Co nowego w rozwoju dziecka w 29. miesiącu życia?
Teraz kiedy twoje dziecko ma już 29 miesięcy, umie już nie tylko wejść po schodach, ale też z nich zejść. Ruch to jego żywioł, podobnie jak muzyka. Nadal jest bardzo do ciebie przywiązane. Zobacz, na co się przygotować, gdy dziecko ma 2,5 roku.
Spis treści: Rozwój fizyczny dziecka w 29 miesiącu życia Rozwój fizyczny dziecka w 29 miesiącu życia Rozwój fizyczny dziecka w 29 miesiącu życia Co może niepokoić w 29 miesiącu życia Rozwój fizyczny Nie musisz już się obawiać, że podczas biegania lub innej zabawy twoje 29-miesięczne dziecko nagle zachwieje się i upadnie, jak działo się to wcześniej. Równowaga dwuipółlatka jest dość dobrze rozwinięta – maluch radzi sobie ze zmianą kierunku podczas biegania, może zeskakiwać na równe nóżki z dość wysokich mebli, omijać kałuże i nierówności na drodze. Dwuipółlatek uwielbia zabawy ruchowe. Mając oparcie dla obu rączek, wchodzi na schody i schodzi z nich dorosłym systemem: „jedna nóżka-jeden schodek". Przez krótką chwilę może stać bez podparcia na jednej nóżce, a kiedy złączy obie stópki, możesz zauważyć, że nóżki nie są już tak bardzo pałąkowate, jak jeszcze pół roku temu. Maleje też wystający brzuszek, który tak niepokoi wielu rodziców, kojarzących go z wadą postawy. Rady dla rodziców: Doceń korzyści, jakie niesie nauka pływania. Jeśli dotąd tego nie robiliście, warto teraz zacząć chodzić z dzieckiem na basen. Urozmaicaj spacer, np. chodząc „tip-topami". Ustawiajcie stopy jedna za drugą, tak aby pięta tej z przodu stykała się z palcami tylnej, to dobre ćwiczenie na równowagę. Nie martw się, że maluch ma płaskostopie, łuk stopy dwuipółletniego dziecka jest po prostu pokryty dziecięcym tłuszczykiem. Rozwój emocjonalny Wieczorny rytuał zasypiania dwuipółlatka może ulec zmianie. Wieczorami dzieci często z oporami idą do łóżka, marudzą, a nawet uderzają w głośny, histeryczny płacz (sprawdź, co nie daje dzieciom spać). W połowie trzeciego roku życia maluchy często pragną powrotu do słodkiego okresu niemowlęctwa, znów chcą być malutkie szczególnie często dzieje się to w rodzinach, w których pojawiło się kolejne małe dziecko. 29-miesięczne dziecko zazwyczaj nadal jest bardzo przywiązane do mamy. Z niepokojem zagląda jej w oczy, tropiąc w nich akceptację swojej osoby. Łatwo możesz go teraz zranić lub doprowadzić do płaczu gniewnym lub zniecierpliwionym tonem głosu. Powoli wyrasta z okresu buntowania się, choć wciąż jeszcze czasem (ale rzadko) może dopaść go gniew i histeria. W takich sytuacjach staraj się wypróbować sprawdzone sposoby na dziecięcą złość. Rady dla rodziców: Warto uczyć malucha zasad grzeczności i przekonywać, że słowa: „proszę, przepraszam, dziękuję" to nie tylko nudne formułki, ale pożyteczny sposób na zjednywanie sobie ludzi. Jedynym na to sposobem jest wyraźne i częste używanie tych słów przez rodziców. Czytaj też: jak uczyć malucha dobrych manier. Postaraj się spędzać ze swoim dzieckiem jak najwięcej czasu. Dla niego zabawa z tobą jest bardzo ważna i kształcąca, a wspólne przebywanie z rodzicami wzmacnia jego poczucie bezpieczeństwa. Rozwój intelektualny Maluch w tym miesiącu z radością klaszcze do rytmu, słysząc swoje ulubione piosenki. Warto obok dziecięcych melodii, puszczać dziecku utwory, które sama lubisz - nie tylko muzykę rozrywkową, ale też jazz czy muzykę klasyczną. View Burdaffi on the source website Słuch muzyczny dziecka można też rozwijać podczas specjalnych poranków w filharmonii, przeznaczonych dla najmłodszych melomanów. Twoja pociecha z pewnością dobrze zapamięta pierwsze wyjście na koncert. Pamięć dziecka w tym wieku jest już na tyle rozwinięta, że na długie miesiące utkwi w niej to niecodzienne wydarzenie. Z chęcią będzie opowiadało, wiernie przy tym naśladując twoją mimikę i gestykulację. Budowanie długich opowieści, to najważniejsze z osiągnięć ostatnich miesięcy. Mały obserwator może opowiadać, co jadł i w co bawił się pod nieobecność rodziców, co z pewnością wpłynie na rodzicielskie poczucie upragnionej kontroli nad jego opiekunką. Świetnie też pamięta rodzinne rytuały i zwyczaje. Gdy zobaczy w gazecie reklamę szamponu do włosów, ze zdziwieniem wykrzyknie, że właśnie takiego używa babcia, choćby nie był u niej z wizytą już od dawna. Rady dla rodziców: Twój maluch już jest poważnym rozmówcą. Warto zachęcać go do kontynuowania konwersacji pytaniami w stylu: "Co było dalej?", "A co się potem wydarzyło?" Dzięki temu Wasze rozmowy staną się stopniowo coraz dłuższe i ciekawsze. Podsuwaj dziecku memorki, gry planszowe i dbaj, by porządnie się wysypiało - to kilka skutecznych sposobów, dzięki którym lepiej rozwija się pamięć dziecka. Obejrzyj film: Dzień w klubiku malucha View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Mówi bardzo głośno - żwawe maluchy mogą nie tylko mówić głośno, ale nawet przekrzykiwać swoich współrozmówców. Warto od początku uczyć je zasad współżycia z innymi ludźmi, zwracając uwagę na to, dlaczego dziecko krzyczy zamiast mówić. Nie chce samo spać. Jeżeli twój dwuipóllatek do tej pory spał w oddzielnym łóżku, teraz może kategorycznie domagać się powrotu do waszego małżeńskiego łoża. Zobacz: jak oduczyć dziecko spania z rodzicami. Rezygnuje z drzemki - Około 29. miesiąca życia dziecko może też odmówić popołudniowej drzemki. Zdarza się też, że po pobudce jest marudne i płaczliwe. Warto pamiętać o tym, że z wiekiem zmienia się zapotrzebowanie dziecka na sen. Zobacz, ile powinno spać dziecko? Jest wrogo nastawione do młodszego rodzeństwa. Zazdrosny o uwagę rodziców dwuipółlatek może okazywać niechęć wobec malutkiego przybysza, ignorować go lub denerwować się jego głośnym płaczem. Umiejętnym postępowaniem sprawisz, że polubi młodszego brata lub siostrę View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Siatki centylowe - jak interpretować wyniki? Rozwój zdolności manualnych dziecka Jak pomóc dziecku w oswajaniu różnych zmian Kto się czubi, ten się lubi - wojny między rodzeństwem Wymarzona niania - 10 rad, dzięki którym ją znajdziesz Jak poznać, czy twoje dziecko jest zdolne Poznaj teksty najpopularniejszych kołysanek dla dzieci
Rozwój intelektualny, fizyczny i społeczny dziecka w 28. miesiącu życia
W 28. miesiącu życia twoje dziecko nieźle koordynuje pracę swoich paluszków, choć nadal zdarzają mu się wybuchy furii, gdy czegoś nie umie dobrze zrobić. W wieku 2,5 lat zaczyna liczyć do trzech i coraz lepiej mówi. Sprawdź, co może cię zaniepokoić w 28 miesiącu życia dziecka.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 28 miesiącu życia dziecka Rozwój emocjonalny w 28 miesiącu życia dziecka Rozwój intelektualny w 28 miesiącu życia dziecka Co może niepokoić w 28 miesiącu życia dziecka Rozwój fizyczny Większość dwulatków zaczyna kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne. Dziecko w 28. miesiącu może być już na tyle rozwinięte, że gdy poczuje ucisk w dole brzuszka, biegnie po nocniczek i zdejmuje spodnie. Po zakończeniu akcji sukcesem skacze z radości - to jego ulubiona forma ruchu. Nic dziwnego: jego nóżki i rączki są zadziwiająco silne i sprawne. Możecie rozwijać koordynację ruchów podczas lubianych przez dzieci zabaw na dywanie. View Burdaffi on the source website Dziecko znakomicie koordynuje pracę swoich paluszków, choć nadal w waszym domu zdarzają się wybuchy furii, gdy złośliwy, uparty klocek nie chce wejść w to atrakcyjne pudełko po zapałkach. Wykorzystuj umiejętności dziecka i ucz je operować szczoteczką w buzi. Ale nawet najbardziej sprawne dziecko nie powinno myć ząbków samo. Rady dla rodziców: Nauka samodzielnego ubierania wymaga cierpliwości. Nie wyręczaj dziecka w zakładaniu butów, tylko dlatego, że zrobisz to szybciej i lepiej. Nie upieraj się, by nocnik stał zawsze w łazience, a dwulatek załatwiał swoje potrzeby w odosobnieniu. Dziecko w 28. miesiącu życia nie rozumie powodów, dla których siusiu lub kupka jest czymś wstydliwym. Słodki smak pasty do zębów sprawia, że dzieci ją zlizują. Wciśnij ją mocno we włoski szczoteczki, a przede wszystkim kupuj pastę odpowiednią do wieku dziecka o właściwej zawartości fluoru. Rozwój emocjonalny Podczas zabawy w piaskownicy 28-miesięczne dziecko jest zwykle zainteresowane tym, co robią inne dzieci. Obserwuje je i stara się naśladować. Jeśli jedno ze starszych dzieci postanowi wspiąć się na ogrodzenie lub zeskoczyć z huśtawki, twój dwulatek od tej chwili będzie marzył o tym samym! Etap wyłącznie zabawy paralelnej (równoległej, czyli obok innego dziecka) ma już za sobą i coraz lepiej wychodzi mu współdziałanie z rówieśnikami. Rady dla rodziców: Nie kończ zabawy, tylko dlatego, że między dziećmi wybuchła kłótnia. Pozwól im samym rozwiązać problem, być może uda im się to zrobić bez użycia piąstek i paznokci. Jeżeli zauważysz, że nie uda się uniknąć walki, zdecydowanie wkrocz i odwróć uwagę dzieci od przedmiotu kłótni. Może właśnie nadszedł czas na ciasteczka lub sok? Zmiana tematu to jeden ze sposobów na dziecięce wybryki. Nie ma potrzeby, aby twoja pociecha oddawała wszystkie swoje zabawki, tylko dlatego, że inne dziecko się tego domaga. Pamiętaj, że dobre wychowanie nie polega na ciągłym ustępowaniu. Jednak jeżeli Twój maluszek sam postanowi pożyczyć swoją ulubioną zabawkę koledze z placu zabaw, zachęcaj go do tego i głośno pochwal, że umie się dzielić. Rozwój intelektualny Dziecko w 28. miesiącu życia próbuje liczyć, zwykle do trzech. Najbardziej przydatne w tej nauce są paluszki, ale nie tylko. Możecie rozmawiać o ilości nóg u człowieka i łap psa albo liczyć koła w samochodach. Po drugich urodzinach dziecko coraz śmielej buduje długie, kilkuwyrazowe frazy. Wprowadza zdania złożone, szczególnie wtedy, gdy stara się przekonać rodziców do swoich racji: „Przecież jestem czysty, więc nie musimy myć główki". Rady dla rodziców: Podczas codziennych zajęć używaj liczb. Możesz mówić: „Podaj mi dwie lalki" albo „Wynieś do śmieci jeden papierek i dwie pestki". Dobrym pomysłem jest również liczenie chrupków lub łyżek podczas jedzenia kaszki. Dzięki różnym zabawom matematycznym dwulatek nauczy się liczyć w naturalny sposób. Wykorzystaj fascynację dziecka liczbami i naucz go, jak telefonować po pomoc. Dzięki takiej umiejętności nawet dwuletnie dziecko może uratować komuś życie. Obejrzyj film: Kiedy dziecko jest gotowe, żeby pójść do przedszkola View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Nie lubi się dzielić. Niespełna dwuipółletnie dziecko nadal jest wielkim egocentrykiem i samolubem – ten etap w jego rozwoju powinien zakończyć się pod koniec trzeciego roku. Dziecko uważa, że rzeczy, które są jego własnością, stanowią przedłużenie jego osoby, dlatego każdą próbę odebrania mu zabawki, odczytuje jako agresywny zamach na siebie. Przesiaduje przed TV. Telewizja to rozrywka, która uzależnia maluchy. Nie wymaga od nich dużego zaangażowania intelektualnego i sprawia, że sporo czasu spędzają bez ruchu. Choć wydaje ci się, że dwulatek nie jest już malutkim bobasem, dawkuj mu możliwość oglądania TV. Zweryfikuj najczęstsze prawdy i mity na temat oglądania telewizji przez dzieci. Jąka się. W 28. miesiącu życia jest to często spotykane. Cierpliwie słuchaj, co dziecko chce ci powiedzieć. Zestresowane lub zawstydzone zacina się jeszcze częściej. Naturalne jąkanie u dzieci (tzw. rozwojowe) trwa kilka miesięcy. Jego przyczyną jest zbyt mały zasób słów, który dwulatkowi utrudnia wyrażenie jego różnorodnych myśli. Ma niebyt sprawne rączki. Gdy zauważasz, że dziecko ma mało sprawne paluszki, nie lubi rysować i kolorować, zaproponuj, by malowało na dużych kartonach lub całymi rękami (maluchy to uwielbiają!). Zachęcaj do zabawy plasteliną, gliną, ciastoliną lub prawdziwym ciastem – może z niego np. tworzyć figurki i potem je piec. Takie zabawy mają kolosalne znaczenie, dzięki nim maleje szansa, że dziecko będzie zagrożone dysleksją. Jest nieśmiałe. W towarzystwie dziecko trzyma się z boku. Ośmielaj je drobnymi kroczkami. Sprawdź, co robić, by dziecko odnalazło się w grupie. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Siatki centylowe online Ospa party - idziemy z dzieckiem czy nie Bóle brzuszka u dziecka. Czy to stres, czy może choroba Czy dwulatek może iść do przedszkola - rozmowa z ekspertem Jak wspierać rozwój fizyczny dziecka Prawdy i mity o bucikach Czy moje dziecko jest niezdarne?
Jak rozwija się dziecko w 27. miesiącu? (Rozwój fizyczny i intelektualny)
Twoje dziecko w 27. miesiącu życia jest coraz sprawniejsze fizycznie, potrafi nawet stać na jednej nodze. Dwulatek lubi zabawy plastyczne, ale mocno odczuwa swoje porażki, dlatego nie zniechęcaj go do twórczej ekspresji. Zobacz, jak mądrze wspierać dziecko w 27. miesiącu życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 27. miesiącu życia Rozwój emocjonalny w 27. miesiącu życia Rozwój intelektualny w 27. miesiącu życia Co może niepokoić w 27. miesiącu życia Rozwój fizyczny 27-miesięczne dziecko na twoją komendę: „Do biegu gotowi, start!" z radością oderwie się od ściany i popędzi co sił na swoich krótkich nóżkach w twoje ramiona. Nadeszła pora na pierwsze prawdziwe treningi sportowe. Za chwilę z biegacza dwulatek przedzierzgnie się w prawdziwego piłkarza, który zaciekle się „kiwa" i strzela gole. Zabawy z piłką to dla niego sposób na pozbycie się nadmiaru energii i znakomite ćwiczenie fizyczne. Przewracanie się, świadome obijanie o towarzyszy zabawy, nagłe zwroty kierunku biegu to świetna metoda na rozwijanie zmysłu równowagi. Aby dać upust jego energii, jak najczęściej organizuj zabawy ruchowe, które wspierają rozwój dziecka. Dwulatek potrafi już chwilkę ustać na jednej nodze lub przejść kilka kroków po prostej linii. Do tych umiejętności dochodzą coraz lepsze możliwości operowania paluszkami: dziecko potrafi samo rozpiąć suwak w kurteczce, zapiąć rzepy w bucikach, wystukać na klawiaturze wskazane literki (sprawdź, jakie są zalety grania na komputerze). Po kilku próbach może nauczyć się trudnej sztuki wkładania spodni (na koszulkę przyjedzie czas za kilka miesięcy). Umiejętność samodzielnego ubierania się i rozbierania jest bardzo pożyteczna w tym okresie: dwulatek coraz lepiej kontroluje swoje potrzeby fizjologiczne. 27 miesiąc to dobry czas, by zachęcić dziecko do treningu czystoći. Rady dla rodziców: Razem z dzieckiem ćwicz różne sposoby przemieszczania się: możecie skakać jak żabki, czołgać się jak węże albo wyskakiwać w górę jak wzbijający się do lotu ptak. Pokaż mu, w jaki sposób może trzepotać rączkami i udawać motylka. Poznaj 9 prostych zabaw rozwijających zmysły dziecka Staraj się nie wyręczać dziecka, jeśli maluch ociąga się z samodzielnym ubieraniem się, cierpliwie poczekaj, aż założy kapcie, spodenki, koszulkę. Nakładanie garderoby to świetne ćwiczenie na rozwój zdolności manualnych dziecka. Rozwój emocjonalny Świat dla 27-miesięcznego dziecka to wielka scena. Dwulatek zrobi dużo, by skupić na sobie uwagę - pociesznie tańczyć, skakać jak żabka, robić zabawne miny. Jest wrażliwy na krytykę. Może rozpłakać się, widząc niezadowoloną minę rodzica lub słysząc twój podniesiony ton (zobacz, jak mówić do dziecka, żeby cię słuchało). W chwilach klęski potrzebuje twojego wsparcia – mimo skończonych „już" dwóch latek, nadal jest wielkim pieszczoszkiem, dla którego najważniejsze jest przytulenie się do mamy. Nie musisz przetrzymywać go na rączkach czy kolanach, bo maluch nie chce siedzieć w miejscu, tylko poznać świat. Zobacz, jak przez drobne gesty możesz okazywać dziecku miłość. Rady dla rodziców: Zapewniaj dziecko o swojej ciągłej akceptacji. Staraj się podkreślać jego osiągnięcia i bagatelizować porażki: dzięki temu wzrośnie jego pewność siebie. Rozwijaj w dziecku poczucie własnej wartości, angażując go do pomocy. Maluch może pomagać Ci ścierać kurze, wkładać obrane ziemniaki do garnka, drewnianą szpatułką rozsmarowywać masło lub twarożek na kanapce... To nic, że jego pomoc niewiele wniesie – będzie uszczęśliwiony i dumny z siebie, a to przecież najważniejsze. Rozwój intelektualny Najbliższy miesiące miną pod znakiem kształtowania się zdolności twórczych. Ulubionymi przyborami dwulatka stają się farby, a techniką malowanie palcami - dziecko chętnie grzebie w gęstej mazi i przenosi ją na papier (brudząc po drodze buzię, sweterek i dywan). Zachęcone przez rodziców, lepi abstrakcyjne rzeźby z ciastoliny, nietoksycznej plasteliny, stawia zamaszyste znaki długopisem. Zobacz, jak wyglądają rysunki dziecka rok po roku. 27-miesięczne dziecko lubi śpiewać piosenki. Jego pamięć jest coraz lepsza, więc niektóre maluchy z powodzeniem recytują wierszyk, którego się nauczyły. Dwulatek lubi oglądać się w lustrze, ale także ciekawią go zdjęcia rodzinne i nagrania z sobą w roli głównej. Przypominać dziecku różne wydarzenia z przeszłości - Boże Narodzenie, wizyty członków rodziny, wakacyjny wyjazd. Maluszkowi na pewno spodoba się zabawa w albumy rodzinne. Rady dla rodziców: Nie przegap dnia, w którym twój dwulatek narysuje swój pierwszy, koślawy krzyżyk – po kółku, jakie zapewne nauczył się stawiać kilka miesięcy temu, to kolejna figura, jaką umie kreślić. Długa, pionowa linia, choć z pozoru wyjątkowo łatwa do narysowania, to cel naprawdę trudny do osiągnięcia dla małych paluszków. Śpiewaj dziecku, puszczaj płyty z piosenkami dla maluchów i nagrania, których sama słuchasz. Specjaliści zajmujący się badaniami mózgu, podkreślają, jak wszechstronnie muzyka wpływa na rozwój dziecka. Obejrzyj film: Jak zapobiegać próchnicy u dzieci View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Nadal nosi pieluchę. Choć sporo dwulatków już korzysta z nocnika, są maluchy, które jeszcze nie umieją panować nad swoją fizjologią. I jest to naturalne nie tylko w tym wieku. Niektóre maluchy w dzień pamiętają o siusianiu do nocnika, a w nocy moczą łóżko. Taka sytuacja może utrzymywać się nawet do piątego roku życia. Częściej dotyczy chłopców i jest związana z niedojrzałością układu nerwowego do kontrolowania pęcherza podczas snu. Są jednak sposoby, by pomóc dziecku z pożegnaniu z pieluszką. Źle znosi porażki. Ciągle możesz mieć do czynienia z wybuchami złości dziecka, kiedy nagle rozsypie się pracowicie ustawiana wieża lub gdy nóżka ugrzęźnie w zdejmowanej skarpetce. Dwulatek ma jeszcze przed sobą naukę przegrywania. W sytuacjach trudnych wypróbuj jeden ze sposobów na bunt dwulatka. Maże po ścianach. Każde dziecko uwielbia ogromne pionowe przestrzenie, po których może (według rodziców: nie może!) rysować. Zapobiegnij tragedii i przytwierdź do ściany wielki karton, po którym będzie można malować bez ograniczeń. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Siatki centylowe - jak z nich korzystać?​ Problemy z nauką siusianiazy dziecko jest nadpobudliwe Gdy dziecko nie lubi rysować 6 irytujących zachowań dziecka Dlaczego warto podarować dziecku zwierzaka 5 pytań o inteligencję dziecka
Rozwój i umiejętności dziecka w 26. miesiącu życia. Czego się spodziewać?
Twojego dwulatka trudno zachęcić do spokojnej zabawy, bo 26-miesięczne dziecko nie potrafi usiedzieć w miejscu. Tak ćwiczy zmysł równowagi! Po 2. urodzinach łatwo też zaobserwować jego cechy charakteru. Zobacz, jak wspierać rozwój swojego dziecka, które wkracza w trzeci rok życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 26. miesiącu życia Rozwój emocjonalny w 26. miesiącu życia Rozwój intelektualny w 26. miesiącu życia Co może niepokoić w 26. miesiącu życia dziecka Rozwój fizyczny Podczas zabawy 26-miesięczne dziecko przypomina wirującego bączka: z rozrzuconymi szeroko ramionami i równie szerokim uśmiechem kręci się w kółko, by za chwilę upaść na podłogę z głośnym chichotem. Zmysł równowagi dwulatka rozwija się bardzo szybko, a temu rozwojowi sprzyja coraz większa odwaga w podejmowaniu kolejnych zadań. Widząc rówieśników wspinających się po drabince lub siatce, dziecko z pewnością zapragnie spróbować tego samego. Rady dla rodziców: Podczas zabawy ćwicz równowagę dziecka, zachęcaj je do chodzenia po wytyczonej w pokoju linii lub graj z nim w ciuciubabkę. Na spacerze pokaż, jaka radość płynie z chodzenia po krawężnikach, murkach, krawędziach ogrodzeń... Choć wędrówka po krawężnikach może ci się wydawać superniebezpieczna, pozwól na nią z dyskretną asekuracją. Jak najczęściej daj dziecku okazję do zabawy na drabinkach, huśtawkach. Urządzaj wyścigi w zdejmowaniu skarpetek i powtórnym ich nakładaniu. Współzawodnictwo doskonale motywuje dziecko do podejmowania kolejnych prób, oczywiście pod warunkiem, że kończy się ono zwycięstwem dziecka. Nie wprowadzaj natomiast rywalizacji między rodzeństwem. Tu lepsza będzie współpraca. Rozwój emocjonalny Po drugich urodzinach możesz wyraźniej zaobserwować cechy charakteru dziecka. Łatwo spostrzeżesz, czy jest nieśmiałe, czy odwrotnie: odważne i przebojowe; agresywne czy opiekuńcze; ekspresywne, czy raczej zamknięte w sobie. Charakter dziecka będzie formował się jeszcze wiele lat, ale już teraz możesz wspierać rozwój tych cech, które ułatwią dziecku życie w społeczeństwie. 26-miesięczne dziecko być może znajdzie już pierwszego przyjaciela – najczęściej nieco młodszego lub starszego od siebie. Jego rówieśnik byłby zbyt zaborczy i egocentryczny, aby mogli znaleźć razem wspólną płaszczyznę porozumienia. Rady dla rodziców: Ucz dwulatka podstawowych zachowań społecznych, takich jak dzielenie się i czekanie na swoją kolej. Nie pozwól, aby przepychał się podczas czekania na zjeżdżalnię – choćbyś była nie wiadomo jak dumna z tego, jak bardzo jest przebojowy. Ale nie oczekuj, że od razu to przyjmie. Zobacz, kiedy i jak uczyć dziecko pomagania. Stwarzaj dziecku wiele okazji do zabawy z innymi maluchami: dzięki temu szybciej nauczy się współpracy z rówieśnikami i przygotuje się do przedszkola. Zobacz, co robić, by dziecko odnalazło się w grupie. Rozwój intelektualny 26-miesięczne dziecko potrafi klasyfikować otaczające je przedmioty: wie, że lalka, miś i traktorek należą do kategorii zabawek, a wróbel, pies i krowa – do zwierząt. Ta pozornie błaha zabawa matematyczna oswaja dziecko z matematyką. Podczas spaceru dwulatek widząc gołębia, woła z radością: „Koko!", chętnie biegnie za umykającym co sił w nogach kotem i wyrywa się, aby głaskać każdego napotkanego po drodze psa. kocha wszystkie zwierzęta. Pamięć dwulatka jest na tyle rozwinięta, że dziecko zna nie tylko swoje imię, ale też imiona rodziców i dziadków, a nawet przyjaciół z piaskownicy lub żłobka. Rady dla rodziców: Zachęcaj dziecko do nazywania tego, co widzi. Zasób jego słownictwa znacznie się powiększy, dwulatek przećwiczy też zdolność obserwacji. Od czasu do czasu zabieraj dziecko do teatru. Jeśli jeszcze nie byliście razem na prawdziwym przedstawieniu, spróbuj zaplanować takie wydarzenie w najbliższym czasie. Zobacz: jak przygotować dziecko do wizyty w teatrze. View Burdaffi on the source website Obejrzyj film: Jak wspierać rozwój mowy dziecka View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Jest nieporadne. Choć najprawdopodobniej twoje dziecko umie już samo zdjąć butki i skarpetki, nauka samodzielnego ubierania może jeszcze sprawiać mu kłopot. Sztuka tę dziecko opanuje w ciągu najbliższych miesięcy, oczywiście pod warunkiem, że będzie miało szansę podejmowania samodzielnych prób, nie zostanie wyręczone przez troskliwych lub, co gorsza, wiecznie zabieganych i niemających czasu, rodziców. Nie skupia się. W 26. miesiącu życia trudno zachęcić dziecko do spokojnej zabawy, warto jednak rozwijać sztukę koncentracji. Dzięki turlaniu piłeczki albo lepieniu z ciastoliny dwulatek ćwiczy małą motorykę, a umiejętność kontrolowania pracy rąk i paluszków będzie mu potrzebna podczas mycia ząbków i nauki samodzielnego ubierania się. Męczy zwierzęta. To tylko pozory. Dwulatek kocha wszystkie zwierzęta, choć pozostawienie go sam na sam z domowym pupilem nie jest dobrym rozwiązaniem. Dwuletnie dziecko nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że zbyt czule tulony do brzuszka chomik może wyzionąć ducha, a kot czy pies je zaatakować (o tym też często zapominają rodzice). Przydadzą się twoje wskazówki w rodzaju: „Potrzymaj ptaszka/kotka/pieska przez chwilę na rączkach, ale nie przytulaj go zbyt mocno, bo będzie mu niewygodnie". Jeśli masz w domu psa lub kota, zadbaj o to, by zwierzę i małe dziecko nie stanowiły dla siebie zagrożenia. Wydaje ci się, że twoje dziecko nie jest tak rozmowne jak jego rówieśnicy. Staraj się wciągać je do rozmów na interesujące dwulatka tematy. To jeden ze skutecznym sposobów, by rozkręcić milczka. Jeśli dziecko mówi niewyraźnie, niezrozumiale, rozważ wizytę u logopedy. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Co to jest integracja sensoryczna Rozwój sprawności manualnej dziecka Pożegnanie z pieluszką 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców Bilans dwulatka Ile snu potrzebuje dziecko 7-dniowy jadłospis dla dwulatka - gotowy do wydrukowania
24 miesiąc życia - 2 lata skończone. Co nowego w rozwoju dziecka?
W 24 miesiącu życia twoje dziecko potrafi już nieźle mówić i bardziej niż dotąd interesuje się rówieśnikami. Chodzi bardzo pewnie, a jego ręce są coraz sprawniejsze. Teraz kiedy skończyło 2 lata, będzie cię zaskakiwać szybkim rozwojem intelektualnym. Sprawdź, co jeszcze potrafi po 2. urodzinach.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 24 miesiącu życia Rozwój emocjonalny w 24 miesiącu życia Rozwój intelektualny w 24 miesiącu życia Co może niepokoić w 24 miesiącu życia? Rozwój fizyczny Zastanawiasz się, cóż to za mały komandos czołga się w twoim domu pod kuchennymi krzesłami, przeciska się między szafkami i skacze po łóżkach? Niepokoisz się, że twoje dziecko jest nadpobudliwe? Spokojnie: prawidłowo rozwijający się dwulatek tryska energią i nie potrafi nawet chwili usiedzieć w miejscu. Jego skoki i tańce świadczą o znakomitej koordynacji ruchowej. Dwuletnie dziecko chodzi wyprostowane i pewnie stawia kroczki. Ramiona trzyma po bokach ciała, stopy są blisko siebie. Rączki 24 miesięcznego dziecka są już bardzo sprawne: malec nie tylko pewnie utrzymuje w ręku łyżkę lub widelec i panuje nad ściskanymi w łapkach kredkami, ale także potrafi sam włączyć lampkę, nakręcić samochód, stukać paluszkami w pojedyncze klawisze klawiatury. Koordynacja „oko-ręka" jest już na tyle dobra, że smyk potrafi narysować kółeczko-buzię, a wewnątrz niego wstawić dwie małe kropeczki-oczka. Malec potrafi też robić balonik z nadętych policzków, „dzióbek" z warg, a podczas puszczania całusków głośno cmoka (te ćwiczenia są bardzo pomocne podczas nauki mowy). Rady dla rodziców: Regularnie mierz malucha. Koniecznie zapisuj wyniki pomiarów. Sprawdź na siatkach centylowych czy twoje dziecko prawidłowo rośnie Proś dziecko o pomoc w domowych porządkach. Niech układa swoje zabawki, wkłada łyżki do szuflady ze sztućcami, nakrywa do stołu, ściera kurze... To nie tylko coraz poważniejsza pomoc w domu, ale i znakomite ćwiczenia dla rąk i całego ciała. Nie każ dziecku spać więcej niż potrzebuje. 24 miesięczne dziecko potrzebuje mniej snu niż jeszcze kilka miesięcy temu. Popołudniowa, półtoragodzinna drzemka i mniej więcej dziesięcio-, jedenastogodzinny sen w nocy w zupełności wystarczą większości dwulatków, by czuły się wyspany. Każde dziecko jest jednak inne, więc twoje może potrzebować więcej snu. Sprawdź ile snu potrzebuje dziecko Rozwój emocjonalny Choć 24 miesięczne dziecko chętnie bawi się w udawanie dorosłego, jego uwaga nie skupia się już wyłącznie na świecie rodziców. Dwulatek zaczyna interesować się rówieśnikami. Z etapu zabawy równoległej (czyli bawienia się „obok" innych dzieci) przechodzi w okres wspólnych działań. Choć nadal trudno mu rozstać się ze swoimi zabawkami, powoli zaczyna uczyć się, że dzielenie się przynosi również korzyści. Zaciekawienie tym, co robią inne dzieci, idzie w parze z życzliwością do wszystkich ludzi. Choć dziecko nadal przeżywa gwałtowne napady złości i zmiany nastroju, w dobrych chwilach chętnie rozdaje całusy, jest przyjazny i ufny. Niestety, nie zawsze wszystko idzie gładko: koniec drugiego roku to okres, kiedy w nocy mogą rozpocząć się koszmary senne. Dziecko może budzić się z krzykiem, histerycznie płakać, po przebudzeniu drżeć ze strachu. Nocne koszmary są najprawdopodobniej spowodowane nieumiejętnością przetworzenia tego wszystkiego, co zostało przez dziecko zaobserwowane podczas dnia, i być może służą rozładowaniu napięcia nerwowego. Rady dla rodziców: Dbaj o to, by dziecko miało dużo okazji do spotykania innych dzieci. Zabieraj je na plac zabaw, do klubów dla dzieci, zapraszaj do domu znajomych z potomstwem. Ucz dziecko czekania na swoją kolej. To trudne, ale bardzo ważne. Przyzwyczajaj je, że nie wszystko można dostać natychmiast. Rozmawiajcie o tym, jak minął dzień. Codziennie przed zaśnięciem rozmawiajcie o tym, co zdarzyło się wam podczas całego dnia. Opowiadajcie o miłych chwilach, ale też nie przemilczajcie przykrych. Dzięki temu maluch ma szansę poukładać sobie wszystko w głowie. Mówiąc do ciebie i słuchając swoich i twoich opowieści, dziecko uspokaja się, pozbywa się frustracji i napięcia emocjonalnego. Rozwój intelektualny 24 miesięczne dziecko bawi się z rozmachem i wyobraźnią. Potrafi już bawić się w gry symboliczne: maluje ludzkie twarze, buduje zamek dla lalki lub garaż na samochody, otwiera w klockowej budowli drzwi i wprowadza przezeń małych, plastikowych mieszkańców. Świadczy to nie tylko o jego wyobraźni, ale również o zdolności obserwacji świata. Dwulatek w swoich zabawach naśladuje zachowania dorosłych: w jego grach lalki mogą płakać, przytulać się do siebie przytulać i całować ze sobą. Ważną umiejętnością, jaką nabywa dwulatek w tym okresie jest udawanie. Tupiąc głośno pantofelkami mamy, maluch wyobraża sobie, że jest tak dorosły jak ona, a mówiąc niższym głosem, udaje tatę. Dziecko w tym wieku z zapałem układa puzzle. Znając wzór obrazka, potrafi samodzielnie połączyć kilka najbardziej charakterystycznych elementów np. te, które przedstawiają twarz. 24 miesięczne dziecko dobrze kojarzy fakty i przewiduje następstwa. Słysząc dźwięk dzwonka do drzwi, oczekuje gości, kąpiel i kolacja zapowiadają rychłe pójście spać, umalowane usta mamy zwiastują jej nieubłagane wyjście. Dwulatek może znać już nawet ponad 100 słów. Buduje proste zdania, zaczyna rozumieć przymiotniki i przysłówki. Rozumie przeciwieństwa: „ładne-brzydkie”, „dobre-złe”. Ma także coraz lepszą pamięć: potrafi już przypomnieć sobie wydarzenia z przeszłości. Sprawdź co zapamięta twoje dziecko Rady dla rodziców: Zachęcaj dziecko do samodzielnej zabawy. W wieku dwóch lat może bawić się samo nawet kilkanaście minut. Samodzielna zabawa wzmacnia pewność siebie i uruchamia wyobraźnię. Nie znikaj mu jednak całkowicie z oczu. Możesz w tym czasie czytać książkę lub wykonywać drobne, domowe prace. Gdy się z nim bawisz, daj z siebie wszystko. Gdy po kilkunastu minutach dziecko zacznie domagać się twojego współudziału, zaangażuj się całkowicie w zabawę. Dzięki temu dziecko będzie wiedziało, że jest ważne i że teraz poświęcasz mu czas całkowicie. Rób dziecku przyjemności. I nie, nie chodzi o zabawki, tylko o twój czas i zaangażowanie. Czas pędzi naprawdę szybko. Sama zobacz: twoje dziecko dopiero się urodziło a lada dzień zdmuchnie z tortu dwie świeczki. Zanim się obejrzysz, będzie po maturze! Poznaj 3 proste zabawy logopedyczne dla dwulatka View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Drobna budowa. Wzrost i waga dziecka w dużej mierze zależą od genów. Jeśli rodzice są filigranowi i niewysocy, ich dziecko nie wyrośnie raczej na wielkoluda. Jeśli dziecko jest na granicy normy (można to sprawdzić na siatkach centylowych), ale dobrze się rozwija, systematycznie przybiera na wadze i rośnie, a pediatra nie widzi powodu do niepokoju, nie ma sensu się tym martwić. Strach przed lekarzem. 24 miesięczne dziecko ma już dobrą pamięć, dlatego może bać się lekarza, który - zdaniem dziecka - robił ostatnio dziwne rzeczy: badał stetoskopem, zaglądał do buzi itd. Baw się z maluchem w badanie misia i lalki, pokazuj mu proste książeczki na ten temat, obiecaj jakąś przyjemność po wizycie, np. pójście na plac zabaw czy nadmuchanie balonika. Nigdy nie strasz lekarzem i nie oszukuj, że nie będzie bolało. Staraj się, by podczas wizyty w gabinecie malec czuł twoje wsparcie (posadź go na swoich kolanach, trzymaj za rękę). Niechęć do warzyw. Jeśli dziecko nie chce tknąć papryki, ze wstrętem odwraca się od sałaty i uważa, że surówki jada się za karę, najwyższy czas to zmienić. Im później się za to zabierzesz, tym będzie ci trudniej. Sprawdź jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Dobra i zła dieta. Rozmowa o błędach w żywieniu dzieci Na kogo wyrośnie twoje dziecko Wychowanie bezstresowe - tak czy nie Bilans dwulatka Pierwszy rowerek biegowy - sprawdź opinie!
25 miesiąc życia dziecka - intensywny rozwój i bunt dwulatka
Twoje dziecko w 25. miesiącu życia jest w ciągłym ruchu. Spostrzegawczość w 2. roku życia jest o wiele bardziej rozwinięta, a bunt osiąga apogeum. Na pewno trudno ci uwierzyć, że niedawno nieporadnie stawiało pierwsze kroki. Zobacz, jak z małym buntownikiem przetrwać jego 25. miesiąc życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 25 miesiącu życia Rozwój emocjonalny w 25 miesiącu życia Rozwój intelektualny w 25 miesiącu życia Co może niepokoić w 25 miesiącu życia Rozwój fizyczny Dziecko, które skończyło dwa lata, to nieustraszony zdobywca najwyższych wzniesień i niedostępnych zakamarków. Maluch z ochotą wdrapuje się na krzesła, przeciska pod łóżkami i zeskakuje ze stołu, głośno się przy tym śmiejąc. Aż trudno uwierzyć, że rok temu nieporadnie stawiał pierwsze kroki. Dziecko w 25. miesiącu życia coraz lepiej radzi sobie z czynnościami, które wymagają dobrej koordynacji ręka-oko. Celnie trafia małą piłeczką w ustawione na podłodze kręgle, rzuca piłką do kosza z zabawkami, a podczas zabaw plastycznych sprawnie posługuje się kredką i małym pędzelkiem. Szeroki uśmiech dziecka odsłania nie tylko przednie ząbki mleczne, ale także cztery ostre kiełki. Może się również zdarzyć, że w głębi ust niektórych maluchów zabłyśnie jedna lub dwie „czwórki". Rady dla rodziców: Ćwicz równowagę dziecka, jak najczęściej kołysząc go na huśtawce. Dla dwulatka huśtanie to przyjemność porównywalna z tą, jaką odczuwasz np. podczas jazdy na nartach lub zjeżdżając do basenu. Ale to nie jedyny powód, dla którego dzieci lubią się bujać. Choć dziecko w 25. miesiącu życia jest coraz bardziej samodzielne, nadal myj mu zęby - pomoc rodzica to jedna z najważniejszych zasad prawidłowego mycia zębów dzieciom. Rozwój emocjonalny Każdy dzień zaczyna się i kończy słowem: „nie". Dwulatek płacze, gdy ma się ubrać czy najeść. Wielkie protesty towarzyszą również próbom wsadzenia go do kąpieli. Mały buntownik przeżywa apogeum swojego sprzeciwu wobec porządku na świecie. Może się wydawać, że wciąż korci go, aby coś spsocić: sięgnąć po zakazany telefon komórkowy, dotknąć - mimo przestróg mamy - gorącego piekarnika. Za swoje niepowodzenia i bezradność dziecko próbuje cię ukarać – szczypaniem, mocnym zaciśnięciem ząbków na twoim ramieniu, a czasem biciem. Bunt dwulatka jest męczący nie tylko dla rodziców, ale i dla samego dziecka. Długotrwały płacz wyczerpuje je psychicznie i fizycznie. Burza emocji, jaką przeżywa, jest dla niego niezrozumiała: w 25. miesiącu życia dziecko nie potrafi jeszcze nazwać uczuć i znaleźć ich przyczyny. Napady agresji, jakie towarzyszą atakom złości, często są związane ze zmęczeniem lub głodem. Wypoczęte i najedzone dziecko z pewnością jest bardziej skłonne do negocjacji. Rady dla rodziców: Pozwól dziecku wyrażać uczucia, jakie przeżywa. Staraj się dotrzeć do prawdziwych przyczyn jego złości. Być może czuje się ono zaniedbane lub zbytnio skrępowane twoimi nakazami i zakazami. Swoboda, jaką mu teraz pozostawisz, zaprocentuje już w niedalekiej przyszłości. Kiedy twoja pociecha pójdzie do przedszkola, lepiej zniesie rozstanie z mamą niż dziecko nadopiekuńczych rodziców. Nie pozostawiaj dziecka „aby się wypłakało". Dwulatek nie rozumie uczuć, jakie go ogarniają. Jeśli źle radzisz sobie z atakami jego płaczu czy histerii, dowiedz się, co robić, gdy dziecko cię złości. Nazywaj emocje, jakie dziecko odczuwa. Staraj się wyjaśnić, dlaczego się złości. Możesz również opowiadać o swoich uczuciach. Zapewniaj dziecko, że rozumiesz, co ono przeżywa. Rozwój intelektualny Przez najbliższe pół roku twój dwulatek z łatwością będzie uczył się nowych słówek i fraz, które później chętnie użyje w rozmowie. Trudno nie zauważyć, że mniej więcej po drugim roku życia rozwój mowy nabiera wyraźnego tempa. Dziecko chętnie słucha dłuższych opowieści i bajek - pomaga mu w tym umiejętność koncentrowania się na tym, co dla niego ciekawe. Rady dla rodziców: Staraj się mówić starannie i unikaj dziecięcego języka. Dwulatek zwraca uwagę na każde słowo. Gdy zniekształcisz po dziecinnemu słowo „rower", może z oburzeniem sprostować, że nie mówi się „lowel", ale... „lowel". Nawet jeśli dziecko wciąż nie umie jeszcze wymówić „r", doskonale je słyszy i odróżnia od zwykłego „l". Doceń książki dla dzieci - czytanie to dobry sposób, by dziecko miało kontakt z wzorcową wymową i poznawało nowe słowa. Siadając co wieczór z książką przy łóżku malucha, szybko się przekonasz, jak bardzo czytanie może rozwijać. View Burdaffi on the source website Obejrzyj film: Najczęstsze problemy zdrowotne kilkulatków View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Mniej przybiera na wadze. Dwulatek nie przybiera już tak dynamicznie na wadze, jak w pierwszych kilkunastu miesiącach życia: ma na to wpływ aktywny tryb życia i zwolnienie rozwoju fizycznego. Po drugich urodzinach dziecko mierzy około 85 cm i waży ok. 12 kg. Budzi się w nocy. Maluch jest bardzo spostrzegawczy, łatwo dostrzeże twój zły nastrój, ciche dni między mamą czy tatą. Zapamiętuje niecodzienne sytuacje, odstępstwa od rytuałów i interpretuje to na swój sposób. Przeżywany w ciągu dnia stres odreagowuje w nocy: budząc się co godzinę, płacząc lub mówiąc przez sen. Rodzicom nie zawsze łatwo odkryć prawdziwe przyczyny, dla których dziecko nie chce spać. Ma kłopoty z mową. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Jeśli jednak w 25. miesiącu życia twój maluch wypowiada się wyjątkowo niezrozumiale, warto rozważyć wizytę u logopedy (sprawdź też: jak pomóc dziecku, które ma kłopoty z mową). Nieprawidłowo siedzi. Dwulatek klęcząc na podłodze, często rozrzuca stopy na zewnątrz, a kolana kieruje do siebie. Naucz dziecko siedzieć „po turecku" (nogi skrzyżowane w kostkach, kolana skierowane na zewnątrz). To pomoże uniknąć wad postawy i sprawi, że twoje dziecko będzie miało świetną sylwetkę. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Sposoby na dziecięcą złość Nauka mówienia - prawdy i mity Kamienie milowe w drugim i trzecim roku życia Czy dwulatek może iść do przedszkola - rozmowa z ekspertem Pościg z łyżeczką - jak zachęcić dziecko, by jadło z apetytem
Co nowego przed 3. urodzinami: rozwój dziecka w 34. miesiącu życia
Twój prawie trzyletni maluch uwielbia wcielać się w role dorosłych, lubi zabawy naśladowcze. W 34. miesiącu życia dziecko lepiej radzi sobie też z wykonaniem skomplikowanych konstrukcji przestrzennych. Zobacz, jakie wyzwania niesie opieka nad dzieckiem w ostatnim kwartale trzeciego roku życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Pod koniec 3. roku ruchy dziecięcych dłoni są już bardziej precyzyjne: prawie trzyletnie dziecko lepiej radzi sobie z wykonaniem skomplikowanych konstrukcji przestrzennych z klocków i układaniem puzzli z mniejszymi elementami (zobacz, jakie puzzle wybrać dla przedszkolaka). Z zabawek, pudełek czy poduszek maluch może samodzielnie wybudować sobie prowizoryczne schodki i wdrapać się na – dotąd nieosiągalne – wysokie biurko lub stromą szafkę. A potem – zeskoczyć z wysokości, przyprawiając rodziców o nerwowe palpitacje. Dziecko bez problemu w pełnym rozpędzie zmienia kierunek biegu: nie tylko skręca w bok, ale też obraca się o 180 stopni. W okresie przed trzecimi urodzinami mogą powrócić zapomniane już przez was zabawy paluszkowe. Tym razem jednak w nowym wydaniu. Dziecko uczestniczy nie tylko biernie w „Sroczce", „Kominiarzu", czy „Idzie rak", ale potrafi już palcami pokazać całą pantomimę. Trzylatek lubi ćwiczyć swoje umiejętności motoryczne rąk i palców. Ołówek czy długopis może stać się wiernym towarzyszem dziecka, tak samo jak szczoteczka do zębów, pędzelek, widelec, czy dziecinne nożyczki. Zobacz, jak dziecko powinno trzymać kredkę i porównaj, jak rysują trzyletnie dzieci. Rady dla rodziców: Nie ułatwiaj dziecku wspinaczki na zakazane tereny. Na ostatnie miesiące trzeciego roku warto pochować grube jaśki, koce i duże, pluszowe zabawki. O jedną półkę wyżej przestaw też lekarstwa i żrące środki czystości. Stwórz dla dziecka naprawdę bezpieczny dom. Miej oczy dookoła głowy, tuż przed trzecimi urodzinami dziecko ma większą skłonność do niebezpiecznych zabaw. Na szczęście dziecko ma dobrze rozwinięty zmysł równowagi, więc przypadkowe upadki są coraz rzadsze. Abyś czuła się pewnie, przypomnij sobie zasady udzielania pierwszej pomocy. Rozwój emocjonalny Choć dziecko pod koniec trzeciego roku życia często charakteryzuje się zdolnością podejmowania odpowiedzialnych decyzji, nie można go jeszcze skazywać na całkowitą samodzielność w działaniu. Maluszek chce postawić na swoim i może się zdarzyć, że z premedytacją zacznie działać na przekór twoim zaleceniom. Nie każ go za to. Poprzez takie zachowanie uparty trzylatek próbuje na siebie zwrócić uwagę. Prawie trzyletnie dziecko uwielbia wcielać się w role dorosłych: może być tatą, mamą lub panią z przedszkola. Maluch lubi czuć się duży i odpowiedzialny, dlatego zabawa w dorosłość, np. lalkami to ulubione zajęcie. Naśladowanie rodziców to normalny proces dorastania dziecka, w psychologii nazywany identyfikacją (czytaj też: Chcę być jak mama). Wśród zabaw nadal prym wiodą gry „w udawanie". Maluszek chodzi do niewidzialnego sklepu, płaci wirtualnymi pieniędzmi, gotuje na wyimaginowanej kuchence i przynosi ci na talerzu kolorowe klocki, które teraz są pyszną zupką jarzynową. View Burdaffi on the source website Rozwiąż test, by sprawdzić, czy twoje dziecko ma bujną wyobraźnię. Rady dla rodziców: Przemyśl, czy nie zakończyć już okresu wspólnych kąpieli z dzieckiem. Maluch w tym wieku zwraca wielką uwagę na narządy płciowe zarówno dorosłej kobiety jak i mężczyzny (poznaj: 7 kłopotliwych pytań, które dręczą rodziców). Gdy dziecko udaje w zabawie, że jest mamą, odegraj rolę małego dziecka, któremu trzeba będzie wytrzeć nos i utulić. Możesz przy okazji zabawy, pokazać maluchowi, jak jego zachowania wyglądają, gdy się patrzy na nie z drugiej strony - nie licz jednak na to, że dziecko na pewno wyciągnie z tego jakieś wnioski. Rozwój intelektualny „Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć: cała rączka!" – malec rozkłada kolejno paluszki u dłoni i z wielką radością je przelicza. Liczenie to nowa pasja dziecka, robi to w domu, podczas spaceru, czy w czasie odwiedzin u babci. Dziecko pod koniec trzeciego roku życia zna dobrze pojęcia: „jeden" i „dwa". Wie dobrze, że człowiek ma dwoje oczu i jeden nos; że mama jest jedna, a rodziców – dwoje. Z użyciem codziennych przedmiotów i podczas zwykłych domowych czynności możesz oswajać dziecko z matematyką. Zdolność kojarzenia faktów i przewidywanie to umiejętności, którymi może pochwalić się każdy trzylatek. Tuż przed trzecimi urodzinami dziecko umie już konstruować dłuższe historyjki, a jednocześnie uwielbia słuchać opowieści o sobie, szczególnie tych najśmieszniejszych - o tym, jak był malutki. Maluch umie już skupić uwagę na tyle, by wysłuchać kilkunastominutowego opowiadania, zwłaszcza, gdy łączysz je z gestykulacją i aktorsko „odgrywasz" bohaterów opowieści. Słuchając opowieści, z chęcią będzie dopowiadał dalszy ciąg zdarzeń. a po kilkakrotnym wysłuchaniu sam ją powtórzy. To tylko część korzyści, jakie niesie nie czytanie, ale opowiadanie dzieciom bajek. Rady dla rodziców: Nudne i nielubiane przez nikogo sprzątanie zabawek zamień w pasjonującą zabawę. Zanoście klocki do pudełka, trzymając je w zębach; próbujcie skakać jak kangury z zabawkami między stopami, możecie też zabawić się w popularną zabawę: „Kto szybciej" (czytaj też: Jak nauczysz dziecko sprzątania zabawek). Znajdź czas na zabawy z dzieckiem, które rozwijają jego wyobraźnię. Możecie zaprosić rodzinę na domowe przedstawienie. To znakomita zabawa, która rozwija kreatywność. Bohaterów zabawy możecie narysować, wyciąć z tektury, przymocować do patyków od szaszłyków i gotowe! (wykorzystaj: 3 pomysły na teatrzyk kukiełkowy). Obejrzyj film: Rola śniadań w diecie dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Trzyma ołówek w lewej ręce. Chwyta kredkę lewą rączką, w lewej trzyma łyżeczkę, więc masz już powody do obaw Ale czy lewa znaczy gorsza? Sprawdź, czy rzeczywiście jest się czego bać, gdy masz leworęczne dziecko. Udaje małą dzidzię. Nie zdziw się, jeśli nagle maluch zacznie marzyć o powrocie do krainy niemowlęctwa! Szczególnie często zdarza się to dzieciom, w których rodzinach pojawiło się drugie dziecko. W takiej sytuacji starszak czuje się podstępnie wtłoczony do szufladki z napisem: „Dorosły i odpowiedzialny". Może z powrotem zacząć mówić niewyraźnie, tęsknić za smoczkiem, a nawet domagać się powrotu do pieluszek. Zobacz, jak pomóc dziecku w oswajaniu zmian. Psują mu się ząbki. Jak najszybciej idź z dzieckiem do dentysty. To nie prawda, że o mleczne zęby nie trzeba dbać, bakterie próchnicowe w buzi mogą przenieść się także na nowe ząbki, które z czasem będą wyrastać (przeczytaj: 4 ważne powody, by dbać o mleczaki). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Czy twój trzy-, czterolatek jest samodzielny - rozwiąż test Dlaczego rysowanie pomaga w rozwoju W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Nago przy dziecku Rozwój trzylatka - 5 dowodów, że przebiega prawidłowo Niewinne zdania, które budzą strach przed zwierzętami Zwierzak dla dziecka - za i przeciw Mama kontra przedszkolak - 5 rozwiązań najczęstszych problemów Śmieszne zabawy logopedyczne dla trzylatka Dziecko kłamie - winni rodzice? Na co warto zaszczepić przedszkolaka?
Rozwój dziecka w 31. miesiącu życia. Czego się spodziewać?
Jak powinno rozwijać się twoje dziecko w 31. miesiącu? Coraz lepiej odnajduje się w świecie obrazków i literek. Połowa 3. roku życia to także dobry czas na kupno pierwszego rowerka. 2,5-latek staje się wymarzonym towarzyszem zabaw. Zobacz, jak wspierać swoje dziecko w 31. miesiącu.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Połowa trzeciego roku życia to dobry czas na kupno pierwszego rowerka dla dziecka. Jazda na rowerze biegowym lub trójkołowym, to bardzo atrakcyjne zajęcie dla dwuipółlatka, który wreszcie może przekroczyć granice własnych możliwości i poruszać się szybciej. Dzięki pedałowaniu w prawidłowy sposób rozwijają się stawy kolanowe dziecka i wzmacniają się mięśnie. Jazda na rowerku przeciwdziała wykrzywianiu się dziecięcych nóżek, podobnie jak skakanie ze złączonymi stópkami – dwuipółlatek w niedługim czasie powinien skakać w ten sposób w kilku pozycjach: wyprostowany jak kangur i w lekkim przykucnięciu – jak mała żabka. Twoje dziecko nadal powinno przyjmować witaminę D, która m.in. wpływa na wzmocnienie kości. Spytaj o odpowiedni preparat swojego pediatrę - nie podawaj dziecku witamin bez zalecenia lekarza. Od kilku miesięcy dziecko systematycznie doskonali nabyte wcześniej umiejętności: wspinania się na coraz wyższe krzesła, wchodzenia i schodzenia po schodach, czołgania się, biegania i skoków wzwyż i w dal. Dobrą zabawą dla dziecka w drugiej połowie trzeciego roku życia jest „zbieranie grzybów" – spacer z przykucaniem lub pochylaniem się nisko do ziemi. To znakomite ćwiczenie równowagi malca. Możecie też grać w klasy albo w raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy lub poszukiwanie skarbów. Rady dla rodziców: Codzienna gimnastyka to dla dwuipółlatka świetna inwestycja w przyszłość. Dzięki ćwiczeniom twój maluszek będzie miał piękną, wyprostowaną sylwetkę i proste nóżki. Ćwiczcie „koci grzbiet" podczas zabawy w kotka i myszkę, po chwili, leżąc na plecach, wybierzecie się na wyimaginowaną wyprawę rowerową. Po zakończonej zabawie ruchowej zaproponuj dziecku malowanie. Dwuipółlatek trzyma kredkę w dwóch paluszkach i przyciskając ją z całej siły do powierzchni zapamiętale zapełnia kolejne kartki kółkami, długimi prostymi liniami (pionowymi i poziomymi) i krótkimi przecinkami. View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, gdy dziecko nie lubi rysować. Rozwój emocjonalny Dwuipółlatek staje się wymarzonym towarzyszem zabaw. Dla swoich rodziców oczywiście. Chętnie słucha poleceń i potrafi się do nich zastosować. Współpracuje podczas budowania konstrukcji z klocków (zobacz, jak wybrać najlepsze klocki dla dzieci), układania puzzli lub zabawy kolejką. Choć nadal często bywa apodyktyczny, umie też dostosować się do oczekiwań innych. Potrafi poczekać na swoją kolej w zabawie, negocjuje wymianę zabawek. W najbliższych miesiącach rodzice będą świadkami nieoczekiwanej przemiany małego egocentryka. Wcześniej zaborczy i nieustępliwy – teraz nauczy się, że ważne są również uczucia innych osób. Gdy usłyszy płacz innego dziecka, rozejrzy się z przejęciem i z pewnością będzie chciał nieść pomoc. Kiedyś samotnik – teraz coraz częściej będzie cenił towarzystwo innych dzieci. Dużo zależy także od ciebie - zobacz, jak możesz uczyć dziecko pomagania innym. Jeśli twój dwuipółlatek chodzi do żłobka lub przedszkola, po powrocie do domu z chęcią będzie opowiadać o zachowaniu swoich rówieśników. Trzeci rok życia to czas, kiedy dziecko zaczyna odczuwać potrzebę zabawy z innymi dziećmi. Rodzice – choć nadal najważniejsi – nie są już nieodzowni w każdej chwili dnia. Maluch bez trudu rozstaje się z mamą, pod warunkiem oczywiście, że nie zbliża się wieczór, kiedy jest śpiący i marudny. Wiesz, że to dobrze, że twój dwuipółlatek ma już swoje sprawy i swoje towarzystwo, jednak nie zawsze cieszy cię wpływ kolegów na twoje dziecko. Rady dla rodziców: Zachęcaj dziecko do dzielenia się zabawkami z innymi dziećmi. Głośno chwal każdy objaw szczodrości i nagradzaj jego hojność atrakcyjnymi nagrodami. Ponieważ pochwały powinny mieć odpowiednie proporcje, poznaj naszą ściągawkę dla rodziców - jak chwalić dziecko. Rozwój intelektualny To, co twój dwuipółlatek narysował na kartce papieru, stanowi dla ciebie nierozwiązaną zagadkę (poznaj tajemnice dziecięcych rysunków). Ale dla malca jego rysunek jest tak samo jasny, jak ilustracja w książeczce. Jeśli go poprosisz, z chęcią opowie ci, co przedstawiają esy-floresy, które wyszły spod jego kredek. Już za chwilę dowiesz się, że tajemnicza czerwona plama to pies, a te dwie zawiłe linie to nikt inny, niż mama i tata! Maluch wskazuje palcem na poszczególne elementy narysowanego przezeń obrazka i objaśnia ich znaczenie. Dziecko w trzecim roku życia coraz lepiej odnajduje się w świecie obrazków i literek. Jeśli chcesz, możesz zacząć ze swoim dwuipółlatkiem naukę czytania. Dziecko z zapałem wertuje książeczki, wpatruje się w ilustracje i domaga się objaśnień. Czytanie książek możesz czasem zastąpić opowiadaniem bajki. Rozmowa z dzieckiem coraz bardziej przypomina swobodną konwersację. Maluch mówi na tyle dobrze, że nawet nieznajomi potrafią zrozumieć, o co mu chodzi. Buduje logiczne kilkuwyrazowe zdania, korzysta z zaimków (ja, jego, mój, itd.) i przyimków (na, pod, z). Potrafi już też podać swoje imię, płeć i wiek. Nie bez znaczenie jest też to, jak ty do niego mówisz (poznaj nasz kurs mówienia dla początkujących). Rady dla rodziców: Nawet gdy się śpieszysz lub jesteś zniecierpliwiona, postaraj się wyczerpująco odpowiedzieć na wszystkie pytania malca. To przede wszystkim od Ciebie dziecko uczy się zasad rządzących światem. Otaczaj dziecko książkami. Przygotuj na nie półkę na wysokości dziecięcych rączek, żeby maluch zawsze mógł sam po nie sięgnąć. Naukowo dowiedziono, że czytanie świetnie wpływa na rozwój dziecka. Obejrzyj film: Jak rozpoznać alergię u dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Boi się lekarza - za każdym razem, gdy przestępujesz próg przychodni, dziecko zaczyna płakać i prosi cię, byś jak najszybciej wyszła na zewnątrz. Najwyższy czas, by oswoić dziecko z tym miejscem, np. poprzez zabawę w lekarza. Dużo je - skorzystaj z siatek centylowych, aby sprawdzić, czy dziecko waży prawidłowo, czy może jednak ma nadwagę. Mało mówi - nie wszystkie dzieci rozwijają się w tym samym tempie. Jeśli synek sąsiadów jest rozkosznym pleciugą, a twoje dziecko jeszcze mu nie dorównuje w mówieniu, nie przejmuj się tylko spokojnie je obserwuj. Możesz też przeczytać nasz tekst, czy twój trzylatek nie mówi za mało. Jest ciekawskie. Dziecko w w trzecim roku życia zadaje coraz bardziej skomplikowane pytania. Wciąż najczęściej pragnie dowiedzieć się: „czemu?" lub „dlaczego?", czasem jednak jego pytania mogą cię zaskoczyć, np. gdy dotyczą intymności - jak ty siusiasz, mamusiu, albo moralności - dlaczego powiedziałaś babci, że boli cię głowa, przecież jesteś zdrowa. Odpowiadanie na pytanie dziecka to jedna z zasad okazywania dziecku szacunku. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Po co na basen z dzieckiem? Czy dwulatek może chodzić do przedszkola? Jak poznać, czy dziecko jest gotowe do przedszkola? Dlaczego rysowanie pomaga dziecku w rozwoju? 7 zabawek wszech czasów Co jemy w weekend? Jadłospis do wydruku. Ospa party - idziemy z dzieckiem czy nie? Od czego psują się zęby? Nie tylko od słodyczy!
Kalendarz rozwoju dziecka: 32. miesiąc życia (to już niemal 3 lata!)
W 32. miesiącu życia twoje dziecko może rozróżniać pojęcia „później" i „wcześniej", pamięta też, co działo się wczoraj. Jako niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu, co naturalne na tym etapie rozwoju. Sprawdź jednak, jakie problemy możesz napotkać, gdy wchodzi w 32. miesiąc życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu: w żaden sposób nie można go utrzymać w jednym miejscu. Oglądany jeszcze kilka miesięcy temu z wielką uwagą „Krecik" (poznaj prawdy i mity o oglądaniu TV przez dzieci) teraz poszedł w odstawkę, a w życiu malca niepodzielnie królują: piłka i rowerek. I bardzo dobrze – dziecku w 3. roku życia potrzeba przede wszystkim dużo zabaw ruchowych, które znakomicie wpływają na sprawność jego nóżek i rączek. Kształtowaniu się zwinności sprzyja fakt, że w okolicy 32. miesiąca życia dziecko już wyrasta z noszenia pieluszek, umie wstrzymać siusiu przez kilka godzin, choć czasem – najczęściej w nocy lub podczas interesującej zabawy – jeszcze może zdarzyć mu się mokry wypadek. Wilgotne prześcieradło po każdej nocy jest zwykle dowodem na to, że dziecko przeżywa stres - sprawdź, co robić, gdy dziecko znów moczy się w nocy. Rady dla rodziców: Jeśli twój dwuipółlatek dobrze już opanował sztukę zdejmowania i zakładania spodni oraz majteczek, a także załatwiania się na nocniczek, warto dać mu możliwość uczynienia kolejnego kroku w rozwoju - sprawdź, jak uczyć dziecko samodzielności. Staraj się jak najczęściej wychodzić z dzieckiem na dwór. Niemal każda pogoda jest wymarzona na spacer. View Burdaffi on the source website Zobacz, w co się bawić z dzieckiem na dworze Rozwój emocjonalny W połowie trzeciego roku życia dziecko przeżywa ambiwalentne uczucia: z jednej strony marzy o samodzielności, z drugiej wciąż jest jedynie maminsynkiem, który uwielbia przytulanie, łaskotanie, całowanie. Choć coraz bardziej niezależny i samodzielny, wciąż nade wszystko ceni sobie rytuały domowe. Wieczorna kąpiel, czytanie, śpiewanie wspólne zasypianie to według maluszka najważniejsze chwile w ciągu dnia. Coraz rzadziej zdarzają się wieczorne wybuchy histerii, zwłaszcza gdy rodzice nie uginają się pod presją malucha, który np. nie chce położyć się do łóżka (czytaj też: sposoby na wieczorne usypianie). Rady dla rodziców: Pamiętaj, że każdy ma prawo do złego dnia. Jeśli twój dwuipółlatek był wyjątkowo nieznośny, a ty straciłaś nad sobą panowanie i nakrzyczałaś na nią lub – co gorsza – dałaś mu klapsa, nie rozpamiętuj w nieskończoność swojego zachowania, ale postaraj się temu zaradzić w przyszłości (przeczytaj, dlaczego nie wolno bić dzieci). Nie wyrzucaj sobie, że nie jesteś idealną matką. Może pomoże ci wyjście do kina lub spacer i odpoczynek od rodziny? Kiedy jednak twoje wybuchy powtarzają się zbyt często, dobrze będzie, jeśli zastanowisz się nad tym, w jaki sposób to zmienić (zobacz, co robić, gdy czujesz, że masz dość). Rozwój intelektualny Dla dziecka w trzecim roku życia ważne stają się pojęcia związane z czasem. Dwuipółlatek może rozróżniać „później i „wcześniej". Wie, czym jest wieczór i poranek. Interesuje się porami roku: zapamiętuje twoje objaśnienia, że w zimie pada śnieg, a w lecie można jechać kąpać się w jeziorze. Zaczyna odróżniać dni pracujące od sobót i niedziel – szczególnie łatwo przychodzi to dzieciom, których oboje rodzice pracują. Interesuje się, która jest godzina, choć jeszcze nie nadszedł czas na naukę zegara. Czytaj też: Dziś, jutro wczoraj - kiedy dziecko to zrozumie? Dwuipółlatek pamięta, co działo się wczoraj, szczególnie jeśli w grę wchodzą obiecane dzień wcześniej przez rodziców słodycze. Dla słodkiej nagrody, deseru maluszek zrobi wszystko, a zna już naprawdę wiele sztuczek! Łatwo przychodzi mu nauka kolejnych piosenek, do których teraz doszła choreografia i „pokazywanie" tekstu rączkami. Umiejętność zsynchronizowania słów i gestów to ważny krok w rozwoju intelektualnym dziecka. Jeżeli twoje dziecko nie chodzi ani do żłobka, ani do przedszkola, możesz rozejrzeć się za najbliższym klubem malucha lub zorganizować wśród znajomych cotygodniowe zabawy z dziećmi. Dziecko w w drugiej połowie trzeciego roku życia już dobrze radzi sobie w grupie rówieśniczej: razem z innymi dziećmi chętnie biega, skacze, zjeżdża na zjeżdżalni. Rady dla rodziców: Warto odświeżyć w pamięci słowa swoich ulubionych piosenek z dzieciństwa. „Wspólne śpiewanie z pewnością stanie się jedną z ulubionych zabaw twojego dziecka. Zdjęcia bliższej i dalszej rodziny mogą stać się dla was niewyczerpanym źródłem historyjek. Opowiadaj dziecku o przeszłości waszej rodziny. Takie opowieści doskonale cementują więź między domownikami - to jeden z ważnych kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny. Obejrzyj film: Zabawki edukacyjne dla przedszkolaków View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Dyryguje domownikami. Bycie domowym dyktatorem to marzenie każdego trzylatka – na szczęście większość dzieci w tym wieku, choć z wielkim bólem – rozumie już, że jednak czasem trzeba podporządkować się komuś innemu. Poznaj zdanie psychologa, jak radzić sobie z małym terrorystą. Nie bawi się z innymi. Równolatki, choć często w tym wieku nie do końca jeszcze potrafią współpracować, bardzo wiele uczą się od siebie nawzajem, dlatego warto zapewnić im towarzystwo. Jeśli dziecko wstydzi się spotkań z rówieśnikami, zapraszaj dzieci do domu, żeby ośmielić swojego maluszka. Płacze w przedszkolu. Nie wszystkie dzieci szybko oswajają zmiany. Jeśli twój maluch nie chce chodzić do przedszkola, płacze, gdy rozstajesz się z nim rano, sprawdź, co mogło wywołać kłopoty z adaptacją. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ 8 umiejętności potrzebnych w przedszkolu Choroba lokomocyjna także bez mdłości i wymiotów 12 prostych sposobów, by okazać dziecku miłość Czego mamy szukają w internecie? Co zapamięta twoje dziecko? Jedynak nie musi być egoistą Dlaczego dzieci są niegrzeczne? Błędy wychowawcze zbyt troskliwych rodziców Najstarsze, średnie, najmłodsze - charakter rodzeństwa 10 powodów, żeby mieć więcej niż jedno dziecko Żywienie przedszkolaka - prawdy i mity Czy mleko szkodzi. Sprawdź!
Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
Twoje dziecko pod koniec 3. roku życia jest niemal całkowicie samodzielne. W 33. miesiącu nieźle posługuje się łyżką i widelcem, co na pewno przyda mu się w przedszkolu. Jeśli planujesz wziąć udział w rekrutacji przedszkolnej, zobacz, jak mądrze przygotować dziecko do zmiany.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Dziecko pod koniec trzeciego roku życia jest już bardzo samodzielne. Samo wyjmie sok z lodówki, samo wyrzuci skarpetki do kosza z praniem, a nawet samo złoży swoje ubranko – oczywiście po swojemu. To nie dzieje się samo przez się. Duża w tym zasługa rodziców, którzy wiedzą, jak uczyć dziecko samodzielności. Gdy twój dwuipółlatek nieźle posługuje się łyżką i widelcem, warto zadbać o wspólne rodzinne obiady. Bez problemu ugotujesz je, uwzględniając zasady diety dla dzieci na 2. i 3. rok życia. Nie podawaj malcowi ciężkostrawnych potraw typu: paprykowe leczo, bigos, łazanki, bo może się to zakończyć ostrym bólem brzucha dziecka. Układ pokarmowy niespełna trzylatka jest już na tyle rozwinięty, że świetnie radzi sobie z trawieniem nawet nierozdrobnionych pokarmów. Rady dla rodziców: W zamian za zjedzony obiadek nie przekupuj dziecka słodyczami, ani nie zajmuj jego uwagi włączonym telewizorem. Te sposoby, choć na krótką metę skuteczne, mogą doprowadzić do tego, że bez migoczącego ekranu lub obietnicy słodkiego deseru dziecko będzie zawsze odmawiało jedzenia. Wypróbuj inne sposoby, by dziecko chciało jeść. Pilnuj nie tylko tego, ile dziecko je, ale przede wszystkim, czym go karmisz (zobacz, jakie produkty nie powinny się znaleźć na <a href="http://Aby%20przekona%C4%87%20maluszka%20do%20samodzielnego%20jedzenia%20warto%20wybra%C4%87%20si%C4%99%20z%20nim%20na%20wsp%C3%B3lne%20zakupy%20po%20dzieci%C4%99c%C4%85%20zastaw%C4%99%20sto%C5%82ow%C4%85.%20Kolorowe%20talerze%20z%20zabawnymi%20malunkami,%20ma%C5%82y%20widelczyk%20i%20%C5%82y%C5%BCka%20ze%20%C5%9Bmiesznym%20uchwytem%20uatrakcyjni%C4%85%20maluchowi%20spo%C5%BCywanie%20posi%C5%82k%C3%B3w.">talerzyku dziecka). Od zdrowej diety zależy nie tylko zgrabna sylwetka, ale też sprawny układ odpornościowy dziecka. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko wkracza w wiek przedszkolny. Jeśli jeszcze nie jest przedszkolakiem, już teraz warto je dobrze przygotować do przedszkolnego debiutu. Oczywiście najważniejsza jest kontrola potrzeb fizjologicznych, a tuż za nią umiejętność samodzielnego jedzenia. Ale niemal tak samo ważna jest także przyzwyczajenie się malucha do nieobecności rodziców (zobacz, jak przygotować dziecko do rozłąki) i swoboda w kontaktach z nieznajomymi – zarówno dziećmi, jak i dorosłymi. Trzylatki zazwyczaj są skrępowane w kontaktach z obcymi, jednak po kilku chwilach powinny oswoić się z nową sytuacją i odzyskać swobodę. Druga połowa trzeciego roku życia to nie jest jeszcze właściwy czas pierwsze przedszkolne przyjaźnie lub miłości. W 33 miesiącu dziecko nie ma potrzeby posiadania własnego, jednego jedynego przyjaciela – zdecydowanie preferuje zabawy grupowe. Najściślejszą więź nadal czuje z mamą, a w kolejce do jego serca ważne miejsca zajmują ulubione zabawki (zobacz, co warto wiedzieć o ukochanych zabawkach dziecka). Z taką samą tkliwością co pluszowym zwierzakiem, malec zajmuje się małym traktorkiem, czy spychaczem i bardzo mocno protestuje, gdy ktoś ośmieli mu się zasugerować, by zamiast nich, ułożył na poduszce lalkę lub misia. Rady dla rodziców: Podczas zabaw w piaskownicy stopniowo zmniejszaj kuratelę nad dzieckiem. Upewniwszy się, że maluch ma z kim się bawić, a zabawek wystarczy dla całego towarzystwa, usiądź nieopodal na ławce. Nie interweniuj w dziecięce kłótnie, dopóki nie usłyszysz odgłosów prawdziwej awantury. Pomóż maluchowi bawić się z innymi dziećmi, plac zabaw, piaskownica to dobre miejsce, by dziecko ćwiczyło umiejętności społeczne, które przydadzą mu się w przedszkolu (zobacz, jak pomóc dziecku, by odnalazło się w grupie). Rozwój intelektualny Pod koniec trzeciego roku życia dziecko najprawdopodobniej zaczyna już rozpoznawać niektóre literki, umie już przeliterować jedno proste słowo (swoje imię lub ulubione: „mama"), a także sprawnie posługuje się zaimkami osobowymi („ja", „ty", „on" oraz spójnikami - „i", „lub", „albo"). Niektóre maluszki w wieku przedszkolnym są zafascynowane nauką czytania. Dwuipółlatek swobodnie posługuje się nie tylko czasownikami i rzeczownikami, ale także przymiotnikami. Te ostatnie staną się w tym okresie bardzo potrzebne, ponieważ właśnie teraz maluch poznaje pierwsze kolory. Dzięki tej cennej umiejętności może samodzielnie sortować przedmioty nie tylko według kształtu, ale i barwy oraz układać proste, duże puzzle z charakterystycznym rysunkiem (jeszcze nie dla niego monotonna kolorystycznie układanka z morskim widoczkiem). View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, by dziecko polubiło układać puzzle. Rady dla rodziców: Nie ingeruj w dziecięce zabawy. Upodobania i fantaje małych dzieci różnią się od dorosłych wyobrażeń, dlatego nawet jeśli zabawy twojego dwuipółlatka wydają ci się niezrozumiałe, nie staraj się ich przekształcać, tak aby stały się – według ciebie – racjonalne. Zamiast podsuwać piękną lalkę w miejsce podartej chusteczki higienicznej, którą dziecko uwielbia się bawić, doceń dziecięcą kreatywność (poznaj sposoby na obudzenie w dziecku kreatywności.) Jeśli twoje dziecko nie przejawia zainteresowania nauką czytania i pisania, nie warto rozpoczynać edukacji. Zbyt wczesne podjęcie nauki może przynieść więcej szkody niż korzyści. Na pewno warto codzienne czytać dziecku książki (zobacz, co czytać dziecku). Obejrzyj film: Zasady żywienia dzieci View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Nie chce się myć. Być może mycie stało się dla dziecka nudną czynnością. Wystarczy odpowiednio zmienić podejście do tej czynności, a nauka zasad higieny okaże się łatwiejsza niż myślisz. Je w kółko to samo. W ostatnim kwartale 3. roku życia dziecka jedzenie może stać się jednym z największych problemów dla jego rodziców: dziecko może odmówić innych pokarmów niż np. ulubiony jogurt lub zupka. Maluch w tym wieku ma już wyraźnie sprecyzowane upodobania smakowe (sprawdź, co smakuje dziecku) i biada temu, kto zechce je lekceważyć! Jeśli spróbujesz mu podać nieznany lub nielubiany pokarm, twój skarbek zaciśnie mocno wargi i odmówi w ogóle jedzenia. Zobacz, jak przemycać warzywa do diety dziecka. Przeklina. Dwuipółlatek miewa jeszcze kłopot z formułowaniem okrągłych, wielowyrazowych zdań, co nie przeszkadza mu jednak z powtarzaniu brzydkich wyrazów, z którymi się gdzieś zetknie. Przekleństwa fascynują dzieci pod każdą szerokością geograficzną. Maluch z upodobaniem wymawia te niezrozumiałe dla siebie słowa, która budzą wśród dorosłych tak wiele emocji. Od twoich reakcji zależy, jak szybko się z tym uporasz (zobacz, co robić, gdy dziecko powtarza brzydkie słowa). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Jak nauczyć dziecko dzielenia się z innymi? 4 proste rady, jak uczyć dziecko samodzielności Jak nauczyć dziecko udzielania pierwszej pomocy Pierwszy raz w przedszkolu - jak sobie poradzić? Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sposobów Nauka czytania dla przedszkolaków Źle karmimy dzieci - szokujący raport Czy dziecko może jeść potrawy z grilla? Najlepszą zabawką edukacyjną jest... mama 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka
Maluchy uwielbiają te klocki! Co konkretnie je w nich zachwyca? [TEST REDAKCJI]
Jak połączyć przyjemne z pożytecznym? Jest na to sposób – nauka przez zabawę! Świetnie sprawdzą się w tej koncepcji... klocki. Postanowiliśmy to sprawdzić i zaprosiliśmy do testu zestawu LEGO® DUPLO® naszą redakcyjną koleżankę i jej synka. Zobacz, jak go ocenili i czy właśnie te klocki przypadły im do gustu.
Maluchy uwielbiają konstruowanie, a jeśli do tego w zabawie towarzyszy im uroczy słoń, tygrys, żyrafa lub panda, to mamy gwarancję, że zabawa będzie przednia. Właśnie dlatego zestaw LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami cieszy się tak dużą popularnością. Tym razem okazję do zabawy miał 3-letni Jaś, synek Dagmary, naszej redakcyjnej koleżanki. Jak wspomina mama – jest on wielkim fanem LEGO DUPLO, dlatego też test klocków rozpoczął szybko, zabawa trwała długo, a zwierzątka wraz z Jasiem… przeżyły wiele przygód! Idealny zestaw dla miłośników zwierząt i nie tylko! Pudełko poszło w ruch! W kilka chwil zestaw LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami został rozpakowany i rozpoczęło się wielkie testowanie. W komplecie znajduje się 15 elementów: 4 klocki, z których można zbudować słonia, 2 klocki, z których można zbudować tygrysa, 3 klocki, z których można zbudować żyrafę, 2 klocki, z których można zbudować pandę oraz 4 wagoniki na kółkach do popychania. Co było dalej? Zestaw dał maluchowi wiele frajdy, gdyż ze znajdujących się w nim klocków Jaś mógł zbudować aż 4 urocze zwierzątka. Później mógł każde z nich połączyć z wagonikiem i stworzyć wyjątkowy pociąg!Podczas testu Dagmara zauważyła, że właśnie te klocki skutecznie zachęciły go do rozwijania zdolności konstrukcyjnych, gdyż każde ze zwierzątek miało inny stopień skomplikowania. Jednak to nie wszystko – Jaś dowolnie przerabiał swoje konstrukcje, dzięki czemu nie tylko doskonalił zdolności motoryczne, ale także ćwiczył kreatywność i wyobraźnię. Układanie pomagało również w nauce kolorów i kształtów. Dagmara: Do klocków są dołączone karty przedstawiające, jak wygląda każde zwierzątko. Dzięki kartom dziecko ma możliwość stworzenia z poszczególnych elementów danego zwierzęcia. Może jednak tworzyć je bez dodatkowej pomocy, a także konstruować, zmieniać i przerabiać według własnego uznania. Dodatkowo nasza redakcyjna koleżanka zauważyła, że świetnym urozmaiceniem zestawu LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami są specjalne funkcje, np. kołysząca się szyja żyrafy. To jeszcze bardziej zachęca malucha do… nauki przez zabawę! Zestawy LEGO DUPLO uwielbiają dzieci… i rodzice! Wybierając dowolny zestaw klocków LEGO DUPLO, można mieć pewność, że maluchy w zabawie puszczą wodze fantazji. Dowiódł tego Jaś, który miał niezwykłą łatwość w tworzeniu kreatywnych scenariuszy zabaw. Dagmara: Dzieciom nie trzeba podpowiadać, jak bawić się klockami LEGO DUPLO – one same wiedzą najlepiej, jak to robić. Mają olbrzymią wyobraźnię, dlatego zwierzęta jadące pociągiem bardzo szybko dostają zadania do wykonania, a także pełnią różne role. Tym samym nie jest to zabawka, którą maluch odkłada po 10 minutach ze znudzoną miną. Dagmara wspomniała również, że ich kolejną zaletą jest to, że pasują to pozostałych zestawów, dzięki czemu można tworzyć cały świat LEGO DUPLO w dziecięcym pokoju i... nie ma nudy nawet podczas lockdownu, okresu zamkniętych żłobków czy przedszkoli.. U kogo sprawdzi się zestaw LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami? Dagmara: Mój syn ma 3 lata i uwielbia klocki LEGO DUPLO. Mam wrażenie, że im jest starszy, tym lepiej (i dłużej) się nimi bawi. Zestaw LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami jest dedykowany dzieciom od 1,5 roku i słusznie – składa się z dużych elementów, więc rodzice nie muszą obawiać się, że maluch podczas zabawy połknie jeden z elementów. Jednak mogę uczciwie powiedzieć, że nawet starsze dziecko, w wieku 3 lat będzie miało wiele radości z zabawy takim zestawem. Warto podkreślić, że zestawy LEGO DUPLO spełniają najwyższe standardy bezpieczeństwa i mogą się nimi bawić nawet 18. miesięczne szkraby! Klocki spełniają także rygorystyczne standardy jakości, dzięki czemu idealnie pasują do siebie, a dzieci mogą je z łatwością chwytać, łączyć i rozłączać. Dagmara wspomniała, że Jaś miał mnóstwo frajdy z zabawy zestawem LEGO DUPLO Pociąg ze zwierzątkami, a oprócz tego widać było, że ta beztroska aktywność wszechstronnie go rozwija. A czy ty i twoja pociecha macie już ulubiony zestaw klocków LEGO DUPLO? Artykuł powstał z udziałem LEGO DUPLO View Ediplayer on the source website
Dlaczego w zabawie warto stawiać na klocki? 7 powodów
Nieograniczona, wszechstronna i ciekawa zabawa? Jest możliwa dzięki… klockom. Uwielbiają je wszystkie dzieci – i półtoraroczniaki, i kilkuletnie maluchy – a co ciekawe, także dorośli! Chociaż wszystkich jednakowo cieszą, to najmłodszym pomagają wszechstronnie się rozwijać. Układanie klocków wpływa nie tylko na rozwój motoryki i inteligencji, ale także… kompetencji emocjonalnych. Czego konkretnie uczą? Dlaczego jest to idealna zabawa dla maluchów?
Układanie klocków to prosta zabawa, która może ułatwiać start w życie. Jak to możliwe? Przykładem takich klocków są zestawy LEGO® DUPLO® – pomagają maluchom odkryć, że nie poddając się i na nowo próbując, mogą budować, co tylko zechcą. A to idealny wstęp do… zostania pewnym siebie, odważnym dzieckiem, przed którym stoi świat nieograniczonych możliwości. Układanie klocków pomaga mu rozwijać się wszechstronnie i, co ważne, wzmacnia także jego rozwój emocjonalny, a to jest właśnie klucz do tego, by dziecko było nie tylko mądre, ale również szczęśliwe. Wielkie rzeczy zaczynają się od zabawy Czy wiesz, że przed skończeniem 5. roku życia mózg dziecka jest już rozwinięty w 90%? Dlatego też tak istotne jest wspieranie w tym okresie nauki przez zabawę. Nie zmarnujmy tego czasu… To właśnie wtedy dzieci rozwijają się najszybciej, dlatego zabawa powinna być wszechstronna, nieograniczona i ciekawa. I taką umożliwiają klocki! Dlaczego warto, by dziecko bawiło się klockami? 7 powodów 1. Wspierają pewność siebie Zdecydowanie tak jest! Przekonało się o tym każde dziecko, które złączyło ze sobą dwa klocki... i właśnie to dało mu mocy, by budować dalej i dalej. Maluch czuje się bardziej pewny siebie również dlatego, że układanie zgodnie z wymyślonym przez siebie scenariuszem, pozwala uzyskać namacalny efekt tych wyobrażeń – skończoną budowlę. 2. Pozwalają wyrażać siebie Klocki LEGO® DUPLO® zachęcają do kreatywnej zabawy, gdyż wśród nich można znaleźć różnorodne tematycznie zestawy. Może to być np. Pociąg ze zwierzątkami, Stadnina i kucyki, Jednorożec lub Helikopter strażacki i radiowóz. Właśnie dzięki nim dziecko przy pomocy minifigurek ludzi lub zwierząt odgrywa codziennie nowe role i wymyśla różne sytuacje, w tym te, które dotyczą go osobiście lub… dzieją się tylko w jego wyobraźni. 3. Wzmacniają odporność psychiczną Budowanie klocków jest tylko z pozoru łatwą zabawą. Wymaga cierpliwości w dążeniu do celu. Przy czym trzeba pamiętać, że nie zawsze uda się stworzyć to, co maluch sobie wymarzył… Układanie klocków jest bardzo ważne w kształtowaniu umiejętności niepoddawania się i osiąganiu krok po kroku małych marzeń. 4. Uczą samodzielności Chociaż klocki świetnie układa się wspólnie, czy to z rodzeństwem, rówieśnikami, czy rodzicami, to także idealny pomysł na samodzielną zabawę. Wtedy to maluch wymyśla, co zbuduje, a także sam decyduje, czy będzie konsekwentny i ukończy budowlę, czy może jednak zarzuci ten pomysł. 5. Motywują do podejmowania decyzji Dziecko podejmuje je już od samego początku, czyli momentu, gdy wysypie klocki na stół lub podłogę. Co dzieje się dalej? Każdy jego ruch wymaga decyzji. Może układać zgodnie z instrukcją lub z wyobraźni. To dziecko dobiera klocki, by budowla była dokładnie taka, jaką chce, by była. Nieustannie podejmuje próby, uczy się na błędach, nie poddaje się i tym samym buduje, co tylko zechce. Klocki niewątpliwie uczą sztuki wyboru! 6. Pozwalają tworzyć kreatywne scenariusze zabaw Zestawy LEGO® DUPLO® to idealny sposób na kreatywną zabawę, w której można puścić wodze fantazji. Tutaj nie ma żadnych reguł – maluch może zbudować, co tylko podpowie mu jego nieograniczona wyobraźnia, a nawet tematycznymi zestawami bawić się na swój, tylko sobie znany sposób. Kucyki w statku kosmicznym? Dlaczego nie? 7. Uczą cierpliwości Chociaż zestawy LEGO® DUPLO® zawierają klocki, które łatwo podnosić, układać i przesuwać, i na dodatek są na tyle duże, że świetnie układają się w małych i nieporadnych jeszcze rączkach, to nie zawsze jednak stworzenie wymarzonej konstrukcji jest superszybkie. Maluchy mogą zrobić z nimi wszystko, jednak kluczem w układaniu jest… cierpliwość. Wybierz swój zestaw zestawy LEGO® DUPLO®! Może to być np. Stadnina koni i kucyki lub Pociąg ze zwierzątkami. Materiał powstał we współpracy z LEGO® DUPLO® View Ediplayer on the source website
Zabawa i jej rola w rozwoju dziecka [WEBINAR 6.]
Za nami już ostatni z 6 webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, dlaczego zabawa jest istotna dla prawidłowego rozwoju dziecka, a także, co warto o niej wiedzieć, by była nie tylko rozwojowa, ale również ciekawa.
Zabawa, czyli spontaniczna i przyjemna forma spędzania czasu, na początku odbywa się w samotności. Niemowlęta najchętniej bawią się własnym ciałem, dlatego też często widzimy, jak wkładają rączki bądź nóżki do buzi. Dopiero później, około 1-2. roku życia dzieci bawią się równolegle, czyli obok siebie, a następnie zaczynają się zauważać. Właśnie wtedy pojawiają się powszechne i trudne do rozwiązania spory o zabawki, bo dziecko myśli, że każda w polu widzenia jest jego. W przedszkolu dzieci bawią się już wspólnie, bo wtedy maluch odkrywa, że z rówieśnikami też można ciekawie spędzić czas. Kolejnym etapem jest zabawa zespołowa, w której bierze udział duża grupa dzieci. Przy tym warto pamiętać, że po pokonaniu wszystkich etapów zabawy, ta początkowa, czyli samotna, nadal odgrywa ważną rolę w rozwoju. Różne rodzaje zabaw Zabawy rozwijają się i rosną razem z dzieckiem. Maluchy zaczynają zawsze od zabawy manipulacyjnej, czyli takiej, która polega na potrząsaniu, oglądaniu, dotykaniu oraz innych, podstawowych czynnościach, które można wykonywać m.in. z grzechotką, gryzakami, małymi zabawkami, czy własnymi rączkami, nóżkami itp. Kolejnym rodzajem zabawy jest ta konstrukcyjna, czyli po zapoznaniu się z zabawkami, brzdąc zaczyna konstruować (m.in. układa, tworzy budowle). Później są zabawy tematyczne i tak dziecko zaczyna się bawić m.in. w dom, sklep, lekarza, strażaka oraz odgrywa inne, zaobserwowane w życiu codziennym role. Właśnie dzięki nim odwzorowuje to, co widzi. Równolegle do nich można zaobserwować zainteresowanie zabawami rytmiczno-ruchowymi z wykorzystaniem muzyki i własnego ciała. Ciekawym rodzajem bardziej zaawansowanej zabawy jest zabawa badawcza, która pozwala m.in. na eksperymentowanie, pobudzanie wyobraźni, a także rozumienie zależności, które później przydadzą się w szkole np. na matematyce, przyrodzie czy fizyce. Najbardziej złożone są zabawy dydaktyczne, które zwykle sprawdzają się już u dzieci w wieku szkolnym. W nich mamy tezę, próbujemy ją obalić lub udowodnić, robimy badanie w grupie itp. Dlaczego zabawa jest ważna dla dziecka? To właśnie dzięki niej maluch w przyszłości może wykonywać bardziej złożone zadania edukacyjne, co przekłada się m.in. na sukces szkolny. Ponadto wiele zabaw oraz zabawek wspiera rozwój języka, rozwój poznawczy i umiejętności motoryczne. Pomagają one także w rozwijaniu i ulepszaniu pamięci oraz w zdobywaniu doświadczeń sensorycznych (np. gorący, zimny, lepki, suchy, cichy, głośny…). Warto pamiętać, że właśnie dzięki niej maluch może rozwijać się emocjonalnie i społecznie. To właśnie ona wspiera rozwój umiejętności rozwiązywania problemów, pozwala opanować umiejętność owocnego wchodzenia w interakcje społeczne, a także ułatwia dziecku uspokojenie się i pozbycie się frustracji. Nowoczesne zabawy… z tabletem lub smartfonem Korzystanie z nich jest znakiem czasu i nie należy tego zabraniać dzieciom. Najlepiej, żeby maluchy do ukończenia 3. roku życia z nich nie korzystały, jednak później, warto je stopniowo wprowadzać. Należy przede wszystkim wziąć pod uwagę nie czas, jaki dziecko spędza przed ekranami, a to, po co ono z nich korzysta, bo mogą np. czytać, szukać informacji, grać w gry edukacyjne, co oznacza, że nie zawsze trafiają w niebezpieczne, niedostosowane do dzieci, wirtualne miejsca. Jak powinna wyglądać zabawa dziecka przed ekranem? 1. Nie zostawiaj dziecka samego z tabletem lub smartfonem. 2. Pokaż mu zabawy z tzw. rozszerzoną rzeczywistością (augmented reality), czyli takie, które łączą świat wirtualny z naszym bezpośrednim otoczeniem. 3. Szukajcie bezpiecznych i ambitnych aplikacji, które nie będą tylko „hipnotyzowały” dziecka przed ekranem, ale staną się punktem wyjścia i zachętą do zabawy w realnym świecie. Mobilna i darmowa aplikacja Applaydu Poprzez rozszerzoną rzeczywistość przenosi ona użytkowników do zabawnego świata wyobraźni, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Współtworzyli ją pedagodzy z Uniwersytetu Oksfordzkiego i jest przeznaczona jest dla dzieci w wieku 4-9 lat. Dlaczego warto pokazać ją dziecku? zawiera gry, historyjki interaktywne i wiele innych atrakcji oferuje nowe, pochłaniające możliwości przeżywania i doświadczania pobudza wyobraźnię dzieci stymuluje zdolność do uczenia się nowych rzeczy posiada bezpieczne i kontrolowane środowisko, wolne od reklam i zakupów w aplikacji ma funkcje kontroli rodzicielskiej, takie jak raportowanie aktywności i możliwość wyboru poziomu trudności została zaprojektowana w taki sposób, aby mogła być używana przez całą rodzinę
Co warto wiedzieć o dotyku i jak go rozwijać u dziecka? [LIVECZAT z ekspertem]
Dotyk ma wiele odcieni. Bitwy rodzeństwa, przytulanie i głaskanie, wyrażanie wielkiej sympatii i miłości – możemy nim powiedzieć wszystko! Dlaczego ten zmysł jest tak ważny? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji Miasteczka Zmysłów i dowiedz się o nim więcej.
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o zmyśle dotyku i o wszystkim, co z nim związane. Warto pamiętać, że to właśnie on pozwala wydzielać hormony szczęścia, daje zadowolenie i poprawia samopoczucie. Oprócz tego dotyk buduje więź i zbliża nas do siebie. Dlatego też już od pierwszych chwil życia dziecka, warto pamiętać, by stymulować ten zmysł, a także zwracać uwagę na to, czy nie pojawia się w związku z nim nic niepokojącego. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Dlaczego dotyk jest ważny? Zmysł ten, podobnie jak pozostałe, kształtuje się już w życiu płodowym – pojawia się około 6.-8. tygodnia ciąży. Na początku wrażliwa jest tylko twarz, a dopiero około 14. tygodnia ciąży ta wrażliwość dotyczy już całego ciała. Po urodzeniu to właśnie zmysł dotyku jest zmysłem dominującym i właśnie dzięki niemu niemowlę czerpie wiedzę o świecie. Jest to możliwe na dwa sposoby – zarówno wtedy, gdy to rodzice dotykają maluszka, jak i wtedy, gdy robi to on samodzielnie. Warto pamiętać, że zmysł ten ma ogromny wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka, czyli na jego ogólne funkcjonowanie. Dzięki dotykowi możemy nie tylko komunikować się z otoczeniem, ale także określać strukturę przedmiotów, odczuwać temperaturę i ból, a także, co ważne – umożliwia budować więź. To właśnie dotyk sprawia, że nie tylko czujemy przyjemność, ale także możemy czuć się bezpiecznie, gdyż pomaga poradzić sobie z bólem i relaksuje. Skoro jest taki ważny, dlaczego niektórzy go nie lubią? Dotyk powinien nieść miłość, troskę, cierpliwość, uważność i to wszystko, co jest związane z budowaniem relacji. Wtedy sprawia nam przyjemność i czujemy się dobrze. Jednak nie jest tak zawsze. Są dzieci, a także dorośli, którzy np. mają nadwrażliwość dotykową i wtedy nie sprawia im on przyjemności... W takich sytuacjach maluchy wzdrygają się, odpychają, a czasami nawet reagują agresywnie. Warto wtedy zwrócić na to uwagę i sprawdzić, z czego to wynika, a także, czy nie jest związane z zaburzeniami sensorycznymi. Przy czym trzeba pamiętać, że niektóre osoby takie po prostu są i zwyczajnie nie lubią się często przytulać. U nich bardzo dużą uwagę należy zwracać na to, by nie przekraczać ich granicy dotyku – takim maluchom należy pozwolić, by same decydowały o tym, czy chcą być dotykane w danej chwili, czy nie. Z kolei są też osoby, które lubią przytulanie. Inne natomiast są zwolennikami mocnego przyciskania, co ma miejsce np. u dzieci urodzonych poprzez cesarskie cięcie. Dzieci, jak i później dorośli, różnią się od siebie, dlatego, jeśli nie zostaną potwierdzone żadne zaburzenia sensoryczne, trzeba zaakceptować tę odmienność. Radosny wymiar dotyku – łaskotanie Chociaż jest ono zwykle kojarzone z czasem zabawy, to nie zawsze jest postrzegane tak pozytywnie. Należy zwracać uwagę, by nie łaskotać szczególnie małych dzieci. Niemowlęta nie powinny być dotykane gwałtownie. U noworodków i niemowląt urodzonych przedwcześnie należy unikać tej aktywności i pamiętać, by dotyk był raczej delikatny. Jest to istotne, gdy w tym okresie nadmierny lub gwałtowny może nawet boleć maluszka. Z kolei u starszych dzieci np. przedszkolaków warto pamiętać, by nie przesadzać z łaskotkami. Chodzi o to, by w szaleństwie zabawy zawsze słyszeć „nie” dziecka, kiedy prosi, aby zrobić przerwę lub w ogóle nie ma już chęci kontynuować aktywności. W takiej sytuacji dorośli muszą szanować decyzje malucha, a jeśli prosi o dalszą zabawę, to wznowić ją do momentu, gdy nie pojawi się ponownie „nie”. Gdy maluch unika dotyku… Kiedy warto udać się do specjalisty? Nadwrażliwość to nadmierna reakcja na dostarczony bodziec. Jeśli maluch czuje, że dotyk nie sprawia mu przyjemności, a wręcz nawet odczuwa ból, bardzo możliwe, że jej doświadcza. W tym przypadku może dotyczyć różnych kwestii i tak np. dziecko może nie chcieć się ubierać, gdyż wiele materiałów i ubrań je drażni, może reagować nadmiernie na podawanie dłoni na przywitanie czy uścisk, nie chce czesać włosów lub obcinać paznokci itp. W takich sytuacjach warto pójść do specjalisty. I jak podkreśliła ekspertka – lepiej pójść wcześniej i zapytać, niż coś przegapić. Tego typu sytuacje wymagają po pierwsze dokładnego sprawdzenia, czyli zdiagnozowania. Czasami na dalszych etapach wymaga to specjalistycznych działań i wycelowanej, spersonalizowanej terapii. Nierzadko jest to proces długi i związany z ogromem pracy, jaką należy wykonać, jednak jest to niezwykle potrzebne dziecku, by mogło prawidłowo się rozwijać i funkcjonować. Trzeba pamiętać, by nie zmuszać do niczego dziecka, a uzbroić się w cierpliwość i przede wszystkim zrozumieć dziecko i to, co przeżywa. Dorota Zawadzka podkreśliła, że jeśli np. dziecko ma nadwrażliwość dotykową i nie chce się ubierać, to warto je wspierać i np. pozwolić mu chodzić w luźnych rzeczach, wycinać metki, zwracać uwagę na materiały itd. Nie wolno w żadnym wypadku ubierać dziecka na siłę. Bo ono nie robi tego na złość, ono po prostu źle odczytuje bodziec, który w rezultacie może odczuwać nawet jako ból. A przecież nie chcemy, aby dziecko bolało... Trzeba to zrozumieć i wspierać maluszka. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Co maluch wie o świecie? Kilka ważnych kwestii o rozwoju poznawczym [WEBINAR 5.]
Za nami piąty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, jak wygląda rozwój poznawczy dziecka.
Czym on jest? To przede wszystkim nabywanie i doskonalenie umiejętności niezbędnych maluchowi do rozumienia świata. Jest to wszystko to, co na danym etapie życia dziecko jest w stanie zrozumieć, pojąć i poznać. Co istotne – rozwój poznawczy podzielony jest na kilka okresów, w których każdy kolejny wynika z poprzedniego. Tym samym bardzo ważne jest, by przebiegał on poprawnie, co później przekłada się m.in. na sukces szkolny. Rozwój poznawczy dziecka – trochę teorii… Gdy rodzi się mały człowiek, od samego początku można obserwować jego rozwój fizyczny, jak i intelektualny. Co ciekawe, już od najmłodszych lat życia jest on nie tylko odbiorcą tego, co się wokół niego dzieje, ale już wtedy kształtuje je, wywierając istotny wpływ na otoczenie. Dlatego też rozwój poznawczy jest zależny od interakcji malucha ze środowiskiem. Podczas spotkania ekspertka przypomniała postać szwajcarskiego psychologa Jean Piaget, który prowadził badania nad rozwojem poznawczym od urodzenia dziecka do jego dojrzałości. Dziecko często dostrzega tylko to, co już wie. Dopasowuje do rzeczy, które widzi to, co jest w stanie wyrazić. Dla niego góry są przez kogoś usypane, rzeki są wykopane, a słońce i księżyc śledzą je podczas spacerów Jean Piaget. To właśnie Piaget przeprowadził badania, które następnie opisał w ważnej do dzisiaj teorii rozwoju poznawczego. Wyróżnił następujące stadia rozwoju: Inteligencja sensomotoryczna (0-2 lata) – dziecko uczy się poprzez bezpośrednie doświadczenie, czyli rzuca, potrząsa, zgniata, gryzie itp. Sprawdza także, jaki związek jest pomiędzy przedmiotem a tym, jaki ono ma na niego wpływ, czyli np. notoryczne wyrzucanie przedmiotu z łóżeczka. Zabawki w tym czasie odgrywają istotną rolę, dlatego bardzo ważne jest, by rodzice zwracali uwagę, czego konkretnie używają maluchy. Ponadto również ciało jest dla dziecka dużą zabawką, dlatego chętnie je testuje. Myślenie przedoperacyjne (2-7 lat) – nadal dziecko eksperymentuje z zabawkami, jednak tutaj jest już moment planowania – nie ma przypadku, bo maluch wie już, czego może oczekiwać. Nie zmienia to też tego, że nadal sprawdza, co dzieje się z przedmiotem i jaki ma na niego wpływ. Coraz więcej też myśli, co wiąże się również z rozwojem mowy, dlatego warto do niego dużo mówić oraz budować związki między rzeczą. W tym wieku rozwój poznawczy musi być szeroki, powinien dotyczyć wszystkich dziedzin życia dziecka – sportu, muzyki, przyrody, relacji itd. Operacji konkretnych (7-11 lat) – dziecko rozumie pojęcie masy, że np. coś może być małe a ciężkie, objętości, pojęcie liczby, a także może przyswoić pojęcia logiczne oraz klasyfikować hierarchicznie. Rozwija wtedy także myślenie słowno-logiczne oraz rozumowanie indukcyjne (od szczegółu do ogółu). Operacji formalnych (11-15 i starsze) – dziecko robi już wiele operacji w umyśle, może sobie je wyobrazić, nie muszą one istnieć. Oznacza to, że rozwija się wtedy myślenie abstrakcyjne oraz myślenie hipotetyczno-dedukcyjne. Co ważne, ekspertka podkreśliła, że każdy z powyższych etapów wynika z poprzedniego. Oznacza to, że dziecko uczy się czegoś, a następnie wykorzystuje to, by przyswoić kolejne umiejętności. Jest to ważne w kontekście braków na danym etapie rozwoju, które jeśli nie zostaną zauważone przez rodziców, a następnie uzupełnione, mogą skutkować opóźnieniem na kolejnych etapach rozwoju.
Wstydliwe, wrażliwe lub nieśmiałe dziecko. Jak wspierać je w rozwoju? [LIVECZAT z ekspertem]
Czy moje dziecko jest wysoko wrażliwe? Jak poradzić sobie z nieśmiałością u dziecka? Dlaczego warto rozwijać empatię? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i rozwiej swoje wątpliwości!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o empatii i wrażliwości. Warto pamiętać, że pierwsza z nich znacząco pomaga w życiu. Z badań wynika, że wcale nie inteligencja racjonalna, czyli IQ, ułatwia osiągnąć sukces życiowy, a właśnie inteligencja emocjonalna. Opłaca się zatem pracować z dzieckiem i rozwijać również w tym obszarze. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co trzeba wiedzieć o empatii? Chociaż nadal często jest ona mylona z sympatią, to coraz więcej rodziców ma świadomość, że jest bardzo ważna i należy ją rozwijać u dziecka. W skrócie – empatia to zdolność do rozpoznawania i współodczuwania stanów emocjonalnych i psychicznych innych ludzi. Aby korzystanie z niej było możliwe, należy przede wszystkim poznać swoje emocje oraz umieć je od siebie rozróżniać. W szerszym rozumieniu empatia to jedna ze składowych inteligencji emocjonalnej. Dzięki tej umiejętności możemy postawić się w sytuacji drugiej osoby. Aby to zrobić, musimy jednak rozpoznawać emocje, rozumieć je i zarządzać nimi, a do tego konieczne jest sięganie do własnych zasobów. To z kolei nie zawsze jest proste, a czasami jest wręcz niemożliwe… Dlatego też warto pamiętać, by od małego rozwijać w dzieciach empatię, a także tłumaczyć im, że to nie one muszą rozwiązać trudną sytuację, w jakiej znalazła się druga osoba, a najważniejsze jest, by rozumieć i dać jej to zrozumienie poczuć. Czy emocje są niezbędne do życia? Ekspertka zauważyła, że rodzice bardzo często wymagają od dziecka tego, by było grzeczne. W ich rozumieniu zwykle chodzi o to, by nie przeżywało nadmiernie zarówno tych pozytywnych, jak i trudnych emocji. Powinno być raczej stonowane i w żadnym razie nie nadmierne w żadną ze stron. Tym czasem psycholog podkreśliła również, że przecież dziecko obserwuje, chłonie i uczy się swoich emocji także poprzez emocje dorosłych. A przecież widzi, jak się złościmy, płaczemy, smucimy czy ekscytujemy… Dlatego też warto pamiętać, że chociaż temat emocji jest trudny i często mierzymy się z nim przez całe życie, to są one niezbędne w życiu dzieci i dorosłych. Kluczowe jest jednak, by umieć je rozpoznawać i pokazywać w sposób akceptowalny społecznie. Dziecko wysoko wrażliwe? Taki maluch wszystko przeżywa wielokrotnie mocniej i głębiej niż przeciętnie, a także zwykle mocniej i głębiej niż rodzic jest w stanie znieść... I chociaż jest to trudne dla dorosłych, ekspertka podkreśliła, że w żadnym razie nie można bagatelizować sytuacji, w których np. dziecko przeżywa koniec świata zanosząc się histerycznym płaczem. Oczywiście rodzic może nie rozumieć powodu płaczu, jednak istotne jest, by zrozumieć jego potrzeby i być z nim w jego trudach. Warto także pamiętać, że dzieci wysoko wrażliwe lub tzw. high need baby mają wyjątkowe potrzeby, które nie są kara bądź niczym złym dla dziecka. Istotne jest, by mama i tata takiego malucha zauważyli, że ich dziecko widzi i czuje świat bardziej. Z takich pociech wyrastają wrażliwi i empatyczni dorośli, dlatego warto pielęgnować ich wyjątkowość. Jak poradzić sobie z dziecięcą nieśmiałością? Przede wszystkim warto dać dziecku przestrzeń i nie wywierać na nim presji. Trzeba zdawać sobie sprawę, że im nachalniej będziemy je zachęcać, tym spotkamy się z większym oporem. Ekspertka podkreśliła, że bardzo ważne jest, by to dziecko decydowało na jakich warunkach np. wejdzie do nowej grupy lub zmierzy się z nowym doświadczeniem. I tak np. jeśli dziecko przyszło na zajęcia i przez nieśmiałość nie chce w nich uczestniczyć, rodzic może np. usiąść z nim i wspólnie obserwować, co się dzieje w nowej przestrzeni. Warto wspierać w tym malucha, być obok niego i mieć w tym wszystkim dużo cierpliwości i tolerancji. Nieśmiałym dzieciom niezwykle pomocny może okazać się trening umiejętności społecznych. To fantastyczne zajęcia, które pokazują dzieciom, jak zachować się w różnych sytuacjach i co najważniejsze – na wiele różnych sposobów. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
Czuję, czyli… jak rozwijać zmysły: smaku, węchu i dotyku? [WEBINAR 4.]
Za nami czwarty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o trzech zmysłach, które pozwalają… czuć świat! Dowiedz się, w jaki sposób rozwijać smak, węch i dotyk u przedszkolaka.
Potrafimy rozróżnić kilka smaków, ponad trylion zapachów, a do tego czujemy m.in. dotyk, ból i temperaturę. Możemy chłonąć świat na wiele sposobów, a wszystko dzięki trzem, wymienionym wcześniej zmysłom. I tak np. zapach wyczujemy nawet, gdy jego źródło jest daleko. Z kolei, by poczuć dotyk i smak, bodźce muszą być blisko. W przypadku dotyku odbieramy je poprzez receptory znajdujące się na skórze, a w przypadku smaku – możemy rozpoznać go, gdy cząsteczki jedzenia rozpuszczą się w cieczy (np. w ślinie). W związku z tym, aby dziecko właściwie odczuwało, czyli rozpoznawało i reagowało na bodźce z zewnątrz, warto zadbać o rozwój tych zmysłów jak najwcześniej. Kilka ważnych kwestii dotyczących smaku Aby poczuć smak, konieczna jest reakcja jedzenia ze śliną, dlatego też należy jeść wolno. W trakcie spotkania ekspertka podkreśliła, że mówiąc o zmyśle smaku, nie można nie wspomnieć o tym, jak dzieci jedzą… a także, jak to postrzegają rodzice. Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, że dziecko ma prawo do niejedzenia. Może odmówić nawet wtedy, gdy ugotowano danie, które zwykle lubi. Bo istotne jest nie tylko to, by pozwolić dzieciom eksperymentować ze smakami, ale także, by... odmawiać jedzenia. Aby rozwijać w dziecku smak, warto pokazywać mu dania z kuchni świata, niecodzienne przyprawy, a także sposoby ich podania. Maluch musi mieć szanse, aby podjąć próbę zjedzenia nowej rzeczy, dlatego można np. bawić się w szwedzki stół. Dziecko może samo wybrać składniki i łączyć je jak tylko mu się podoba. Warto także do 2 r.ż. pozwolić bawić się jedzeniem. Ekspertka podkreśliła, że dziecko poznaje wtedy nie tylko smak, ale również jego fakturę i barwę, a to według kucharzy sposób, który pozwala wychować smakosza! Przy tym należy pamiętać, by niezależnie od tego, jak bardzo zależy nam na rozwoju smaku u dziecka, nie zmuszać go do jedzenia. Jest to bardzo ważne, gdyż może prowadzić do poważnych zaburzeń odżywiania. Czy to czujesz? Czyli o smaku słów kilka Świat zapachów to kolejna przestrzeń, którą warto pokazywać dzieciom. Co ciekawe, przygodę z tym zmysłem maluchy rozpoczęły już w ciąży. Będąc w brzuchu mamy czuły zapach wód płodowych, które przenoszą zapach i smak jedzenia spożywanego przez mamę. Warto rozwijać ten zmysł u dzieci, gdyż rozbudza on także smak. Oprócz tego właśnie on sprawia, że łączymy zapachy z konkretnymi wydarzeniami, dzięki czemu mamy w pamięci nie tylko obrazy wspomnień, ale też z łatwością kojarzymy je z zapachami. Zmysł ten jest także potrzebny do tego, by ostrzec nas przed niebezpieczeństwem np. ulatniającym się gazem z kuchenki. Aby go rozwijać, jak najczęściej wąchajcie z przedszkolakiem kwiaty, przyprawy, perfumy i nastawcie się pozytywnie na różnorodność zapachową. Co warto wiedzieć o zmyśle dotyku? Przede wszystkim to, że dotyk to bodziec, który odczuwamy poprzez skórę. To ona jest naszym największym narządem zmysłu oraz organem w ogóle. Dotyk pozwala nam odczuwać ciepło, zimno, ból czy łaskotanie, a doświadczenia te możemy kategoryzować jako przyjemne lub nieprzyjemne. Dlaczego jest ważny? Gdyż pozwala nie tylko na dotykanie, które zwykle jako pierwsze kojarzy nam się z tym zmysłem. Warto zdać sobie sprawę, że to dzięki niemu możemy określić kształt, ciężar, konsystencję czy strukturę. Ponadto to właśnie dzięki niemu komunikujemy się z otoczeniem, a organizm pozwala poprzez receptory w skórze sterować procesami zachodzącymi w organizmie. Dotyk to również intymny sposób komunikacji. To dzięki niemu budujemy więź. Nie bez powodu przytulamy się do siebie, trzymamy za ręce. Oprócz tego, że czujemy wtedy przyjemność, czujemy się też bezpiecznie. Siła dotyku jest tak duża, że pomaga radzić sobie z lękami, uśmierza ból, a także pozwala się wyciszyć i zrelaksować. Rozwijając ten zmysł u dzieci, warto podkreślić, że nie można przestymulować dziecka np. poprzez przytulanie, głaskanie, czy trzymanie za rękę. Warto przy tym jednak zawsze pamiętać, by siła dotyku była dopasowana do maluszka. Należy być także czujnym na zaburzenia sensoryczne. Dzieci mogą wtedy być uwrażliwione i odczuwać ból, gdy obcina im się włosy lub paznokcie, nie lubią nosić jakiegoś ubrania lub wręcz przeciwnie – być mniej wrażliwe i np. potrafią włożyć rękę do bardzo gorącej wody lub szczypać czy drapać się i nie odczuwać bólu.
Jak okiełznać lęk, złość i… inne, trudne emocje? [LIVECZAT z ekspertem]
Dlaczego moje dziecko wpada w histerię? Czy medytacja dla dzieci pomaga je wyciszyć? To tylko niektóre z pytań nurtujących rodziców przedszkolaków… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i zrozum lepiej emocje malucha!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, staraliśmy się znaleźć metody na to, by oswoić emocje i zachowania, które z nich wynikają. Ekspertka opowiadała o tym, jaką rolę w tym wszystkim odgrywają zmysły oraz co jest pomocne, by przedszkolak łatwiej nazywał to, co czuje… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co jest postawą panowania nad emocjami i zachowaniem? Rodzice małych dzieci na początku powinni przede wszystkim uświadomić sobie to, że nie wiedzą one, czym są emocje, a także nie potrafią ich nazwać. Ponadto nie potrafią ich zaobserwować nie tylko u siebie, ale także u innych. Dlatego też należy zdać sobie sprawę, w jak trudnej sytuacji znajduje się taki maluch – jest bombardowany informacjami z zewnątrz przy pomocy zmysłów, a także od wewnątrz, gdy szaleją w nim emocje będące odpowiedzią na różne sytuacje, z którymi się styka. To wszystko sprawia, że na początku wyjątkowo ciężko mu funkcjonować i rozróżnić, co można, a czego nie, a także, jakie polecenia są ważne, a jakie mniej istotne. Dopiero, gdy rodzice wyjaśnią, jak działają emocje i pokażą, jak z nich właściwie korzystać, maluch będzie powoli uczył się, jak je wyrażać. Zadanie nie jest jednak proste, bo dziecko uczy się poprzez przykład… Ekspertka zwróciła uwagę, że nierzadko również rodzice nie potrafią prawidłowo wyrażać emocji. A przecież maluchy się nam przyglądają i czerpią wiedzę od najbliższych. Bunt w miejscu publicznym. Jak mu zaradzić? Częstym i bardzo trudnym dla rodziców momentem jest nagła histeria dziecka. Trzeba pamiętać, że jeśli wpada w nią np. w sklepie lub parku i reaguje autoagresją, czyli np. drapie skórę do krwi, wyrywa sobie włosy bądź uderza głową o posadzkę, trzeba zareagować fizycznie i przytrzymać je w taki sposób, by nie zrobiło sobie krzywdy. Autoagresja może być bardzo niebezpieczna, dlatego konieczne są tu zdecydowane sposoby. Jeśli jednak bunt polega na tym, że maluch siada na podłodze, wymachuje rękami i krzyczy, że nigdzie nie pójdzie, to trzeba mu pozwolić się wyzłościć. Rodzic powinien wtedy być obok niego i poinformować malucha, że rozumie jego zdenerwowanie. Ekspertka podkreśliła, że chociaż jest to trudne, to dziecko ma prawo również do tych emocji i należy nauczyć je właściwie je przeżywać. Co jest w tym istotne? Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, by strategie reakcji wypracowywać w domu. Zwykle jest tak, że w histerie wpadają one nie tylko w miejscach publicznych, ale również w domowej przestrzeni. Tym samym bardzo ważne jest, by właśnie wtedy szukać sposobów, które pomogą maluchowi w tej sytuacji i później stosować je również podczas histerii w sklepie, parku itd. „Dlaczego moje dziecko bije inne dzieci?” Jedna z mam podzieliła się problemem, w którym opisała, że jej przedszkolak bije inne dzieci w sytuacji, gdy chce np. dostać zabawkę, którą akurat bawi się jego kolega. Co można wtedy zrobić? Nasza ekspertka zwróciła uwagę, aby w takich sytuacjach postawić się na miejscu dziecka i spojrzeć na nią jego oczami. Maluch zauważył, że taka strategia sprawia, że osiąga swój cel. Chociaż nie jest akceptowana społecznie, to jednak jest skuteczna. Co za tym idzie, nawet jeśli rodzic tłumaczy, że tak nie wolno, bo krzywdzi innych itd., do dziecka to nie dociera, bo przecież osiąga to, co chce. Aby wybrnąć z takiej sytuacji konieczne jest zatem nie tłumaczenie, a pokazanie konkretnych strategii działania. Rodzic w takiej sytuacji powinien powiedzieć przedszkolakowi, że skuteczne mogą okazać się słowa takie jak: „Podoba mi się Twoja zabawka, dlatego chce się nią pobawić. Mogę?” albo zwyczajnie poprosić „Czy mogę pobawić się twoją zabawką?” Oczywiście może być tak, że to będzie nieskuteczne, dlatego warto pokazać dziecku, że wtedy może udać się o pomoc do osoby dorosłej. Problem z emocjami? Postaw na gimnastykę zmysłów Żyjemy obecnie w trudnym czasie. Trzeba podkreślić, że pandemia wpływa nie tylko na dorosłych, ale też na dzieci. Dlatego nasze emocje mogą być teraz wzburzone i jeszcze skuteczniej musimy szukać sposobów, by umiejętnie nad nimi panować i móc się wyciszyć. Wśród skutecznych są np. książki, zarówno te dla rodziców, jak i dla dzieci, a jedną z nich jest np. „SELF-REF” Stuarta Shankera. Stanowi ona świetną pomocą dla dorosłych i zawiera triki, które pomagają dzieciom się samoregulować. Pomocna jest także medytacja dla dzieci, która ma formę relaksujących gier i zabaw. Można także spróbować treningu kognitywnego, potocznie nazywanego nurobikiem lub fitnessem mózgu, który polega na różnych ćwiczeniach i aktywnościach angażujących wszystkie zmysły, co też korzystnie wpływa na oswajanie emocji i zachowań, które z nich wynikają. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
Widzę, czyli… o wzroku słów kilka [WEBINAR 2.]
Za nami drugi z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o zmyśle wzroku i o tym, jaką rolę odgrywa on w rozwoju dziecka.
Czy wiesz, że około 80% tego, co pamiętamy i rozumiemy, wcześniej zobaczyliśmy? To właśnie wzrok jest zmysłem wiodącym, dlatego porządkuje nasz świat i pozwala m.in. zorientować się w przestrzeni oraz dostrzec np. niebezpieczeństwo lub piękno świata. Dzięki niemu możemy nie tylko zobaczyć, ale również doświadczyć, zapamiętać, nauczyć się i zrozumieć. Co rodzic powinien wiedzieć o wzroku dziecka? Każdy opiekun powinien pamiętać, że maluch nie wie, że widzi źle. Dlatego też to dorośli od pierwszych chwil życia pociechy muszą zwracać uwagę na ewentualne nieprawidłowości powstające w obrębie narządu wzroku. Warto m.in. przyglądać się, czy niemowlę śledzi palec, czy podąża wzrokiem za przedmiotem, który mu pokazujemy oraz czy w ogóle dostrzega jego pojawienie się w polu widzenia. Reakcje na bodźce wzrokowe należy obserwować także u starszych np. przedszkolaków. W przypadku wątpliwości, czy maluszek reaguje właściwe, należy udać się do specjalisty, który oceni, czy ze wzrokiem jest wszystko w porządku. Dlaczego należy stymulować wzrok? Przede wszystkim dlatego, że jest on zmysłem wiodącym, który odgrywa istotną rolę w rozwoju malucha, zdolności uczenia się i ogólnym stanie zdrowia. Rzadko zdajemy sobie sprawę, że aż dwie trzecie funkcji mózgu jest związanych z widzeniem. Potwierdzają to badania, które dowodzą, że około 75% tego, czego dzieci uczą się we wczesnych latach życia, jest przetwarzane przez ich wzrok. Dlatego też, aby wspomóc malucha w nauce, a także prawidłowym postrzeganiu rzeczywistości, konieczne jest rozwijanie tego zmysłu. Wybierając zabawy rozwijające wzrok, warto skupić się na takich, które ćwiczą m.in. spostrzegawczość, kierunkowość i pamięć wzrokową. Ważne są także zabawy związane z integracją sensoryczną, gdyż wspiera i rozwija ona zdolności mózgu do sortowania, organizowania oraz przetwarzania wrażeń zmysłowych. A jak to jest ekranami… Czy dziecko powinno z nich korzystać? Nie uciekniemy od technologii i nie sprawimy nagle, że dzieci nie będą używały tabletów, telefonów i komputerów. To przecież również w nich toczy się nasze życie, co bardzo łatwo można zauważyć szczególnie teraz, w dobie pandemii. Dlatego opiekunowie powinni przede wszystkim zwracać uwagę na prawidłową odległość oczu dziecka od urządzenia, natężenie i rodzaj emitowanego światła, ostrość kolorów oraz długość czasu spędzanego przed ekranem. Pamiętajmy także, że oko lubi dal. Musimy pozwolić mu patrzeć i widzieć nie tylko to, co blisko, czyli np. na ekranie smartfona. Dlatego, aby ćwiczyć akomodację oka, czyli patrzenie naprzemiennie w bliż i w dal, zachęcamy do tego, by np. chodzić z dzieckiem na spacery. WAŻNE: Dzieci do 2-3 roku życia w ogóle nie powinny korzystać z ekranów. Jakie zabawy rozwijają wzrok? zabawa w wyszukiwanie szczegółów w otoczeniu i na obrazkach zabawa kolorami – sortowanie, wyszukiwanie lusterkowe zajączki zabawy z latarką puzzle układanki zabawa w „Co się zmieniło?” (ubyło/przybyło)
Jak dziecko uczy się i rozwija przez zmysły? [WEBINAR 1.]
Za nami pierwszy z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Ekspertka opowiadała o tym, jak działają zmysły malucha, a ich prawidłowy rozwój wpływa na życie również w przyszłości.
Wyróżniamy 5 „tradycyjnych” zmysłów: wzrok, słuch, dotyk, zapach i smak. Mamy też zmysły „dodatkowe”, do których należą: zmysł temperatury, równowagi, ułożenia ciała względem siebie i napięcia mięśniowego (propricepcja), zmysł odpowiadający za odmierzanie czasu i odczuwanie bólu (nocycepcja). Jedne i drugie są potrzebne dorosłym i dzieciom, by lepiej rozumieć i orientować się w świecie. Dzięki nim możemy m.in. zobaczyć go, usłyszeć, docenić, a także określić, czy to, co się w nim znajduje jest bezpieczne czy nie. Aby jednak było to możliwe, narządy zmysłów, które pozwalają je odbierać i przetwarzać, muszą działać prawidłowo. Co trzeba wiedzieć o zmysłach? Wzrok Dzięki niemu można rozpoznawać m.in. kolory, ich intensywność, kształty, orientować się w przestrzeni. Przy tym rodzice muszą pamiętać, że małe dziecko nie wie, że źle widzi. Maluchowi wydaje się, że jego wzrok jest dokładnie taki sam jak innych. Dlatego też bardzo ważne w rozwoju tego zmysłu jest to, by opiekun obserwował, jak dziecko ogląda przedmioty, czy rozpoznaje kolory, widzi wyraźnie itd. I tak, trzeba pamiętać, że w pierwszych miesiącach życia dziecko ogląda je z niewielkiej odległości, ale już 2-latek powinien widzieć mniej więcej tak jak dorosły. Tym samym, jeśli coś zaniepokoi rodzica, musi koniecznie skonsultować się ze specjalistą. Słuch To pierwszy zmysł dziecka, dzięki czemu odbiera ono dźwięki nawet będąc jeszcze w brzuchu mamy. Aby rozwijać go od początku, ważne jest, by w domu były obecne... dźwięki. Chodzi przede wszystkim o to, by nie było ani za cicho, ani za głośno. Jeśli nie będzie ich w ogóle, to gdy się pojawią, mogą wywołać lęk. Z kolei, jeśli będą np. za głośne, mogą powodować różnego rodzaju zaburzenia słuchu. Trzeba pamiętać, że maluchy mają bardziej wrażliwy słuch niż dorośli – z początkiem życia jest on najlepszy i z wiekiem się stopniowo pogarsza. Przy tym bardzo istotne jest, że jeśli dziecko np. w zabawie nie reaguje na poszczególne dźwięki, mimo że w okresie niemowlęctwa miało pozytywny wynik przesiewowego badania słuchu, należy zatroszczyć się o ten zmysł i w razie wątpliwości skonsultować ze specjalistą. Dotyk Jest to tzw. zmysł pierwotny, bo właśnie dzięki niemu dziecko posiada odruchy, w tym takie, jak odruch ssania lub chwytania. Mówi się o tym, że dotyk jest szczepionką XXI wieku, gdyż właśnie przytulanie, bujanie, podnoszenie maluszka itd. sprawia, że czuje się on bezpiecznie, jego potrzeby są zaspokojone i dzięki temu, że jest blisko z opiekunem, wpływa to korzystnie na jego ogólny rozwój. Ważne jest także to, by badać reakcję dziecka na mniej komfortowy dotyk. Oczywiście, nie chodzi o to, by zadawać mu ból, ale sprawdzać, jak reaguje, gdy pojawiają się bodźce intensywne, np. gdy się uderzy. Trzeba kontrolować, czy reakcja dziecka jest adekwatna do bodźca. Gdy zauważymy cokolwiek, co budzi wątpliwości, warto skonsultować się z pediatrą. Smak To zmysł, który rozpoznajemy dzięki ok. 10 tys. receptorów umieszczonych na języku. Trzeba pamiętać, że dla jego rozwoju istotne jest, by smaki potraw były wyraźne, bo dopiero wtedy możemy ich w pełni doświadczać. I oczywiście nie mamy na myśli popularnej soli, ale raczej zioła, które świetnie wzbogacają codzienne menu. Istotne jest także to, że dziecko poznaje jedzenie także przez kolory i faktury, co zachęca do jedzenia. Powinni o tym pamiętać szczególnie rodzice dzieci, które nie są zbyt otwarte na nowe smaki. Zapach W nosie mamy wiele receptorów i każdy z nich rozpoznaje inne cząsteczki zapachowe. Odbieranie i przetwarzanie zapachu jest bardzo indywidualne. Dlatego też trzeba pamiętać, że to, co dla jednych jest przyjemne, dla innych może wcale takie nie być. Bardzo ważne jest, że maluchy są bardzo wrażliwe na zapachy. Wiąże się to z tym, że szybko występuje u nich jakieś skojarzenie i tym samym reakcja, nierzadko negatywna, która powoduje, że dziecko np. czegoś nie chce, nie spróbuje, gdzieś nie wejdzie itd. Bądźmy zatem na to wrażliwi.
10 kamieni milowych w 2 roku życia: ileż twoje dziecko wtedy osiągnie!
Do 2. urodzin twoje dziecko nauczy się tak wiele, że aż trudno w to uwierzyć. Nie tylko będzie bardziej samodzielne i mobilne, ale też zacznie podkreślać swoją indywidualność. Przemiana z niemowlaka w dziecko jest fascynująca – przekonasz się sama!
2 rok życia dziecka to czas pełen zaskoczeń i zdobywania nowych umiejętności. W okresie niemowlęcym twoje dziecko musiało się nauczyć wielu rzeczy, ale kamienie milowe w rozwoju, które czekają je przed 2 urodzinami, wcale nie ustępują pola tym, które zdobywało zanim skończyło roczek. Jest ich tak wiele, że nie sposób je wszystkie wymienić, ale spójrz, co najprawdopodobniej osiągnie twoje dziecko w 2 roku życia. Pamiętaj jednak, że dzieci rozwijają się we własnym tempie, może się więc okazać, że twoje dziecko osiągnie kolejne etapy rozwoju wcześniej lub później i niekoniecznie oznacza to, że dzieje się coś nieprawidłowego. Gdyby coś cię mimo wszystko martwiło, porozmawiaj z jego lekarzem. Rozwój dziecka w 2 roku życia: chodzenie Niektóre dzieci stawiają pierwsze kroki jeszcze przed 1. urodzinami, ale wiele dzieci opanowuje sztukę samodzielnego chodzenia w pierwszych miesiącach 2. roku życia. Pierwsze kroki dziecka to moment przełomowy i wyczekiwany przez rodziców, oznacza on jednak także zupełnie nowy wymiar pilnowania dziecka, by nie naraziło się na niebezpieczeństwo – jeszcze przyjdzie ci zatęsknić za czasami, kiedy twoje dziecko spokojnie bawiło się na macie edukacyjnej! Bieganie i wspinanie się Nawet nie zdążysz przyzwyczaić się do tego, że twoje dziecko zaczęło chodzić, a ono będzie już biegać, skakać i wspinać się. Po wszystkim! Kanapa stanie się ulubionym meblem twojego dziecka – ale nie będzie na niej leżeć i odpoczywać, wykorzysta ją jako najwspanialszą ściankę wspinaczkową na świecie! Jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś, to dobry moment, żeby przymocować do ściany regały i komody – one też będą kusić do wspinaczki! Schody! Jeśli masz w domu schody, jesteś z jednej strony uratowana – twoje dziecko nie będzie potrzebować innej rozrywki, niż ciągłe wchodzenie i schodzenie ze schodów, a z drugiej strony należą ci się wyrazy współczucia – będziesz spędzać większość doby asekurując swoje dziecko podczas zdobywania kolejnych stopni. Koordynacja oko-ręka W 2. roku życia twoje dziecko będzie ćwiczyć koordynację oko-ręka. To czas budowania wież, zabawy w przesypywanie przedmiotów z jednego pojemnika w drugi i pierwszych rysunków. Możesz to wykorzystać, angażując dziecko w różne aktywności wymagające rozwijania tych umiejętności. Potęga wyobraźni W drugim półroczu twoje dziecko będzie silnie polegać na swojej wyobraźni – zauważysz to podczas jego zabaw. Jeszcze moment, a w życiu dziecka pojawią się wyimaginowani przyjaciele! Poznawanie otoczenia Zanim twoje dziecko zdmuchnie 2 świeczki na urodzinowym torcie, nauczy się rozpoznawać wiele przedmiotów w swoim otoczeniu, dopasowywać nazwy do obrazków w książkach, a czasem nawet wypowiadać ich nazwy. Pierwsze słowa To czas rozwoju mowy. W drugim roku życia niektóre dzieci nauczą się dobrze mówić, niektórym przyjdzie jeszcze trochę poczekać na swobodną umiejętność wysławiania się. Przed 2 urodzinami twoje dziecko będzie jednak najprawdopodobniej umiało powiedzieć około 50 słów i będzie budowało proste dwu- lub kilkuwyrazowe wypowiedzi. Naśladowanie W tym czasie twoje dziecko zacznie cię naśladować i powtarzać różne słowa, które mówisz – to potrzebne do rozwoju mowy. Niektóre próby będą naprawdę zabawne, warto to zapisywać, żeby w przyszłości powspominać z rozrzewnieniem ten uroczy okres w rozwoju dziecka. Kolory i kształty W tym okresie twoje dziecko może zacząć rozpoznawać kolory i kształty, dobrą zabawką będzie sorter. Twoje dziecko będzie najprawdopodobniej lubiło bawić się klockami, będzie też w zabawie naśladować dorosłych, np. karmiąc lalki. Indywidualizm W okresie poprzedzającym 2. urodziny twoje dziecko będzie demonstrowało coraz więcej oznak samodzielności i indywidualizmu. Nic dziwnego – świat jest taki fascynujący, a ono tyle się nauczyło! To też moment na bunt dwulatka... Bądź gotowa i ćwicz cierpliwość już teraz! Zobacz też: Kalendarz rozwoju w 2 roku życia dziecka Jak przetrwać z dwulatkiem i nie zwariować? 10 rad dla rodziców Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy
Dlaczego dwulatek rośnie wolniej niż niemowlę? Kiedy zacznie mówić? Skąd się biorą ataki furii? Jakie zabawki wspierają rozwój w 2 roku życia?
W ciągu 1 roku życia twoje dziecko nauczyło się bardzo ważnych rzeczy: panowania nad własnym ciałem i porozumiewania się z innymi. Teraz, w 2 roku życia, będzie doskonalić te umiejętności i uczyć się nowych rzeczy. Co może cię zainteresować lub zaniepokoić? Odpowiadamy na pytania, które zadajecie w listach i e-mailach. 1. Czy w drugim roku życia moje dziecko będzie wyrastać z ubranek tak szybko, jak dotąd? Nie, teraz będzie wyrastać z ubranek zdecydowanie wolniej. Przez dwanaście najbliższych miesięcy przybierze na wadze „tylko” mniej więcej 2 kg i urośnie mniej więcej 12 cm. 2. Mój synek jest bardzo sprawny fizycznie, ale martwię się o jego rozwój intelektualny: jest tak ruchliwy, że nie ma czasu się uczyć niczego innego! Powinnam się martwić? Absolutnie nie ma powodu do zmartwienia. Rozwój psychiczny i fizyczny są ze sobą ściśle powiązane. Im bardziej malec jest ciekaw świata, tym większą ma motywację do nauki chodzenia, biegania, precyzyjnego manipulowania przedmiotami itd. A im sprawniej to wszystko robi, tym większy staje się jego świat, a więc jest w nim więcej rzeczy, które warto poznać. 3. Zauważyłam, że moja Oliwia chodzi na placach. Czy to źle? Jeśli potrafi stać i chodzić, opierając się na całych stopach, można się tym nie przejmować – wspina się na paluszki, bo lubi eksperymentować. Jeżeli jednak robi to przez cały czas, a stópkę trudno jej ustawić w prawidłowej pozycji, trzeba iść do lekarza. W grę mogą wchodzić problemy neurologiczne powodujące przykurcz ścięgna Achillesa. O dalszym postępowaniu zadecydują ortopeda i neurolog. Maluszkom pomaga też wchodzenie pod górkę, ponieważ podczas wspinania ścięgno się rozciąga. 4. Moja córeczka zna już kilka słów. Kiedy zacznie składać je w zdania? Prawdopodobnie zacznie to robić w okolicach drugich urodzin, choć niektóre dzieci uczą się tego wcześniej. Pierwsze zdania będą bardzo proste, np. „Mama da” (czyli „Mamo, podaj mi tego misia”). Zobacz także: Rozwój mowy w 2 roku życia 5. Co mogę zrobić, by maluch szybko nauczył się mówić? Nie wszystko zależy od ciebie (każdy malec ma własny „harmonogram”), jednak możesz zrobić naprawdę wiele. Rozmawiaj z nim i cierpliwie go słuchaj. Zwracaj się do niego wyraźnie, nie zniekształcaj wyrazów, nie mów w stylu: „dzicia cie psipsi”. Nie pozwalaj maluszkowi przesiadywać przed telewizorem, bo będzie się skupiał głównie na tym, co widzi. Dbaj również o jego słuch. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy malec dobrze słyszy, idź z nim do laryngologa lub audiologa, bo nawet minimalny ubytek słuchu może zaburzyć prawidłowy rozwój mowy. 6. Słyszałam, że ataki furii są normalnym etapem rozwoju dwulatka. Skąd się biorą? Dzieci w tym wieku złoszczą się, bo mają wiele powodów. Nie potrafią czekać i nie umieją przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowach. Trudno im znieść to, że z jednej strony chcą być niezależne i stawiać na swoim, a z drugiej – pragną naszej akceptacji. To, że bunt dwulatka jest zjawiskiem normalnym, nie oznacza jednak, iż trzeba się zgadzać na wszelkie jego przejawy. Twój malec musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Wprowadź jasne zasady, np. że nie wolno nikogo bić, kopać czy gryźć. Polecamy: Bunt dwulatka. Sprawdź jakie skutki może mieć twoja reakcja na złe zachowanie 7. Czy dwulatkowi warto już czytać książki? Oczywiście! Zachęcaj dziecko także do samodzielnego przeglądania książeczek. Zabawa w oglądanie obrazków prawdopodobnie zaowocuje sympatią do czytania w późniejszym wieku. 8. Moja mama twierdzi, że dziecko, które ma więcej niż rok, jest już w stanie korzystać z nocnika. Ma rację? Nie. Większość maluchów dopiero pod koniec drugiego lub na początku trzeciego roku życia potrafi skojarzyć uczucie parcia na pęcherz z potrzebą zrobienia siusiu. Dopiero gdy dziecko pojmie, że obie te sprawy mają ze sobą związek, ma sens uczenie go korzystania z nocnika. Skąd będziesz wiedzieć, że twoja pociecha jest gotowa na rozstanie z pieluszką? Obserwuj ją. Jeśli zauważysz, że siusia „raz a dobrze” (moczy pieluszkę rzadziej, za to mocniej) i że czuje, gdy to robi (podczas siusiania robi miny, chowa się za drzwiami, kuca itd.), możesz wybrać się z nim do sklepu na poszukiwanie ładnego nocniczka. 9. Jakie zabawki wspierają rozwój dziecka w 2 roku życia? Dwulatkowi przydadzą się m.in. zabawki na lince i kółkach (takie, które można za sobą ciągnąć), piłka, pluszaki. W drugim półroczu warto mu kupić trzykołowy rowerek z dużymi pedałami. Przeczytaj: Najlepsze zabawki dwa 2 i 3 latka 10. Mój synek zaczął niedawno chodzić, a teraz znów raczkuje. Czy to powód do zmartwienia? Nie. Zdarza się, że bolesny upadek lub zniecierpliwienie niepowodzeniami w chodzeniu sprawia, że dziecko znów zaczyna biegać na czworakach. Nie trzeba na siłę skłaniać je do ponownych prób nauki chodzenia. Lepiej poczekać, aż uraz minie, a maluch zapomni o przykrych doświadczeniach. 11. Moja córeczka dotyka wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu jej rąk. Niektóre rzeczy niszczy. Robi to złośliwie? Nie. Fakt, że dziecko dotyka wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu jego rąk, rzeczywiście może być denerwujący, ale ono nie robi tego, by cię rozzłościć. Twoja córeczka jest inteligentna i ciekawa świata. Bada przedmioty na wszystkie możliwe sposoby (włącznie z lizaniem i wkładaniem ich do buzi) po to, by sprawdzić ich właściwości i gromadzić wiedzę o otoczeniu. Zniszczenia, jakich maluch może dokonywać w tym okresie, wynikają z jego naturalnej ciekawości („Co się stanie, jeśli...?”) oraz tego, że nie jest też w stanie pohamować impulsów, które każą mu chwytać, ściskać, trącać itd. Nie zabraniaj córeczce eksperymentów, to właśnie dzięki nim się uczy. Pilnuj jednak, by nie zrobiła sobie krzywdy i nie zrujnowała domu. Pochowaj cenne przedmioty. 12. Antoś najbardziej lubi się bawić tym, co nie jest zabawką, np. pilotem do telewizora, naczyniami, pudełkami. Pozwalać mu na to? Tak. Pamiętaj jednak, że to, czym bawi się malec, musi być przede wszystkim bezpieczne: żaden element nie może się urwać ani odłamać (dziecko mogłoby go wziąć do buzi i połknąć). 13. Moja 13-miesięczna córeczka chce się bawić tylko ze mną. Inni mogliby nie istnieć. Czy to normalne? Tak. Faworyzowanie mamy jest w tym wieku rzeczą naturalną i powszechną – za kilka lat nadejdzie okres fascynacji siłą i pomysłowością taty. Jednak choć niechęć trzynastomiesięcznego dziecka do zabawy bez mamy jest zjawiskiem normalnym, nie ustawaj w zachęcaniu córeczki do spędzania czasu także z innymi osobami, np. tatą czy babcią. 14. Mój synek bardzo rozpacza, gdy wychodzę z domu. Co robić? To normalne, że małe dziecko boi się rozstań z ukochaną mamą. Musi jednak do nich przywyknąć i zrozumieć, że wychodząc z domu, nie znikasz na zawsze. Jeśli dotąd cały czas byłaś z dzieckiem, zacznij stopniowo przyzwyczajać je do tego, że czasem opiekuje się nim ktoś inny. Nigdy nie znikaj bez pożegnania, nawet jeśli będzie to oznaczało konieczność zmierzenia się z wybuchem płaczu. 15. Czy 16-miesięczne dziecko potrzebuje zabaw z kolegami? Tak. Stwarzaj mu jak najwięcej możliwości nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi, jednak nie oczekuj, że od razu zacznie się z nimi bawić. Na początku będzie je traktować trochę jak duże zabawki, które można odepchnąć albo wyjąć im z rąk wiaderko czy łopatkę. Będzie się bawić nie z nimi, a obok nich. To zupełnie normalne. Z czasem to się zmieni, jednak by tak się stało, maluch musi zrozumieć, kim są te zabawne istoty, które czasem widuje. Zobacz także: Kalendarz 2 roku życia
Czy ja to ja? Sprawdź czy twoje dziecko rozpoznaje się w lustrze
Chcesz sprawdzić, czy twoje dziecko patrząc w lustro wie, że widzi w nim siebie? Zrób prosty test i dowiedz się, dlaczego to takie ważne.
Lustro ma magnetyczną moc - małe dzieci uwielbiają się w nie wpatrywać. Jednak nie od razu rozpoznają w nim siebie. Postawiony przed lustrem bobas widzi w nim... innego bobasa. Zacznie rozpoznawać własne odbicie w 2. roku życia. O czym świadczy umiejętność rozpoznawania w lustrze samego siebie? – To bardzo ważny moment: umiejętność rozpoznawania własnej twarzy w lustrze świadczy o rozwiniętej samoświadomości, czyli o tym, że dziecko ma już poczucie własnej odrębności. Wie, że "ja to ja" - tłumaczy Magdalena Śniegulska, psycholog ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Przeczytaj także: Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy Jak sprawdzić, czy dziecko rozpoznaje się w lustrze? Żeby sprawdzić, czy dziecko osiągnęło już ten etap rozwoju: Posadź dziecko przed lustrem i pokaż mu jego odbicie. Odwróć uwagę dziecka o zrób mu na nosie albo czole kropkę. Możesz ją namalować kremem albo szminką, ważne, by zrobić to niepostrzeżenie. Ponownie pokaż dziecku jego odbicie. Jeśli dziecko będzie próbowało zetrzeć ślad z własnej buzi (a nie np. dotknąć tafli lustra), to znak, że już wie, kogo widzi za szkłem. To ciekawe! Test lustra udaje się „zdać” także niektórym zwierzętom, np. szympansom, delfinom, słoniom oraz ... srokom. Polecamy także: Co musi umieć dwulatek? - test
5 oznak, że dwulatek rozwija się prawidłowo
Co powinien umieć dwulatek i po czym poznać, że dobrze się rozwija? Oto lista podstawowych umiejętności dzieci w wieku 20-30 miesięcy.
Jak mówi dwulatek? Sprawdź, czy twoje dziecko powinno pójść do logopedy
Logopeda Małgorzata Stanoch wyjaśnia, jak powinno mówić dwuletnie dziecko i radzi, co robić, gdy mówienie sprawia mu trudność.
Rozwój mowy to najważniejsze osiągnięcie dwulatka: dziecko potrafi już wyrażać swoje potrzeby i życzenia za pomocą słów, choć robi to jeszcze w bardzo dziecinny sposób. Mowa dwulatka jest bardzo miękka i zabawnie brzmi. Dziecko w tym wieku nie mówi jeszcze poprawnie. Zamiast „daj chlebek” możesz usłyszeć np. „daj ebek”. Dwulatek często pomaga sobie gestykulując oraz powtarzając ważne dla niego wyrazy. Nieustannie ćwiczy: nazywa słowami wykonywane przez siebie czynności, rozmawia samo ze sobą. I z dnia na dzień radzi sobie z mową coraz lepiej. Zobacz także, jak przebiega rozwój mowy w 1. roku życia Rozwój mowy dwulatka - cechy charakterystyczne Dwulatek często pomija końcówki. Gdy powie np. „kwia”, podaj mu prawidłowe brzmienie wyrazu („Tak, kochanie, to jest kwiatek”), wyraźnie akcentując końcówkę. Dwulatek zna coraz więcej słów. Mając 18 miesięcy potrafi wymawiać poprawnie aż 10 wyrazów, np. mama, baba, tata, dada. Dwulatek wymawia sporo głosek. Powinien już wymawiać samogłoski (a, u ,o ,e,i, y) z wyjątkiem samogłosek nosowych( ą, ę) oraz spółgłoski: p, b, m, w, f, ś, ć, ż, ń, k, g, t, d, n, l. Pod koniec 2. roku mogą pojawić się głoski, np.: s, z, c, dz nieco zniekształcone albo zmiękczone, np. zamiast s dziecko mówi ś. Zniekształcenia te wynikają ze słabej sprawności artykulacyjnej narządów mownych małego dziecka. Dwulatek wymawia głoskę r jako j lub l. Mówi np. „jowej” zamiast „rower” lub „lula” zamiast „rura”. Dwulatek zaczyna mówić zdaniami. PIerwsze zdania są jednak krótkie, składają się z 2-3 słów. Dwulatek mówi o sobie używając własnego imienia. Zamiast mówić „idę tam” mówi np. „Ola idzie tam” Dwulatek z upodobaniem używa słowa „nie”. To jego ulubiony wyraz. Nic dziwnego: przechodzi właśnie naturalny etap rozwoju, bunt dwulatka. Obejrzyj FILM o tym, jak wspierać rozwój mowy dwulatka Rozwój mowy dwulatka - niepokojące sygnały Wybierz się z dzieckiem do logopedy, jeśli: Masz wrażenie, że twoje dziecko nie rozumie tego, co do niego mówisz. Twoje dziecko mówi mało i niechętnie. Twoje dziecko używa tylko kilku słów. Mowa twojego dziecka jest dla ciebie niezrozumiała. Głos twojego dziecka jest chrypliwy, nosowy albo zbyt cichy. Nie zamartwiaj się. Dziecku pomogą dobrane przez logopedę, dostosowane do wieku zabawy logopedyczne Sprawdź, jak przebiega rozwój mowy trzylatka.