„Antosiu, widzę Twoją złość. Czy możemy dojść do konsensusu?”. Współcześni rodzice stali się zakładnikami własnych dzieci
Zatłoczony supermarket. Środek alejki. Na podłodze leży sześcioletni Antek, który całym sobą manifestuje sprzeciw wobec decyzji taty. Ojciec nie podnosi go na siłę z podłogi. Nie podnosi też głosu. Nie straszy, że „przyjdzie Baba Jaga i go zabierze” (uf!). Zamiast tego... Zaczyna negocjować.
Pokolenia naszych dziadków i rodziców słyszały, że są zbyt surowe. Jeszcze kilka dekad temu powtarzało się jak mantrę: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Dziś dzieciom zdarza się mówić głośniej niż ich rodzicom. Tym drugim zarzuca się, że boją się własnych dzieci, unikają stawiania granic i za wszelką cenę chcą być ich najlepszymi przyjaciółmi. Tylko że granice zaczynają się zacierać, umyka coś jeszcze: poczucie bezpieczeństwa. Scena, którą wielu rodziców zna aż za dobrze Scenę z supermarketu opisał na Facebooku edukator i były nauczyciel wspomagający Jacek Suliga. Jego post błyskawicznie zaczął zdobywać kolejne udostępnienia i komentarze, bo wielu internautów uznało, że doskonale oddaje to, jak zmieniło się współczesne rodzicielstwo. Najmocniej wybrzmiewa fragment dialogu między ojcem a synem: „Antosiu, widzę twoją złość. Rozumiem, że twoje granice zostały naruszone. Ale czy moglibyśmy dojść do konsensusu? Może kupimy żelki zamiast jajka? Proszę cię, wstań, bo pan na nas patrzy”. Ta nieco przerysowana scena stała się punktem wyjścia do znacznie poważniejszej rozmowy. „Staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci” Zdaniem autora problem nie dotyczy jednej sceny w sklepie. To symbol znacznie większej zmiany, jaka dokonała się w podejściu do wychowania. Suliga pisze: „Dorośli ludzie zrzekli się swojej władzy rodzicielskiej, dobrowolnie oddając stery w ręce kilkulatków. Z panicznego lęku przed byciem autorytarnym tyranem, staliśmy się bezradnymi zakładnikami nastrojów własnych dzieci”. Tak, jakby nie było nic pomiędzy. Jacek Suliga przekonuje, że w ciągu jednego pokolenia przeszliśmy od modelu „dzieci i ryby głosu nie mają” do sytuacji, w której dziecko zaczyna być traktowane jak równorzędny partner przy podejmowaniu niemal każdej decyzji. W jego ocenie rodzice coraz częściej nie stawiają granic nie dlatego, że ich nie widzą, ale dlatego, że boją się reakcji dziecka. Czy wychowanie bez granic naprawdę jest dobre? To właśnie ta część wpisu wywołała największą dyskusję. Trudno bowiem nie zauważyć, że współczesne rodzicielstwo bardzo się zmieniło. Większość mam i ojców chce wychowywać inaczej niż ich rodzice. Rozmawia z dziećmi o emocjach, tłumaczy swoje decyzje, unika kar i stawia na budowanie relacji. Problem pojawia się wtedy, gdy szacunek zaczyna być mylony z rezygnacją z odpowiedzialności za podejmowanie decyzji. Psychologowie od lat podkreślają, że dzieci potrzebują nie tylko akceptacji i zrozumienia, ale również przewidywalnych granic. To właśnie one budują poczucie bezpieczeństwa. Kilkulatek nie musi decydować o wszystkim. Ba! Nie powinien decydować, bo on wcale tego nie chce. Potrzebuje dorosłego, który weźmie odpowiedzialność za trudne decyzje i go poprowadzi. „Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego” Jednym z najciekawszych fragmentów wpisu Suligi jest ten dotyczący roli rodzica: „Problem polega na tym, że dziecko nie potrzebuje kolejnego kumpla. Kumpli ma na boisku, w szkole, na Discordzie. Dziecko potrzebuje mądrego dorosłego”. Autor przekonuje, że wielu rodziców tak bardzo boi się konfliktów i chwilowej niechęci ze strony dziecka, że rezygnuje z bycia przewodnikiem. Tymczasem – jak zauważa – to właśnie konsekwencja, jasne zasady i umiejętność powiedzenia „nie” są jednymi z najważniejszych elementów wychowania. Absolutnie nie chodzi o powrót do metod wychowawczych sprzed kilku dekad. Ale nie chodzi też o rodzicielskie rozpasanie. Łatwo wyśmiać przerysowaną scenę z supermarketu, ale znacznie trudniej znaleźć równowagę. Być może właśnie o tę równowagę dziś chodzi najbardziej. Dziecko nie powinno dorastać ani w strachu przed rodzicem, ani z przekonaniem, że to ono stoi za sterem rodzinnego statku. Bo szacunek dla emocji i stawianie granic nie muszą się wykluczać. Wręcz przeciwnie – dopiero razem tworzą fundament bezpiecznej relacji. Czytaj także: Te dzieci przestają się złościć i krzyczeć w 3 minuty. Wystarczy zadać 2 krótkie pytania
Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Wakacje all inclusive miały być dla naszej czytelniczki okazją do odpoczynku z mężem i dziećmi. Zamiast wspominać piękne widoki i czas spędzony z rodziną, do dziś pamięta scenę z hotelowej restauracji. „Nie chodziło o jedzenie. Chodziło o to, czego ten tata uczył własnego syna” – pisze.
Wyjazdy do hoteli z formułą all inclusive od lat budzą emocje. Jedni zachwycają się wygodą, inni narzekają na zachowanie części gości. Nasza czytelniczka twierdzi, że podczas tegorocznego urlopu najbardziej zaskoczyło ją nie zachowanie dzieci, ale postawa niektórych rodziców. „Na początku myślałam, że bierze kanapki dla głodnego dziecka” Dzień dobry, wróciliśmy właśnie z tygodniowego pobytu w Egipcie. Byliśmy tam z dwójką dzieci i naprawdę świetnie odpoczęliśmy. Pogoda dopisała, hotel był bardzo przyzwoity, jedzenia było tyle, że chyba nikt nie byłby w stanie wszystkiego spróbować. Jest jednak jedna scena, która wraca do mnie od kilku dni. Siedzieliśmy na śniadaniu, kiedy zauważyłam rodzinę z Polski. Tata spokojnie podszedł do stołu z pieczywem, rozejrzał się i wziął dwie kromki chleba. Potem dołożył kilka plastrów sera i złożył wszystko na pół. Pomyślałam, że pewnie przygotowuje dziecku kanapkę. Po chwili zobaczyłam jednak, jak wsuwa ją do kieszeni swoich krótkich spodenek. „Za chwilę powiedział coś do syna. Zrobiło mi się głupio” To jednak nie był koniec. Odwrócił się do chłopca, który miał może osiem albo dziewięć lat, i powiedział: „Ty też weź. Przyda się później na plaży. Tylko schowaj, żeby nikt nie widział”. Chłopiec bez słowa zrobił dokładnie to samo. Do kieszeni trafiła bułeczka i kawałek ciasta. Siedziałam jak zaczarowana. Nie dlatego, że ktoś chciał zabrać kanapkę. Przecież gdyby dzieci zgłodniały między posiłkami, w hotelu przez większość dnia były dostępne przekąski, owoce, ciasta i napoje. Wystarczyło podejść do baru. Najbardziej uderzyło mnie coś innego. Ojciec nie zrobił tego ukradkiem z własnej inicjatywy. On uczył tego swoje dziecko. „To nie była jedyna sytuacja” Im dłużej tam byliśmy, tym więcej podobnych scen widziałam. Jedni wynosili pełne talerze owoców do pokoju. Inni pakowali do torebek ciastka. Najbardziej zapadł mi jednak w pamięć właśnie ten chłopiec. Bo kiedy następnego dnia zobaczył naleśniki, odruchowo spojrzał na tatę i zapytał: „Na później?”. To pytanie powiedziało mi więcej niż cały ten wyjazd. Nie chcę nikogo oceniać. Nie wiem, jaka była sytuacja tej rodziny i być może mieli swoje powody, ale trudno było mi pozbyć się myśli, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeżeli od najmłodszych lat słyszą: „Schowaj, weź więcej, nikt nie zauważy”, to później uznają, że tak po prostu się robi. „Najbardziej było mi szkoda właśnie dzieci” Nie piszę tego listu po to, żeby wyśmiać kogokolwiek. Sama jestem mamą i wiem, że każdy z nas czasem robi coś, czego później żałuje. Ale tamtego dnia zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Nie z powodu hotelu. Nie z powodu chleba czy sera. Tylko dlatego, że chłopiec dostał od własnego taty lekcję, której – moim zdaniem – nie powinien dostać na wakacjach. Są rzeczy, których dzieci nie zapamiętają z animacji, basenu czy wycieczek. Za to bardzo dobrze zapamiętają zachowanie swoich rodziców. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Formuła all inclusive daje gościom swobodny dostęp do posiłków i napojów w godzinach określonych przez hotel. Zasady dotyczące wynoszenia jedzenia mogą się jednak różnić w zależności od obiektu – w wielu hotelach nie jest to mile widziane lub jest wprost zabronione w regulaminie. Historia naszej czytelniczki nie jest więc przede wszystkim opowieścią o dwóch kromkach chleba. To raczej pytanie o przykład, jaki dajemy dzieciom. Rodzice każdego dnia uczą je różnych zachowań – często nie słowami, lecz własnym postępowaniem. I właśnie takie codzienne sytuacje najczęściej zostają z dziećmi na długo. Zobacz także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
„Myślałam, że zapadnę się pod ziemię na all inclusive w Turcji. Chciałam wynieść dzieciom dwa banany z restauracji, gdy zatrzymał mnie kelner”
Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze prawie trzy lata. Chciałam, żeby wszystko było idealne – pierwszy lot samolotem dzieci, pierwsze all inclusive i wspomnienia, do których będziemy wracać przez lata. Po wpadce z baklawą obiecałam sobie jednak, że przez resztę pobytu będę bardzo uważać, żeby znowu nie zrobić z siebie pośmiewiska. Nie przypuszczałam, że kilka dni później dwa zwykłe banany zafundują mi jeszcze większy stres.
Mąż śmiał się, że za bardzo przejmuję się tym, co pomyślą inni. – Magda, przecież nic takiego się nie wydarzyło – powtarzał. – Tobie łatwo mówić. Ja naprawdę myślałam, że wszyscy patrzą tylko na mnie. Od tamtej pory przy bufecie zachowywałam się niemal jak uczennica na egzaminie. Najpierw obserwowałam innych gości, dopiero potem sięgałam po jedzenie. Bałam się wziąć za dużo, bałam się zrobić coś niezgodnie z zasadami, bałam się nawet zapytać obsługę o cokolwiek. Mąż tylko się uśmiechał. – Jeszcze trochę i będziesz pytać kelnera, czy wolno ci nalać sobie herbaty. Dzieci poprosiły o banany Kilka dni później wybieraliśmy się na całodniowy rejs statkiem. W recepcji uprzedzono nas, że na pokładzie będzie można kupić przekąski, ale ceny są dość wysokie. – Mamusiu, możemy wziąć po bananie? – zapytała Hania. – Jak zgłodniejemy, zjemy je na statku. Spojrzałam na kosz z owocami. Widziałam wcześniej ludzi wychodzących z restauracji z jabłkami albo bananami w rękach, ale nie miałam pewności, czy hotel rzeczywiście na to pozwala. – Weźmy tylko dwa – powiedział mąż. – Przecież są dla dzieci. – A jeśli nie wolno? – Magda, to naprawdę tylko dwa banany. Schowałam je do naszej materiałowej torby i ruszyliśmy w stronę wyjścia. Kiedy usłyszałam, że mam się zatrzymać, serce stanęło mi w gardle Byliśmy już przy drzwiach restauracji, kiedy za plecami usłyszałam: – Proszę pani! Chwileczkę! Odwróciłam się i zobaczyłam kelnera, który szybkim krokiem szedł w naszym kierunku. Momentalnie zrobiło mi się gorąco. – Wiedziałam... – szepnęłam do męża. – Nie wolno było ich brać. – Poczekaj, może chodzi o coś innego. Kelner podszedł do mnie i wskazał torbę. – To banany dla dzieci? Poczułam, jak policzki robią mi się czerwone. – Tak... Przepraszam, jeśli nie można ich wynosić. Oddam je. Już chciałam wyjąć owoce z torby, ale kelner uśmiechnął się i pokręcił głową. Było mi głupio, ale z zupełnie innego powodu – Nie, proszę je zostawić – odpowiedział. – Proszę chwilkę poczekać. Zniknął na chwilę, a po minucie wrócił z papierową torbą hotelową. Delikatnie przełożył do niej banany, dołożył dwie małe butelki wody, dwa kartoniki soku i kilka serwetek. – Dla dzieci. W taką pogodę zawsze warto mieć coś do picia – powiedział z uśmiechem. Patrzyłam na niego zupełnie zaskoczona. – Bardzo dziękujemy... – Życzę państwu miłego rejsu. Kiedy wyszliśmy z restauracji, przez chwilę szliśmy w milczeniu. W końcu mąż spojrzał na mnie i uśmiechnął się. – Widzisz? Znowu sama dopisałaś sobie najgorszy scenariusz. Pokiwałam głową. – Chyba naprawdę. Największe bariery często nosimy w swojej głowie Wieczorem długo myślałam o całej sytuacji. Zrozumiałam, że po historii z baklawą zaczęłam doszukiwać się problemów tam, gdzie ich nie było. Tak bardzo bałam się zrobić coś nieodpowiedniego, że zapomniałam, po co właściwie przyjechaliśmy do Turcji. Mieliśmy odpocząć. Cieszyć się wspólnym czasem. Patrzeć, jak dzieci pierwszy raz w życiu zachwycają się ciepłym morzem i zachodem słońca. Na te wakacje odkładaliśmy pieniądze bardzo długo. Szkoda byłoby zmarnować je na ciągłe zamartwianie się, co pomyślą inni. Od tamtego dnia obiecałam sobie, że zamiast doszukiwać się powodów do wstydu, zacznę po prostu cieszyć się chwilą. I chyba właśnie wtedy nasze prawdziwe wakacje naprawdę się zaczęły. Przeczytaj pierwszą część historii: „Moja rodzina stała się pośmiewiskiem na all inclusive w Turcji. Najpierw nałożyłam na talerz kawałek baklawy. Po chwili podszedł kelner”
„Jestem rezydentką w Turcji. Na all inclusive wychodzi z nas buractwo. Nigdy nie zapomnę, o co poprosił ten ojciec”
Wakacje all inclusive mają być czasem odpoczynku, ale dla rezydentów bywają też źródłem historii, które trudno wymazać z pamięci. Niektóre bawią, inne wprawiają w zakłopotanie. Ten list pokazuje, że czasem największym problemem na urlopie nie jest hotel ani jedzenie, ale oczekiwania samych turystów.
Do naszej redakcji napisała rezydentka jednego z biur podróży, która od lat pracuje w Turcji i opiekuje się polskimi turystami. W swoim liście opisała sytuację, która do dziś budzi w niej zdziwienie. Jak przyznaje, właśnie wtedy pomyślała, że na wakacjach all inclusive niektórzy pokazują swoją najmniej sympatyczną stronę. „Pracuję z Polakami od lat i naprawdę lubię tę pracę, ale...” Jestem rezydentką w Turcji od kilku lat. Odbieram turystów z lotniska, pomagam przy zakwaterowaniu, rozwiązuję problemy, organizuję wycieczki. Przez ten czas spotkałam tysiące osób. Większość jest fantastyczna. Uprzejma, wyrozumiała i po prostu nastawiona na odpoczynek. Zdarzają się jednak sytuacje, które zostają w pamięci na długo. Nie lubię generalizować. Sama jestem Polką i wiem, że wszędzie trafiają się różni ludzie. Ale czasem mam wrażenie, że formuła all inclusive u niektórych uruchamia przekonanie, że skoro zapłacili, to mogą wymagać absolutnie wszystkiego. Właśnie dlatego przypomniał mi się pewien ojciec, którego poznałam kilka sezonów temu. „Skoro płacę, to mam prawo wymagać” Był drugi dzień pobytu. Hotel miał bardzo dobre opinie, a goście byli generalnie zadowoleni. Rano podszedł do mnie mężczyzna wypoczywający z rodziną. Od początku było widać, że jest zdenerwowany. – Proszę coś z tym zrobić. W pokoju nie została wymieniona pościel – powiedział stanowczo. Przyznam, że trochę mnie to zdziwiło. Dopytałam, czy doszło do jakiegoś zabrudzenia albo incydentu wymagającego natychmiastowej wymiany. – Nie, ale jest brudna. Wyjaśniłam spokojnie, że ręczniki są wymieniane codziennie, natomiast w większości hoteli pościel nie jest zmieniana każdego dnia. To standard stosowany nie tylko w Turcji, ale również w wielu innych krajach. Mężczyzna nie dawał jednak za wygraną. – Dzieci nanoszą piasek i robi się syf. Ja za to płacę. Skoro płacę, to mam prawo wymagać. Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, że rodzina praktycznie nie korzystała z plaży. Dzieci bawiły się głównie przy hotelowym basenie i w piaskownicy znajdującej się na terenie obiektu. Naprawdę trudno było mi zrozumieć, dlaczego po jednej nocy pościel miała zostać uznana za wymagającą natychmiastowej wymiany. „To nie był problem z pościelą” Oczywiście zgłosiłam sprawę do hotelu. To część mojej pracy. Jednak do dziś pamiętam nie samą skargę, ale sposób myślenia tego człowieka. Bo tak naprawdę nie chodziło o pościel. Chodziło o przekonanie, że jeśli zapłaciło się za wyjazd, to każda, nawet najbardziej przesadzona zachcianka powinna zostać spełniona natychmiast. Bez refleksji, bez spojrzenia na sytuację z drugiej strony. W branży turystycznej często żartujemy, że all inclusive pokazuje prawdziwe oblicze człowieka. Niektórzy stają się jeszcze milsi i bardziej wyluzowani. Inni zaczynają traktować obsługę jak prywatną służbę. Nigdy nie zapomnę tamtego ojca właśnie dlatego, że był symbolem pewnego podejścia. „Płacę, więc wszystko mi się należy”. A przecież wakacje mają być przede wszystkim odpoczynkiem. Także od nieustannego szukania powodów do narzekania. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Na wakacje nad Bałtykiem dla rodziny 2+1 wydałam 1000 zł, razem z noclegiem”. Polka odkryła tajemnicę tanich wakacji
„Mój narzeczony ma dziecko, na które płaci kolosalne alimenty. Mam dość, że tak marnuje nasze pieniądze”
Związałam się z Adamem z prawdziwej miłości, ale szybko zauważyłam, że to naprawdę porządny, ogarnięty facet. Wiedziałam, że będzie mi z nim dobrze, że niczego nam nie zabraknie. Miał świetną pracę, dobrze zarabiał – ideał! Od początku wiedziałam, że ma córkę, ale nie przeszkadzało mi to. Z matką dziecka rozstali się w zgodzie. Teraz jednak już nie wiem, kto jest dla niego ważniejszy – ja czy ona?
Adam regularnie odwiedza Zosię i zabiera ją w weekendy do nas, czasem gdzieś wyjeżdżają razem na kilka dni. Nie mam nic przeciwko, nawet polubiłam tę dziewczynkę – jak na 7-latkę jest wyjątkowo rozgarnięta. Pewnie po tatusiu, bo raczej nie po mamie naciągaczce. Na alimenty idzie połowa jego pensji Karolinę, byłą dziewczynę Adama, widziałam tylko raz, kiedy przywiozła do nas córkę. Wypacykowana, zrobione rzęsy i nie tylko – koszmar! Zmierzyła mnie tylko wzrokiem od góry do dołu i głupio się uśmiechnęła. Od tamtej pory wychodzę z domu za każdym razem, kiedy ona ma się pojawić. Od początku czułam, że Karolina będzie chciała uprzykrzyć nam życie. Ale żeby wciągać do tego dziecko? Kiedy poznałam Adama, oni dopiero układali swoje sprawy. Mieli ustalić terminy spotkań ojca z córką, no i alimenty. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że Adam da się tak wrobić. Niby jest taki inteligentny, a bez szemrania zgodził się płacić na dziecko 2 tysiące miesięcznie. To oczywiście był pomysł Karoliny, nie wiem, skąd ona wytrzasnęła tę kwotę! Na co tyle pieniędzy dziecku? – Przecież ona ma jeszcze 800 plus, razem prawie 3 tysiące. A sama to co, nie zarabia na swoje dziecko? – mówiłam do Adama mocno wkurzona. Myślałam, że się opamięta. – Ona chce cię naciągnąć na kasę, żeby mogła po kosmetyczkach latać – nie dawałam za wygraną, ale Adam tylko kręcił głową. – Olu, to moja córka, nie chcę, żeby jej czegokolwiek zabrakło – tłumaczył mi spokojnie, jak to Adam. – A Karoliną się nie przejmuj, tak naprawdę to rozsądna dziewczyna, nie zmarnuje tej kasy. Postanowiłam zacisnąć zęby i czekać, co wydarzy się dalej. Może Adam miał rację? Chociaż trudno mi było sobie wyobrazić, że kilkuletnie dziecko potrzebuje 2 tysięcy na miesiąc. Moim zdaniem matce było z tym po prostu wygodnie, miała pieniędzy w bród. Zażądałam obniżenia alimentów Na efekty tej kuriozalnej sytuacji nie trzeba było długo czekać. Z miesiąca na miesiąc zauważałam, że Adam coraz bardziej szczypie się z wydatkami. Mieliśmy wymienić telewizor na nowy – powiedział, że może za pół roku. Mieliśmy wyjechać na wakacje – zamiast Madery, wybrał pole namiotowe we Władysławowie. Miałam dość. – To chore! My mamy biedować, bo twoja była wyciąga od ciebie pieniądze? Niby na dziecko? – krzyczałam, kiedy znów się o to pokłóciliśmy. – Wystąp do sądu o obniżenie tych „alimentów”! Jak nie, to się wyprowadzam. Sama byłam zaskoczona swoimi słowami, ale musiałam coś zrobić. Przecież każdy sąd przyznałby rację ojcu i obniżył alimenty do jakiejś normalnej wysokości. 800 albo 1000 – to bym jeszcze mogła zaakceptować. Adam jednak pozostał niewzruszony. – Nie wtrącaj się w sprawy mojego dziecka – powiedział w złości. Minął kolejny miesiąc, Adam mnie nie posłuchał. Nadal płaci Karolinie te 2 tysiące, a sam liczy się z każdym groszem. Za to ja wyprowadziłam się do rodziców, na razie na trochę. Może mój dobrotliwy narzeczony w końcu zmądrzeje, jak przestanie mu starczać na czynsz? Czasem mam wątpliwości, czy powinnam stawiać go tak pod ścianą, w końcu chodzi o jego dziecko. Ale co by było, gdybyśmy sami założyli rodzinę? Wciąż wyrzucałby tyle pieniędzy na pierwsze dziecko, a dla nas by już nie starczało? Ola Czytaj także: „Mąż wyszedł po mleko dla niemowlaka i zniknął bez śladu. Gdy po 3 latach zapukał do drzwi, prawda mnie przerosła”
„Ciotka z Monachium odwiedziła nas z pustymi rękami. Ma niemiecką emeryturę, a dzieciom żałuje koperty z euro”
Przez tydzień moja mama szykowała się na przyjazd siostry z Niemiec. Wszyscy byli przekonani, że ciotka z Monachium przyjedzie z prezentami dla dzieci i choć symboliczną kopertą w euro. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna.
Kiedy mama powiedziała, że ciotka Renata przylatuje do Polski, od razu wiedziałam, jak to będzie wyglądało. Wielkie przygotowania, sprzątanie mieszkania od rana, pieczenie sernika i ten tekst powtarzany co chwilę: „Wiesz, Renata całe życie w Niemczech siedzi. Oni tam mają inne pieniądze”. Moja mama od lat żyje wyobrażeniem, że skoro ktoś mieszka za granicą, to dosłownie śpi na euro. A ciotka Renata jest dla niej symbolem „udanej emigracji”. Monachium, niemiecka emerytura, własne mieszkanie, dwa razy w roku wakacje we Włoszech. Mama wszystkim w rodzinie opowiada, że „Renata to sobie życie ustawiła”. Nie ukrywam – sama też myślałam, że przyjedzie z walizką pełną prezentów dla dzieci. Mam dwójkę: roczną córkę i siedmioletniego syna. Ostatni rok finansowo nas dobił. Kredyt, drożyzna, szkoła, rachunki. Każda dodatkowa stówka ma znaczenie, bo 800 plus wszystkiego nie załatwia. A u nas od zawsze było tak, że rodzina z zagranicy przywoziła coś dzieciom. Czekolady, ubrania, zabawki, czasem kopertę z euro. Taka tradycja. „Siebie przywiozłam” Ciotka przyjechała w piątek wieczorem. Elegancka, wypachniona, z nową fryzurą i markową walizką. Syn od razu podbiegł do niej podekscytowany, a ja stałam z małą Aurelką na rękach. Miała poznać ciocię po raz pierwszy. – A co nam przywiozłaś? – wypalił mój syn, zanim zdążyłam go uciszyć. Aż mi się głupio zrobiło. Ciotka tylko się zaśmiała. – Siebie przywiozłam – wypaliła. Zapadła niezręczna cisza. Mama szybko zmieniła temat, ale widziałam jej minę. Była wyraźnie rozczarowana. Ja zresztą też. Bo naprawdę trudno mi uwierzyć, że osoba z niemiecką emeryturą nie mogła wrzucić dzieciom choćby po 20 euro do koperty. Tym bardziej dla Aurelki. Renata nie przyjechała na chrzciny, więc wypadałoby coś małej dać... Restauracja tylko utwierdziła mnie w tym, co pomyślałam Przez cały weekend ciotka opowiadała o swoim życiu w Monachium. O restauracjach, wycieczkach, cenach mieszkań i o tym, jak „Niemcy dbają o seniorów”. Co chwilę podkreślała, że w Polsce jest teraz bardzo drogo. Miałam ochotę odpowiedzieć: „No właśnie dlatego każda pomoc się liczy”. Ale gryzłam się w język. Najbardziej zabolało mnie coś innego. W sobotę poszliśmy wszyscy do restauracji. Rachunek za osiem osób wyniósł prawie 600 złotych. Ciotka nawet nie drgnęła, kiedy kelner położył rachunek na stole. Mój mąż zapłacił wszystko, choć od tygodnia zastanawiamy się, z czego opłacić kolonie dla syna. A ona później jeszcze powiedziała: „W Niemczech za taki obiad zapłacilibyście dwa razy tyle”. „Powinna się wstydzić” Mama po jej wyjeździe była wściekła. „Powinna się wstydzić. Niemiecka emerytura i nawet dzieciom czekolady nie kupiła” – powtarzała przez pół dnia. I wiecie co? Chyba pierwszy raz częściowo się z nią zgodziłam. Nie chodzi nawet o same pieniądze. Bardziej o gest. O pamięć. O to, że przyjeżdżasz do rodziny, która ledwo wiąże koniec z końcem, i zachowujesz się tak, jakby wszyscy byli na identycznym poziomie życia. Najgorsze było jednak to, że syn przez dwa dni pytał mnie: „Mamo, a ciocia zapomniała prezentów?”. I naprawdę nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Zobacz także: „Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
„Syn zarabia w Warszawie kokosy, a mój dom traktuje jak supermarket. Dzwoni i pyta, czy dam mu masło, jajka, dżem”
„Mamo, a masz może...?” – słyszę w słuchawce co drugi dzień. Za każdym razem czuję ukłucie. Bo mój syn nie jest biednym studentem. Ma świetną pracę w Warszawie i zarabia więcej, niż ja z mężem mieliśmy kiedykolwiek razem. A mimo to nasz dom traktuje jak darmowy supermarket.
Mam dwójkę dzieci. Córka ma 35 lat, rodzinę, dzieci, swoje życie. Uwielbiam być babcią. Rozpieszczam wnuki, piekę im ciasta, kupuję czekoladki, zabieram na spacery. To daje mi ogromną radość. Syn jest młodszy o dziesięć lat. Szczerze? Nie planowaliśmy już drugiego dziecka. Ale życie napisało własny scenariusz. Krzysztof zawsze był oczkiem w głowie całej rodziny. Może dlatego, że był najmłodszy. Może dlatego, że długo mieszkał z nami. Wyprowadził się dopiero rok temu. Najpierw studia, potem jakieś kursy, później mówił, że odkłada pieniądze. W końcu wynajął kawalerkę w Warszawie. My mieszkamy 30 kilometrów od stolicy, więc kontakt mamy cały czas. I wiem, że synowi nie brakuje pieniędzy. Sam o tym opowiada. A to nowy telefon, a to komputer za kilka tysięcy. Często wspomina, gdzie zabrał swoją dziewczynę. Raz była elegancka restauracja, raz weekendowy wyjazd. Cieszę się, że dobrze zarabia. Naprawdę. Tylko że przy tym wszystkim nadal regularnie „zaopatruje się” u mamy. „Mamo, masz może masło?” Na początku mnie to bawiło. Przyjeżdżał na weekend, jadł obiad, zabierał kilka słoików. Bigos, rosół, schabowe. Jak każdy młody chłopak. Sama wciskałam mu jedzenie do torby. Ale potem zauważyłam, że to już nie są sporadyczne sytuacje. On po prostu zakłada, że wszystko dostanie. Dzwoni i pyta, czy mamy jajka, bo nasze są wiejskie i „lepsze niż sklepowe”. A przecież takie jajka kosztują. Masło? „Bo ty zawsze upolujesz promocję w Dino albo Biedronce”. Dżem? „Bo Klaudii smakował”. Ostatnio nawet spytał, czy nie mam trochę mięsa z rosołu, bo nie chce mu się gotować. Za każdym razem coś mu pakuję. Bo jestem matką. Bo trudno odmówić własnemu dziecku. Ale coraz częściej mam wrażenie, że on kompletnie nie widzi, ile to wszystko kosztuje. I nie chodzi nawet o pieniądze. Chodzi o zwykłą wdzięczność. Nigdy nie zaprosił nas do siebie Najbardziej boli mnie coś innego. Krzysztof bierze, ale właściwie nic nie daje od siebie. Nigdy nie powiedział: „Mamo, tato, chodźcie, zabiorę was na obiad”. Nigdy nie zaprosił nas do swojego mieszkania. Nawet na kawę. Ja znam menu restauracji, do których chodzi z dziewczyną, tylko z jego opowieści. Sama nigdy nie siedziałam przy jego stole. Nigdy nie widziałam tej jego „dorosłości”, o której tyle mówi. Mam wrażenie, że dla niego dom rodzinny nadal jest miejscem, gdzie wszystko się należy. Lodówka pełna, obiad na stole, torba ze słoikami gotowa do zabrania. Kocham syna najmocniej na świecie. I pewnie dalej będę mu dawać te jajka, masło i dżemy. Tylko czasem chciałabym poczuć, że jestem dla niego kimś więcej niż wygodną jadłodajnią pod Warszawą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka pozwoliła dziecku nie zjeść obiadu. Babcia nie miała litości: „To rodzicielstwo uległości”
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w majówkę. Przesadziła na całej linii”
Marzyłam o tych trzech dniach tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez codziennego chaosu, bez ciągłego „mamooo”, „tatooo”. Zamiast tego dostałam lekcję, której długo nie zapomnę – o tym, jak bardzo można się pomylić, licząc na własną rodzinę.
Mam dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Jak każdy rodzic funkcjonuję w trybie ciągłego ogarniania: przedszkole, szkoła, zakupy, obowiązki, zajęcia dodatkowe, konkursy, katarki i to ciągłe zmęczenie. Kocham swoje dzieci, ale nie będę udawać – czasem człowiek potrzebuje zwykłej przerwy, chwili oddechu, momentu, w którym może znów poczuć się nie tylko rodzicem, ale też partnerem. Dlatego pomysł krótkiego wyjazdu na majówkę wydał mi się czymś zupełnie naturalnym. Trzy dni. Nic wielkiego, bez luksusów – po prostu pobyć razem, spokojnie porozmawiać, oderwać się od codzienności. Dla mnie było oczywiste, że w takiej sytuacji dzieci zostaną z babcią. Moja teściowa mieszka w tym samym mieście, jest na emeryturze, ma dobre relacje z wnukami. Dzieci ją lubią, często ją odwiedzamy, wszystko wydawało się zupełnie normalne. Dlatego zadzwoniłam do niej z przekonaniem, że to będzie formalność, szybkie ustalenie szczegółów i tyle. „Nie jestem waszą służącą” – zdanie, które wszystko zmieniło Nie spodziewałam się tego, co usłyszałam. Kiedy spokojnie zapytałam, czy mogłaby zostać z dziećmi na czas naszego wyjazdu, teściowa bez chwili zawahania się odpowiedziała: „Nie jestem waszą służącą”. To nie był żart ani emocjonalna reakcja – mówiła spokojnie, rzeczowo, jakby komunikowała coś oczywistego. Dodała, że ma swoje plany, że chce wyjechać ze znajomymi i nie zamierza ich zmieniać, bo my chcemy odpocząć. Podkreśliła też, że dzieci to nasza odpowiedzialność i powinniśmy sami sobie radzić. Siedziałam z telefonem w ręku i naprawdę przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony rozumiem, że każdy ma prawo do własnego życia, do planów, do odpoczynku. Z drugiej – trudno mi było pogodzić się z tym, w jaki sposób to zostało powiedziane. To zdanie zabrzmiało tak, jakby opieka nad własnymi wnukami była czymś poniżającym, jakbyśmy oczekiwali od niej czegoś nie na miejscu. Rodzina to nie tylko wygodne momenty Zawsze miałam w głowie obraz rodziny jako czegoś więcej niż okazjonalnych spotkań przy stole. Wydawało mi się oczywiste, że bliscy wspierają się wtedy, kiedy ktoś naprawdę tego potrzebuje. Nie proszę o codzienną pomoc, nie zostawiam dzieci co weekend, nie zrzucam na nią obowiązków. To miała być jednorazowa sytuacja, dwa dni w roku, które dla nas były ważne. Dlatego trudno mi zrozumieć, dlaczego w takiej chwili usłyszałam odmowę. I nie chodzi nawet o samą decyzję, ale o podejście. O to, że gdzieś zniknęło poczucie, że bycie babcią to nie tylko przyjemne momenty, prezenty i odwiedziny, ale też realna obecność w życiu wnuków. Dla mnie to zawsze było nierozerwalne. Może jestem naiwna, ale naprawdę wierzyłam, że babcia chce spędzać z nimi czas, że taka majówka to nie będzie dla niej przykry obowiązek, tylko coś naturalnego. Tymczasem poczułam, jakbyśmy prosili o przysługę, która przekracza granice. „To wasze dzieci” – i co dalej? Ostatecznie pewnie nigdzie nie pojedziemy. Nie mamy z kim zostawić dzieci, moi rodzice mieszkaja daleko i nie chcemy szukać przypadkowej opieki na ostatnią chwilę. Z zewnątrz można powiedzieć: nic wielkiego się nie stało, to tylko wyjazd. Ale dla mnie to nie jest tylko wyjazd. To zderzenie z rzeczywistością, w której nagle okazało się, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie. Że w sytuacji, która dla nas była ważna, nie mamy wsparcia, na które – być może naiwnie – liczyliśmy. I że słowa „to wasze dzieci” mogą zamknąć każdą rozmowę. Nie twierdzę, że teściowa nie ma prawa do własnego życia. Oczywiście, że ma. Ale ja też mam prawo czuć rozczarowanie i żal, kiedy słyszę, że opieka nad wnukami to dla niej coś, od czego chce się odciąć. Bo naprawdę wierzyłam, że rodzina to coś więcej niż wspólne święta i okazjonalne wizyty. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Bezczelne zachowanie nastolatka w restauracji mną wstrząsnęło. Reakcja matki była jeszcze gorsza
Czasem najwięcej można zobaczyć nie w internecie, nie w telewizji, ale tuż obok. Patrzyłam, jak nastolatek i jego matka zderzają się przy stole: on z nosem w telefonie, ona z coraz bardziej ściśniętą szczęką. I chociaż to była obca rodzina, poczułam się, jakbym nagle dostała w twarz.
Był sierpniowy wieczór w nadmorskiej knajpce. Gwar rozmów, zapach smażonej flądry, kolejki po lody – zwykła wakacyjna sceneria. Przy stoliku obok mnie usiadła rodzina: mama, kilkoro młodszych dzieci i chłopak w wieku około 14-15 lat. Już od początku było jasne, że ten stół podzielony jest na dwa światy. Dzieci rozmawiały, śmiały się, kłóciły o frytki. Mama krzątała się, żeby wszystko opanować. A nastolatek? Wpatrzony w ekran telefonu, oderwany od wszystkiego, co działo się wokół. „Zjedz coś” kontra „daj mi spokój” – Chcesz rybę? Frytki? Cokolwiek? – pytała mama, już trochę zniecierpliwiona. – Jak będę chciał, to wezmę – odpowiedział bez patrzenia na nią nastolatek. – Mogę już iść? Matka westchnęła, próbując zignorować ten ton, i zajęła się młodszym dzieckiem, które rozlało sok. Ale nastolatek nie odpuszczał. – Jak zjem, to mogę iść? – powtórzył. – Jak zjesz, to pójdziemy razem – usłyszał. – Ale ja nie chcę siedzieć, chcę już stąd wyjść – naciskał. W końcu kobieta, zmęczona przepychanką słowną, wybuchła: – Rób, co chcesz, tylko daj mi spokój. Mam już dość twoich fochów! Chłopak nie tknął jedzenia. Siedział dalej wpatrzony w telefon, obojętny na resztę. Łatwo pomyśleć: „Rozpuszczony. Bez szacunku do matki. Tylko telefon w głowie”. Ale prawda jest bardziej skomplikowana. To, co widzimy jako „focha” czy „lekceważenie”, często jest po prostu biologicznym chaosem. Nastolatek nie potrafi jeszcze zarządzać emocjami, a telefon bywa dla niego ucieczką – jedynym miejscem, gdzie odzyskuje kontrolę. Kiedy rodzicowi puszczają nerwy Nie oceniam matki. Jej reakcja bolała – ale rozumiem, że mogła być skrajnie zmęczona. Wychowywanie kilku dzieci, pogodzenie ich potrzeb, wakacyjny gwar i presja „spędzania czasu razem” to przepis na frustrację. Tylko że dla nastolatka te słowa – „rób, co chcesz, daj mi spokój” – mogą zostać w głowie na długo. To moment, w którym dziecko czuje, że zostało odrzucone, że jest problemem, a nie częścią rodziny. Czy można to przejść spokojniej? Być może. Ale wymaga to ogromu cierpliwości, świadomości, że nie każde zachowanie jest „złośliwością” i nie każdy bunt jest wymierzony w rodzica. Myślę o moich dzieciach Patrząc na tę scenę, czułam smutek. Z jednej strony chłopak, który nie umiał inaczej wyrazić swoich emocji niż poprzez obojętność. Z drugiej matka, która chciała tylko świętego spokoju. To spotkanie było dla mnie lekcją: nastolatki nie potrzebują idealnych rodziców, ale potrzebują dorosłych, którzy zrozumieją, że ich burzliwe zachowania są częścią rozwoju. A czasem – zamiast wybuchu – wystarczy jedno spokojne: „Widzę, że masz dość, porozmawiamy później”. Bo choć łatwo się złościć, to trudniej pamiętać, że za tym buntem kryje się ktoś, kto dopiero uczy się być sobą. Zobacz także: Mama z nastolatką wchodzą do papierniczego. To nie żart, a smutny obraz młodego pokolenia
Cieszę się, że mój poród wypadł we wrześniu. Z takim znakiem zodiaku mój synek to aniołek
Maluchy urodzone we wrześniu mogą mieć dwa różne znaki zodiaku, ale łączy je tak samo silne zamiłowanie do piękna i harmonii. Niestety nie chodzi tu o porządek w pokoju, a o ukryte talenty artystyczne. Sprawdź, co jeszcze o Twoim dziecku mówi jego znak zodiaku i wrześniowa data urodzin.
Dzieci urodzone we wrześniu to mali esteci z analitycznymi umysłami. W szkole doskonale odnajdują się w humanistycznych klasach, a ich pasje często związane są ze sztuką. Wrodzona uprzejmość, wrażliwość na piękno oraz zdolności analityczne sprawiają, że ci uczniowie są zazwyczaj spokojni i zaangażowani. Jeśli Twoje dziecko przyszło na świat w tym miesiącu, z pewnością będzie rozwijać talenty małego artysty. Sprawdź, jakie cechy mają jeszcze zodiakalne Panny i Wagi. Spis treści: Wrzesień: jaki to znak zodiaku? Wrzesień to znak zodiaku Panna (23 sierpnia-22 września) Wrzesień to także znak zodiaku Bliźnięta (23 września-22 października) Wrzesień: jaki to chiński znak zodiaku? Wrzesień: jaki to znaki zodiaku? We wrześniu rodzą się dzieci spod dwóch znaków zodiaku – Panny i Wagi. Panny obejmują pierwszą część miesiąca, a Wagi drugą połowę. Choć dzieci te mają różne daty urodzin, łączy je wiele wspólnych cech, które kształtują ich osobowość, a także wpływają na życie szkolne i dalszą przyszłość. Wrzesień to znak zodiaku Panna (23 sierpnia-22 września) Panna to znak zodiaku, który ceni porządek i praktyczne aspekty życia. Osoby urodzone pod tym znakiem są skrupulatne, mają analityczne umysły, a przy tym są bardzo wrażliwe na sztukę. Mają zdolność dostrzegania drobnych detali, co sprawia, że są doskonałymi obserwatorami. Panny to również dzieci grzeczne, spokojne, które starają się unikać konfliktów i często dążą do utrzymania harmonii w otoczeniu. Z natury są opiekuńcze i chętnie pomagają innym, co sprawia, że są bardzo lubiane przez rówieśników. Jakie jest dziecko z września spod znaku Panny? Panny od pierwszych miesięcy życia preferują uporządkowany rytm dnia. Zamiast spontanicznej wycieczki do parku, wolą drzemkę, która wpisuje się w ich codzienną rutynę. Dzieci urodzone w pierwszej części września cenią porządek i lubią, gdy wszystko ma swoje miejsce. Zmiany w otoczeniu mogą je niepokoić. Panny to grzeczne i posłuszne dzieci, które chętnie pomagają w obowiązkach domowych i są bardzo odpowiedzialne. Na tle innych dzieci wyróżnia je troska o innych, a ich analityczny umysł pozwala im z łatwością rozwiązywać problemy, w tym także te szkolne. Dzieci spod tego znaku często rozwijają zainteresowania humanistyczne, takie jak literatura czy historia, zyskując w ten sposób szacunek rówieśników i nauczycieli. Wrzesień to znak zodiaku Waga (23 września-22 października) Waga to znak zodiaku, który ceni harmonię, równowagę i estetykę. Osoby urodzone pod tym znakiem są towarzyskie, zrównoważone i wyjątkowo wrażliwe na piękno – zarówno w sztuce, jak i w codziennym życiu. Wagi to dzieci, które uwielbiają spędzać czas w towarzystwie innych, mają silne poczucie sprawiedliwości i często starają się rozwiązywać konflikty pokojowo. Są również bardzo grzeczne, chętnie pomagają innym i dbają o dobre relacje w swoim otoczeniu. Jakie jest dziecko z września spod znaku Wagi? Dziecko spod znaku Wagi od najmłodszych lat ceni ład i porządek. Uwielbia, gdy w pokoju wszystko ma swoje miejsce. W większej grupie wyróżnia się, bo jest towarzyski, a przy tym ugodowy. Dzieci urodzone w drugiej połowie września zwykle unikają konfliktów i starają się utrzymać pozytywne relacje z rówieśnikami. Jak sobie radzą w szkole? Ich naturalne poczucie odpowiedzialności sprawia, że szybko zyskują uznanie rodziców i nauczycieli. Wagi to także małe artystyczne dusze, które chętnie rozwijają pasje związane z muzyką, teatrem czy literaturą. Artystyczne talenty mogą odkryć na różnych etapach życia. Wrzesień: jaki to chiński znak zodiaku? W chińskim horoskopie to rok, a nie miesiąc, decyduje o przypisanym znaku zodiaku. Aby poznać chiński znak swojego dziecka, wystarczy znać jego rok urodzenia. Każdy z chińskich znaków ma swoje unikalne cechy, które mogą wpływać na osobowość malucha. Sprawdź, jakie zwierzę przypisane jest do Twojego dziecka i co to oznacza dla jego przyszłości. Zobacz też: Żałuję, że nie urodziłam w tym letnim miesiącu. Moje dziecko byłoby odpowiedzialne i romantyczne W tym miesiącu rodzą się sami nadwrażliwcy. Masz wpływ na to, jakie będzie twoje dziecko Najrzadszy znak zodiaku: dzieci urodzone zimą są wyjątkowe
Cieszę się, że urodziłam w maju! Ten znak zodiaku otworzy mojej córce drzwi do sukcesu
Dzieci urodzone w maju mogą mieć dwa różne znaki zodiaku, ale łączy je podobna szansa na życiowy sukces. Są nie tylko komunikatywne, lecz także niezwykle uparte - a to dopiero początek długiej listy zalet. Sprawdź, co jeszcze o Twoim dziecku mówi jego znak zodiaku i data jego urodzin.
Majowe dzieci rodzą się pod znakiem Byka lub Bliźniąt. Wszystko zależy od dokładnej daty porodu. Zastanawiasz się, co to oznacza dla ich przyszłości? Znak zodiaku rzeczywiście może wpływać na charakter, a ten z kolei kształtuje wiele aspektów życia. Warto wiedzieć, które znaki zodiaku przypadają na maj i kiedy dokładnie rodzą się Byki, a kiedy Bliźnięta. Dzieci urodzone w tym miesiącu często wyrastają na naturalnych liderów, którzy od najmłodszych lat z uporem i determinacją dążą do realizacji swoich celów. Uwaga - potrafią też rządzić domem i rodzeństwem! Spis treści: Maj: jaki to znak zodiaku? Maj to znak zodiaku Byk (20 kwietnia - 20 maja) Maj to także znak zodiaku Bliźnięta (21 maja - 20 czerwca) Maj: jaki to chiński znak zodiaku? Maj: jaki to znak zodiaku? Maj to miesiąc, w którym rodzą się osoby spod znaku Byka i Bliźniąt. Byki świętują swoje urodziny w pierwszej części miesiąca - od 20 kwietnia do 20 maja. Natomiast ci, którzy przyszli na świat między 21 a 31 maja, mają już cechy typowe dla Bliźniąt. Maj to znak zodiaku Byk (20 kwietnia - 20 maja) Byki to osoby spokojne, praktyczne i wytrwałe. Cenią sobie komfort, stabilność i potrafią dostrzegać piękno w codziennym życiu. Są lojalne, mocno związane z rodziną i wyjątkowo cierpliwe. Choć czasem bywają uparte i niełatwo przekonać je do zmiany zdania, właśnie ta determinacja sprawia, że świetnie sprawdzają się w roli liderów. Dzięki wrodzonej wytrwałości w dążeniu do celu, dzieci spod znaku Byka mają ogromne szanse na osiągnięcie życiowego sukcesu. Jakie będzie dziecko z maja spod znaku Byka? Dziecko-Byk to maluch, który od pierwszych miesięcy będzie miał swoje przyzwyczajenia. W końcu bardzo lubi porządek i rytm dnia, a wszelkie zmiany mogą go niepokoić i doprowadzać do głośnego płaczu. Jest bardzo przywiązane do rodziny i otoczenia, ceni sobie poczucie bezpieczeństwa. Z powodu silnej więzi z rodzicami, maluszek może mieć trudności z rozstaniem, na przykład w żłobku. W szkole natomiast Byk wyróżnia się sumiennością, a powierzone mu zadania traktuje bardzo poważnie. Maj to także znak zodiaku Bliźnięta (21 maja - 20 czerwca) Bliźnięta to osoby pełne energii, ciekawe świata i urocze. Cenią sobie towarzystwo innych ludzi i chętnie dzielą się swoimi doświadczeniami. Są komunikatywne, zabawne i otwarte na nowe wyzwania. Choć ich temperament bywa zmienny — raz żywiołowe, innym razem bardziej skryte — to właśnie ta elastyczność pozwala im dostosować się do różnych sytuacji. Dzięki naturalnej otwartości i umiejętności nawiązywania kontaktów, dzieci spod znaku Bliźniąt mają duże szanse na sukces w życiu zawodowym i osobistym. Jaki charakter ma dziecko z maja spod znaku Bliźniąt? Dzieci spod znaku Bliźniąt są pełne energii i mają sto pomysłów na godzinę. Szybko zaczynają mówić i od razu zadają rodzicom mnóstwo pytań. Uwielbiają rozmawiać, dyskutować i chętnie poznają nowe rzeczy. Z drugiej strony, mogą mieć problem z koncentracją - łatwo się rozpraszają i często zmieniają swoje zainteresowania. Maluchy urodzone pod koniec maja chętnie spędzają czas z rówieśnikami. Umiejętność obracania się w towarzystwie pomoże im w świecie dorosłych. Niestety, czasami bywają też wyjątkowo niecierpliwe i niezdecydowane, a to może przysporzyć im problemów w życiu. Maj: jaki to chiński znak zodiaku? W chińskim horoskopie każdy rok ma swoje zwierzę zodiakalne, a cechy tego zwierzęcia mają wpływ na dzieci urodzone w tym okresie. Wśród chińskich znaków znajdziesz m.in. Szczura, Bawoła, Tygrysa, Królika, a także Węża czy Kozę. Żeby dowiedzieć się, jaki chiński znak zodiaku ma Twoje dziecko, wystarczy znać jego rok urodzenia. Tutaj sprawdzisz chińskie znaki zodiaku i daty. Zobacz też: Żałuję, że nie urodziłam w tym letnim miesiącu. Moje dziecko byłoby odpowiedzialne i oszczędne W tym miesiącu rodzą się sami nadwrażliwcy. Masz wpływ na to, jakie będzie twoje dziecko Najrzadszy znak zodiaku: dzieci urodzone zimą są wyjątkowe
To zagraniczne święto przyćmi Dzień Matki. Dzieci już szykują niespodzianki
15 maja obchodzimy Międzynarodowy Dzień Rodziny 2025. To wyjątkowy dzień, który przypomina, jak ważne są bliskie relacje i wspólny czas. W ramach kampanii „Dwie Godziny dla Rodziny” coraz więcej firm skraca czas pracy, aby pracownicy mogli spędzić dodatkowe chwile z bliskimi. Sprawdź, jak Polacy świętują ten dzień i dlaczego warto się zaangażować.
15 maja 2025 to data, którą warto zapisać w kalendarzu. Tego dnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Rodziny – święto ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, które przypomina, że rodzina to nie tylko sprawa prywatna. To fundament każdego społeczeństwa, który wymaga od wszystkich zaangażowania. Coraz więcej pracodawców przyłącza się do kampanii „Dwie Godziny dla Rodziny” i 15 maja skraca czas pracy, aby pracownicy mogli spędzić dodatkowe chwile z najbliższymi. Nie tylko z dziećmi, ale także z rodzicami czy dziadkami. Sprawdź, kiedy dokładnie wypada Dzień Rodziny w 2025 roku i jak spędzić go z rodziną. Spis treści: Kiedy jest Dzień Rodziny? Akcja „Dwie Godziny dla Rodziny” w Polsce Pomysły na wspólne celebrowanie Dnia Rodziny Kiedy jest Dzień Rodziny? Międzynarodowy Dzień Rodzin jest co roku obchodzony na całym świecie 15 maja (wyjątkiem jest Francja, w której Święto Rodziny wypada 6 stycznia i jest połączeniem Dnia Rodziny i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/swieta-i-uroczystosci/skad-sie-wzial-dzien-dziecka-zyczenie-prezenty-i-zabawy-na-to-swieto-27020-r1/">Dnia Dziecka). W 2025 roku Dzień Rodziny wypada w czwartek. Datę 15 maja na Dzień Rodziny wybrało Zgromadzenie Ogólne ONZ, gdy 20 września 1993 roku ustanawiało to święto. Celebracja tego dnia ma na celu skupienie uwagi na rodzinie, jej problemach i wyzwaniach oraz wsparcie rodziny nie tylko dla niej samej, ale również dla całego społeczeństwa. Akcja „Dwie Godziny dla Rodziny” w Polsce Choć Międzynarodowy Dzień Rodziny został ustanowiony już 32 lata temu, przez długi czas nie cieszył się dużym zainteresowaniem. Żeby to zmienić i zachęcić wszystkich do świętowania, Fundacja Humanites co roku organizuje akcję „Dwie Godziny dla Rodziny”. Tego dnia zaprasza firmy z całej Polski do skrócenia dnia pracy z ośmiu do sześciu godzin. Które firmy biorą udział w Międzynarodowym Dniu Rodziny 2025? Do akcji z roku na rok przyłącza się coraz więcej polskich przedsiębiorstw. Na stronie internetowej 2godzinydlarodziny.pl można znaleźć wykaz wszystkich firm włączonych w akcję. Tegoroczne motto Dnia Rodziny brzmi: „Smaki przez pokolenia”. Jak można przeczytać na polskiej stronie akcji: „Smak to zmysł zupełnie wyjątkowy. Wydobywa wspomnienia. Smaki kojarzą nam się nie tylko z jedzeniem. Przenośne znaczenie tego słowa podkreśla to, co przeżywamy i czego doznajemy. Chcemy smakować życia, rozsmakowywać się w oglądanym widoku lub obrazie”. Pomysły na wspólne celebrowanie Dnia Rodziny Międzynarodowy Dzień Rodziny to doskonała okazja, by zwolnić tempo i spędzić czas z najbliższymi. Nieważne, czy zdecydujecie się na długą wycieczkę, czy po prostu zaplanujecie spokojne popołudnie – najważniejsze to bądźcie razem. Chwile spędzone z dziećmi, rodzicami czy dziadkami (o których często zapominamy) są naprawdę bezcenne, a ich „smak” pozostaje w pamięci na długo. Pomysły na wspólne świętowanie Dnia Rodziny 2025: rodzinny spacer, piknik lub wycieczka rowerowa, wspólne gotowanie lub wieczór filmowy w domu, wyjście do muzeum, kina lub teatru, udział w lokalnych festynach i wydarzeniach kulturalnych, gry planszowe, zabawy ruchowe lub rodzinny turniej sportowy. W wielu przedszkolach i szkołach Dzień Rodziny obchodzony jest w radosnej atmosferze – organizowane są pikniki z zabawami, konkursami i autorskimi występami dzieci. Całość często uzupełnia wspólny poczęstunek i czas spędzony w miłej atmosferze. Nie rezygnujcie z tych wydarzeń i weźcie w nich udział całą rodziną! Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz też: Kiedy jest zakończenie roku szkolnego? W 2025 dzieci muszą być cierpliwe To nie żart: Dzień Ojca wymyśliła kobieta! Sprawdź, kiedy wypada w Polsce Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli
Bo w rodzeństwie jest siła. Te cytaty o siostrach i braciach wzruszają największych twardzieli
Cytaty o rodzeństwie przypominają, że choć nie zawsze się zgadzamy, to w głębi serca łączy nas wyjątkowa więź. Przecież nikt nie zna nas lepiej niż brat lub siostra, nasi sprzymierzeńcy i wsparcie w trudnych momentach. Oto najpiękniejsze sentencje o rodzeństwie.
Cytaty o rodzeństwie pokazują wyjątkową więź, której nie zastąpi żadna inna relacja. Rodzeństwo to nasi pierwsi przyjaciele, powiernicy tajemnic i towarzysze dzieciństwa. Choć czasem mamy ochotę skoczyć sobie do gardeł, to w razie potrzeby bez wahania wskoczylibyśmy za sobą w ogień. Siła rodzeństwa to w końcu skomplikowane uczucie, które najlepiej oddają piękne sentencje – także te o miłości do braci i sióstr. Spis treści: Cytaty o rodzeństwie Piękne aforyzmy o siostrach Cytaty o braciach: zabawne i życiowe Sentencje o miłości do rodzeństwa Krótkie i śmieszne cytaty o rodzeństwie Cytaty o rodzeństwie: bo w nich jest siła Bez względu na różnicę wieku, relacja z rodzeństwem często opiera się na głębokiej przyjaźni. Ta więź jest wyjątkowa, a cytaty o rodzeństwie, które zebraliśmy poniżej, idealne to ukazują „Gdy rodzeństwo działa razem, góry zamieniają się w złoto” - Przysłowie chińskie „Powinnam się przyznać, że w ogóle fascynuje mnie rodzeństwo. To, co ich łączy, zarazem intryguje mnie i odstręcza. Wspólnota genetycznych składników, przypadkowa i jakże często niesprawiedliwa dystrybucja dziedziczonych cech, nieuchronność więzi. Nie potrafię tego pojąć”- Kate Morton „Twoje rodzeństwo to jedyne osoby, które wiedzą, jak to jest być wychowanym w taki sam sposób jak ty” - Betsy Cohen „Rodzeństwo reprezentuje przeszłość, teraźniejszość i przyszłość danej osoby” - Isabel Allende „Po to właśnie są bracia i siostry: aby w dzieciństwie utrudniać sobie życie. To daje solidne fundamenty pod dalsze życie, hartuje” - Cecelia Ahern Piękne aforyzmy o siostrach Na specjalne okazje zebraliśmy kilka najpiękniejszych cytatów o miłości sióstr: „Nigdy nie mogłabym kochać nikogo tak, jak kocham moje siostry” -Louisy May Alcott, Małe kobietki „Siostry to wspaniały wynalazek, bo są obok, kiedy ich potrzebujesz. Wśród nich jesteś zawsze kimś, masz swoje miejsce i dobrze znaną rolę” - Renata Adwent „Siostry mogą się z sobą nie zgadzać, mogą się kłócić, mogą być z innych światów, ale są z sobą nierozerwalnie związane w sposób, którego same nigdy nie zrozumieją” - Harlan Coben „Siostry pełnią funkcję sieci bezpieczeństwa w chaotycznym świecie, po prostu będąc dla siebie nawzajem” - Carol Saline „Możecie się jednak różnić jak słońce i księżyc, ale w waszych sercach płynie ta sama krew. Potrzebujesz jej, tak jak ona Ciebie…” - George RR Martin „To nie krew czyni cię moją siostrą, lecz to jak dobrze rozumiesz moje serce jakbyś nosiła je we własnym ciele” - Rupi Kaur, Słońce i jej kwiaty „Pamiętaj, że ten, kto żyje blisko studni, nie zazna pragnienia, a ta, która ma obok siebie siostrę, nie pogrąży się w rozpaczy” - Lisa See, Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz Cytaty o braciach: zabawne i życiowe Jeżeli chcecie docenić swoich braci możecie wykorzystać jeden z naszych cytatów: Najstarszy brat musi być dostojny. Ma być wzorem do naśladowania. Jeśli najstarszy brat idzie w złym kierunku, jego rodzeństwo też będzie błądzić w życiu” - Shin Kyung-Sook Brat może być jedyną osobą, która ma klucze do drugiej osoby bez ograniczeń” - Marian Sandmaier Albo ludzie nauczą się żyć jak bracia, albo umrą jak zwierzęta” - Max Lerner Tego właśnie bym chciała: chwycić swojego brata za rękę i pobiec z powrotem przez czas, gubiąc kolejne lata jak płaszcze spadające nam z ramion” - Jandy Nelson „To, co mówią bracia, by drażnić siostry, nie ma nic wspólnego z tym, co naprawdę o nich myślą” - Esther M. Friesner. Sentencje o miłości do rodzeństwa Miłość rodzeństwa do siebie jest miłością bezwarunkową. Są oni pierwszymi przyjaciółmi – czy to w zabawie, czy w rozmowach. Powstało wiele cytatów o miłości do rodzeństwa, które będą doskonałe na kartkę z życzeniami z okazji urodzin, imienin lub jako dedykacja do książki. Oto one: „Gdy dorastaliśmy, moje rodzeństwo zachowywało się tak, jakby im na mnie nie zależało, ale zawsze wiedziałam, że zaopiekują się mną i że mogę na nich polegać” - Catherine Pulsifer „Miłość rodzeństwa jest najtrwalsza. Wygląda jak kamień szlachetny równie wytrzymały jak najtwardszy metal, a jego wartość rośnie z biegiem lat” - Hector Carbonneau „Rodzeństwo niekoniecznie musi sobie cokolwiek mówić: mogą siedzieć w pokoju, być razem i czuć się całkowicie komfortowo w swojej obecności” - Leonardo DiCaprio „Bez względu na to, jak bardzo się kłócą, między rodzeństwem zawsze istnieje więź, której nigdy nie da się zerwać; ale czasami może ona zostać bardzo mocno rozciągnięta, zanim ponownie zatrzaśnie się na swoim miejscu z głośnym pacnięciem!” - autor nieznany Krótkie i śmieszne cytaty o rodzeństwie Dorastanie w towarzystwie rodzeństwa to zazwyczaj pasmo niekończących się wygłupów. Oto zabawne sentencje o życiu z bratem i siostrą: „Nie ma innej miłości jak miłość rodzeństwa” - Terri Guillemets „Rodzeństwo to przyjaciel dany przez naturę” - Jean Baptiste Legouvé „Rodzeństwo to kawałek dzieciństwa, którego nigdy nie tracimy” - Marion C. Garrett „Jak się nie uspokoisz, urodzę ci rodzeństwo” - Wiktor Krajewski „Widać jak na dłoni, że jesteś jedynaczką. Relacje rodzeństwa nie mają za wiele wspólnego z logiką” -Alexandra Bracken „Rodzeństwo: dzieci tych samych rodziców, z których każdy jest zupełnie normalny, dopóki się nie spotkają” - Sam Levenson „Rodzeństwo to ktoś, kto zawsze ci dokuczy, ale na końcu i tak zrobi kanapkę” - autor nieznany „Człowiek w ogóle nie powinien mieć rodzeństwa, bo ono odgaduje jego myśli” - Margit Sandemo Jeśli szukacie więcej inspiracji, zajrzyjcie do naszych nasze cytaty o rodzinie lub te najbardziej wyjątkowe sentencje o życiu. Podobnie jak te o rodzeństwie, świetnie sprawdzą się na kartce z życzeniami, w opisie pod zdjęciem, jako dedykacja do prezentu czy urodzinowa wiadomość na Instagramie lub Facebooku. Zobacz też: Krótkie cytaty na FB: mądre opisy do zdjęć i życiowe cytaty o miłości Te 30 cytatów Janusza Korczaka zmieni Twój sposób myślenia o dzieciach „Mały Książę” o miłości i przyjaźni. Pierwszy cytat złamie Ci serce, ostatni napełni nadzieją
Cytaty o szczęściu i miłości: mądre z klasyki literatury i krótkie do życzeń
Cytaty o szczęściu i miłości pozwolą zrozumieć, czym właściwie jest ten stan. Niektóre mądre sentencje z pewnością wywołają uśmiech na twarzy. Inne przydadzą się do życzeń lub dedykacji. Jeszcze inne krótkie cytaty pomogą odkryć tajemnice prawdziwego szczęścia.
Poniżej najpiękniejsze cytaty o szczęściu. Bo... „W życiu chodzi o coś więcej niż tylko bycie szczęśliwym. Chodzi o odczuwanie całej gamy emocji: szczęścia, smutku, złości, żalu, miłości, nienawiści. Jeśli spróbujesz stłumić jedną z nich, stłumisz je wszystkie” − uważa John Mardsen. Czy zatem szczęście to brak smutku? A czy szczęście zależy wyłącznie od nas, czy od okoliczności? Poniższe mądre cytaty pozwolą odpowiedzieć sobie na te i jeszcze więcej pytań o szczęście i miłość. Spis treści: Mądre cytaty o szczęściu Krótkie cytaty o szczęściu Cytaty o szczęściu i miłości Cytaty o szczęściu i uśmiechu Cytaty o rodzinie i szczęściu Mądre cytaty o szczęściu Nikt tak trafnie, jak poeci i pisarze nie potrafi ubrać w słowa tego, czym jest szczęście, jak je odczuwamy i co dla nas znaczy. Oto mądre cytaty o szczęściu prosto z klasyki literatury. „Milczenie jest najlepszym tłumaczem radości, bo małe jest szczęście, które można wyrazić słowami”. William Shakespeare *** „Tajemnica szczęścia ukryta jest w tym, by widzieć wszystkie cuda świata i nigdy nie zapomnieć o dwóch kroplach oleju na łyżce.” Paolo Coelho *** „Szczęście wśród inteligentnych osób to najrzadsza rzecz, jaką znam.” Ernest Hemingway *** „To nie dobrobyt czyni nas szczęśliwymi, lecz dobroć i sposób widzenia własnego życia. I jedno, i drugie zawsze zależy od nas samych: człowiek zawsze może być szczęśliwy, jeśli tylko tego zechce, i nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić”. Aleksander Sołżenicyn *** „Prawdziwe szczęście, którego szukamy, jest najczęściej inne, niż je sobie wyobrażaliśmy. Jest tajemnicą, która przekracza nasze ludzkie wyobrażenia.” Jan Twardowski *** „Jeśli nie jesteś szczęśliwy, to oznacza tylko tyle, że koncentrujesz się na tym, czego nie masz. W przeciwnym razie musiałbyś doświadczać błogostanu”. Anthony de Mello Krótkie cytaty o szczęściu Jeśli szukasz cytatu do życzeń urodzinowych, tutaj znajdziesz inspirację. „Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, jeśli się ją dzieli.” Albert Schweitzer *** „Kto się czuje szczęśliwy, nie starzeje się.” Paul Heyse *** „Przeszkodą do szczęścia jest nadzieja na zbyt wielkie szczęście.” Bernard le Bovier de Fontenelle *** „Nasze szczęście zależy od nas samych.” Arystoteles *** „Zdecydowałem, że będę szczęśliwy, bo to zdrowe.” Voltaire *** „Przyjemność jest początkiem i celem życia szczęśliwego” Epikur *** „To człowiek człowiekowi najbardziej potrzebny jest do szczęścia” Paul Thiry Holbach *** „Szczęście to nie cel. To produkt uboczny czerpania z życia w pełni” Eleanor Roosevel Cytaty o szczęściu i miłości Szczęście i miłość idą ze sobą w parze, a przynajmniej chcielibyśmy, żeby zawsze jedno uczucie towarzyszyło drugiemu. Oto najważniejsze cytaty o szczęściu i miłości. „Szczęście w życiu nie polega na tym, żeby być kochanym. Największym szczęściem jest kochać.” Sigrid Undset *** „Człowiek jest szczęśliwy tylko wtedy, kiedy kocha i coś daje. Albowiem większym szczęściem jest dawać niż brać.” Max Scheler *** „Nigdy nie przestawaj się uśmiechać, nawet gdy jesteś smutny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto może się zakochać w twoim uśmiechu.” Gabriel Garcia Márquez *** „Uśmiech skraca dystans rodzącej się miłości.” Zbigniew Trzaskowski *** „Do szczęścia nie jest potrzebne wygodne życie, lecz zakochane serce”. Josemaría Escrivá de Balaguer *** „Dla miłości nie jest ważne, aby ludzie do siebie pasowali, ale by byli razem szczęśliwi”. Brigitte Bardot *** „Szczęście jest motylem: próbuj je złapać, a odleci. Usiądź w spokoju, a ono spocznie na twoim ramieniu”. Anthony de Mello Cytaty o szczęściu i uśmiechu Szczęście wywołuje uśmiech na naszych twarzach. Uśmiech dodaje nam atrakcyjności. Każdy, kto jest szczęśliwy, częściej obdarza innych uśmiechem. Poniżej zebraliśmy cytaty o szczęściu i uśmiechu, które poprawią ci humor. „Szczęście lubi odwzajemniać uśmiech. Dlatego unika ponuraków.” Lesław Nowara *** „Darząc uśmiechem, uszczęśliwiasz serce. Uśmiech bogaci obdarzonego, nie zubożając dającego.” Wincenty Faber *** „Trzeba się śmiać. Inaczej człowiek by zwariował” Terry Pratchett *** „Uśmiech to najcenniejszy dar, jaki możesz dać drugiej osobie” Patti LaBelle *** „Najbardziej straconym dniem jest ten, w którym się nie śmiałeś” Sébastien-Roch Nicolas Chamfort Cytaty o rodzinie i szczęściu Posiadanie rodziny bardzo często postrzegane jest jako szczęście. Nie ważne, czy rodzina jest pełna, czy niepełna, jeśli jej członkowie kochają się, pojawia się też szczęście. Myślisz inaczej? Zapoznaj się z zebranymi przez nas cytatami o rodzinie i szczęściu. „Szczęściem jest posiadanie dużej, kochającej, dbającej i bardzo blisko ze sobą związanej rodziny – tyle że w innym mieście”. Robert Burns *** „Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób”. Lew Tołstoj *** „Szczęście to coś do zrobienia, ktoś do kochania i nadzieja na coś”. Joanna Sałyga *** „Szczęście nie polega na tym, żeby zdobyć to, czego pragniesz. Polega na tym, żeby pragnąć tego, co już masz”. Regina Brett *** „O szczęściu może mówić tylko ten, kto znajdzie w życiu kogoś takiego, kogoś, do kogo może się przytulić i zamknąć oczy. Nawet jeśli trwałoby to tylko chwilę lub jeden dzień”. Patrick Rothfus *** Szczęście jest wczoraj albo jutro, ale nigdy dzisiaj. Nie może być dzisiaj, ponieważ jest jedynie złudzeniem, a złudzenia wydają się rzeczywiste wyłącznie z oddali. George R. R. Martin Zobacz także: Cytaty o życiu – piękne i inspirujące cytaty i sentencje Dedykacja dla dziecka – jak ją napisać? [gotowe dedykacje i cytaty do książki i albumu] Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach
Cytaty o rodzinie: krótkie, wzruszające, niesamowite! Te złote myśli chwytają za serce
Cytaty o rodzinie przypominają nam, jak ważne są relacje z bliskimi. Mogą ozdobić ścianę w domu, stać się piękną dedykacją lub wpisem do albumu. Sprawdź złote myśli o rodzinie, które oddają miłość i domowe szczęście.
Cytaty o rodzinie przypominają, jak ważne są relacje z najbliższymi. Ukazują zarówno piękno bezinteresownej miłości, jak i codzienne wyzwania. Przygotowane przez nas krótkie sentencje o rodzinie i złote myśli mogą stać się inspiracją do doceniania bliskich każdego dnia. Wspaniale sprawdzą się jako dedykacja na kartce z okazji Dnia Babci i Dziadka, życzenia dla rodzeństwa lub wpis na Międzynarodowy Dzień Rodziny. Spis treści: Krótkie cytaty o rodzinie Wzruszające cytaty o rodzinie Złote myśli o rodzinie i dzieciach Krótkie cytaty o rodzinie Krótkie cytaty o rodzinie to nie tylko piękne słowa. Będą świetnie wyglądać jako naklejka lub plakat na ścianie. To również doskonałe uzupełnienie życzeń dla rodzeństwa lub tych skierowanych do młodej pary. Te proste sentencje o bliskich kryją w sobie wiele mądrości i ciepła. Rodzina to silnik umożliwiający podbój świata, a zarazem bunkier, w którym można się schronić. – Maxime Chattam *** Rodzina nie jest tylko czymś ważnym. Ona jest wszystkim. – Michael J. Fox *** Rodzi­na jest w życiu opar­ciem, czymś co chro­ni, co da­je siłę. – Sophia Loren *** W rodzinie nie ma „moje” czy „twoje”. Jest „nasze”. – Karolina Frankowska *** Rodzinę ma się tylko jedną, bo dwóch nikt by nie zniósł. – Ewa Nowak *** Rodziny z dziećmi i bez dzieci współczują sobie nawzajem. – Edgar Watson Howe *** Atmosferę w rodzinie wciąż tworzy matka. To ona jest w domu menedżerem. – Margaret Thatcher *** Ojciec jest głową rodziny, a matka jej sercem. – Józef Bułatowicz *** Rodzina jest tam, gdzie życie się zaczyna, a miłość nigdy nie kończy. – Autor nieznany Wzruszające cytaty o rodzinie Wzruszające cytaty o rodzinie to piękny sposób na wyrażenie miłości do bliskich. Idealnie sprawdzą się jako dedykacja w albumie, wpis do księgi pamiątkowej lub dodatek do życzeń dla rodziców. Te pełne emocji sentencje przypominają, jak ważna jest rodzina i ile szczęścia może dać nam bycie razem. Rodzina jest dla człowieka niczym płótno dla artysty. Przelewamy na nie nasze najwspanialsze marzenia. Kreślimy je często w sposób niedoskonały i nieudolny, ale wszyscy jesteśmy przecież zaledwie amatorami w sztuce życia. Jeśli jednak nie skupiamy się na roztrząsaniu własnych pomyłek, z czasem powstają w ten sposób prawdziwe arcydzieła. Z czasem uczymy się także, że to nie piękno końcowego efektu godne jest najwyższej pochwały, lecz wysiłek, jaki wkłada się w jego malowanie. – Richard Paul Evans *** Radości życia rodzinnego są najpiękniejsze na świecie, a radość, jakiej rodzice doświadczają na widok swych dzieci, jest najświętsza. – Johann Heinrich Pestalozzi *** Rodzina jest sobą, jeżeli buduje się na takich odniesieniach, na wzajemnym zaufaniu, na zawierzeniu wzajemnym. Tylko na takim fundamencie można też budować proces wychowania, który stanowi podstawowy cel rodziny i jej pierwszorzędne zadanie. – Jan Paweł II *** Życie rodzinne nie składa się z wielkich spraw. Składa się z nie-wydarzeń: posiłków, kłótni, wspólnego czytania książek, piłki nożnej w ogródku, szykowania się do szkoły. – Claire Dederer *** Rodzina to nie krew. To ludzie, którzy cię kochają. Ludzie, którzy cię wspierają. – Cassandra Clare *** Miłość rodziny i wsparcie z jej strony, boska pomoc, determinacja i wiara we własne siły sprawiają, że można osiągnąć coś, o czym się nawet nie marzyło. – James Scott *** Najważniejsza rzecz w życiu to rodzina. Najpierw ta w której się urodziłeś, później ta, którą sam stworzyłeś. – Peter Sellers *** Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, ale każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób. – Lew Tołstoj *** Nie wybieramy sobie rodziców, podobnie jak rodzice nie wybierają sobie dzieci. Niemniej powinniśmy robić wszystko, co w naszej mocy, by otrzymali od nas to, co mamy najlepszego. – Colleen Hoover *** Może każda normalna rodzina musi mieć taki bezpiecznik normalności, kogoś, kto weźmie na siebie te wszystkie kawałki szaleństwa, jakie nosimy w sobie. – Olga Tokarczuk *** Każda rodzina ma swoją historię. Najpiękniejsze jest to, że te historie są nakreślone na piasku, nie wykute w granicie. To cudowne, ponieważ możemy je zmieniać. – Diane Chamberlain *** Rodzina to zespół, drużyna, samodzielne państwo, jedyna część tożsamości, która pozostaje niezmieniona przez resztę życia. – Laura Lippman *** Rodzina to kompas, który nas prowadzi. Jest inspiracją, by sięgać po wielkie rzeczy i pocieszeniem, gdy czasem upadamy." – Brad Henry *** To odróżnia rodzinę od znajomych. Rodzinę ma się na zawsze, bez względu na wszystko, nawet jak słabną kontakty, bo te można zawsze z powrotem zacieśnić. Zwłaszcza kiedy człowiek pojmie, jaka jest ważna. – Nicholas Sparks *** Wielu ludzi zdaje się zapominać o prawdziwym znaczeniu rodziny. Koncentrują się na karierze, zdobywaniu bogactwa i sławy – bliskich pozostawiając samym sobie. Miłość ograniczają do kilku słów skreślonych pospiesznie na urodzinowej karcie z życzeniami. A przecież żaden sukces nie ma znaczenia, jeśli nie można go dzielić z kochającymi ludźmi. Żaden medal, dyplom czy premia świąteczna, nie ogrzeją serca w chłodną, zimową noc. – Dalajlama Złote myśli o rodzinie i dzieciach Te mądre słowa przypominają, że dzieci i bliscy są największym skarbem, a razem można więcej. Złote myśli o rodzinie to nie tylko podniosłe sentencje, ale także zabawne przysłowia, które z humorem komentują codzienne życie i rodzinne więzi. Nie musisz być doskonały, by mieć idealną rodzinę. *** Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach. *** Gdy rodzina żyje w zgodzie, to jej bieda nie dobodzie. *** Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci. *** Kto nie słucha ojca, matki – będą go bić własne dziatki *** Do ojca po grosz, do matki po koszulę. *** Koła rodzinnego nie tworzy się cyrklem. *** Jakie jabłko, taka skórka, jaka matka, taka córka.. *** Jakie drzewo, taki klin, jaki ojciec, taki syn. *** Nic prędzej do dziatek nie przylgnie jak przykład rodziców. *** Dobra matka znaczy więcej niż stu nauczycieli. *** I ostatnim kęsem chleba podzielić się z bratem trzeba. *** Noga nogę, a brat brata podpiera. *** Gdzie u dzieci matka, tam i główka gładka. *** Ojcowska łagodność syna psuje. Zobacz także: Najpiękniejsze cytaty o narodzinach dziecka. Chwytają za serce! Cytaty o miłości – piękne i inspirujące sentencje miłosne Cytaty o dzieciach: piękne, mądre, śmieszne + cytaty o dzieciach i rodzicach
Co można robić w wakacje? 123 pomysły: lista szalonych i kreatywnych inspiracji
Lista rzeczy do zrobienia w wakacje (samemu, z rodziną lub przyjaciółmi) może być naprawdę imponująca. Niech nie zabraknie na niej aktywności, na które zwykle nie ma czasu, a także takich, które cudownie wpływają na rozwój dziecka i nastolatka oraz zapewnią wam wspaniałe wspomnienia.
Wakacje to czas relaksu i dobrej zabawy. Wreszcie możecie pozwolić sobie na wszystko to, na co w codziennej gonitwie nie starcza czasu, a które są bardzo potrzebne do budowania więzi rodzinnych (również z nastolatkami!). Aby ułatwić wam zadanie, przygotowaliśmy bucket list, czyli listę rzeczy, które można (a nawet wypada) robić latem. Dzięki nim tegoroczne lato będzie pełne atrakcji, niezależnie od miejsca wypoczynku. Oto 119 rzeczy do zrobienia w te wakacje. Lista rzeczy do zrobienia w wakacje – wakacyjny bucket list Chcecie uniknąć nudy? I poczucia, że lato ucieka wam między palcami? Zerknij na propozycje, które mogą zainspirować Cię do tego, co fajnego można robić w wakacje. Wybierzcie się na spotkanie ze świetlikami (najlepiej do lasu, przez który przepływa rzeka — świetliki lubią takie miejsca). Zróbcie coś DIY do swojego pokoju (może ramkę na zdjęcia z patyczków i szyszek albo ozdóbcie świece suszonymi kwiatami zebranymi na łące) Zamoczcie nogi w rzece (jeziorze), siedząc na pomoście. Zagrajcie w siatkówkę (zbijaka, dwa ognie) na świeżym powietrzu. Idźcie na jagody. Upieczcie jagodzianki lub ugotujcie pierogi z jagodami. Opracujcie autorską rodzinną recepturę na domową lemoniadę. Zorganizujcie piknik. Zagrajcie w badmintona. Spróbujcie 5 nowych smaków lodów. Odwiedźcie zamek, w którym straszy lub który ma ciekawą legendę. Zorganizujcie wycieczkę rowerową. A potem jeszcze jedną — dłuższą. Zaproście znajomych na tematyczną imprezę przy ognisku (pobawcie się w piratów lub rozbitków na bezludnej wyspie). Zbudujcie zamek z piasku. Wyślijcie kartkę z wakacji do przyjaciół lub krewnych. Choćby z miejscowości, w której mieszkacie, przecież tu też można w wakacje świetnie się bawić. Sprawdźcie, gdzie jest najbliższy wodospad, którego nie widzieliście i zróbcie sobie tę wycieczkę. Wróćcie do miejsca, które wspominacie szczególnie miło. Załóżcie zielnik (tutaj podpowiedź, jak zrobić zielnik). Załóżcie dziennik obserwacji ptaków. Urządźcie weekend przygotowywania przetworów (z wiśni, ogórków, pomidorów, papryki). Obejrzyjcie wschód słońca. Zaplanujcie obserwację podczas nocy perseidów. Wypowiedzcie życzenie na widok spadającej gwiazdy. Świętujcie Międzynarodowy Dzień Owoców (1 lipca). W Międzynarodowy Dzień Przyjaźni (30 lipca) zorganizujcie spotkanie z przyjaciółmi. Idźcie do biblioteki. Czytajcie wakacyjne książki (Lato Muminków, Wakacje z duchami, Małe Licho i lato z diabłem, Wakacje Mikołajka, Wakacje detektywa Pozytywki, Pucio na wakacjach, Wakacje w Borkach, Spotkanie nad morzem, Lato Stiny, Krowa Matylda na wakacjach, List w butelce, Lato Toli, Jak moja mama została Indianką, itp.). Przeczytajcie książkę z kanonu klasyki literatury (może jakąś lekturę szkolną?). Ułóżcie wakacyjną piosenkę. Pobujajcie się w hamaku. Poskaczcie na trampolinie. A może zaczniecie regularnie ćwiczyć? Zaczynać dzień od gimnastyki, np. rozciągającej. Znajdźcie w sieci godnego zaufania trenera lub trenerkę, który pokaże Wam, jakie ćwiczenia pomogą wam w nauce szpagatu. Co powiecie na rodzinną jogę w plenerze? Ciekawe, kto wykaże się największą gibkością i równowagą. Pobawcie się w poszukiwaczy skarbu (tak, przyda się mapa). Zorganizujcie zabawę w podchody. Zorganizujcie wakacyjny plebiscyt na najlepszą potrawę z wiśniami. Wybierzcie się do miasta, w którym nigdy jeszcze nie byliście. Odwiedźcie miejsce, które znacie wyłącznie z filmu lub książki. Odwiedźcie najbliższy skansen. Idźcie do muzeum. Idźcie do kina na film familijny. A może gdzieś blisko organizowaną są letnie pokazy filmowe pod chmurką? Wybierzcie się w podróż pociągiem (choćby tam i z powrotem). Pograjcie w kółko i krzyżyk. Wybierzcie się na grzyby. Weźcie udział w imprezie plenerowej. Uczcijcie rocznicę powstania warszawskiego (1 sierpnia). Uczcijcie Święto Wojska Polskiego (15 sierpnia). Przygotujcie bukiet ziół na święto Matki Boskiej Zielnej (15 sierpnia). Popuszczajcie kaczki na wodzie. Zbudujcie domek dla jeża, który jesienią postawicie w parku lub w ogrodzie. Ozdóbcie t-shirty mazakami lub farbami do tkanin w wakacyjne wzory. Zróbcie sobie szalone, wakacyjne fryzury. Pogapcie się na chmury i odkryjcie jakie kształty przybierają. Wypróbujcie przepisy na smoothie lub kompot z sezonowych owoców (jagody, maliny, wiśnie, truskawki). Spróbujcie napić się kompotu lub lemoniady z dzbanka przez... słomki z trawy (jak dzieci z Bullerbyn) Odkryjcie nowy przepis na wakacyjny deser lub ciasto i koniecznie go wypróbujcie. Wybierzcie się na łono natury i nazbierajcie wielki bukiet łąkowych kwiatów. Zagrajcie w ulubioną planszówkę w parku, w lesie, na plaży lub na łące. Zagrajcie w kapsle. Zagrajcie w klasy. Narysujcie kredą gigantyczny labirynt. Zagrajcie w burzenie kamiennej wieży (wystarczy zbudować wieżę z kamyków, a potem rzucić w nią kamieniem by z budowli zostało jak najmniej). Stwórzcie mandalę z tego, co znajdziecie podczas spaceru (patyczki, liście, płatki kwiatów). Namalujcie tęczę, używając farb i... łupiny arbuza w kształcie łuku. Nazbierajcie kamyków i zróbcie z nich kostki domina do gry. Obejrzyjcie wakacyjny film z dzieciństwa swoich rodziców (może Jankę albo Wakacje z duchami?). Zróbcie kapsułę czasu (by otworzyć ją w wakacje za 10 lat) Przygotujcie szkatułkę wakacyjnych pamiątek. Przygotujcie kronikę wakacyjną (w wakacyjnej księdze pamiątkowej niech będzie miejsce na: zdjęcia, rysunki, opisy wakacyjnych przygód, bilety wstępu, itp.). Ułóżcie playlistę wakacyjnych piosenek. Zaplanujcie noc, podczas której nie pójdziecie spać. Poprzytulajcie się do drzew. Zorganizujcie dzień czytania na świeżym powietrzu. Zaplanujcie dzień bez internetu. Uporządkujcie ubrania. Nazbierajcie szyszek (np. na wieniec bożonarodzeniowy). Zaplanujcie wakacyjną sesję zdjęciową. Nauczcie się magicznej sztuczki. Spróbujcie zrobić domowe lody. Poszukajcie tropów zwierząt. Spróbujcie napisać wiersz lub krótkie opowiadanie. Poturlajcie się po trawie. Odwiedźcie wesołe miasteczko. Zaznaczcie na mapie Polski, Europy lub świata miejsca, które chcielibyście odwiedzić. Zróbcie mapę marzeń, ze zdjęciami (rysunkami) miejsc, które chcielibyście odwiedzić. Spróbujcie nowej dyscypliny sportowej (jazda konna, tenis). Siądźcie na trybunach podczas imprezy sportowej lub obejrzyjcie jej transmisję na żywo. Zróbcie listę zakupów, które przydadzą się do przedszkola lub szkoły. Pozwólcie, by deszcz zmoczył was do suchej nitki. Wybierzcie się na plantację lawendy. Zróbcie wakacyjną biżuterię (z makaronu, muliny, koralików). Zasadźcie drzewo lub inną roślinę. Zróbcie komuś miłą niespodziankę. Znajdźcie nową pasję (w sieci znajdziecie kursy: kaligrafii, rysunku, pilates, itp.). Pobawcie się w błotnej kuchni (na placu zabaw lub w swoim ogródku). Pospacerujcie boso po mchu, trawie, piasku. Nauczcie się kroków jednego nowego tańca. Odkryjcie zupełnie nową piekarnię (w której można dostać najlepszy chleb, chałkę lub grahamkę). Idźcie na targ i kupcie coś od lokalnego sprzedawcy. Odwiedźcie antykwariat lub księgarnię i niech każdy wybierze coś dla siebie. Sprawcie sobie kolorowanki dla dzieci i dorosłych oraz nowe kredki, cienkopisy lub mazaki. Zróbcie łódki z kory drzewnej i urządźcie regaty. Zorganizujcie plebiscyt na najpiękniejszy wakacyjny zapach (żywica, lawenda, konfitura wiśniowa, dziki bez, gofry z bitą śmietaną, piwonie — niech każdy wymieni przynajmniej 5 zapachów, które kojarzą mu się z wakacjami). Odkryjcie najbliższy szlak turystyczny PTTK (pieszy lub rowerowy) i przemierzcie go z uśmiechem na ustach. Zróbcie listę X rzeczy (5, 10, 15, 20, 200?), które chcielibyście zrobić w te wakacje. Spędźcie noc pod namiotem. Zbudujcie szałas. Spróbujcie uszyć sobie coś do ubrania. Spróbujcie zrobić coś prostego na drutach — może szalik na pierwsze jesienne chłody? Pobawcie się w błocie — wystarczy nawet kałuża. Poleżcie na trawie. Pomalujcie coś farbami... bez użycia pędzli. Wykorzystajcie pudełka po pizzy jako sztalugi i namalujcie, co wam w duszy gra (potem koniecznie urządźcie wernisaż swych prac). Rozpalcie ognisko i upieczcie kiełbaski, chleb lub ziemniaki. Gdy się ściemni, usiądźcie w ogrodzie i poopowiadajcie "straszne" historie. Puśćcie latawiec — kupiony lub zbudowany samodzielnie (sprawdź, jak zrobić latawiec). Odwiedźcie ZOO, papugarium, zagrodę alpak lub wiejskie gospodarstwo pełne zwierząt. Posłuchajcie śpiewu ptaków — jest niezwykle przyjemny dla ucha, relaksuje i odpręża. Urządźcie rodzinny wieczór filmowy — jeśli macie ogród i projektor, jeszcze lepszym pomysłem będzie przeniesienie wieczoru filmowego na powietrze. Do tego zabierzcie koc do otulenia się, ciepłą herbatę (wieczory nawet latem bywają chłodne) i cieszcie się wspólnym rodzinnym czasem. Wybierzcie się do parku rozrywki. Napiszcie list do osoby, której dawno nie widzieliście. W czasach komunikacji elektronicznej to może być ciekawe doświadczenie, zwłaszcza gdy otrzymacie odpowiedź. Na spokojnie wybierzcie i kupcie zeszyty, długopisy i inne przybory szkolne. Kompletowanie wyprawki szkolnej może być przyjemne. Pod koniec wakacji stwórzcie listę rzeczy, których nie udało wam się zrobić w te wakacje a chcielibyście nadrobić to gdy nadejdzie kolejne lato. Zobacz także: Jak dobrze pamiętasz zabawy z dzieciństwa? QUIZ 8 rzeczy, których nie znosimy latem (a i tak je robimy) Co robić w wakacje w domu? Pomysły na każdy dzień tygodnia
Tradycje bożonarodzeniowe — najważniejsze polskie zwyczaje dotyczące wigilii i Bożego Narodzenia
Tradycje świąt Bożego Narodzenia w Polsce przekazywane są z pokolenia na pokolenie od wielu lat. Ubieranie choinki, wręczanie prezentów, 12 wigilijnych potraw, łamanie się opłatkiem, śpiewanie kolęd – to najbardziej znane zwyczaje świąteczne w naszym kraju. Ale są też mniej znane tradycje, np. zerwanie cudownego kwiatu leszczyny...
Tradycje i zwyczaje bożonarodzeniowe w Polsce są podobne w większości regionów naszego państwa. Chyba nikt nie wyobraża sobie świąt bez pięknie przystrojonej choinki z mnóstwem światełek, śpiewania kolęd, dzielenia się opłatkiem. Wyjątkowo atrakcyjne tradycje świąteczne dla dzieci to oczekiwanie, aż na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka i otrzymywanie prezentów w wigilijny wieczór. Wielu Polaków nie wyobraża sobie też świąt bez Pasterki o północy. Dawniej w tym czasie szukało się kwiatu piwonii lub leszczyny... Najpopularniejsze zwyczaje bożonarodzeniowe w Polsce: Tradycje Bożego Narodzenia w Polsce: ubieranie choinki Zwyczaje świąteczne: łamanie się opłatkiem Sianko pod obrusem – zwyczaje bożonarodzeniowe w Polsce Tradycje świąteczne dla dzieci: dawanie prezentów Tradycje świąt Bożego Narodzenia: 12 potraw Śpiewanie kolęd – świąteczny zwyczaj Dodatkowe nakrycie przy wigilijnym stole Pierwsza gwiazdka na niebie Prezenty pod choinką Dawne zwyczaje bożonarodzeniowe Tradycje Bożego Narodzenia w Polsce: ubieranie choinki W Europie zwyczaj ubierania choinki zapoczątkowali Niemcy. Przystrajanie drzewka jest symbolem świąt Bożego Narodzenia. W niektórych domach robi się to dopiero w Wigilię, w innych – już kilka tygodni wcześniej. Bożonarodzeniowe drzewko ubiera się w zależności od preferencji domowników – niekiedy jest ono kolorowe, z mnóstwem ozdób, a czasem przystrojone minimalistycznie w jednym kolorze. Można również wykonać własnoręcznie ozdoby świąteczne, np. łańcuchy, aniołki z papieru — to też jest swoistą tradycją świąteczną! Zwyczaje świąteczne: łamanie się opłatkiem Dzielenie się opłatkiem to przede wszystkim symbol pojednania i przebaczenia. Historia tej tradycji wywodzi się już od pierwszych Chrześcijan, którzy dzielili się chlebem. W części polskich domów dzielenie się opłatkiem poprzedza modlitwa oraz czytanie fragmentu Ewangelii wg św. Łukasza. Podczas łamania się opłatkiem, bliscy składają sobie także życzenia bożonarodzeniowe. Następnie zasiadają do kolacji wigilijnej. Sianko pod obrusem – zwyczaje bożonarodzeniowe w Polsce Wigilijny stół – przykrywamy go białym obrusem, pod który wkładamy sianko – symbol skromności oraz ubóstwa, w jakim na świat przyszedł Jezus. Według wierzeń tym samym siankiem gospodarze zapewniają sobie dostatek i powodzenie na kolejny rok. Tradycje świąteczne dla dzieci: dawanie prezentów Nieodłącznym elementem jest także obdarowywanie się prezentami. Na tę część wieczoru szczególnie czekają dzieci. Prezenty kładzie się pod choinką, a otworzyć można je dopiero po wieczerzy wigilijnej. Zależnie od zwyczajów panujących w domu i regionu zamieszkania, dzieciom mówi się, że prezenty przyniósł Mikołaj, Śnieżynka, Aniołek, Dzieciątko, Gwiazdka. Tradycje świąt Bożego Narodzenia: 12 potraw Polacy tradycyjnie serwują na świątecznym stole 12 potraw. Zwyczaj ten odnosi się do 12 apostołów, którzy spożywali z Jezusem ostatnią wieczerzę. Żeby w nadchodzącym roku mieć szczęście – należy spróbować wszystkich dań. Tradycyjne potrawy wigilijne to: barszcz czerwony z uszkami pierogi z kapustą i grzybami ryba po grecku karp smażony kutia kapusta z grzybami zupa grzybowa śledzie kompot z suszu makowiec groch z kapustą paszteciki z kapustą i grzybami. Na świątecznym stole często pojawia się także sałatka jarzynowa, karp w galarecie i inne potrawy, w zależności od rodzinnej i regionalnej tradycji. Śpiewanie kolęd – świąteczny zwyczaj Jedną z polskich tradycji jest także śpiewanie kolęd. Najsłynniejsze z nich to między innymi „Przybieżeli do Betlejem pasterze”, „Cicha noc”, „Gdy śliczna Panna”. Są to pieśni, które opisują narodzenie Jezusa. Wspólne kolędowanie z rodziną podczas świąt stwarza magiczną atmosferę, uwielbiają je także dzieci. Dodatkowe nakrycie przy wigilijnym stole Na stole ustawia się dodatkowe nakrycie – o jeden talerz więcej, niż jest wszystkich uczestników kolacji. Obecnie ma to symbolizować otwartość na zbłąkanego wędrowca, którego w ten sposób zaprasza się do stołu i wspólnego świętowania. Kiedyś dodatkowe nakrycie przy stole zostawiało się dla zmarłych. Pierwsza gwiazdka na niebie Wyjątkowym momentem Wigilii jest oczekiwanie przez dzieci na pierwszą gwiazdkę. Gdy pojawi się na niebie – można wtedy zasiąść do wigilijnej kolacji. Wypatrywanie na niebie pierwszej gwiazdki jest symbolicznym nawiązaniem do Gwiazdy betlejemskiej, która zwiastowała narodziny Jezusa. Prezenty pod choinką Zwyczajem wigilijnym jest również rozpakowywanie prezentów. Oczywiście dopiero po pojawieniu się na niebie pierwszej gwiazdki. Dawne zwyczaje bożonarodzeniowe Choć wymienione wyżej zwyczaje przetrwały w tradycji wiele lat, warto wiedzieć, że są również takie, które powoli odchodzą w niepamięć. Dotyczy to między innymi: rozstawiania snopków siana w kątach pokoju lub usłanie słomą podłogi (ta sama symbolika co w przypadku sianka pod obrusem), kradzieży i chowania narzędzia gospodarskiego z podwórza — mogła być to siekiera lub nawet wóz. Biada jednak temu, kto dał się przyłapać gospodarzowi — przyłapany musiał liczyć się z tym, że czeka go nie lada lanie. Ze zbitego na kwaśne jabłko pechowca śmiała się potem cała wioska. Nie brakowało jednak takich, którzy podejmowali ryzyko — gdyby niepostrzeżenie udało się zabrać i schować upatrzoną rzecz, śmiałka czekał rok pełen pomyślności i bogactw, dekorowanie pokoju tzw. podłaźniczką, czyli gałązkami choinkowymi, ozdobionymi wstążkami (podłaźniczka została zastąpiona przez choinkę) potrząsania drzewkami owocowymi po wieczerzy wigilijnej, by pobudzić ich urodzaj, wierzono, że wigilię należy uważać, by nie przytrafiła się żadna przykra rzecz. Na przykład, jeśli w ten dzień ktoś się skaleczył, istniało niebezpieczeństwo, że przez cały kolejny rok będzie się kaleczył, uważać musiały również dzieci, przede wszystkim na to, by nie zdenerwować niczym dorosłych i nie zasłużyć na lanie. Nie było to łatwe, istniało bowiem nawet porzekadło "Wilia rada dzieci bija". Lanie od rodzica w wigilię było złą wróżbą — oznaczało, że dziecko przez cały kolejny rok będzie dostawało cięgi od bliskich, karmienia zwierząt gospodarskich resztkami z wieczerzy wraz z opłatkiem (zgodnie z przekonaniem, że pod postacią zwierząt ukazują się dusze zmarłych), w dawnych czasach wierzono, że zwierzęta gospodarskie mówią w wigilię ludzkim głosem, ale... usłyszenie wówczas mowy krowy lub wołu stanowi bardzo złą wróżbę — śmierć, dokładnego mycia się przed wigilią, by ochronić ciało przed wrzodami, wkładanie pod stół żelaznego przedmiotu (np. siekiery), by każdy mógł oprzeć o niego nogi, co miało zapewnić nogą siłę i wytrzymałość), chowanie na czas wigilii wszelkich przyborów do przędzenia (gdyby ktoś je zobaczył, mógłby latem dostać pomieszania zmysłów), poszukiwanie kwiatu piwonii — podobnie jak kwiat paproci w noc świętojańską, kwiat peonii miał przynosił zerwany w wigilijną noc, miał przynosić wielkie szczęście, szukanie kwiatu leszczyny — ten cudowny ten kwiat gwarantował nie tylko bogactwo, ale i związek małżeński z ukochaną osobą. Zgodnie z wierzeniami mieszkańców wsi podkarpackich, zerwanie kwiatu leszczyny wcale nie było łatwe — zakwitał on bowiem tylko na krótką chwilę, po czym opadał na ziemię i znikał jak kamfora... Źródła: L. Frey: Rośliny, złoczyńcy, skarby — rośliny magiczne w praktyce. Medycyna Nowożytna, 2023, t. 29, z. 1 E. Janota: Lud i jego zwyczaje świąteczne. Lwów 1878 L. Somma: Słońce rodzi się 13 grudnia. Warszawa 1981 H. Szymanderska: Polska wigilia. Warszawa 1989 Zobacz też: Wierszyki świąteczne: krótkie, śmieszne, dla dzieci, życzenia SMS Czy Święty Mikołaj istnieje naprawdę? Co mówić, gdy dziecko pyta? Ozdoby z makaronu na święta Bożego Narodzenia
12 tysięcy na dziecko – od kiedy, dla kogo, zasady, wniosek
Kto i kiedy może dostać 12 tys. zł na drugie i kolejne dziecko? Opisujemy najważniejsze zasady programu Rodzinny Kapitał Opiekuńczy, które powinni znać wszyscy świeżo upieczeni rodzice.
12 tysięcy zł na dziecko to jeden z filarów Nowego Polskiego Ładu. Według jego twórców program, nazywany Rodzinnym Kapitałem Opiekuńczym (RKO), ma zwiększyć komfort życia polskich rodzin i zapewnić im większą swobodę finansową. Jednocześnie ma on zachęcać do powiększenia rodziny – dla wielu osób 12 tysięcy złotych, mimo galopującej inflacji, to bardzo wysoka kwota. Rodzice mogą otrzymać rocznie nawet 12 tysięcy, jeśli urodzi im się drugie dziecko. W niektórych przypadkach kwota wsparcia może sięgać 24 tysięcy. Najprościej mówiąc, obowiązuje zasada: im więcej dzieci, tym wyższe wsparcie. Kto i od kiedy może pobierać nowe świadczenie? Jakie są zasady przyznawania 12 tys. na drugie dziecko? Oto najnowsze informacje o Rodzinnym Kapitale Opiekuńczym. Spis treści: 12 tysięcy na drugie dziecko – dla kogo 12 tysięcy na dziecko – od kiedy 12 tysięcy na drugie dziecko – zasady przyznawania 12 tys. na dziecko a dziecko urodzone w 2021 roku 12 tys. na dziecko a 500 plus 12 tys. na dziecko – wniosek Rodzinny Kapitał Opiekuńczy: kiedy wypłata Nowy Polski Ład – inne ułatwienia dla rodzin 12 tysięcy dziecko – dla kogo? Jakie warunki trzeba spełnić, by otrzymać 12 tys. na dziecko? Rząd dokładnie opracował strategię tego, komu przysługiwać będą te pieniądze. Kwota 12 tys. na dziecko będzie należeć się rodzinom, w których urodzi się drugie lub kolejne (trzecie, czwarte, piąte itd.) dziecko. Pieniądze będzie można wykorzystać między 12. a 36. miesiącem życia dziecka. Świadczenie może być wypłacane: w kwocie po 1000 zł miesięcznie przez rok po 500 zł miesięcznie przez dwa lata. Jeśli w rodzinie pojawi się trzecie lub kolejne dziecko w ciągu 3 lat od narodzin poprzedniego, rodzice mogą otrzymywać podwójną kwotę świadczenia. Prawo do otrzymania pieniędzy z Rodzinnego Kapitału Opiekuńczego nie będzie uzależnione od wysokości dochodów w rodzinie. Od woli rodziców zależeć będzie, na co wydadzą otrzymane pieniądze. 12 tysięcy na dziecko – od kiedy? Prezydent Andrzej Duda podpisał ustawę o Rodzinnym Kapitale Opiekuńczym 1 grudnia 2021 roku. Wcześniej zatwierdziły go Senat i Sejm. RKO weszło w życie 1 stycznia 2022 roku. Dlatego rodzice dzieci, które z dniem 1 stycznia 2022 ukończyły 1 rok życia – musieli szczególnie pospieszyć się z wnioskiem. Ci, którzy nie zdążyli złożyć go do 31 stycznia 2022 – stracili z należnych pieniędzy 500 złotych. Rodzice maluchów, które z dniem wejścia programu w życie miały mniej niż 1 rok, na złożenie wniosku mieli 5 miesięcy. Było to trochę skomplikowane, ponieważ chodziło o złożenie wniosku w „określonym oknie czasowym, obejmującym okres pomiędzy pierwszym dniem trzeciego miesiąca poprzedzającego miesiąc ukończenia przez dziecko 12. miesiąca życia a ostatnim dniem pierwszego miesiąca przypadającego po miesiącu ukończenia przez dziecko 12. miesiąca życia” (tak wyjaśnia kwestię „okna czasowego” ministerstwo). Rodzice dzieci urodzonych już po wejściu w życie RKO nie muszą obawiać się tak jak rodzice starszych dzieci, że część należnej kwoty przepadnie. Zasady przyznawania 12 tysięcy na drugie dziecko Świadczenie z Rodzinnego Kapitału Opiekuńczego w łącznej wysokości 12 tys. zł będzie wypłacane na wniosek osoby uprawnionej. Pełna kwota 12 tys. na drugie dziecko będzie przysługiwać wyłącznie na wniosek złożony przez rodziców dzieci w wieku od 9 do 13 miesięcy. Na przyznanie pieniędzy nie mają wpływu zarobki rodziców lub ich brak. Prawo do 12 tysięcy na drugie dziecko przysługiwać będzie rodzicom, którzy w dniu wejścia ustawy mają drugie i kolejne dzieci w wieku od 12. do 36. miesiąca. Pieniądze będą przysługiwały w wysokości proporcjonalnej do okresu od dnia wejścia w życie ustawy do czasu ukończenia przez drugie lub kolejne dzieci 36. miesiąca życia. Z zasady pieniądze będą wypłacane po 500 zł miesięcznie na dziecko przez 24 miesiące. Rodzice będą mogli jednak zadecydować, że wolą je tylko przez rok za to w kwocie 1 tys. zł miesięcznie. 12 tysięcy na dziecko a dziecko urodzone w 2021 roku lub wcześniej Choć program ruszył z początkiem 2022 roku – pieniądze przysługiwały również rodzicom dzieci urodzonych w latach: 2021, 2020 i 2019. Z tym że nie otrzymają oni pełnej kwoty 12 tys. złotych. Wysokość otrzymanej kwoty zależała od wieku dziecka w dniu wejścia programu w życie, tj. 1.01.2022. „Świadczenie będzie przysługiwało proporcjonalnie za okres od dnia wejścia w życie ustawy, do czasu ukończenia przez drugie lub kolejne dzieci 36 miesiąca życia” – czytamy w informacji rządowej na temat RKO. Przykładowo: Jeśli dziecko ukończy 3 lata w kwietniu 2023 roku – rodzice dostaną kwotę za okres 01.2022 – 04. 2023 (500 zł za każdy miesiąc to łącznie 8 tys. zł). Jeśli dziecko ukończy 3 lata w kwietniu 2024 roku – rodzice dostaną kwotę za okres styczeń 2022 – kwiecień 2024. 12 tysięcy na dziecko a 500 plus Choć program 12 tysięcy na dziecko nazywa się nowym „500 plus”, przyznanie pieniędzy z RKO nie wpływa w żaden sposób na pobieranie świadczenia 500 plus. Nowe świadczenie od 500 plus różni się tym, że przysługuje wyłącznie rodzicom, którzy powitają na świecie swoje drugie lub kolejne dziecko. I wypłacane jest jedynie pomiędzy 12. a 36. miesiącem życia dziecka. Kolejna różnica wiąże się z tym, do kiedy można składać wniosek. W 2021 roku, by otrzymać 500 plus, rodzice musieli składać nowe wnioski. W ustawie dotyczącej 12 tysięcy na dziecko nie ma wzmianki o tym, czy wystarczy jednorazowe złożenie wniosku, czy trzeba będzie je ponawiać. Podobnie jak w przypadku 500 plus – kwota przelewu w ramach RKO może wynosić 500 zł. Oczywiście, jeśli rodzice nie zdecydują się na wypłaty 1000 zł miesięcznie przez 1 rok. Jeśli chodzi o inne podobieństwa między 12 tys. na dziecko a 500 plus – na jego przyznanie (jak już pisaliśmy) nie wpływa status majątkowy rodziców. 12 tys. na dziecko – wniosek Możliwość składania wniosków o RKO ruszyła od 1 stycznia 2022 roku. W projekcie przyjętym przez Sejm założono, że wniosek o nowe świadczenie można złożyć drogą elektroniczną, za pośrednictwem: PUE ZUS, portalu Emp@tia albo bankowości elektronicznej: - od 4 stycznia 2022 r. przez: Bank PKO BP, ING Bank Śląski S.A., mBank S.A., Millenium S.A., PEKAO S.A., - od 11 stycznia 2022 r. przez Getin Noble Bank S.A. - od 24 stycznia 2022 r. przez: Bank Pocztowy S.A., Credit Agricole Bank Polska S.A. - od 1 lutego 2022 r. przez: Alior Bank S.A., BPS S.A., Santander, BNP Paribas S.A., SGB-Bank S.A., SKOK Energia, SKOK im. Powstańców Śląskich, SKOK Ziemi Rybnickiej, SKOK Unii Lubelskiej, SKOK Progres, SKOK Śląsk, SKOK Wisła, SKOK Chmielewskiego, SKOK Stefczyka, Krakowska SKOK, SKOK Szopienice, SKOK Świdnik, SKOK Centrum, SKOK Kwiatkowskiego, Regionalna SKOK im. Św. Brata Alberta. Uwaga! Jeśli Twoje dziecko nie ma nadanego numeru PESEL, dołącz do wniosku jego akt urodzenia. Do wniosku dołącz tłumaczenie przysięgłe aktu urodzenia na język polski, jeśli dziecko urodziło się za granicą (nie dotyczy to sytuacji gdy akt urodzenia został wystawiony w innym państwie UE/EFTA albo w Wielkiej Brytanii). W przypadku osób, które składały wcześniej inne wnioski elektroniczne (jak np. wniosek o 500 plus), sama procedura nie powinna sprawiać większych problemów. Poprawka wniesiona przez Senat zakłada również możliwość składania papierowych wniosków o świadczenie od 1 stycznia 2023 roku. Rodzinny Kapitał Opiekuńczy: kiedy wypłata Przepisy ustawy o Rodzinnym Kapitale Opiekuńczym określają, że ZUS na rozpatrzenie wniosku ma maksymalnie 2 miesiące od dnia złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami. Należy jednak pamiętać, że wypłata przysługującego kapitału nastąpi nie wcześniej niż w miesiącu, od którego przysługuje prawo do kapitału. 12 tysięcy i inne ułatwienia dla rodzin Rodzinny Kapitał Opiekuńczy, czyli 12 tysięcy zł na drugie i kolejne dziecko, to nie jedyna pomoc dla polskich rodzin. W ramach Nowego Ładu rząd proponuje kilka innych rozwiązań, które mają wspierać rodziny, dzieci i kobiety w ciąży: Rozszerzenie programu „Maluch plus” – tworzenie nowych żłobków przyzakładowych, wsparcie finansowe dla gmin budujących żłobki. Dofinansowanie do żłobków dla rodziców. Program „Mieszkanie bez wkładu własnego” – państwo spłaci część zaciągniętego kredytu, a wysokość dofinansowania ma zależeć od liczby dzieci w rodzinie (20 tys. zł w przypadku drugiego dziecka, 60 tys. zł – trzeciego, 20 tys. zł – każdego kolejnego do maksymalnie 160 tys. zł). Powszechny dostęp do badań prenatalnych dla kobiet w ciąży (obecnie korzystają z nich kobiety należące do grup ryzyka). Bezpłatne szczepienia przeciwko wirusowi HPV. Centrum Dziecka i Rodziny – nowa komórka w systemie oświaty, która ma dbać o rozwój dzieci i wspierać osoby, które się uczą. Alimenty natychmiastowe ustalone procentowo. Urzędy pracy mają skoncentrować się na aktywizacji zawodowej kobiet przebywających na urlopach macierzyńskich i wychowawczych (np. poprzez organizowanie szkoleń połączonych z opieką nad dziećmi). Czytaj więcej na temat szczegółów Nowego Polskiego Ładu dla rodzin. Zobacz też: 500 plus: zmiany zasad przyznawania w 2022/2023 roku 500 plus nie działa?! Rodzi się coraz mniej dzieci i coraz mniej mam pracuje! Kosiniakowe – świadczenie rodzicielskie 1000 zł na dziecko. Dla kogo w 2023 roku i na jak długo?
Leo Messi: wspaniały piłkarz, mąż i tata. Ile ma dzieci i kim jest jego żona?
Lionel Messi to Argentyńczyk, który uchodzi za jednego z najlepszych piłkarzy świata. Prywatnie jest mężem Antonelli Roccuzo, którą poznał, gdy była… 5-letnią dziewczynką. Para jest rodzicami trójki dzieci. Sprawdziliśmy, w jakim wieku są synowie Messiego i jakie noszą imiona, a także jaką rolę w życiu gwiazdy futbolu odegrała babcia i ojciec.
Leo i Antonella są parą od 2008 roku, zaręczyli się w 2010 roku, a pobrali – siedem lat później, w 2017. Kochany przez miliony fanów piłki nożnej piłkarz opowiedział światu o swej miłości dwa lata po ślubie. Pytany o swoją rodzinę Leo Messi podkreśla, że jest dla niego najważniejsza na świecie. Żona Messiego: kim jest miłość życia piłkarza? Antonella Roccuzo jest właścicielką firmy produkującej ubrania dla dzieci, wcześniej pracowała również jako fotomodelka i dietetyczka. Para poznała się podczas piłkarskiego turnieju w Rosario – argentyńskiej miejscowości, z której oboje pochodzą. Leo i Antonella byli wówczas dziećmi. Według mediów ona miała 5 lat (choć niektóre źródła podają, że była już 8-letnią dziewczynką). Żona jednego z najlepszych napastników świata urodziła się 26 lutego 1988 roku (obecnie ma 34 lata i jest młodsza od męża o 9 miesięcy i 3 dni). Ile mają lat synowie Messiego? Leo i Antonella założyli rodzinę jeszcze przed ślubem. Ich synowie to: Thiago – urodził się w 2012 roku, Mateo – przyszedł na świat w 2015 roku, Ciro – dołączył do rodziny w 2018 roku. Synowie Messiego skończyli w tym roku kolejno: 10, 7 i 4 lata. Najlepiej zarabiający piłkarz świata, sam jest jednym z czwórki rodzeństwa. Ma dwóch braci, Matiasa i Rodrigo oraz siostrę Marię. Jego tata pracował jako kierownik fabryki stali i trener piłki nożnej, a mama – w warsztacie produkującym magnesy. Na boisko Messi pierwszy raz poszedł z babcią, dużo też zawdzięcza tacie Ciekawostką jest, że Leo Messi pierwszy raz w życiu znalazł się na boisku dzięki babci. Na jego karierę piłkarską ogromny wpływ miał również ojciec. To właśnie dzięki tacie 11-letni Lionel znalazł się w klubie piłkarskim, który zgodził się opłacać jego leczenie (Messi miał dokładnie 11 lat, gdy zdiagnozowano u niego karłowatość przysadkową). Wielkiemu sportowcowi groziło wówczas, że urośnie najwyżej do 130 cm. Aktualnie piłkarz ma 170 cm wzrostu. źródła: lifeblogger.com, plejada.pl, tvn24, Zobacz także: Wojciech Szczęsny miał siostrę. Dziewczynka zmarła, kiedy miała niecały rok Dzieciom Ronaldo nie wolno robić jednej rzeczy: „Wpadam w SZAŁ, patrzą na mnie ze strachem” Czy jesteś gotowy na Mundial 2022? Rozwiąż quiz!
Rogale świętomarcińskie: legenda pełna dobra
Rogale świętomarcińskie to tradycyjny przysmak z Poznania i okolic, jedzony 11 listopada od ponad stu lat. Ale smak słodkich półksiężyców z nadzieniem z białego maku znają nie tylko mieszkańcy Wielkopolski… O tym, dlaczego w listopadzie je się rogale marcińskie, mówi piękna legenda.
Tradycja rogali świętomarcińskich (zwanych również marcińskimi) ściśle wiąże się z postacią św. Marcina –patrona pokoju i miłosierdzia. Jego wspomnienie w Kościele katolickim przypada na dzień 11 listopada. Legenda o rogalach świętomarcińskich Poznańska tradycja zajadania się rogalami świętomarcińskimi sięga 1891 roku. Wtedy to piekarz Walenty dowiedział się, kim był św. Marcin, który patronował jednemu z poznańskich kościołów. W dzień odpustu, 11 listopada o św. Marcinie zawsze opowiadał proboszcz tej parafii. Święty Marcin zasłynął ze swego miłosierdzia, gdy pewnego zimowego dnia spotkał nagiego żebraka. Niewiele myśląc, odciął pół swego płaszcza i podzielił się ze zmarzniętym biedakiem. Postawa św. Marcina zainspirowała piekarza Walentego do tego, by zrobić coś równie dobrego. W wigilię odpustu, modląc się do św. Marcina, prosił go, by podpowiedział mu, co dobrego może zrobić. W pewnym momencie do uszu piekarza dobiegł odgłos końskich kopyt. Gdy wyszedł z domu, jego oczom ukazał się żołnierz na koniu. Uśmiech św. Marcina i… podkowa na śniegu Święty nie powiedział ani słowa. Uśmiechnął się do Walentego i odjechał. Kiedy zniknął, piekarz zobaczył, że na śniegu koń żołnierza zostawił podkowę. Piekarczykowi kształt podkowy od razu skojarzył się z kształtem rogalika. Natychmiast też wziął się do pracy – zagniótł ciasto, przygotował makowo-bakaliowe nadzienie, po czym formował rogale i piekł je całą noc. Być może nawet pokrył je białym jak śnieg lukrem... Na drugi dzień, po uroczystej mszy rozdał rogaliki ubogim. Od tamtej pory, każdej nocy poprzedzającej dzień św. Marcina, Walenty wypiekał swe coraz słynniejsze rogale. Wkrótce pod nazwą świętomarcińskich znali je wszyscy poznaniacy. Po śmierci piekarza Walentego tradycję pieczenia rogalików przejęli inni piekarze. Aktualnie rogale zwane świętomarcińskimi wolno piec jedynie zgodnie z jedną recepturą. W ten sposób rogaliki marcińskie wszędzie smakują tak samo jak na poznańskiej ul. Św. Marcin w dzień odpustu 11 listopada. Zobacz także: Jak zrobić kotylion na Święto Niepodległości –​ wzory na prosty kotylion DIY Jak uczcić Święto Niepodległości z dzieckiem? Ten film świetnie to pokazuje! [WIDEO] Pełny tekst hymnu Polski: słowa „Mazurka Dąbrowskiego” do druku
Bon turystyczny przedłużony: będzie obowiązywał również w sezonie zimowym
Czas na wykorzystanie bonu turystycznego został przedłużony. Ta wiadomość z pewnością ucieszy wiele rodzin, które nie zdążyły jeszcze skorzystać z 500 plus na wakacje. Sprawdź, do kiedy będzie ważny bon turystyczny.
Bon turystyczny miał stracić ważność z końcem września 2022 roku. Ale w związku z tym, że spora część rodzin nie zdążyła go wykorzystać – postanowiono przedłużyć czas na jego realizację. Dzięki temu bonem można płacić do końca roku 2022, a także podczas zimowego wypoczynku w 2023 roku. Z informacji podanych przez ZUS wynika, że rodzice i opiekunowie zrealizowali do tej pory jedynie 3,8 mln bonów z 4,3 mln przyznanych. Do kiedy dokładnie jest ważny bon turystyczny? Bon turystyczny przedłużony na sezon zimowy Choć bon turystyczny miał być ważny do końca września 2022 roku, rząd podjął decyzję o przedłużeniu jego ważności. Podczas posiedzenia sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny 2 września 2022 złożono poprawkę do ustawy dotyczącej bonu turystycznego, a 29 września ustawa została podpisana przez prezydenta Andrzeja Dudę. Ważność bonu została przedłużona – będzie można go aktywować jeszcze przez 6 kolejnych miesięcy, czyli do końca marca 2023 roku. Bon będzie można wykorzystać w trakcie ferii zimowych w 2023 roku, a także w późniejszych miesiącach – pod warunkiem, że opłacimy nim usługę turystyczną w terminie jego ważności, czyli do 30.03, a zrealizujemy ją później. Dlaczego bon turystyczny został przedłużony Powodem przedłużenia ważności bonu turystycznego był fakt, że wiele rodzin nie zrealizowało jeszcze przysługującego im świadczenia. Wiceminister sportu i turystyki pytany przez dziennikarzy „Rzeczpospolitej”, z czego wynika piątkowa decyzja Sejmu o przedłużeniu ważności bonu turystycznego, odpowiedział: „Z przeznaczonej na ten program kwoty 4 mld zł jeszcze jedna czwarta, czyli ok. 1 mld zł, nie trafiła do przedsiębiorców turystycznych. Chcemy, żeby ten program wspierał wszystkie rodziny z dziećmi i nadal pozytywnie wpływał na popyt gospodarki turystycznej w kraju” – wyjaśnił Andrzej Gut-Mostowy. „Aktywowano 3,8 mld zł, to ponad 80 proc., ale jeszcze większość nie została w pełni wykorzystana, bo była pandemia. To zasadniczy powód przedłużenia ich ważności (bonów - red.) o sześć miesięcy” – dodał polityk. Jeśli jeszcze nie skorzystaliście z przysługującego wam 500 plus na wakacje – koniecznie sprawdźcie, jak pobrać bon turystyczny. Krok po kroku wyjaśniamy, w jaki sposób należy to zrobić i jak następnie aktywować taki bon. Zobacz także: Bon turystyczny na dziecko urodzone w 2022 roku Gdzie nad morze z dzieckiem? TOP 10 sprawdzonych miejsc dla rodzin z maluchami Gdzie jechać w góry z dziećmi w Polsce? Najbardziej urokliwe miejsca dla rodzin​
56-latka urodzi niebawem swoją wnuczkę. Jak to możliwe?!
Nancy Hauck, 56-letnia babcia z Utah postanowiła pomóc synowi i synowej. Gdy okazało się, że 30-letnia Cambria nie może mieć więcej dzieci, teściowa postanowiła je urodzić. Termin porodu planowany jest na 5 listopada.
32-letni Jeff i jego 30-letnia żona Cambria długo zmagali się z niepłodnością. Dzięki zabiegom in vitro są już rodzicami 3-letnich Very i Ayvy oraz 11-miesięcznych Diseala i Luki. Jednak ich marzeniem było mieć gromadkę dzieci. Niestety, w wyniku ostrych komplikacji podczas ostatniego traumatycznego porodu lekarze musieli podjąć trudną decyzję o histerektomii, czyli usunięciu macicy. Mama surogatka Poruszona dramatem dzieci Nancy Hauck postanowiła im bezinteresownie pomóc. „Po prostu nagle poczułam, że powinnam zaproponować, że to zrobię”, powiedziała Nancy. „Gdy powiedziałam o tym mojemu synowi, rozpłakał się i był w szoku”. Na początku 2022 roku Nancy Hauck przeszła liczne procedury medyczne, w tym leczenie hormonalne i kilka tygodni później zaszła w ciążę z zapłodnionymi embrionami Jeffa i Cambrii. Nieoceniona pomoc matki Młode małżeństwo jest bardzo poruszone postawą mamy. „Ona poświęca tak wiele, dla naszej rodziny i dla nas, jesteśmy po prostu bardzo wdzięczni” – powiedziała Cambria. Podobnego zdania jest Jeff: „Czułem się wdzięczny, że mam tak bezinteresowną i kochającą mamę, która była gotowa dokonać takiego poświęcenia dla mojej rodziny”. I dodaje: „Nie ma odpłaty za coś takiego. Wszystko, co mogę zrobić, to pójść za przykładem, który dali moi rodzice i spróbować dać ten sam poziom miłości i oddania mojej rodzinie i innym”. 56-letnia kobieta poinformowała za pośrednictwem Instagrama, że planuje rodzinny poród, w którym weźmie udział jej 59-letni mąż oraz Jeff i Cambria, biologiczni rodzice dziecka. Babci i maluszkowi życzymy zdrowia i rozwiązania bez komplikacji. Natomiast rodzicom… wielu przespanych nocy! Źródło: people.com/ Instagram @nancyhauck Piszemy też o: „Moja siostra nawet w ciąży zagląda do butelki. Wykrzyczała, że nie chce mnie znać, bo powiedziałam o wszystkim jej partnerowi” Historia małego Bruna łamie serce. Maluszek cierpi na bardzo rzadką chorobę – zespół Brucka „Byłam z dzieckiem i mężem na placu zabaw. Mąż wydzierał się na mnie i syna przy wszystkich. Nie mam już siły, a on traktuje mnie jak popychadło” [LIST DO REDAKCJI]
„Pomalowałam bratankowi paznokcie – bo chciał. A brat wyskoczył na mnie, że mam mu z syna dziewczyny nie robić!” [LIST DO REDAKCJI]
„Jestem ciocią Adasia i kocham go nad życie. Tym bardziej że moje córki są już nastolatkami i już nie chcą się bawić z mamą, mają własne życie. Dlatego zawsze chętnie pomagam bratu i bratowej w opiece nad Adasiem. Tego dnia naprawdę miło spędziliśmy czas i nawet nie przeszło mi przez myśl, do jakiej tragedii dojdzie. Czy naprawdę zrobiłam coś aż tak złego?”, napisała do nas jedna z czytelniczek, mama nastoletnich dzieci, prosząc inne mamy o wsparcie.
Często zostaję z Adasiem, kiedy jest chory, jak są wakacje lub przedszkole jest zamknięte albo jak jego rodzice chcą wyjść razem na randkę i mieć chwilę dla siebie. I tak właśnie było tym razem. „Adaś ma duszę artysty” Bartek przyprowadził Adasia około godziny 11., a sam z Kasią, czyli żoną, pojechał do centrum handlowego. Miało ich nie być kilka godzin, bo planowali większe zakupy, może jakieś ubrania na promocjach, a później chcieli zjeść razem obiad. No, w każdym razie powiedzieli, że będą późnym popołudniem. Co mnie ucieszyło, bo oznaczało, że mamy z Adasiem wiele czasu na wspólne zabawy. Uwielbiam tego chłopca, jest bardzo mądry i wrażliwy. I chociaż Adaś ma dopiero 4 lata, to mamy też wspólne zainteresowania. Malujemy, rysujemy, lepimy z plasteliny, wspólnie pieczemy ciasteczka, a potem je dekorujemy. Czasem bawimy się w teatrzyk. Adaś, podobnie jak ja, ma duszę artysty. „Bawiliśmy się, że jesteśmy w SPA” Tak właśnie było tego dnia. Upiekliśmy wspólnie ciasteczka, udekorowaliśmy je, a potem, w ramach odpoczynku, bawiliśmy się, że jesteśmy w SPA. I było naprawdę super! I co najważniejsze, to Adaś wymyślał zabawy, puszczał wodze swojej wyobraźni. Moją rolą była jedynie pomoc w zrealizowaniu jego pomysłów. I oczywiście przypilnowanie, żeby nie stała się krzywda. Zrobiliśmy maseczkę z kremu Nivea, a na oczy położyliśmy plasterki ogórków. Przeglądaliśmy także inne moje kolorowe kosmetyki, a Adaś wykonał mi prawdziwy makijaż. A potem układaliśmy kolorami moje lakiery do paznokci. I w ramach zabawy pomalowałam Adasiowi paznokcie. Bo chciał. Sam wybrał swój ulubiony kolor: fioletowy. Tego dnia naprawdę miło spędziliśmy czas i nawet nie przeszło mi przez myśl, do jakiej tragedii dojdzie. „To nie moje dziecko i nie mam prawa” Po południu zgodnie z umową wrócili rodzice Adasia. Zaprosiłam brata z bratową na kawę i wspólnie z Adasiem upieczone ciasteczka, żebyśmy i my mogli trochę porozmawiać. Siedzieliśmy wspólnie przy stole, gdy nagle Adaś podszedł do taty, żeby pokazać mu swoją budowlę z klocków. Wtedy Bartek zobaczył pomalowane paznokcie i wpadł w szał. Zaczął wrzeszczeć, że mam z chłopaka baby nie robić! Że tego się po mnie nie spodziewał, że co ja w gołe sobie wyobrażam?! Że to nie moje dziecko i nie mam prawa! Jeszcze nigdy nie widziałam go tak wzburzonego. A moja bratowa nic nie powiedziała. Nie wiem nawet, czy zgadza się z Bartkiem w tej kwestii. Myślę, że nie, ale… Przecież chciałam dobrze, a brat wyskoczył na mnie, że mam mu z syna dziewczyny nie robić! To niedorzeczne. Rozumiem, że to nie moje dziecko i nie mam prawa decydować za rodziców, ale nie uważam, że pomalowane na fioletowo paznokcie mogą dziecku zrobić krzywdę. Nie mogę patrzeć, jak brat ogranicza swoje dziecko, nie pozwala Adasiowi na bycie sobą, na ekspresję, radość zabawy i radość z bycia dzieckiem. Serce mi się łamie na pół, bo Bartek powiedział, że za takie coś już nigdy nie powierzy mi syna pod opiekę. Krzyczał, że nie mam synów, więc nie wiem, jak powinno się ich wychowywać, a Adaś to mężczyzna, a nie jakaś ciapa w pomalowanych paznokciach. Czy naprawdę zrobiłam coś aż tak złego? Paulina ze Środy Śląskiej Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: „Malowanie paznokci i biżuteria: zakazane w przedszkolu. Może jeszcze każą dziewczynkom przychodzić w workach?” [LIST DO REDAKCJI] „Nie dziwię się, że nauczycielki nie chcą pracować w przedszkolu za marne grosze. Za prywatną opiekę płacę im podwójną stawkę” [LIST DO REDAKCJI] „Dwa tygodnie w szkole i moja córka znowu ma WSZY! To, co się dzieje w klasie mojej córki, to już przechodzi wszelkie pojęcie!” [LIST DO REDAKCJI]
3,5-letni Filipek potrzebuje kochających rodziców! Nie zna świata poza szpitalem
Filipek to 3,5-letni chłopiec, który najbardziej na świecie potrzebuje ciepła, troski i miłości – bezpiecznego domu i kochających rodziców. Całe swoje życie spędził w szpitalu. Pomóżmy mu znaleźć nową rodzinę!
Gdy Filipek się urodził, lekarze nie dawali mu większych szans na przeżycie. Ten mały wojownik zaskoczył jednak wszystkich swoją wolą walki. Jego biologiczni rodzice stwierdzili, że nie podołają opiece nad chorym chłopcem. Filipek od urodzenia przebywa w szpitalu – spędził tam całe swoje dotychczasowe życie. Przez pierwsze dwa lata maluszek przebywał na oddziale intensywnej terapii, później lekarze przenieśli go na inny oddział. Filipek nie zna innego życia „Pamiętam, że był smutny. Ciężko mu było dostosować się do nowych warunków. Pierwsze dwa lata mieszkał na OIOM-ie i trudno mu było się dostosować. Pamiętam, że duże wrażenie zrobiło na mnie to, jak wiele miał przedmiotów ze sobą – przenosiliśmy huśtawkę, odtwarzacz DVD, blender” – mówi Julia Leszkowicz, lekarz stażysta z Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii, Alergologii i Żywienia Dzieci GUMed w Gdańsku. Chłopiec nie zna świata poza szpitalem. Nie widział zwierząt, nie był nigdy na placu zabaw. Jego świat ogranicza się do szpitalnych murów... View oEmbed on the source website Co dolega Filipkowi? Choć Filipek nie jest zdrowy, to w przyszłości ma szansę na to, że będzie mówił i chodził. „Ma wadę w postaci wodogłowia i rozszczep kręgosłupa, wady kończyn górnych i dolnych – paluszków. Dodatkowo Filip ma rurkę tracheotomijną, która na początku umożliwiała mu oddychanie. W przyszłości być może będzie go można od tej rurki uwolnić. Mamy nadzieję, że Filip będzie także dzięki temu mówił. Filip wymaga miłości, opieki, rehabilitacji, ale nie jest zależny od żadnej maszyny. To dziecko ponad 1000 dni swojego życia spędziło w łóżeczku. Te szczebelki łóżka to jego całe życie” – wyjaśnia dr hab. n. med Katarzyna Plata-Nazar z Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii, Alergologii i Żywienia Dzieci GUMed w Gdańsku. Filip jest karmiony przez rurkę (nie jest to jednak tak skomplikowane, jak może się wydawać), wymaga także opieki fizjoterapeuty. Wiele ćwiczeń przyszli rodzice mogą jednak wykonywać z dzieckiem samodzielnie. Filipek szuka kochającego domu Filipek jest uwielbiany przez personel szpitala. To właśnie pracownicy składają się na wszelkie zabawki, ubranka, chodziki dla chłopczyka. Wiedzą jednak, że Filipek najbardziej ze wszystkiego potrzebuje kochających rodziców. „To jest słodkie dziecko, trudno nie być nim oczarowanym. Dlatego właśnie napisałam do was wiadomość, bo musimy mu znaleźć dom” – tłumaczy Julia Leszkowicz, która napisała maila do programu „UWAGA!”, opisując sytuację, w jakiej znajduje się chory chłopczyk. „Szukamy dla niego najlepszego miejsca do rozwijania się. Mamy krótką wiadomość od Filipa: Mamo, tato – czekam na Was” – dodaje. Wszyscy zgodnie twierdzą, że maluch jest wyjątkowy, ale też spotkało go wiele nieszczęść: „To bystre, kochane dziecko, któremu się przydarzyło takie nieszczęście, że ma bardzo dużo chorób i to na nim odbiło duże piętno. To dziecko, które bawi się samo, a jeśli płacze to bezgłośnie” – mówi Julia Leszkowicz. Co się stanie z Filipkiem, jeśli nie znajdzie nowych rodziców? Oczywiste jest, że chłopiec nie może ciągle mieszkać w szpitalu. Co się z nim stanie, jeśli nie znajdzie kochającego domu i nowych rodziców? Maluch trafi do Domu Dziecka. im. Korczaka w Gdańsku, którego pracownicy również apelują o znalezienie domu dla Filipka i przekonują, jak ważne jest to dla chłopczyka: „Kiedy nasi podopieczni znajdą dom, całkowicie się zmieniają, także zdrowotnie. Co najbardziej nas zadziwia, upodabniają się do swoich nowych rodziców”. W sprawie adopcji Filipka prosimy kontaktować się z Domem Dziecka im. Korczaka w Gdańsku. (sekretariat@korczak.gdansk.pl) Źródło: wprost.pl, uwaga.tvn.pl Piszemy też o: Dziecko mu przeszkadzało, więc zostawił je w rozgrzanym aucie na 5 godzin Tak bardzo chciała karmić naturalnie, że… dziecku groziły zmiany w mózgu Po porodzie zaczęło się drętwienie rąk i nóg. Diagnozę postawiono dopiero po 9 latach
„Z dziećmi z in vitro jest jak z psami z hodowli”. Skandaliczna wypowiedź komentatorki TVP
Anna Derewienko, komentatorka jednego z programów TVP Info wypowiedziała się w mediach społecznościowych na temat dzieci poczętych metodą in vitro, porównując je do psów hodowlanych. Według Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych taka wypowiedź jest przejawem dyskryminacji.
Nowy podręcznik od Historii i Teraźniejszości autorstwa Wojciecha Roszkowskiego budzi wiele kontrowersji, przede wszystkim ze względu na treści o charakterze rasistowskim, nacjonalistycznym i dyskryminującym. Jedną z osób, która postanowiła zabrać głos w sprawie, jest Anna Derewienko – bydgoska artystka i komentatorka w programie TVP Info w programie „Jedziemy” Michała Rachonia. Nie wszyscy jednak podzielają kontrowersyjne przemyślenia Derewienko. „Z dziećmi z in vitro jest jak z psami z hodowli” Anna Derewienko podzieliła się swoimi przemyśleniami na Twitterze. „Z dziećmi z in vitro jest jak z psami z hodowli. Zamiast kupować te z hodowli i rozbudowywać hodowle, należy skupić się na psach już urodzonych”, napisała komentatorka TVP. W kolejnych komentarzach dodała: „Czy trzeba przyklasnąć wszystkiemu, co niesie ze sobą współczesny świat? Niedługo będą dzieci produkować na zamówienie wg konkretnych parametrów: zamawiam blondynkę o niebieskich oczach, długich nogach, ponadprzeciętnym IQ. Chorych do gazu!”. View oEmbed on the source website Stygmatyzacja dzieci urodzonych dzięki metodzie in vitro Wypowiedź Derewienko spotkała się z ostrą krytyką. Przypominamy, że porównywanie dzieci, niezależnie od metody poczęcia, do psów hodowlanych, a tym samym ich uprzedmiotowienie i odczłowieczenie jest niedopuszczalne. Ponadto, jak zauważają specjaliści, podział na dzieci poczęte w sposób naturalny i za pomocą in vitro jest jawną stygmatyzacją tych drugich, co w konsekwencji może mieć znaczący wpływ na psychikę młodych ludzi, a także ich rodziców. Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych zapowiedział wystąpienie na drogę sądową wobec Anny Derewienko. View oEmbed on the source website Źródło: wirtualnemedia.pl, wprost.pl Piszemy też o: Zmarła 34-letnia Justyna z Wodzisławia Śląskiego. Była w 5. miesiącu ciąży Pijani rodzice wieźli ze sobą dziecko, mieli we krwi aż 3 promile Matka zostawiła dziecko w samochodzie i poszła na zakupy. Interweniowała policjantka