Co zamiast dziadostwa z TikToka i YouTuba? 4 aplikacje, które naprawdę wspierają rozwój mózgu dziecka
Współczesna technologia potrafi w ułamku sekundy wciągnąć najmłodszych użytkowników w świat pełen głośnych, kolorowych i niestety mało wartościowych treści cyfrowych. Istnieje jednak bezpieczna, alternatywna ścieżka edukacyjna, która zamiast bezmyślnego tracenia czasu, pozwala zamienić ekran smartfona w genialne narzędzie do treningu dziecięcego intelektu.
Jako rodzice codziennie stajemy przed tą samą, niezwykle trudną batalią o czas ekranowy naszych pociech, bezradnie patrząc, jak kilkulatki i nastolatki potrafią godzinami śledzić banalne wyzwania internetowych celebrytów. Ta ciągła, cyfrowa stymulacja oparta na bardzo szybkich cięciach montażowych i ciągłym poszukiwaniu taniej dopaminy trwale niszczy zdolność koncentracji, wyciszenia oraz logicznego wyciągania wniosków u młodych ludzi. Zamiast jednak całkowicie odcinać dziecko od nowoczesnego świata i chować telefon głęboko do szuflady, warto po prostu mądrze zmienić zasady tej cyfrowej gry. Przesunięcie uwagi malucha z bezwartościowych, krzykliwych filmików na wartościowe programy potrafi przynieść niesamowite i bardzo widoczne rezultaty już po kilku dniach regularnego korzystania. Zamiast popularnego dziadostwa z TikToka i YouTuba, możemy zaproponować cztery genialne aplikacje, które naprawdę wspierają rozwój mózgu dziecka i uczą je samodzielnego myślenia. Te bezpieczne, starannie wyselekcjonowane pozycje rozwijają wyobraźnię przestrzenną, uczą podstaw programowania, przybliżają geografię, a nawet rozwijają instynkt przetrwania i orientację w terenie, bez grama nudy czy szkolnego przymusu. Cyfrowa alternatywa dla bezmyślnego przewijania. Jak zamienić ekran w domową siłownię dla intelektu? Większość tradycyjnych gier mobilnych opiera się na prostych mechanizmach klikania w ekran, które nie wymagają od młodego człowieka absolutnie żadnego wysiłku umysłowego ani kreatywnego podejścia do problemów. Przełamanie tego schematu wymaga od nas podrzucenia dziecku programów, w których sukces zależy wyłącznie od cierpliwości, planowania strategicznego i zdolności analitycznych. Te cztery starannie dobrane aplikacje to idealny dowód na to, że mądra technologia potrafi być fascynująca i uczyć przez znakomitą, wciągającą zabawę. Lightbot Code Hour. Ta niezwykle prosta, a zarazem genialnie zaprojektowana gra logiczna wprowadza najmłodszych w fascynujący świat programowania bez konieczności znajomości trudnego kodu. Dziecko steruje małym, sympatycznym robotem, a jego zadaniem jest zapalenie kafelków na trójwymiarowej planszy za pomocą układania sekwencji prostych komend ruchowych. Program w niesamowicie przystępny sposób uczy algorytmicznego myślenia, planowania krok po kroku oraz szukania błędów we własnym procesie myślowym, co jest świetnym fundamentem pod rozwój inteligencji matematycznej. StudyGe. Wspaniała, niezwykle angażująca aplikacja do nauki geografii, która całkowicie odczarowuje nudne wkuwanie map z podręczników szkolnych. Program oferuje interaktywny, piękny globus oraz masę quizów, dzięki którym dziecko w formie zabawy uczy się lokalizacji państw, rozpoznawania flag, stolic oraz najważniejszych faktów o świecie. Gra świetnie stymuluje pamięć wzrokową, poszerza ogólną wiedzę o świecie i buduje w młodych ludziach naturalną ciekawość podróżniczą, będąc idealną odskocznią od oglądania bezsensownych filmików w sieci. LeoCad. Absolutny hit dla wszystkich małych konstruktorów i miłośników tradycyjnego budowania, który przenosi zabawę w klocki do zaawansowanego świata cyfrowego. Jest to wirtualny program do projektowania, oferujący dostęp do tysięcy różnych elementów, z których dziecko może tworzyć trójwymiarowe zamki, pojazdy czy całe nowoczesne miasta na ekranie tabletu. Aplikacja w genialny sposób rozwija wyobraźnię przestrzenną, uczy cierpliwości, planowania architektonicznego oraz pozwala na rozwijanie pasji inżynieryjnych bez bałaganu na podłodze i gubienia małych części w dywanie. Kompas. Prosta, klasyczna aplikacja narzędziowa, która wbrew pozorom potrafi stać się punktem wyjścia do niesamowitych przygód na świeżym powietrzu podczas weekendowych wyjazdów do lasu. Nauka korzystania z prawdziwego kompasu cyfrowego, odczytywanie kierunków świata i łączenie tych danych z papierową mapą terenu to genialny trening dla mózgu każdego kilkulatka. Program uczy orientacji w przestrzeni, samodzielności, rozwija logiczne myślenie w terenie i odciąga dziecko od kanapy, zamieniając zwykły spacer w fascynujący, survivalowy bieg z przeszkodami. Trening logicznego myślenia. Dlaczego mądre gry budują trwałą odporność na cyfrową papkę? Wprowadzenie tych wartościowych programów do codziennej rutyny dziecka to nie tylko inwestycja w jego wiedzę, ale przede wszystkim skuteczna ochrona przed destrukcyjnym wpływem mediów społecznościowych. Kiedy mózg przyzwyczaja się do wysiłku, jaki musi włożyć w rozwiązanie zagadki w programie Lightbot czy dopasowanie elementów w LeoCad, uczy się zdrowej, stabilnej satysfakcji z pokonywania realnych trudności. Zupełnie inaczej działa oglądanie YouTuba, gdzie bodźce są podawane pod nos bez żadnego zaangażowania ze strony malucha, co uczy układ nerwowy lenistwa i natychmiastowego domagania się rozrywki za nic. Dzieci, które regularnie korzystają z programów edukacyjnych, znacznie lepiej radzą sobie później ze szkolnymi wyzwaniami, są bardziej cierpliwe przy odrabianiu lekcji z matematyki i rzadziej wpadają w histerię, gdy coś nie dzieje się po ich myśli. Mądry dobór aplikacji to jedyna droga, by technologia stała się sprzymierzeńcem rodzica w budowaniu zaradnego, bystrego i pewnego siebie młodego człowieka. Granice w cyfrowym świecie. Jak bez kłótni wprowadzić mądre aplikacje do życia rodziny? Przejście z oglądania bajek na aplikacje rozwijające mózg nie musi wiązać się z potężną wojną domową i fochem nastolatka, jeśli tylko podejdziemy do tematu ze sprytem i empatią. Zamiast rygorystycznych zakazów i krzyków, warto usiąść z dzieckiem przy stole i wspólnie przetestować program o programowaniu czy zagrać w geograficzny quiz, pokazując mu, że my również świetnie się przy tym bawimy. Wspólne planowanie wirtualnych budowli czy weekendowe spacery po lesie z kompasem w ręku to genialna okazja do budowania bliskości, wymiany myśli i pokazania maluchowi, że świat realny jest o wiele bardziej fascynujący niż ekrany telefonów. Czas przestać traktować technologię jak największe zło współczesnego świata i zacząć z niej korzystać z głową, bo mądre aplikacje w rękach świadomego rodzica to najlepsze, nowoczesne korepetycje, jakie możemy podarować swojemu dziecku na starcie w dorosłe życie. Zobacz też: Myśleli, że to niewinna wakacyjna zabawa. Scenka z Mielna pokazuje, że dzisiejsze dzieciaki nic nie osiągną
Głośnik zamiast tabletu. Rodzice bez opamiętania kupują dzieciom odtwarzacze audio, ale czy warto?
Audio dla dzieci bez ekranu, takie jak Toniebox czy Yoto Player, reklamowane jest jako bezpieczna alternatywa dla tabletu i telewizora. Sprawdzamy, co na temat ograniczania ekranów u małych dzieci mówią naprawdę WHO i AA P, ile kosztują te urządzenia w polskich sklepach i kiedy zwykłe czytanie na głos daje dziecku więcej niż elektroniczna kostka z figurkami.
Rodzic, który ogranicza dziecku ekran, szuka czegoś, co wypełni tę samą lukę – zajmie ręce i uszy, uspokoi przed snem, da chwilę wytchnienia bez poczucia winy. Audio-odtwarzacze bez ekranu trafiają w tę potrzebę precyzyjnie: obiecują rozrywkę „taką jak ekran”, ale bez ekranu. To właśnie ta obietnica – a nie badania nad konkretnym urządzeniem – stoi za rosnącą popularnością kategorii na rynkach zagranicznych. Wytyczne WHO i AAP i dotyczące ekranów Wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 2019 roku mówią jasno: dzieci do roku – zero czasu ekranowego, dzieci 1–2-letnie – najlepiej również zero, maksymalnie godzina dla dwulatków. Zalecenia Amerykańskiej Akademii Pediatrycznej (AAP) są podobne: brak ekranów do 18. miesiąca życia, wyjątki między 18. a 24. miesiącem, do godziny treści edukacyjnych po drugim roku życia. W lutym 2026 roku AAP przesunęła nacisk z limitów czasu na kontekst i jakość czasu spędzonego przed ekranem. Żadne z tych zaleceń nie mówi ani słowa o odtwarzaczach audio jako kategorii. To są rekomendacje dotyczące ograniczania ekranów w ogóle – nie potwierdzenie, że zabawka bez ekranu automatycznie daje dziecku coś, czego nie dają książka, radio czy nagrana przez rodzica bajka na starym telefonie. Wpływ odtwarzaczy audio na rozwój dziecka kontra marketing To najważniejsza rzecz do zapamiętania: nie istnieją badania sprawdzające, czy dzieci korzystające z takich urządzeń rozwijają się lepiej niż te, którym rodzic czyta na głos albo które słuchają zwykłego radia. Etykieta „screen-free” to kategoria marketingowa, a nie naukowa – opisuje brak ekranu, a nie udowodnioną przewagę rozwojową. Popularność napędza właśnie to pozycjonowanie: „bezekranowy” brzmi jak odpowiedzialny, premium wybór, ale sam brak ekranu nie jest równoznaczny z korzyścią dla mowy czy uwagi dziecka. Ile kosztują odtwarzacze dla dzieci w Polsce? W polskich sklepach Toniebox – zestaw startowy z figurką – kosztuje w zależności od wariantu od około 200 zł na Allegro po ponad 900 zł w wersji z rozszerzonym zestawem kreatywnym w Kauflandzie, a same dodatkowe figurki (Tonies) to koszt rzędu 170–200 zł za sztukę w Smyku i Empiku. Yoto Player w trzeciej generacji wystartował na Allegro od około 230 zł, a do tego dochodzą karty z treściami – każda to kolejny wydatek. To realny koszt, który trzeba zestawić z faktem, że nikt jeszcze nie wykazał, że dziecko rozwija się dzięki temu lepiej niż dzięki bibliotecznej płycie z bajkami. Czy zakup odtwarzacza audio ma sens? Urządzenie bywa pomocne, gdy rodzinie zależy na rytuale wyciszenia przed snem albo na sprzęcie, który dziecko obsłuży samodzielnie – to wartość praktyczna, a nie rozwojowa. Jeśli celem jest rozwój mowy i uwagi, równie dobrze, a często lepiej, bo z żywym kontaktem, sprawdzi się głośne czytanie, radio z bajkami albo nagrania czytane przez rodzica. Warto pamiętać o pułapce kolekcjonowania: kolejne figurki i karty potrafią rozbudzić potrzebę „mieć więcej”, niewiele różniącą się od mechanizmu, przed którym te urządzenia miały chronić. Decyzja „kupić czy nie” nie musi więc rozstrzygać się na poziomie technologii, tylko na poziomie pytania: czego dziecko akurat potrzebuje – rytuału, samodzielności, kontaktu? Odpowiedź na nie – a nie nazwa marki na pudełku – jest tym, co realnie decyduje o dobrym wyborze. Zobacz także: 5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej Źródła: Meet Glimpse – Baby Trends (2026-01-10) Forbes Personal Shopper – Screen-Free Tech Toys (2026-04-22) Mother&Baby – Best Music Players for Kids (2026-05-13) WHO – Guidelines on Physical Activity, Sedentary Behaviour and Sleep for Children under 5 (2019) American Academy of Pediatrics – Screen Time Guidelines (2026)
Screen smart zamiast screen time? Naukowcy: ta jedna zasada może uchronić dziecko przed problemami
Przez lata rodzice słyszeli przede wszystkim jedno: ograniczaj dziecku czas przed ekranem. Dziś coraz częściej mówi się o czymś innym. Zamiast obsesyjnego liczenia minut eksperci zachęcają, by być screen smart – czyli mądrze organizować sposób korzystania z urządzeń. To nie sam telefon jest największym problemem, ale to, kiedy i w jakich sytuacjach z niego korzystamy.
Najnowsze badania pokazują, że kilka prostych zasad może mieć ogromny wpływ na zdrowie psychiczne i codzienne funkcjonowanie nastolatków. Co oznacza być screen smart? Określenie screen smart można przetłumaczyć jako rozsądne i świadome korzystanie z ekranów. Nie chodzi o całkowity zakaz smartfonów ani o rygorystyczne limity. Chodzi o tworzenie takich nawyków, które pozytywnie wpływają na sen, relacje rodzinne i zdrowie psychiczne dziecka. Zdaniem dra Jasona Nagaty, pediatry z University of California w San Francisco i autora najnowszych badań, rodzice nie są w stanie kontrolować korzystania z ekranów przez cały czas. Warto jednak skupić się na tych momentach, które mają największe znaczenie. – Sen jest niezwykle ważny. Większość nastolatków śpi za krótko, a niedobór snu wpływa zarówno na zdrowie psychiczne, jak i fizyczne – podkreśla dr Jason Nagata cytowany przez CNN. Dlatego jego najważniejsza rada brzmi: korzystanie z telefonu wieczorem i w nocy jest zabronione. Noc bez telefonu W jednym z badań, opublikowanym w czasopiśmie Acta Paediatrica, naukowcy przeanalizowali dane blisko 8 tys. nastolatków. Okazało się, że osoby korzystające z ekranów nocą rok później częściej używały telefonu w sposób problematyczny i spędzały z nim więcej czasu. Drugie badanie, opublikowane w Journal of Adolescent Health, pokazało dodatkowo związek między nocnym korzystaniem z telefonu a częstszym doświadczaniem oraz stosowaniem cyberprzemocy. Jeśli wyniesienie telefonu z pokoju wywołuje w domu awanturę, Nagata proponuje prostsze rozwiązanie – na noc po prostu wyłączać urządzenie. To nadal lepsze niż pozostawienie go włączonego (i kuszącego!) przy łóżku. Ważne: nie walcz z dzieckiem. Rozmawiaj o tym, dlaczego sen jest ważny. Psycholożka Anna Seewald zwraca uwagę, że same zakazy rzadko przynoszą trwały efekt. Zamiast mówić: „Bo ja tak powiedziałam”, warto tłumaczyć, jak sen wpływa na rozwój mózgu, koncentrację, samopoczucie i zdrowie całej rodziny. Dobrym pomysłem może być wspólne czytanie artykułów lub słuchanie podcastów o śnie. Dzięki temu dziecko lepiej rozumie sens zasad, a nie odbiera ich wyłącznie jako kolejnego ograniczenia. Kolejna zasada screen smart? Żadnych telefonów przy stole Autorzy badań zwracają również uwagę na inną ultraważną porę dnia: czas posiłków. Nastolatki korzystające z telefonów podczas jedzenia częściej doświadczały cyberprzemocy. Zdaniem badaczy może to wynikać z prostego faktu: posiłki przestają być okazją do rozmowy z rodzicami o tym, co wydarzyło się w szkole czy w internecie. Dr Nagata zwraca uwagę również na inny problem. Dzieci jedzące przed ekranem częściej się przejadają, ponieważ rozproszenie utrudnia zauważenie uczucia sytości. W efekcie łatwiej o nadmierny przyrost masy ciała. Eksperci proponują prostą zasadę screen smart – podczas posiłków wszyscy, także dorośli, odkładają telefony w jedno wyznaczone miejsce. Dzieci robią to, co widzą u rodziców Jednym z najciekawszych wniosków badań okazało się to, że najsilniejszym czynnikiem przewidującym problematyczne korzystanie z telefonów przez dzieci są... nawyki rodziców. Jeśli dorośli sami często sięgają po smartfon, ich dzieci rok później częściej wykazują objawy uzależnienia od ekranów i częściej korzystają z mediów społecznościowych w sposób prowadzący do konfliktów. To właśnie dlatego eksperci podkreślają, że screen smart zaczyna się od dorosłych. Odkładanie telefonu na noc czy podczas kolacji działa znacznie skuteczniej niż kolejne nakazy kierowane wyłącznie do dziecka. Nie chodzi o to, by nigdy nie odebrać służbowego telefonu podczas obiadu albo zawsze zostawiać smartfon poza sypialnią. Ważniejsze jest, aby wyjątki pozostawały wyjątkami. Gdy dzieci widzą, że rodzice również przestrzegają domowych zasad, łatwiej akceptują je jako element codziennego życia, a nie karę wymierzoną tylko im. Źródło: CNN.com Zobacz także: 5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
Ile zajęć dodatkowych wytrzyma 6-latek? Mniej, niż myślisz. 3 sygnały przeciążenia, które widać od razu
Już w wakacje rodziców ze wszystkich stron zaczynają atakować oferty szkół językowych, klubów sportowych, warsztatów z robotyki czy sekcji baletowych, które obiecują genialny rozwój talentów naszych pociech. Choć kierujemy się wyłącznie miłością i chęcią zapewnienia dziecku jak najlepszego startu w dorosłość, bardzo łatwo wpaść w pułapkę współczesnego, dążącego do perfekcji rodzicielstwa.
Granica między mądrym rozwijaniem pasji a nieświadomym fundowaniem maluchowi katorgi jest niezwykle cienka. Wielu dorosłych zapomina, że układ nerwowy kilkuletniego człowieka wciąż się rozwija i potrzebuje przede wszystkim wolnego czasu na nudę i swobodną zabawę. Przeładowanie grafiku dziecka zajęciami pozalekcyjnymi to jeden z najpowszechniejszych błędów współczesnych rodziców. Wychowawczyni mojego syna w klasach 1-3 zawsze powtarzała: im mniej zajęć dodatkowych, tym lepiej. Warto dowiedzieć się, ile tak naprawdę jest w stanie znieść mały organizm, zanim dotrze do ściany i całkowicie odmówi współpracy. Rozwój dziecka a zajęcia dodatkowe − ile wytrzyma 6-latek? Psychologowie dziecięcy i pedagodzy od lat powtarzają tę samą, niezwykle ważną zasadę: dla sześcioletniego dziecka najważniejszą formą nauki jest swobodna, niczym nieskrępowana zabawa. To właśnie podczas układania klocków, biegania po podwórku czy bezcelowego rysowania na podłodze w mózgu małego człowieka tworzą się najważniejsze połączenia neuronowe. Kiedy zapełniamy popołudnia kilkulatka zorganizowanymi lekcjami od poniedziałku do piątku, brutalnie zabieramy mu przestrzeń na naturalny relaks i rozładowanie emocji po całym dniu spędzonym w zerówce czy pierwszej klasie. Eksperci do spraw rozwoju dzieci sugerują, że dla zdrowego sześciolatka optymalną liczbą są maksymalnie dwa spotkania pozalekcyjne w tygodniu, trwające nie dłużej niż 45 minut. Najlepiej, aby jedno z nich miało charakter czysto ruchowy, jak basen czy ogólnorozwojowa gimnastyka, a drugie rozwijało pasje artystyczne lub intelektualne. Każda kolejna godzina wciśnięta w grafik na siłę sprawia, że dziecko przestaje traktować te chwile jako przyjemność, a zaczyna odczuwać je jako kolejny, ciężki obowiązek i stres. Przebodźcowanie u dzieci − trzy kluczowe sygnały, że dziecko ma dość Układ nerwowy małego człowieka nie potrafi zakomunikować zmęczenia w taki sam sposób, w jaki robi to dorosły. Sześciolatek rzadko przyjdzie do mamy i powie wprost, że czuje się wypalony i potrzebuje odpoczynku np. od lekcji hiszpańskiego. Zamiast tego jego przeciążony organizm zacznie wysyłać bardzo wyraźne sygnały alarmowe, które uważny rodzic jest w stanie zauważyć od razu. Pierwszym i najbardziej uderzającym objawem są nagłe, gwałtowne zmiany nastroju i trudne do opanowania histerie z pozornie błahych powodów. Jeśli dotychczas radosny maluch zaczyna wybuchać płaczem przy zakładaniu butów, rzuca zabawkami albo reaguje agresją na proste prośby, jego system nerwowy najprawdopodobniej kapituluje z powodu nadmiaru bodźców. Drugim sygnałem są narastające problemy ze snem i wieczornym wyciszeniem. Przebodźcowane dziecko, paradoksalnie, ma ogromny problem z zaśnięciem − jego mózg jest tak nakręcony bodźcami, że nie potrafi przejść w stan spoczynku, co skutkuje nocnymi lękami i płaczem przez sen. Trzecim, równie niepokojącym symptomem są dolegliwości psychosomatyczne, takie jak nawracające bóle brzucha czy głowy, pojawiające się najczęściej rano przed wyjściem z domu albo tuż przed rozpoczęciem konkretnych warsztatów. Jak mądrze zaplanować czas wolny dziecka? Postaw na nudę i święty spokój Odejście od presji idealnego rodzicielstwa bywa trudne, ale jest absolutnie konieczne dla zachowania zdrowia psychicznego i spokoju całej rodziny. Zamiast ścigać się z innymi matkami na liczbę certyfikatów i dyplomów zdobytych przez sześciolatka, warto dać dziecku najpiękniejszy możliwy prezent: prawo do bezwzględnej nudy. Nuda uczy kreatywności, zmusza do samodzielnego szukania rozwiązań i pozwala na naturalną regenerację przebodźcowanego mózgu. Wybierając warsztaty pozalekcyjne, zawsze kieruj się autentycznym zainteresowaniem dziecka, a nie modą czy własnymi niespełnionymi ambicjami z dzieciństwa. Jeśli maluch po dwóch tygodniach ze łzami w oczach prosi, by nie jechać na trening, nie tłumacz tego brakiem wytrwałości czy kaprysem. Słuchaj swojego dziecka, rozmawiaj z nim i pamiętaj, że na rozwijanie wielkich karier i naukę pięciu języków przyjdzie jeszcze czas. Teraz najważniejszym zadaniem twojego sześciolatka jest po prostu być dzieckiem, mieć brudne kolana od skakania po kałużach i czuć, że dom to bezpieczna przystań, w której nikt nie stoi nad nim ze stoperem i arkuszem ocen. Źródło: PTP, FDDS Zobacz też: „Ani jedno dziecko nie przyszło na urodziny mojej Zosi. Gdy poznałam powód, moje serce rozpadło się na kawałki”
Lista 10 zakazanych animacji, które ogłupiają dziecko. Rodzice non stop włączają je na YouTube, bo myślą, że to niewinne bajeczki
Ta lista może zaskoczyć wielu rodziców: znajdują się na niej tytuły uwielbiane przez dzieci. A jednak: oglądane zbyt długo, bez nadzoru i rozmowy albo w nieodpowiednim wieku mogą zaszkodzić rozwojowi dziecka.
Chociaż nie istnieje żadna oficjalna lista bajek uznanych za „szkodliwe”, są tytuły, których lepiej nie włączać małemu dziecku. Problemem bywa tempo montażu, nadmiar bodźców, humor oparty na agresji czy brak realistycznych konsekwencji zachowań. To właśnie na te elementy zwracają uwagę psychologowie dziecięcy, pedagodzy i badacze mediów. Specjaliści podkreślają, że znaczenie mają także: wiek dziecka, długość oglądania, wspólne oglądanie z rodzicem i rozmowa o tym, co dzieje się na ekranie, odpowiedni dobór treści do etapu rozwoju. Nieodpowiednia bajka może niekorzystnie wpływać na rozwój lub zachowanie dziecka. Lista 10 zakazanych bajek dla dzieci Poniżej znajdziesz listę najczęściej wymienianych produkcji, które budzą kontrowersje: 1. Cocomelon (Cocomelon) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? To jedna z najczęściej krytykowanych bajek dla najmłodszych. Charakteryzuje się bardzo szybkim montażem, intensywnymi kolorami i nieustanną stymulacją. Zdaniem części specjalistów może utrudniać wyciszenie oraz koncentrację u małych dzieci. 2. Psi Patrol (PAW Patrol) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka ma szybkie tempo i niemal każdy odcinek opiera się na akcji oraz rozwiązywaniu kolejnych kryzysów. U bardziej wrażliwych dzieci może powodować przebodźcowanie. 3. Masza i Niedźwiedź (Masha and the Bear) Gdzie oglądać: YouTube, Netflix Dlaczego budzi kontrowersje? Główna bohaterka często nie słucha dorosłych, psoci i niszczy przedmioty, a jej zachowanie rzadko spotyka się z realnymi konsekwencjami. Niektóre dzieci mogą naśladować takie wzorce. 4. Świnka Peppa (Peppa Pig) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Niektórzy psychologowie zwracają uwagę, że Peppa często żartuje z taty i bywa wobec niego lekceważąca, co część dzieci może przenosić do codziennych relacji. 5. Tom i Jerry (Tom and Jerry) Gdzie oglądać: Platformy VOD (w zależności od oferty), telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? To klasyczna kreskówka pełna przemocy przedstawionej w humorystyczny sposób. Dzieci mogą nie rozumieć, że takie zachowania w prawdziwym życiu mają konsekwencje. 6. Looney Tunes (Looney Tunes) Gdzie oglądać: Max, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Podobnie jak „Tom i Jerry”, bazuje na komediowej przemocy, wybuchach, pościgach i robieniu sobie krzywdy dla efektu humorystycznego. 7. SpongeBob Kanciastoporty (SpongeBob SquarePants) Gdzie oglądać: Netflix, SkyShowtime, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Bajka jest bardzo dynamiczna, pełna absurdalnego humoru, krzyków i szybkich dialogów. Część rodziców i specjalistów uważa, że może być zbyt chaotyczna dla młodszych dzieci. 8. Teen Titans Go! (Teen Titans Go!) Gdzie oglądać: Max, Cartoon Network Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się na wygłupach, krzykach i celowo przesadzonych zachowaniach. Bajka jest bardzo szybka i pełna bodźców. 9. Grizzy i Lemingi (Grizzy and the Lemmings) Gdzie oglądać: Netflix, YouTube Dlaczego budzi kontrowersje? Humor opiera się głównie na gonitwach, przepychankach i przemocy slapstickowej. Konflikty rzadko są rozwiązywane rozmową. 10. Oggy i karaluchy (Oggy and the Cockroaches) Gdzie oglądać: Netflix (w zależności od kraju), YouTube, telewizja Dlaczego budzi kontrowersje? Głównym motywem są niekończące się psikusy, przemoc slapstickowa i wzajemne robienie sobie krzywdy, bez pokazywania realnych konsekwencji. Zobacz także: To najlepsza bajka edukacyjna w historii telewizji. Wyrastają na niej inteligentne i ciekawe świata dzieci
Wygląda jak niewinna zabawa, ale to jeden z pierwszych objawów ADHD. Zwróć uwagę na rączki dziecka
To, jak bawi się dziecko, może być czymś więcej niż tylko sposobem spędzania wolnego czasu. Specjaliści podkreślają, że pewne wzorce zabawy mogą – choć nie muszą – być jednymi z pierwszych sygnałów zaburzeń neurorozwojowych, takich jak ADHD czy autyzm. Warto je znać, ale równie ważne jest, by nie wyciągać pochopnych wniosków.
W mediach społecznościowych nie brakuje krótkich filmów, na których psychologowie, terapeuci i lekarze pokazują, na co rodzice mogą zwrócić uwagę podczas codziennych zabaw swoich dzieci. Jedno z nagrań, które zdobyło dużą popularność na Instagramie, porównuje sposób zabawy dziecka neurotypowego, dziecka z autyzmem oraz dziecka z ADHD. Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie przykład pewnych charakterystycznych wzorców zachowania, a nie narzędzie do stawiania diagnozy. Jak bawią się dzieci neurotypowe, z autyzmem i z ADHD? Dziecko neurotypowe najczęściej wykorzystuje zabawki zgodnie z ich przeznaczeniem. Samochód jeździ po podłodze, figurki odgrywają role, a zabawa ma określony scenariusz. Maluch koncentruje się na jednej aktywności i rozwija ją przez dłuższą chwilę. Dziecko z autyzmem również może być bardzo skupione na zabawie, ale często wykorzystuje zabawki w inny sposób. Zamiast odgrywać nimi scenki, układa je w rzędach, segreguje według koloru lub wielkości albo koncentruje się na jednym elemencie. Przykładem może być wielokrotne obracanie kółka samochodziku zamiast jeżdżenia nim. Powtarzalność i skupienie na szczegółach to zachowania, które – jeśli występują razem z innymi objawami – mogą skłonić specjalistę do pogłębionej oceny rozwoju. Dziecko z ADHD z kolei zwykle bawi się zabawkami zgodnie z ich przeznaczeniem, ale znacznie trudniej jest mu utrzymać uwagę na jednej czynności. Szybko przechodzi od jednej zabawki do drugiej, zmienia aktywności i sprawia wrażenie, jakby wszystko interesowało je jednocześnie. Nie oznacza to jednak, że nie potrafi się bawić – raczej potrzebuje częstszych zmian i nowych bodźców. Eksperci przypominają, że pojedyncze zachowanie nigdy nie powinno być podstawą do stawiania diagnozy. Każde dziecko rozwija się we własnym tempie, a sposób zabawy może zależeć również od wieku, temperamentu, zmęczenia czy zainteresowań. Jeśli jednak rodzice zauważają kilka niepokojących sygnałów utrzymujących się przez dłuższy czas, warto porozmawiać z pediatrą, psychologiem lub psychiatrą dziecięcym. Wczesne rozpoznanie ewentualnych trudności pozwala szybciej wdrożyć odpowiednie wsparcie. Po czym poznać ADHD u dziecka? Objawy ADHD u dzieci mogą obejmować między innymi: trudności z utrzymaniem uwagi na jednej czynności, częste rozpraszanie się bodźcami z otoczenia, szybkie przechodzenie od jednej aktywności do drugiej, nadmierną ruchliwość i trudności z pozostaniem w jednym miejscu, impulsywność, np. przerywanie innym lub działanie bez zastanowienia, problemy z organizacją i kończeniem rozpoczętych zadań, zapominanie o codziennych obowiązkach i gubienie przedmiotów. Ważne: jeśli dziecko bawi się w sposób pokazany na filmie, nie oznacza to automatycznie, że ma ADHD lub autyzm. Takie zachowania mogą występować także u dzieci rozwijających się typowo. Warto jednak znać możliwe sygnały ostrzegawcze i – jeśli pojawiają się wątpliwości lub trudności w codziennym funkcjonowaniu dziecka – skonsultować się ze specjalistą, który przeprowadzi rzetelną ocenę rozwoju. Zobacz także: Już nigdy nie powiesz, że jest „niegrzeczne”. Ta krótka animacja pokazuje, jak wygląda świat oczami dziecka z ADHD
10 książek, dzięki którym dzieci pokochają czytanie. Już nigdy nie usłyszysz: „Mamo, nudzi mi się”
Współczesne dzieci dorastają w świecie, w którym ekran często wygrywa z książką. Bajki, gry i krótkie filmiki dostarczają natychmiastowych emocji, podczas gdy czytanie wymaga skupienia i cierpliwości. Specjaliści przekonują jednak, że książka wciąż jest jednym z najważniejszych prezentów, jakie rodzic może podarować dziecku – rozwija wyobraźnię, uczy rozumienia emocji i pomaga lepiej odnaleźć się w świecie.
Miłość do literatury nie rodzi się z nakazu: „Masz, siadaj i czytaj”. Żeby rozbudzić w dziecku chęć czytania, trzeba nauczyć je, że książki mogą przenieść nas do zupełnie innego świata... Dziecko, które od najmłodszych lat widzi, że książka może bawić, wzruszać i zabierać w niezwykłe miejsca, dostaje coś więcej niż tylko umiejętność czytania. Dostaje narzędzie, które będzie mu towarzyszyć przez całe życie – pomagać zdobywać wiedzę, rozumieć innych ludzi i lepiej poznawać samo siebie. 10 książek, dzięki którym dzieci mogą pokochać czytanie Dla najmłodszych dzieci (około 2–5 lat) 1. „Pucio” – Marta Galewska-Kustra To seria książek stworzona z myślą o najmłodszych dzieciach, które rozwijają mowę i poznają świat. Pucio przeżywa codzienne przygody – uczy się nowych słów, poznaje emocje i radzi sobie z typowymi dziecięcymi sytuacjami. Książki mają prostą formę i zachęcają do wspólnego oglądania oraz opowiadania. Są dobrym wyborem dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z książkami. 2. „Kicia Kocia” – Anita Głowińska Kicia Kocia to mała kotka, która poznaje świat razem z rodziną i przyjaciółmi. Chodzi do przedszkola, uczy się nowych rzeczy, poznaje zasady bezpieczeństwa i mierzy się z pierwszymi trudnymi emocjami. Proste historie pomagają dzieciom oswoić codzienne sytuacje i pokazują, że książka może odpowiadać na ich własne pytania. 3. „Gruffalo” – Julia Donaldson Historia małej myszy, która spaceruje po lesie i dzięki sprytowi radzi sobie z większymi od siebie zwierzętami. Książka zachwyca rytmem, powtarzalnością i humorem. Dzieci szybko zapamiętują fragmenty i chętnie uczestniczą w czytaniu, dzięki czemu pierwsze spotkania z książką stają się zabawą. Dla dzieci, które zaczynają samodzielnie czytać (około 6–8 lat) 4. „Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek” – Justyna Bednarek To książka, która potrafi przekonać do czytania nawet dzieci niechętne literaturze. Opowiada o skarpetkach, które uciekają z pralki i wyruszają w świat, przeżywając niezwykłe przygody. Pełna humoru i zaskakujących pomysłów historia pokazuje dzieciom, że książki mogą być naprawdę zabawne. 5. „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai” – Martin Widmark Seria o dwójce młodych detektywów, którzy rozwiązują zagadki w miasteczku Valleby. Krótkie rozdziały, duża czcionka i tajemnicze historie sprawiają, że dzieci chętnie sięgają po kolejne części. To świetna propozycja dla początkujących czytelników, którzy lubią zagadki i przygody. 6. „Dzieci z Bullerbyn” – Astrid Lindgren Klasyczna opowieść o dzieciach mieszkających w małej szwedzkiej wiosce. Bohaterowie przeżywają zwyczajne, ale pełne radości przygody związane z rodziną, szkołą i przyjaźnią. Książka pokazuje dzieciństwo bez ekranów, pełne zabawy, wyobraźni i bliskości z innymi. Dla starszych dzieci (około 8-12 lat) 7. „Mikołajek” – René Goscinny, ilustracje Jean-Jacques Sempé Zabawne historie o chłopcu i jego kolegach ze szkoły. Dziecięcy świat pokazany jest tutaj z dużą dawką humoru – pełen pomysłów, przyjaźni, konfliktów i zabawnych nieporozumień. To jedna z tych książek, po które dzieci często sięgają same, bo chcą poznać kolejne przygody bohaterów. 8. „Harry Potter i Kamień Filozoficzny” – J.K. Rowling Pierwsza część jednej z najpopularniejszych serii fantasy dla młodych czytelników. Harry odkrywa, że jest czarodziejem i trafia do szkoły magii Hogwartu, gdzie poznaje przyjaciół oraz tajemnice swojej przeszłości. To książka, która dla wielu dzieci stała się początkiem prawdziwej pasji czytelniczej. 9. „Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa” – C.S. Lewis Czwórka rodzeństwa odkrywa przejście do magicznej krainy Narnii. W świecie pełnym niezwykłych stworzeń dzieci muszą wykazać się odwagą i dokonywać trudnych wyborów. To opowieść o przyjaźni, lojalności i walce dobra ze złem, która rozwija wyobraźnię. 10. „Cudowny chłopak” – R.J. Palacio Historia Auggiego – chłopca, który po raz pierwszy idzie do szkoły i musi zmierzyć się z reakcjami innych dzieci na swój wygląd. To wzruszająca książka o empatii, akceptacji i tym, jak ważne jest, by patrzeć na ludzi głębiej niż tylko przez pryzmat wyglądu. Dlaczego warto zaszczepić w dzieciach miłość do książek? Książki rozwijają wyobraźnię Bajka na ekranie pokazuje dziecku gotowy obraz. Książka działa zupełnie inaczej – pozostawia przestrzeń dla własnej wyobraźni. Czytając o magicznym świecie, niezwykłym bohaterze albo dalekiej podróży, dziecko samo tworzy obrazy w głowie. To ćwiczy kreatywność, uczy logicznego myślenia i pomaga rozwijać koncentrację. Dziecko musi śledzić historię, zapamiętywać szczegóły i przewidywać, co wydarzy się później. Czytanie pomaga rozumieć emocje Bohaterowie książek przeżywają radość, strach, złość, smutek czy rozczarowanie. Dziecko, obserwując ich losy, uczy się nazywać własne emocje i rozumieć uczucia innych osób. Historie pokazują też, że każdy czasem popełnia błędy, czegoś się boi albo potrzebuje wsparcia. Dzięki temu książka może być początkiem ważnych rozmów między dzieckiem a rodzicem. Książki wzbogacają język Regularne czytanie pomaga rozwijać słownictwo, poprawia sposób wypowiadania się i ułatwia późniejszą naukę w szkole. Dziecko poznaje nowe słowa, zwroty i konstrukcje zdań, których często nie spotyka w codziennych rozmowach. Czytaj także: Już nigdy nie powiesz, że jest „niegrzeczne”. Ta krótka animacja pokazuje, jak wygląda świat oczami dziecka z ADHD
Już nigdy nie powiesz, że jest „niegrzeczne”. Ta krótka animacja pokazuje, jak wygląda świat oczami dziecka z ADHD
Dzieci z ADHD często mają łatkę „niegrzecznych” – nie tylko wtedy, kiedy wszędzie ich pełno, ale również gdy... zapominają. Nie mogą się skupić. Zachowują się „inaczej”. „Dziwnie”. Warto poświęcić 4 minuty i zobaczyć tę krótką animację, by lepiej zrozumieć, co dzieje się w głowie tego „innego” dziecka.
Animacja „Falling Letters” (szwedzki tytuł: „Bokstavsbarn”) w reżyserii szwedzkiego animatora Erika Rosenlunda przedstawia jeden dzień z życia dziecka, które wykazuje wiele objawów ADHD. Chociaż w filmie nie pada żadna konkretna diagnoza głównego bohatera, to niezwykle trafny obraz emocjonalnej walki z trudnościami, której osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi mogą doświadczać. Animacja: jak wygląda świat dziecka z ADHD? Chociaż ta 4-minutowa animacja powstała w 2014 roku i od ponad 10 lat można ją oglądać m.in. na YouTubie, wciąż pozostaje niezwykle aktualne. Nie tylko pokazuje, z czym mierzą się dzieciaki z ADHD: niemożność zrozumienia polecenia, przytłoczenie, nieumiejętność opanowania impulsów. To również pochwała dla jednej z cech dzieci z ADHD: kreatywności. Główny bohater animacji jest niezwykle twórczy – potrafi zamienić zwykłą kartkę papieru, nudny stołówkowy obiad czy nawet kwiaty rosnące przy drodze w małe dzieła sztuki. View oEmbed on the source website Jak wspierać dziecko z zaburzeniami neurorozwojowymi? Każde dziecko powinno wiedzieć, że chociaż ma przed sobą wiele wyzwań, posiada też mocne strony i talenty, nawet jeśli otoczenie ich nie zauważa lub wręcz je krytykuje. Warto o tym pamiętać szczególnie w trudniejszych dniach. Poruszająca jest także postawa ojca, który stara się otoczyć swoje dziecko opieką i wsparciem. To przypomnienie, że obecność dorosłego, który dostrzega w uczniu coś więcej niż jego trudności, może całkowicie odmienić jego życie. To również sygnał dla rodziców: dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej potrzebują mądrego przewodnika. Potrzebują wsparcia, bezpiecznych, nieoceniających ramion gotowych do pomocy. Bezwarunkowej miłości. Jak pomóc dziecku? Wprowadź stałą rutynę – przewidywalny plan dnia daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i ułatwia organizację. Dziel zadania na małe etapy – jedno polecenie naraz jest łatwiejsze do wykonania niż długa lista obowiązków. Chwal wysiłek, nie tylko efekt – zauważaj starania, nawet jeśli rezultat nie jest idealny. Pomóż w organizacji – korzystaj z planów dnia, checklist, kolorowych karteczek czy timerów. Pozwól na ruch – regularna aktywność fizyczna pomaga rozładować napięcie i poprawia koncentrację. Współpracuj ze szkołą – regularny kontakt z nauczycielami ułatwia dostosowanie metod pracy do potrzeb dziecka. Zachowaj spokój w trudnych momentach – dziecko nie zachowuje się w ten sposób „na złość”, lecz często ma trudność z kontrolowaniem swoich impulsów. Dbaj o poczucie własnej wartości dziecka – przypominaj mu o jego mocnych stronach, talentach i sukcesach, nawet tych najmniejszych. Czytaj także: One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
„Boimy się, że coś zepsujemy”. Paweł Zawitkowski o presji współczesnego rodzicielstwa
Jeszcze zanim dziecko pojawi się na świecie, wielu rodziców ma już wszystko zaplanowane. Plan porodu, harmonogram dnia, listę najlepszych wyborów i postanowienie, że zrobią wszystko "dobrze". A potem rodzi się dziecko i bardzo szybko okazuje się, że rodzicielstwo nie działa według scenariusza.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi o tym, dlaczego rodzicielstwo wymaga odpuszczania, dlaczego dzieci powinny mieć prawo do eksperymentowania i czemu rozwój dziecka zaczyna się od relacji, a nie od perfekcyjnego planu. - Musimy nauczyć się odpuszczać, bo to dziecko wywraca świat do góry nogami - mówi Marta Kabulska w podcaście "Mamy to!". Paweł Zawitkowski przyznaje, że doskonale rozumie, skąd bierze się dzisiejsza presja rodziców. - Zdarzyło się coś najpiękniejszego w naszym życiu i boimy się, że to zepsujemy - mówi. I właśnie ten lęk bardzo często stoi dziś za współczesnym rodzicielstwem. Za próbą kontrolowania wszystkiego, szukaniem idealnych rozwiązań i przekonaniem, że od każdej decyzji zależy przyszłość dziecka. Współczesne rodzicielstwo często wygląda jak lista rzeczy do odhaczenia. Tymczasem wielu rodziców z czasem odkrywa, że dziecko nie potrzebuje perfekcji, tylko poczucia bezpieczeństwa i spokojnej codzienności. Nawet przy wyborze podstawowych rzeczy dla niemowlęcia coraz częściej szukamy po prostu tego, co ma dawać komfort i ułatwiać życie - dlatego rodzice tak dużą uwagę zwracają dziś m.in. na delikatne dla skóry pieluszki, jak Bella Baby Happy Soft&Delicate. "Nie da się zepsuć dziecka" W pewnym momencie rozmowy pada zdanie, które dla wielu rodziców może być ogromną ulgą. - Nie da się zepsuć dziecka - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi oczywiście o skrajne sytuacje, ale o zwykłe codzienne rodzicielstwo pełne błędów, zmęczenia i nieidealnych decyzji. Ekspert podkreśla, że najważniejsza jest uważność na dziecko i jego potrzeby. - Jeżeli będziemy ze sobą szczerzy i szczerzy z dzieckiem, będziemy uważni na jego sygnały i będziemy szanowali jego potrzeby, ograniczenia i możliwości, to naprawdę bardzo dużo wystarczy - tłumaczy. To ważne szczególnie dziś, kiedy rodzice są nieustannie oceniani. Przez media społecznościowe, ekspertów, innych rodziców i często także przez samych siebie. Dwie różne skarpetki i peleryna do przedszkola W rozmowie pojawia się też temat dziecięcej autonomii. Tego, jak bardzo dzieci potrzebują przestrzeni do eksperymentowania, sprawdzania siebie i wyrażania własnej osobowości - nawet jeśli dla dorosłych bywa to trudne. Bo każde dziecko prędzej czy później będzie chciało wyjść z domu w stroju, który dla rodzica wydaje się kompletnym absurdem. Jedna różowa skarpetka, druga czerwona w kratkę. Peleryna superbohatera. Sukienka księżniczki i kalosze w środku lata. - Niektórzy rodzice mówią, że wstyd iść ulicą - śmieje się Paweł Zawitkowski. Marta Kabulska wspomina wtedy słowa swojej wykładowczyni psychologii rozwojowej, która powtarzała studentom: "Pozwól. Kiedy indziej w życiu będzie mogła tak się ubrać?". I właśnie o to chodzi - żeby dziecko mogło doświadczać siebie. - Jak chce sobie wylepić ściany gazetami albo pomalować je na czarno, kiedy ma to zrobić, jak nie teraz? - pyta ekspert. Dzieci bardziej słuchają tego, jak żyjemy, niż tego, co mówimy Bardzo mocno wybrzmiewa też wątek codziennych nawyków. Bo rodzice często pytają dziś, jak wspierać rozwój dziecka, jak zachęcić je do czytania albo aktywności fizycznej. Tymczasem odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest zaskakująco prosta. - Jeżeli chodzi o czytanie, to po prostu ktoś musi czytać w domu - mówi. Nie da się zmusić dziecka do książek, jeśli ono nigdy nie widzi czytających dorosłych. Podobnie jest z ruchem i aktywnością. - Jeżeli chcemy, żeby dziecko było aktywne i zdrowe ruchowo, to po prostu musimy wychodzić z domu - tłumaczy. Ekspert zwraca też uwagę, że dzieci potrzebują doświadczeń, a nie wyłącznie ochrony przed wszystkim. Każde dziecko będzie chciało wejść na drzewo. Sprawdzić swoje możliwości. Zaryzykować. Rolą rodzica nie jest zabranianie wszystkiego, ale stworzenie bezpiecznej przestrzeni do takich doświadczeń. - Znajdujemy drzewo z najniższą możliwie gałęzią i jesteśmy obok, żeby asekurować - mówi. "Dzieci potrzebują nas do rozwoju" W podcaście pada też bardzo ważna myśl: dziecko rozwija się przede wszystkim w relacji. Nie dzięki perfekcyjnemu planowi dnia. Nie dzięki idealnie dobranym zajęciom. Nie dzięki temu, że rodzic nigdy się nie pomyli. - Dzieci potrzebują nas do rozwoju - podkreśla Paweł Zawitkowski. I dodaje, że harmonijny rozwój dziecka od początku buduje się głównie w kontakcie z drugim człowiekiem. Na początku najbardziej potrzebuje po prostu rodziców. Ich obecności, uwagi i gotowości do bycia obok - nawet wtedy, gdy wszystko nie wygląda idealnie.
„Rozwój dziecka to nie wyścig”. Paweł Zawitkowski uspokaja rodziców
Początki rodzicielstwa rzadko są tylko wzruszające. Jest w nich radość, ale jest też napięcie. Z jednej strony dzieje się coś najpiękniejszego w życiu. Z drugiej - młodzi rodzice bardzo szybko zostają zasypani radami, teoriami, wymaganiami i ostrzeżeniami.
W podcaście "Mamy to!" Paweł Zawitkowski mówi wprost: na bycie rodzicem nie da się w pełni przygotować. I być może właśnie to jest jedna z najważniejszych rzeczy, które młodzi rodzice powinni usłyszeć. Im bardziej się boimy, tym bardziej próbujemy wszystko kontrolować Kiedy w domu pojawia się dziecko, wielu rodziców próbuje się "super ekstra zorganizować". Szukają teorii, metod, zasad i odpowiedzi. Czytają książki, przeglądają internet, słuchają porad i próbują znaleźć w tym wszystkim jakąś logikę. Problem w tym, że tej wiedzy jest tak dużo, że nie da się jej ogarnąć. - Z jednej strony są pełni lęków, z drugiej strony próbują ogarnąć wszystkie teorie, które wysiewają się w internecie, w książkach i w publikatorach. A tego się nie da ogarnąć - mówi Paweł Zawitkowski. I właśnie wtedy pojawia się napięcie. Bo zamiast poczuć się pewniej, rodzice coraz częściej mają wrażenie, że muszą spełnić niewyobrażalną liczbę wymagań. "Idealny rodzic nie istnieje" W rozmowie pada pytanie, czy w ogóle da się przygotować na bycie rodzicem. Odpowiedź Pawła Zawitkowskiego jest krótka: - Nie. I zaraz potem dodaje coś, co powinno wybrzmieć bardzo mocno: - Idealny rodzic po pierwsze nie istnieje, po drugie nawet jeżeli próbuje być takim, to jest strasznie nudny dla swojego własnego dziecka. To zdanie jest ważne, bo bardzo dobrze pokazuje pułapkę współczesnego rodzicielstwa. Chcemy być uważni, świadomi, przygotowani i odpowiedzialni. Ale czasem w tej próbie bycia "najlepszą wersją rodzica" gubimy spontaniczność, zwykłość i radość bycia z dzieckiem. Rodzice są zasypywani problemami Ekspert zwraca uwagę, że rodzice bardzo często dostają przekaz zbudowany wokół ryzyka. Co może pójść źle. Czego trzeba uniknąć. Na co trzeba uważać. Jakich błędów nie popełnić. Paweł Zawitkowski przypomina, że rozwój dziecka nie powinien być wyścigiem ani projektem do perfekcyjnego zarządzania. Rodzice coraz częściej próbują więc wybierać rozwiązania, które wspierają codzienny komfort malucha, zamiast dokładać sobie kolejnych napięć i oczekiwań. Dotyczy to także najprostszych elementów codzienności, takich jak wybór miękkich i delikatnych dla skóry pieluszek Bella Baby Happy Soft&Delicate. - Rodzice są zasypywani domniemanymi problemami, z jakimi mogą się spotkać - mówi. Według niego dzieje się tak w szkołach rodzenia, mediach, publikacjach i internecie. Dużo rzadziej mówi się o tym, co w rodzicielstwie dobre, czułe, zaskakujące i piękne. A przecież pojawienie się dziecka nie oznacza tylko listy obowiązków i zagrożeń. To także powrót do własnych wspomnień, zapachów, emocji i doświadczeń, które nagle zaczynają znaczyć więcej. - Pozwólmy sobie odkrywać siebie na nowo - mówi Zawitkowski. Kamienie milowe nie są metą Jednym z największych źródeł rodzicielskiego napięcia jest porównywanie dzieci. Kiedy usiądzie? Kiedy zacznie czworakować? Czy rozwija się tak jak inne niemowlęta? Czy nie jest "do tyłu"? Paweł Zawitkowski przypomina, że każde dziecko jest inne. Nawet bliźnięta mogą rozwijać się zupełnie inaczej. Kamienie milowe są tylko wskazówką, a nie egzaminem, który dziecko musi zdać w konkretnym dniu. - Kamień milowy to mniej więcej taka wskazówka, że do Paryża jedzie się na zachód. I to jest koniec - tłumaczy obrazowo. Podaje też przykład siadania i czworakowania. U jednych dzieci może pojawić się to wcześniej, u innych później. Sam fakt, że dziecko zrobi coś szybciej, nie oznacza jeszcze, że rozwija się "lepiej". - Oczekiwanie od sześciomiesięczniaka, że ma usiąść samodzielnie albo siedzieć samodzielnie, jest po prostu niepoważne - mówi. W rozwoju nie chodzi o tempo To zdanie jest chyba jednym z najważniejszych w całej rozmowie: rozwój nie jest po to, żeby jak najszybciej zdobywać kolejne funkcje. - Rozwój jest po to, żeby doznawać - mówi Paweł Zawitkowski. Nie chodzi więc tylko o to, kiedy dziecko usiądzie, zacznie czworakować albo zrobi kolejny krok. Ważniejsze jest to, czego po drodze doświadcza. Jak poznaje swoje ciało. Jak odbiera świat. Jak uczy się przestrzeni, relacji, ruchu i własnych możliwości. Ekspert porównuje to do podróży. Można jechać szybko autostradą, skupiając się wyłącznie na celu. Ale wtedy traci się dużą część krajobrazu. - To nie osiąganie jest ważne w rozwoju, tylko przeżywanie - podsumowuje. I to zdanie warto zapamiętać nie tylko przy niemowlęciu, które jeszcze nie siedzi "tak jak powinno". Także przy każdym dziecku, którego rozwój próbujemy czasem niepotrzebnie zmienić w wyścig.
To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
Ile razy zdarzyło ci się stać nad rozlanym sokiem, potłuczonym wazonem albo nad płaczącym młodszym rodzeństwem, które właśnie oberwało klockiem, i z głębokim westchnieniem zapytać: „Dlaczego to zrobiłeś?”.
Zadajemy to jedno logiczne pytanie, wierząc, że jesteśmy racjonalnymi rodzicami, którzy chcą zrozumieć motywy swojego dziecka. Chcą logiki, chcą wyjaśnień, chcą... dorosłości w ciele trzylatka. Tymczasem ostatnio trafiłam na wpis psycholożki Karoliny Martin, który sprawił, że poczułam ucisk w gardle. Tych kilka zdań uświadomiło mi, że nasze „Dlaczego?” to nie jest zaproszenie do rozmowy. To emocjonalne przesłuchanie, na które małe dziecko po prostu nie ma odpowiedzi. Pułapka logiki, czyli dlaczego mały mózg nie zna odpowiedzi Z perspektywy nas, dorosłych, pytanie „Dlaczego?” jest szczytem spokoju i merytorycznego podejścia. Przecież nie krzyczymy, nie karzemy, tylko pytamy o przyczynę. Problem polega na tym, że − jak podkreśla Karolina Martin − aby odpowiedzieć na takie pytanie, dziecko musiałoby posiadać umiejętności, których jego układ nerwowy jeszcze fizycznie nie wypracował. Musiałoby się zatrzymać, nazwać swoją emocję, zrozumieć impuls, który nim pokierował, i ubrać to wszystko w słowa. To proces godny dojrzałego pacjenta na długoletniej terapii, a nie kilkulatka, którego ciało często działa szybciej niż rozwijające się ośrodki regulacji w mózgu. Kiedy pytamy „Dlaczego to zrobiłeś?”, stawiamy dziecko pod ścianą. Ono naprawdę nie wie, dlaczego rzuciło autkiem w telewizor. Ono po prostu poczuło nagły przypływ frustracji, nudy albo przebodźcowania i zareagowało impulsem. Słysząc nasze pytanie, maluch czuje ogromne napięcie. Widzi oczekującą twarz i czuje, że musi się wytłumaczyć z czegoś, czego samo nie rozumie. Efekt? Dziecko zaczyna się bronić, zamyka się w sobie albo − co najczęstsze − mówi „Bo tak”. To nie jest brak współpracy czy złośliwość. To sygnał, że właśnie poprosiliśmy je o rozwiązanie równania z trzema niewiadomymi, podczas gdy ono dopiero uczy się dodawać do dziesięciu. Zamiast przesłuchania − zostań tłumaczem dziecięcych emocji Najbardziej poruszające we wpisie psycholożki jest to, co dzieje się w sercu dziecka, gdy nie potrafi odpowiedzieć na nasze „Dlaczego?”. Zaczyna kłamać. Nie dlatego, że jest małym manipulatorem, ale dlatego, że desperacko chce cię uspokoić i zakończyć tę trudną sytuację. Powie cokolwiek, byleś przestała patrzeć na nie z tym pytającym wyrzutem. W ten sposób, zamiast uczyć dziecko odpowiedzialności, uczymy je maskowania prawdy pod presją. Co zatem zrobić, gdy wazon leży w kawałkach, a my czujemy, że zaraz wybuchniemy? Karolina Martin podpowiada genialnie prostą strategię: zrób krok bliżej i pomóż mu to zrozumieć, zamiast kazać mu się tłumaczyć. Zamiast „Dlaczego to zrobiłaś?”, spróbuj nazwać to, co widzisz: „Uderzyłaś”, „Rzuciłeś zabawkę”, „Widzę, że nie dałaś sobie rady z emocjami”. Możesz dodać pytanie, ale w formie propozycji, która daje dziecku przestrzeń do wyboru: „Zdenerwowałaś się?”. To zmienia wszystko. Przestajesz być prokuratorem, a stajesz się przewodnikiem. Pokazujesz dziecku: „Widzę, co się stało, i pomogę ci to poukładać”. To nie jest „chuchanie i dmuchanie” − to jest realna nauka samoświadomości. To nie jest odpuszczanie − to budowanie fundamentów na całe życie Wielu rodziców boi się, że rezygnacja z pytania „Dlaczego?” to forma pobłażliwości. „Jeśli nie zapytam go o powód, to on nigdy nie zrozumie, że zrobił źle!” − myślimy. Nic bardziej mylnego. Naszym celem jako rodziców jest nauczenie dziecka, jak rozumieć siebie, a nie jak skutecznie się nam tłumaczyć. Kiedy nazywamy fakty („Twoje rączki uderzyły”), zdejmujemy z dziecka ciężar analizy, której nie jest w stanie udźwignąć, a jednocześnie jasno wskazujemy na zachowanie, które wymagało korekty. To podejście uczy dziecko, że za każdym jego zachowaniem coś stoi − potrzeba, zmęczenie, głód czy nagły impuls − i że my, dorośli, jesteśmy tu po to, by pomóc mu te klocki poukładać. Dziecko nie potrzebuje w trudnym momencie sędziego, potrzebuje kogoś, kto potrzyma ster, gdy ono samo wpada w emocjonalne turbulencje. Rezygnując z jednego, niefortunnego pytania, otwieramy drzwi do relacji opartej na zaufaniu, a nie na strachu przed złą odpowiedzią. Bo przecież w rodzicielstwie nie chodzi o to, by wiedzieć „dlaczego”, ale o to, by nasze dziecko wiedziało, że z każdym błędem może przyjść do nas bez lęku, że zostanie poddane przesłuchaniu. Zobacz też: Logopedka ostrzega przed 1 bajką, a dzieci ją uwielbiają. „Pokazuje złe wzorce”
5 cech bystrych dzieci. Nr 3 brzmi znajomo? Świetnie! Świadczy o ogromnym potencjale
Zamiast tracić cierpliwość przy kolejnej kłótni o kolor skarpetek, spójrz na to okiem eksperta – to może być sygnał, że twój maluch ma zadatki na genialnego lidera. Sprawdź, dlaczego punkt numer 3 z naszej listy to powód do dumy, a nie do wstydu przed rodziną.
To, co czasem błędnie interpretujemy jako upór czy niegrzeczność, w rzeczywistości jest „paliwem rakietowym” dziecięcych umysłów. Jeśli czujesz, że twój maluch rzuca ci wyzwania na każdym kroku, prawdopodobnie masz w domu małego odkrywcę o ogromnym potencjale. Bystre dziecko. Niestandardowe myślenie i nienasycona ciekawość świata Bystre dzieci nie przyjmują świata na wiarę; one go dekonstruują i składają na nowo w swojej głowie. Ich mózgi pracują na najwyższych obrotach, co objawia się w bardzo konkretny sposób. Oto 5 cech, które świadczą o tym, że twoje dziecko ma wyjątkowo chłonny umysł: 1. Nienasycona potrzeba pytania „dlaczego?”. To nie jest zwykłe zainteresowanie otoczeniem. Bystre dziecko nie zadowoli się zdawkową odpowiedzią. Ono musi poznać mechanizm działania, przyczynę i skutek. Ta dociekliwość to fundament inteligencji analitycznej i naukowej pasji, która w przyszłości pozwoli mu rozwiązywać skomplikowane problemy. 2. Błyskawiczne kojarzenie odległych faktów. Takie maluchy mają tzw. myślenie sieciowe. Potrafią przypomnieć sobie szczegół sprzed kilku miesięcy i powiązać go z obecną sytuacją, wyciągając z tego logiczny (i często zaskakujący) wniosek. Zauważają detale, które nam umykają, jak zmiana koloru guzików u pani w sklepie czy inny rytm silnika w aucie taty. 3. Nieustanne negocjowanie i „upór”. To cecha, która najbardziej testuje naszą cierpliwość. Jeśli twoje dziecko ma odpowiedź na każdy argument i potrafi godzinami dyskutować o tym, dlaczego akurat dziś powinno zjeść kolację w kostiumie dinozaura, to znakomita wiadomość. To świadczy o ogromnej sile charakteru, asertywności i wysokiej inteligencji werbalnej. Tak rodzą się liderzy, którzy nie dają sobą manipulować. 4. Wysoka wrażliwość emocjonalna. Bystre dzieci często czują mocniej. Mają niezwykle wyczulone anteny emocjonalne; potrafią przejąć się losem chorego zwierzęcia lub wyczuć smutek rodzica, zanim ten go okaże. Ta empatia to fundament inteligencji emocjonalnej (EQ), która jest kluczowa w budowaniu zdrowych relacji w dorosłym życiu. 5. Błyskawiczna nuda i głód stymulacji. Bystry umysł nienawidzi powtarzalności. Gdy dziecko opanuje już daną umiejętność lub zrozumie zasadę działania zabawki, natychmiast traci nią zainteresowanie. To nie brak koncentracji, a sygnał, że mózg domaga się kolejnego, trudniejszego wyzwania. Kto tu rządzi? Dlaczego potencjał wymaga mądrego prowadzenia Zrozumienie, że te cechy są darem, a nie problemem wychowawczym, zmienia wszystko. Dziecko o dużym potencjale intelektualnym często potrzebuje logicznych uzasadnień zamiast suchych nakazów. Jeśli potrafisz go przekonać mądrym argumentem, budujesz w nim poczucie, że jego zdanie ma znaczenie, co tylko potęguje jego chęć do nauki. Jako rodzice bystrych dzieci jesteśmy trochę jak kustosze w muzeum, które codziennie musi zmieniać wystawę. To wyczerpujące, ale widok tego błysku w oku, gdy maluch odkrywa coś nowego, jest wart każdej minuty poświęconej na kolejną dyskusję. Lekcja dla rodzica: jak nie zgasić tego ognia? Najważniejsze to nie mylić bystrości z arogancją. Dziecko, które kwestionuje zasady, po prostu chce zrozumieć świat, a nie zrobić nam na złość. Dając mu przestrzeń do dyskusji i stymulując jego ciekawość, dajemy mu najlepszy start w dorosłość. Pamiętajmy, że ci mali mistrzowie negocjacji to przyszli wynalazcy, artyści i wizjonerzy. Naszym zadaniem jest tylko − i aż − dotrzymać im kroku i nie pozwolić, by ta niesamowita energia została stłamszona przez sztywne ramy. Zobacz też: Pokazała zadanie domowe z matematyki dla 3-klasistów. „Edukacja w Polsce zmierza donikąd”
Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Zachowania, które rodzice często uznają za brak wychowania lub uciążliwe dziwactwa, mogą być w rzeczywistości oznakami wysokiego ilorazu inteligencji. Dowiedz się, dlaczego twój mały „uparty negocjator” lub „skarżypyta” to w rzeczywistości umysł o potężnym potencjale.
Znasz ten moment, gdy twoje dziecko robi coś tak specyficznego, że czujesz na sobie wzrok wszystkich osób w kolejce do kasy lub w przychodni? Czasami to uporczywe poprawianie pani w sklepie, innym razem głośne komentowanie tego, dlaczego pan na przystanku ma brudne buty. Szepczemy wtedy szybkie „przepraszam” i marzymy o pelerynie niewidce. Ale ostatnio zaczęłam patrzeć na te sytuacje zupełnie inaczej. Okazuje się, że to, co my, dorośli, uwięzieni w gorsetach konwenansów, nazywamy trudnym zachowaniem, dla ekspertów jest jasnym sygnałem: „Uwaga, tu rośnie wybitny umysł!”. Mistrzowie ciętej riposty i dyskusji bez końca Pierwszą rzeczą, której jako rodzice często się wstydzimy, jest dziecięca... kłótliwość. No wiecie, ten moment, gdy prosisz o założenie czapki, a w zamian dostajesz pięciominutowy wykład o tym, że czapka niszczy strukturę fryzury, a poza tym temperatura odczuwalna jest o trzy stopnie wyższa, niż pokazuje termometr. Wstydzimy się, bo wydaje nam się, że otoczenie widzi w tym brak dyscypliny i naszą rodzicielską porażkę. Tymczasem ta niesamowita zdolność do argumentacji i negocjacji to jedna z najsilniejszych oznak wysokiej inteligencji werbalnej. Dziecko, które nie przyjmuje poleceń „bo tak”, ale domaga się logicznych uzasadnień, to dziecko, którego mózg pracuje na najwyższych obrotach. Ono nie próbuje być złośliwe − ono bada związki przyczynowo-skutkowe i rozwija umiejętności, które za dwadzieścia lat uczynią z niego wybitnego prawnika, negocjatora czy lidera zespołu. Eksperci podkreślają, że inteligencja to nie tylko umiejętność rozwiązywania zadań z matematyki, to przede wszystkim zdolność do krytycznego myślenia. Więc następnym razem, gdy twoja pociecha zacznie podważać sens sprzątania klocków za pomocą logicznego wywodu, weź głęboki oddech i pomyśl: „Mój mały geniusz właśnie trenuje retorykę”. Niestosowna szczerość, czyli detektyw w krótkich spodenkach Kolejną cechą, która przyprawia nas o zawrót głowy, jest nadmierna spostrzegawczość połączona z absolutnym brakiem filtra. To te sytuacje, gdy dziecko głośno zauważy, że „ciocia ma bardzo duży nos” albo że „obiad u babci dziwnie pachnie”. Czujemy wtedy ogromny dyskomfort, bo przecież uczymy dzieci empatii i dobrych manier. Jednak z punktu widzenia rozwoju poznawczego ta bezlitosna precyzja w wyłapywaniu detali świadczy o niesamowitym potencjale analitycznym. Bystre dzieci widzą świat w wysokiej rozdzielczości. One nie rejestrują tylko ogólnego obrazu, one widzą każdą rysę, każdą niespójność, każdy nietypowy szczegół. Ich mózgi nieustannie skanują otoczenie i kategoryzują dane. Ta niewygodna szczerość to po prostu efekt uboczny niezwykle sprawnego procesora w ich głowie. Zamiast uczyć dziecko, by „nie widziało”, warto uczyć je, jak ubrać te spostrzeżenia w słowa, które nie ranią. Ale w głębi duszy możemy być dumni − nasze dziecko widzi to, czego inni nie dostrzegają. To cecha największych odkrywców i naukowców, którzy zmieniali bieg historii, bo potrafili wskazać palcem to, co inni woleli przemilczeć. Buntownik z wyboru i kreatywny chaos w pokoju Na koniec coś, co spędza sen z powiek każdemu, kto lubi mieć w domu porządek: totalne ignorowanie zasad standardowej zabawy. Wstydzimy się, gdy inne dzieci na placu zabaw grzecznie lepią babki z piasku, a nasz maluch próbuje zbudować z błota skomplikowany system irygacyjny, brudząc przy tym siebie i wszystkich dookoła. Albo, gdy zamiast układać puzzle według obrazka, tworzy z nich dziwne konstrukcje 3D. Wydaje nam się, że nasze dziecko jest rozkojarzone, nieuważne albo − o zgrozo − „niegrzeczne”. Nic bardziej mylnego! To jest właśnie kreatywność w czystej postaci, znana jako myślenie dywergencyjne. Bystre dzieci często nudzą się gotowymi schematami. Ich mózg krzyczy: „A co, jeśli zrobimy to inaczej?”. To zachowanie, które często mylimy z brakiem koncentracji, jest w rzeczywistości dowodem na ogromną elastyczność umysłową. Takie dzieci nie idą wydeptaną ścieżką − one tworzą własne. Choć dziś oznacza to wiecznie brudne ubrania i bałagan w pokoju, w przyszłości ta sama cecha pozwoli im znajdować rozwiązania problemów, wobec których inni będą bezradni. Więc, zamiast przepraszać za „dziwne” pomysły swojego dziecka, uśmiechnij się do siebie. Masz w domu kogoś, kto widzi więcej, czuje mocniej i myśli szybciej. To nie powód do wstydu − to twój największy sukces. Źródło: researchgate.net Zobacz też: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
Te dzieci szybciej się rozwijają. Ich rodzice robią 3 rzeczy inaczej niż wszyscy
Niektóre dzieci rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy, choć wcale nie korzystają z bardziej wymagających zajęć ani specjalnych metod. Coraz więcej badań i obserwacji pokazuje, że ich przewaga zaczyna się w domu, a dokładnie w trzech codziennych nawykach rodziców.
Nie są to skomplikowane techniki ani „tajemne sposoby”, które wymagają godzin przygotowań czy drogich gadżetów. To raczej drobne decyzje podejmowane każdego dnia – często z pozoru niezauważalne, a jednak przynoszące dzieciom ogromne korzyści, jeśli chodzi o tempo rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego. Rodzice, którzy stosują te trzy podejścia, nie robią niczego spektakularnego, ale ich dzieci szybciej uczą się nowych rzeczy, łatwiej radzą sobie z wyzwaniami i wykazują większą samodzielność. Co dokładnie robią inaczej? 1. Wspierają ciekawość zamiast ją uciszać Dzieci rozwijają się szybciej wtedy, gdy dorośli traktują pytania i eksperymenty jak coś naturalnego. Nie chodzi o organizowanie skomplikowanych zabaw edukacyjnych, lecz o zwykłą otwartość na to, co dziecko chce badać. Kluczem okazuje się cierpliwość i brak pośpiechu – gdy nie poganiamy, maluch dostaje przestrzeń, żeby samodzielnie sprawdzać, dotykać, porównywać i zadawać pytania, których często nawet się nie spodziewamy. Rodzice takich dzieci mówią mniej, a obserwują więcej. Nie wyręczają, nie kończą za dziecko zdań, nie podpowiadają w każdej sekundzie. Zamiast tego zadają proste pytania: „Jak myślisz?”, „Co by było, gdyby…?”, „Chcesz spróbować jeszcze raz?”. To niewielkie zmiany, które działają jak paliwo dla dziecięcej ciekawości, a ta – jak wiadomo – jest jednym z najważniejszych motorów rozwoju. Dzieci wychowane w takim klimacie naturalnie wykazują więcej inicjatywy. Zaczynają same szukać rozwiązań, bo wiedzą, że ich pomysły są ważne. To poczucie wpływu pojawia się bardzo wcześnie i przekłada się na szybszy rozwój kompetencji poznawczych. 2. Uczą konsekwentnie, ale bez presji Drugą rzeczą wyróżniającą rodziców szybko rozwijających się dzieci jest sposób, w jaki stawiają granice. Nie krzyczą, nie straszą, nie porównują do innych. Są spokojni, przewidywalni i bardzo konsekwentni – dzięki czemu dziecko czuje się bezpiecznie. To właśnie bezpieczeństwo emocjonalne daje przestrzeń do tego, żeby uczyć się nowych rzeczy i popełniać błędy bez lęku. W praktyce wygląda to tak, że zasady są jasne i powtarzalne, ale wokół nich jest dużo ciepła i akceptacji. Gdy dziecko robi coś niewłaściwego, słyszy raczej: „Spróbujmy inaczej” niż „Zawsze wszystko robisz źle”. Rodzice dbają o ton głosu, reagują spokojnie, a jednocześnie nie odpuszczają granic, które są potrzebne. Takie podejście sprawia, że maluchy nie uczą się „pod presją”, lecz w swoim rytmie, ale w stabilnym otoczeniu. Dzięki temu ich mózg pracuje sprawniej – mniej energii idzie na walkę ze stresem, a więcej na rozwój. Dzieci stają się odważniejsze, chętniej sprawdzają nowe rzeczy i łatwiej przyjmują wyzwania, bo wiedzą, że nie spotka ich za to krytyka. 3. Zamiast perfekcji stawiają na relację Rodzice, których dzieci rozwijają się wyjątkowo szybko, mają jeszcze jedną wspólną cechę. Nie próbują być „idealni”. Wbrew pozorom właśnie to daje dzieciom przewagę. Zamiast skupiać się na perfekcyjnie zaplanowanym dniu, na punktualności co do minuty i dopięciu każdego szczegółu, stawiają na bliskość i reagowanie na potrzeby tu i teraz. W codziennych sytuacjach wygląda to choćby tak, że potrafią odpuścić, kiedy widzą, że dziecko potrzebuje więcej czasu. Znajdują chwilę na rozmowę, nawet jeśli plan dnia jest napięty. Okazują emocje i uczą na nich dziecko: „Jestem zmęczona”, „Trochę się zdenerwowałam, zaraz spróbuję się wyciszyć”. Takie modelowanie zachowań emocjonalnych daje szybkie efekty – dziecko lepiej radzi sobie z napięciami i potrafi szybciej wracać do równowagi. To właśnie stabilne relacje sprawiają, że dzieci uczą się ekspresowo, bo czują pełną akceptację. Nie muszą walczyć o uwagę, nie gubią się w chaosie, nie żyją w napięciu. Rodzic nie udaje, że wie wszystko, tylko towarzyszy. To jeden z najważniejszych fundamentów dziecięcego rozwoju, choć rzadko się o nim mówi. Dzieci rosną szybciej, kiedy dorośli zwalniają Kiedy patrzę na te trzy punkty, widzę jedno: nie trzeba specjalnych narzędzi, drogich zabawek ani setek dodatkowych zajęć. Dzieci w naturalny sposób rozwijają się szybciej, gdy mają uważnego dorosłego obok siebie. Kogoś, kto wspiera ich ciekawość, jasno stawia granice i dba o relację ważniejszą niż perfekcyjnie zaplanowany dzień. To proste, choć nie zawsze łatwe, ale właśnie w takich codziennych wyborach zaczyna się przewaga, którą szybko widać. Dzieci dojrzewają inaczej, są stabilniejsze, bardziej samodzielne – i rozwijają się w naprawdę zaskakującym tempie. Zobacz też: Te dzieci są najbystrzejsze. Ich rodzice przestrzegają 3 domowych zasad
5 bajek, przy których dziecko rozwija się książkowo. Możesz je włączać z czystym sumieniem
Czasem wystarczy kilka minut przed ekranem, żeby zobaczyć, jak maluch chłonie świat pełen nowych bodźców. A jednak nie każda bajka działa na rozwój tak samo. Właśnie dlatego tak mocno zainteresowałam się materiałem Marii Rybak, logopedki znanej z profilu Przystanek Rodzinka na TikToku. Wskazała ona pięć tytułów naprawdę wspierających dziecięcy mózg.
Kiedy pierwszy raz obejrzałam jej zestawienie, poczułam zwykłą ulgę: wreszcie ktoś jasno wyjaśnił, które bajki faktycznie pomagają dziecku rozwijać język, rozumienie emocji i logiczne myślenie. Bez moralizowania, bez straszenia ekranami – za to z merytorycznym spojrzeniem praktyka. I chociaż sama nieraz przeglądam nowości w świecie animacji, to lista logopedki była dla mnie jak dobrze skrojona mapa: prosta, konkretna i działająca w codziennym życiu. Bajki wspierające rozwój dziecka – dlaczego to takie ważne? Od dawna powtarzam znajomym, że nie chodzi o całkowitą rezygnację z bajek, tylko o mądre wybory. Dzieci chłoną bodźce jak gąbka, a produkcje zbyt szybkie, migoczące i hałaśliwe potrafią przestymulować nawet najbardziej odpornego malucha. Dlatego, kiedy usłyszałam, że logopedka wskazuje to, co spokojne, przewidywalne i osadzone w realnym świecie, poczułam, że to bardzo wyważone podejście. Maria Rybak podkreśla, że kluczowe są trzy elementy: prosty język, adekwatne tempo i czytelne emocje. Dzięki temu dziecko nie tylko śledzi fabułę, ale też uczy się rozumienia sytuacji społecznych, przewidywania skutków i opowiadania własnymi słowami, co dla rozwoju mowy jest fundamentem. I właśnie te cechy łączą wszystkie pięć wskazanych przez nią tytułów. Bluey i spółka – 5 bajek polecanych przez logopedkę Kiedy pierwszy raz natknęłam się na Bluey, pomyślałam, że to po prostu urocza animacja. Dopiero później zdałam sobie sprawę, jak świetnie oddaje ona emocje, relacje rodzinne i uczy rozwiązywania konfliktów. Logopedka stawia ją na podium, bo dzieci uczą się tu patrzenia na świat oczami innych. Wszystko jest pokazane spokojnie, a dialogi brzmią naturalnie – zupełnie jak te z codziennego życia. Kolejna propozycja, Pat i Mat, to już klasyka. Choć na pierwszy rzut oka to bajka o dwóch niezdarnych majsterkowiczach, w rzeczywistości uczy myślenia przyczynowo-skutkowego i cierpliwości. Wbrew pozorom dzieci są zachwycone tym, że bohaterowie popełniają błędy – bo widzą, że to normalne i że z każdej porażki można się podnieść. A to bezcenne. Bob Budowniczy to z kolei bajka, która uczy współpracy i porządkowania świata. Spokojne tempo i przewidywalny schemat odcinków dają dziecku poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie pokazują, że każde zadanie można rozłożyć na etapy. Sama pamiętam, jak dzieci znajomych po kilku odcinkach zaczynały „budować” własne konstrukcje i opowiadały, co robią – tu logopedyczne korzyści są naprawdę imponujące. Śmieciarka (ang. Trash Truck) to tytuł dla dzieci, które potrzebują łagodnego tempa i prostych historii. Tu nie ma chaosu, jest za to dużo ciepła, przyjaźni i zwykłych, codziennych sytuacji. Maluch uczy się opisywania świata – a opis to jedna z najważniejszych umiejętności językowych. Listonosz Pat zamyka piątkę polecanych bajek. To opowieść o małej społeczności, w której każdy ma swoje zadania, emocje i problemy. Dzieci uczą się, jak funkcjonuje świat dorosłych, i trenują cierpliwość, bo akcja toczy się spokojnie i logicznie. To produkcja, którą naprawdę można włączyć bez obaw. View oEmbed on the source website Jak wybierać bajki, które rozwijają? Mój własny filtr na dobre treści Im dłużej przyglądam się dziecięcym animacjom, tym bardziej doceniam prostotę. Z czasem stworzyłam swój własny filtr – nieidealny, ale działający. Jeśli bajka pokazuje emocje, ma spokojne tempo i wyraźny komunikat, zwykle okazuje się wartościowa. Jeśli za to przypomina fajerwerki, w których wszystko dzieje się naraz, to wiem, że mózg malucha dostaje zbyt dużo bodźców. Jeśli więc czasem włączacie bajkę z obawą, że „to może zaszkodzić”, to te pięć tytułów naprawdę daje oddech. Są spokojne, mądre i osadzone w świecie, który dziecko potrafi zrozumieć. A my – dorośli – możemy w końcu przestać czuć się winni, bo zamiast wypełniaczy dostarczamy treści, które budują ważne kompetencje. Zobacz też: 10 bajek, które powinny być zakazane. „Jeśli dziecko je ogląda, szkodzisz jego rozwojowi”
„Nie potrafią trzymać ołówka ani iść do toalety”. Nauczyciele załamani współczesnymi dziećmi
Nauczyciele ostrzegają: uczniowie szkół podstawowych nie radzą sobie z podstawowymi czynnościami. W oficjalnej rezolucji żądają zmian i wsparcia od władz oświatowych.
W Hesji, jednym z krajów związkowych Niemiec, niemal 1100 nauczycieli szkół podstawowych wystosowało dramatyczny apel do władz oświatowych. Ich rezolucja, przekazana do Ministerstwa Edukacji w Wiesbaden, ukazuje skalę problemów, z jakimi zmagają się dzieci oraz kadra pedagogiczna. Nauczyciele alarmują: dzieci nie radzą sobie z podstawami Sygnatariusze dokumentu podkreślają, że dzieci nie opanowują już podstawowych umiejętności, które jeszcze niedawno były oczywiste w edukacji wczesnoszkolnej. Uczniowie nie potrafią prawidłowo trzymać ołówka, efektywnie słuchać, wycinać, kleić ani nawet samodzielnie skorzystać z toalety. Wstrząsająca rezolucja: braki rozwojowe, lęki i chaos w klasie Heike Ackermann, wiceprzewodnicząca związku zawodowego GEW i współautorka rezolucji, w rozmowie z gazetą „Bild” ostrzega, że sytuacja jest krytyczna. Zwraca uwagę na niepokojące deficyty rozwojowe: dzieci mają problemy z koncentracją, nie potrafią znieść frustracji, rozwiązywać konfliktów ani nawet siedzieć prosto. Niektóre nie wiedzą, jak używać papieru toaletowego czy się ubierać. Autorzy dokumentu zauważają również pogłębiające się deficyty językowe i zaburzenia lękowe. Problemem staje się również utrzymywanie porządku, przestrzeganie zasad czy zwykłe zachowania społeczne. „Dzieci nie ponoszą winy za ten stan rzeczy” – podkreśla Ackermann, wskazując na odpowiedzialność polityków i społeczeństwa. Potrzebne pilne zmiany: mniejsze klasy i więcej wsparcia W rezolucji nauczyciele domagają się konkretnych zmian. Proponują wprowadzenie limitu maksymalnie 20 uczniów w klasie, zatrudnienie większej liczby wykwalifikowanych nauczycieli i psychologów oraz tworzenie zespołów multispecjalistycznych. Postulują też większe wsparcie instytucjonalne i zmianę podejścia ze strony władz. Według GEW szkoły podstawowe realizują coraz więcej zadań – od wychowania obywatelskiego, przez cyfryzację, po integrację – jednak nie mają ku temu odpowiednich warunków. Kadra pedagogiczna jest przeciążona i przemęczona. Ministerstwo edukacji reaguje: dokument trafi do analizy Rzecznik ministerstwa edukacji w Wiesbaden potwierdził otrzymanie 40-stronicowej rezolucji i zapowiedział jej wewnętrzną ocenę. Jak zaznaczył, w Hesji podjęto już pewne działania, m.in. wprowadzono obowiązkowe lekcje języka niemieckiego dla dzieci z deficytami językowymi oraz dodatkową godzinę niemieckiego w klasie drugiej. Mimo to nauczyciele podkreślają, że to nie wystarczy, by sprostać skali problemu. Zwracają uwagę, że brak systemowego wsparcia może doprowadzić do dalszego pogłębiania się kryzysu w niemieckiej edukacji. Nowe prawo od 2026 roku: całodzienna opieka pogłębi problemy? W roku szkolnym 2026/2027 wejdzie w życie nowe prawo gwarantujące dzieciom prawo do całodziennej opieki szkolnej. Związek GEW obawia się, że reforma ta jeszcze bardziej obciąży już i tak przeciążony system edukacyjny. Według nauczycieli bez zmian strukturalnych i zapewnienia lepszych warunków pracy dla pedagogów nowe regulacje mogą doprowadzić do eskalacji problemów. W ich opinii konieczne jest zdecydowane działanie władz i realna inwestycja w edukację najmłodszych. Źródło: Deutsche Welle, Onet Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
Wystarczy 1 zasada i dziecko rozwija się książkowo. „Jest pewne siebie i śpi dłużej”
Rodzice często szukają jednego, prostego sposobu na zdrowy rozwój dziecka – i naprawdę da się go znaleźć. Gdy sama go wprowadziłam, zobaczyłam zmiany, których wcześniej nawet nie brałam pod uwagę.
Kiedy moje dzieci były małe, słyszałam z wielu stron, że „maluch potrzebuje powtarzalności”. Przyznam, że długo brzmiało to dla mnie jak kolejny slogan z poradnika, dopóki nie zauważyłam, jak bardzo codzienne schematy wpływają na nasz domowy spokój. Dzieci w wieku 2–3 lat żyją w świecie, który szybko się zmienia, a rutyna daje im coś, czego nie da się przecenić – przewidywalność. Dlaczego rutyna daje dziecku poczucie bezpieczeństwa Gdy maluch wie, co wydarzy się za chwilę, mniej się frustruje, łatwiej współpracuje i rzadziej reaguje płaczem. To nie magia, tylko mechanizm, który działa tak samo u dorosłych: jeśli wiemy, co nas czeka, jesteśmy spokojniejsi. U dzieci ta potrzeba jest jeszcze silniejsza, bo dopiero uczą się nazywać emocje i reagować na nie w konstruktywny sposób. Zauważyłam też, że kiedy trzymaliśmy się ustalonego rytmu dnia, dzieci szybciej radziły sobie z nowymi sytuacjami. Jakby prosta ramka dnia tworzyła im bezpieczną przestrzeń, w której mogą swobodnie rosnąć, bawić się, poznawać świat – i mieć pewność, że nic ich nie zaskoczy. Stała rutyna poprawia sen i zmniejsza liczbę trudnych zachowań Najczęstsze pytanie, jakie słyszę od rodziców, brzmi: „Czy to prawda, że rutyna wydłuża sen?”. Odpowiadam: tak, i widziałam to nieraz. U nas wieczorny schemat – kąpiel, spokojna zabawa, kolacja, książka i gaszenie światła – sprawił, że usypianie trwało krócej, a noce były spokojniejsze. Dzieci, które wiedzą, co dzieje się po kolei, rzadziej protestują. Nie walczą tak z przebieraniem w piżamę czy końcem zabawy, bo ich mały wewnętrzny zegar „przygotowuje” się do kolejnych etapów dnia. To jeden z powodów, dla których specjaliści mówią, że rutyna może ograniczać liczbę napadów złości. O wiele bardziej zaskoczyło mnie coś jeszcze – pewność siebie. My, dorośli, często nie łączymy tych dwóch rzeczy, ale dla dziecka regularność to fundament, na którym buduje poczucie kontroli. Gdy dzień jest uporządkowany, łatwiej podejmuje nowe wyzwania, chętniej próbuje i szybciej uczy się samodzielności. Widzę to u wielu rodzin, które zaczęły prowadzić dzienny harmonogram: maluchy mniej się wycofują, częściej kończą rozpoczęte zabawy, lepiej znoszą zmiany. Przykładowy harmonogram dnia dla dziecka 2–3-letniego Wiem, że wiele osób boi się, że rutyna „sztywno zamyka” dzień. Ale w praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Harmonogram nie ogranicza – on porządkuje. Poniżej podaję przykład planu dnia, który sama stosowałam i który świetnie sprawdził się również u innych rodziców. Pamiętajcie, że to tylko propozycja. Każde dziecko ma swój rytm – warto dostosować własną rutynę do charakteru malucha, godzin drzemek, przedszkola czy aktywności, które lubi najbardziej. Przykładowy harmonogram dnia dla 2–3-latka: 7:00–7:30 – pobudka i poranna toaleta 7:30–8:00 – śniadanie 8:00–10:00 – swobodna zabawa, aktywność ruchowa, spacer 10:00–11:00 – zajęcia plastyczne, układanki, książeczki 11:00–12:00 – przygotowanie do drzemki, wyciszenie 12:00–13:30 – drzemka 13:30–14:00 – obiad 14:00–16:00 – aktywności na świeżym powietrzu lub zabawa tematyczna 16:00–17:00 – podwieczorek i spokojniejsze zabawy 17:00–18:00 – czas na wspólne działania: układanie klocków, gotowanie, rysowanie, sprzątanie 18:00–19:00 – kąpiel, kolacja, wieczorne czytanie 19:00–19:30 – zasypianie Taki schemat nie musi być realizowany co do minuty – ważna jest kolejność i powtarzalność. Codzienny rytm tworzy dziecku „mapę”, której potrzebuje, żeby czuć się bezpiecznie. Rutyna działa również na rodziców Choć skupiamy się na dziecku, muszę przyznać jedno: rutyna ratuje także rodzica. Mnie dała poczucie, że trzymam w rękach stery, a nie płynę w chaosie codziennych zadań. Łatwiej było zaplanować posiłki, drzemki, domowe obowiązki, wizyty lekarskie czy czas na zabawę. I co najważniejsze – mniej było napięć, bo każdy z nas wiedział, „co teraz”. Wprowadzając harmonogram, nie trzeba robić rewolucji. Wystarczy zacząć od małych kroków: stałej pory drzemki, regularnego rytuału wieczornego, określonego momentu na wspólną zabawę. Po kilku dniach zobaczycie, że maluch sam podpowiada, co ma nastąpić – a to najlepszy dowód, że rutyna działa. Codzienny rytm nie jest modą ani trendem. To prosta zasada, która pomaga dzieciom rosnąć spokojniej, pewniej i zdrowiej – a nam pozwala wreszcie odetchnąć. Jeśli miałabym wybrać tylko jedną rzecz, która odmienia codzienność rodziny, wybrałabym właśnie rutynę. Zobacz też: To najbardziej szkodliwy styl wychowania: rodzice mają 6 cech. „Często odmawiają”
Przez ten 1 drażniący nawyk hamują rozwój dzieci. Większość rodziców robi to nagminnie
Jedna z najczęstszych codziennych czynności potrafi realnie zatrzymać rozwój dziecka, choć wielu rodziców nawet tego nie zauważa.
Od lat obserwuję rodziców na placach zabaw, w parkach, przy stole i w komunikacji miejskiej. Widzę, jak coraz częściej w jednej ręce trzymają dziecko, a w drugiej telefon. I nie piszę tego z pozycji osoby, która nigdy tak nie zrobiła. Sama łapałam się na tym, że niby jestem obecna przy dziecku, jednak myślami wędruję gdzie indziej – tam, gdzie pojawia się kolejna wiadomość, powiadomienie albo krótki filmik. Dlaczego ten nawyk psuje codzienny kontakt z dzieckiem Z czasem zaczęłam zauważać, że to niewinne z pozoru zerkanie w ekran ma dużo większe znaczenie, niż nam się wydaje. Nie chodzi tylko o to, że dziecko traci kontakt wzrokowy z rodzicem. Problem w tym, że gdy rodzic mentalnie odpływa, dziecko traci coś znacznie ważniejszego – okazję do rozmowy, wymiany spojrzeń, spontanicznych reakcji. Właśnie w takich krótkich momentach najmłodsi najszybciej uczą się języka i komunikacji. Badania amerykańskich naukowców przytaczane przez portal parents.com pokazały jeszcze więcej. Kiedy rodzic przerywa kontakt z dzieckiem z powodu telefonu, natężenie komunikacji werbalnej spada nawet o jedną piątą, a niewerbalnej prawie o połowę. To ogromny ubytek. Bez tych sygnałów maluch traci bogate źródło informacji o emocjach, intonacji, rytmie zdania, mimice i dynamice rozmowy. Jak technologia zakłóca rozwój komunikacyjny najmłodszych Nie odkryję Ameryki, kiedy napiszę, że dzieci uczą się poprzez relacje i obserwację. To właśnie z nas czytają emocje, reagują na ton głosu, przejmują rytm rozmowy, od rodziców uczą się nowych słów. Niby proste, jednak wymaga zaangażowania, którego nie da się podzielić pomiędzy dziecko i ekran. Gdy czytałam o przerywaniu kontaktu z dzieckiem z winy urządzeń mobilnych, poczułam lekkie ukłucie wstydu. W końcu każdy z nas miał momenty, gdy telefon stawał się ważniejszy niż rozmowa o tym, co dziecko właśnie narysowało albo że kropla deszczu spadła na liść. A to właśnie z pozoru banalne dialogi budują u dzieci fundament języka. Naukowcy podkreślają, że najbardziej rozwija je mowa skierowana bezpośrednio do nich – naturalna, płynna, reagująca na to, co robią. Wysoki ton głosu, śmieszne miny, modulacja – to wszystko pomaga w nauce słów i w zrozumieniu ich znaczenia. Jednak kontakt z prawdziwą mową dorosłych jest równie istotny. Kiedy rodzic siedzi w telefonie, dziecko ma mniej okazji, żeby słuchać dłuższych wypowiedzi, obserwować dialog czy ćwiczyć czekanie na swoją kolej. Co więcej, rodzice rozproszeni ekranem stają się mniej uważni i mniej wrażliwi na sygnały wysyłane przez dziecko. To z kolei prowadzi do poczucia, że czas spędzony razem nie daje ani bliskości, ani satysfakcji. Dziecko wyczuwa najmniejszy brak zainteresowania. A im częściej to się zdarza, tym trudniej o naturalny, swobodny kontakt, który napędza rozwój mowy i inteligencji emocjonalnej. Co możemy zrobić, żeby nie odbierać dzieciom tego, co najcenniejsze Nie chodzi o to, żeby demonizować technologię. Wiem, że w dzisiejszym świecie telefony są narzędziem pracy, komunikacji i organizacji życia. Jednak przez ostatnie miesiące bardzo świadomie wprowadziłam kilka drobnych zasad, które zmieniły praktycznie wszystko. Po pierwsze – wyznaczam sobie strefy bez telefonu. Jeśli jem z dzieckiem śniadanie, odkładam go do innego pokoju. Kiedy bawię się na dywanie, telefonu nie ma obok. Od razu zauważyłam, że rozmowy stają się dłuższe, bardziej naturalne, a dziecko spontanicznie opowiada więcej. Po drugie – odpowiadam natychmiast, kiedy dziecko zainicjuje kontakt. To drobny gest, jednak daje poczucie, że naprawdę jestem obok. Dzieci reagują na to błyskawicznie – otwierają się, pytają, mówią. Po trzecie – pozwalam sobie na niedoskonałość. Nie chodzi o całkowitą rezygnację z telefonu. Chodzi o uważność, kiedy naprawdę jest potrzebna. Jeśli maluch przez cały dzień dostaje ode mnie prawdziwy kontakt, wtedy krótka chwila na wiadomość w telefonie nie burzy tej relacji. Z czasem zrozumiałam, że dzieci wcale nie oczekują perfekcji. One chcą obecności. Chcą widzieć nasze oczy, słyszeć odpowiedź, czuć, że są dla nas ważne. A to jedna z najprostszych inwestycji w ich rozwój – i jedna z najtańszych. Jeśli więc zdarza ci się zerkać w telefon podczas rozmowy z dzieckiem, nie obwiniaj się, tylko sprawdź, co możesz zmienić już dziś. Ja przekonałam się, że nawet drobna zmiana robi ogromną różnicę. Dzieci naprawdę rosną w kontakcie z nami. Wystarczy im go nie odbierać. Źródło: parents.com Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
Kultowa bajka z PRL-u dostępna na Disney+. W latach 70-tych każdy seans był świętem
W PRL-u ta kultowa bajka była symbolem zachodu i dziecięcej radości. Nasi rodzice niecierpliwie czekali na święta, by zobaczyć choć jeden odcinek. Dziś jest na wyciągnięcie małej rączki i wciąż bawi kolejne pokolenia.
Mój tata uwielbiał Kaczora Donalda. Skąd go znał? No właśnie, żeby obejrzeć ulubioną bajkę, musiał czekać od święta do święta. Bo tylko wtedy w telewizji leciały czarno-białe przygody Myszki Mickey. W czasie oczekiwania można było liczyć jedynie na gumy Donald, które kryły w sobie zabawne historyjki. Teraz nasze dzieci mają je na wyciągnięcie ręki, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. A Myszka Mickey wciąż bawi. W tym artykule: Kultowa bajka z PRL-u nadal przyciąga dzieci Mickey i przyjaciele rozrabiają na Disney+ Kultowa bajka z PRL-u nadal przyciąga dzieci Zaproście dziadków na podróż w czasie. Na pewno nie odmówią powrotu do własnego dzieciństwa! Przygody sympatycznej Myszki były wtedy prawdziwym rarytasem. Można je było zobaczyć tylko w świąteczne dni i okazjonalnie w kinach. Dziś jest zupełnie inaczej. Ulubieni bohaterowie są na wyciągnięcie ręki – w telefonach, na tabletach i oczywiście w telewizji. Disney zgromadził imponującą kolekcję przygód z ekipą Myszki Miki, która czeka na małych i dużych widzów. View oEmbed on the source website Mickey i przyjaciele rozrabiają na Disney+ Platforma Disney+ oferuje obecnie ogromną kolekcję bajek o Myszce Miki i jej przyjaciołach. Bajki zostały starannie dostosowane do różnych grup wiekowych. Można tu znaleźć zarówno klasyczne odcinki, jak i nowoczesne produkcje: „Myszka Miki” to zupełnie nowe przygody Myszki i jej przyjaciół. Tym razem wybierają się w podróż, a perypetie rozgrywają się w największych miastach Europy i nie tylko. Bajka jest oznaczona jako odpowiednia dla dzieci od 6 lat. Pierwszy odcinek nie ma polskiego dubbingu, ale kolejne już tak. Gwarantujemy śmiech aż do bólu brzucha! „Miki i raźni rajdowcy” to pełna emocji podróż, podczas której Myszka i jej przyjaciele wcielają się w rajdowców gotowych na wielkie wyzwania. Wspólnie tworzą zgraną ekipę, która stawia czoła różnym przygodom na trasie. To idealna propozycja dla małych miłośników motoryzacji, a bajka jest dostępna bez ograniczeń wiekowych. View oEmbed on the source website „Klub przyjaciół Myszki Miki” to nowoczesna seria dedykowana najmłodszym, która rozwija kreatywność i uczy współpracy w grupie. Idealna dla dzieci w wieku przedszkolnym, choć nie ma sztywnych ograniczeń wiekowych. Można ją spokojnie włączyć już około 3. roku życia, na przykład wtedy, gdy trzeba przygotować obiad. Bajka angażuje dzieci do zabawy, tańca i śpiewania, a także uczy rozwiązywania problemów. View oEmbed on the source website „Myszka Miki: Frajdomek” to seria także skierowana do najmłodszych widzów. Pomaga rozwijać podstawowe umiejętności społeczne i emocjonalne. Bajka uczy współpracy, dzielenia się, rozpoznawania i wyrażania uczuć oraz radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Przez proste i zabawne historie zachęca maluchy do kreatywności oraz rozwija ich zdolności komunikacyjne, a to wszystko na Disney+. View oEmbed on the source website Do maluchów twórcy skierowali także program „Miki i Ja” – angażuje dzieci, uczy tańca oraz kolorów. Możecie oglądać go razem z dzieckiem i zachęcać do rozmowy. Maluch na pewno dużo z tego zapamięta, jeśli obejrzycie razem i potem poćwiczycie. To jednak nie koniec propozycji – przekonajcie się sami, że warto znów spotkać się z Mikiem, Minnie, Pluto i ich wielką ekipą. Zobacz też: Polska bajka podbija Netfliksa. Nie ma tam smoków ani księżniczek, a cała rodzina nie może się oderwać Netflix oznaczył ją jako 7+, ale rodzice łapią się za głowy. Ta bajka promuje ryzykowane zachowania Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają
Netflix oznaczył ją jako 7+, ale rodzice łapią się za głowy. Ta bajka promuje ryzykowane zachowania
Netflix oznaczył jeden z popularnych seriali dla dzieci jako 7+, ale wielu rodziców zaczyna się martwić. Produkcja promuje dziwne wyzwania, a ryzykowne zachowania z serialu mogą negatywnie wpłynąć na najmłodszych.
Co dokładnie niepokoi dorosłych i dlaczego dzieci nie mogą oderwać się od ekranu? Zanim pozwolisz swoim pociechom obejrzeć kolejny odcinek „Wyspy Totalnej Porażki”, warto się nad tym zastanowić. Takich żartów jak w serialu raczej nikt nie chciałby usłyszeć pod swoim adresem. W tym artykule: „Wyspa Totalnej Porażki” martwi rodziców Ryzykowne wyzwania w „Wyspie totalnej porażki” Dzieci nie mogą oderwać się od „Wyspy totalnej porażki” „Wyspa Totalnej Porażki” martwi rodziców Choć serial został oznaczony jako odpowiedni dla dzieci od 7. roku życia, wielu rodziców ma poważne wątpliwości. „Wyspa Totalnej Porażki” pokazuje rywalizację uczestników w często brutalnych i absurdalnych sytuacjach, które mogą być niezrozumiałe lub niepokojące dla najmłodszych widzów. Rodzice zauważają, że niektóre sceny promują niezdrowe wzorce zachowań. Uczestnicy krytykują wygląd innych, wymyślają upokarzające żarty i w każdym odcinku lekceważą podstawowe zasady bezpieczeństwa. View oEmbed on the source website Ryzykowne wyzwania w „Wyspie totalnej porażki” Serial opiera się na konkursach i wyzwaniach przypominających prawdziwe, ale ekstremalne reality show. Uczestnicy zmagają się z zadaniami, które bywają niebezpieczne, a nawet obrzydliwe – skakanie nad przepaścią, jedzenie dziwnych rzeczy czy wzajemne podkładanie sobie nóg to tylko niektóre z nich. Choć wszystko jest przedstawione w żartobliwej formie, dzieci mogą odbierać te zachowania jako coś normalnego i próbować je naśladować. W tym serialu nie ma granic, a zdrowy rozsądek zdaje się nie istnieć. Nastolatki zrobią wszystko, żeby nie odpaść z programu. Dzieci nie mogą oderwać się od „Wyspy totalnej porażki” Dzieci lubią ten serial za żarty z puszczania bąków, dynamiczną akcję i absurdalne sytuacje. Widzowie łatwo angażują się w fabułę, a wesoły i energetyczny dubbing oraz kolorowa animacja skutecznie utrzymują ich uwagę przez dłuższy czas. W tym serialu nie ma czasu na refleksję. Wszystko toczy się w szybkim tempie, co sprawia, że młodsze dzieci łatwo zatracają się w fabule. Zanim zgodzicie się na oglądanie, zawsze sprawdzajcie, o czym jest bajka czy program dla dzieci. Jeśli już się zgodziliście, dobrze jest zacząć od wspólnego oglądania. Czasem lepiej być obok, komentować i wyjaśniać dziecku tę wymyśloną rzeczywistość. Zobacz też: Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają To kwiatowe imię dla dziewczynki to hit. Polskie, a brzmi jak dla księżniczki Disneya Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
Nie ma mądrzejszej bajki na Netfliksie. Po 1 odcinku 5-latek wytłumaczył mi, jak działa GPS
Jeśli szukasz wartościowej bajki, która nie tylko bawi, ale też uczy — mamy dla Ciebie prawdziwą perełkę z Netfliksa. To seria uwielbiana przez dzieci, bo łączy naukę z zabawą. Ty możesz spokojnie odpocząć, a dziecko uczy się, jak działa świat.
Obecnie rodzice coraz częściej poszukują bajek, które nie tylko zajmą ich dzieci, ale też wniosą coś wartościowego. Nauczą, zaciekawią, ale nie będą zbyt stymulujące. Choć na Netfliksie nie brakuje produkcji dla najmłodszych, tylko nieliczne potrafią naprawdę dobrze połączyć rozrywkę z edukacją. Przypominamy hit, w którym sympatyczne roboty w przystępny i zabawny sposób wyjaśniają dzieciom zawiłości świata dorosłych. W artykule: O czym są Mądroboty? Czas na odpowiedź Ile lat powinni mieć mali widzowie? To najmądrzejsza bajka dla małych widzów Gdzie znajdziesz Mądroboty? O czym są Mądroboty? Czas na odpowiedź Jeśli Twoje dziecko zasypuje Cię trudnymi pytaniami, Mądroboty przychodzą z pomocą. Te bystre maszyny znajdą odpowiedź na wszystko — od ułamków i działania lodówki po podatki, GPS czy sztuczną inteligencję. To bajka, która nie unika trudnych tematów i potrafi przekazać je w sposób zrozumiały i zabawny. Kim są te sympatyczne roboty? Beep, Boop, Bing, Bang i Bo podejmują superwyzwania i pomagają dzieciom odkrywać fascynujące fakty o naszym świecie. View oEmbed on the source website Ile lat powinni mieć mali widzowie? Bajka skierowana jest do dzieci w wieku od 4 do 8 lat. Prosta animacja i przystępny język sprawiają, że nawet najmłodsi widzowie bez trudu łapią sens opowieści. Starszaki z kolei chłoną ciekawostki o bardziej skomplikowanych zjawiskach, jak np. tornada czy mnożenie. To najmądrzejsza bajka dla małych widzów Najnowsze animacje coraz częściej stawiają na jakość i mądrą treść, a Mądroboty są tego świetnym przykładem. Dzięki prostej, ale dynamicznej animacji, kolorowej oprawie i dobrze napisanym dialogom dzieci uczą się, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Bajka wciąga, rozwija ciekawość i pokazuje, że nauka może być fascynującą przygodą. Gdzie znajdziesz Mądroboty? Wszystkie odcinki serii są dostępne na Netflixie. Można je znaleźć pod tytułem „Spytaj Mądroboty” (oryg. Ask the StoryBots) oraz jego kontynuacjach, takich jak nasze ulubione „Mądroboty: Czas na odpowiedź” (StoryBots: Answer Time) oraz „Święta Mądrobotów” (A StoryBots Christmas). Każda z produkcji skupia się na trudnych tematach z dziedziny matematyki, biologii czy technologii. Teraz już wiecie, przy czym warto się zrelaksować po przedszkolu i pracy – może odkryjecie jakąś ciekawostkę razem z dzieckiem? Zobacz też: Ta cicha bajka wygrywa z Psim Patrolem. Maluchy ją kochają, a rodzice odpoczywają Ta jedna audiobajka usypia Antosia w 7 minut. Jest za darmo, a on śpi jak aniołek do rana Gdy dzieci i praca dają w kość, odpal ten serial Netflixa. Działa jak szczera rozmowa z przyjaciółką
W żłobku dziecko rozwija się lepiej niż w domu: to potwierdzone!
Dzieci, które chodzą do żłobka, lepiej radzą sobie w przedszkolu i szkole, są bardziej rozwinięte emocjonalnie i szybciej nawiązują relacje z rówieśnikami – dowodzą najnowsze badania z USA, Wielkiej Brytanii i Szwecji. Ale warunkiem tego jest wysoki standard żłobka, wykwalifikowana kadra i jak najmniejsza liczba dzieci na jednego opiekuna.
W Polsce tylko ok. 10 proc. dzieci w wieku do trzech lat korzysta ze żłobków. Przyczyn jest kilka. Po pierwsze wciąż panuje przekonanie, że z dzieckiem w domu przez trzy lata powinna być mama i że jest to najlepsza opieka dla dziecka. "Ten mit jest na tyle powszechny, że w pewnym sensie kulturowo matki zmuszane są niejako do świadczenia tej opieki w domu nad dzieckiem. Nie zostawia się im żadnej sfery wyboru" – wyjaśnia dr Dorota Szelewa, politolożka, ekspertka w dziedzinie polityki rodzinnej, współzałożycielka i prezeska Międzynarodowego Centrum Badań i Analiz (ICRA). Dlaczego warto zapisać dziecko do żłobka? Tymczasem badania m.in. Uniwersytetu w Oxfordzie, Londynie, Stanforda i Harvarda w USA dowodzą, że dzieci, które uczęszczały do żłobka, rozwijają się szybciej pod względem intelektualnym i społecznym. "Zaobserwowano, że te dzieci, które korzystały ze żłobka, lepiej radziły sobie w przedszkolu, lepiej uczyły się w szkole, miały lepsze zdolności lingwistyczne, lepsze kompetencje społeczne oraz emocjonalne w porównaniu z grupą, która nie korzystała z tej opieki. Tłumaczono to tak, że dziecko potrzebuje dużo wielorakich bodźców w swoim rozwoju" – opisuje badania dr Dorota Szelewa. Dlaczego w Polsce mało dzieci chodzi do żłobka? W Polsce przyczyną, dla której unika się posyłania dzieci do żłobków, jest ich standard. Placówki są niedoinwestowane, często nieremontowane od kilkunastu lat. Kiedy rodzice przychodzą obejrzeć miejsce pobytu ich dziecka, są przestraszeni i zniechęceni taką formą opieki. Warto jednak poszukać dobrych placówek, zwłaszcza że obecnie dostępne są dopłaty dla pracujących rodziców, np. "Aktywnie w żłobku". Zobacz też: "Czuję się jak najgorsza matka, bo oddałam dziecko do żłobka, zamiast siedzieć z nim w domu" "Przestałam zapraszać do siebie znajomych z dziećmi. Wystarczy, że raz 'bąbelki' zdemolowały mi mieszkanie" "Przypadkiem usłyszałam, jak dziecko zwraca się do matki. Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę"
Nauka chodzenia, małej motoryki i świetna zabawa. A wszystko to dzięki jednemu sprzętowi
Jednym z najbardziej wyczekiwanych kamieni milowych w rozwoju dziecka jest niewątpliwie początek chodzenia. Nie należy tego momentu przyspieszać, ale warto zadbać o jakość pierwszych kroczków. Pomoże w tym dobry pchacz. A jeśli przy okazji spełnia też inne funkcje? Tym lepiej! Taki właśnie jest Little Smoby Chodzik 3w1, który przetestowała 14-miesięczna córka naszej redaktorki, Hani.
Gdy dziecko odrywa ręce od mebli i stawia pierwsze, nieśmiałe i chybotliwe kroki, jego rodziców przepełnia duma. Oto ich maleństwo przestaje być czworakującym bobasem i staje się coraz bardziej niezależne i „dorosłe”. Z drugiej strony, w ich głowie zamieszkuje wtedy jeszcze większy strach – dziecko jest od tej chwili bardziej narażone na upadki i urazy. Są one nieodłącznym i cennym elementem rozwoju motorycznego małego człowieka, ale dla rodzica to nadal spory stres. Co zrobić, aby go sobie choć w pewnym stopniu oszczędzić, a przy okazji mądrze wesprzeć dziecko w nauce chodzenia, ale go w tym nie wyręczać? Odpowiedzią jest solidny i bezpieczny pchacz. Nina, córka naszej redaktorki Hani, dostała do przetestowania Little Smoby Chodzik 3w1. Czy spełnił on jej – a raczej jej mamy – oczekiwania? Oddajmy głos Hani. Pierwsze kroki bez obaw o upadki Moja Nina skończyła niedawno 14 miesięcy. Od prawie czterech chodzi przy meblach, ale dopiero niedawno odważyła się na postawienie pierwszych samodzielnych kroczków. Duma i ekscytacja mieszają się u mnie z lekką obawą. Nie chcę jednak cały czas za nią biegać i powtarzać „uważaj!” lub „ostrożnie!”. Od dawna kusiło mnie, żeby kupić jakąś „pomoc naukową”, która ośmieli Ninkę, ale nie będzie na siłę przyspieszała żadnych procesów. Gdy więc nadarzyła się okazja, żeby przetestować sprzęt znanej i renomowanej marki, bez wahania z niej skorzystałam. Szczególnie że Little Smoby Chodzik 3w1 nie jest tylko pchaczem, ale też tablicą interaktywną i wózkiem dla lalek. Trudno wyobrazić sobie lepsze dla dziecka połączenie. Nieoceniona pomoc przy pierwszych krokach Zacznijmy od podstawowej funkcji tego produktu, czyli pchacza. Ninki w ogóle nie trzeba było namawiać do wypróbowania nowej „zabawki”. To między innymi zasługa ergonomicznej, łatwej do chwycenia rączki. Córka złapała ją i ruszyła przed siebie. Na szczęście chodzik nie pozwala jej za bardzo się rozpędzić, więc ryzyko upadku jest niewielkie. Dzięki czterem stabilnym kółkom bardzo łatwo się prowadzi. Jest niezwykle lekki i zwrotny. Ninka jeszcze nie umie sama zmieniać kierunku jazdy, ale wiem, że z tym pchaczem to już niedaleka przyszłość. Jej samodzielne kroczki są na razie chwiejne, a dzięki chodzikowi czuje się dużo pewniej. Teraz niemal śmiga pod domu. Widać, że sprawia jej to ogromną radość. Zauważyłam też, że coraz śmielej chodzi sama, co na pewno w dużej mierze jest zasługą tego chodzika. Zabawa i nauka w jednym Po zablokowaniu kółek, pchacz staje się świetną zabawką edukacyjną. Przy module interaktywnym córka potrafi siedzieć (i stać) godzinami. Można go też łatwo wyjąć ze stelaża i nosić ze sobą trzymając za specjalny uchwyt. Ulubionym zajęciem Niny jest zdecydowanie wkładanie kolorowych klocków do sortera, ale uwielbia też otwieranie i zamykanie drzwiczek, za którymi znajduje się mała skrytka, przekręcanie obrotowych oczu, dzięki którym moduł wygląda jak śmieszny ludzik, oraz bawienie się lustrzanym motylkiem. Kwiatek do obracania, biedronka do przesuwania i klakson czekają na swoją kolej, bo wymagają troszkę więcej siły i bardziej zaawansowanych umiejętności manualnych. Wszystkie te elementy są świetnym ćwiczeniem małej motoryki i koordynacji ręka-oko, stymulują zmysły oraz rozwijają myślenie przyczynowo-skutkowe. Ninka trenuje na tej tablicy interaktywnej precyzyjne chwytanie przedmiotów, obracanie ich w dobrą stronę oraz dopasowywanie do siebie kształtów i kolorów. Gada w tym czasie do siebie, radośnie popiskuje i szeroko się uśmiecha. Widać, że ma przy tym naprawdę mnóstwo frajdy. Spacer z lalką po salonie To nie koniec funkcji Little Smoby Chodzika 3w1. Po wyjęciu modułu, pchacz zamienia się w zabawkowy wózek! Ninka uwielbia wozić nim swoją lalkę lub maskotki. Pewnie podoba jej się, że to w końcu nie ona musi siedzieć w spacerówce i że jest już taka „dorosła”, że to ona wreszcie kogoś wozi. Taki wózek to też nauka odpowiedzialności i troski o drugiego człowieka – Ninka wie, że jeśli lalka z niego wypadnie, to trzeba ją podnieść i włożyć z powrotem. Na razie nie ma pogody na wyjścia z nim w plener, ale kto wie – może gdy nadejdzie wiosna i lato, Ninka pójdzie ze swoją lalką na spacer do parku. Wygląd jest ważny Little Smoby Chodzik 3w1 przekonał mnie do siebie nie tylko wielofunkcyjnością, ale też niezwykle przyjemnym designem. Bardzo podobają mi się jego kolory (nie jaskrawe, ale wystarczająco żywe, aby zainteresować i skupić uwagę małego człowieka), zaokrąglony i bezpieczny dla malucha kształt oraz kompaktowy rozmiar, dzięki któremu pchacz można łatwo schować. Patrząc na reakcje Ninki, sądzę, że ma ona podobne zdanie. Myślę, że będzie towarzyszył jej jeszcze przez długi czas, szczególnie że wygląda na bardzo solidną konstrukcję. Little Smoby Chodzik 3w1 to nie tylko wsparcie rozwoju mojego dziecka, ale też rewelacyjna zabawa! Łączy w sobie przyjemne z pożytecznym. Czy można chcieć czegoś więcej od zabawki? Materiał promocyjny marki Smoby
Kalendarze i kalkulatory to pomocne narzędzia dla kobiet starających się zajść w ciążę, ciężarnych i mam.
W kalendarzu ciąży możesz podglądać, jak rozwija się płód tydzień po tygodniu, a w innych kalkulatorach, co w danym miesiącu powinno umieć niemowlę i małe dziecko, ile powinno ważyć i jak się rozwijać. W narzędziach dla mam sprawdzisz czego jeszcze brakuje w wyprawce Twojego maluszka i jak układać zdrowy jadłospis dla siebie i całej rodziny. Spis treści: Najpopularniejsze narzędzie Zanim zajdziesz w ciążę Ciąża i poród Niemowlę Małe dziecko Narzędzia dla mamy Najpopularniejsze narzędzie Kalendarz ciąży Eksperckie, konsultowane przez lekarzy źródło wiedzy o ciąży tydzień po tygodniu: co zmienia się u ciebie w poszczególnym tygodniu, jak rozwija się płód, o czym powinnaś pamiętać i na co zwracać uwagę. Zanim zajdziesz w ciążę Kalendarz dni płodnych To narzędzie pomoże ci obliczyć, kiedy będziesz miała dni płodne i jak wygląda twój cykl owulacyjny. Oblicz swój potencjał płodności Na podstawie statystyk medycznych oblicz potencjał płodności i dowiedz się, co zrobić, żeby zwiększyć swoje szanse na zajęcie w ciążę. Badania na płodność (normy) Tu sprawdzisz normy badań, które ty lub twój partner wykonujecie przed ciążą albo jeśli macie trudności z poczęciem. Ciąża i poród Kalendarz badań w ciąży W tym kalendarzu sprawdzisz, kiedy powinnaś wykonać obowiązkowe badania w ciąży. Księga imion dla dzieci Jeśli szukasz imienia dla chłopca lub imion dla dziewczynki to narzędzie będzie prawdziwą inspiracją. Sprawdzisz tu znaczenie imion, formy zdrobniałe, pochodzenie. Kalkulator grupy krwi dziecka Tu sprawdzisz, jaką grupę krwi będzie miało twoje dziecko. Dozwolone i niedozwolone w ciąży Narzędzie, w którym znajdziesz informacje o tym, co ci wolno w ciąży, a czego powinnaś unikać: od jedzenia i zdrowia przez pracę i styl życia po seks i urodę. Ciążowy organizer W tym narzędziu możesz prowadzić swój prywatny pamiętnik ciąży. Interaktywny talerz dla kobiet w ciąży W tym interaktywnym narzędziu skomponujesz swoją dietę w ciąży tak, żeby nie zabrakło ci żadnych ważnych składników odżywczych. Kalkulator wyprawki dla mamy i dziecka Stwórz własną listę wyprawki i podlicz, ile wydasz na wyprawkę dla dziecka i dla siebie. Kalkulator wyglądu dziecka Oczekując na poród, już teraz odgadnij, jaki kolor oczu i włosów będzie miało twoje dziecko. Ranking najpiękniejszych imion W tym narzędziu możesz zagłosować na swoje ulubione imię dla dziecka i sprawdzić, jakie imiona podobają się innym użytkowniczkom mamotoja.pl. Niemowlę Kalendarz rozwoju niemowlaka 52 tygodnie życia niemowlaka w jednym narzędziu: wiarygodne i sprawdzone informacje o jego rozwoju i zdrowiu. Kalendarz szczepień Kompletny przewodnik po obowiązkowych i zalecanych szczepieniach: sprawdzisz tu, kiedy szczepić dziecko na daną chorobę. Siatki centylowe Tu możesz sprawdzić, czy twoje dziecko ma prawidłowy dla swojego wieku wzrost i wagę. Metryczka twojego dziecka Wypełnij i wydrukuj ozdobną metryczkę dla swojej córki lub syna. Kartka z okazji narodzin Wypełnij, wydrukuj i wyślij najbliższym kartkę z okazji narodzin swojego dziecka. Poradnia laktacyjna Tu znajdziesz kompendium wiedzy na temat karmienia piersią i pomoc w problemach z laktacją. Małe dziecko Kalendarz rozwoju dziecka W tym narzędziu możesz śledzić rozwój fizyczny, emocjonalny i intelektualny dziecka od 1. do 36. miesiąca życia. Badania krwi i moczu - normy W tym narzędziu sprawdzisz normy badań moczu i morfologii dla dzieci. Kalendarz pylenia roślin Przydatne narzędzie dla alergików: to sprawdzisz, kiedy w danym regionie pylą najczęstsze alergeny. Alergie krzyżowe Alergia wziewna często krzyżuje się z uczuleniami na pokarmy. W tym narzędziu sprawdzisz, jakie inne alergie może powodować interesujący cię alergen. Narzędzia dla mam Interaktywny talerz dla mam: warzywa Tu sprawdzisz, jakich warzyw powinnaś jeść najwięcej i jakie składniki odżywcze zawierają. Interaktywny talerz dla mam: owoce Przydatna ściągawka z owoców: które są najbogatsze w witaminy i składniki odżywcze, które mają dużo cukru, a które mogą uczulać? Interaktywny talerz dla mam: superfoods Jeśli karmisz piersią albo po prostu dbasz o zdrową dietę, tu dowiesz się, których produktów nie może zabraknąć w twoim codziennym jadłospisie. Interaktywny talerz dla mam: niepolecane Sprawdź, jakie produkty są niezalecane dla mam karmiących piersią. Kalkulator BMI W tym narzędziu obliczysz swoje BMI i dowiesz się, czy twoja waga mieści się w normie. Kalkulator kofeiny i teiny Z tym narzędziem sprawdzisz, ile kofeiny i teiny kryje się w twoich ulubionych napojach i produktach spożywczych. Alkomat online Narzędzie, w którym obliczysz zawartość alkoholu we krwi po spożyciu różnych rodzajów alkoholu.
Jak nie przeszkadzać dziecku w rozwoju ruchowym? Rozmowa z fizjoterapeutą
Rodzice chcą dla swojego dziecka jak najlepiej, jednak czasami dobre chęci mogą spowodować odwrotny skutek. Jak uniknąć przyspieszania kolejnych etapów rozwoju dziecka? Pytamy naszego eksperta – fizjoterapeutę Pawła Zawitkowskiego.
Wielu opiekunów zastanawia się, jak wspierać dziecko w rozwoju ruchowym. Najistotniejszą kwestią jest to, by nie popędzać maluszka, żeby mógł powoli i we własny tempie wykonywać ruchy, które z czasem będą stawały się coraz bardziej skomplikowane. Co jeszcze jest ważne? Zapytaliśmy eksperta. Co zrobić, aby nie przeszkadzać w prawidłowym rozwoju? – Jest kilka kluczowych potrzeb, które są bardzo ważne – jedną z nich jest permanentne dostrajanie się do jego biologicznego rytmu. Co się za tym kryje? Dostrajanie się do jego rytmu snu i czuwania, do sygnałów, czym jest zainteresowany, a czym nie, czyli m.in. co znajduje się w nazywanej przez specjalistów "przestrzeni zainteresowania", w której na początku znajduje się właśnie rodzic. W związku z tym zaczynają się schody, gdyż wymaga to bycia obecnym, ile się da od samego początku. Udowodniono, że dziecko rozwija się harmonijnie i optymalnie, tylko i wyłącznie w relacji z inną osobą i to nie może być osoba obojętna emocjonalnie. (…) Dlatego rodzice, jak najwięcej i jak najczęściej powinni być z dzieckiem – podkreśla fizjoterapeuta Paweł Zawitkowski. Ekspert opowiedział nam także m.in. o tym, co powinno niepokoić i kiedy udać się do fizjoterapeuty. Zobacz nasze wideo!