertelnie się go boją: sztywnieją na sam odgłos jego kroków na schodach, unikają dotyku, bo ten kojarzy im się głównie ze złymi doświadczeniami, a nie poczuciem bezpieczeństwa. Rodzicielstwo bliskości czyli kształtowanie bezpiecznej więzi Otwartość na potrzeby dziecka, reagowanie na jego komunikaty i pielęgnowanie bezpiecznej relacji i to podstawa rodzicielstwa bliskości. Chociaż ten termin jest popularny w Polsce dopiero od kilku lat, to tak naprawdę nie oznacza nic nowego. Rodzicielstwo bliskości to nie jest żadna nowa metoda wychowawcza – to raczej idea,czy inaczej sposób myślenia o swoim rodzicielstwie. Nie musisz iść na kurs rodzicielstwa bliskości, żeby je praktykować. Wystarczy, że będziesz wsłuchiwać się w potrzeby swojego dziecka, że nie będziesz lekceważyć jego płaczu i że będziesz je szanować. To wszystko także tobie ułatwi opiekę nad dzieckiem, bo przecież o wiele łatwiej znieść godzinne uspokajanie płaczącego dziecka, kiedy wierzymy, że ono w ten sposób próbuje nam coś powiedzieć, a nie że próbuje nami rządzić, manipulować albo zrobić nam na złość.
Nie wysypiasz się w łóżku z dzieckiem? Oni śpią z 5-tką! Bo chcą!
Dzieci lubią spać z rodzicami, z dorosłymi bywa różnie. Ale ta rodzina z Teksasu chce spać z całą 5-tką swoich dzieci i zaprojektowała fantastyczne łóżko dla całej rodziny, przy użyciu mebli z IKEA. Podoba wam się?
Nie lubię spać z dziećmi, bo się nie wysypiam, chociaż kiedy były niemowlętami, lubiłam tę bliskość. Teraz są starsze i cieszę się z tego, że sypiają w swoich pokoikach i w swoich łóżeczkach, co oczywiście nie znaczy, że nie uwielbiam się z nimi przytulać przed snem. Dla niektórych rodziców spanie z dziećmi to część stylu rodzicielstwa, które wybrali. Nie brakuje głosów, zwłaszcza wśród zwolenników rodzicielstwa bliskości, że wspólne rodzinne łóżko to wspaniały pomysł i jest korzystne dla rozwoju dzieci. Przeciwnicy też mają swoje argumenty, m.in. ryzyko przygniecenia dziecka podczas snu swoim ciężarem. Do przeciwników wspólnego spania z dziećmi w jednym łóżku na pewno nie należy rodzina Elisabeth i Toma Boyce z Teksasu (USA). To małżeństwo ma 5 dzieci – od 2 do 12 lat. Dzieci – jak to dzieci – w nocy co chwilę wędrowały do rodziców. Podczas wizyty w IKEA, Elisabeth, która jest fotografką, dostała olśnienia: a gdyby tak zbudować po prostu jedno duże łóżko dla nas wszystkich? Jak pomyślała, tak zrobiła! Zaprojektowała absolutnie genialne łóżko, w którym mieści się cała 7-osobowa rodzina! Do jego zbudowania wykorzystała dostępne w IKEA łóżka Kura. Każde dziecko ma tam swoje wygodne miejsce do snu, rodzice śpią pośrodku i zarzekają się, że ich życie seksualne wcale nie cierpi na takim rozwiązaniu, a jeśli już: tylko zyskuje na atrakcyjności, bo para musi się wysilić, żeby wymyślić, gdzie "to" robić. "Na szczęście mamy inne pomieszczenia w domu" - śmieje się Elisabeth. Państwo Boyce mówią, że kiedy tylko któreś dziecko będzie chciało spać w oddzielnym łóżku, przemeblują sypialnię. Na razie wszyscy są szczęśliwi z takim rozwiązaniem, a musicie przyznać, że łóżko zostało naprawdę pomysłowo zaprojektowane, dając rodzinie bliskość, ale także prywatność poszczególnym jej członkom. Gdybyście chcieli zobaczyć projekt łóżka, znajdziecie go go na blogu Wandering the World Below. A Wy, czy śpicie z dziećmi w 1 łóżku? Dajcie znać w komentarzu! Zobacz też: 7 szkodliwych mitów o spaniu z dzieckiem Chcesz spać z dzieckiem w 1 łóżku? Najpierw odpowiedz na te 9 pytań Spanie z dzieckiem w 1 łóżku jest w niektórych miejscach nielegalne
Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
Jeśli dziecko jest niegrzeczne, trzeba je ukarać i nauczyć dobrego zachowania – tak myśli wielu rodziców. Okazuje się, że klapsy wcale nie sprawią, że dziecko będzie grzeczniejsze.
Wielu rodziców wciąż wierzy, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą i uczą dziecko "dobrego zachowania". Wyniki najnowszych badań potwierdzają to, co wiemy od dawna – bicie dziecka nie sprawia, że będzie grzeczne! Grzeczne, czyli jakie? Grzeczne dziecko wykazuje zachowania prospołeczne, czyli takie, które przynoszą korzyści innym osobom. Wspólnie z rodzicami, badacze ustalili, że zachowania prospołeczne to: rozumienie uczuć innych i empatia, radość z rozmowy z rodzicem, pewność siebie, radość z zabawy i rozmowy z innymi dziećmi, odkrywanie zainteresowań, duma z własnych osiągnięć. Klaps nie wychowuje Rodzice, żeby zachęcić dzieci do takich zachowań, stosują dwie metody: klapsy (kary cielesne) i przytulanie (ciepło i wsparcie, rodzicielstwo bliskości). Z poprzednich badań wynikło, że stosowanie klapsów może wywołać u dzieci agresję i zachowania antyspołeczne, natomiast przytulanie i rodzicielskie ciepło pomagają w budowaniu zaufania i zmniejszają ryzyko problemów wychowawczych w przyszłości. Najnowsze badanie tylko to potwierdziło. Klapsy nie są dobrą metodą wychowawczą. Bite dziecko nie jest grzeczniejsze, wręcz przeciwnie – łatwiej się denerwuje, jest bardziej zazdrosne, samolubne i nieposłuszne, częściej się buntuje. Dlaczego klapsy nie działają? Kary fizyczne nie działają, bo dziecko nie dostaje informacji, co zrobiło źle i w jaki sposób może poprawić swoje zachowanie. Dziecko wie, że jest karane, jednak nie wie, za co. Uczy się, że agresja to jedyny sposób na rozwiązywanie konfliktów. Przytulanie dziecka, zamiast dawania klapsa, nie gwarantuje, że maluch już zawsze będzie grzeczny. Mimo to, to o wiele skuteczniejsza metoda wychowawcza. Choć dzieci potrafią wyprowadzić z równowagi, lepiej policzyć do 10 (a nawet do 100), zamknąć się w łazience i wypłakać, niż dać klapsa. Klapsy nie są metodą wychowawczą, to przemoc! Którą metodę stosujecie, klapsy czy przytulasy? Czytaj także: Jak mieć mądre i grzeczne dziecko? Jest na to sposób! źródło: essentialbaby.com.au
Partnerskie rodzicielstwo coraz bardziej trendy
Pierwsze dziecko, urlop macierzyński, przerwa w pracy. W tej sytuacji młodym mamom życie zmienia się diametralnie. Czasem czują się odizolowane od świata i muszą same zmagać się z nowymi wyzwaniami. ­ Na szczęście coraz części ojcowie tak samo angażują się w opiekę nad dzieckiem - jak mamy.
Przyjście pierwszego dziecka na świat jest najważniejszym wydarzeniem w życiu kobiety. Zmienia wszystko. To przede wszystkim czas, który jest całkowicie wypełniony zajmowaniem się maleństwem. Wtedy na światło dzienne wychodzą takie potrzeby jak wsparcie, kontakt z innymi mamami, dostęp do fachowej wiedzy. Łamianie stereotypów a nieznajomość rozmiaru pieluch przez tatusiów Nie budujemy już wielopokoleniowych społeczności, w których dziećmi zajmują się babcie, ciocie i inne bliskie osoby. Coraz częściej potomstwo wychowujemy tylko z partnerem, a dziadkowie są zarezerwowani na weekendy. – Polskie społeczeństwo dopiero wychodzi ze stereotypu, że matki prowadzą dom, a ojcowie zarabiają pieniądze i do tego sprowadza się ich rola – mówi Zuzanna Kołacz-Kordzińska, mama Tosi i Blanki, założycielka Ośrodka Wspierania Rozwoju Bliżej w Gdańsku i autorka cyklu Mama nigdy nie jest sama. – Dziś mężczyźni chcą być zaangażowani i decydować o dziecku. Wielu z nich świetnie daje sobie radę, chociaż jeszcze trochę są jak na tym obrazku, gdzie w sklepie przed półką z pieluchami stoi rząd tatusiów i wszyscy dzwonią do żon: „kochanie, to jakie pieluchy mam kupić?”. Dodaje jednak, że w ostatnim czasie wyraźnie się to zmienia i coraz większa liczba ojców ma szeroką wiedzę o szczegółach, które wcześniej były domeną matek. Młody tata potrafi dziś pójść z dzieckiem do pediatry i nie zgodzić się na zalecenia karmienia modyfikowanym mlekiem. Oczekuje innej, lepszej pomocy, bo jego wiedza na temat żywienia dziecka jest szersza niż kiedyś. Zaangażowany ojciec - mit czy hit? Fakt ten potwierdzają wyniki ankiety przeprowadzonej niedawno przez Baby Land, dystrybutora akcesoriów dla niemowląt marki NUK. Wynika z nich, że u 68,4 proc. młodych rodzin obowiązki związane z opieką nad dzieckiem są rozłożone pomiędzy obojga rodziców. U 30,5 proc. respondentów wychowywaniem zajmuje się jeden rodzic, a u 1,1 proc. jest to wyłącznie mężczyzna. Podobnie wygląda kwestia urlopów rodzicielskich - aż 25,3 proc. rodzin zadeklarowało, że oboje rodzice korzystali z tego rodzaju urlopów. Tylko u 8,4 proc. przypadków na urlop poszedł tata, w przeważającej mierze robiła to mama dziecka (66,3 proc. ankietowanych). To mamy wciąż częściej opiekują się dzieckiem, co jest zupełnie naturalne, bo to one karmią piersią, ale widać już rosnący trend urlopów tacierzyńskich. Czytaj: Wniosek o urlop ojcowski. – Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że kobieta siedzi w domu z dzieckiem - mówi Zuzanna Kołacz-Kordzińska. - Zwróciłabym jednak uwagę właśnie na słowo „siedzi”. W rzeczywistości nie ma to nic wspólnego z siedzeniem, jest to raczej bieganie za dziećmi i ciągła czujność. Z drugiej strony, tatusiowie coraz częściej pomagają w domu i w tym też kryje się pułapka semantyczna. Co to znaczy, że pomagają? Najprawdopodobniej to, że nie robią tego w pełnym wymiarze. Uczulam zawsze na sposób myślenia i mówienia o funkcjonowaniu rodziny. Rodzice oboje mają zajmować się dzieckiem, a tata ma nie tylko pomagać, lecz właśnie zajmować się nim – tłumaczy Zuzanna Kołacz-Kordzińska. Bliżej nam do rodzicielstwa bliskości? Brak wsparcia ze strony ojców wciąż jest największą i najczęściej zgłaszaną bolączką ze strony młodych matek. W mniej zamożnych rejonach Polski, w małych miastach, a szczególnie we wsiach, utrzymuje się powielany od dawna stereotyp, że mama jest z dzieckiem, a tata zarabia na utrzymanie. Na razie śladem innych krajów europejskich, gdzie ojcowie na równi z matkami zajmują się dziećmi, podążają głównie rodziny z dużych miast. – W bardziej rozwiniętych krajach model wspólnej opieki na dzieckiem jest mocno ugruntowany. Tam jest to oczywiste i naturalne. U nas na razie to jeszcze kwestia mody, mężczyźni często są do tego zachęcani przez partnerki, ale jest też grupa ojców, którzy sami chętnie i z dużym zaangażowaniem chcą towarzyszyć dziecku od samego początku – mówi Partycja Walenczak, psycholog i autorka programów szkoleniowych dla rodziców i opiekunów dziecięcych. Jej zdaniem ten trend jest coraz silniejszy, choć dotyczy głównie młodych mężczyzn z większych miast i wiąże się z wyższym statusem społecznym i wykształceniem. Nowy trend zaangażowania ojców w opiekę na dzieckiem wpisuje się w tak zwane rodzicielstwo bliskości w którym fizyczna obecność rodziców sprzyja nawiązywaniu z nimi bliskiego kontaktu. Więź uczuciowa jest podstawą prawidłowego rozwoju społecznego i emocjonalnego dziecka oraz jego poczucia szczęścia w późniejszym życiu. Dlatego wyniki ankiety przeprowadzonej przez Baby Land cieszą, bo pokazują rosnącą skalę tego zjawiska. Polecamy: Tatusiowie zmieniają pieluchy i robią zakupy
Wychowanie bez pieluszek: nowy trend wśród ekorodziców – Film
Wychowanie bezpieluchowe to coś zupełnie innego, niż osławiony trening czystości. To jeden z nurtów rodzicielstwa bliskości, coraz popularniejszego w Polsce. Na czym polega? Zobacz film!
Tzw. Elimination Communication, tłumaczone jako wychowanie bezpieluchowe, to coraz popularniejszy trend wśród rodziców, zwolenników rodzicielstwa bliskości. – Kiedy wiele lat temu czytałam na forach wychowywaniu bezpieluchowym, często natrafiałam na sformułowanie, że stosując tę metodę wychowania zyskujemy możliwość wyjątkowo głębokiego porozumienia z dzieckiem. Myślałam wtedy: „No nie, to akurat mam i bez tej metody. Znam moje maluchy bardzo dobrze, mam z nimi świetny kontakt, lepszego już po prostu mieć nie można”. No i się pomyliłam – mówi w piśmie „Mamo, To Ja” Kinga Cherek, propagatorka wychowania bezpieluchowego, autorka książki: „Pożegnanie z pieluszkami”, prowadząca stronę: bezpieluch.pl. Dodaje też, że bezpieluchowe wychowanie to zupełnie coś innego niż osławiony trening czystości, zaczynający się w drugim roku życia dziecka. – To nie jest trenowanie dziecka, aby sikało albo robiło kupkę, kiedy zostanie posadzone na nocnik. Odwrotnie – to ja obserwuję dziecko i podążam za jego potrzebami. Obejrzyj film i dowiedz się, jak można wychować dziecko bez pieluch: Sprawdź, jakie pieluszki wielorazowe możesz wybrać dla dziecka.
Obecność najbliższej dziecku osoby, zwykle mamy, jej czułość i wrażliwość na wysyłane przez maleństwo sygnały jest warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka.
Obecność najbliższej dziecku osoby, zwykle mamy, jej czułość i wrażliwość na wysyłane przez maleństwo sygnały jest warunkiem prawidłowego rozwoju dziecka. Jeśli maluch codziennie doświadcza bliskości rodziców lub opiekunów, ich czułości i troski, wie, że jest kochany. Mając możliwość obserwowania innych, a także wyrażania swoich emocji, które najbliżsi właściwie interpretują, niemowlę będzie dobrze się rozwijać, szybciej zacznie mówić, a w przyszłości łatwiej nawiąże kontakty z innymi ludźmi. Kiedy mama jest blisko przez pierwszy rok życia dziecka, jest ono bardziej otwarte, śmielsze i odważniej wyrusza na podbój świata. Dobrze mi z mamą Psycholodzy twierdzą, że dopiero zaspokojenie potrzeby dziecięcej zależności wiedzie ku prawdziwej niezależności. Paradoksalnie, właśnie wtedy dziecko staje się niezależne od matki i nabiera zaufania do siebie samego. Mama musi jednak zapewnić dziecku poczucie bliskości, a jednocześnie pozwalać na powolne wyrastanie z tej potrzeby. Kiedy matka nie daje niemowlęciu pełnego bezpieczeństwa w swoich ramionach, wszystko się komplikuje. Dziecku trudniej jest stać się samodzielnym, niezależnym, a w przyszłości nawiązać trwałe, szczęśliwe związki i przyjaźnie, dawać i odbierać uczucia oraz twórczo spożytkować swoje zdolności. Zawsze, w sposób mniej lub bardziej świadomy, będzie tęskniło do pełnej zależności od matki, do najwcześniejszego dzieciństwa, w którym nie było mu dane czuć się naprawdę bezpiecznie. Poznaję swoje ciało Zanim maluch zacznie odkrywać świat, musi wcześniej poznać własne ciało. Najpierw ssie piąstkę, ogląda rączki, nóżki, paluszki, łapie za swoją stópkę. Powoli zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, co jest nim samym, a co resztą świata. Aby tak się stało, dziecko powinno sobie uświadomić, że to ono jest sprawcą różnych czynności. Byłoby to łatwe, gdyby potrafiło kontrolować swoje ruchy. Ponieważ jeszcze tego nie umie, potrzebuje pomocy. Niemowlę ma dwóch przewodników: jednym jest wrodzona dążność do rozwoju, drugim – mama i tata. Wszystkie matki bawią się ze swoimi maluchami w podobny sposób, pytając: „A gdzie masz nosek? Tutaj…” i dotykają noska dziecka. Niemowlę uwielbia badać rączkami twarz mamy, ciągnąć ją za nos, poklepywać po buzi. Z biegiem czasu, słysząc pytanie: „A gdzie masz nosek?”, samo potrafi już go pokazać. Rodzice, zachwyceni mądrością dziecka, swoim zachowaniem wzmacniają jego reakcje: „Tak, tak, jaki jesteś mądry, potrafisz już pokazać nosek!”. Mama i tata nie tylko wykonują pewne gesty, lecz dotykając noska, ucha, oka, pomagają malcowi uświadomić sobie, co jest jego ciałem, a co nie. [CMS_PAGE_BREAK] Mówię, jak potrafię Rodzice niemowlęcia chętnie bawią się ze swoim maleństwem, naśladując jego gaworzenie. Malec z zapałem wyśpiewuje swoje pierwsze dźwięki: „A gu gu”, a mama to powtarza, sprawiając tym córeczce lub synkowi widoczną dla wszystkich radość. – To nieprawda, że dziecko, by nauczyć się mówić, powinno słyszeć tylko mowę artykułowaną, wyraźną – pisze znakomita psycholog Hanna Olechnowicz w swojej książce „U źródeł rozwoju dziecka”. – Niemowlę przede wszystkim musi wyczuć, co to jest dialog, zasmakować w nim i mieć możliwość nawiązywania rozmowy z mamą i tatą za pomocą takich środków wyrazu, jakimi na tym etapie rozwoju dysponuje. Dopiero później, gdy malec zaczyna mówić, powinien stykać się z poprawną, pozbawioną spieszczeń wymową. Każde dziecko w pierwszym roku życia bardzo żywo reaguje, gdy najbliżsi powtarzają wydawane przez nie dźwięki. Jest to uwarunkowane mechanizmami zakodowanymi bardzo głęboko w jego psychice. Aby maluch przekonał się, że w ogóle warto wydawać z siebie jakieś dźwięki, musi widzieć, jaką reakcję u osób z najbliższego otoczenia to wywołuje. Jeśli dorośli nawiązują z maluchem dialog, uśmiechają się przy tym i chwalą dziecko, z zapałem będzie ono powtarzać: „ma-ma-ma”, „da-da-da”. Zobacz też: Dlaczego niemowlę potrzebuje dotyku? Robię to, co wy Naśladowanie jest motorem rozwoju każdego dziecka. Już noworodki potrafią powtarzać miny mamy, choć jest to jeszcze nieświadoma reakcja. Lise Eliot, neurobiolog z Chicago, w swojej książce na temat rozwoju mózgu w pierwszych latach życia dziecka pisze, że już dziewięciomiesięczne niemowlęta potrafią zapamiętać i odtworzyć, nawet po 24 godzinach, wydarzenie zaobserwowane w codziennym życiu. Piętnastomiesięczne maluchy naśladują zaś cały ciąg czynności nawet po czteromiesięcznej przerwie bez względu na to, czy są świadome tego, co naśladują, czy nie. Niesamowity jest fakt, że dziecięca pamięć o wydarzeniach trwa tak długo. Jako rodzice powinniśmy wyciągnąć z tego praktyczne wnioski. Wszystko, co niemowlę widzi, słyszy i przeżywa – zabawę, kłótnie rodziców, ich śmiech, słowa, zwroty, gesty – będzie przechowywane w jego pamięci i wpłynie na późniejsze zachowania dziecka. Wiara w siebie i zaufanie do własnych możliwości rozwijają się u malucha przez uświadamianie sobie, że w jego życiu istnieją ludzie: mama i tata, którzy zawsze je kochają. Otoczone bezwarunkową miłością dziecko, które nie jest zostawiane samo sobie w trudnych sytuacjach, nabiera przekonania, że zawsze da się wyjść na prostą. Na pewno będzie popełniało błędy i nie raz odczuje gorycz porażki, ale zachowa wiarę we własne siły. Wyrośnie na wytrwałego i optymistycznego człowieka.