„Zafundowałam 14-letniemu synowi wakacje marzeń w Egipcie. Gdy zobaczyłam, co ten niewdzięcznik robi w pokoju, serce mi pękło”
Myślałam, że ten wyjazd naprawi nasze relacje po rozwodzie. Zamiast tego usłyszałam, jak mój syn bezlitośnie kpi z moich starań, transmitując to na żywo w internecie. Zrozumiałam, że straciłam go na dobre.
Rozwód był dla mnie jak zderzenie ze ścianą. Trzy lata kłótni, milczenia i prawników wyczerpały mnie do cna. Najbardziej ucierpiał na tym mój czternastoletni syn, Kuba. Zawsze byliśmy blisko, ale po tym, jak jego ojciec wyprowadził się z domu – i to do innej kobiety – Kuba zamknął się w sobie. Coraz więcej czasu spędzał przed komputerem, rzadko ze mną rozmawiał. Miałam poczucie, że z każdym miesiącem tracę z nim kontakt. Postanowiłam działać. Zbliżały się wakacje, więc wydałam oszczędności na wyjazd do Egiptu. Chciałam wyrwać go z szarej rzeczywistości, z dala od problemów i napięć. Wybrałam hotel z mnóstwem atrakcji, basenami i świetnym jedzeniem. Wyobrażałam sobie, jak znów zaczynamy rozmawiać, śmiać się i budować naszą relację na nowo. Pierwsze zgrzyty Od samego początku podróży czułam, że coś jest nie tak. Kuba był obojętny. Na lotnisku gapił się w telefon, a w samolocie założył słuchawki, ignorując moje próby nawiązania rozmowy. – Kuba, spójrz, jak pięknie z góry wygląda to morze – powiedziałam, wskazując przez okno. – Aha – mruknął, nie podnosząc wzroku znad ekranu. Przełknęłam gorycz. Tłumaczyłam sobie, że to nastolatek, że potrzebuje czasu, żeby się przestawić na tryb wakacyjny. Kiedy dotarliśmy do hotelu, liczyłam na chociaż cień uśmiechu. Resort robił wrażenie – wielki basen, palmy, słońce. Dla chłopaka z zimnej Polski to powinien być raj. – Podoba ci się pokój? – zapytałam, gdy boy hotelowy wniósł nasze walizki. – Spoko – rzucił Kuba, rzucając plecak na łóżko. – Jest tu Wi-Fi? To było jego pierwsze i najważniejsze pytanie. Oczywiście było, i to całkiem szybkie. Od tej pory telefon stał się przedłużeniem jego ręki. Na posiłkach, na leżaku, w pokoju – ciągle coś pisał, oglądał, nagrywał. Próbowałam wyciągnąć go na wycieczki, proponowałam nurkowanie, ale wszystko spotykało się z jego niechęcią. Niespodzianka, która zmieniła wszystko Trzeciego dnia pobytu postanowiłam zrobić mu niespodziankę. Kuba od dawna marzył o specjalnych, markowych słuchawkach gamingowych. Znalazłam je w sklepie bezcłowym na lotnisku i schowałam na dnie walizki. Chciałam wręczyć mu je wieczorem, żeby pokazać, że o nim myślę i zależy mi na jego radości. Wracałam z hotelowego spa. Kupiłam po drodze jego ulubione ciastka i napoje. Szłam korytarzem z uśmiechem na twarzy. Podeszłam do drzwi naszego pokoju, włożyłam kartę do czytnika, a zamek cicho kliknął. Pchnęłam drzwi i weszłam do przedpokoju. Już miałam zawołać Kubę, gdy usłyszałam jego głos. Dobiegał z głębi pokoju. Nie był to zwykły ton rozmowy telefonicznej. Brzmiał jakoś sztucznie, zbyt głośno. – Serio, mówię wam, to jest jakiś dramat – mówił Kuba. – Ona myśli, że jestem małym dzieckiem. Codziennie rano pyta, czy posmarowałem się kremem z filtrem. Zatrzymałam się w pół kroku. Serce zabiło mi mocniej. – A to jedzenie? – kontynuował. – Zmusza mnie do jedzenia jakichś sałatek, bo przecież „trzeba jeść zdrowo”. Jakbyśmy nie byli na wakacjach all inclusive. Zrobiłam cichy krok do przodu i zajrzałam do pokoju. Kuba siedział na łóżku, przed nim stał telefon oparty o poduszkę. Prowadził transmisję na żywo. Ekran był podzielony – po jednej stronie widziałam twarz mojego syna, a po drugiej... Po drugiej stronie była Ewa. Nowa partnerka mojego byłego męża. Kobieta, przez którą rozpadło się moje małżeństwo. Cios prosto w serce Stałam jak wryta, nie mogąc uwierzyć w to, co widzę i słyszę. Kuba rozmawiał z Ewą i, z tego co widziałam na czacie migającym u dołu ekranu, z grupą swoich znajomych. – Przecież wiesz, jaka jest twoja mama – zaśmiała się Ewa. Jej głos brzmiał pobłażliwie, niemal litościwie. – Zawsze taka nadopiekuńcza. – Dokładnie! – przytaknął gorliwie Kuba. – Wczoraj na basenie zaczęła do mnie machać, jakbym miał pięć lat. Myślałem, że spalę się ze wstydu. Wszyscy patrzyli. – Oj, współczuję ci, Kubuś – powiedziała Ewa, poprawiając włosy. – Jak wrócisz, pójdziemy na porządne burgery z ojcem. Odbijesz sobie to zdrowe jedzenie. – Nie mogę się doczekać – westchnął mój syn. – Tu jest po prostu nuda. Ciągle tylko „Kuba, chodźmy na spacer”, „Kuba, zobacz jakie ładne widoki”. Kto normalny jara się widokami? Na czacie zaczęły pojawiać się komentarze od jego kolegów. „Ale przypał”, „Współczuję stary”, „Matki to zawsze siara”. Kuba czytał je i śmiał się głośno. Czułam, jak krew odpływa mi z twarzy. Moje nogi zwiotczały. To nie był tylko młodzieńczy bunt. To było okrutne, publiczne poniżenie. Mój własny syn, dla którego poświęciłam wszystko, wyśmiewał mnie przed kobietą, która zniszczyła naszą rodzinę. I przed swoimi rówieśnikami. Prezent, który trzymałam w ręku, nagle wydał mi się ciężki jak kamień. Chciałam się cofnąć, wyjść, udawać, że nic nie słyszałam. Ale gniew, żal i ogromne poczucie zdrady wzięły górę. Konfrontacja Weszłam do pokoju. Kuba spojrzał na mnie. Zobaczył moją twarz i natychmiast urwał w połowie zdania. Zbladł. Jego ręka odruchowo powędrowała w stronę telefonu, by zakończyć transmisję. – Nie wyłączaj – powiedziałam cicho, ale mój głos drżał. – Niech wszyscy usłyszą do końca. – Mamo, to... to nie tak – wyjąkał, cofając rękę. Podeszłam do łóżka. Spojrzałam na ekran. Ewa patrzyła na mnie z zaskoczeniem, jej uśmiech zniknął. Przez chwilę panowała absolutna cisza, przerywana tylko szumem klimatyzacji. – Cześć Ewa – powiedziałam zimno. – Widzę, że świetnie się bawicie moim kosztem. – Anna, my tylko... rozmawialiśmy – zaczęła Ewa, ale przerwałam jej. – Nie interesuje mnie to, co masz do powiedzenia. Zostaw mojego syna w spokoju. Sięgnęłam po telefon i bez wahania nacisnęłam przycisk zakończenia transmisji. Rzuciłam aparat na łóżko. Spojrzałam na Kubę. Siedział skulony, nie mając odwagi podnieść na mnie wzroku. – Mamo, przepraszam... – zaczął cicho. Położyłam pudełko ze słuchawkami na szafce nocnej. – Chciałam ci to dać na poprawę humoru – powiedziałam, z trudem powstrzymując łzy. – Myślałam, że ten wyjazd coś zmieni. Że znowu będziemy blisko. Ale widzę, że wolisz towarzystwo osoby, która rozbiła naszą rodzinę. – To nie tak! – krzyknął, w końcu podnosząc głowę. – Ja po prostu chciałem z kimś pogadać! Z kimś, kto mnie rozumie, a nie tylko ciągle czegoś ode mnie wymaga! – Wymaga? – powtórzyłam z niedowierzaniem. – Zaprosiłam cię na wakacje, żebyś mógł odpocząć. Żebyśmy mogli pobyć razem. A ty robisz ze mnie pośmiewisko w internecie? – Bo ty ciągle mnie traktujesz jak dziecko! – wybuchnął. – „Zjedz to”, „Posmaruj się tym”, „Chodźmy na spacer”. Ja mam prawie piętnaście lat! Nie potrzebuję niańki! – Może i nie potrzebujesz niańki – odpowiedziałam, czując, jak coś we mnie pęka. – Ale najwyraźniej nie potrzebujesz też matki. Odwróciłam się na pięcie i wyszłam z pokoju. Reszta wyjazdu Kolejne dni w Egipcie były koszmarem. Unikaliśmy się jak ognia. Kuba spędzał całe dnie w pokoju, a ja snułam się samotnie po plaży, nie mogąc powstrzymać łez. Próbował mnie przepraszać, ale jego słowa brzmiały pusto. Nie potrafiłam zapomnieć tego, co usłyszałam. To nie była tylko głupia, nastoletnia paplanina. To była zdrada. Zdrada z premedytacją, zadana w najgorszy z możliwych sposobów. Zrozumiałam, że mój syn, ten sam chłopiec, z którym kiedyś mogłam rozmawiać godzinami, stał się obcym człowiekiem. Wracaliśmy w milczeniu. Na lotnisku w Warszawie czekał na niego ojciec. Kuba przywitał się z nim krótko, wziął swoją walizkę i poszedł w stronę wyjścia. Nie odwrócił się nawet, żeby pomachać. Wróciłam do pustego mieszkania. Usiadłam na kanapie, patrząc na nierozpakowaną walizkę. Zdałam sobie sprawę, że ten rozwód zabrał mi znacznie więcej niż tylko męża. Zabrał mi też syna. I nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się go odzyskać. Anna, 42 lata Zobacz też: Dziwne zwyczaje na all inclusive w Grecji. „Nie miałam pojęcia, dlaczego kelner pyta moją córkę o numer pokoju”
Syndrom Gardnera – jak poznać, że rodzic manipuluje dzieckiem
Syndrom Gardnera, zwany też zespołem Gardnera, dotyczy dzieci rozwodzących się lub rozwiedzionych rodziców. Powstaje jako wynik wpływu jednego z rodziców na dziecko i własnego zaangażowania dziecka. Sprawdź, jak rozpoznać nastawianie dziecka przeciwko matce lub ojcu.
Syndrom Gardnera nie jest jednostką chorobową, nie ma go na liście zaburzeń psychicznych. Nie ma natomiast wątpliwości, że występuje u części dzieci rozwiedzionych rodziców (ale też gdy nastąpiła separacja rodziców), a dziecko wykazujące objawy zespołu alienacji rodzicielskiej, wymaga pomocy psychologicznej. Spis treści: Czym jest syndrom Gardnera? Syndrom Gardnera – przyczyny Objawy syndromu Gardnera Syndrom Gardnera – stopnie nasilenia Leczenie syndromu Gardnera Czym jest syndrom Gardnera? ​Nazwa „syndrom Gardnera” pochodzi od nazwiska naukowca, Richarda Gardnera, który w 1985 roku jako pierwszy sformułował pojęcie zespołu oddzielenia od drugoplanowego rodzica. Gardner wyciągnął swoje wnioski na podstawie obserwacji, z których wynikało, że dzieci często składają fałszywe, niezgodne z rzeczywistością i oczerniające drugoplanowego rodzica zeznania o molestowaniu seksualnym. Syndrom Gardnera nazywany jest także zespołem oddzielenia od drugoplanowego opiekuna. Z angielskiego oznacza się go skrótem PAS (Parent Alienation Syndrome). Gardner twierdził, że zespół objawów PAS występuje u dziecka wyłącznie w sytuacji rozwodu rodziców i spraw sądowych o przyznanie opieki. W literaturze spotyka się też pojęcie zespołu alienacji rodzicielskiej, które jest odpowiednikiem syndromu Gardnera. Syndrom Gardnera – przyczyny Zespół alienacji rodzicielskiej rozwija się u dzieci, których rodzice rozwodzą się lub postanawiają żyć w separacji. Nie jest to jednak jedyny warunek jego zaistnienia – nie wszystkie dzieci rozwodzących się rodziców wykazują objawy syndromu Gardnera. Olbrzymi wpływ na powstanie tego zaburzenia jest ma działanie jednego z rodziców, który usiłuje nastawić dziecko przeciwko drugiemu rodzicowi i używa do tego celu technik nazwanych „praniem mózgu”, izolowaniem dziecka od drugiego rodzica oraz programowaniem dziecka. Na czym to polega? Zespół Gardnera rozwija się u dziecka, gdy jeden z rodziców: próbuje dyskredytować drugiego rodzica w oczach dziecka, mówi źle o drugim rodzicu w obecności dziecka, oskarża drugiego rodzica w obecności dziecka, wmawia dziecku, że drugi rodzic go nie kocha, nie chce go, nie zależy mu na nim, że woli swoja nową rodzinę, że woli dzieci zrodzone w nowej rodzinie, utrudnia kontakty dziecka z drugim rodzicem – uniemożliwia spotkania czy rozmowy telefoniczne. Ryzyko rozwinięcia się syndromu Gardnera rośnie w momencie, gdy dziecko włączane jest w sprawę rozwodową, zmuszane do zeznawania na niekorzyść jednego z rodziców, gdy rodzice nie mogą porozumieć się w sprawie opieki naprzemiennej nad dzieckiem po rozwodzie i toczą w sądzie walkę o opiekę nad dzieckiem. Objawy syndromu Gardnera Richard Gardner w swojej pracy wymienił osiem objawów, które stwierdza się u dziecka doznającego zespołu alienacji rodzicielskiej. Są to zachowania, które mogą sugerować, że dochodzi do manipulacji dzieckiem, że drugi rodzic nastawia dziecko przeciwko ojcu lub matce. Objawy syndromu Gardnera (zespołu alienacji rodzicielskiej): dziecko nie ma mieszanych uczuć wobec rodzica, od którego jest odsuwane; prezentuje wobec niego wyłącznie negatywne emocje, dziecko notorycznie i bezpodstawnie krytykuje jednego z rodziców, dziecko nie potrafi uzasadnić krytyki rodzica przykładami, twierdzi, że to jego własne opinie (tymczasem tak zostało „zaprogramowane” przed jednego z rodziców), dziecko zawsze trzyma stronę rodzica, który jest przyczyną alienacji rodzicielskiej, dziecko nie ma wyrzutów sumienia z powodu złego traktowania lub odczuwanej wobec jednego z rodziców nienawiści dziecko krytykując rodzica, używa sformułowań używanych przez dorosłych zwłaszcza wtedy, gdy opowiada o nieprawdziwych zdarzeniach lub takich, których pamiętać nie może, negatywne uczucia wobec jednego z rodziców dziecko rozciąga na innych członków rodziny związanych z rodzicem, od którego dziecko jest izolowane. Gardner dodał również, że aby zdiagnozować PAS, dziecko powinno mieć silną więź z manipulującym nim rodzicem, a wcześniej miało silną więź z rodzicem wyobcowanym. Do potwierdzenia diagnozy dziecko powinno też wykazywać negatywne zachowania w obecności wyalienowanego rodzica i buntować się, gdy ma znajdować się pod jego opieką. Syndrom Gardnera – stopnie nasilenia Specjaliści wyróżniają trzy stopnie nasilenia zespołu alienacji rodzicielskiej: łagodny – dziecko jest jedynie okresowo krytyczne wobec jednego rodzica, ale nie ma nic przeciwko spotkaniom z nim, umiarkowany – dziecko krytykuje jednego rodzica, nie chce się z nim spotykać, a podczas spotkań źle się zachowuje, nie okazuje szacunku, poważny – dziecko wobec jednego z rodziców wykazuje nie niechęć i krytycyzm, ale wrogość, która czasami może przyjmować postać agresji, nie tylko słownej. Im większe nasilenie objawów syndromu Gardnera, tym większe konsekwencje może mieć on dla dziecka. Wśród nich wymienia się: poczucie lęku, a nawet winy, stany depresyjne, problemy emocjonalne w dorosłym życiu. Leczenie syndromu Gardnera Zespołowi alienacji rodzicielskiej najlepiej jest zapobiegać, czyli zapewnić dziecku pomoc psychologiczną podczas rozwodu rodziców. W razie potrzeby, psychoterapii powinni poddać się także rodzice z tendencją do nieuzasadnionego alienowania dziecka od drugiego rodzica. W zależności od nasilenia syndromu Gardnera u dziecka, niezbędna może być psychoterapia lub psychoterapia wsparta leczeniem farmakologicznym (gdy u dziecka pojawią się fobie, stany lękowe czy depresyjne). Rozpoczęcie terapii w sytuacji, gdy jedno z rodziców nie przestaje manipulować dzieckiem, może nie dawać satysfakcjonujących rezultatów. Część dzieci z syndromem Gardnera dopiero w dorosłości zdaje sobie sprawę z tego, że zostały zmanipulowane przez matkę lub ojca, rozpoczynają terapię i próbują odbudować zdrowe relacje z rodzicami. Bibliografia: 1. Irena Namysłowska, Janusz Heitzman, Anna Siewierska, „Zespół Gardnera – zespół oddzielenia od drugoplanowego opiekuna (PAS). Rozpoznanie czy rzeczywistość rodzinna?”, Psychiatria Polska 2009, tom XLIII, numer 1 2. healthline.com Zobacz także: Uzyskanie rozwodu będzie trudniejsze – nowe przepisy (i koszty!) Jak napisać pozew rozwodowy? Rozwód a dzieci – rady dla rodziców
Pozew o rozwód: jak napisać pozew rozwodowy?
Pozew o rozwód musi być napisany starannie i zgodnie z wymogami sądu. Pokazujemy gotowy wzór pozwu o rozwód. Podpowiadamy też, jak napisać pozew rozwodowy, gdy występuje się o rozwód z orzeczeniem o winie i bez orzekania winy. Dobrze napisany pozew usprawnia pracę sądu i skraca czas oczekiwania na pierwszą rozprawę.
Pozew o rozwód wg wzoru zamieszczonego poniżej jest wystarczający w nieskomplikowanych sprawach rozwodowych. Wniosek o rozwód składa się w sądzie okręgowym, dołączając do pozwu odpowiednie dokumenty i dowód uiszczenia opłaty sądowej. Warunkiem uzyskania rozwodu jest trwały i całkowity rozkład pożycia małżeńskiego. Oznacza to, że między małżonkami ustały więzy psychologiczne, fizyczne i ekonomiczne. W pozwie o rozwód zaznacz, czy wnosisz o rozwód z orzekaniem o winie, czy bez, oraz uzasadnij złożenie wniosku. Spis treści: Jak napisać pozew rozwodowy? Uzasadnienie pozwu o rozwód Wzór pozwu o rozwód Jakie dokumenty dołączyć do pozwu rozwodowego? Ile kosztuje złożenie pozwu o rozwód? Gdzie złożyć pozew o rozwód? Jak napisać pozew rozwodowy? W pozwie rozwodowym należy m.in. wyszczególnić przyczyny, dla których występuje się o rozwód, wymienić dzieci ze wspólnego związku i określić <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/pozew-o-alimenty-wzor-12841-r1/">wysokość oczekiwanych alimentów. Wniosek o rozwód można napisać samodzielnie, nie musi tego robić prawnik, jeśli decydujesz się na rozwód bez adwokata lub radcy prawnego. Poza tym w pozwie o rozwód zamieszcza się informacje o oczekiwaniach dotyczących: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/wladza-rodzicielska-na-czym-polega-kiedy-ustaje-komu-przysluguje-po-rozwodzie-27979-r1/">władzy rodzicielskiej, kontaktów z dziećmi, podziału wspólnego majątku małżeńskiego (jeśli o to wnosimy). We wniosku rozwodowym napisz także, czy odbyły się próby mediacji, a jeśli nie, to dlaczego. Sąd może skierować małżonków na mediacje, jeśli widzi szansę na ich pogodzenie się lub dojście do porozumienia w spornych kwestiach. Uzasadnienie pozwu o rozwód Każdy pozew o rozwód musi również zwierać uzasadnienie jego złożenia. W uzasadnieniu pozwu rozwodowego opisz: miejsce i czas zawarcia związku małżeńskiego, okoliczności prowadzące do rozpadu małżeństwa, imiona i nazwiska dzieci, ich wiek, dlaczego wnioskujesz o podaną wysokość alimentów (wymień np. miesięczne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/ile-kosztuje-dziecko-znamy-koszty-wychowania-dzieci-23001-r1/">koszty utrzymania dziecka i swoje, jeśli wnioskujesz o alimenty na siebie podczas rozwodu z orzekaniem o winie pozwanego/-nej), dlaczego wnosisz o pozostawienie pełnej władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom (w tym przypadku warto dołączyć do pozwu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/plan-wychowawczy-co-to-jest-wzor-porozumienia-rodzicielskiego-27959-r1/">plan wychowawczy) albo o zniesienie lub <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ograniczenie-praw-rodzicielskich-po-rozwodzie-z-urzedu-wniosek-27950-r1/">ograniczenie praw rodzicielskich jednemu z małżonków. Jeśli pozew o rozwód składa osoba winna rozpadu małżeństwa, a drugi małżonek nie wyraża zgody na rozwód, sąd orzeknie rozwód tylko pod pewnymi warunkami. W pozwie rozwodowym możemy wnosić o rozwód bez orzekania o winie (na zgodny wniosek małżonków), ale także: z winy powoda/powódki, z winy pozwanego/-nej, z winy obojga małżonków. Napisanie pozwu o rozwód można zlecić pełnomocnikowi (adwokat, radca prawny) lub napisać go samodzielnie. Pozew musi być odręcznie podpisany przez powoda/powódkę lub pełnomocnika prawnego. Przykładowe uzasadnienie pozwu o rozwód „Zawarliśmy związek małżeński w 2013 roku. Początkowo próbowaliśmy stworzyć wspólny dom, ale z czasem z powodu różnicy charakterów coraz trudniej było nam się porozumieć. Od roku nie mieszkamy razem. Po wielu rozmowach i kłótniach mąż wyprowadził się do rodziców. Dzielimy się opieką nad synem, mąż odbiera go ze szkoły kilka razy w tygodniu, przywozi do domu, a sam wraca do rodziców. Kontaktujemy się jedynie w sprawach dotyczących syna. Nie kochamy się, nie ma też między nami więzi fizycznej. W naszym małżeństwie doszło do całkowitego rozpadu pożycia”. Wzór pozwu o rozwód bez orzekania o winie W internecie znajdziesz wiele różnych wzorów pozwów rozwodowych. Udostępniają je na swoich stronach także niektóre sądy. Prawidłowo napisany pozew rozwodowy powinien opierać się np. na takim wzorze: Przykładowy wzór pozwu rozwodowego Miejscowość, dnia ……………. Sąd Okręgowy w …. określenie sądu: … Wydział Cywilny adres sądu Powód/-ka: imię i nazwisko PESEL adres zamieszkania Pozwany/-a: imię i nazwisko PESEL adres zamieszkania Pozew o rozwód W imieniu własnym wnoszę o: 1. rozwiązanie małżeństwa stron zawartego w (miejscowość) przez rozwód bez orzekania o winie stron. 2. powierzenie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi/małoletnim dzieckiem stron, imię i nazwisko, data urodzenia dzieci, (komu?) 3. zasądzenie od pozwanego/-nej na rzecz małoletniego imię i nazwisko dziecka alimentów w kwocie X zł miesięcznie, płatnych do (dzień miesiąca) każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności. 4. uregulowanie kontaktów pozwanego z małoletnimi w następujący sposób: (szczegóły) 5. pominięcie rozstrzygnięcia/rozstrzygnięcie o wspólnym mieszkaniu stron. 6. orzeczenie w sprawie ustalenia majątku małżeńskiego powoda i pozwanej. 7. orzeczenie o podziale majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską w następujący sposób: (szczegóły) (punkt opcjonalny) 6. obciążenie stron kosztami postępowania po połowie. Uzasadnienie uzasadnienie powyższych punktów + opis okoliczności prowadzących do rozpadu małżeństwa …................................................................................................................................................. Pozew jest zasadny, wnoszę zatem jak na wstępie. Własnoręczny podpis Załączniki: 1. Odpis zupełny aktu małżeństwa 2. Odpisy skrócone aktów urodzenia 3. Odpis pozwu z załącznikami 4. Opłata – 600 zł w znakach opłaty sądowej (lub potwierdzenie z banku) 5. Plan wychowawczy (jeśli dotyczy) Pobierz wzór pozwu o rozwód w pliku pdf. Jakie dokumenty dołączyć do pozwu rozwodowego? Do wniosku rozwodowego należy dołączyć: 2 kopie pozwu i załączników, akt ślubu, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/akt-urodzenia-jak-zarejestrowac-dziecko-skad-wziac-metryke-i-pesel-16958-r1/">akt urodzenia dziecka/dzieci, dowód uiszczenia opłaty sądowej w wysokości 600 zł, plan wychowawczy (jeśli go sporządziliście). Ile kosztuje pozew o rozwód? Stała opłata za złożenie pozwu o rozwód to 600 zł. Uiścisz ją na miejscu lub na konto sądu. W przypadku orzeczenia rozwodu za zgodą obojga małżonków kwota ta zostanie po uzyskaniu wyroku podzielona między powodem/powódką a pozwanym/-ną lub zniesiona, jeśli strony o to występują z powodu trudnej sytuacji finansowej. Gdzie złożyć pozew o rozwód? Pozew rozwodowy składa się w wydziale rodzinnym lub cywilnym Sądu Okręgowego w ostatnim wspólnym miejscu zamieszkania albo pobytu. Jeśli żadne z małżonków tam już nie mieszka, jest to sąd właściwy dla pozwanego/-nej. Jeśli powód/-ka ma trudną sytuację finansową, może wnieść o zniesienie opłaty. W tym przypadku do pozwu dołącz zaświadczenie o dochodach. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/pozbawienie-wladzy-rodzicielskiej-kiedy-wniosek-jak-to-zrobic-27953-r1/">Pozbawienie władzy rodzicielskiej: kiedy, wniosek, jak to zrobić? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-jak-nie-skrzywdzic-dziecka-po-rozwodzie-21292-r1/">Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
„Dziecko musi mieć pełną rodzinę! Rząd chce utrudniać rozwody? I dobrze, może ktoś się opamięta!” [LIST DO REDAKCJI]
Wszyscy trąbią, jaki to nasz rząd jest zły, bo ktoś wpadł na pomysł, żeby rodzice nie mogli się tak łatwo rozwieść. Nie twierdzę, że rządzący to święci, ale akurat w tej kwestii się z nimi zgadzam. W końcu dziecko potrzebuje obojga rodziców.
Rząd chce przed sprawą rozwodową wytłumaczyć rodzicom, jakie są konsekwencje ich decyzji, może nawet próbować ich od tego odwieść – wielkie halo. Zastanówcie się: w czasach waszego dzieciństwa, jak często słyszałyście, że rodzice waszych koleżanek się rozwodzą? A może wasi rodzice, wujkowie, znajomi waszych rodziców? No właśnie. Dziś co chwila słyszy się o kolejnym małżeństwie, które poniosło klęskę. Bo to klęska – dorosłych, którzy nie są w stanie dojść do porozumienia. Ale to przede wszystkim klęska dla dziecka, które zostanie pozbawione ojca – bo tak to zazwyczaj u nas wygląda. Czytaj też: Uzyskanie rozwodu będzie trudniejsze: rząd chce „umacniać więzi między rodzicami i dziećmi oraz między małżonkami” Rozwód to porażka rodziców Mam dwoje dzieci – Antek chodzi do czwartej klasy, Klara poszła w tym roku do zerówki. Jestem przerażona, kiedy widzę, ile rodziców kolegów czy koleżanek moich dzieci się rozstaje. Istna plaga! Zresztą, nie muszę daleko szukać. Moja dobra znajoma, przyjaciółka, rozwiodła się po czterech latach – jej synek miał zaledwie roczek. Mój brat cioteczny – po siedmiu. Mimo pięciolatki w domu. Ja widzę, jak te rozwody wpływają na dzieci. Z wesołych, ciekawych światach, miłych, serdecznych dzieciaków stają się rozkapryszone, wiecznie niezadowolone, roszczeniowe. Może gdyby w domu był ojciec, zachowywałyby się inaczej – a tak wchodzą matkom na głowę. To po prostu widać, po tych dzieciach, że im miłości ojca brakuje. I co z tego, że widzą się raz na dwa tygodnie czy raz na miesiąc, że na urodziny tata da fajny prezent. On jest potrzebny na co dzień! Żeby te dzieci miały wzorzec, żeby wiedziały, jak wygląda prawdziwa, pełna, szczęśliwa rodzina. Dostaję białej gorączki, kiedy o tym myślę: co ci ludzie mają w głowach? Że mogą zrobić sobie dziecko, a potem zniszczyć mu życie? Że mogą mu pokazać, jak wygląda rodzina, a potem to wszystko odebrać? Jesteś dorosły, masz dziecko – nieś swój krzyż. Skoro sypie się twój związek – napraw go, postaraj się, porozmawiaj. Nikt ci nie powiedział, że małżeństwo to nie droga usłana różami? Oczywiście, że jest ciężko, że są kłótnie. Ale skoro przysięgaliśmy przed Bogiem, że będziemy razem w zdrowiu i chorobie, musimy dotrzymać tej przysięgi! Może jak rząd się w końcu za tych ludzi weźmie, to ktoś im pomoże. Pokaże, że rozwód to OSTATECZNOŚĆ – bo rozumiem, jak jest bieda, alkohol, bicie – wtedy trzeba odejść, bo dziecko jest najważniejsze. Dla dobra dziecka i swojego trzeba odejść od tyrana. Ale dziecko zawsze powinno być najważniejsze – również wtedy, kiedy tego bicia nie ma, ale są kłótnie. Jest zdrada. Zdradę można wybaczyć. Pogodzić się można, spróbować. Nawet iść na terapię dla par – teraz to takie popularne. Postarać się. Bo skoro powiedziało się A, trzeba powiedzieć B. I żyć razem, na dobre i na złe. Beata, 34 lata Zobacz także: Opieka naprzemienna nad dzieckiem po rozwodzie: wady i zalety. Co mówi prawo? Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa) Sąd sprawdzi, czy rodzice spotykają się z dziećmi tak, jak ustalił
Wstrząsające sceny: kurator z ojcem chcieli siłą zabrać dziecko ze szkoły
Zgodnie z postanowieniem sądu kurator chciał odebrać dziecko matce. Sposób, w jaki przeprowadził czynności, pozostawia jednak wiele do życzenia.
Rodzice 7-letniej Adrianny są w trakcie rozwodu, a we wrześniu sąd przyznał prawo do opieki nad dzieckiem ojcu. Ponieważ dotychczas dziewczynka mieszkała z matką, kurator na wniosek ojca chciał wyegzekwować postanowienie sądu. Jednak czy tak powinno wyglądać przekazanie dziecka prawnemu opiekunowi? Do sieci trafiło nagranie, które mrozi krew w żyłach. Dziewczynka uczęszcza do szkoły podstawowej w Mójczy (woj. świętokrzyskie). To tam udał się ojciec dziecka razem z kuratorem, aby wspólnie odebrać siedmiolatkę pod nieobecność matki. Dziewczynka była przerażona i kurczowo trzymała się dyrektorki szkoły i nie chciała wykonać poleceń kuratora. Płakała i krzyczała, że chce do mamy i że nie chce iść z tatą. Matka przybyła do placówki, jak tylko dowiedziała się o zdarzeniu. Mimo tak dramatycznego przebiegu sytuacji kurator nie śpieszył się z przerwaniem działań egzekucyjnych. Dopiero po namowach policjantów procedura została przerwana. Wygląda na to, że jako jedyni z obecnych dorosłych osób zadbali o dobro dziecka. Zawiodły procedury? Sam rozwód rodziców nie jest łatwym przeżyciem dla dziecka. Często dorośli nie potrafią się dogadać, jednak procedury i odpowiednie organy powinny udzielić im jak największego wsparcia. Przede wszystkim chronione powinno być dziecko, tym razem jednak coś zawiodło. Rzecznik Sądu Okręgowego w Kielcach Tomasz Durlej ocenił, że wszystkie czynności odbyły się zgodnie z procedurą. Jednocześnie, jak wynika z Kodeksu Postępowania Cywilnego, mimo rozpoczętej interwencji, kurator może przerwać czynności, jeśli bezpośrednio zagrożone jest dobro dziecka. Czyżby zabrakło wrażliwości? Cała sytuacja niestety może skończyć się traumą dla 7-letniego dziecka. Ojciec zapowiedział, że nadal będzie dążył do wykonania postanowień sądu. Do kolejnej egzekucji może dojść jednak tylko wtedy, gdy złoży wniosek w tej sprawie. Ponieważ dziecko nie może doznać żadnego fizycznego ani psychicznego uszczerbku na skutek zmiany osoby sprawującej opiekę rodzicielską, matka wciąż może ubiegać się o odzyskanie praw do opieki nad córką. Zgodnie z przepisami kurator może poprosić o pomoc w postaci psychologa dziecięcego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Miejmy nadzieję, że bez względu na dalszy przebieg wydarzeń, to dobro dziecka będzie najważniejsze, a dziewczynka zostanie otoczona odpowiednią opieką. Źródło: tvp.pl, wkielcach.info Zobacz także: Rozwód a dzieci: jak poinformować dzieci o rozwodzie, władza rodzicielska, podział majątku, formalności Jak nie skrzywdzić dziecka podczas rozwodu? Rady dorosłych dzieci rozwodników Rodzina patchworkowa: definicja, problemy, zalety. Jak przeżyć w patchworku?
Matki Polki są coraz starsze. Tak, Ty też jesteś jedną z nich!
Polki nie chcą mieć dzieci! Jeśli decydujemy się na założenie rodziny, robimy to później niż nasze mamy czy babcie... Skąd te zmiany?
W latach 90., średni wiek rodzących Polek wynosił 26,7 lat. W 2008 roku średnia wynosiła 28,2 lat, w 2015 roku to już 29,5 lat. Co więcej, dziś na jedną kobietę rodzi się jedynie 1,3 dziecka. W 1990 roku kobiety rodziło średnio 2 dzieci. Czy powinniśmy być zaniepokojeni danymi opublikowanymi przez GUS? Dlaczego coraz później decydujemy się na dziecko? Matki Polki są coraz starsze i mają coraz mniej dzieci. Trudno nie zauważyć zmieniającej się sytuacji demograficznej. Szczególnie wtedy, gdy dodamy do tego malejącą liczbę zawieranych małżeństw i rosnącą liczbę rozwodów. Żyjemy w starzejącym się państwie, jednak jakie są tego przyczyny? Specjaliści z Centrum Psychoterapii Vide postanowili znaleźć odpowiedź na to pytanie. Wyróżnili 5 czynników: Wyścig szczurów "Osoby po wyjściu z pracy pozostałe role wypełniają na tzw. autopilocie. Są zmęczone, rozdrażnione i w związku z tym wykonują tylko te obowiązki, które są niezbędnym minimum jak przygotowanie posiłku czy ubrania na kolejny dzień roboczy. Nie ma w tym miejsca na budowanie więzi czy rytuałów, które scalają rodzinę" – mówi Jolanta Szczepaniak z Centrum Psychoterapii Vide. Brak czasu Życie w ciągłym pośpiechu uniemożliwia myślenie o długoterminowych inwestycjach, jakimi są małżeństwo i wychowanie dziecka. Żyjemy w biegu, zależy nam na oszczędności czasu – w takim życiu nie ma miejsca na rodzinę. Kłopoty finansowe Niskie pensje, niewystarczające świadczenia socjalne i brak stabilności oddalają kobiety od myśli o dziecku. Dodatkowo, kobiety często nie mają pewności, że po urodzeniu dziecka będą mogły wrócić do pracy na korzystnych warunkach. Może powinniśmy poczekać na efekty programu 500+? Życie online Żyjemy w czasach Internetu i komunikacji zapośredniczonej przez maile, SMS-y i komunikatory. Budowanie trwałych relacji w "realu" jest dla nas sporym wyzwaniem – nic dziwnego, że coraz później decydujemy się na założenie rodziny. Niewierność Z badań Centrum Profilaktyki Społecznej wynika, że zdrada dotyka aż cztery na pięć par. Według danych statystycznych GUS, to właśnie zdrada jest jednym z najczęstszych powodów rozwodów. W 1990 roku jeden rozwód przypadał na sześć zawartych małżeństw, w ubiegłym roku już na trzy. Cieszymy się, że są jednak kobiety, które mimo tych 5 czynników decydują się na założenie rodziny i są szczęśliwymi mamami! Ile miałyście lat, kiedy urodziłyście pierwsze dziecko? Czytaj także: Polki chcą rodzić po 40! źródło: materiały prasowe Centrum Psychoterapii Vide
Władza rodzicielska: na czym polega, kiedy ustaje, komu przysługuje po rozwodzie?
Władza rodzicielska przysługuje obu rodzicom, mogą ją jednak stracić lub mieć ograniczone prawa rodzicielskie, jeśli nie wypełniają praw i obowiązków z nią związanych. Przepisy dotyczące władzy rodzicielskiej opisuje Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
Władza rodzicielska oznacza sprawowanie opieki przez rodziców (rodzica) nad małoletnim dzieckiem. Wygasa, kiedy dziecko staje się pełnoletnie. Rodzice posiadający pełnię władzy rodzicielskiej mają obowiązek dbania o dobro dziecko, o jego wychowanie, opiekę nad nim i odpowiednie zarządzanie jego majątkiem. Władzę rodzicielską można jednak utracić. Ograniczenie, pozbawienie lub zawieszenie praw rodzicielskich może zostać orzeczone przez sąd, np. po rozwodzie, separacji, unieważnieniu małżeństwa lub w przypadku rażącego zaniedbywania obowiązków przez rodziców lub jednego rodzica. Na czym polega władza rodzicielska? Zgodnie z zapisami w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym rodzice wykonujący władzę rodzicielską mają obowiązek sprawowania opieki nad dzieckiem oraz jego majątkiem, a także poszanowania godności i praw dziecka. Muszą postępować zgodnie z dobrem dziecka i interesem społecznym. Czas trwania władzy rodzicielskiej jest ograniczony do momentu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Ważne! Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest zobowiązane i uprawnione do jej wykonywania. W istotnych sprawach dotyczących dziecka rodzice podejmują decyzje wspólnie. Jeśli nie mogą dojść do porozumienia, rozstrzyga sąd opiekuńczy. Obowiązki rodziców Mając władzę rodzicielską, rodzice są ustawowymi przedstawicielami dziecka. Zobowiązani są do: troszczenia się o emocjonalny i fizyczny <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/kalendarz-rozwoju-dziecka/">rozwój dziecka, zapewnienia dziecku edukacji odpowiedniej do jego uzdolnień, tak by w przyszłości mogło podjąć pracę, szanowania praw dziecka, zarządzania majątkiem dziecka. Uwaga! Zarządzanie majątkiem nie obejmuje zarobków dziecka ani przedmiotów, które otrzymało. Rodzice nie mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko. Co to oznacza? Na przykład do zrzeczenia się spadku lub zapisania nieruchomości na nieletnie dziecko potrzebna jest zgoda sądu. W sytuacji, gdy żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka, reprezentuje je kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy. Ograniczenie władzy rodzicielskiej W niektórych sytuacjach władza rodzicielska przysługuje tylko jednemu z rodziców, np. gdy jedno z rodziców nie żyje albo ma <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ograniczenie-praw-rodzicielskich-po-rozwodzie-z-urzedu-wniosek-27950-r1/">ograniczoną władzę rodzicielską, np. w wyniku rozwodu, separacji czy unieważnienia małżeństwa. Sąd powierza wtedy wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając prawa rodzicielskie drugiego do określonych obowiązków i uprawnień. Ważne! Jeśli podczas sprawy rozwodowej itp. rodzice przedstawią zgodny z dobrem dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/plan-wychowawczy-co-to-jest-wzor-porozumienia-rodzicielskiego-27959-r1/">plan wychowawczy, sąd może pozostawić władzę rodzicielską obojgu rodzicom. Pozbawienie władzy rodzicielskiej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/pozbawienie-wladzy-rodzicielskiej-kiedy-wniosek-jak-to-zrobic-27953-r1/">Pozbawienie praw rodzicielskich może być orzeczone w stosunku do jednego lub obojga rodziców, jeśli nie mogą prawidłowo wykonywać władzy rodzicielskiej, np. rażąco zaniedbując obowiązki. Ważne! Sąd opiekuńczy i inne organy władzy publicznej są zobowiązane udzielać pomocy rodzicom. Każde z rodziców może zwrócić się do sądu opiekuńczego o odebranie dziecka od osoby nieuprawnionej, a nawet zwrócić się do sądu lub innego właściwego organu o zapewnienie dziecku opieki zastępczej. Jak długo trwa władza rodzicielska? Władza rodzicielska trwa do momentu osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Może jednak ustać wcześniej, jeśli rodzic: utraci pełną zdolność do czynności prawnych (np. w przypadku ubezwłasnowolnienia), umrze, zostanie pozbawiony władzy rodzicielskiej. Władza rodzicielska ustaje także w sytuacji zaprzeczenia ojcostwa lub macierzyństwa, a także w wyniku <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/adopcja-dziecka-10129-r1/">adopcji (władzę rodzicielską tracą rodzice biologiczni). Podstawa prawna: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 788 z późn. zm) Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/opieka-naprzemienna-po-rozwodzie-rodzicow-17411-r1/">Opieka naprzemienna nad dzieckiem po rozwodzie rodziców <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-co-przezywa-dziecko-1031-r1/">Rozwód a dzieci - formalności i dokumenty, skutki, wiek dziecka w momencie rozwodu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa)
Plan wychowawczy: co to jest, wzór porozumienia rodzicielskiego
Plan wychowawczy to spisane porozumienie między rodzicami, dotyczące sprawowania władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji.
W trakcie rozwodu sąd może wymagać od rodziców przedstawienia rodzicielskiego planu wychowawczego. Jest to podpisany dokument, w którym ojciec i matka przedstawiają decyzje dotyczące sprawowania władzy rodzicielskiej po rozwodzie. Porozumienie wychowawcze reguluje kwestie dotyczące utrzymywania kontaktów z małoletnim dzieckiem, a często także jego edukacji, utrzymania, zdrowia itd. Spis treści: 1. Co to jest plan wychowawczy? 2. Jak napisać porozumienie rodzicielskie? 3. Wzór rodzicielskiego planu wychowawczego Plan wychowawczy: co to jest? Porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem po rozwodzie to dokument, który zastępuje sądowe orzeczenie o kontaktach z dzieckiem. Sąd po zapoznaniu się z treścią planu wychowawczego podejmuje decyzję, czy po rozwodzie rodzice mogą mieć pełnię władzy rodzicielskiej i czy są w stanie porozumieć się ze sobą dla dobra dziecka. Nie oznacza to jednak, że bez planu wychowawczego sąd <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/ograniczenie-praw-rodzicielskich-po-rozwodzie-z-urzedu-wniosek-27950-r1/">ograniczy prawa rodzicielskie jednemu z rodziców. Przede wszystkim weźmie pod uwagę dobro dziecka i na tej podstawie podejmie decyzję. Podpisane porozumienie wychowawcze jest sygnałem, że rodzice będą ze sobą współpracować dla dobra wspólnego dziecka. Jak napisać plan wychowawczy? Nie ma jednego wzoru planu wychowawczego. Może mieć on formę krótkiego dokumentu, zawierającego punkty dotyczące wychowania dziecka lub być szczegółową umową między rodzicami. Prawidłowo napisany rodzicielski plan wychowawczy powinien zawierać ustalenia dotyczące: miejsca zamieszkania dziecka, kontaktów drugiego rodzica z dzieckiem, podejmowania ważnych decyzji, wydatków. Plan powinien być sporządzony w 3 egzemplarzach: jeden dla sądu i po jednym dla każdego z rodziców. Najlepiej dołączyć go do pozwu rozwodowego. W przypadku trudności z osiągnięciem porozumienia można sporządzić plan wychowawczy podczas mediacji rodzinnych. Plan wychowawczy: wzór W porozumieniu rodzicielskim należy napisać, jak po rozwodzie będą regulowane kontakty z dzieckiem oraz jak rodzice będą podejmować decyzje dotyczące ich dziecka. Im więcej szczegółów, tym mniejsza szansa późniejszych konfliktów. Ponieważ nie ma jednego wzoru planu wychowawczego, warto, aby dokument regulował: miejsca zamieszkania dziecka, kontakty z dzieckiem – czas i miejsce spotkań z dzieckiem (np. co drugi weekend), kontakty z dzieckiem podczas wakacji i świąt (np. jeden tydzień <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/ferie-zimowe-2020-terminy-w-poszczegolnych-wojewodztwach-27727-r1/">ferii zimowych, jeden miesiąc wakacji, co drugie święta itp.), kontakty dziecka z innymi krewnymi i ewentualnymi <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/nowy-maz-dla-mamy-1060-r1/">nowymi partnerami rodziców, sposób podejmowania decyzji dotyczących edukacji, zdrowia i wypoczynku dziecka, finansów (<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/pozew-o-alimenty-wzor-12841-r1/">wysokość alimentów, niezapowiedziane wydatki, zajęcia dodatkowe itp.). Jeśli po rozwodzie rodzice decydują się na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/opieka-naprzemienna-po-rozwodzie-rodzicow-17411-r1/">opiekę naprzemienną, opisują w planie wychowawczym, jak będzie się ona odbywać. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/pozbawienie-wladzy-rodzicielskiej-kiedy-wniosek-jak-to-zrobic-27953-r1/">Pozbawienie władzy rodzicielskiej: kiedy, wniosek, jak to zrobić <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-co-przezywa-dziecko-1031-r1/">Rozwód a dzieci - formalności i dokumenty, skutki, wiek dziecka w momencie rozwodu
Ankiety w szkołach: jak często się modlisz? Czy rodzice są po rozwodzie?
Nauczyciele w porozumieniu z kuratorium i MEN przeprowadzili ankiety dla uczniów, w których pytali o bardzo prywatne kwestie. ZNP żąda wyjaśnień od ministerstwa.
W wielu szkołach w woj. lubuskim w ostatnich dniach przeprowadzane były ankiety skierowane do uczniów, w których znajdowały się bardzo niedyskretne pytania o tak delikatne kwestie, jak sytuacja rodzinna czy praktyki religijne. Ankiety zostały przygotowane w porozumieniu i za zgodą kuratorium i Ministerstwa Edukacji Narodowej. Nauczyciele z ZNP i rodzice nie kryją oburzenia, natomiast MEN przytacza wyniki badań wykonanych na jego zlecenie, zgodnie z którymi religia ma być zabezpieczeniem przed takimi pokusami, jak przemoc domowa czy alkoholizm. Wszystko przez program wychowawczo-profilaktyczny Dyrektorzy szkół mają obowiązek przygotowywać na każdy rok szkolny specjalny program wychowawczo-profilaktyczny. Aby to zrobić, muszą najpierw zebrać dane na temat tego, jakie potrzeby i trudności mają uczniowie oraz czy w ich środowisku pojawia się zagrożenie używania substancji psychotropowych, środków zastępczych oraz nowych substancji psychoaktywnych. Podczas tegorocznej narady dyrektorów z przedstawicielami lubuskiego kuratorium ustalono, że nauczyciele przeprowadzą anonimowe ankiety, te same, które były realizowane przez fundację „Masz szansę” na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że wiele z pytań, jakie się tam znalazły, było zwyczajnie nie na miejscu. Uczniowie klas 1-3 musieli napisać m.in.: czy mieszkają z rodzicami biologicznymi, czy może z macochą lub ojczymem, czy rodzice <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">są w separacji lub po rozwodzie, jaka jest ich sytuacja rodzinna, jakie wykształcenie posiadają rodzice. Przypomnijmy, że mowa jest o uczniach klas początkowych, którzy mogą jeszcze nie potrafić pisać, a wówczas pomoc nauczyciela jest niezbędna i nie ma mowy o anonimowości ankiety. W ankietach dla starszych uczniów znalazły się też pytania o to: jak często w ciągu ostatniego roku brali udział w nabożeństwach, jak często się modlą, czy byli dotykani w intymne miejsca bez ich zgody, ile czasu tygodniowo poświęcają na spotkania grup kościelnych. Krzysztof Baszczyński, wiceprezes Związku Nauczycielstwa Polskiego, przyznaje oburzony: „Nie jest dla mnie zrozumiałe, dlaczego dziecko musi odpowiadać na takie trudne i wrażliwe dla jego rodziny pytania. Nie wiem, w jakim celu uczniowie pytani są o to, czy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/bycie-macocha-jest-piekielnie-trudne-poznaj-7-prawd-o-byciu-macocha-19698-r1/">mieszkają z macochą, czy jego rodzice są rozwiedzeni. To nie ma nic wspólnego z anonimowością, bo taką ankietę musi wypełnić nauczyciel wspólnie z uczniem”. Autorzy badania odpierają jednak stawiane im zarzuty. Jeden z nich, dr Wiesław Poleszek, twierdzi: „Nad tymi badaniami pracowali naukowcy z kilku uczelni w Polsce, w tym m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dodatkowo posiłkowaliśmy się podobnymi badaniami, które były prowadzone w USA. Jest mi bardzo przykro, że Krzysztof Baszczyński jako nauczyciel nie rozumie ich sensu. Rzeczywiście padają pytania o praktyki religijne. Dzięki tym informacjom wiemy, że nie mają one zbyt dużego znaczenia w szkołach podstawowych i gimnazjalnych przy różnego rodzaju pokusach do spożywania np. alkoholu czy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-reagowac-na-przemoc-wobec-dzieci-1678-r22/">radzeniu sobie z przemocą lub stresem, ale już religia w tym zakresie odgrywa duże znaczenie wśród starszych uczniów”. Naruszono granice prywatności Eksperci przyznają rację oburzonym rodzicom i nauczycielom. Uważają, że w ankietach znalazły się pytania przekraczające granice prywatności. Mec. Robert Kamionowski nie kryje swojej krytyki wobec pomysłu na tak przygotowane ankiety. „Zakres i tematyka pytań bezpośrednio wkracza i narusza prawo do prywatności, zasady neutralności światopoglądowej i religijnej. Najbardziej rzucają się w oczy pytania o status rodziny, materialny, wykształcenie, ale przede wszystkim o stosunki wewnątrzrodzinne i kwestie religii. To samo dotyczy zresztą także ankiety dla rodziców, której pytania o sytuację osobistą to kuriozum” – stwierdził mecenas. Co na to MEN? Ministerstwo broni lubuskich ankiet. Rzeczniczka MEN, Anna Ostrowska, tłumaczy: „Badanie w żaden sposób nie było obligatoryjne dla dyrektorów szkół. Istniała i istnieje możliwość stosowania własnych narzędzi pomiaru. Co więcej, ankiety były dobrowolne, a rodzice byli o nich poinformowani. Również każde pytanie było uzasadnione potwierdzonymi badaniami naukowymi i wynika z kanonu wiedzy stosowanej powszechnie przez środowisko akademickie. I tak np. część pytań <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/dziecko-w-rodzinie-10-pomyslow-na-zaciesnianie-rodzinnych-wiezi-4610-r1/">dotyczyła rodziny, gdyż może ona stanowić nieocenione źródło wsparcia i być czynnikiem chroniącym lub też czynnikiem ryzyka”. A co wy sądzicie o tego typu ankietach? Jak byście zareagowali, gdyby wasze dzieci musiały udzielać w szkołach podobnych informacji? Źródło: gazetaprawna.pl
Warszawa: tragedia na sali zabaw, nie żyje 4-letni chłopiec i jego tata
To dramatyczny finał batalii rodziców o dziecko. W tej tragedii każda ze stron miała swoje racje.
Trwa prokuratorskie śledztwo. Wiadomo, że ojciec miał zarzuty nękania byłej żony i dzieci oraz uprowadzenia syna. Sąd pozwolił mu widywać dzieci w obecności kuratora. W niedzielę w sali zabaw na Bemowie zabił siebie i czteroletniego syna. To tragedia, w której pada też ważne pytanie o to, czy polskie sądy nie dyskryminują ojców. Kuratorowi powiedział, że idą do łazienki Do dramatu doszło w niedzielne popołudnie na warszawskim Bemowie, w popularnym centrum zabaw Kolorado. To był dzień widzenia się z dziećmi 35-letniego Tomasza M. - ojciec zabrał czteroletniego syna Artura i sześcioletnią córkę do sali zabaw, towarzyszył mu kurator (tak zdecydował sąd rodzinny). W pewnym momencie 35-latek powiedział kuratorowi, że idzie z synem do toalety. Po kilku minutach jeden z gości zobaczył dziecko i ojca leżących na podłodze. Byli nieprzytomni. – Tam prawdopodobnie podał sobie i dziecku jakiś silny środek trujący, w wyniku czego oboje stracili przytomność. Zostali znalezieni przez osobę postronną – napisał portalowi TVP Info czytelnik. Kurator podjął próbę reanimacji. Wezwano karetkę pogotowia, która zawiozła mężczyznę z dzieckiem do szpitala. Lekarze walczyli o ich życie, ale byli bezsilni. Tata i syn zmarli. Okoliczności ich śmierci wyjaśnia policja i prokuratura. Zlecono sekcję zwłok ofiar, która ma dać odpowiedź na pytanie, jaką substancję podał sobie i czterolatkowi tata. Prokuratura prowadzi aż trzy wątki postępowania. - Chodzi o zabójstwo dziecka, doprowadzenie do samobójczej śmierci mężczyzny, a także niedopełnienie obowiązków przez kuratora sądowego – powiedział „Gazecie Wyborczej” Mirosława Chyr z Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Kurator został już przesłuchany, ale dla dobra śledztwa nie ujawniono treści jego zeznań. W tej rodzinie od dawna nie działo się dobrze Kilka dni temu magazyn TVN „Uwaga” wyemitował reportaż dotyczący rodziny. Małżeństwo miało 9-letni staż. Problemy zaczęły się cztery lata temu, wraz z urodzeniem synka. - Wtedy mąż się zupełnie zmienił. Skupił się tylko na synu, zaczął z nim spać w jednym łóżku. Kiedy Artur do mnie podchodził, zaczął mi go po prostu zabierać. Nie dopuszczał do tego, żebym była sama z synem - mówiła w „Uwadze” była żona, pani Justyna. Małżonkowie byli w trakcie rozwodu. W maju sąd rodzinny postanowił, że dzieci mają mieszkać z matką, a 35-letni Tomasz M. może widywać syna i córkę, ale tylko w obecności kuratora. Według relacji żony, w ciągu ostatnich miesięcy jej mąż wiele razy próbował porwać syna. Prokuratura przedstawiła mu zarzuty dotyczące uporczywego nękania małżonki i dzieci, nachodzenia rodziny i znajomych żony oraz uprowadzeń rodzicielskich synka. W końcu sąd zdecydował, że kontakty ojca z dziećmi mogą odbywać się wyłącznie w obecności kuratora. Wydał też zakaz zbliżania się ojca do żony i dzieci poza terminami widzeń. "Chcą ze mnie zrobić wariata" Tomasz M. nie zgadzał się z werdyktem sądowym. Na swoim profilu na Facebooku zamieścił post, w którym zaatakował sędziów, żonę oraz jej adwokata. Wyrok sądu uważał za "jawną dyskryminację ze względu na płeć". Jego zdaniem, decyzja o widzeniu dzieci tylko 2 razy w miesiącu była „celowym działaniem”, mającym go sprowokować „do desperacji" . Żonie zarzucił kłamstwa i pomówienia, oskarżył o "doskonale wykonany i ukartowany plan", aby odizolować go od dzieci. Miał pretensje, że sąd nie przesłuchał świadków, którzy by potwierdzili, że dobrze opiekował się dziećmi. „Dlaczego w takiej sytuacji nie zasądzono opieki naprzemiennej?" - pytał. "Kiedy Państwo zrozumiecie, że ten oprawczy system doprowadza ludzi na krawędź i tylko prowokuje desperackie czyny?" - pytał dramatycznie. „Wszyscy chcą ze mnie zrobić wariata i psychopatę tylko dlatego, że domagam się równouprawnienia i prawa do opieki nad moimi biologicznymi dziećmi" - napisał. Zgłoś się! Rozdajemy 1000 opakowań mleka następnego NAN OPTIPRO® Plus 2 HM-O! Czytając teraz te słowa można powiedzieć, że w tym wpisie była już niestety zapowiedź tragedii. Mężczyzna czuł się zaszczuty, dyskryminowany, jako ojciec i bardzo pokrzywdzony decyzją sądu o tak ograniczonym kontakcie z dziećmi. Ale sąd z pewnością miał swoje racje i bezpodstawnie nie podjął takiej decyzji. Zeznania żony, jak i relacje świadków obciążały ojca, który nękał rodzinę, potrafił wyrwać synka z rąk mamy na ulicy, wywiózł dziecko do Monachium, następnym razem do Wrocławia. To wskazywałoby na jego niestabilność emocjonalną. Może był w fatalnej kondycji psychicznej? Szkoda, że nie można było zapobiec tragedii, w której największą ofiarę poniosło bezbronne i niewinne dziecko. W tym dramacie pada też ważne pytanie o to, czy polskie sądy nie dyskryminują ojców? Napiszcie swoje zdanie w komentarzach. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Źródło: wyborcza.pl, fakt.pl Zobacz też: Test redakcyjny produktu NIVEA BABY Mój pierwszy krem. Czy warto po niego sięgnąć? A czy wy macie "odpowiednie kompetencje wychowawcze"? Znany tata = tata (nie)idealny?
Dziecko na rozprawie rozwodowej – tylko pod pewnymi warunkami [WIDEO]
Dziecko może uczestniczyć w rozprawie rozwodowej rodziców, tylko jeżeli będą spełnione odpowiednie warunki – mówi psycholog Alicja Budzyńska. Zobacz film, w którym ekspert wyjaśnia, kiedy obecność dziecka w sądzie jest możliwa, a kiedy jest to wykluczone.
Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, jak delikatną sprawą jest uczestniczenie dziecka w sądowej rozprawie rozwodowej i jak trzeba uważać, aby nie wikłać jego w konflikt. O tym, jak ochronić dziecko w trakcie rozwodu jego rodziców rozmawiali uczestnicy 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Sędzia wysłuchuje dziecko w osobnym pokoju Jak podkreśliła psycholog, podczas sądowej rozprawy rozwodowej nie ma mowy o przesłuchaniu dziecka na sali sądowej, tylko o jego wysłuchaniu przez sędziego. Przepisy mówią, że powinno się to odbywać w specjalnie przygotowanym miejscu i ma polegać na rozmowie z dzieckiem. Bez obecności innych osób. Budzyńska zaznaczyła, że sędziowie są przygotowywani do tego, jak takie rozmowy przeprowadzać. Są dwie podstawowe zasady: nie wikłać dziecka w konflikt rodziców oraz nie przerzucać na dziecko odpowiedzialności za rozstrzygnięcia, jakie zapadną na sali sądowej. "Jeżeli zachowane są te dwie zasady, to można powiedzieć, że już jest duży sukces" – oceniła psycholog. Ważne dla dziecka pytania Ekspert podkreśliła, że podczas rozmowy sędziego z dzieckiem, bardzo ważny jest też sposób jej prowadzenia – powinien być dopasowany do poziomu rozwoju, tak aby dziecko rozumiało pytania, rozumiało swoją sytuację i aby miało poczucie bezpieczeństwa w tej relacji. Zdaniem psycholog, taka rozmowa daje dziecku szansę wyrażenia siebie i "poczucia swej autonomii w sytuacji kryzysu w rodzinie". Daje też szansę zadania sędziemu pytań w sprawach dotyczących jego rodziców. "Dzięki takiemu wysłuchaniu dziecko może być potraktowane podmiotowo" - podkreśliła Budzyńska. Sąd nie dla maluchów Na pewno nie powinny być wysłuchiwane sądownie maluchy, czyli dzieci w wieku przedszkolnym. Jak tłumaczy ekspert, przedszkolaki funkcjonują "tu i teraz", i w związku z tym ich potrzeby i oczekiwania zmieniają się jak w kalejdoskopie. "Te dzieci są emocjonalnie przezroczyste, raz się śmieją, za chwileczkę płaczą, raz chciałyby mieszkać w tym domku, raz w innym" – opisuje. "Nie potrafią zidentyfikować swoich preferencji i mają trudności w ich ujawnieniu, a czasami też opór i niepokój przed ujawnieniem własnych życzeń lub potrzeb w obawie przed urażeniem kogoś bliskiego, czyli najczęściej taty lub mamy" – powiedział psycholog. Jak się rozstawać, aby dziecko jak najmniej ucierpiało? Napiszcie w komentarzach, jakie jest wasze zdanie. Zobacz też: Precz z rutyną w związku! 10 sposobów, które działają od razu Poznaj 6 sposobów na dziecięcy stres 5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
Być czy nie być razem ze względu na dziecko? [WIDEO]
Zrezygnowanie z rozwodu ze względu na dobro dziecka, może być bardziej szkodliwe, niż rozstanie się rodziców – przestrzega psycholog Alicja Budzyńska. Ekspert wyjaśnia w filmie, dlaczego dziecko nie będzie szczęśliwe w takiej rodzinie i jakie to niesie skutki dla jego przyszłości.
Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, że rodzice bardzo często z lęku i niepewności zasłaniają się dobrem dziecka, gdyż nie są gotowi psychicznie na rozstanie. O tym, jak pomóc dziecku rozstających się rodziców rozmawiano podczas 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Tak będzie lepiej dla dziecka? "Dziecko nie może być szczęśliwe w rodzinie, która tak naprawdę nie funkcjonuje normalnie" – mówi psycholog. Dlatego odradza rodzicom, aby utrzymywali nieudany związek ze względu na dziecko. Ekspertka podkreśla, że pozostając w fikcyjnym układzie, rodzice nie pokazują dziecku także odpowiednich wzorców relacji między mamą a tatą. "Nie pokazują dziecku, jak można być blisko ze sobą, jak można się rozumieć, jak można się kochać" – mówi. Dobro dziecka to przykrywka? Z doświadczenia zawodowego psycholog wynika, że bardzo często rodzice zasłaniają się dobrem dziecka i nie decydują się na rozstanie, ale tak naprawdę oni sami nie są na to gotowi. "Boją się zmiany, są niepewni, jak sobie poradzą" – tłumaczy Budzyńska. Zdaniem psycholog, takie postępowanie może być krzywdzące dla dziecka i może je obciążać winą. "Jeżeli w przyszłości dziecko usłyszy jak bardzo mama czy tata się poświęcili dla niego, to trudno będzie mu wejść w szczęśliwe życie i w szczęśliwy związek już w swoim dorosłym życiu" - przestrzega. Czy uważacie, że dobro dziecka to wystarczający argument, aby się nie rozstawać? Napiszcie co o tym sądzicie w komentarzach. Zobacz też: Kłótnie w małżeństwie są... potrzebne! Jak kłócić się mądrze? Chcesz wiedzieć, co faceci naprawdę myślą o małżeństwie? Jesteś pewna? Jeannette Kalyta: „Gdy jest trudno, przypomnijcie sobie, jak się w sobie zakochaliście” [WIDEO]
Po rozwodzie małe dziecko powinno mieć jeden dom [WIDEO]
Jeden dom i jak najmniej zmian w życiu maluszka - radzi psycholog Alicja Budzyńska. Ekspert wyjaśnia w filmie, dlaczego w przypadku bardzo małych dzieci nie wchodzi w grę, aby mogły być na przemian u mamy, a następnie u taty.
Maluszki potrzebują spokoju i powtarzalności rytmu dnia. Rozwód rodziców, aczkolwiek absolutnie dziejący się poza ich zrozumieniem, jest jednak na tyle dużą zmianą w życiu ich małego dziecka, że trzeba zrobić wszystko, aby nie dostarczyć mu kolejnych. Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, jak zorganizować opiekę nad tak małym dzieckiem w przypadku rozstania jego rodziców. Problem był jednym z tematów dyskusji przy okazji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Dziecko przy pierwszoplanowym rodzicu Małe dzieci nie mają poczucia czasu, nie są w stanie coś przewidzieć, czy na coś oczekiwać. Dla nich wszytko jest "tu i teraz". "Dlatego powinny mieć jeden dom" - mówi psycholog. Czy stworzy go mama, czy może tata? Ekspert nie wskazuje konkretnie, chociaż podkreśla, że są sytuacje oczywiste jak np. karmienie piersią powodujące, że dziecko zostaje przy mamie. "Rodzic który do momentu rozstania pełnił pierwszoplanową rolę i był bliżej dziecka, powinien w dalszym ciągu tę opiekę sprawować" - tłumaczy Budzyńska. Jak najmniej zmian W przypadku rozstania rodzice powinni zadbać o to, aby było jak najmniej zmian w życiu dziecka. "Dostateczną zmianą w jego życiu jest rozstanie rodziców i rozpad domu" - mówi ekspert. A chodzi o to, aby w życiu tak małego dziecka było ich jak najmniej. Małe dziecko powinno zostać przy mamie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Zrozum, co dziecko przeżywa podczas rozwodu rodziców Mama vs tata – wojna o wychowanie dziecka - znacie to? Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO]
Małe dziecko obwinia SIEBIE za rozwód rodziców [WIDEO]
Małe dzieci nie rozumieją rozwodu rodziców, ale czują się za niego odpowiedzialne - mówi psycholog Alicja Budzyńska. Zobacz film, z którego dowiesz się, jak dorośli wywołują w dzieciach poczucie winy i współodpowiedzialności za swoje konflikty.
Dziecko to wrażliwy obserwator relacji między rodzicami. W sytuacji, kiedy rozpada się jego rodzina staje wobec jednego z najtrudniejszych emocjonalnie doświadczeń w swoim życiu. Jeżeli rozstaniu mamy i taty towarzyszy konflikt, dziecko staje się uczestnikiem, a nawet zakładnikiem w grze, jaką toczą między sobą rodzice. O tym, jak przeprowadzić rozstanie, aby dziecko jak najmniej na tym ucierpiało, rozmawiali uczestnicy 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W świecie małych dzieci wszystko dzieje się z ich powodu Maluszki i przedszkolaki spostrzegają świat inaczej. Jak mówi psycholog Alicja Budzyńska, małe dzieci są egocentryczne, a ten egocentryzm dziecięcy powoduje, że dzieci wyobrażają sobie, iż są "główną planetą wokół której krążą inne osoby". "Czyli jak świeci słońce to dlatego, że były grzeczne, a jak pada deszcz to dlatego, że coś przeskrobały" – tłumaczy psycholog. Niestety to oznacza, że jak mama czy tata się złoszczą to małe dzieci czują, że to również z ich powodu. "Egocentryzm dziecięcy powoduje, że kiedy dzieci czują problem lub napięcie między rodzicami, to przypisują sobie w naturalny sposób odpowiedzialność za to, co się dzieje" – wyjaśnia Budzyńska. Rodzicu, nie obarczaj dziecka! Czy podobny mechanizm działa w przypadku starszych dzieci? Nie – odpowiada psycholog. W tej sytuacji o tym, czy dziecko będzie miało poczucie winy, decyduje postawa rodziców. "Wszystko zależy od okoliczności, od konkretnej sytuacji, od zasobów dziecka, od warunków, w jakich wychowywało się do momentu konfliktu między rodzicami, od relacji z nimi, ale przede wszystkim jest to uwarunkowane zachowaniem rodziców i ich postawą" – mówi Budzyńska. Bo to rodzice bardzo często wprowadzają dziecko w poczucie winy. Wystarczy, że słyszy awantury o to, z kim ma wyjść w niedzielę na spacer, co ma założyć, na jakie zajęcia ma chodzić, czego powinno się bardziej uczyć, a co może zlekceważyć. - Rodzice mają różne zdanie i kłócą się o kwestie, które dotyczą dziecka, co w prosty sposób rodzi w nim poczucie winy i współodpowiedzialności za konflikty i nieporozumienia – tłumaczy psycholog. Jak się rozstawać z partnerem, aby nie ucierpiało na tym dziecko? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Po rozwodzie rodziców: dwa domy, dwie rodziny 5 typów mam – którym jesteś? Filary Rodzicielstwa Bliskości: 1. Bądź blisko dziecka [WIDEO]
Co sądzisz o ojcach niepłacących alimentów? [SONDA ULICZNA]
O to, co sądzisz o ojcach niepłacących alimentów na swoje dzieci zapytaliśmy przechodniów. Zobacz co mieli do powiedzenia - to nie były miłe słowa!
To poważny problem społeczny - ojcowie niepłacący alimentów na utrzymanie swoich dzieci. Szacuje się, że jest ich w kraju kilkaset tysięcy! Zapytani w sondzie mamotoja.pl przechodnie nie szczędzili im określeń. "To mężczyźni nie zasługujący na ojcostwo" – mówi jedna z kobiet. "To nie są mężczyźni. To są dupki" – mówi bez ogródek starsza pani. "To dramat być samotną mamą bez wsparcia" "Bycie mamą już jest ciężkie, a bycie samotną mamą bez żadnego wsparcia to dramat i uważam, że ojcowie są tak samo odpowiedzialni za dzieci jak mamy. Więc jeśli już nic innego nie robią, to przy najmniej powinni płacić alimenty" – stwierdza młoda mama z dwójką dzieci. "Nie powinno to spotykać kobiety, które obdarzają nas czymś tak pięknym jak posiadanie dziecka" – ocenia starsza pani. "Ciężko mi zrozumieć, jak tacy ojcowie mogą funkcjonować - nie chcą pomagać w wychowaniu i nie chcą pomagać chociażby w płaceniu alimentów, aby pomóc matce dziecka?" – zastanawia się młody tata z dzieckiem na spacerze. Dzieci nie mogą czuć się gorsze od innych "Najważniejsze jest dobro dziecka i ojcowie powinni łożyć na swoje dzieci" – uważa babcia z małym wnuczkiem w wózku. "Dzieci powinny mieć zapewnione podstawowe warunki do życia. I nie powinny być gorsze od innych dzieci, które mają to szczęście, że mają dojrzałych i odpowiedzialnych ojców" – dodaje starsza pani. "Facet, który nie płaci jest nieodpowiedzialny. Przecież sens życia to są dzieci" – ocenia starszy pan. Jego zdaniem, jeżeli dzieci dotyka już taka tragedia, że nie mają ojca, który by je wychował i nauczył życia, to przynajmniej powinny mieć zapewnione przez niego bezpieczeństwo materialne. Alimenciarze do kopalni i zamiatać ulice Przechodnie proponują konkretne rozwiązania problemu. "Jeżeli zalegają z alimentami, to są takie miejsca jak kopalnie, w których można odpracować wszystko co jest zaległe i należne" – proponuje mężczyzna. "Niech idą do ciężkich robót, kamieniołomów, sprzątania ulic, tak aby byli widoczni: ma miotłę i zamiata ulicę dlatego, że nie wspiera swojego dziecka" – proponuje starsza pani. Według oficjalnych danych, aż milion dzieci w Polsce nie dostaje alimentów. Niepłacących rodziców jest kilkaset tysięcy. W 96 procentach są to ojcowie. Mimo regulacji prawnych i zarządzonego obowiązku o płaceniu alimentów, wielu osobom udaje się sprytnie omijać przepisy i nie płacić zarządzonej kwoty. W kancelariach komorniczych jest 600 tys. spraw o alimenty, a dług alimentacyjny wynosi ponad 11 mld złotych. W świetle kodeksu karnego, osoba, która unika płacenia alimentów, jest uznawana za przestępcę. Można więc złożyć wniosek o ściganie do prokuratura. Teraz wystarczy, że ktoś przez trzy miesiące nie płacił alimentów, żeby prokurator zaczął się nim interesować. W Krajowym Rejestrze Dłużników trwają prace nad tym, aby wpisywać alimenciarzy do jednego rejestru, co ma ułatwić egzekwowanie świadczeń. Zobacz też: Nie płacisz alimentów? Nie dostaniesz kredytu! Pozew o alimenty - wzór Powiedz dziecku "kocham cię" bez słów: na 8 sposobów!
Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
Przeczytaj rady dorosłych ludzi, których rodzice po rozwodzie popełnili wiele błędów i wyrządzili im krzywdę. Wykorzystaj ich doświadczenia z dzieciństwa, żeby nie zranić własnego dziecka.
Jeśli nie chcesz skrzywdzić swojego dziecka po rozwodzie, musisz odłożyć na bok niechęć do byłego męża. To warunek, który trzeba spełnić – nie ma sposobu na jego ominięcie. Zebraliśmy rady od dorosłych osób, których rodzice rozwiedli się, kiedy oni byli dziećmi. Pamiętaj, że te rady dotyczą zarówno matek, jak i ojców – jeśli to twój były mąż zachowuje się w któryś z opisanych sposobów – interweniuj. Oto czego nie należy robić, żeby nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie: Nie płacz przy dziecku po rozwodzie Cierpisz, jesteś załamana, najchętniej zwinęłabyś się w kącie i nigdy z niego nie wyszła. Nie możesz powstrzymać łez. Czujesz się zraniona, oszukana, porzucona i myślisz, że twój świat się zawalił i już nigdy się nie pozbierasz. Masz prawo do tych emocji i masz prawo do ich przeżywania. Jest jednak jedno ALE: płacz do woli przy przyjaciołach, w samotności, przed terapeutą, a nawet panią w piekarni, ale pod żadnym pozorem nie miej chwil załamania przy dziecku! Płacząca niekontrolowanie matka, która nie może złapać oddechu od szlochów, to dla dziecka przerażający widok. Budzi ogromny strach, to zbyt duży ciężar dla dziecka. Nie rób mu tego. Po rozwodzie nadal jesteście rodzicami Kiedy rozwodzą się bezdzietne pary, ich drogi rozchodzą się i łatwiej jest znaleźć równowagę po rozstaniu. Jeśli macie dzieci, rozwód jest tylko częściowym rozstaniem. Możecie się rozwieść, ale pozostaniecie rodzicami waszego dziecka i – czy tego chcecie czy nie - będziecie ze sobą w tym sensie związani na zawsze. Będziecie musieli utrzymywać ze sobą kontakt, a to bywa bardzo trudne, zwłaszcza kiedy rozstaniu towarzyszyły złe emocje, nie było ono wspólną decyzją, ktoś zachował się źle, ktoś cierpi itd. Jednak jeśli chodzi o wychowywanie dziecka po rozwodzie, musicie wypracować wspólny front. Dziecko po rozwodzie potrzebuje silnych rodziców, którzy nie podważają decyzji drugiego rodzica, nie podkopują jego autorytetu, nie wywołują w dziecku poczucia zagubienia i zagrożenia. Stwórzcie plan wychowawczy po rozwodzie Sąd prowadzący sprawę rozwodową małżonków, którzy mają wspólne dzieci, coraz częściej domaga się przedstawienia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/plan-wychowawczy-co-to-jest-wzor-porozumienia-rodzicielskiego-27959-r1/">planu wychowawczego. To bardzo dobrze, ponieważ sporządzenie takiego planu pozwoli wam uniknąć wielu problemów w przyszłości. Już na etapie sporządzania planu wychowawczego, musicie przedyskutować i dojść do porozumienia w ważnych dla dziecka kwestiach: opieki zdrowotnej, świąt po rozwodzie, wakacji, widywania się z drugim rodzicem, miejsca zamieszkania, wydatków itd. Nawet jeśli teraz jesteście w dobrych kontaktach, w przyszłości może się to zmienić, dlatego lepiej jest mieć wszystko spisane i ustalone. Takie wspólne stanowisko w ważnych sprawach dotyczących dziecka po rozwodzie, pozwoli też dziecku mieć większe poczucie bezpieczeństwa po rozstaniu rodziców. Po rozwodzie nie mów źle o drugim rodzicu przy dziecku Na pewno już o tym słyszałaś. Może wzruszasz ramionami, gdy to czytasz, może myślisz: ale jak, skoro on jest takim złym człowiekiem/rodzicem? Nieważne, co myślisz, to wciąż rodzic twojego dziecka i dla niego jest najwspanialszym ojcem świata (zakładamy tu oczywiście sytuację, w której rozwód nie jest następstwem np. agresji i przemocy względem dziecka). Kiedy źle mówisz przy dziecku o jego ojcu, sprawiasz, że wasze rozstanie staje się dla niego jeszcze trudniejszym i bardziej traumatycznym doświadczeniem. To naprawdę bardzo źle wpływa na samopoczucie twojego dziecka, wpędza je w poczucie winy, konflikt lojalności, bardzo unieszczęśliwia. Ty nie musisz kochać już jego ojca, ono nadal go kocha i ma do tego prawo. Nie odbieraj mu go. To oczywiście działa w dwie strony – twój były mąż też nigdy, pod żadnym pozorem, nie może źle mówić przy dziecku o tobie. Dotyczy to też waszych krewnych i przyjaciół. Rozwód rodziców: nie używaj dziecka do walki z byłym mężem To wciąż częste zjawisko po rozwodzie: rodzice walczą ze sobą, używając do tego dziecka. Chcesz go zranić, utrudniając mu kontakty z dzieckiem po rozwodzie? Chcesz mu zatruć życie, wykorzystując do tego dziecko? Na pewno ci się to uda, ale pamiętaj, że największą krzywdę wyrządzasz w ten sposób dziecku. To nie jest slogan. To brutalna prawda, którą poświadczy każdy człowiek, którego rodzice zachowywali się w ten sposób. Tu nie ma miejsca na dyskusję, naprawdę. Po rozwodzie pozwól dziecku mówić o tacie To trudne, kiedy twoje dziecko wraca z weekendu u taty i opowiada o tym, jak było wspaniale, jak cudownie się bawiło, jakie fajne rzeczy tata powiedział lub kupił. Ty w tym czasie płakałaś, jeśli to pierwszy okres po rozstaniu. Jeśli od rozwodu minęło dużo czasu i już nie płaczesz, to i tak trudno ci tego słuchać, bo wcale nie uważasz, że twój były mąż jest fajny. I nie podoba ci się, że on jest od tych fantastycznych wypraw, a ty od codziennych obowiązków, wymagań, wizyt u dentysty i wywiadówek. Ale to nie szkodzi, odłóż te emocje na bok, pozwól dziecku opowiadać (byłego męża obgadasz później przy przyjaciółce!). Skoro dziecko jeszcze chce ci o tym mówić, to znaczy, że jeszcze wszystkiego nie zawaliliście z byłym mężem – dziecko ma poczucie bezpieczeństwa i nie odczuwa konfliktu lojalności. Możesz być z siebie dumna! Trudno jest być rodzicem po rozwodzie Rozwód rodziców to fatalna sprawa. Nie chodzi o to, by zakazać rozwodów, tylko przyznać z pełną szczerością, że rozwód jest przeżyciem ekstremalnie trudnym, które pociąga za sobą poważne konsekwencje, z którymi rozwodnikom i ich dzieciom zawsze przyjdzie się zmierzyć. Oczywiście rozwód może być dobrym rozwiązaniem dla osób tkwiących w toksycznych, złych związkach, dla dzieci wychowujących się w domach, w których panuje przemoc domowa czy wrogość między rodzicami staje się nie do zniesienia. W takich przypadkach rozwód bywa wybawieniem, nie zmienia to jednak faktu, że wyzwala trudne emocje i każe się zmierzyć z wieloma problemami, szczególnie jeśli jesteście rodzicami. Musicie być na to przygotowani, nawet jeśli rozstajecie się w zgodzie, oszczędzi to wam przykrych rozczarowań w przyszłości i pomoże waszemu dziecku po rozwodzie. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rozwod-rodzicow-co-przezywa-dziecko-1031-r1/">Rozwód a dzieci - formalności i dokumenty, skutki, wiek dziecka w momencie rozwodu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/separacja-co-to-jest-faktyczna-a-prawna-separacja-a-rozwod-roznice-i-podobienstwa-28010-r1/">Separacja a rozwód: czym się różnią? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/rodzina-patchworkowa-definicja-problemy-relacje-w-rodzinie-27853-r1/">Rodzina patchworkowa: definicja, problemy
Rodzice mają prawo do rozstania. Ale dzieci mają prawo, nawet po rozwodzie, do kontaktu i miłości obojga rodziców. Przeciąganie dziecka na jedną stronę, oczekiwanie lojalności wobec mamy lub taty to ogromny stres dla małego człowieka. Dziecko jest zawsze i mamy i taty. O tym właśnie mówi nowa kampania Rzecznika Praw Dziecka.
"Jestem mamy i taty" - kampania społeczna Rzecznika Praw Dziecka zwraca uwagę na problem wikłania dzieci sprawy okołorozwodowe rodziców oraz stawiania go w sytuacji konfliktu lojalnościowego wobec nich. Przypomina także, że każde dziecko ma prawo do kontaktów z obojgiem rodziców. Piegi po mamie, nos po tacie Twórcy kampanii mówią, że chcą patrzeć na świat, również na te problem oczami dziecka, oraz uwzględniając prawa dziecka. Właśnie jedno z podstawowych praw każdego dziecka jest bycie w kontakcie z mamą i tatą. Nawet jeśli oni sami nie potrafią się ze sobą kontaktować na poziomie, po rozwodzie są w złych relacjach. – Często piszą do mnie same dzieci o wikłaniu ich w sprawy rozwodowe, manipulowaniu, ograniczaniu kontaktów z drugim rodzicem, czy wymuszaniu poparcia dla jednej ze stron. Dzieci proszą o pomoc, bo nie chcą być kartą przetargową w rozgrywkach opiekunów – mówił Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – Nie radzą sobie z tą sytuacją, która najzwyczajniej je przerasta. Dorośli nie zawsze potrafią odłożyć ambicje na bok i priorytetowo potraktować prawa i potrzeby dziecka, które – tutaj powiem brutalnie – nie prosiło się na świat i nie miało żadnego wpływu na wybór swoich rodziców – dodaje rzecznik. Tymczasem przyszłość dziecka, a w szczególności jego stabilność emocjonalna zależy w dużej mierze od tego, czy rodzice potrafią dojść do porozumienia w trakcie rozwodu i tuż po tym zdarzeniu. Wszystkim rodzicom polecamy: Trudne rozmowy z dzieckiem - co mówić? Rodzice, bądźcie dorośli! Dorośli mają prawo do rozstania, ale powinni pamiętać, że nic nie zwalnia ich z bycia odpowiedzialnym rodzicem. Niezależnie od tego, co się między nimi wydarzy, dla swoich dzieci zawsze pozostaną mamą i tatą. Właśnie o tym przypomina film przygotowany do kampanii "Jestem mamy i taty", który warto obejrzeć. I - w razie potrzeby - zastanowić się, nad własnym postępowaniem. I tym, czy przestrzegamy praw dziecka. View Ediplayer on the source website
Bolesna decyzja została już podjęta, ale jeszcze nie wszyscy o niej wiedzą. Jak powiedzieć dziecku o tym, że rodzice się rozwodzą?
Choć pewnie niejednokrotnie było świadkiem kłótni, wasze dziecko do tej pory nie zdawało sobie sprawy, że jego rodzina już wkrótce się rozpadnie. Powiadomienie malucha o rozwodzie to jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie czekają rozstających się małżonków. Spokojnie powiedzcie dziecku o rozwodzie Postarajcie się, aby o rozwodzie dziecko dowiedziało się od obojga rodziców jednocześnie, najlepiej podczas spokojnej, długiej rozmowy. Jeśli będzie widziało, że mama i tata zgadzają się ze sobą, mówiąc o rozstaniu, łatwiej zaakceptuje rozwód rodziców. Jeśli nie jesteście pewni, czy się chcecie rozstać, powstrzymajcie się od rozmowy. Ale pamiętajcie, że maluch nie powinien dowiedzieć się o waszym rozstaniu od babci czy kuzyna – zanim powiecie dziecku, nie rozgłaszajcie nowiny wszystkim swoim znajomym. Zapewnijcie dziecko o swojej miłości do niego Wcześniej ustalcie we dwoje, co powiecie i w jaki sposób. Podczas tej szczególnej rozmowy, nawet jeśli drzemie w was wiele negatywnych emocji, unikajcie kłótni i roztrząsań, kto z was zawinił bardziej. Nie wdawajcie się w przyczyny rozstania – dziecko nie powinno obwiniać jednego z was za rozwód, bo utrudni mu relacje z tym rodzicem. Zapewnijcie szczególnie stanowczo, że rozwód to sprawa wyłącznie waszych wzajemnych relacji, i że w żaden sposób nie zakłóci to waszej miłości do dziecka. Wyjaśnijcie: „Nie zgadzamy się ze sobą, dlatego postanowiliśmy się rozejść. Ale nadal oboje kochamy ciebie i nigdy nie przestaniemy być twoimi rodzicami”. Jeśli dziecko jest jeszcze bardzo małe, wiele rodziców ułatwia sobie zadanie i mówi, że np. tata wyjeżdża. To błąd – dziecko może utracić poczucie bezpieczeństwa i reagować paniką za każdym razem, gdy straci mamę czy tatę z oczu. Zobacz też: Kłótnie w małżeństwie są... potrzebne. Zobacz, jak się kłócić mądrze Nie ukrywajcie uczuć Podczas rozmowy o rozwodzie nie starajcie się na siłę wyglądać na zadowolonych i szczęśliwych. Dziecko, choć może jeszcze nie do końca zdaje sobie sprawę, czym tak naprawdę jest rozwód, z pewnością czuje, że to nic pozytywnego. Wasz uśmiech może go jedynie zranić – rodzice wyglądają na ucieszonych, a tymczasem ono przeżywa dramat. Wyjaśnijcie, że i wam jest trudno, ale doszliście do wniosku, że rozwód będzie najlepszym wyjściem. Pozwólcie dziecku na wyrażenie swoich emocji – przyjmujcie ze zrozumieniem jego wybuchy agresji, płacz czy histerię. Dziecko postawione w obliczu rozpadu rodziny czuje się oszukane i zrozpaczone. Jak się zmieni świat dziecka Dzieci, postawione w niecodziennej sytuacji, obawiają się tego, jak będzie wyglądała ich przyszłość. Dlatego już podczas pierwszej rozmowy przedstawić konkretne plany: z kim dziecko będzie mieszkać, jak często widywać się z drugim rodzicem, kto będzie odprowadzał do szkoły i chodził na wywiadówki. Warto przygotować się na szczegółowe pytania dzieci. Nie zapewniajcie dzieci, że być może jeszcze wrócicie do siebie – one mogą nawet przez lata żyć tą nadzieją i przeżyć kolejną tragedię, gdy jedno z was znajdzie sobie nowego partnera. Zobacz też: Czego dziecko potrzebuje do szczęścia? Wyjaśnia psycholog
Jak się rozstawać, by jak najmniej ucierpiało dziecko
Jeśli postanowienie o rozwodzie jest już nieodwołalne, zróbcie to tak, aby nie ucierpiało na tym wasze dziecko. Przeczytajcie, jak się mądrze rozstawać ze względu na dzieci.
Przeprowadzicie wasze rozstanie w taki sposób, aby przysporzyło jak najmniej bólu – Wam i dziecku. Wzajemne ranienie się niczego nie naprawi. Wzajemne pretensje i oskarżenia nie powinny przysłonić waszego zdrowego rozsądku. Nawet jeśli jeszcze macie do siebie żal, cierpicie lub macie poczucie krzywdy, postarajcie się dostosować do nowych okoliczności. Nie pozwólcie, aby ostatnie wspólne chwile upłynęły w chorej, przepełnionej nienawiścią atmosferze. Rozwód oznacza koniec kłótni Ostateczna decyzja o rozwodzie powinna zakończyć etap awantur i kłótni w Waszym związku. Jeżeli jesteście pewni, że już nie uda się uratować małżeństwa, warto spokojnie przedyskutować sprawy, które muszą zostać uporządkowane przed formalnym rozstaniem. Przedyskutujcie kwestie majątkowe, opiekę nad dziećmi, rozwiązanie kwestii mieszkania, a nawet wspólną wersję przyczyn rozpadu małżeństwa. Nie warto roztrząsać w nieskończoność, kto jest winny rozkładowi życia małżeńskiego i dlaczego. Potraktujcie rozwód jako zadanie, które musicie wypełnić jak najlepiej. Zastanówcie się, jak o rozstaniu powiedzieć dzieciom. Przedyskutujcie sprawę prezentów ślubnych i kontaktów ze wspólnymi przyjaciółmi. Na koniec postarajcie się spokojnie porozmawiać o waszej przyszłości: kontaktach dzieci z przyszłym partnerem lub partnerką byłego współmałżonka, formę zwracania się do nich, wspólnych wyjazdów na wakacje z dziećmi itd. Wcześniejsze ustalenia – choć trudne – pozwolą wam rozstać się bez zbędnych emocji. Jak rozwieść się z klasą? Postarajcie się zachować spokój i żelazne nerwy. Rzucanie oskarżeń, kłótnie, czy wyzwiska to nie tylko zbędna, ale i absolutnie niedopuszczalna oprawa rozwodu. Wysiłek, włożony w rozstanie z klasą, pozwoli ci zachować szacunek do byłego małżonka i... do siebie. Niesmak, jaki pozostanie po karczemnych awanturach, prowadzonych przed sądem lub w obecności mediatorów, nie mija miesiącami. Pamiętaj, aby ustalić szczegóły opieki nad dziećmi i podziału majątku jeszcze przed rozprawą. Zadbajcie, aby podczas trwania rozwodu, wasze rozmowy nie polegały wyłącznie na wzajemnych uszczypliwościach – złośliwość w niczym nie pomoże, a może pogłębić ból. Nie pozwólcie, aby w wasze rozstanie zostały wmieszane dzieci. Przeprowadźcie wspólnie rozmowę z nimi, starając się spokojnie opowiedzieć, jak teraz będzie wyglądało ich życie. Nie skupiajcie się na przyczynach rozstania: wystarczy, jeśli powiecie, że postanowiliście zamieszkać oddzielnie. Zapewnijcie jednak dzieci o dalszej, wspólnej opiece nad nimi. Nie wylewajcie swoich żalów przed dziećmi, nawet jeśli sądzicie, że powinny one poznać prawdziwe powody waszego rozstania. Chrońcie prywatność, zarówno swoją, jak i byłego partnera. Wspólni znajomi nie powinni wiedzieć, jak wyglądało wasze życie seksualne, ani znać na pamięć całą wyliczankę wad partnera. Choć z pewnością trudno ci się powstrzymać się od obmawiania byłego małżonka, lepiej nie rozpowiadać wszystkim o jego wadach i słabostkach. Zrezygnuj z planów potajemnego powiadamiania kolejnej partnerki byłego męża o szczegółach waszego życia. Choć pewnie udałoby ci się w ten sposób ją zranić, takie zachowanie jest po prostu niesmaczne. Zobacz także: Jak ochronić dziecko w czasie rozwodu rodziców. [CMS_PAGE_BREAK] Czego unikać podczas rozwodu Choć perspektywa potajemnej ucieczki z małżeńskiego domu może wydawać się kusząca, nie ulegaj jej. Rozstanie powinno zostać poprzedzone szczerą rozmową, podczas której jasno wytłumaczysz powody, dla których pragniesz się rozejść ze swoim partnerem. Nie kieruj się chęcią odegrania się na partnerze ani przeciwnie, litością do porzucanego małżonka. Nie spędzajcie upojnej "ostatniej nocy", bo tego typu postępowanie nie naprawi relacji między wami, natomiast może spowodować, że u osoby, która nie chce rozwodu, obudzą się nierealne nadzieje na powrót harmonii między wami. Po rozwodzie postaraj na pewien czas zachować dystans do partnera: nie umawiaj się na dziesiątą, "wyjaśniającą" kawę, nie wpadaj na niego "przypadkiem", nie staraj się za wszelką cenę zaprzyjaźnić z jego nową partnerką. Choć nie warto rozstawać się w kłótni, jednak tak samo nie warto na siłę utrzymywać bliskie, przyjacielskie kontakty. Takie niepełne rozstanie uniemożliwia rozpoczęcia na nowo życia osobistego i w konsekwencji – związania się z kimś nowym. Chcesz się na nim zemścić? Nie rób tego! Rozwodzące się małżeństwa często zastanawiają się, po co rozstawać się w zgodzie, skoro i tak już nie ma szans na powrót do siebie? Często bywa tak, że upokorzona rozwodem partnerka pragnie jedynie jednego: dopiec swojemu – już wkrótce byłemu – mężowi, by i on cierpiał tak jak ona. Lub odwrotnie: porzucony mąż wyładowuje swój gniew na odchodzącej od niego żonie, bo jedynie w ten sposób umie okazać, że mu na niej nadal zależy. Nie rób tego – twoje ataki nie skłonią partnera do powrotu. Wzajemne urazy są poważną przeszkodą, by po rozwodzie nawiązać poprawne stosunki, które są konieczne, jeśli oprócz wspomnień, byłych małżonków łączą dzieci. Rozstający się małżonkowie mogą zechcieć spalić za sobą mosty łączące ich w przeszłości, dlatego nierzadko z premedytacją boleśnie ranią drugiego z partnerów. Tymczasem psychologowie odradzają takie rozwiązanie. Całkowite odcięcie się od przeszłości jest niemożliwe. Byłym małżonkom trudno wymazać z pamięci chwile spędzone ze sobą, dlatego postarajcie się, by po latach czuć do siebie sentyment, a nie urazę. Pełne psychiczne rozstanie się z partnerem jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy z jego osobą nie wiążą się żadne emocje – a przede wszystkim te negatywne. Wspomnienia poczucia winy, tak samo jak złości i gniewu związanego z byłym partnerem może powrócić z podwójną siłą nawet po wielu latach, dlatego dla własnego psychicznego spokoju warto postarać się o rozstanie bez walki, negatywnych emocji i bez niepotrzebnego brania odwetu na partnerze. Zemsta zawsze lepiej wygląda w wyobraźni lub na papierze, dlatego zamiast ją wcielać w życie, pofantazjuj na jej temat, a potem ją szczegółowo opisz. Po lekturze swojego dzieła – spal je, a z pewnością poczujesz się lepiej. Polecamy: Zrozum, co dziecko przezywa podczas rozwodu rodziców.
Po rozwodzie rodziców: dwa domy, dwie rodziny
Rozwód rodziców przewraca dziecięcy świat do góry nogami. Wszystko jest inne i nowe – nowy dom, nowe są nawet święta. Przeczytaj rady psychologa, jak stworzyć szczęśliwą nową rodzinę dla dziecka.
Po rozwodzie rodziców potrzeba sporo czasu, żeby wszystko poukładać, a potem dużo dobrej woli, by nowy partner mamy czy taty dołączyli do rodziny. Rodzina może być szczęśliwa po raz drugi, jeśli uda się jej ominąć pułapki. Przeczytaj, jak oswoić dziecko z nową rzeczywistością po rozwodzie rodziców, jak odnaleźć się w nowym domu taty i jak wprowadzić do życia dziecka po rozwodzie nowego partnera. Podwójne święta po rozwodzie rodziców Jeśli atmosfera przy wigilijnym stole po rozwodzie może być przyjazna, warto w ten szczególny wieczór razem do niego usiąść. Święta to czas spełniania marzeń, zwłaszcza dziecka. Skoro marzenia dziecka o rodzinie mieszkającej pod jednym dachem nie mogą się ziścić, niech staną się rzeczywistością te o radosnych świętach u boku mamy i taty. Ale gdy napięcia wiszą w powietrzu, zrezygnujcie ze wspólnego świętowania. Czasem lepszym rozwiązaniem są święta u dziadków. DOBRA RADA: Na wiele tygodni wcześniej warto dokładnie zaplanować, jak będą wyglądały święta. Podzielić można wszystko: wigilię – wcześniejsza kolacja z mamą, późniejsza z tatą, pierwszy dzień świąt z tatą itd. A może śniadanie u mamy, a obiad u taty? Niektórzy rozwiedzeni rodzice umawiają się, że w jednym roku dziecko spędzi święta z tatą, w kolejnym z mamą. To dobre rozwiązanie, gdy dzieli ich duża odległość. Dziecko po rozwodzie: nowy dom taty Pierwsza wizyta u taty po rozwodzie może być dla dziecka dużym przeżyciem. Gdy wróci, nie zalewaj go lawiną pytań o to, co robili, jak wygląda salon i czy TA pani jest miła. Na niektóre z nich będzie mu trudno odpowiadać, bo albo nie będzie ci chciało sprawiać przykrości („Ta pani była miła, ale czy mama to zrozumie?”), albo niektóre rzeczy musi sobie dopiero poukładać w głowie („Nie wiem, czy tata może kochać córeczkę tej pani”). Dziecko będzie więc odpowiedzi unikać albo kłamać i żyć w poczuciu winy, że nie mówi prawdy. DOBRA RADA: Kiedy dziecko wraca od taty, który mieszka z nową partnerką, cierpliwie słuchaj tego, o czym chce ci powiedzieć. Może sam zacznie pytać. Wtedy szczerze odpowiadaj. Nowy partner mamy Kiedy w twoim życiu pojawia się nowy partner, dziecku może się wydawać, że traci swoją uprzywilejowaną pozycję. Jeśli utrzymuje dobre stosunki z ojcem, to tylko jego wciąż widzi u boku mamy. Ma poczucie, że akceptacja nowego mężczyzny oznaczałaby zdradę ojca. DOBRA RADA: Mów o swoich uczuciach do dziecka, zapewniaj, że nie zależą one od tego, co dzieje się w Waszej rodzinie. Odważnie powiedz, że powrót do taty nie jest już możliwy, a pojawienie się nowego partnera nie wynika z wcześniejszych relacji z mężem. Wytłumacz dziecku, że to całkowicie normalne, iż kocha tatę i lubi twojego towarzysza życia. [CMS_PAGE_BREAK] Zanim po rozwodzie zamieszkasz z nowym partnerem Dla ciebie nowy partner to ktoś, kogo znasz, kogo kochasz, ale dla dziecka to obca osoba. Powinno go poznać, mieć okazję bywać z nim w różnych sytuacjach, wyjechać na kilka dni czy na część ferii... Jeśli uznasz, że nadszedł właściwy moment na rozmowę o planach zamieszkania razem, usiądźcie i spokojnie porozmawiajcie. Taką informację poprzedź kilkoma słowami wyjaśnienia, dlaczego nowa osoba ma zamieszkać pod waszym dachem („Kochamy się, jest nam ze sobą dobrze, mamy wspólne plany”). Odkładanie takiej rozmowy nie jest dobre. Dziecko nie może snuć domysłów na temat swojej sytuacji. DOBRA RADA: Pozwól, by wypowiedziało swoje zdanie, ale nie pytaj o zgodę. Pamiętaj, że to ty podejmujesz decyzję. Musisz ją tylko mądrze i spokojnie przedstawić córce czy synowi. Zobacz też: Bycie macochą jest piekielnie trudne: poznaj 7 prawd o byciu macochą Jak dziecko ma się zwracać do nowego partnera mamy Forma zwracania się dzieci do twojego partnera musi oddawać to, co czują do nowego członka rodziny. Potrzebują czasu, by to zrozumieć. Najlepiej więc na początku znajomości zostawić otwarty temat i dopiero po jakimś czasie wrócić do niego. Może sam się rozwiąże, a jeśli nie, porozmawiaj o tym. Zaznaczcie, że to, jaką formę dzieci wybiorą, zależy od nich. Zaakceptujcie każdy ich pomysł. Naciski i narzucanie się, choćby w dobrych intencjach, odniesie odwrotny skutek. „Mów do mnie: mamo” dla partnerki taty może oznaczać „Pokochałam cię jak własne dziecko”. Ale dla malca może być zagrożeniem: „Chcesz zastąpić mi mamę”. Zamiast zbliżenia, pojawi się chęć izolowania i wrogość. DOBRA RADA: Najprostszym rozwiązaniem byłoby mówienie sobie po imieniu. Jeśli mimo upływu czasu i sugestii dorosłych dotyczących form zwracania się do partnera rodzica dziecko wciąż używa form bezosobowych, nie irytuj się, nie krytykuj jego zachowania. I nie upatruj złej woli w jego postępowaniu. Zachowajcie spokój i czekajcie. Przeczytaj, jak ułożyć sobie na nowo życie po rozwodzie Wychowanie dziecka po rozwodzie: co wolno ojczymowi? Jednoznaczne reguły życia pod jednym dachem wszystkim ułatwią kontakty. Choć nowa osoba nie wchodzi w rolę taty (lub mamy, gdy dzieci zostają z ojcem), to jednak na gruncie domowym musi mieć swoje prawa. Najlepiej, gdy mama (jeśli to z nią są dzieci) przeprowadzi rozmowę „sam na sam” z synem lub córką i powie, jakiego zachowania oczekuje, w jakich sytuacjach dziecko musi podporządkować się jej nowemu partnerowi. DOBRA RADA: By wszyscy czuli się w tej nowej rodzinie dobrze, musi mieć ona swoją hierarchię. Dzieci powinny się liczyć ze zdaniem nowego jej członka i być posłuszne w określonych sytuacjach. Ale uwaga – jeśli jakaś sfera życia zostanie uznana za bezdyskusyjną (na przykład organizacja dni spędzanych z ojcem), to partner mamy nie powinien w to ingerować. Zobacz też: Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie Jak się rozstawać, by najmniej ucierpiało dziecko Zrozum, co dziecko przeżywa podczas rozwodu rodziców.