Matka porzuciła 2-miesięczne dziecko. Powiedziała, że idzie do lekarza i już nie wróciła
36-letnia kobieta poprosiła koleżankę, także matkę, o opiekę nad swoim 2-miesięcznym dzieckiem. Twierdziła, że idzie do lekarza i zaraz wróci.
Do zdarzenia doszło w piątek 29 kwietnia w warszawskim ośrodku pomocy dla kobiet z dziećmi. Jedna z podopiecznych poprosiła inną matkę, by na krótki czas zajęła się jej 2-miesięcznym synkiem. Twierdziła, że ma umówioną wizytę u lekarza. Kiedy 36-letnia matka nie wróciła na noc, personel ośrodka wezwał policję. Troskliwi policjanci „Mundurowi próbowali ustalić miejsce pobytu matki chłopczyka, jednak bezskutecznie. O całej sytuacji powiadomiono sąd rodzinny i Warszawskie Centrum Pomocy Rodzinie, które zobowiązało się zapewnić rodzinę zastępczą dla dziecka”, informuje kom. Paulina Onyszko z białołęckiej policji. Oczekując na ustalenie nowego opiekuna, wezwani na miejsce zdarzania sierżant Albert Cudak i posterunkowy Arkadiusz Zalewski otoczyli chłopczyka troskliwą opieką. Policjanci kołysali maluszka w ramionach, a chłopczyk czuł się przy nich bezpiecznie. Maluszek ma nowy dom Chłopczyk został zbadany przez wezwaną na miejsce załogę pogotowia, która nie stwierdziła nic niepokojącego. Po kilku godzinach spędzonych w ramionach policjantów maluszek trafił pod opiekę rodziny zastępczej. Brawo warszawscy Policjanci! Oby ojcowie wszyscy mieli tak wspaniałe podejście do dzieci. Źródło: pragapn.policja.waw.pl Piszemy też o: Magdalena Stępień mówi o szykanowaniu i ogromnym stresie, który odbija się też na dziecku Rosjanie zabili matkę na oczach jej dzieci. Ukraińcy przechwycili rozmowę rosyjskiego żołnierza Bydgoszcz: 5-letni Ukrainiec bez opieki na placu zabaw. Interweniowała policja
Surogatka zmuszona do wychowywania nie swojego dziecka. Wszystko przez COVID-19
42-letnia Kristie Baysinger, przy współpracy z agencją surogatek, zdecydowała się zostać matką zastępczą. Niestety, pandemia oraz komplikacje z dokumentami sprawiły, że przez 2 lata maluszek nie mógł spotkać się z biologiczną mamą i rodzeństwem.
Mieszkająca w Teksasie Kristie Baysinger jest zastępczą matką dla trójki niespokrewnionych z nią dzieci. W każdej z ciąż komórka jajowa i nasienie pochodziły od starającej się o ciążę pary lub innych dawców. Ostatnia ciąża przebiegła pomyślnie, jednak okoliczności sprawiły, że rodzina z Chin nie mogła odebrać synka przez 2 lata! Zastępcza mama Kristie Baysinger ma 42 lata i jest mamą trójki dzieci. Postanowiła jednak pomóc innym rodzinom i została surogatką. W drugiej i trzeciej ciąży była zastępczą mamą dla rodziny z Chin. Nikt jednak nie spodziewał się aż takich komplikacji. Jak sama przyznaje: „Byłam z nianią przez dwa lata, dopóki nie było bezpiecznie polecieć z powrotem do Chin, gdzie mógł w końcu spotkać swoją siostrę, którą urodziłam rok wcześniej, oraz jego pozostałe rodzeństwo i mamę”. Trauma na całe życie Dramatyczne okoliczności, pandemia oraz liczne problemy z dopełnieniem formalności prawnych spowodowały, że chłopiec był wychowywany przez amerykańską tiktokerkę jak własne dziecko. Rozstanie było traumatyczne dla obu stron. Zapytana, czy przezywa żałobę po stracie syna, Kristie odpowiada: „Absolutnie! Po tym, jak go zabrali, nie byłam w stanie o tym mówić przez jakieś dwa dni. To było strasznie smutne, być z nim tak długo, a potem... cisza”. 42-letnia surogatka poinformowała poprzez media społecznościowe, że nie planuje już więcej ciąż. Mamie i maluszkowi życzymy wszystkiego, co najlepsze. View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @kristiebaysinger Piszemy też o: Hanna Zborowska-Neves ugryzła córkę. Powód był zaskakujący. A efekt? Katarzyna Sokołowska zdradziła płeć dziecka i termin porodu Mała Ania miała problemy z zajściem w ciążę. Lekarz NFZ kazał jej jeść jogurty i przyjść za rok. W prywatnej klinice okazało się, że nie ma czasu do stracenia
Żadna z tych osób nie jest winna niczemu, co wydarzyło się w jej rodzinie
Porzucenie przez matkę, pobyt ojca w zakładzie karnym, lęk, samotność w domu dziecka: to bagaż doświadczeń, które często mają za sobą dzieci z rodzin zastępczych. Potrzebują miłości, spokoju, ale często też pomocy psychologicznej. Dzięki temu nawet z najtrudniejszych traum udaje się wyjść. Tak jak 18-letniej Anecie*.
Patrycja i Marek rodziną zastępczą zostali trochę z konieczności i z poczucia, że po prostu tak trzeba. Mieli dwóch dorastających synów (16 i 18 lat), gdy okazało się, że w ich dalszej rodzinie jest dwoje dzieci potrzebujących pomocy: 14-letnia Aneta i 12-letni Andrzej. – Początkowo trafili do domu dziecka, gdyż zostawiła ich mama, a ojciec znalazł się w zakładzie karnym. Zaopiekowała się nimi babcia, która jednak ciężko zachorowała na nowotwór. Dziećmi nie miał się kto zająć. Chłopiec był moim chrześniakiem, uznaliśmy, że chrzestnym zostaje się po to, żeby stanąć na wysokości zadania, jeśli to konieczne. Zdecydowaliśmy się nimi zająć – opowiada Patrycja. Początkowo myśleli o tym, żeby zostać rodziną zastępczą niezawodową, jednak podczas kursów i zdobywania uprawnień, zdecydowali się zostać rodziną zawodową. W takim przypadku jedno z małżonków pracuje, a drugie wyłącznie zajmuje się dziećmi. Paulina zrezygnowała z pracy, a do ich rodziny wkrótce dołączyła trójka rodzeństwa: 7-miesięczny Darek, półtoraroczna Olga, i 5,5-letnia Iwonka. – Teoretycznie w rodzinach zastępczych zawodowych nie powinno być więcej niż troje dzieci, jest jednak bardzo dużo dzieci do zaopiekowania, a w rodzinach zastępczych brakuje miejsc. Gdybyśmy nie zdecydowali się zabrać ich do siebie, troje rodzeństwa prawdopodobnie trafiłoby do domu dziecka. Serce nas ścisnęło, uznaliśmy, że je weźmiemy. Jednak tak naprawdę dopiero wtedy zaczął się u nas hardcore, bo nie mieliśmy nic: pieluch, zabawek, łóżeczek, ubrań. Oddaliśmy dzieciom naszą sypialnię, przez rok spaliśmy na podłodze, zanim udało się nam wyremontować strych – opowiada Patrycja. A niedawno przyjęli pod swój dach szóste dziecko, tygodniowego Frania, którego mama zostawiła w szpitalu. Jeśli jednak mama zdecyduje się zrzec praw rodzicielskich, chłopiec szybko trafi do adopcji. To jest już inna Aneta Dzieci trafiające do rodzin zastępczych są często mocno skrzywdzone przez życie. Niełatwo jest im pokonać traumy i zaadaptować się w nowym miejscu, nawet gdy jest ono bezpieczne. – Gdy Anetka do nas przyszła, była zahukaną, zamkniętą w sobie dziewczynką, bardzo wycofaną, zamkniętą w sobie. Stworzyła sobie swój świat, w szkole opowiadała, że jej rodzice pracują za granicą. Uważała, że w ten sposób broni się przed atakami i odrzuceniem innych osób – opowiada Patrycja. Pierwsze miesiące były trudne. Dziewczyna izolowała się w domu, nie chciała rozmawiać, czas spędzała nad książkami, ale nie przekładało się to na jej wyniki w nauce. – Ja sama bym sobie z tymi problemami bym nie poradziła. Początkowo wydawało mi się, że jeśli ja jej wytłumaczę, że ona nie jest taka jak mama i tata, to ona to zrozumie. Ale tak nie było. Nie wiem, jak byśmy sobie z tym poradzili gdyby nie pomoc psychologa – mówi Patrycja. Początkowo Aneta nie chciała takiego wsparcia, jednak po kilku miesiącach zmieniła zdanie. Psychoterapia trwała przez trzy lata. – Trafiliśmy na wyjątkową psychoterapeutkę, która poświęcała jej czas, uwagę, a Anetka chciała z nią współpracować – opowiada Patrycja. Dzięki psychoterapii Aneta dała radę uporządkować swoje relacje z ojcem, któremu po wyjściu z zakładu karnego bardzo zależało na odzyskaniu kontaktów z dziećmi. Przepracowała traumy z dzieciństwa: porzucenie przez matkę, pobyt ojca w zakładzie karnym, śmierć babci. Poradziła sobie też z trudną sytuacją, gdy mimo bardzo dobrych ocen i „paska” na świadectwie ze szkoły podstawowej, nie udało jej się dostać do liceum. Rok uczyła się w technikum, a potem przeniosła się od razu do drugiej klasy liceum. Siedziała nad książkami całymi dniami, by nadrobić zaległości. Udało się: również dlatego, że lubi się uczyć, a nauka sprawa jej przyjemność. Dziś Aneta ma 18 lat, plany, by po skończeniu liceum podjąć studia psychologiczne. – Nadal jest z nami, bo gdy dziecko z rodziny zastępczej kończy 18 lat, to może w niej pozostać, spisujemy jednak program usamodzielniania się. Nie wiem jednak, czy poradzilibyśmy sobie ze wszystkimi trudnościami, gdyby nie wsparcie wspaniałej pani psycholog – mówi Patrycja. Aneta: – Na swoim przykładzie mogę stwierdzić, że terapia, jak i wiele rozmów z ciocią i wujkiem, ich wsparcie oraz miłość pokazały mi, że mogę żyć inaczej, odcinając się od przeszłości, a także być nareszcie taką osobą, jaką zawsze chciałam być: bez lęku, że ktoś może porównywać mnie do rodziców lub po prostu, że mogę być dla kogoś niewystarczająca. Dzisiaj jestem silniejsza i również bardziej świadoma, jak bardzo potrzebna jest pomoc bliskich i specjalistów. Mam nadzieję, że więcej osób będących w rodzinach zawodowych, czy też rodzinnych domach dziecka będzie mogło otrzymać wsparcie psychologiczne, a także zostanie udzielona im pomoc i opieka ze strony najbliższego otoczenia. Traumy dzieciństwa dały też jednak o sobie znać w przypadku młodszego brata, Andrzeja. Początkowo nie było widać problemów, wydawało się, że szybko zaadaptował się w rodzinie zastępczej. Problemy pojawiły się jednak w okresie pandemii: zdalna nauka, izolacja, kontakty w sieci miały negatywny wpływ na jego psychikę. On też potrzebował wsparcia psychologicznego. Dziś wydaje się, że staje już na własnych nogach: wybrał naukę w technikum, pójście do nowej szkoły sprawiło, że stał się bardziej śmiały i odpowiedzialny. Potrzebne poczucie bezpieczeństwa Problemy psychologiczne mają też młodsze dzieci, które trafiają do rodzin zastępczych, szczególnie wtedy, gdy ich sytuacja prawna nie jest uregulowana. Tak jest w przypadku Darka, który dziś ma już ponad 3 lata, czteroletniej Olgi i ośmioletniej Iwonki. – Ich sytuacja nie jest klarowna, matka czasem o nie walczy, potem bywają okresy, kiedy w ogóle się nimi nie interesuje. Mając 3 lata, Iwonka była pół roku w domu dziecka, potem sąd oddał ją matce, po 2 latach dziewczynka trafiła do nas. Gdy przyszła do nas, zajmowała się swoim rodzeństwem jak dorosła, nie mogłam nawet ich nakarmić czy zmienić pieluchy, bez jej czujnego oka. Widać było, że to wszystko robiła w domu – opowiada Patrycja. Te silne przeżycia nie były bez wpływu na jej psychikę. Dziewczynka, bardzo chce być przez wszystkich lubiana, mocno wszystko przeżywa, nawet gdy obraża się na nią koleżanka. Ona też jest pod opieką psychologa. Decyzją sądu dzieci przez weekend są pod opieką mamy biologicznej co nie jest dla nich łatwe. – To szczególnie trudne dla Darka, który mamy wcześniej nie znał, widział ją tylko w kamerce laptopa. Teraz gdy trzy dni w tygodniu spędza w domu mamy, wyraźnie widać jego zmianę zachowania, pogubił się, wychowawczynie w przedszkolu skarżą się na jego zachowanie. Na szczęście on też jest już pod opieką psychologa: mam nadzieję, że to pomoże mu uporać się z tym, co przeżywa – opowiada Patrycja. Otwieramy serca Dzięki temu, że Patrycja i Marek zdecydowali się na prowadzenie rodziny zastępczej, bardzo zmienili się i dojrzali ich synowie. Stali się opiekuńczy, odpowiedzialni, dojrzali. – Pewnie trudniej byłoby nam zdecydować się na prowadzenie rodziny zastępczej, gdyby nasi synowie byli jeszcze mali, a tak ta cała sytuacja tylko dobrze im zrobiła, pomogła dojrzeć, wydorośleć. Są bardzo zżyci z dziećmi, zawsze chętni do pomocy – opowiada Patrycja. Młodszy syn ma 20 lat, starszy 22, obydwaj pracują. Patrycja: – Prowadzenie rodziny zastępczej nie jest łatwe, to trudna praca. Tym dzieciom jednak trzeba pomóc, dlatego otwieramy przed nimi nasze domy i nasze serca. Aneta: – Trzymam kciuki za osoby, które zmierzają się z trudnościami związanymi z ich przeszłością rodzinną. Wierzę, że uda im się przejść tę długą drogę, by móc poczuć się szczęśliwe i wolne, bo każda z tych osób na to zasługuje, gdyż nie jest winna niczemu, co wydarzyło się w jej rodzinie. Jest wystarczająco wartościowa, by móc cieszyć się lepszym życiem. Dzieci w rodzinach zastępczych mają wiele traum z wczesnego dzieciństwa, często potrzebują pomocy psychologicznej. W tym roku Fundacja Polki Mogą Wszystko zbiera 1% podatku na taką właśnie pomoc. Pomóż ratować dzieci! Wpisz do swojego zeznania KRS: 0000074781 Fundacji Polki Mogą Wszystko. *Imiona bohaterów zostały zmienione Zobacz także: Miłość i dom potrzebne jak tlen. Historia wyjątkowej rodziny zastępczej Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę Adopcja dziecka z Ukrainy 2022: czy można adoptować dziecko z Ukrainy?
Afera w „Sprawie dla reportera”: rodzicom zabrano dziecko, bo nie chodziło do szkoły?
W programie poruszono trudny temat: dziecko trafiło do rodziny zastępczej, bo uznano, że rodzice nie wywiązują się z obowiązków. Emocje sięgnęły zenitu: Karolina Elbanowska z Fundacji „Rzecznik Praw Rodziców” wzburzona wyszła ze studia.
Afera w programie „Sprawa dla reportera”: kontrowersyjna działaczka Karolina Elbanowska wyszła ze studia po awanturze z mecenasem Piotrem Kaszewiakiem. Poszło o jej zdaniem bezprawne odebranie dziecka rodzicom. Kłótnia w „Sprawie dla reportera”: zabrano rodzicom dziecko Do nieprzyjemnej sytuacji doszło 20 stycznia: w programie gościło małżeństwo Gulczyńskich, któremu odebrano 12-letniego syna, Dominika. Oboje rodzice pochodzą z rodzin z problemami, do tego mają lekką niepełnosprawność intelektualną. Chłopiec opuszczał lekcje w szkole, miał też być zaniedbywany przez rodziców. Zdaniem mecenasa Piotra Kaszewiaka to właśnie dlatego sąd zdecydował o przekazaniu dziecka do rodziny zastępczej. Z jego argumentacją nie zgodziła się działaczka Karolina Elbanowska – znana m.in. ze swoich szkodliwych wypowiedzi na temat szczepień. Kobieta próbowała udowodnić, że dziecko miało lekarskie usprawiedliwienia nieobecności w szkole. W jej opinii zabranie dziecka z domu to sytuacja absurdalna, którą porównała do bezzasadnego rozdzielania dzieci i rodziców, do jakiego rzekomo dochodzi w Szwecji. „Dziecko się odbiera z byle powodu. Na przykład jak w Szwecji, gdzie odbiera się dziecko, jak rodzice nie dają mu tyle hamburgerów i słodyczy, ile ono sobie życzy” – mówiła zdenerwowana. Po nerwowej wymianie zdań z mecenasem kobieta opuściła studio. Zobacz też: Odebrano rodzicom dziecko, bo jego ojciec... pochwalił mleko modyfikowane Skandal: "Oderwali mi dziecko od piersi!" Co robić (a czego nie), by noworodek był bezpieczny
„Mamy happy end”: 10-miesięczny Marcinek, zamiast w szpitalu, spędzi święta z rodzicami!
Jesienią lekarze i pielęgniarki z łódzkiego Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki poprosili media i Fundację Gajusz o pomoc. Chodziło o to, by wspólnie znaleźć rodzinę dla malutkiego Marcinka. Udało się!
Chłopczyk trafił do szpitala bardzo chory. Udało się go uratować, ale do pełni szczęścia brakowało jeszcze mamy i taty. Dzięki mediom i Fundacji Gajusz historia dziecka poruszyła wiele osób. Szczęśliwe zakończenie smutnej historii Marcinek urodził się 10 miesięcy temu. Jego biologiczna mama aż do porodu nie wiedziała, że jest w ciąży. Nie była pod opieką lekarską, nie robiła żadnych badań. Po tym jak chłopczyk przyszedł na świat, zrzekła się praw rodzicielskich. Okazało się, że dziecko ma niedrożność jelit. W ciągu pierwszych trzech miesięcy życia chłopiec przeszedł cztery zabiegi w obrębie jamy brzusznej. Potem pojawiły się groźne infekcje. A po nich – posocznica połączona z wielonarządową niewydolnością i zapaleniem opon mózgowych. Aby niemowlę przeżyło, konieczne było podłączenie go do aparatu ECMO, czyli sztucznego płucoserca. Udało się uratować mu życie. Lekarze i pielęgniarki nie wyobrażali sobie, by Marcinek trafił do domu dziecka. „Ciocie” postanowiły, że poruszą niebo i ziemię, by znaleźć mu rodzinę. Taką, która pokocha go z całą mocą. I to też się udało! Najpiękniejszy prezent na święta „Mamy happy end – po wielu miesiącach walki o zdrowie i życie Marcinka i naszego niepokoju, że będziemy musieli przekazać go do domu dziecka, na szczęście znalazły się osoby o wielkich sercach, które obdarowały chłopca miłością i dzięki temu znalazł przed świętami wspaniały dom – powiedziała dr Katarzyna Fortecka-Piestrzeniewicz z Kliniki Intensywnej Terapii i Wad Wrodzonych Noworodków ICZMP. Mimo że przed chłopcem jeszcze długa rehabilitacja – najgorsze ma już za sobą. Choć jeszcze nie umie jeść łyżeczką ani przez smoczek – rodzice nauczyli się karmić go przy pomocy zgłębnika żołądkowego (sondy). Lekarze zapewnili im medyczne wsparcie aż do chwili, gdy chłopiec osiągnie pełną sprawność. Rodzice: „Takiego szczęścia nie da się opisać” Stan zdrowia Marcinka pozwolił na wyjście ze szpitala – prosto do nowego domu, do rodziców, którzy już od dłuższego czasu angażowali się w opiekę nad chłopcem, spełnili wszystkie formalne wymogi i nie wyobrażają sobie już życia bez tego dzielnego wojownika. „Dzięki Marcinowi mamy najpiękniejsze święta. Takiego szczęścia nie da się opisać słowami. Marcin od razu doskonale odnalazł się w swoim nowym domu. Widzimy, jak bardzo potrzebował domowej atmosfery. Ciągle się uśmiecha, widać jego szczęście. Składamy wyrazy wielkiego uznania i szacunku dla całej kadry Instytutu. Dzięki pomocy wielu osób udało się, że Marcin jest z nami, o czym nigdy nie zapomnimy. Dziękujemy z całego serca" – napisali nowa mama i nowy tata Marcinka w liście, odczytanym podczas konferencji prasowej. Sami nie pojawili się, ponieważ… po prostu zostali w domu ze swoim synkiem. źródło: rmf24, Instytut Centrum Zdrowia Matki Polki Zobacz także: Chłopiec, którego nikt nie przytulał: ma już 8 lat i wciąż szuka rodziny Najciekawsze tradycje bożonarodzeniowe na świecie Życzenia świąteczne na Boże Narodzenie – najpiękniejsze, poważne, religijne, SMS, śmieszne
Szczena z „Chłopaków do wzięcia”: zabrali mi syna
Ryszard Dąbrowski, znany widzom programu „Chłopaki do wzięcia” jako Szczena, poinformował ostatnio, że odebrano mu dziecko. Mały Marcel miał trafić do rodziny zastępczej z powodu „małej awantury”.
Podczas wywiadu na gali MMA VIP 3 Szczena zdradził też, ma 6-letnią córkę, której matką jest koleżanka jego partnerki. Szczena: „Była mała awantura” Szczena z „Chłopaków do wzięcia” to wciąż jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci, które przewinęły się przez program. Występowali w nim mężczyźni z małych miejscowości, którzy szukali miłości. Ryszardowi Dąbrowskiemu się udało, bo spotkał Joannę Wielochę. Choć ich związek nie należał do najspokojniejszych, pod koniec 2020 roku powitali na świecie syna Marcela. Aktualnie dziecko nie mieszka jednak z rodzicami. „Była mała awantura, zadzwonili po policję i zabrali nam dziecko. Marcelek jest w jakiejś tam rodzinie zastępczej czy tam czymś” – przyznał Szczena. „Ktoś nas oskarża, że żeśmy bili synka, no straszne rzeczy no...”. „W każdym związku jest awantura” – tłumaczy Asia, partnerka Szczeny. I uważa, że każdy, zanim nazwie ich patologią, powinien spojrzeć na siebie. „Wy nas nie znacie” – podsumowuje. Szczena uważa, że do zabrania dziecka przyczynili się sąsiedzi, którym nie podoba się, że on i Asia nie pracują, a mają pieniądze. Czy „chłopak do wzięcia” ma jeszcze jedno dziecko? Z opowieści Szczeny wynika, że jego sytuacja rodzinna jest dość skomplikowana. „Z Asią mam synka, ale mam jeszcze córkę, która ma 6 lat. Asia twierdzi, że to nie moja córka, ale ja wiem, że moja. [...] Asia nienawidzi jej, bo matką jest jej koleżanka. [...] No jakby nie patrzeć, wiem, kiedy je robiłem. Miałem robić badania DNA, ale na to się nie zgodziłem, bo mi szkoda było dziecka. Nie zabezpieczaliśmy się” – opowiadał Dąbrowski. źródło: wp.pl Zobacz także: Inteligencja – czym jest, rodzaje inteligencji, od czego zależy Czego uczy bicie dzieci? Przemoc wobec dziecka: jak reagować? gdzie zgłosić? [WIDEO]
Martynka już znalazła mamę i tatę. Teraz pomóżmy Nadii!
Dziewczynka o magicznych oczach ma już wymarzoną rodzinę: mamę, tatę, braci, a nawet psy, koty oraz konie! Teraz Ośrodek Preadopcyjny Tuli Luli pilnie szuka domu dla kolejnej podopiecznej: mała Nadia ma tylko kilka miesięcy, by odnaleźć kochający dom.
Dzięki nieocenionej pomocy ludzi dobrej woli udało się w porę znaleźć dom i kochających rodziców dla malutkiej Martynki. Dziewczynka czekała na rodzinę w Ośrodku Preadopcyjnym Tuli Luli, w którym dbały o nią troskliwe ciocie, terapeuci i wolontariusze. Teraz Fundacja Gajusz pomaga znaleźć dom dla kolejnej Tulisi – zostało tylko kilka miesięcy! Nadia szuka domu. Ma mało czasu! Fundacja Gajusz, która prowadzi Ośrodek Tuli Luli, apeluje o pomoc w znalezieniu domu dla 7-miesięcznej Nadii. Malutka wymaga indywidualnej terapii i stałego wsparcia, ale najbardziej na świecie potrzebuje czułych objęć mamy: „Mimo tego, że wszyscy w Tuli-Luli kochają tę Uroczą Dziewczynkę, to wciąż nie są mamą i tatą. Jej pokoik jest kolorowy i piękny, ale nie jest domem...”. Fundacja czeka na zgłoszenia od osób, które mają już doświadczenie w prowadzeniu rodziny zastępczej, jak i takich, które dopiero chcą się tego nauczyć. Wszystko po to, by pomóc tej kruszynce. Warto szukać i udostępniać informację o dzieciach z Tuli Luli. Martynka odnalazła mamę i tatę niemal w ostatniej chwili, bo w Ośrodku Fundacji Gajusz dzieci mogą przebywać tylko do ukończenia 1. roku życia. Potem trafiają do domu dziecka. To zwykle niemowlęta poszkodowane przez los: chore albo wymagające szczególnej opieki. Ze względu na stan zdrowia i często nieuregulowaną sytuację prawną maluszki nie mogą zostać adoptowane. Ratunkiem jest dla nich rodzina zastępcza. Taka, która pokocha je na dobre i na złe. Martynce udało się taką znaleźć! Zobacz też: Jak zostać rodziną zastępczą? Warunki, przepisy, finansowanie Rodziny zastępcze i adopcyjne - wymagane dokumenty​ Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są
Ukraińskie surogatki rodzą w jednym z warszawskich szpitali dzieci dla par z Europy?!
Cały proceder jest nielegalny, kobiety zjawiają się w szpitalu na sam poród, następnie dzieci mają trafiać do Francji, Niemiec i Hiszpanii – do małżeństw, singli, oraz par homoseksualnych. Wszystko to ma się odbywać w jednym ze znanych szpitali w Warszawie, uchodzącym za porodówkę dla celebrytów. Tak sensacyjne doniesienia zamieszcza w swoim najnowszym numerze tygodnik „Newsweek".
Artykuł pt. „Surogatki z Miasteczka Wilanów" to efekt półrocznego śledztwa dziennikarskiego. W jego efekcie ustalono, że kobieta, która ma nadzorować całym procederem, to Ukrainka Iryna, przedstawiająca się w szpitalu jako tłumaczka rodzących. Dzięki temu pojawia się na porodówce tuż przed samym porodem i nikt nie wymaga od niej dokumentacji medycznej surogatek. To absolutne łamanie prawa – w polskich przepisach nie ma zezwolenia na surogactwo. „Szpital gwiazd" z ukraińskimi surogatkami „Newsweek" stawia bardzo mocne oskarżenia: w znanym prywatnym szpitalu Medicover na warszawskim Wilanowie, uchodzącym za porodówkę dla celebrytów, taśmowo „produkuje się" dzieci, które potem trafiają do ludzi w Europie Zachodniej. Tygodnikowi udało się dotrzeć do świadków, którzy twierdzą, że w luksusowym szpitalu dochodzi do porodów matek zastępczych. Dzieci rodzą ukraińskie surogatki. Cały system ma nadzorować kobieta o imieniu Iryna, która płynnie mówi po polsku i funkcjonuje w szpitalu jako tłumaczka rodzących kobiet z Ukrainy. Ma mieszkać z matkami tuż przy szpitalu, dzięki czemu zjawia się w szpitalu zaraz, kiedy rozpoczyna się akcja porodowa. Rano badanie – wieczorem poród i wypis Młode Ukrainki w zaawansowanej ciąży mają się zgłaszać w szpitalu rano na badanie, a wieczorem już do akcji porodowej. Wszystko odbywa się w tempie ekspresowym. Ogromny nacisk ma być kładziony przez „opiekunkę" surogatek na poród naturalny. Chodzi o to, aby obniżyć koszty porodu – <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/cesarskie-ciecie-wskazania-do-cc-1261-r1/">cesarskie cięcie wiąże się z większymi wydatkami. Kobiety z urodzonym dzieckiem przebywają w szpitalu zaledwie dobę, po czym noworodki mają trafiać do nowych rodzin z Europy Zachodniej. Surogacja nielegalna. Teoretycznie Zdaniem dziennikarzy tygodnika, chociaż w Polsce surogacja jest teoretycznie nielegalna, to polskie prawo bardzo słabo radzi sobie ze sprawą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/handel-dziecmi-kwitnie-niemowle-mozna-kupic-nawet-za-500-zlotych-24903-r1/">handlu ludźmi. Prawodawcy wolą udawać, że macierzyństwo zastępcze w ogóle nie istnieje, chociaż może dochodzić w naszym kraju nawet do kilku tysięcy takich porodów rocznie. Ukraińskie surogatki zarabiają krocie Rynek surogacji na Ukrainie cały czas się rozrasta. Tylko według oficjalnych statystyk jest to 5 tys. zastępczych matek rocznie. Surogatka otrzymuje za swoją usługę od 12 do 20 tys. euro. Na ukraińskie realia życia to potężne pieniądze. Sprawę opisywaną przez tygodnik ma ścigać ukraiński wymiar sprawiedliwości. Ukraina posiada najbardziej liberalne prawo surogacyjne w Europie, ale de facto nie każdy może tam z niego skorzystać. Przywożenie surogatek do Polski może być próbą obejścia przepisów. „Newsweek" skontaktował się m.in. z ukraińską Rzeczniczką Praw Obywatelskich, która jednoznacznie potępiła cały proceder. Wywiezienie dziecka z Polski w granicach Unii Europejskiej nie jest problemem, ale w przypadku Ukrainy trzeba mieć na to stosowne dokumenty, które w ostatnim czasie rodzinom korzystającym z usług surogatek coraz ciężej uzyskać. Jakie jest stanowisko szpitala? Szapital Medicover wydał oświadczenie. Marzena Smolińska, p.o. dyrektor ds. komunikacji i marki korporacyjnej Medicover napisała w nim, że szpital zapewnia wszystkim pacjentom – bez względu na ich narodowość – opiekę na najwyższym poziomie. „W Szpitalu Medicover wysoka jakość usług zawsze wiąże się z przestrzeganiem procedur medycznych, standardów etycznych, a także obowiązujących przepisów prawa (...). Dlatego noworodki mogą opuścić szpital tylko w towarzystwie swoich prawowitych opiekunów" – brzmi fragment oświadczenia. Dyrektor nie odniosła się do konkretnych pytań „Newsweeka". Źródło: Newsweek.pl Zobacz także: Pierwsi rodzice zgłaszają się po „dzieci na zamówienie’’ Nie uwierzycie, co ta kobieta zrobiła dla przyjaciółki! To niesamowite! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/indonezja-rozbito-gang-sprzedajacy-i-kupujacy-malenstwa-na-instagramie-26175-r1/">Matka wystawiła niemowlę na sprzedaż na Instagramie
Dziewczynka znaleziona w Oknie Życia otrzymała piękne imię
Siostry zakonne z Domu Generalnego Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi we Włocławku zobaczyły dziecko w Oknie Życia we wtorek, 16 lipca.
Kolejne dziecko zostało odnalezione w Oknie Życia, tym razem we Włocławku. Dziewczynkę zauważyły zakonnice pracujące w Domu Generalnym Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi, w którym znajduje się Okno. Otrzymała wyjątkowe imię. Dziewczynka zostawiona we włocławskim Oknie Życia We wtorek, 16 lipca, siostry zakonne z Domu Generalnego Sióstr Wspólnej Pracy dostrzegły, że w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/okno-zycia-moze-byc-ratunkiem-dla-narodzonych-dzieci-23887-r1/">Oknie Życia znajduje się niemowlę. Tego dnia obchodziły akurat Święto Matki Boskiej Szkaplerznej z Góry Karmel. Ponieważ obok dziecka nie było żadnej informacji na temat tego, jak ma na imię, zakonnice postanowiły nazwać dziewczynkę Miriam Agata, na cześć Maryi. Wikaria generalna, siostra Agata Błaszczyk przyznała: „Modlimy się o tę dziewczynkę oraz o jej rodziców. Musiała to być dla nich bardzo trudna decyzja”. Stan dziewczynki był „dość dobry” Maleńka Miriam Agata pojawiła się we włocławskim Oknie Życia we wtorek około godziny 21. Procedury nakazują, by zawsze w takich przypadkach wezwać na miejsce policję i pogotowie. Siostry Wspólnej Pracy dopełniły tego obowiązku. Lekarz po zbadaniu dziewczynki uznał jej stan zdrowia za „dość dobry”. Co teraz stanie się z dzieckiem? Matka ma sześć tygodni na zmianę decyzji Nie wiadomo, co skłoniło matkę dziewczynki, by zostawić ją w Oknie Życia. Zgodnie z prawem nawet jeśli podjęła taką decyzję, ma jeszcze sześć tygodni na jej zmianę. Jeśli uda się wcześniej odnaleźć kobietę i ta zrzeknie się praw rodzicielskich, wówczas sąd rodzinny będzie miał prawo do zadecydowania o umieszczeniu dziecka w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/chcesz-zaadoptowac-dziecko-w-polsce-przygotuj-sie-na-lata-czekania-26941-r1/">pieczy zastępczej. Obecnie dziewczynka przebywa w szpitalu. Odwiedzają ją siostry z Domu Generalnego Sióstr. Źródło: polsatnews.pl
4 dzieci, w tym noworodek odebrane rodzicom i rozdzielone – dlaczego?
Odebrano mi dzieci przez biedę – mówi mama. Sąd jest innego zdania. Jest dramat dzieci, a racje są po obu stronach.
To fakt, rodzina jest biedna, żyje z 500 plus i zasiłków rodzinnych, rodzice pracują dorywczo. Ale to nie z tego powodu zabrano im dzieci. Nie odbiera się dzieci z powodu biedy – zarzeka się sąd. Najstarsze dziecko ma 6 lat, najmłodsze zaledwie kilka tygodni Sąd rodzinny w Szczecinku umieścił czwórkę rodzeństwa, w tym noworodka, w dwóch rodzinach zastępczych. Matka dzieci twierdzi, że dzieci odebrano z biedy. Sąd wskazuje na niewydolność wychowawczą rodziców. Dzieci rozdzielono w dwóch rodzinach zastępczych. Nie było nawet czasu, aby ochłonąć – sąd wydał decyzję 22 października, a już dzień później wykonano jego postanowienie, najmłodsze z dzieci - Sebastian miał wtedy kilkanaście dni. To przez biedę Mama uważa, że odebrano jej dzieci z powodu biedy rodziny. Przyznaje, że przez krótki czas w domu nie było prądu. Nie pojechała też z córką na kontrolę kardiologiczną, ponieważ nie miała pieniędzy na podróż. Musiała je wydać na wyprawkę w związku z narodzinami syna. Dbaliśmy o nie, tak jak potrafiliśmy najlepiej – mówi. Dwoje najstarszych dzieci w tym roku poszło do przedszkola. Rodzice mieli ograniczoną przez sąd władzę rodzicielską i ustanowionego kuratora. Kobieta zapewniła jednak, że "oboje z nim współpracowali", "w domu nie było alkoholu, narkotyków, bicia, molestowania", stąd tak wielkie zaskoczenie decyzją sądu. 6-letnia dziewczynka prawie nie mówi - Nie chodzi o sytuację materialną. To nigdy nie skutkuje odbieraniem dzieci – odpowiedział rzecznik Sądu Okręgowego w Koszalinie Sławomir Przykucki. Chodzi o zaniedbania wychowawcze, jakie mieli popełniać rodzice. - Powodem są niewydolności wychowawcze ze strony tych rodziców. Nie potrafią sobie poradzić z dziećmi, które stwarzają pewne problemy – tłumaczy rzecznik. Sędzia wyjaśnił, że dzieci mają zaburzenia neurologiczne i psychologiczne. Najstarsza dziewczynka właściwie nie mówi, posługuje się pewnymi słowami, ale takimi, które tylko ona sama rozumie. Wraz z pozostałą dwójką starszego rodzeństwa wykazują symptomy choroby sierocej. Jedzą rękoma, nie znają higieny - Dwoje dzieci ma już orzeczony pewien stopień niepełnosprawności. Rodzice tak jakby tych problemów nie dostrzegali - powiedział Przykucki. Dodał, że dzieci nie potrafią koło siebie nic zrobić, jedzą rękoma, nie znają sztućców, nie znają zasad higieny. Matka nie zgadza się z zarzutem o niewydolności wychowawczej. Twierdzi, że zgłaszała odpowiednim instytucjom problemy związane z opieką nad dziećmi. Zapewniła, że chodziła z dziećmi do lekarzy. - My współpracowaliśmy i nadal będziemy, bo chcemy odzyskać dzieci – powiedziała. Zmieńcie się, to dzieci powrócą Sędzia podkreślił, że "w tej rodzinie nie działo się dobrze już od pewnego czasu”. Oprócz kuratorskiego dozoru, samorząd przydzielił rodzicom także asystenta rodziny. Ale nie przyniosło to skutku. Stąd decyzja o tymczasowym odebraniu dzieci poprzez umieszczenie ich w dwóch rodzinach zastępczych. W dwóch, gdyż nie udało się znaleźć jednej, która podjęłaby się opieki nad całą czwórką. Sąd chce, aby rodzice „znaleźli w sobie zdolności do właściwej opieki nad dziećmi”. - Może to odebranie dzieci, co było trudną decyzją, spowoduje pewne otrzeźwienie - powiedział Przykucki. Bo jak zastrzega, w tej sprawie nic nie jest ostateczne i nie wykluczone, że dzieci wrócą do rodziców, ale ci muszą zmienić swoją sytuację. Aby odzyskać dzieci, muszą poprawić warunki mieszkaniowe oraz współpracę z pomocą społeczną. Zgłoś się! Rozdajemy 1000 opakowań mleka następnego NAN OPTIPRO® Plus 2 HM-O! Polski kodeks rodzinny i opiekuńczy określa sytuacje, w których sąd może zdecydować o odebraniu rodzicom dziecka. Przesłanki do odebrania dziecka osobie, która sprawuje nad nim prawną opiekę to m.in.: choroba psychiczna rodzica, uzależnienie od alkoholu, narkotyków, leków, hazardu, przemoc fizyczna i psychiczna wobec dziecka, rażące zaniedbywanie obowiązków. Z rażącym zaniedbywaniem obowiązków mamy do czynienia wówczas, kiedy rodzice nie zaspokajają podstawowych potrzeb dziecka – głodzą go, pozostawiają samego w domu na długi czas, pozwalają mu nadużywać alkoholu czy narkotyków oraz tolerują fakt, że prowadzi on działalność przestępczą. Czy w tym przypadku tak było? Sytuacja w tej rodzinie z pewnością jest skomplikowana. Jak wynika z informacji zebranych przez sąd, rodzice mają problem w wypełnianiu opieki nad dziećmi. Dlaczego jednak przyznany nadzór kuratorski oraz asystent rodziny nie byli w stanie pomóc w rozwiązaniu problemu? Czy naprawdę najskuteczniejszym sposobem nauczenia rodziców, jak należy opiekować się dziećmi, jest odbieranie ich i umieszczanie, na dodatek rozdzielonych w kilku rodzinach zastępczych? Czy ktoś zastanowił się nad kosztami psychicznymi, jakie ponoszą dzieci odebrane rodzicom? Trudno to rozstrzygnąć. Napiszcie w komentarzach, jakie jest wasze zdanie w tej sprawie. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Źródło: polsatnews.pl Zobacz też: Oleśnica: oddajcie nam dziecko! - błagają rodzice Tak wygląda wychowywanie dziecka! Test redakcyjny produktu NIVEA BABY Mój pierwszy krem. Czy warto po niego sięgnąć?
Gliwice: w "oknie życia" znaleziono chłopca. Urodził się kilkanaście godzin wcześniej
W nocy z niedzieli na poniedziałek w gliwickim "oknie życia" rozległ się sygnał dzwonka. Zakonnice opiekujące się tym miejscem wiedziały, co oznaczy to zgłoszenie. W oknie życia leżał malutki chłopczyk. To trzecie dziecko odnalezione w historii gliwickiego "okna życia".
Siostry, zgodnie z procedurami, zadzwoniły na pogotowie, by dziecko zostało dokładnie przebadane. Okazało się, że chłopiec miał zaledwie kilkanaście godzin. Jest zdrowy, ale matka dziecka porzuciła go bez dopełnienia formalności. Przy dziecku nie było oświadczenia, w którym matka zrzeka się praw do syna. Kobiecie nie grożą żadne skutki prawne, jednak dla dobra dziecka powinna pojawić się jak najszybciej w szpitalu i pisemnie zrzec się prawa do dziecka. Chłopczyk bez dopełnienia formalności ma zmniejszoną szansę na szybkie znalezienie nowego domu. Co dalej z maluszkiem z Gliwic? – Porzucony chłopiec bez ważnego oświadczenia matki o zrzeczeniu się praw rodzicielskich i wyrażeniu zgody na adopcję będzie długo oczekiwać na nową rodzinę – wyjaśnia podinspektor Marek Słomski, rzecznik policji w Gliwicach. Procedury adopcyjne w takim przypadku toczyć się będą przed sądem, mogą potrwać ponad rok. W życiu takiego dziecka to bardzo długo. Przypomnijmy, że matka zawsze ma możliwość pozostawić dziecko w szpitalu oraz zrzec się praw do niego. Na taką decyzję ma 43 dni, może podjąć zarówno przed porodem, jak i bezpośrednio po nim. Wiele kobiet nie zdaje sobie jednak sprawy, że dla dobra dziecka najlepszym wyjściem jest, gdy zostawia ona noworodka w szpitalu i zrzeka się praw rodzicielskich. Jak działa "okno życia"? W momencie otwarcia okna od zewnątrz uruchamia się automatycznie alarm. Znalezione dziecko przewożone jest do szpitala, gdzie przechodzi niezbędne badania. Zgodnie z procedurami, maluszki przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Źródło: dziennikzachodni.pl Zobacz także: Bez tożsamości: Choć żywe i bezpieczne, nigdy nie dowiedzą się, kim są Kolejne dziecko porzucone w oknie życia. Tym razem w Tarnowie Okna życia – powinny istnieć czy nie?
Kolejne maleństwo zostawione w "oknie życia" u sióstr zakonnych
W koszyku leżała spokojnie mała dziewczynka, noworodek. Alarm usłyszały siostry Barbara i Auxiliana, zaraz potem zbiegły się pozostałe zakonnice. Są bardzo przejęte - to pierwsze dziecko pozostawione w ich "oknie życia".
Takich alarmów siostry słyszały już wiele, ten nie okazał się fałszywy. Dźwięk dzwonka rozległ się w czwartkowy wieczór, o godzinie 20.45 w "oknie życia" w klasztorze sióstr Antoninek w Wieluniu. To miejsce dla dzieci, które z różnych powodów nie mogą być ze swoją mamą. Istnieje już od 8 lat i zostało otwarte w marcu 2010 roku, w 5. rocznicę śmierci Jana Pawła II. Malutka Antosia, bo takie imię nadały jej siostry zakonne, jest pierwszym dzieckiem zostawionym w tym miejscu. Maleństwo było zadbane Jak mówią siostry, dziewczynka była nakarmiona, przewinięta, z przygotowanymi ubrankami oraz pieluchami i chusteczkami. Przy noworodku nie było natomiast żadnej karteczki z wiadomością od rodziców. "Gdy zobaczyłyśmy w oknie dziecko, zbiegły się wszystkie siostry" – opowiada siostra Auxiliana. Malutka miała jeszcze świeżą ranę po pępowinie z opatrunkiem. Została ochrzczona przez siostrę przełożoną Izabelę i otrzymała na imię Antonina na cześć św. Antoniego - patrona zakonu. "Nie chciałyśmy, żeby dziewczynka była bezimienna, więc zatroszczyłyśmy się o chrzest i nadałyśmy jej imię Antosia" – tłumaczy siostra Auxiliana. "Jeśli dzieckiem zaopiekuje się rodzina zastępcza, to ma ona prawo nadać imię według własnego uznania" – dodaje siostra Maria, matka generalna zgromadzenia. Antosię przewieziono do szpitala Siostry zawiadomiły szpital. Lekarz zbadał maleństwo i ocenił, że dziewczynka urodziła się 28 czerwca, a więc w dniu jej oddania do "okna życia". Stan noworodka jest dobry, dziewczynka miała wagę 2, 660 kg i mierzyła 53 cm długości. "Okno życia" to bezpieczne miejsce, gdzie matki mogą anonimowo zostawić maleństwo, którym nie chcą lub nie są w stanie się opiekować. Wieluńskie "okno życia" to drugie takie miejsce, po Częstochowie, w archidiecezji częstochowskiej, gdzie można zostawić maluszka. Maleństwo przewieziono na oddział noworodków wieluńskiego szpitala. Siostry będą mogły je tam odwiedzać jeszcze przez najbliższe 6 tygodni, potem dziewczynka trafi do Częstochowskiego Ośrodka Adopcyjnego. "Cieszymy się, że dziecko jest zdrowe, że jego Matka ofiarowała mu życie" – mówią zakonnice. O noworodku został również powiadomiony dyżurny wieluńskiej policji. Mundurowi podejmują niezbędne czynności przewidziane dla takiej sytuacji. Nie wiadomo, kim są rodzice dziewczynki. Być może zostawili dziecko w akcie desperacji, czy będąc w trudnej sytuacji, a może pod wpływem szoku poporodowego - mówią zakonnice. "Podziękowałyśmy panu Bogu za ten dar, cieszyłyśmy się, że dziecko trafiło do nas, a nie wylądowało na śmietniku, czy w innym miejscu" – podkreślają. Zakonnice nie dowierzały "Okna życia" w Wieluniu istnieje od 2010 roku i przez ten czas siostry Antoniki wiele razy zbiegały do okienka wychodzącego na ulicę. Wystarczy je otworzyć, by alarm rozniósł się po zakonnych domach. Zdarzało się, że ktoś podrzucał... psa czy kota. Inni zaglądali do środka pewnie z czystej ciekawości. "Tyle było fałszywych alarmów, że niektóre siostry nie dowierzały, że zostawiono dziecko" – słychać w klasztorze. Jak podkreślają siostry, "okno życia" służy jego ratowaniu. "Mamy dowód, że spełniło swoją rolą" – podkreślają siostry Antoninki. "Okna życia" istnieją w Polsce od 2006 roku i jest ich obecnie w całym kraju ponad 60. Miejsca takie powstały po to, aby dać dzieciom szansę życia i nie porzucać ich w przypadkowych miejscach, np. na śmietniku. Zgodnie z procedurami, maluszki takie przebywają przez jakiś czas w szpitalu, a w międzyczasie załatwiane są wszelkie formalności umożliwiające zapewnienie dziecku opieki w rodzinie zastępczej. Po 6 tygodniach, jeśli matka nie zgłosi się po dziecko, zostaje uruchomiona procedura adopcyjna. Źródło: Niedziela, naszemiasto.pl Wieluń Zobacz też: Okna życia – powinny istnieć czy nie? Prawdziwe historie: Czy zostaniesz naszą córeczką? Kochać i być kochanym – film o potrzebie miłości
Mama rekordzistka: Danuta Ulidowicz jest najdłużej pracującą mamą SOS Wiosek Dziecięcych [WIDEO]
W tej historii jest wszystko, co najpiękniejsze w macierzyństwie: miłość, cierpliwość, wyrozumiałość i oddanie. Pani Danuta przez 34 lata tworzyła dom dla 19 dzieci, nie posiadających rodziny. To o niej powstał film "Mistrzyni świata". Zobacz relację z jego prapremiery - to historia z wielokrotnym happy endem.
Spokój, ciepło i mądrość biją z oczu pani Danuty, kiedy opowiada o byciu mamą. "Minęły 34 lata, nie wiem, kiedy" – śmieje się. Nie ukrywa wzruszenia, oczy błyszczą łzami, kiedy o tym opowiada. Jest bardzo skromna i nie przywykła do bycia w centrum uwagi. A to ona była gwiazdą prapremiery reportażu, która odbyła się w warszawskiej "Kinotece". Przyjechali wszyscy – jej dzieci oraz mamy z dziećmi i pracownicy SOS Wiosek Dziecięcych ze Siedlec, Biłgoraju, Kraśnika i Karlin. Były też wieloletnie ambasadorki wiosek – aktorka Anna Dereszowska i piosenkarka Natalia Kukulska. Interesowało mnie tylko bycie mamą Pierwszy był chłopczyk, miał 2,5 roku. " Nie wiedziałam, jak będzie wyglądał ten pierwszy moment, to samo się stworzyło – po prostu otworzyłam ręce i mówię: chodź do mamy i on po prostu przyszedł i przytulił się. Wziął mnie za nogi, ja go podniosłam do góry, on mnie chwycił za szyję i tak się zaczęło moje matkowanie" - wspomina mama. Jak mówi pani Danuta, wioska w Biłgoraju to była jej przystań. "Byłam młoda, ciągle w drodze, szukałam swojego miejsca do życia" – opowiada. Najpierw zatrudniła się jako pomoc w wiosce i tak przez 4 lata czekała aż będzie mogła być mamą. "Tylko to mnie interesowało" – podkreśla z uśmiechem. Od początku pracowała z Marianem Łosiewiczem, do dzisiaj dyrektorem wioski w Biłgoraju. "Danusia była wyjątkową mamą, pełną ciepła, serdeczności i o wyjątkowym podejściu do dzieci i ich problemów" – opowiada dyrektor. Zarówno on, jaki i inni rodzice wiosek podkreślają jej niezwykły optymizm. "Będzie dobrze - mówiła w każdej trudnej sytuacji" – opowiada Łosiewicz. Skąd brała na to siłę? "Inne dzieci dawały mi ją" - odpowiada. "Kiedy było ciężko, wystarczyło, że spojrzałam na drugie dziecko, przypomniałam sobie, że z nim też przechodziłam trudniejsze momenty i to dawało siłę" – mówi. Uczyłam się bycia mamą, a dzieci bycia ze mną Ale nie ukrywa, że bywało trudno. "Trzeba było wszystko robić i jeszcze mieć na uwadze dobro dzieci, przebywać z nimi, potrzebowały bardzo dużo rozmowy, chodziły za mną" – wspomina. Pamięta momenty, że wychodziła z toalety, a dzieci czekały na nią pod drzwiami. "Była w nich niepewność, czy mama wróci, bo zamknęła drzwi i nagle jej nie ma" – opowiada. Czy trudno zostać mamą wiosek SOS? "Bardzo trudno" – odpowiada dyrektor krajowy Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce Barbara Rajkowska. Jak mówi, trzeba "oddać dzieciom siebie, zapomnieć trochę o swoich wielkich ambicjach i stwierdzić, że jesteśmy w stanie zająć się dziećmi, ale nie na kilka lat, ale na kilkanaście". "Uczyłam się bycia mamą, a oni bycia ze mną. Zdobywałam ich zaufanie, oni czuli, że są w domu, że wreszcie mają poczucie bezpieczeństwa" – opowiada pani Danusia. Kiedy poczuła, że dzieci są już bezpieczne? Kiedy wychodziła z domu, a dzieci już nie czekały w drzwiach, myśląc, że nie wróci. "Wiedziałam, że jak wchodzę do domu i one się bawią, to już jest dobrze, już poczuły dom" – mówi. Tydzień z nagrodami na MamoToJa.pl! Codziennie nowy konkurs! Sprawdź, klikając w grafikę: Jaką była mamą? "Cierpliwą" – odpowiada syn Krystian. "Kiedy chcieliśmy o coś zapytać, zawsze mieliśmy odpowiedź, poprosiliśmy o pomoc, zawsze ją dostaliśmy" – mówi. Sama pani Danusia najbardziej jest dumna z tego, że dorosłe już dzieci umieją żyć w społeczeństwie, radzą sobie. "Potrafili stworzyć ciepły dom dla swojej rodziny" – mówi. "Zapisała się w pani twarzy piękna historia" – powiedziała Natalia Kukulska. "Te wszystkie doświadczenia, zarówno trudne, jak i piękne zbudowały takie szczęście w pani oczach, taki rodzaj spełnienia i pomimo tego, że odchodzi pani na emeryturę, to wygląda kwitnąco" – mówi Kukulska. "Zawsze im mówię: telefon w rękę i jesteśmy znowu razem, oni dalej czują, że to nie koniec naszej historii" – podkreśla pani Danusia. Czy jest życie poza wioskami? Pani Danuta przechodzi na emeryturę, ale nie zamierza odpoczywać. Zawsze marzyła o dalekich podróżach, chce teraz to zrealizować. Otrzymała od sponsora strategicznego wiosek, firmy Kaufland, voucher na wakacje marzeń. Niewykluczone, że będą to Indie. Pani Danusia myśli także o podjęciu nauki na Uniwersytecie Trzeciego Wieku. Pociąga ją malowanie obrazów. Od Natalii Kukulskiej otrzymała oprawioną złotą płytę piosenkarki, z dedykacją, aby przypominała o najlepszych, złotych czasach z 19 dziećmi. Anna Dereszowska sprezentowała jej bilet na spektakl w "Teatrze 6. piętro". Pierwsze SOS Wioski Dziecięce powstały w 1940 roku, z inicjatywy Hermana Gmeinera, Austriaka, przejętego losem bezdomnych dzieci podczas II wojny światowej. Jak mówi Barbara Rajkowska,"wioski są to miejsca dla tych dzieci, które z różnych przyczyn nie mogą mieszkać z rodzinami biologicznymi". Obecnie pod opieką stowarzyszenia jest kilkaset dzieci. "Często są to dzieci doświadczone, wymagające specjalnej troski, pomocy psychologa, zajęć dodatkowych, wyrównawczych" - mówi ambasadorka wiosek SOS Anna Dereszowska. Stąd nieustająca prośba o pomoc i wsparcie finansowe. "Mamy kwiecień, zbliża się termin rozliczenia rocznego z podatku dochodowego. Wystarczy przekazać 1 proc., aby móc tworzyć dom dla potrzebujących dzieci" – podkreśla aktorka. Na projekcji filmu poświęconego pani Danucie było bardzo dużo wzruszenia. Wszyscy byli pod wrażeniem niezwykłości jej osoby. W mamotoja.pl chylimy czoła przed tym, jak wspaniałą mamą jest dla swoich dzieci. A wy jak patrzycie na historię jej życia? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Zobacz też: 8 prostych sposobów, by pomagać potrzebującym dzieciom 15 najbardziej wzruszających momentów w życiu mamy Warsztaty Mamo, To Ja: Jestem Mamą – relacja WIOSNA 2018 [WIDEO]
Kocham je jak moje dzieci, bo to SĄ moje dzieci! O dziewczynkach, których nie chcieli rodzice [REPORTAŻ]
Gdy rodzice dowiadują się, że ich dziecko ma zespół Downa, wpadają w panikę, bo to nie tak miało być. Czasem zostawiają je w szpitalu. Małgorzata zrobiła inaczej: stworzyła dziewczynkom z zespołem Downa ciepły dom. "Kocham je jak moje dzieci, bo to SĄ moje dzieci" - mówi Małgorzata.
- Jeden człowiek ma zespół Downa, inny dysleksję albo jest nadpobudliwy. To tylko dodatki – mówi Małgorzata Dyczewska. 14 lat temu założyła rodzinę zastępczą. Mieszka w Bukowej Górze na Kaszubach, z mężem i dwiema dziewczynkami: obie mają zespół Downa. Każde dziecko potrzebuje domu Wioska na Kaszubach, wokół piękny las. Mieszkają tu we czworo: Małgorzata, jej mąż, 16-letnia Alicja i 12-letnia Wiktoria. Starsza dziewczynka jest już adoptowana, Wiktoria niedługo będzie. Małgorzata założyła rodzinę zastępczą w 2004 roku. Nie miała biologicznych dzieci. Nie szukała przyczyn, nie próbowała mieć biologicznych dzieci za wszelką cenę. Już wcześniej myślała o założeniu rodzinnego domu dziecka. Od początku zakładała, że mogą w nim być dzieci niepełnosprawne. Z osobami niepełnosprawnymi była już "oswojona" – na studiach, w wolontariatach, w pracy (z zawodu jest psychologiem). – Podczas szkoleń dla rodziców zastępczych większość osób odrzuca myśl, żeby zdecydować się na niepełnosprawne dziecko. Ja się tego nie obawiałam – opowiada. Są takie same jak inne dzieci Alicja miała 2 lata, gdy znalazła się u Małgorzaty. Dziewczynkę rodzice zostawili zaraz po urodzeniu, w szpitalu. Nie chciał jej adoptować nikt z Polski, była już zgłoszona do adopcji zagranicznej. Małgorzata długo się nie wahała, zespół Downa jej nie przeszkadzał. Zdecydowała się stworzyć dla Ali rodzinę zastępczą. Alicja cieszy się wiosną Po 4 latach do Alicji dołączyła Wiki. Ona też miała wtedy 2 lata, a oprócz zespołu Downa – także wadę serca, nerek. Pytam Małgorzaty jak to się stało, że zdecydowała się na dzieci z zespołem Downa? Każdy rodzic przecież marzy, by jego dziecko było mądre, zdolne, piękne, skończyło studia. - Dzieci z zespołem Downa są takie same jak inne, ich wychowanie nie różni się od wychowania innych dzieci, tylko przebiega wolniej. Może pewnych zdolności nie osiągną, jednak w zakresie emocjonalności czy empatii myślę, że przewyższają większość z nas – mówi Małgorzata. – Jeśli urodzę zdrowe dziecko, to nikt nie zagwarantuje, że nie zachoruje w wieku 3 czy 10 lat. Nie zawsze zdrowe dziecko skończy studia. Zresztą studia nie warunkują szczęścia w życiu. Są ludzie prości, a żyjący pięknie. Najważniejsza jest nasza akceptacja – dodaje. Wiktorii od początku nie dawało się nie pokochać Alicja i Wiktoria nie dają się nie polubić. Są bezpośrednie, łatwo wchodzą w kontakt. Już na przywianie lubią się przytulić, zwłaszcza Alicja. Często łamie to pierwsze lody. Zobacz także: Jest dla nas radością i siłą – Ewa Suchcicka o córce Natalii Dwie osobowości Obie dziewczynki chodzą do ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych. W "szkole" Alicji jest 50 dzieci, szkoła Wiki jest mniejsza, bo dziewczynka lepiej czuje się w mniejszych grupach. Nie ma tu klas ze zwykłymi przedmiotami. Dzieci są podzielone na grupy, dopasowane pod względem zdolności dzieci. Bardziej zdolne uczą się czytać, pisać, te mniej zdolne rozwijają samodzielność. Alicja jest otwarta, wesoła, pogodna. Dorasta teraz, wiec zdarzają jej się momenty złości czy obrażania, jednak po chwili otrząsa się, przybiega, przytula, przeprasza. Świetnie tańczy, wynajduje na You Tube układy taneczne, a potem je wypróbowuje. W szkole jest w zespole tanecznym. Lubi śpiewać, rysować, uczy się grać na keyboardzie. Wiktoria to zupełnie inny charakter. Bardziej zamknięta w sobie i zdystansowana, potrzebuje chwili, by oswoić się z nową osobą czy sytuacją. Też lubi rysowanie, puzzle, gry, w których wymagane są zdolności techniczne, strategiczne. Uwielbia rower, rolki, piłkę nożną, skakanie na trampolinie. Jak wszystkie dzieci: Ala i Wiktoria lubią gry, puzzle, książki. Lubią też rysować, tańczyć, jeździć na rolkach Jak każde dziecko, Alicja i Wiktoria potrzebują akceptacji, zauważania najdrobniejszych sukcesów. Wtedy mogą dalej się rozwijać. Początki ich życia nie były łatwe. Obie dziewczynki rodzice zostawili w szpitalu po urodzeniu. Małgorzata przypuszcza, że w wypadku Alicji rodzice dopiero po porodzie dowiedzieli się o zespole Downa. – W przypadku Wiki raczej wiedzieli wcześniej. Myślę że ten większy dystans i ostrożność u młodszej córki może być związany z odrzuceniem przez matkę w życiu prenatalnym – mówi. Zobacz także: To jest miłość biologiczna, jak powietrze - tata o wychowywaniu córki z zespołem Downa Mówią "mamo". Bo to moje dzieci W rodzinie zastępczej – według przepisów prawa – dzieci mogą przebywać do skończenia 18. roku życia (albo do końca nauki w szkole). Małgorzata nie wyobraża sobie jednak tego, że dziewczynek mogłoby z nią nie być. Dlatego starsza jest już adoptowana, a młodsza niedługo będzie. Obie mówią do niej "mamo". – Traktuję je jak moje dzieci. Zresztą przecież to są moje dzieci! Na pewno zostaną ze mną do końca życia – zapewnia. Małgorzata rozstała się z pierwszym mężem 8 lat temu. Nie sprostał m.in. opiece nad dziewczynkami. Życie jest jednak nieprzewidywalne: gdy po rozwodzie sprzedawała dom, poznała się ze swoim obecnym mężem. – Człowiek, któremu sprzedawałam dom, jest teraz moim mężem. Przeprowadził się tu z Warszawy, z ojcem. Moje dziewczyny poznał równolegle ze mną. Nie było u niego żadnej blokady, jeśli chodzi o nie. Tym mnie do siebie przekonał – mówi. Ani dla niej, ani dla jej męża, Darka, zespół Downa nie jest problemem. – Jedna osoba ma zespół Downa, ktoś inny może mieć dysleksję albo być nadpobudliwy. To są tylko dodatki – mówi Małgorzata. Bariery są w nas Gdy pytam, co powiedziałaby rodzicom, którzy dowiadują się, że ich wytęsknione dziecko może urodzić się z zespołem Downa, mówi bez wahania, że każdy człowiek potrzebuje akceptacji. Być może dziecko z zespołem Downa będzie kochać rodziców bardziej niż dziecko, które nie ma zespołu Downa? Sprawne dzieci kiedyś pójdą w świat, więzi z dzieckiem z zespołem Downa są trwałe, bliskie. Alicji i Wiki nie da się nie lubić. Potrafią powiedzieć w sklepie pani sprzedającej lody: "Bardzo cię lubię, jesteś miła". I pani od razu promienieje. Potrafią przyjść, przytulić i powiedzieć "kocham cię". Małgorzata mówi, że często młodzi rodzice dzieci z zespołem Downa obawiają się odrzucenia społecznego, wytykania palcem, przyglądania się. Ona nigdy nie zaznała żadnej reakcji odrzucenia dziewczynek. Tam, gdzie mieszkają, wszyscy Alę i Wiki lubią. Żyje z dziewczynkami aktywnie, chodzi z nimi na basen, na place zabaw, jeżdżą po Polsce, dziewczynki były też zagranicą, leciały samolotem. – Wielu osobom potrafią dać radość, pozytywne nastawienie do życia. Jeśli dziecko powie ci "kocham cię", to przecież nie wypada odpowiedzieć nic innego! Blokady i bariery są w nas – mówi Małgorzata. Zobacz także: Tę książkę powinien przeczytać każdy rodzic. Będzie miał oczy pełne łez
Agata Komorowska: „Świętuję Dni Nieradzenia Sobie!” [WYWIAD]
Matka biologiczna, adopcyjna i zastępcza. Blogerka i pisarka. Szczera aż do bólu: tak samo otwarcie pisze o swoich dzieciach, jak i o swojej depresji czy rozwodzie. I nawet adres bloga to po prostu jej imię i nazwisko. Agata Komorowska.
Agata Komorowska na swoim blogu opisuje bycie matką 15-letniego Aleksa, 10-letniego Krystiana z zespołem Downa, 5-letniej adoptowanej Ady i 15-letniego Michała, dla którego Agata jest rodziną zastępczą. Autorka książki „Anioły mówią szeptem”. Jej blog znajdziesz na: Agatakomorowska.pl Sylwia Niemczyk: Wydałaś niedawno książkę o aniołach, ale przecież to o Tobie czytelniczki Twojego bloga mówią: anioł. Agata Komorowska: To miłe, ale do anioła mi daleko. Chociaż z drugiej strony… Myślę, że każdy z nas może być dla kogoś aniołem. Być może, jeśli komuś moje doświadczenia dodały otuchy albo pomogły podjąć jakąś życiową decyzję, to dla niego byłam właśnie aniołem. Masz kogoś konkretnego na myśli? – Mam na myśli np. tę moją czytelniczkę, która napisała, że dzięki mnie zaczęła się starać o adopcję dziecka. Albo inną, która odważyła się założyć rodzinę zastępczą, bo stwierdziła, że skoro ja, po depresji i rozwodzie, jakoś sobie radzę z czwórką dzieci, z których w dodatku jedno ma zespół Downa, a dwojga innych nie urodziłam sama – to ona też sobie jakoś poradzi. Na blogu piszesz, że jesteś wdzięczna za całą swoją czwórkę. – Głęboko wierzę, że poprzez każde z moich dzieci Bóg chciał mi coś pokazać. Tak było np. z Krystianem, który urodził się z zespołem Downa. Pamiętam, jak kilkanaście lat temu na basenie często spotykałam rodzinę z dzieckiem z zespołem Downa. Zastanawiałam się, po co oni je tam ciągną: i jemu to nie pomoże, i oni się umęczą. Miałam stereotypowe wyobrażenie życia z niepełnosprawnym dzieckiem – po czym bum! Po paru latach sama urodziłam takie dziecko i przekonałam się, że życie z nim może być wspaniałe. Jednak w swoim głośnym liście „W imieniu dzieci skazanych na życie” przyznajesz, że nie wiesz, co byś zrobiła, gdybyś wtedy, gdy byłaś w ciąży, wiedziała, że nosisz dziecko z zespołem Downa. – Ktoś, kto sam nie ma niepełnosprawnego dziecka, nie wie i się nie dowie, co przechodzą rodzice od chwili, gdy dowiadują się o niepełnosprawności dziecka, do momentu, aż ją zaakceptują. A u wielu rodziców ten moment akceptacji nigdy nie nadchodzi. Kiedy niedawno w Polsce toczyła się dyskusja o aborcji, jakiś wyjątkowo mądry polityk powiedział, że zawsze przecież można urodzić i oddać do adopcji, ale ja w takim razie zapytam ciebie: zaadoptowałabyś niepełnosprawne dziecko? … – No właśnie. Bardzo łatwo jest powiedzieć: „Niech urodzi i odda, a ktoś przecież przygarnie”. Tylko ten ktoś to znaczy kto? Piszesz na blogu: „Im więcej doświadczam, tym bardziej wierzę w to, że wszystkie doświadczenia (…) są dobre”. Także depresja? Albo rozwód? – Dzięki temu, że kilka lat temu przeszłam depresję, zmieniłam podejście do życia. Rozwód był wynikiem tej zmiany. To depresji zawdzięczam, że teraz, zamiast udawać perfekcjonistkę, czasem świętuję Dni Nieradzenia Sobie. I wiesz co? Okazuje się, że mój wpis o tym, że mam takie dni, kiedy sobie z niczym nie radzę, jest jednym z moich najpopularniejszych tekstów na blogu. Książka „Anioły mówią szeptem” Agaty Komorowskiej to poetyckie, pełne czułości bajki pisane przez nią dla jej dzieci. Poruszają tematy tabu, m.in. adopcji, niepełnosprawności czy trudnych relacji między dzieckiem a rodzicem. Dla dzieci i dla dorosłych. Polecamy!
"Instytucje powołane do wspierania rodziny szkodzą" – przeczytaj ten list!
"Współpraca z urzędami jest większym hardkorem, niż fundują nam nasze dzieciaki" – pisze pani Karolina. Zgadzasz się ze słowami skierowanymi do minister Elżbiety Rafalskiej?
W serwisie naszemiasto.pl opublikowano list otwarty skierowany do minister Elżbiety Rafalskiej. Autorka listu, pani Karolina, wzywa minister do walki o prawa dziecka do rodziny, szczęścia i poczucia bezpieczeństwa. Zgadzacie się, że w Polsce urzędnicy i instytucje nie współpracują z rodzicami, a biurokracja zniechęca do powiększania rodziny? List Otwarty do Minister Rodziny Pani Elżbiety Rafalskiej (pisownia oryginalna) "Szanowna Pani Minister. Z ogromnym niepokojem obserwujemy, jak instytucje powołane do wspierania rodziny, w wielu przypadkach tego nie robią, a nawet przeszkadzają i działają na szkodę rodzinie. Wszelkie super akcje: "Zostań rodzicem zastępczym","Postaw na rodzinę" itp. to puste hasła, które nic za sobą nie niosą. A już na pewno nie dobro dziecka i prawo do stabilizacji rodzinie dzieckiem się opiekującej. Swoją drogę z rodzicielstwem zastępczym niejeden z nas zaczynał widząc wszystko w kolorowych barwach-jak to osierocone istotki,porzucone,skrzywdzone dostaną od nas bezmiar opieki,troski,miłości i wszystkich tych cukierkowatych uczuć jakie mamy. Życie nam to wszystko weryfikuje. Dostajemy pod opiekę dzieci skrzywdzone, po traumach, przemocy dla których ani na dzień dobry, a czasem nawet przez wszystkie lata pobytu u nas nasza troska, miłość, chęć pomocy nie robi wrażenia, a czasem nawet działa jak czerwona płachta na byka. I choć częściej trafiają pod nasze skrzydła dzieci chore, niepełnosprawne, zaburzone niż dzieci zdrowe. Dzieci, które fundują nam huśtawkę zmian nastroju, od nienawidzę cię po kochana mamusiu,od nie będę jadł tego g...na, aby za chwile powiedzieć,dziękuję że ugotowałaś taką pyszną zupkę, do której pomimo wiedzy, że ona jest i będzie nie potrafimy się przyzwyczaić. Dzieci które raz nas kochają, raz nienawidzą, raz są wzorem wszelkich cnót a za chwilę stają się obce, zimne z pustym, ciemnym spojrzeniem. Czytaj także: Ta kampania na rzecz osób niepełnosprawnych porusza i zmusza do refleksji! Pomimo wyzwisk, niszczenia naszego mienia, niestabilności emocjonalnej i ciągłego zastanawiania się jakie niespodzianki przyniesie jutro-kochamy to co robimy. Biorąc dziecko w pieczę,zwłaszcza niepełnosprawne,nieodwracalnie zmieniamy swoje życie. Jeden z opiekunów całkowicie rezygnuje z pracy zawodowej,aby zająć się dzieckiem,dziećmi. A dziecko chore całkowicie wyklucza nas z rynku pracy! Terapie, leczenie, rehabilitacja , a wcześniej diagnozowanie dziecka, to często ciężar nie do udźwignięcia. Pomimo satysfakcji z tego co robimy często musimy połknąć gorzką pigułkę. Gdyż wykańczają nas Ci,którzy zostali powołani do istnienia celem wspierania rodzin min. naszych,a może i nawet szczególnie naszych ze względu na specyfikę pracy jaką wykonujemy. Narażając się na szykany, wyzwiska, niszczenie mienia, i bez zaplecza psychologicznego dla nas pracujących w tak uciążliwych warunkach 24h, nie mamy wsparcia. Nie mamy zrozumienia. Współpraca z urzędami jest większym hardkorem niż fundują nam nasze dzieciaki. Instytucje a dokładnie PCPR-y stworzone celem wspierania nas,pomagania nam,niejednokrotnie rzucają kłody pod nogi, a rodziny traktują jak zło konieczne i dorobkiewiczów. Opiekujesz się dziećmi zaburzonymi, chorymi czasem poważnie niepełnosprawnymi, wykonując nieodpłatnie swoją pracę, ale kiedy starasz się zawalczyć o swoją przyszłość, bo kiedyś człowieku się zestarzejesz i stracisz możliwość powrotu na rynek pracy,zostaniesz ręką w nocniku, bez prawa do emerytury,bez opłaconych składek. A Twojej chwalebnej pracy w ramach wolontariatu nad skrzywdzonymi maluszkami nikt nie doceni. Być może nawet usłyszysz a gdzie Pani była przez te wszystkie lata??? Ustawa o pieczy zastępczej daje prawo rodzinie zastępczej do otrzymania umowy o prace po spełnieniu ustawowych przesłanek. Pomimo tego rodzinom odmawia się prawa do wynagrodzenia i ubezpieczenia, z absurdalnych powodów nie zabezpieczenia w budżecie środków,że dzieci z innych powiatów,że warunki mieszkaniowe nie taki,zmuszając rodziny do niepotrzebnych remontów,że żyje się w nieformalnym związku i powodów bez liku. Dlaczego wiele rodzin rezygnuje, a nowe się nie pojawiają??? Bo instytucje powołane do pomagania nie pomagają, nie wspierają a dobro rodziny i w wielu przypadkach niepełnosprawnych dzieci przeliczają na cyferki w tabelkach budżetowych. Domy dziecka nie znikną, a rodzin zastępczych nadal będzie brakować bo dobro dziecka dzisiaj sprowadza się do drukowania ulotek, plakatów. Dobro dziecka jest nie rentowne a pomoc rodzinom zastępczym nie popularna i nie atrakcyjna medialnie,jak konkursy powiatowe,imprezy muzyczne. Rodzicielstwo zastępcze i niepełnosprawność naszych podopiecznych jest nieatrakcyjna, niepopularna po co o niej mówić. Rezygnujesz z pracy zawodowej, swój czas dostosowujesz do potrzeb dziecka,podporządkowując swoje życie jemu,specjalistom,rehabilitacji. Walczysz o lepsze jutro dla dziecka,pisząc niezliczone prośby do Fundacji aby zapewnić dziecku,dzieciom niezbędne turnusy rehabilitacyjne, bo pomoc jaką otrzymujesz od Państwa przy dziecku chorym na niewiele starcza. Nadal wszystko wykonujesz w ramach wolontariatu,bo jak stworzyłeś dziecku dom,pokochałeś je to możesz bezpłatnie się tej opiece poświęcić. Ale i Salomon z pustego nie naleje... Zapis w ustawie dający swobodę w działaniu urzędnikowi który kieruje się podobno dobrem dziecka i pozwala staroście na "może" podpisać umowę jest bardzo krzywdzący. Tworzenie rodzin zastępczych należy do zadań starostów,ale to właśnie na poziomie samorządów zapomina się o możliwości porozumień między powiatowych w sytuacji kiedy rodzina jest z innego powiatu, a dziecko, dzieci z innego-co ma negatywny wpływ na zabezpieczenie interesów dziecka. Biorąc pod uwagę swoje doświadczenia i kilkuletniej walki z urzędami mającymi pomagać ,wspierać rodziny zastępcze,dzisiaj bym się poważnie zastanowiła jaką podjąć decyzje. I to nie ciężka praca z dziećmi,zniszczone mienie czy wyzwiska są tego powodem. Powodem jest urzędnicza bezduszność i traktowanie Dobra dziecka jako dobrego hasła reklamowego pod którym się kryje. Wez dziecko, zasil nam statystyki i nic od nas nie chciej bo obrzydzimy ci codzienność. Dzieci chore które zostały porzucone, szczególnie są bliskie mojemu sercu ale i wielu rodziców zastępczych. Co z nimi??? Rodzice zastępczy nie otrzymują zgody na przyjęcie takiego dziecka, zwłaszcza jak pochodzi z innego powiatu niż rodzina. Niedawno maluszek z zespołem Downa mógł trafić do rodziny- a trafił do ośrodka preadopcyjnego, tylko dlatego że PCPR-y odmówiły przyjęcia dziecka z innego powiatu pomimo chęci rodzin. Absurdalne powodu typu za małe mieszkanie,dziecko z innego powiatu itp. pozbawiło dziecko szans na rodzinę. Gdzie dobra wola urzędników? Co z prawem jakie daje dziecku Konwencja Praw Dziecka pisząc w Preambule: "Dziecko dla pełnego i harmonijnego rozwoju swojej osobowości powinno wychowywać się w środowisku rodzinnym, atmosferze szczęścia, miłości i zrozumienia". Dobra wola,współczucie, empatia i odrobina serca urzędników,którzy powinni nas wspierać ze względu na służebne zadania jako pracowników samorządów i najwyższy standard usług dla lokalnej społeczności, może uratować niejedno dziecko. Szukanie oszczędności kosztem najmłodszych, zwłaszcza tych chorych które powinny trafiać do rodzin a trafiają lub zostają w placówkach jest nieludzkie i powinno obciążyć sumienie tych którzy mają narzędzia do pomocy i wsparcia rodziny tego nie zrobią. Los dzieci porzuconych jest niepewny-gdyż niepewny jest los rodzin zastępczych. Zgodnie ze słowami Janusza Korczaka wzywam o Magna Charta Libertatis - o PRAWA DZIECKA min. do rodziny, szczęścia i poczucia bezpieczeństwa. Z poważaniem: Karolina Bąkowska" Polska to nie jest kraj dla rodzin? List pani Karoliny porusza temat rodzin zastępczych i wychowywania dzieci niepełnosprawnych, jednak niemal każdy rodzic może się zgodzić, że w Polsce brakuje wsparcia dla rodzin i dzieci. Program 500+, choć znacząco poprawił sytuację materialną tysięcy rodzin, nie rozwiązuje wszystkich problemów, z którymi zmagają się polscy rodzice. Apel pani Karoliny o "odrobinę serca, dobrą wolę, współczucie i empatię" to apel każdego rodzica, nie tylko rodzica zastępczego! Zgadzacie się z tymi słowami? Piszcie w komentarzach! Zobacz także: Znasz już książkę Doroty Zawadzkiej "Dziecko swoje prawa ma"? Źródło: zlotow.naszemiasto.pl
Leźnica Wielka: dramatyczny poród, matka uciekła ze szpitala
To jedna z najbardziej wstrząsających i smutnych zarazem historii o jakich piszemy...
Trudno czasem uwierzyć, że kobiety mogą być tak nieodpowiedzialne i beztroskie. Zwłaszcza gdy mowa tu o 38-latce, a nie młodej nastolatce, która mogła spanikować. W Leźnicy Wielkiej w woj. łódzkim doszło do dramatycznego porodu. Ciężarna, która rzekomo postanowiła pójść na grzyby, zaczęła rodzić. Nie było to jej pierwsze dziecko, więc kobieta powinna sobie zdawać sprawę z powagi sytuacji. Nie można powiedzieć także, że 0,2 procenta alkoholu we krwi, mogło być powodem, by nie dała rady ocenić jasno stanu w jakim się znalazła. Na szczęście rodzącą kobietę w lesie dojrzał przechodzień, który zawiadomił pogotowie oraz policję. Po badaniach, wychłodzone dziecko umieszczono w inkubatorze, podano leki oraz płyny infuzyjne. Dopiero po chwili okazało się, że maleństwo ma aż... 1,77 promila alkoholu we krwi! Mama jak się przyznała policjantom, wieczorem poprzedniego dnia wypiła wraz z przyjaciółmi wódkę. Jak poinformowała policja, kobieta zniknęła ze szpitala, pozostawiając dziecko same. Na razie nie wszczęto poszukiwań, gdyż oficjalnie nie zostały postawione jej zarzuty. Lekarze mają ocenić jaki jest stan zdrowia jej dziecka i zdecydować, czy rodząca naraziła maleństwo na utratę zdrowia i życia. Jeżeli tak, grozi jej do 5 lat więzienia. To jeszcze nie koniec złych wiadomości. Okazało się, że to nie pierwsze dziecko kobiety, a... piąte! Wszystkie poprzednie dzieci nie są wychowywane przez matkę, pozostają pod opieką krewnych, oraz przebywają w rodzinach zastępczych. Ta historia tym bardziej nas przeraża, że dojrzała kobieta nie podjęła żadnych środków ostrożności, by nie rodzić więcej dzieci, wiedząc, że nie zamierza się żadnym zająć. Trudno nam wyrazić ubolewanie nad takim podejściem do cudu dawania życia. Dlaczego kobieta tak niefrasobliwie rodzi dzieci, którymi się nie zajmuje? Dlaczego spożywa alkohol w ciąży? No i dlaczego uciekła ze szpitala, pozostawiając kolejne dziecko? Być może wszystko się wyjaśni, gdy policja odnajdzie uciekinierkę. Na razie pozostaje nam tylko ubolewać nad takimi historiami, które budzą w nas bunt przeciwko takim kobietom. Nie potrafimy ich zrozumieć. Nie możemy zrozumieć dlaczego nie chcą odpowiedzialnie po porodzie przekazać maleństwa do adopcji, gdzie odnalazłoby szczęście pośród kochających osób. Jak dotrzeć do takich kobiet i powiedzieć im – są różne wyjścia, możecie liczyć na pomoc, tylko o nią poproście. Jak? źródło:tvn24
Bądźcie fajną rodzinką z... „Rodzinką”. Nowy magazyn już w kioskach!
O czym jest „Rodzinka”? O dużych dzieciach, o szkole, odrabianiu lekcji i wychowaniu. O tym, jak być szczęśliwym rodzicem i partnerem. Drugiej takiej nie znajdziecie.
Ale wy to macie dobrze, możecie się wyspać – słyszą rodzice starszych dzieci od chronicznie niewyspanych matek i ojców potomstwa w wieku 0-3. To prawda, jest taki czas, gdy marzymy tylko o nocach bez pobudek. A kiedy wreszcie śpimy szczęśliwie aż do rana, budzą nas nowe wyzwania. Oto powód, dla którego pojawia się „Rodzinka”. Już wyrosła z pieluch, ale jeszcze daleko jej do matury. Przesypia noce, ale ma problem z porannym wstawaniem. Już nie karmi na żądanie, ale często słyszy różne żądania („Na śniadanie to ja zjem chipsy! Chcę większe kieszonkowe! Pomóż mi odrobić lekcje!). Gdzie szukać rozwiązania dla tych i podobnych kłopotów, skoro tematy w pismach dla rodziców kończą się na przedszkolu? Stąd pomysł na „Rodzinkę”, czyli wydanie specjalne miesięcznika „Twoje Dziecko”. Znajdziecie w nim odpowiedzi na pytania rodzące się w niejednej rodzinie, w której są dzieci w wieku szkolnym. I nie ma znaczenia, czy jest to rodzina tradycyjna, wielopokoleniowa, wielodzietna, patchworkowa czy niepełna. „Rodzinka” jest dla Was. O czym m.in. piszemy: Komputer (smartfon, tablet) - czy jest taki straszny, jak go malują - wyjaśnia psycholog Na czym polega fenomen serialu „Rodzinka.pl”? - zdaniem socjologa i odtwórców głównych ról Co włożyć do śniadaniówki, żeby dziecko chciało zjeść drugie śniadanie w szkole? - rady dietetyka Kieszonkowe dla ucznia - ile dają inni rodzice? Przepisy na megaatrakcyjne świąteczne wypieki i ozdoby na Boże Narodzenie do zrobienia przez dzieci lub razem z dzieckiem Dziewczyny też kochają piłkę nożną Dlaczego angielski dodatkowy musi być obowiązkowy? Jak pomóc dziecku, które brzydko pisze? Odwieczne pytania o odrabianie lekcji Przemoc w szkole Jak się kłócić przy dziecku? Dlaczego w szkole gryzą wszy? „Rodzinka” w sprzedaży od 1 grudnia 2015 r. Cena: 5,99 zł (92 strony) Polecamy: Czy współczesna szkoła zabija kreatywność?
Rodziny zastępcze i adopcyjne - wymagane dokumenty
Jakie dokumenty muszą złożyć kandydaci, którzy chcą utworzyć rodziny zastępcze i adopcyjne.
1. Odpis zupełny aktu małżeństwa lub (w przypadku osób nie pozostających w związku małżeńskim) odpis zupełny aktu urodzenia. W przypadku osób rozwiedzionych prosimy o kserokopię orzeczenia rozwodowego. 2. Zaświadczenie o niekaralności. Wydawane jest w Krajowym Rejestrze Karnym. Druk do pobrania w Ośrodku. 3. Zaświadczenie o uzyskiwanych dochodach. Do uzyskania w miejscu pracy (zatrudnienie na etacie), PIT lub zaświadczenie z Urzędu Skarbowego (prowadzący działalność gospodarczą), zaświadczenie z Urzędu Gminy (rolnicy). 4. Zaświadczenie od lekarza rodzinnego lub internisty o braku przeciwwskazań do adopcji/ustanowienia rodziny zastępczej. 5. Zaświadczenie z Poradni Zdrowia Psychicznego (z rejestracji – o tym, że dana osoba nie jest zarejestrowana w tej poradni) lub od lekarza psychiatry (o tym, że w jednorazowym badaniu nie stwierdza odchyleń od normy psychiatrycznej). 6. Zaświadczenie z poradni terapii uzależnień (analogicznie do PZP). 7. Życiorys i zdjęcie 8. Podanie 9. Oświadczenie o udostępnieniu własnych danych osobowych 10. Oświadczenie o zapoznaniu się z Zasadami prowadzenia procedury kwalifikacyjnej oraz Regulaminem szkolenia PRIDE w Ośrodku Rodzinnej Opieki Zastępczej Towarzystwa „Nasz Dom”. Czytaj też: Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji.
Rodzina zastępcza jest tymczasową formą opieki nad dzieckiem. W rodzinach zastępczych umieszcza się dzieci, których rodzice zostali trwale lub czasowo pozbawieni praw rodzicielskich lub gdy władza ta została im ograniczona.
Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej następuje na podstawie orzeczenia sądu rodzinnego. Co powinna zapewnić dziecku rodzina zastępcza? Rodzina zastępcza powinna zapewnić dziecku warunki rozwoju i wychowania odpowiednie do jego stanu zdrowia i poziomu rozwoju, w szczególności: - odpowiednie warunki bytowe; - możliwości rozwoju fizycznego, psychicznego i społecznego; - możliwości zaspokojenia indywidualnych potrzeb dziecka; - możliwość właściwej edukacji i rozwoju zainteresowań; - odpowiednie warunki do wypoczynku i organizacji czasu wolnego. Rodzina zastępcza kieruje się zawsze dobrem dziecka oraz szanuje jego prawo do wiedzy o swoim pochodzeniu oraz dba o podtrzymywanie kontaktu z rodziną naturalną i z innymi osobami bliskimi. Polecamy: Nicole Kidman planuje adopcję Jakie są rodzaje rodzin zastępczych • Rodziny zastępcze spokrewnione. Najbliżsi krewni dziecka: dziadkowie, wujostwo, czasami starsze pełnoletnie rodzeństwo. • Rodziny zastępcze niespokrewnione. Osoby takie muszą przejść badania psychologiczne i pedagogiczne, ukończyć specjalistyczne szkolenie oraz otrzymać zaświadczenie potwierdzające ich kwalifikacje do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. • Zawodowe niespokrewnione rodziny zastępcze (rodziny, które z tytułu wykonywanej pracy otrzymują wynagrodzenie) - Rodziny zastępcze zawodowe wielodzietne. Umieszcza się w tym samym czasie nie mniej niż troje i nie więcej niż sześcioro dzieci; w przypadku konieczności umieszczenia w rodzinie licznego rodzeństwa liczba dzieci w wielodzietnej rodzinie zastępczej może się zwiększyć. - Pogotowia rodzinne. W zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodzinie zastępczej o charakterze pogotowia rodzinnego umieszcza się nie więcej niż troje dzieci na pobyt okresowy do czasu unormowania sytuacji życiowej dziecka, nie dłużej niż na 12 miesięcy; w szczególnie uzasadnionych przypadkach pobyt dziecka może być przedłużony, jednak nie więcej niż o kolejne 3 miesiące. - Rodziny zastępcze zawodowe specjalistyczne. W zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem specjalistycznej rodzinie zastępczej umieszcza się dzieci niedostosowane społecznie albo dzieci z różnymi dysfunkcjami, problemami zdrowotnymi wymagającymi szczególnej opieki i pielęgnacji. W rodzinie tej może wychowywać się w tym samym czasie nie więcej niż troje dzieci. - Placówki rodzinne (Rodzinne Domy Dziecka). Rodzinny Dom Dziecka jest szczególnym rodzajem placówki opiekuńczo-wychowawczej. RDD tworzy jedną, wielodzietną rodzinę dla dzieci, którym nie znaleziono rodziny zastępczej lub adopcyjnej. Można w nim umieścić od czworga do ośmiorga dzieci, w tym wieloosobowe rodzeństwa. Nie można łączyć pełnienia funkcji niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej oraz zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem rodziny zastępczej z prowadzeniem rodzinnego domu dziecka. Zobacz też: Adopcja: Jak się do niej przygotować? [CMS_PAGE_BREAK] Kto może być opiekunem zastępczym? Pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone małżonkom lub osobie nie pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli osoby te spełniają następujące warunki: - dają rękojmię należytego wykonywania zadań rodziny zastępczej; - mają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; - korzystają z pełni praw cywilnych i obywatelskich; - nie są lub nie były pozbawione władzy rodzicielskiej, nie są ograniczone we władzy rodzicielskiej ani też władza rodzicielska nie została im zawieszona; - wywiązują się z obowiązku łożenia na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby, gdy ciąży na nich taki obowiązek z mocy prawa lub orzeczenia sądu; - nie są chore na chorobę uniemożliwiającą właściwą opiekę nad dzieckiem, co zostało stwierdzone zaświadczeniem lekarskim; - mają odpowiednie warunki mieszkaniowe oraz stałe źródło utrzymania; - uzyskały pozytywną opinię ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Przy doborze rodziny zastępczej dla dziecka uwzględnia się: - osoby spokrewnione lub spowinowacone z dzieckiem, jeżeli dają gwarancję poprawy sytuacji dziecka; - przygotowanie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej; - odpowiednią różnicę wieku między kandydatami do pełnienia funkcji rodziny zastępczej a dzieckiem; - poziom rozwoju i sprawności dziecka, wymagania w zakresie pomocy profilaktyczno-wychowawczej lub resocjalizacyjnej oraz możliwości zaspokajania potrzeb dziecka; - zasadę nie rozłączania rodzeństwa; - w miarę możliwości opinię wyrażoną przez dziecko. Przyjmując dziecko do rodziny zastępczej opiekunowie mają prawo: - reprezentować dziecko w dochodzeniu świadczeń przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb związanych z jego utrzymaniem, w tym alimentów, renty rodzinnej, zasiłku pielęgnacyjnego; - uzyskać w miarę możliwości informacje o przyjmowanym dziecku, jego sytuacji rodzinnej, specyficznych potrzebach; - kontaktować się z dzieckiem przed umieszczeniem go w rodzinie; - otrzymać wsparcie w rozwiązywaniu problemów związanych z opieką nad przyjętym dzieckiem. Wymagane dokumenty dla kandydatów na rodziny zastępcze i adopcyjne » [CMS_PAGE_BREAK] Przygotowanie kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej Przygotowaniem i szkoleniem kandydatów zajmują się Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie lub na ich zlecenie ośrodki adopcyjno – opiekuńcze. W strukturze Ośrodka PORT funkcjonuje ośrodek adopcyjno – opiekuńczy prowadzący kwalifikację oraz szkolenia dla kandydatów na rodziców zastępczych i adopcyjnych, zgodnie z Programem PRIDE Rodzinna Opieka Zastępcza/Adopcja, zatwierdzonym przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. Program PRIDE umożliwia przygotowanie kandydatów do przyszłej roli opiekuna zastępczego lub rodzica adopcyjnego poprzez udział w warsztatach i indywidualnych spotkaniach z licencjonowanymi trenerami. Program szkolenia obejmuje następującą tematykę: pracę zespołową dla zapewnienia dziecku stabilizacji życiowej, tematykę więzi i jej znaczenia w rozwoju dziecka oraz rolę opiekuna w kształtowaniu się więzi u dziecka, stratę, poczucie wartości a wzmacnianie więzi rodzinnych, zasady dobrej rozmowy, dyscyplinę z sercem, wzmacnianie trwałych więzi, przygotowanie do zmian, rozpoznawanie potrzeb dzieci, podejmowanie decyzji. W trakcie kwalifikacji kandydaci odbywają także kilka spotkań z psychologiem i pedagogiem, których celem jest indywidualne poznanie kandydatów, ich motywacji do przyjęcia dziecka, oczekiwań oraz mocnych stron. Komisja Kwalifikacyjna Ośrodka na podstawie zgromadzonych informacji podejmuje decyzję o wystawieniu zaświadczenia kwalifikacyjnego upoważniającego do pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Rodzina zastępcza jest dobierana do potrzeb konkretnego dziecka. Wsparcie dla rodzin zastępczych Rodziny zastępcze z terenu miasta Warszawy mają zagwarantowaną specjalistyczną pomoc w ramach Ośrodka Wsparcia Rodzinnej Opieki Zastępczej PORT, która obejmuje: - pomoc w kwalifikacji i przyjęciu dziecka do rodziny; - indywidualne wparcie koordynatorskie Rodzinnej Opieki Zastępczej poprzez pomoc w sprawach bieżących rodziny, opiece nad dziećmi oraz sprawach organizacyjno – formalnych; - konsultacje indywidualne dla opiekunów i dzieci polegające na wsparciu psychologicznym i pedagogicznym; - terapie indywidualne opiekunów i dzieci; - konsultacje specjalistów (seksuolog, prawnik, psychiatra), także w sytuacjach kryzysowych; - zajęcia o charakterze szkoleniowym dla opiekunów, prowadzone na terenie Ośrodka PORT, podnoszące ich kwalifikacje wychowawcze; - zajęcia edukacyjno – wspierające dla opiekunów na terenie Ośrodka PORT podnoszące umiejętności opiekunów w radzeniu sobie w sytuacjach napięć, konfliktów, kryzysów. Wszystkie osoby, które ukończyły szkolenie PRIDE mogą brać udział w spotkaniach Klubu „PRAJDOWCA” podczas których mają możliwość wymiany doświadczeń, porozmawiania ze specjalistami o trudnościach związanych z opieką i wychowywaniem dziecka, podzieleniem się swoimi sukcesami i radościami. Zobacz też: Czy zostaniesz nasza córeczką? [CMS_PAGE_BREAK] Od sierpnia 2011 r. uruchomiona została na facebook'u Towarzystwa „Nasz Dom” i Akademii Malucha Alantan, akcja promująca idę rodzicielstwa zastępczego, również w aspekcie bezpieczeństwa. Za zebrane „TO LUBIĘ” Akademia wysłała do wybranych rodzin zastępczych rekomendowane przez jej ekspertów apteczki: pierwszej pomocy i apteczki na leki (przygotowane dla trwającej akcji ”Z apteczką bezpieczniej”). Wartość jednego zestawu (pierwszej pomocy i lekowej) to 250 zł. Zestawy zostały przekazane Towarzystwu „Nasz Dom”; część z nich już powędrowała m.in. do Koszalina, Krakowa, Kołobrzegu, Redy i Bytomia oraz do bielańskich rodzin w Warszawie. Zdaniem Bartłomieja Świderskiego - psychologa Towarzystwa „Nasz Dom” - w Polsce ciągle jest zbyt mało kandydatów na opiekunów zastępczych, dlatego prawie 25 tys. dzieci musi przebywać w ponad 700 placówkach opiekuńczo – wychowawczych różnego typu. „Za ten stan rzeczy odpowiada m. in. brak rzetelnej wiedzy na temat opieki zastępczej oraz szereg mitów i barier społecznych. Dlatego doceniamy wspieranie rodzin zastępczych, również gdy chodzi o ich zdrowie i bezpieczeństwo.” Ta wspólna akcja Towarzystwa „Nasz Dom” i Akademii Malucha Alantan ma wymiar symboliczny. Zwraca uwagę na rodzinną pieczę zastępczą, której rolą jest: otoczenie dziecka opieką, danie mu poczucia bezpieczeństwa w jego tymczasowym domu, utrzymanie relacji z rodzicami biologicznymi, aby w efekcie umożliwić mu powrót do rodzinnego domu. Czytaj więcej na: www.towarzystwonaszdom.pl
Jakie trzeba spełniać warunki, aby zostać rodzicem zastępczym.
Według prawa polskiego pełnienie funkcji rodziny zastępczej lub opiekuna w rodzinnym domu dziecka może być powierzone małżonkom lub osobom niepozostającym w związku małżeńskim, jeżeli spełniają następujące warunki: - dają rękojmię należytego wykonywania zadań rodziny zastępczej, - charakteryzują się właściwymi postawami, - mają stałe zameldowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - korzystają z pełni praw cywilnych i obywatelskich, nie są lub nie były pozbawione władzy rodzicielskiej ani też władza rodzicielska nie została zawieszona, uchylona lub ograniczona, - mają dobry stan zdrowia, nie są chore na chorobę uniemożliwiającą właściwą opiekę nad dzieckiem, - mają odpowiednie warunki mieszkaniowe oraz stałe źródło utrzymania, - przeszły odpowiednie szkolenie dla kandydatów na rodziców zastępczych oraz proces kwalifikacji w ośrodku adopcyjno-opiekuńczym. Czytaj także: Rodzina zastępcza: czym różni się od adopcji. Dokumenty wymagane przy kwalifikacji rodziny zastępczej: Krok pierwszy: - podanie, życiorys lub kwestionariusz dla kandydatów na opiekunów zastępczych, - potwierdzenie obywatelstwa polskiego i stałego zameldowania w Polsce (ksero dowodu osobistego), - zaświadczenie o niekaralności, - zaświadczenie o nie pozbawieniu władzy rodzicielskiej, - zaświadczenie lekarskie (od lekarza podstawowej opieki – o stanie zdrowia), - zaświadczenie z zakładu pracy o zatrudnieniu i dochodach lub o przychodowości z gospodarstwa rolnego, - opinia Ośrodka Pomocy Społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wydana na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Zobacz też: Adopcja - jak się do niej przygotować. [CMS_PAGE_BREAK] Krok drugi (po otrzymaniu pozytywnej opinii i skierowaniu): - potwierdzenie odbycia szkolenia, - zaświadczenie kwalifikacyjne. Kwalifikowaniem zajmują się ośrodki adopcyjno-opiekuńcze i centra pomocy rodzinie. Programy szkoleniowe organizują: - "PRIDE" Towarzystwa "Nasz Dom", - "Rodzina" Stowarzyszenia "Pro Familia", - "SPUR" "Stowarzyszenia Zastępczego Rodzicielstwa". Szkolenia trwają kilka miesięcy i najczęściej mają formę zjazdów kilka razy w miesiącu. Jeżeli chcesz zostać rodzicem zastępczym, zgłoś się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Twoim rejonie lub do Ośrodka Adopcyjno-Opiekuńczego. Zobacz: W jaki sposób zostać rodziną zastępczą?
Rodzina zastępcza. Czym różni się od adopcji?
Utworzenie rodziny zastępczej nie powoduje powstania więzi rodzinno-prawnej pomiędzy rodzicami zastępczymi a dzieckiem, jak to się dzieje w adopcji.
Rodzina zastępcza jest formą zastępczego środowiska rodzinnego i powstaje na mocy orzeczenia sądu, lecz stanowi nie stałą a czasową formę opieki nad dzieckiem. Utworzenie rodziny zastępczej nie powoduje powstania więzi rodzinno-prawnej pomiędzy rodzicami zastępczymi a dzieckiem, jak to się dzieje w adopcji. Na rodziny zastępcze czekają: - dzieci, które chociaż ze względu na sytuację prawną mogą być adoptowane, to jednak ich szanse na znalezienie rodziny adopcyjnej są niewielkie (dzieci starsze, z problemami zdrowotnymi i rozwojowymi, liczne rodzeństwa), - dzieci z nieuregulowaną sytuacja prawną, tzn. których rodzice mają ograniczoną lub zawieszoną władzę rodzicielską. Dzieci w rodzinie zastępczej przebywają do czasu uregulowania ich sytuacji prawnej. Potem mogą być adoptowane przez rodzinę zastępczą lub inną rodzinę oraz mogą powrócić do rodziny naturalnej, jeżeli zapewnia ona dziecku pełne bezpieczeństwo. Dzieci mogą przebywać w rodzinie zastępczej również do czasu usamodzielnienia się, dotyczy to szczególnie pierwszej z wymienionych grup dzieci. Rodzina zastępcza w wypełnianiu swoich funkcji kieruje się dobrem przyjętego dziecka i poszanowaniem jego praw. Pełnienie funkcji rodziny zastępczej może być powierzone małżonkom lub osobie niepozostającej w związku małżeńskim. Zobacz też: Rodzina zastępcza. [CMS_PAGE_BREAK] Zgodnie z polskim prawodawstwem istnieją następujące typy rodzin zastępczych: spokrewnione z dzieckiem: - według zapisów ustawy mogą ją utworzyć osoby spokrewnione lub spowinowacone z dzieckiem, jeżeli dają gwarancję poprawy sytuacji dziecka, niespokrewnione z dzieckiem: - to rodzina „obca”, która tymczasowo bądź na stałe opiekuje się i wychowuje dzieci osierocone lub którym rodzice nie są w stanie zapewnić opieki i wychowania. Rodzina taka pełni funkcję rodziców zastępczych bez zrywania więzi z rodziną biologiczną dziecka. zawodowe niespokrewnione z dzieckiem: a) wielodzietne – umieszcza się w niej w tym samym czasie nie mniej niż troje i nie więcej niż sześcioro dzieci. W przypadku konieczności umieszczenia w rodzinie licznego rodzeństwa liczba dzieci w wielodzietnej rodzinie zastępczej może się zwiększyć. b) specjalistyczne – umieszcza się w niej dzieci niedostosowane społecznie albo dzieci z różnymi dysfunkcjami, problemami zdrowotnymi wymagającymi szczególnej opieki i pielęgnacji. W rodzinie tej może wychowywać się w tym samym czasie nie więcej niż troje dzieci. c) o charakterze pogotowia rodzinnego – umieszcza się w niej nie więcej niż troje dzieci na pobyt okresowy do czasu unormowania sytuacji życiowej dziecka, nie dłużej niż na 12 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach pobyt dziecka może być przedłużony, jednak nie więcej niż o kolejne trzy miesiące. Czytaj też: Rodzina. [CMS_PAGE_BREAK] Rodzinie zastępczej udziela się pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania każdego umieszczonego w niej dziecka. Niespokrewniona z dzieckiem rodzina zastępcza otrzymuje dodatkowo na każde umieszczone w niej dziecko kwotę odpowiadającą 10 proc. podstawy z tytułu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem i jego wychowania. Zawodowa niespokrewniona z dzieckiem wielodzietna lub specjalistyczna rodzina zastępcza otrzymuje wynagrodzenie z tytułu świadczonej opieki i wychowania, a zawodowa niespokrewniona z dzieckiem rodzina zastępcza o charakterze pogotowia rodzinnego otrzymuje wynagrodzenie również z tytułu pozostawania w gotowości do przyjęcia dziecka. Z rodziną, która będzie pełniła funkcję zawodowej niespokrewnionej rodziny zastępczej, zawarta zostaje umowa cywilnoprawna. W wypadku rodziny zastępczej zawodowej jedno z małżonków zobowiązuje się nie podejmować dodatkowej pracy na umowę o pracę (etat). W rodzinie zastępczej niespokrewnionej z dzieckiem w pierwszej kolejności umieszcza się dziecko: - w wieku do dziesięciu lat, - oczekujące na przysposobienie, - rodziców, w stosunku do których toczy się postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej. Zobacz też: Jak zostać rodzicem zastępczym?