Po rozwodzie dalej nie potraficie się dogadać? Mediatorka: „Nie jest za późno”
Czy jeśli od rozwodu minęło trochę czasu, a wy wciąż nie potraficie się porozumieć, to znaczy, że już tak zostanie? W podcaście „Mamy to!” pada ważna odpowiedź: nie ma takiego momentu, w którym nie da się tego zmienić. Nawet jeśli konflikt trwa i wydaje się, że utknęliście w tym samym miejscu.
Nie jest za późno Wielu rodziców zakłada, że jeśli po rozwodzie coś się nie ułożyło, to jest już „po wszystkim”. Tymczasem, jak mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorka z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pomoc jest możliwa na każdym etapie. Rodzice trafiają do mediatorów nie tylko przed rozwodem czy w jego trakcie, ale także po nim. Często są zmęczeni konfliktem, codziennymi napięciami i brakiem porozumienia w sprawach dotyczących dzieci. To właśnie wtedy decydują się poszukać wsparcia. Najważniejsze jest to: nawet jeśli od dawna się nie dogadujecie, to nie jest za późno, żeby spróbować to zmienić. Rozwód to nie koniec relacji Jednym z kluczowych wątków tej rozmowy jest zmiana myślenia o rozwodzie. Formalne zakończenie związku nie kończy relacji między rodzicami. W rzeczywistości otwiera nowy etap – etap współpracy. Po rozwodzie zaczyna się codzienność, która wymaga: komunikacji, organizacji, podejmowania wspólnych decyzji. I to właśnie ten etap bardzo często okazuje się najtrudniejszy. Życie przynosi nowe sytuacje, których nie da się wcześniej zaplanować, a konflikty mogą pojawiać się na nowo. Dwa domy, jedno życie dziecka Po rozwodzie rodzina funkcjonuje inaczej, ale nadal istnieje. Dziecko żyje w dwóch domach, a rodzice muszą wspólnie organizować jego codzienność. W praktyce oznacza to konieczność stałej współpracy. Nawet jeśli opieka jest ustalona, pojawiają się wyzwania związane z przekazywaniem dzieci, planowaniem czasu czy reagowaniem na zmieniające się potrzeby. Często w tę współpracę włączają się także inne osoby i instytucje, na przykład szkoła. Jeśli w tym miejscu pojawia się napięcie, każda drobna sprawa może stać się źródłem konfliktu. Dlatego – jak podkreśla mediatorka – warto zatrzymać się i poszukać wsparcia, zamiast utrwalać ten schemat. To nie jest samotne rodzicielstwo W rozmowie pada ważne rozróżnienie: po rozwodzie nie jesteśmy samotnymi rodzicami, tylko samodzielnymi. To oznacza, że każdy z rodziców ma swoją przestrzeń i odpowiedzialność, ale jednocześnie oboje nadal są odpowiedzialni za dziecko. Ta zmiana perspektywy pozwala inaczej spojrzeć na codzienność i odejść od poczucia osamotnienia w stronę współodpowiedzialności. Są sytuacje, w których rozmowy między rodzicami przestają mieć sens. Każde spotkanie kończy się kłótnią, a komunikacja zamienia się w konflikt. Mediatorka podkreśla, że to właśnie wtedy warto sięgnąć po pomoc. Często dopiero osoba z zewnątrz jest w stanie zobaczyć, co blokuje rozmowę i pomóc ją na nowo uporządkować. Spotkanie i spokojna rozmowa w bezpiecznej przestrzeni mogą być pierwszym krokiem do zmiany. Czy po tym wszystkim można być szczęśliwym? To jedno z najważniejszych pytań, które pojawia się w tej rozmowie. Odpowiedź jest jednoznaczna: tak, można. Mediatorka odwołuje się także do własnego doświadczenia. Sama przeszła przez rozwód i budowała rodzinę patchworkową. Przyznaje, że to proces trudny, wymagający czasu, cierpliwości i gotowości do pracy nad sobą. Jednocześnie podkreśla, że mimo tych trudności możliwe jest zbudowanie spokojnego, dobrego życia. Szczęście dziecka jest w waszych rękach Najmocniejszy wniosek dotyczy dzieci. Ich dobro i poczucie bezpieczeństwa zależą od tego, jak rodzice potrafią odnaleźć się w nowej sytuacji. Jeśli dziecko może wrócić od drugiego rodzica i swobodnie opowiedzieć, co robiło, a drugi rodzic przyjmuje to z akceptacją, to dostaje jasny komunikat: ma prawo kochać oboje rodziców i nie musi wybierać. To właśnie taka postawa buduje w dziecku poczucie bezpieczeństwa i daje mu przestrzeń do bycia szczęśliwym. To jest trudne, ale możliwe Na koniec wybrzmiewa coś bardzo ważnego: to wszystko nie jest łatwe. Rozwód i życie po nim to proces, który wymaga pracy, cierpliwości i często wielu prób. Nie zawsze wszystko układa się od razu. Pojawiają się błędy i trudne momenty. Jednak – jak podkreśla mediatorka – mimo tych wszystkich wyzwań można dojść do miejsca, w którym relacje są spokojniejsze, a dzieci czują się bezpieczne. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Najtrudniejszy moment w rozwodzie? Mediatorka: „Kiedy dziecko zaczyna mówić”
Czy dziecko powinno brać udział w mediacjach między rodzicami? I co się dzieje, kiedy w końcu może powiedzieć to, co naprawdę czuje? W podcaście „Mamy to!” wybrzmiewa coś bardzo mocnego: moment, w którym rodzic słyszy prawdę od własnego dziecka, często okazuje się najtrudniejszy.
To właśnie ten moment jest najtrudniejszy To właśnie ten moment - kiedy dziecko zaczyna mówić - bywa dla rodziców najtrudniejszy - mówi Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, mediatorem z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach. Wtedy nie ma już miejsca na interpretacje, domysły czy tłumaczenia. Pojawia się coś, co trudno zignorować: szczera, często bolesna perspektywa dziecka. I choć to doświadczenie jest dla dorosłych bardzo trudne, to właśnie ono najczęściej staje się początkiem zmiany. Kiedy w mediacji pojawia się dziecko Mediacje z udziałem dzieci należą do najbardziej wymagających. Wymagają większej organizacji i obecności dodatkowego specjalisty, który wspiera dziecko i towarzyszy mu w trakcie spotkania. Udział dziecka nie polega na opowiadaniu się po którejkolwiek ze stron. Jego rolą jest powiedzenie, co czuje i jak przeżywa sytuację. Rodzice mają szansę usłyszeć to bezpośrednio - nie przez interpretacje dorosłych, ale z pierwszej ręki. To właśnie ten moment bywa przełomowy. "Słyszysz to od własnego dziecka" Dzieci w takich rozmowach są szczere. Czasem aż do bólu. Potrafią powiedzieć rzeczy, których rodzice najbardziej się obawiają. Mogą mówić o tym, że czują się krzywdzone, że nie wiedzą, co robić, że nie chcą wybierać między mamą a tatą. Mogą powiedzieć, że sytuacja je przerasta i że czują się w niej zagubione. Dla rodzica to często doświadczenie bardzo trudne, wręcz wstrząsające. Mediatorka porównuje je do "kubła zimnej wody". Bo nawet jeśli wcześniej ktoś próbował coś tłumaczyć, dopiero słowa własnego dziecka naprawdę docierają. Moment, który może wszystko zmienić W takich sytuacjach często dochodzi do przełomu. Rodzice, którzy wcześniej byli zamknięci na siebie i na perspektywę dziecka, zaczynają widzieć więcej. Nie zawsze jest to łatwe. Zdarza się, że ktoś nie wytrzymuje emocji i wychodzi z takiego spotkania. Jednak - jak pokazuje doświadczenie mediacyjne - rodzice wracają. Bo coś w nich "pęka". Pojawia się moment zatrzymania i refleksji. To często pierwszy krok do bardziej odpowiedzialnego podejścia do sytuacji. Mediacja to proces, nie jedno spotkanie Standardowa mediacja to proces składający się z kilku spotkań. Zazwyczaj są to trzy lub cztery rozmowy, podczas których rodzice uczą się komunikacji i szukania rozwiązań. W wielu przypadkach pracują z dwójką mediatorów - kobietą i mężczyzną. Taka forma daje większe poczucie równowagi i bezpieczeństwa obu stronom, szczególnie w sytuacjach, w których pojawia się obawa przed stronniczością. Każdy mediator wnosi też inną perspektywę, co pozwala lepiej zrozumieć dynamikę konfliktu. Największe błędy rodziców W tej części rozmowy wyraźnie wybrzmiewa, że jednym z najczęstszych błędów jest wzajemne oskarżanie i atakowanie się. Konflikt szybko przestaje dotyczyć rozwiązania problemu, a zaczyna skupiać się na udowadnianiu winy drugiej stronie. Mediatorka zwraca uwagę na niepokojące zjawisko wykorzystywania bardzo poważnych oskarżeń jako elementu strategii rozwodowej. Takie działania są ogromną krzywdą - zarówno dla drugiego rodzica, jak i dla dziecka. "Niszczycie siebie. I swoje dziecko" Rodzice często nie widzą, że walcząc ze sobą, niszczą nie tylko relację między sobą, ale także poczucie bezpieczeństwa dziecka. Dziecko żyje w tym napięciu. Widzi, słyszy i doświadcza wszystkiego. Nie da się go od tego odciąć. Co więcej, uczy się, że konflikt i niszczenie drugiej osoby to sposób radzenia sobie z trudnościami w relacjach. To przekaz, który może zostać z nim na całe życie. Nie da się "wymazać" drugiego rodzica Kolejnym błędem jest próba wyeliminowania drugiego rodzica z życia dziecka. Tymczasem - jak podkreśla mediatorka - drugi rodzic jest częścią tożsamości dziecka. Można czuć złość czy żal wobec byłego partnera, ale nie zmienia to faktu, że ta osoba zawsze pozostanie rodzicem. Rozstaje się para, nie rodzicielstwo. Zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie Na koniec pojawia się ważna refleksja. Warto się zatrzymać i zadać sobie pytanie: "Po co jest ta walka?", "Co ma przynieść?", "Co ma udowodnić?", "Jak długo chcemy w niej trwać?". Trwanie w konflikcie zamyka drogę do przyszłości i utrudnia budowanie nowego życia. Co zostanie na końcu? To pytanie, które wybrzmiewa najmocniej. Jeśli konflikt trwa latami, niszczy relacje i emocje, to co zostaje na końcu? Alternatywa jest inna. Można dojść do miejsca, w którym - mimo rozstania - rodzice potrafią spotkać się na ważnych wydarzeniach swoich dzieci, patrzeć na ich życie i uczestniczyć w nim bez napięcia. To nie oznacza, że było łatwo. Oznacza, że ktoś w którymś momencie zdecydował się zatrzymać. Cały odcinek podcastu "Mamy to!" z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTube mamotoja.pl.
Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozostaje rozmowa. Mediatorka podkreśla, że nie można jej unikać ani odkładać. Dzieci bardzo dobrze wyczuwają napięcie i wiedzą, że coś się dzieje, dlatego brak informacji tylko pogłębia ich niepokój. Rodzice powinni jasno powiedzieć, co się wydarzyło i jak będzie wyglądało życie po rozstaniu. Taka rozmowa powinna być dostosowana do wieku dziecka i nie może polegać na przerzucaniu na nie odpowiedzialności za relację dorosłych. Jej celem jest danie dziecku poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności. Rozmowa o rozstaniu nie kończy procesu, lecz go zaczyna. Dzieci potrzebują czasu, aby zrozumieć i przeżyć to, co usłyszały. Ich reakcje mogą być różne i nie zawsze natychmiastowe. Dlatego rodzice powinni uważnie obserwować swoje dziecko. Sygnałami, które mogą świadczyć o trudności, są wycofanie, długotrwały smutek, pogorszenie funkcjonowania w szkole czy zmiana zachowania. Dziecko może również wracać do rozmowy z kolejnymi pytaniami, dlatego ważne jest, aby być na to gotowym. Nie ukrywaj tego przed otoczeniem Istotnym elementem wsparcia może być także otoczenie dziecka. Mediatorka zwraca uwagę, że warto poinformować szkołę lub przedszkole o sytuacji rodzinnej. Dzięki temu nauczyciele mogą szybciej zauważyć zmiany w zachowaniu dziecka i zareagować. Dziecko spędza dużą część dnia poza domem, dlatego obecność uważnych dorosłych w tych miejscach może mieć realne znaczenie dla jego bezpieczeństwa emocjonalnego. Najpierw zadbaj o siebie Rozstanie jest kryzysem całej rodziny, dlatego rodzice również potrzebują wsparcia. Mediatorka podkreśla, że warto korzystać z pomocy specjalistów, takich jak mediatorzy, psychologowie czy prawnicy. Wsparciem mogą być także bliscy, choć w ich przypadku ważne jest wyznaczenie granic. Rodzice powinni jasno komunikować, jakiej pomocy potrzebują i jednocześnie zaznaczyć, że konflikt między nimi nie powinien być komentowany w obecności dzieci. Rodzina się zmienia, ale nie znika Z rozmowy wyłania się ważna perspektywa: rozwód nie kończy rodziny, lecz zmienia jej formę. Relacja między rodzicami przechodzi transformację, ale odpowiedzialność za dziecko pozostaje wspólna. To, jak rodzice przejdą przez ten proces, ma ogromne znaczenie dla przyszłości dziecka. Od ich decyzji i sposobu komunikacji zależy, czy rozstanie stanie się źródłem długotrwałego konfliktu, czy początkiem bardziej świadomej współpracy. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTubie Mamotoja.pl.
Maciej Pela o ojcostwie po rozstaniu: „To obnażyło moje słabości”
O jego życiu prywatnym w ostatnich miesiącach mówiło się dużo. Czasem za dużo. Nagłówki żyją emocją, ale za nimi zawsze stoi człowiek i dzieci, które potrzebują stabilności. W tej rozmowie Maciej Pela nie wraca do medialnego szumu. Opowiada o ojcostwie po rozstaniu – o momencie prawdy, który obnażył jego słabości i zmusił do wprowadzenia porządku tam, gdzie wcześniej rządziła improwizacja.
Są takie momenty w rodzicielstwie, które nie tylko wzruszają, ale też konfrontują z tym, kim jesteśmy, jak funkcjonujemy, z czego się składamy. – Ojcostwo w tej formie, w której jestem teraz, obnażyło u mnie brak zorganizowania – mówi wprost Maciej Pela. I dodaje, że to nie była szybka zmiana. To był proces. „Zawsze płynąłem. Aż nagle trzeba było wprowadzić totalny Ordnung” Przez lata żył artystycznie. Improwizacja. Hip-hopowe jamy. Pociąg do innego miasta bez planu. Chaos, który był częścią tożsamości. – Moje życie polegało na tym, że nigdy nie wiedziałem, w jakim mieście wyląduję – wspomina. Ten styl życia wpływał na wszystko. – To wszystko tak sobie płynęło – mówi. Aż przyszedł moment, w którym sytuacja wymagała – jak sam to określa – „niemieckiego porządku”. Totalnego Ordnungu. Gdy został z dziećmi i musiał przejąć pełną odpowiedzialność za codzienność, spontaniczność przestała wystarczać. Trzeba było nauczyć się planować, organizować, przewidywać. – Musiałem się tego nauczyć. To obnażyło, że nie mam tej umiejętności. Ale to jest wspaniałe, że mogłem się tego nauczyć – przyznaje. Słabość, która stała się kompetencją W rodzicielstwie często myślimy, że powinniśmy być ogarniający i stabilni, tymczasem ono bardzo szybko pokazuje nam obszary, nad którymi nigdy wcześniej nie pracowaliśmy. U Maćka była to organizacja, u kogoś innego będzie cierpliwość, u jeszcze kogoś – umiejętność proszenia o pomoc. Najważniejsze w tej historii nie jest to, że musiał się zmienić. Najważniejsze jest to, że nie stracił siebie. – Nauczyłem się porządku, nie zatracając tej artystycznej, hip-hopowej duszy – mówi. Bo wciąż tańczy. Wciąż potrafi być „szalony na parkiecie”. Wciąż komunikuje się z córkami językiem zabawy. Zresztą – jak opowiada – domowe wyścigi bobslejów na kocu i dziecięcej wanience skończyły się kiedyś rozwaloną piszczelą. Był sylwester. Miał pracować. Skończyło się bólem i śmiechem. I właśnie to jest balans. Dwa banany w głowie Pytam, czy porządek w domu przełożył się na porządek w głowie. – W mojej głowie są dwa banany, które się wiecznie kłócą – odpowiada z uśmiechem. I dodaje, że wcale nie chce mieć idealnego porządku w głowie. Lubi swój twórczy chaos. Lubi to, że nie musi już udawać kogoś bardziej „poważnego”, niż jest. – Przestałem siebie wprowadzać w schemat, w którym być nie chcę. Wchodzić w ciuchy, w których chodzić nie chcę. To nie brzmi jak bunt. To brzmi jak dojrzałość. Ojcostwo jako powrót do siebie W tej rozmowie najmocniej wybrzmiewa jedno: im bardziej wracamy do siebie, tym lepiej działa rodzicielstwo. Nie chodzi o perfekcję. Nie chodzi o idealny porządek. Nie chodzi o to, by nagle stać się kimś innym. Chodzi o rozwój, który nie niszczy tożsamości. Ojcostwo po rozstaniu nie zabrało mu tego, kim jest. Zmusiło go do uporządkowania życia, ale pozwoliło zachować szaleństwo, które buduje relację z dziećmi. Może właśnie na tym polega dojrzałość rodzica: na znalezieniu własnego „Ordnungu” – bez utraty siebie. Ten odcinek „Mamy to!” to rozmowa o balansie między chaosem a strukturą. O tym, że słabości nie są porażką, ale punktem wyjścia. I że nawet gdy wokół jest medialny szum, najważniejsze rzeczy dzieją się w ciszy – w codzienności z dziećmi. Cały wywiad zobaczysz tu: Hejt za emocje? Maciej Pela mówi o ojcostwie bez wstydu.
Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
Przeczytaj rady dorosłych ludzi, których rodzice po rozwodzie popełnili wiele błędów i wyrządzili im krzywdę. Wykorzystaj ich doświadczenia z dzieciństwa, żeby nie zranić własnego dziecka.
Jeśli nie chcesz skrzywdzić swojego dziecka po rozwodzie, musisz odłożyć na bok niechęć do byłego męża. To warunek, który trzeba spełnić – nie ma sposobu na jego ominięcie. Zebraliśmy rady od dorosłych osób, których rodzice rozwiedli się, kiedy oni byli dziećmi. Pamiętaj, że te rady dotyczą zarówno matek, jak i ojców – jeśli to twój były mąż zachowuje się w któryś z opisanych sposobów – interweniuj. Oto czego nie należy robić, żeby nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie: Nie płacz przy dziecku po rozwodzie Cierpisz, jesteś załamana, najchętniej zwinęłabyś się w kącie i nigdy z niego nie wyszła. Nie możesz powstrzymać łez. Czujesz się zraniona, oszukana, porzucona i myślisz, że twój świat się zawalił i już nigdy się nie pozbierasz. Masz prawo do tych emocji i masz prawo do ich przeżywania. Jest jednak jedno ALE: płacz do woli przy przyjaciołach, w samotności, przed terapeutą, a nawet panią w piekarni, ale pod żadnym pozorem nie miej chwil załamania przy dziecku! Płacząca niekontrolowanie matka, która nie może złapać oddechu od szlochów, to dla dziecka przerażający widok. Budzi ogromny strach, to zbyt duży ciężar dla dziecka. Nie rób mu tego. Po rozwodzie nadal jesteście rodzicami Kiedy rozwodzą się bezdzietne pary, ich drogi rozchodzą się i łatwiej jest znaleźć równowagę po rozstaniu. Jeśli macie dzieci, rozwód jest tylko częściowym rozstaniem. Możecie się rozwieść, ale pozostaniecie rodzicami waszego dziecka i – czy tego chcecie czy nie - będziecie ze sobą w tym sensie związani na zawsze. Będziecie musieli utrzymywać ze sobą kontakt, a to bywa bardzo trudne, zwłaszcza kiedy rozstaniu towarzyszyły złe emocje, nie było ono wspólną decyzją, ktoś zachował się źle, ktoś cierpi itd. Jednak jeśli chodzi o wychowywanie dziecka po rozwodzie, musicie wypracować wspólny front. Dziecko po rozwodzie potrzebuje silnych rodziców, którzy nie podważają decyzji drugiego rodzica, nie podkopują jego autorytetu, nie wywołują w dziecku poczucia zagubienia i zagrożenia. Stwórzcie plan wychowawczy po rozwodzie Sąd prowadzący sprawę rozwodową małżonków, którzy mają wspólne dzieci, coraz częściej domaga się przedstawienia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/plan-wychowawczy-co-to-jest-wzor-porozumienia-rodzicielskiego-27959-r1/">planu wychowawczego. To bardzo dobrze, ponieważ sporządzenie takiego planu pozwoli wam uniknąć wielu problemów w przyszłości. Już na etapie sporządzania planu wychowawczego, musicie przedyskutować i dojść do porozumienia w ważnych dla dziecka kwestiach: opieki zdrowotnej, świąt po rozwodzie, wakacji, widywania się z drugim rodzicem, miejsca zamieszkania, wydatków itd. Nawet jeśli teraz jesteście w dobrych kontaktach, w przyszłości może się to zmienić, dlatego lepiej jest mieć wszystko spisane i ustalone. Takie wspólne stanowisko w ważnych sprawach dotyczących dziecka po rozwodzie, pozwoli też dziecku mieć większe poczucie bezpieczeństwa po rozstaniu rodziców. Po rozwodzie nie mów źle o drugim rodzicu przy dziecku Na pewno już o tym słyszałaś. Może wzruszasz ramionami, gdy to czytasz, może myślisz: ale jak, skoro on jest takim złym człowiekiem/rodzicem? Nieważne, co myślisz, to wciąż rodzic twojego dziecka i dla niego jest najwspanialszym ojcem świata (zakładamy tu oczywiście sytuację, w której rozwód nie jest następstwem np. agresji i przemocy względem dziecka). Kiedy źle mówisz przy dziecku o jego ojcu, sprawiasz, że wasze rozstanie staje się dla niego jeszcze trudniejszym i bardziej traumatycznym doświadczeniem. To naprawdę bardzo źle wpływa na samopoczucie twojego dziecka, wpędza je w poczucie winy, konflikt lojalności, bardzo unieszczęśliwia. Ty nie musisz kochać już jego ojca, ono nadal go kocha i ma do tego prawo. Nie odbieraj mu go. To oczywiście działa w dwie strony – twój były mąż też nigdy, pod żadnym pozorem, nie może źle mówić przy dziecku o tobie. Dotyczy to też waszych krewnych i przyjaciół. Rozwód rodziców: nie używaj dziecka do walki z byłym mężem To wciąż częste zjawisko po rozwodzie: rodzice walczą ze sobą, używając do tego dziecka. Chcesz go zranić, utrudniając mu kontakty z dzieckiem po rozwodzie? Chcesz mu zatruć życie, wykorzystując do tego dziecko? Na pewno ci się to uda, ale pamiętaj, że największą krzywdę wyrządzasz w ten sposób dziecku. To nie jest slogan. To brutalna prawda, którą poświadczy każdy człowiek, którego rodzice zachowywali się w ten sposób. Tu nie ma miejsca na dyskusję, naprawdę. Po rozwodzie pozwól dziecku mówić o tacie To trudne, kiedy twoje dziecko wraca z weekendu u taty i opowiada o tym, jak było wspaniale, jak cudownie się bawiło, jakie fajne rzeczy tata powiedział lub kupił. Ty w tym czasie płakałaś, jeśli to pierwszy okres po rozstaniu. Jeśli od rozwodu minęło dużo czasu i już nie płaczesz, to i tak trudno ci tego słuchać, bo wcale nie uważasz, że twój były mąż jest fajny. I nie podoba ci się, że on jest od tych fantastycznych wypraw, a ty od codziennych obowiązków, wymagań, wizyt u dentysty i wywiadówek. Ale to nie szkodzi, odłóż te emocje na bok, pozwól dziecku opowiadać (byłego męża obgadasz później przy przyjaciółce!). Skoro dziecko jeszcze chce ci o tym mówić, to znaczy, że jeszcze wszystkiego nie zawaliliście z byłym mężem – dziecko ma poczucie bezpieczeństwa i nie odczuwa konfliktu lojalności. Możesz być z siebie dumna! Trudno jest być rodzicem po rozwodzie Rozwód rodziców to fatalna sprawa. Nie chodzi o to, by zakazać rozwodów, tylko przyznać z pełną szczerością, że rozwód jest przeżyciem ekstremalnie trudnym, które pociąga za sobą poważne konsekwencje, z którymi rozwodnikom i ich dzieciom zawsze przyjdzie się zmierzyć. Oczywiście rozwód może być dobrym rozwiązaniem dla osób tkwiących w toksycznych, złych związkach, dla dzieci wychowujących się w domach, w których panuje przemoc domowa czy wrogość między rodzicami staje się nie do zniesienia. W takich przypadkach rozwód bywa wybawieniem, nie zmienia to jednak faktu, że wyzwala trudne emocje i każe się zmierzyć z wieloma problemami, szczególnie jeśli jesteście rodzicami. Musicie być na to przygotowani, nawet jeśli rozstajecie się w zgodzie, oszczędzi to wam przykrych rozczarowań w przyszłości i pomoże waszemu dziecku po rozwodzie. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-co-przezywa-dziecko-1031-r1/">Rozwód a dzieci - formalności i dokumenty, skutki, wiek dziecka w momencie rozwodu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja a rozwód: czym się różnią? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rodzina-patchworkowa-definicja-problemy-relacje-w-rodzinie-27853-r1/">Rodzina patchworkowa: definicja, problemy
Jeszcze w szafach czuć zapach koszul męża, a w lodówce jego ulubiony jogurt. Jak po rozwodzie poukładać życie na nowo?
Jeszcze w szafach czuć zapach koszul męża, w łazience stoi jego stary dezodorant, a w lodówce jego ulubiony jogurt. Ale Wasze małżeństwo przestało już istnieć. Jak po rozwodzie poukładać życie na nowo? Nie umiesz przestać myśleć o tym, co skończyło się tak niedawno. Choć jeszcze kilka miesięcy temu wydawało się, że nie wszystko jeszcze stracone, dziś już wiecie, że Wasze małżeństwo było pomyłką. Teraz najważniejsze jest odcięcie się od przeszłości i ułożenie życia po raz drugi. Choć bardzo trudne, nie jest to jednak niemożliwe, dlatego zamiast rozpaczać, już dziś zacznij planować swoją przyszłość! Wspomnienia – Twój wróg Najbliższy okres to nie jest odpowiedni czas na wspominanie przeszłości. Lepiej zamknij na kłódkę liryczne listy z okresu narzeczeństwa, schowaj na dno szuflady nieaktualny akt małżeństwa, wynieś do piwnicy prezenty, jakie dostałaś od byłego partnera podczas trwania waszego związku. Skup się na tym co jest i co będzie. Nie zastanawiaj się: "Co on zrobiłby w takiej sytuacji", teraz musisz nauczyć się radzić sobie sama. Jednak jeśli zauważysz, że Wasze dzieci chcą porozmawiać o tatusiu, pozwól im na to i odpowiadaj spokojnie na ich pytania. Pamiętaj, że one nie rozumieją do końca co tak naprawdę się stało. Dla nich rozpamiętywanie przeszłości jest najmilszą odskocznią od teraźniejszości i przyszłości. Ich strach przed tym, co nieznane, pogłębiają Twoje retoryczne pytania: "Co teraz z nami będzie?". Dla ich dobra, postaraj się jak najszybciej zaakceptować Wasze rozstanie. Rozwód jak pogrzeb Rozwód często przez psychoterapeutów porównywany do śmierci kogoś bliskiego. Z oboma tymi wydarzeniami łączy się poczucie straty, tęsknota i żal za utraconą przeszłością. Jednak, podczas gdy pogrzeb wiąże się z jawną, akceptowaną, a nawet pożądaną społecznie rozpaczą, płacz po rozwodzie wydaje się być czymś wstydliwym. Nie wstydź się mówić o swoim cierpieniu, to przecież normalne, że opłakujesz stratę – nawet jeśli nie męża – to przynajmniej własnych marzeń i planów. Nie udawaj przed dziećmi, że Wasze rozstanie Cię nie dotknęło, lepiej szczerze wyznaj, że, tak jak one, i Ty tęsknisz za ich ojcem. W ten sposób dasz również im przyzwolenie na okazywanie własnych emocji, cierpienia, płaczu, strachu przed przyszłością. Cierpienie, łzy i chandra to nieodłączne elementy rozwodu. Tłumienie własnych emocji jest niebezpieczne dla Twojej psychiki. Twój płacz może podziałać oczyszczająco i pomóc Ci uporać się z bólem. Nie łudź się jednak, że już po tygodniu, czy dwóch uda Ci się zapomnieć o traumie, jaką przyniósł rozwód. Powrót do całkowitej normalności może zająć nawet dwa lata. Zobacz także: Gdy mama i tata się rozstają. [CMS_PAGE_BREAK] Nie pal mostów Jeśli trudno Ci się powstrzymać od złośliwości, na spotkania z byłym mężem zabieraj ze sobą przyjaciółkę – jej obecność powstrzyma Cię od ataków złości. Spalenie mostów może przynieść krótkotrwałą ulgę, ale dla Twojego psychicznego spokoju lepiej będzie, jeśli nauczysz się panować nad nerwami. Jeśli macie dzieci, tym bardziej musisz dbać tym bardziej o poprawne kontakty z byłym mężem. Wasze dziecko nie powinno zostać postawione między dwoma walczącymi stronami: ono kocha i potrzebuje Was oboje. Powstrzymaj się od kąśliwych uwag o byłym partnerze, zarówno w stosunku do dziecka, jak i przyjaciół. Lepiej spokojnie powiedzieć, że jesteś na niego zła, bez wnikania w przyczyny Twoich uczuć. Twoje pielęgnowanie wrogości wobec byłego męża najprawdopodobniej nie zrobi na nim żadnego wrażenia, za to boleśnie zrani Wasze dzieci. Pokochaj samotność Kiedy już zaczniesz postrzegać rozpad Waszego małżeństwa jako nieodwracalny stan, będzie Ci łatwiej zaakceptować swoją osobę. Od chwili rozwodu być może podświadomie obwiniałaś się o rozpad związku lub uważałaś, że nie jesteś w stanie utrzymać na dłużej przy sobie żadnego mężczyzny. Teraz, zamiast roztrząsać "Co by było, gdyby...", pogódź się z faktem, że nie jesteście już razem. Powiedz do siebie: "Nie udało nam się, ale to nie znaczy, że nie będę jeszcze kiedyś szczęśliwa". Uwierz, że życie nie kończy się w chwili rozstania. Brak partnera to nie tylko zagrożenie samotnością i pustką, ale to także sytuacja, w której możesz zadbać o swoje, a nie męża, potrzeby. Nie myśl o sobie jako o bezradnej ofierze. Zaprzyjaźnij się sama z sobą: zaakceptuj swoje marzenia, spójrz życzliwie na siebie w lustrze, spraw sobie jakąś przyjemność. Niech ten pierwszy okres po rozwodzie nie polega jedynie na samotnym łkaniu w poduszkę. Doceń możliwości, jakie daje Ci wolność. Nie szukaj od razu kolejnego partnera – choć być może podziałałoby to terapeutycznie, to takie działanie nie pozwoli na spokojne przemyślenie przyszłości i przeszłości. Zobacz także: 7 rad dla mamy singielki Sylwia Niemczyk