Kiedy dziecko trzyma główkę – kiedy zaczyna ją podnosić i samo utrzymuje?
Dziecko ćwiczy podnoszenie i trzymanie główki niemal od pierwszych dni życia. Sporo musi się natrudzić, bo jego głowa jest duża i ciężka w stosunku do reszty ciała. Pod koniec pierwszego miesiąca możesz zobaczyć pierwsze efekty tego treningu. Co więcej – możesz też zachęcać niemowlaka do ćwiczeń. Sprawdź, od kiedy dziecko trzyma głowę już całkiem pewnie.
Pierwsze próby podnoszenia głowy w leżeniu na brzuchu niemowlę podejmuje z końcem pierwszego miesiąca życia. Początkowo dziecko trzyma główkę tylko przez chwilę, ponieważ mięśnie szyi są jeszcze bardzo słabe. Miną miesiące, zanim maluch zacznie pewnie kontrolować ustawienie głowy. Zobacz, jak dziecko zdobywa tę cenną umiejętność. Dowiedz się, w jaki sposób ćwiczyć z niemowlakiem, aby pomóc mu we wzmacnianiu mięśni szyi i karku. Sprawdź, kiedy wybrać się do neurologa, jeśli rozwój ruchowy dziecka budzi wątpliwości. Spis treści: Kiedy dziecko trzyma główkę? Dziecko trzyma głowę przez chwilę (ćwiczenia na 1-2 miesiąc) Dziecko próbuje trzymać główkę w pionie (ćwiczenia na 3-4 miesiąc) Dziecko samodzielnie trzyma główkę (ćwiczenia na 5-6 miesiąc) Co robić, jeśli dziecko nie trzyma główki zgodnie z normą? Kiedy dziecko samo trzyma główkę? Dopiero cztero-, pięcio- a czasem nawet sześciomiesięczne niemowlę trzyma głowę w pozycji pionowej tak, jak robią to dorośli. To, kiedy dziecko samo zacznie trzymać główkę, jest sprawą indywidualną i zależy od tempa, w jakim przebiega rozwój niemowlaka, stanu jego zdrowia, przebiegu porodu i warunków, w jakich przebywa dziecko (czy ma możliwość rozwijania się ruchowo). Dopóki się tego nie nauczy, trzeba ją stale podtrzymywać. Uwaga! Jeśli noworodek lub niemowlę przed 3-4 miesiącem życia w leżeniu na brzuchu mocno zadziera główkę do tyłu, to nie jest znak, że jest „takie silne”. To może być sygnał, że ma kłopoty z napięciem mięśniowym, a jego prawidłowy rozwój ruchowy bez pomocy terapeuty może zostać utrudniony, a wręcz zaburzony. Dziecko trzyma główkę przez chwilę (ćwiczenia na 1-2 miesiąc) Taką umiejętność niektóre dzieci zdobywają już po koniec pierwszego miesiąca życia. Dziecko ma coraz silniejsze mięśnie karku i szyi. Gdy leży na brzuszku, próbuje przekręcić główkę w bok, żeby się rozejrzeć. Może też próbować unieść ją na kilka sekund na wysokość około 5 centymetrów. Pod koniec drugiego miesiąca może podnosić ją jeszcze wyżej, tak by znalazła się pod kątem 45 stopni od podłoża. Kontroli głowy szybciej uczą się dzieci, które niemal do samego początku są przyzwyczajane do leżenia na brzuszku. To doskonała pozycja do ćwiczenia, ponieważ wzmacnia mięśnie dźwigające głowę. Pamiętaj: nawet jeśli twoje dziecko zachwyca cię swoim rozwojem fizycznym, nadal musisz mu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/podtrzymuj-glowe-noworodka-4946-r1/">podtrzymywać główkę. Jak ćwiczyć z dzieckiem podnoszenie główki na tym etapie jego życia: Kładź dziecko na brzuszku – możesz to robić, gdy odpadnie kikut pępowinowy (około 2–3 tygodnia życia). Układaj dziecko 2–3 razy dziennie na 3–5 minut (nie pozwalaj mu jednak spać na brzuchu, jeśli nie możesz go kontrolować). Jak najczęściej zmieniaj pozycję dziecka – niemowlęta, które długo przesiadują w foteliku samochodowym, leżaczku lub leżą na plecach w łóżeczku, mają mniej szans do ćwiczenia i wzmacniania mięśni. Kładź dziecko na dmuchanej piłce – to dobre rozwiązanie dla niemowląt, które nie lubią leżenia na brzuszku. Piłkę wyłóż flanelową pieluszką i cały czas trzymając dziecko, huśtaj je w przód i tył ułożone na piłce brzuszkiem. W tej pozycji wiele niemowlaków decyduje się na pierwsze próby podnoszenia i trzymania główki. Pokazuj zabawki – gdy dziecko leży na brzuchu, pokaż mu kolorową grzechotkę lub obrazek w wyrazistych barwach (młodsze niemowlęta chętnie patrzą na czarno-białe zabawki). Rób to także, gdy dziecko leży na plecach. Jeśli przesuniesz zabawkę wolno przed oczami niemowlaka, spróbuje wodzić za nimi wzrokiem, a potem także głową. Dziecko próbuje trzymać główkę w pionie (ćwiczenia na 3-4 miesiąc) Pod koniec trzeciego miesiąca położone na brzuszku niemowlę unosi klatkę piersiową, podpiera się na przedramionach i trzyma głowę pod kątem 90 stopni. Niektóre dzieci próbują się przemieszczać. Gdy nosisz dziecko, zauważysz, że coraz lepiej radzi sobie z utrzymywaniem ciężaru główki (nadal musisz ją jednak podtrzymywać). Jak ćwiczyć z dzieckiem trzymanie główki na tym etapie jego życia? Połóż dziecko na plecach, chwyć za ręce i lekko podciągaj z pozycji leżącej, tak by oderwało główkę i część klatki piersiowej (nie sadzaj dziecka). Potrzymaj chwilę i delikatnie opuść do leżenia. Kładź się razem z dzieckiem na dywanie lub macie edukacyjnej i mów do niego – zachęcasz w ten sposób do odwracania głowy w kierunku twojego głosu. Możesz pokazywać zabawki. Układaj niemowlaka na brzuszku lub na plecach. Noś dziecko przodem od siebie – taka pozycja to dobry trening dla mięśni karku i szyi. Nie ostawiaj jednak dziecka w niej zbyt długo i stale asekuruj jego główkę. Kładź dziecko na brzuszku na swoich udach, a potem unoś je i opuszczaj góra–dół. Dziecko samodzielnie trzyma główkę (ćwiczenia na 5-6 miesiąc) Gdy położysz pięciomiesięczne niemowlę na brzuszku, nie tylko podniesie główkę, ale również oprze się na rękach i odwróci na plecy. Jeśli podciągniesz je do siedzenia z pozycji leżącej, samo dźwignie ciężar główki. Może też wysuwać ją do przodu. Chwycone pod paszki, również trzyma główkę. Zrobi to także, gdy położysz go na kolanach twarzą do podłogi – zarówno główka, jak i nogi nie będą wisieć bezwładnie. W wieku sześciu miesięcy niektóre <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/kiedy-dziecko-zaczyna-siadac-85-r22/">dzieci zaczynają siadać. Jeśli twój niemowlak jeszcze tego nie robi – nie stresuj się – ma na to czas. Jak trenować z dzieckiem? Gdy czytasz maluchowi książkę, posadź go na kolanach tak, by opierał się plecami o twój brzuch. Zachęcaj dziecko do zabaw na dywanie, stwarzaj okazje do obrotów, pierwszych prób pełzania. Trening czyni mistrza. Co robić, jeśli dziecko nie trzyma główki zgodnie z normą? Do unoszenia i trzymania głowy jest potrzebne odpowiednie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/napiecie-miesniowe-niemowlat-wzmozone-i-obnizone-napiecie-miesniowe-objawy-3618-r1/">napięcie mięśniowe. Jeśli nie podnosi główki z pozycji leżącej, a skończyło dwa miesiące albo nie trzyma samo głowy choć ma sześć miesięcy, powiedz o tym pediatrze. ​Opadająca głowa np. podczas próby podciągania za rączki u półrocznego dziecka, może świadczyć o <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/obnizone-napiecie-miesniowe-coraz-czestszy-problem-niemowlat-13553-r1/">obniżonym napięciu mięśniowym. Niemowlę powinno dostać skierowanie do neurologa. Pamiętaj, że jeśli niemowlę jest wcześniakiem, różne umiejętności może zdobywać później. Warto w ocenie jego rozwoju kierować się <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/wczesniak/obliczanie-wieku-wczesniaka-wiek-skorygowany-wiek-metrykalny-5809-r1/">wiekiem korygowanym (od daty urodzenia dziecka, odejmuje się czas jakiego zabrakło do prawidłowego terminu porodu. Jeśli maluch urodził się trzy tygodnie za wcześnie, a ma teraz sześć tygodni, jego rozwój może być odpowiedni dla dziecka w trzecim tygodniu życia). Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/kalendarz-rozwoju-dziecka/">Kalendarz rozwoju dziecka - umiejętności dziecka miesiąc po miesiącu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/plaska-glowka-niemowlaka-jak-wyglada-i-jak-zapobiec-tej-deformacji-25679-r1/">Co robić, by dziecko nie miało płaskiej główki? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/jak-nosic-noworodka-wyjasnia-ekspert-4962-r1/">Jak nosić noworodka?
Wiek poniemowlęcy – czas trwania, charakterystyka + ciekawostki
Okres poniemowlęcy obejmuje wczesne dzieciństwo i jest kolejnym etapem w rozwoju dziecka. Przedstawiamy charakterystykę wieku poniemowlęcego oraz ciekawostki z nim związane.
Okres poniemowlęcy to czas w rozwoju człowieka między 12 a 36. miesiącem życia, czyli od pierwszych urodzin do ukończenia 3. roku życia. Dziecko w tym czasie intensywnie naśladuje osoby ze swojego otoczenia. Podczas zabaw tematycznych często odtwarza to, co widzi. Zaczyna także mówić. Intensywnie rozwija się jego wyobraźnia, co przekłada się na sposób zabawy. W okresie poniemowlęcym wzrasta zapotrzebowanie dziecka na ruch. Maluch interesuje się swoim otoczeniem, ale nie potrafi skupić się na wykonywaniu jednej czynności. Co jeszcze jest typowe dla tego etapu w życiu? Przedstawiamy charakterystykę okresu poniemowlęcego. Spis treści: Okres poniemowlęcy – rozwój fizyczny Wiek poniemowlęcy – rozwój psychoruchowy Okres poniemowlęcy – rozwój poznawczy Wiek poniemowlęcy – rozwój mowy Okres poniemowlęcy – rozwój emocjonalny i społeczny Ciekawostki o okresie poniemowlęcym Okres poniemowlęcy – rozwój fizyczny Cechą charakterystyczną wieku poniemowlęcego jest to, że dziecko rośnie wolniej, niż w okresie niemowlęcym (tempo wzrastania i zwiększania wymiarów ciała jest mniejsze). Pod koniec tego okresu maluch może pochwalić się już pełnym uzębieniem. W 2. roku życia ustala się u dziecka postawa stojąca jako zasadnicza postawa jego ciała. Zmienia się też wygląd dziecka. Wyraźnie zmniejsza się ilość podskórnej tkanki tłuszczowej, natomiast zwiększa się masa mięśni, co jest następstwem większego apetytu i większej aktywności ruchowej. Zmieniają się również proporcje ciała – kończyny rosną intensywniej, niż tułów i głowa. Wysklepia się stopa. W końcówce 3. roku życia dziecko staje się smuklejsze, jego sylwetka się wydłuża się. Sprawdź też: Kalkulator wagi dziecka Okres poniemowlęcy jest jednak też czasem, kiedy wzrasta u dziecka zapadalność na choroby zakaźne, zwiększa się także ryzyko nieszczęśliwych wypadków i zatruć. Wiek poniemowlęcy – rozwój psychoruchowy W okresie poniemowlęcym następuje przyspieszenie rozwoju psychoruchowego – dziecko doskonali sprawność rąk, pojawia się precyzja ruchów wykonywanych palcami. Ruchy dziecka stopniowo automatyzują się, dziecko potrafi już pewne czynności wykonywać bez kontroli wzroku. Maluch jest już sprawny manualnie i ruchowo. Ma rozwinięte umiejętności w zakresie małej i dużej motoryki. Coraz sprawniej się przemieszcza. Potrafi przechodzić nad niewielkimi przeszkodami, skacze i wspina się. Rozwija się również jego zmysł równowagi. Dziecko opanowuje umiejętność jazdy na rowerku biegowym lub rowerku z trzema kołami. Wiek poniemowlęcy to nie tylko czas doskonalenia umiejętności już nabytych, ale także kształtowania nowych. W tym okresie większość dzieci zaczyna świadomie załatwiać swoje potrzeby fizjologiczne. Zmienia się sposób żywienia – miejsce pokarmów „papkowatych” zajmują pokarmy stałe. Dziecko w wieku poniemowlęcym odczuwa ogromne zapotrzebowanie na ruch: w 15. miesiącu życia – dziecko potrafi samodzielnie chodzić, choć czasem się przewraca, wchodzi także na czworaka po schodach w 18. miesiącu życia – dziecko wchodzi po schodach przy pomocy osoby dorosłej od 25 do 30. miesiąca życia – dziecko wchodzi samodzielnie po schodach (stawiając nogi na przemian), a także skacze, biega w 36. miesiącu – maluch potrafi również jeździć na trójkołowym rowerku. Okres poniemowlęcy – rozwój poznawczy W okresie poniemowlęcym dziecko chce przebywać z dorosłymi, chętnie uczestniczy w codziennych zajęciach. Uczy się także posługiwać przedmiotami codziennego użytku, naśladując osoby dorosłe. Maluch dostraja swoje ruchy do przedmiotów – ich wielkości, oddalenia. Myślenie dziecka na tym etapie najpierw połączone jest z działaniem, a później (około 2. roku życia), z mową. W wieku poniemowlęcym u dziecka pojawia się myślenie konkretno-obrazowe. Oznacza to, że maluch potrafi myśleć o przedmiotach, których nie widzi, wspominać przeszłość lub planować przyszłość. Uwaga i pamięć dziecka są mimowolne. Maluch łatwo się rozprasza – w wieku trzech lat swoją uwagę w trakcie zabawy potrafi skupić od 20 do 30 minut. Dzięki kształtowaniu się postawy uczuciowej dziecko zapamiętuje sytuacje poprzez emocje, jakich doświadczyło – przyjemne lub przykre. Zabawy dziecka są tematyczne i związane z przeżytymi zdarzeniami. Maluch odtwarza w nich sytuacje, które widział wcześniej. Wiek poniemowlęcy – rozwój mowy Na początku drugiego roku życia rozpoczyna się okres mowy u dziecka. Na tym etapie rozwoju maluch posługuje się nieprecyzyjne słowami – tworzy zlepki wyrazów i używa wyrazów dźwiękonaśladowczych. W wieku dwóch lat przyswaja biernie około 300 słów, natomiast w wieku trzech lat wymawia już 1000-1500 słów (ich znaczenie jest sprecyzowane). Trzylatek nie popełnia błędów fonetycznych. Jest w stanie zrozumieć dwa połączone polecenia, wysłuchać prostej historii, a także opowiadać o zdarzeniach, w których uczestniczył. Ze względu na różnice między płciami przed 3. rokiem życia dziewczynki budują dłuższe zdania i wypowiedzi niż chłopcy. Okres poniemowlęcy – rozwój emocjonalny i społeczny W wieku poniemowlęcym dziecko zaczyna wyrażać wprost swoje pragnienia i potrzeby, uczy się rozumieć również pragnienia i potrzeby innych osób. Uczucia dziecka na tym etapie rozwoju szybko mogą przejść w przeciwstawne. Reakcje bywają gwałtowne – są one silnie związane z zaspokajaniem potrzeb biologicznych i ciekawością. Między 2. a 3. rokiem życia pojawiają się u dziecka uczucia złożone, czyli poczucie winy, zazdrość, wstyd. Wiąże się to z rozwojem własnego Ja. W wieku poniemowlęcym wyraźnie ujawniają się też różnice temperamentalne między dziećmi. Dziecko w wieku poniemowlęcym potrafi już inicjować kontakty społeczne poprzez zdolności werbalne. U malucha pojawia się także poczucie sprawstwa (przykładem może być np. rozpoznawanie siebie w lustrze). W dziecku kształtuje się też poczucie odrębności. Ciekawostki o okresie poniemowlęcym W okresie poniemowlęcym czynność układu nerwowego dziecka jest jeszcze chwiejna i ciągle dojrzewa. Przejawia się to zmianą usposobienia dziecka, które szybko reaguje płaczem lub śmiechem. W 1. roku życia masa ciała dziecka zwiększa się średnio o 7,5 kg, a wysokość ciało o około 25 cm. Z kolei w 2. roku życia przyrost masy ciała to zaledwie około 2 kg, a wzrost zwiększa się średnio o 12 cm. w 3. roku życia przyrost masy ciała wynosi również 2 kg, a wysokość zwiększa się tylko o 6-7 cm. Tkanka nerwowa mózgu dziecka przyrasta o 50 proc. w ciągu pierwszych dwóch lat życia, w ciągu kolejnych dwóch lat o 80 proc. ponad poziom z chwili narodzin. Ostateczny poziom osiąga w wieku 11 lat. W wieku dwóch lat życia tułów dziecka osiąga pół długości tułowia dorosłego. Zobacz także: Dlaczego zabawa jest dla dziecka tak ważna? Jak dziecko rozwija się dzięki zabawie? Opóźniony rozwój mowy - przyczyny [WYWIAD Z EKSPERTEM] Skoki rozwojowe po pierwszym roku życia dziecka – kiedy, jakie objawy?
Nadchodzi bunt dwulatka, czyli dziecko w 23. miesiącu życia
W 23. miesiącu życia twoje dziecko chce wszystko robić samo: zakładać buty, skarpetki, samo się czesać. Jest też szalenie ruchliwe – wszędzie go pełno i warto pozwolić mu się wyszaleć. Może też nie chcieć nosić już pieluszki. Sprawdź, czym zaskoczy cię 23-miesięczny maluch.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może niepokoić? Rozwój fizyczny Paluszki i dłonie dziecka stały się bardzo sprawne – 23 miesięczne dziecko bez problemu buduje wysoką wieżę z klocków (nawet sześciu) i próbuje rzucać piłeczką do celu. 23 miesięczne dziecko na ogół radzi sobie ze ściąganiem skarpetek czy spodenek. Może nawet umieć włożyć samodzielnie jakąś część swojej garderoby. Jest szalenie ruchliwe. Maluch nie chodzi, lecz biega, skacze, przewraca się, ślizga. Gdy tylko usłyszy rytmiczną muzykę, z chęcią tańczy na swój sposób: podskakuje i radośnie macha rączkami. Jeśli ma już trzykołowy rowerek, próbuje naciskać stopami pedały, choć prawdopodobnie nie potrafi nimi jeszcze kręcić. Może już także korzystać z rowerka biegowego. Rady dla rodziców: Pozwól dziecku się wyszaleć. Aktywność ruchowa jest oznaką prawidłowego rozwoju dziecka, dlatego nie zabraniaj mu biegać i skakać. W ten sposób maluszek daje ujście swojej energii i radości życia. O nadpobudliwości psychoruchowej, której obawiają się rodzice energicznych dwulatków, można mówić wówczas, jeśli nadmierna aktywność uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie. Stawianie diagnoz lepiej jednak zostawić specjalistom. Sprawdź dlaczego warto pokochać plac zabaw Nie wyręczaj, pomagaj. Dziecko potrzebuje czasu i wielu treningów, by nauczyć się sprawnie ubierać. Pozwól dziecku pobyć chwilę bez pieluszki. Jeśli zrywa z siebie pieluszkę krótką chwilkę po jej nałożeniu, nie zakładaj mu jej na siłę: niech pobiega w samych majteczkach. Być może właśnie nadeszła pora na naukę załatwiania się na nocnik. W tym wieku dziecko umie już w porę zasygnalizować potrzebę zrobienia siusiu lub kupki, choć nie zawsze jest w stanie zrobić to z wystarczającym wyprzedzeniem. Rozwój emocjonalny Płacze, krzyki, rozpaczliwe fikanie nóżkami, a nawet ataki autoagresji to codzienne obrazki towarzyszące porannej toalecie dziecka. 23 miesięczne dziecko staje się coraz bardziej niezależne i manifestuje to niemal cały czas, szczególnie podczas codziennej kąpieli. Nie znosi mycia główki szamponem, a widząc szczoteczkę do zębów, gwałtownie zaciska wargi. Chce decydować, np. nie weźmie do ust innej łyżeczki, niż ta, którą samo wcześniej wybrało. Jest niezwykle wrażliwe ma punkcie własnej wolności i właśnie dlatego tak często protestuje. Przy każdej nadarzającej się okazji ucieka opiekunom. Jeśli jednak dostrzeże, że nikt go nie goni lub że rodzice zniknęli mu z oczu, może bardzo mocno się przestraszyć, dlatego powstrzymaj się przed schowaniem się np. za drzewo. Przeczytaj także: Nie trać dziecka z oczu Rady dla rodziców: Spróbuj zrozumieć dziecko. Bunt i walka to normalny etap rozwoju. Stosuj sprawdzone sztuczki Gdy np. dziecko nie chce włożyć butów, udawaj, że zamierzasz założyć je na własne stopy. Z pewnością ci na to nie pozwoli! Sprawdź jak przechytrzyć dziecko Rozwój intelektualny Jeśli twoje dziecko nie odkryło jeszcze uroku ciągłych pytań i słówka „dlaczego?”, najprawdopodobniej stanie się to w tym miesiącu. Od tej pory jego życie będzie polegało na ciągłym tropieniu przyczyn wszystkich zdarzeń. Będzie dociekało, dlaczego musi zjeść śniadanie, dlaczego trzeba iść spać itd. Zwiększa się zasób słów malca (do końca drugiego roku może poznać już 300 słów), a wśród tych nowo poznanych pojawiają się przyimki typu: na, w, pod. Za ich pomocą malec oddaje relacje przestrzenne, których znaczenie zaczyna rozumieć w tym okresie rozwoju. Wyobraźnia przestrzenna jest konieczna podczas malowania i nauki matematyki, dlatego warto ją kształtować poprzez zabawy klockami lub układankami. Rady dla rodziców: Kup puzzle. Znakomitym prezentem dla dziecka w tym okresie będą pierwsze puzzle – najlepiej, aby składały się z kilku-kilkunastu wielkich i twardych elementów. W sklepach łatwo znaleźć układanki ze zwierzątkami lub prostymi, dobrze znanymi dziecku przedmiotami. Bardzo użyteczne są też puzzle piankowe, które przy okazji kształtują wyobraźnię. View Burdaffi on the source website Poszukajcie skarbów. Zajęciem, które kształtuje poznawanie stosunków przestrzennych, jest zabawa w poszukiwanie skarbów. Ukryj zabawkę malca w miarę dostępnym miejscu i zachęć go do odszukania jej. Wspólnie zastanawiajcie się: „Może jest pod dywanem?", „Może jest w szafce?", „Może jest między książkami" itd. Po każdym z pytań zajrzyj w miejsce, o którym mówiłaś. Co cię może niepokoić? Niechęć do mycia zębów. W tej sprawie nie można iść na ustępstwa: dziecko musi mieć czyste zęby, by nie zniszczyła ich próchnica. Jeśli zaciska buzię spróbuj sprawić, by mycie zębów dobrze mu się kojarzyło. Pozwól dziecku wybrać w sklepie szczoteczkę albo nawet dwie lub trzy w różnych kolorach - by mogło decydować, z której dziś skorzysta (zajęte decyzją może zapomnieć, że w ogóle nie chce myć zębów), Wymyśl zabawę albo rytuał, który będzie towarzyszyć codziennej toalecie. Możecie np,. tupać w drodze do łazienki, bawić się w rekiny szeroko otwierające paszczę, ustawiać minutnik itd. Czasem pomaga sadzanie dziecka przed lustrem: dzięki temu wie, co się dzieje w jego buzi. Przeczytaj także: Myję ząbki z mamą Brak pewności siebie. Nie wszystkie dzieci są przebojowe i nie wszystkie muszą takie być. Warto jednak ośmielać malca i delikatnie zachęcać do podejmowania wyzwań. Nie oznacza to jednak, by zmieniać je na siłę: każde dziecko jest inne, ma inny temperament, charakter itd. I każde chce być akceptowane takim, jakie jest. Sprawdź jak nauczyć dziecko pewności siebie View Ediplayer on the source website To cię może zainteresować: Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Podwórkowe BHP Mamo, masz siusiaka? Skąd się biorą wrażliwe dzieci? Prezenty dla dziecka za 0 złotych 15 sposobów na humorki 10 sposobów na okazywanie dziecku miłości Jaki rowerek dla dwulatka - sprawdź ranking!
Ciekawski maluch – co potrafi dziecko w 22. miesiącu życia?
Twoje 22-miesięczne dziecko uwielbia zbierać skarby i jest ciekawe własnego ciała. Z przyjemnością uczy się nowych rzeczy, śpiewa piosenki, rysuje. Niektóre dzieci nie mówią jeszcze za wiele, ale dużo rozumieją. Zobacz, co jeszcze potrafi dziecko w wieku 22 miesięcy.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny 22 miesięczne dziecko coraz śmielej pokonuje nowe przeszkody: każde krzesło jest dla niego wielkim, intrygującym wyzwaniem. Wspinaczka sprawia mu prawdziwą przyjemność i rozwija jego zdolności motoryczne. Choć dziecko jest coraz sprawniejsze i silniejsze, nadal przypomina małego bobasa. Wielu rodziców martwi się wystającym brzuszkiem dziecka i pozornym płaskostopiem. Zupełnie niepotrzebnie. Mniej więcej za rok lub dwa, kiedy wzmocnią się mięśnie, brzuszek nie będzie już wystawał. Płaskostopie zniknie, gdy tłuszczyk, który otacza łuki stóp, spłaszczy się i stanie się niewidoczny. Powinno się to stać zanim maluch skończy przedszkole (oczywiście pod warunkiem, że do tego czasu nie będzie jadł zbyt wiele słodyczy i siedział przed telewizorem, zamiast się ruszać). Rady dla rodziców: Bawcie się w berka. Do zabawy wybieraj bezpieczne miejsca, np., trawnik. Malec może mieć jeszcze problem z zakrętami. Puszczaj dziecku bańki. Zabawa w łapanie baniek to świetne ćwiczenie dla całego ciała, ćwiczy także koordynację „oko-ręka”. Doceniaj sukcesy. Każde osiągnięcie (wdrapanie się na drabinkę, szybki bieg itd.) nagradzaj pochwałą. Malec bardzo potrzebuje twojego podziwu. Rozwój emocjonalny W tym okresie budzi się dziecięca ciekawość własnego ciała. Uwaga! Dziecko może wkładać małe przedmioty do nozdrzy, uszu i ust. Sprawdź co robić, gdy dziecko włoży do nosa, ust albo ucha ciało obce 22 miesięczne dziecko dostrzega też różnice między swoim ciałem, a ciałem mamy i taty. Rozróżnia płci i interesuje się narządami płciowymi: widok nagiego rodzica np. podczas wspólnej kąpieli może je rozśmieszyć lub przestraszyć. Przeczytaj także: Nago przy dziecku - tak czy nie? 22 miesięczne dziecko nie identyfikuje się jeszcze z własną płcią. Zdarza się, że małe dziewczynki marzą o posiadaniu siusiaka, a chłopcy chcą malować sobie usta maminą szminką. Przeczytaj także: Zabawki a płeć 22 miesięczne dziecko nadal jest egocentryczne. Wszystko - zabawki, przywileje, uwagę dorosłych - chce mieć na wyłączność. To zupełnie normalne. Malec w tym okresie jak lew broni swoich zabawek, łóżka czy kubeczka. Chomikuje wszystko, co mu wpadnie w ręce. Ledwie wyjdzie na spacer, a jego kieszenie są pełne kamyków, liści, patyków i ulotek. Rady dla rodziców: Zamieńcie się rolami. Dzięki takiej zabawie dziecko szybciej nauczy się rozumieć uczucia innych. Załóżcie kolekcję. Zdobywanie skarbów i posiadanie własnej kolekcji daje dziecku pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa. Nie zmuszaj dziecka, by dzieliło się z innymi. Zacznij od zabawy w częstowanie i zamianę. Umiejętność dzielenia się z innymi to trudna sztuka - trzeba czasu, by się jej nauczyć. Rozwój intelektualny 22 miesięczne dziecko z wielką przyjemnością uczy się nowych rzeczy. Z łatwością chłonie wiedzę, uwielbia słuchać nowych historyjek lub piosenek i stara się je powtarzać. Coraz lepiej mówi. Składa słowa w dwuwyrazowe frazy typu: „Daj lalę”, „Pokaż to”. Z wielkim przejęciem opowiada o tym, co widzi w książeczce – a sztuka to nie lada, ponieważ jego zasób słów nadal nie przekracza magicznej liczby 100. Oprócz tego, że mówi coraz płynniej, rozumie już prawie wszystko. Potrafi wykonać dwustopniowe polecenia, np. pójść do drugiego pokoju i przynieść przedmiot, o który prosiłaś. Malec z zapałem wykorzystuje poznane słówka podczas rozmów telefonicznych. Zaczyna powoli rozumieć, na czym polega działanie aparatu telefonicznego – chętnie przyciska słuchawkę do ucha i z przejęciem słucha swojego rozmówcy. Świadczy to o zaawansowanym rozwoju wyobraźni dziecka, które nie widząc osoby, z jaką rozmawia, potrafi sobie ją zwizualizować. Rada dla rodziców: Nie martw się, jeśli dziecko jeszcze nie mówi. Rozwój mowy wiąże się z wieloma czynnikami: temperamentem malca, potrzebą ekspresji, a nawet płcią (chłopcy ze względu na inny od dziewczynek rozwój mózgu zaczynają mówić nieco później). Staraj się jednak troszkę rozkręcić milczka. Zachęcaj do planowania czynności, np. podczas zabawy klockami. Pytaj dziecko, co zamierza z nich zbudować. Pokazuj zdjęcia. Aby ułatwić dziecku uświadomienie sobie, z kim rozmawia przez telefon, podczas telefonicznych pogaduszek np. z babcią pokazuj dziecku jej fotografię. Maluch w tym wieku doskonale potrafi skojarzyć imię osoby z jej zdjęciem. Przygotuj dla malca specjalny album. View Burdaffi on the source website Obejrzyj film: Jak wspierać rozwój mowy View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Dotykanie narządów płciowych. W tym wieku często dziecko fascynuje się własnym ciałem, a więc i jego intymnymi okolicami. To naturalne. Nie nakazuj maluchowi powstrzymywania się od tego, bo w dziecku może zrodzić przekonanie, że przyjemne uczucia, jakie wywołuje dotyk, są zakazane i złe. Jeśli jednak niepokoi cię zbyt częste manipulowanie dziecka przy intymnych okolicach ciała, spróbuj zachęcić je do innej aktywności, np. zabawy klockami. Niezdarność. Jedne dzieci są sprawę jak wiewiórki, inne potykają się o własne nóżki. Jeśli twoje dziecko jest wyraźnie mniej sprawne od rówieśników, wybierz się z nim do lekarza i sprawdź, czy wszystko jest w porządku. Przyczyną niezdarności może być m.in. nadwaga, krótkowzroczność albo obniżone napięcie mięśniowe. Niezdarność może *ale nie musi!) wiązać się z ryzykiem dysleksji w późniejszym wieku. Może być także wynikiem najzwyklejszego braku doświadczenia (np. w korzystaniu z urządzeń na placu zabaw). Tak czy inaczej trzeba zachęcać malca do zabaw ruchowych, i dodawać mu otuchy, by uwierzył we własne siły. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Księżniczka i łobuziak 8 drobiazgów, które można podarować dziecku zamiast słodyczy Naucz dziecko pewności siebie Ile snu potrzebuje dziecko Dla mamy jedynaka Czytanie rozwija Katalog zabaw rozwijających dla dzieci w wieku od 18 do 24 miesięcy Kiedy dziecko powinno zacząć sprzątać Na kogo wyrośnie twoje dziecko? 6 zdań, których dziecko nie powinno od ciebie usłyszeć Pierwszy rowerek biegowy - sprawdź opinie!
Dziecko w 21. miesiącu życia to wulkan energii
Twoje 21-miesięczne dziecko ma niemal niewyczerpane pokłady energii – potrafi wspinać się, tańczyć, skakać. Z zainteresowaniem bada świat i wszystko je ciekawi. Lubi książeczki i jest opiekuńcze, np. wobec lalek. Sprawdź, czym jeszcze zaskoczy cię dziecko w wieku 21 miesięcy, jak wygląda jego rozwój.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny Prawdopodobnie zapomnieliście już o czasach, w których maluch rozczulał was swoją nieporadnością, a jednocześnie nieskoordynowanymi ruchami przyprawiał niemal o atak serca. Teraz jego sposobowi poruszania się trudno cokolwiek zarzucić. Wdrapywanie się na coraz to wyższe szczyty, tańczenie i skakanie - to jego ulubione formy spędzania czasu. Maluch nie zapomina jednak również o innych sposobach poruszania się – z chęcią chodzi na czworakach, czołga się, opierając się przy tym na łokciach, a także turla (korzystając przy tym z niewielkiej pomocy mamy lub taty). Jeśli pokonał lęk przed przestrzenią – umie też skakać z łóżka na podłogę, ląduje jednak wyłącznie na sztywnych, wyprostowanych nogach. Gdy poczuje chęć, aby odpocząć od ciągłego ruchu, przykucnie i z ochotą zajmie się zabawami, które wymagają aktywności dłoni i palców. W tym wieku dziecko znakomicie radzi sobie z układaniem dużych klocków, a nawet z wbijaniem drewnianych kołeczków małym młoteczkiem. Precyzja rączek jest już bardzo rozwinięta - 21 miesięczne dziecko umiejętnie zrywa np. porzeczki lub winogrona i potrafi trzymać je ostrożnie w paluszkach, nie ściskając zbyt mocno. Nadeszła pora uregulowania potrzeb fizjologicznych: dziecko robi kupkę codziennie mniej więcej o tej samej godzinie i najczęściej jest w stanie powiadomić o tym, że chce się załatwić. Rady dla rodziców: Dbaj o to, by dziecko mogło bawić się na dworze. Ruch na świeżym powietrzu jest bardzo ważny dla jego rozwoju - także intelektualnego. Przeczytaj także: Geniusz na placu zabaw Oswajaj z nocnikiem. Jeśli twoje dziecko nie wykazuje jeszcze zainteresowania nocniczkiem lub na jego widok reaguje niechęcią, wstrzymaj się jeszcze kilka tygodni z treningiem czystości. Póki co pokaż, że nie ma się czego bać. Demonstruj, do czego służy nocnik np. sadzaj na nim lalkę albo misia. Sprawdź, kiedy twoje dziecko na dobre pożegna się z pieluszką Nie spuszczaj dziecka z oka. Nie zostawiaj malca bez asekuracji podczas prób skakania lub wspinania się. Zręczność dziecka może być jeszcze zawodna. Kup dziecku trzykołowy rowerek. Dziecko z pewnością sobie z nim poradzi. Zamiast tradycyjnego rowerka możesz także kupić rowerek biegowy. View Burdaffi on the source website Przeczytaj także: Czar dwóch (i więcej) kółek. Rozwój emocjonalny Przebywanie z dzieckiem i obserwowanie jego zachowań jest w tym okresie prawdziwą przyjemnością. Zdrowy maluch jest bardzo pogodny i wesoły. Często wybucha śmiechem, nawet z niedostrzegalnego dla ciebie powodu. Zazwyczaj (pod warunkiem, że nie jest zmęczony lub śpiący) jest komunikatywny i skory do zabawy. Choć nie umie jeszcze bawić się z rówieśnikami, potrafi być wobec nich opiekuńczy i czuły. Z chęcią się przytula i rozdaje całuski, ale w obecności nieznajomych staje się bardzo wstydliwy i cichy. 21 miesięczne dziecko miewa zmienne nastroje. W jednej chwili jest uroczym, przymilnym aniołkiem, w następnej – zmienia się w prawdziwego demona. Huśtawki nastroju, humory, napady złości i bezpodstawne płacze są absolutnie normalne. Maluch czuje frustrację, ponieważ nie potrafi jeszcze wyartykułować swoich potrzeb, a jednocześnie nie potrafi poczekać nawet jednej chwilki na spełnienie swoich zachcianek. Wybuchy złości męczą również jego samego – właśnie dlatego malec, zamiast uspokajać się po płaczu, staje się jeszcze bardziej drażliwy. U niespełna dwulatka z łatwością można zauważyć, kiedy jego płacz jest spowodowany prawdziwą rozpaczą, a kiedy jest jedynie formą manipulacji. Dziecko w tym wieku często wykorzystuje płacz i krzyk, aby wymusić pewne określone zachowania na rodzicach. Rady dla rodziców: Nie ulegaj dla świętego spokoju w ważnych sprawach nawet jeśli dziecko będzie z tego powodu płakać. Jeśli nauczy się, że płaczem może wymusić lizaka albo jazdę na kolanach mamy, zamiast w foteliku, będzie stosować ten sposób jeszcze częściej. Sprawdź jak reagować, gdy dziecko awanturuje się w sklepie, lekceważy zakazy, bije, kopie, gryzie Nie stawiaj na swoim wyłącznie dla zasady. Nic się nie stanie, jeśli dziecko zje obiad łyżką, jaką samo sobie wybierze, wypije kakao z miseczki a nie z kubka albo założy niebieską a nie żółtą koszulkę. Rozwój intelektualny 21 miesięczne dziecko coraz dłużej potrafi zająć się własnymi sprawami, w zabawach posługuje się wyobraźnią. Jest opiekuńcze: tuli lalkę, wozi ją w zabawkowym wózku, karmi i okrywa kocykiem. Dobrze poznało już części ludzkiego ciała: pępek, brzuszek, plecki itd. i potrafi je pokazać, nie tylko na sobie, ale i na innej osobie lub lalce. Zdolność obserwacji, idąca w parze z coraz lepszą pamięcią pozwala mu na rozpoznawanie kilku obrazków i wskazanie np. którego spośród nich wcześniej brakowało. Dziecko w tym wieku zna już około 50-100 słów i potrafi je składać w coraz dłuższe frazy. Opowiada o tym, co widzi na ulicy lub przez okno. Jest bardzo zaintrygowane wszystkimi nowościami: zwraca uwagę na przechodniów, samoloty, karetkę... Być może właśnie te zdarzenia rysuje podczas swoich zabaw plastycznych. Bazgranie kredkami to jedna z umiejętności, którą maluch będzie doskonalił przez kilka najbliższych miesięcy. Maluch w tym wieku z chęcią sam sięga po swoje ulubione książeczki, odwraca w nich kartki i stanowczo żąda lektury. Nie odmawiaj mu jej, nawet za cenę kilku podartych stronic – kontakt z książką od najwcześniejszych miesięcy życia wpływa na stosunek dziecka do nauki w wieku szkolnym. Rady dla rodziców: Wyłącz telewizor. Grający non stop telewizor rozprasza, nawet jeśli dziecko na niego nie zerka. Sprawia także, że malec - chcąc nie chcąc - wyrasta na telemaniaka. Zachęcaj dziecko do badania świata podczas spacerów. Niech nie będa nudną przechadzką z punktu A do punktu B. Zwracaj mu uwagę na pieski, drzewa, odbicie nieba w kałuży itd. Sprawdź pomysły na jesienny (i nie tylko) spacer Mów do dziecka w miarę powoli i wyraźnie. Jeśli chcesz wytłumaczyć mu coś ważnego, przykucnij i powiedz to, patrząc mu w oczy. Staraj się wyjątkowo wyraźnie artykułować te głoski, z których wymową maluch ma problem. Nie poprawiaj dziecka, jeśli podczas mówienia zrobi błąd. W tym wieku malec powinien zwracać uwagę na treść, a nie na formę. Śpiewaj z dzieckiem piosenki. To pomaga w nauce mowy. Poznaj przeboje dla dzieci - The Best Kids... Ever! Obejrzyj film: Słodycze w diecie dziecka - Czy wszystkie są szkodliwe? View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Chłopiec - beksa. To normalne, że mały chłopczyk płacze, gdy się uderzy albo ma inny problem. Trudno oczekiwać, by w tym wieku był twardzielem. Pociesz go, jeśli tego potrzebuje, podmuchaj na zranione miejsce, pocałuj obolałe kolanko. Nie sprawisz w ten sposób, że wyrośnie na mazgaja. Reaguj jednak spokojnie, bez paniki i nadmiernego rozczulania się, by dziecko wiedziało, że ma w tobie oparcie i by drobny incydent nie urósł w jego oczach do rozmiarów straszliwego wypadku. Sprawdź co robić, gdy dziecko się zrani, stłucze sobie kolano albo przydarzy mu się inny przykry wypadek Nadwaga. Twoje dziecko jest okrąglejsze niż jego rówieśnicy? Nie odchudzaj go, ale ogranicz mu słodycze i zachęcaj je do ruchu, by w przyszłości nie musiało borykać się z otyłością. Sprawdź co robić, gdy dziecko jest za grube View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Do czego służą siatki centylowe? Uwaga, nadwaga! Polskie dzieci tyją najszybciej Mama - koleżanka, kapral czy szefowa? 5 sposobów na wychowanie optymisty 6 najczęstszych rodzicielskich kłamstw Tajemnice mam - 7 rzeczy, którymi mamy wolą się nie chwalić 10 powodów by mieć więcej niż jedno dziecko Dla mamy jedynaka Katalog zabaw rozwijających dla dzieci w wieku 18 - 24 miesiące Rowerek biegowy - sprawdź ranking!
Mówi, chodzi, protestuje – co umie 20-miesięczne dziecko?
W 20. miesiącu życia twoje dziecko lubi bawić się piłką i ma swoje zdanie na każdy temat. Coraz sprawniej biega i rzadziej upada. Może też już powoli wchodzić w okres buntu dwulatka. Sprawdź, czym może cię jeszcze zaskoczyć w 20. miesiącu życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny 20 miesięczne dziecko jest już bardzo sprawne ruchowo. Coraz rzadziej potyka się i upada, porusza się z większą pewnością siebie. Mało tego: jest w stanie wykonywać dwie czynności jednocześnie, np. raźno maszerować ciągnąc za sobą na sznurku zabawkę. Kopnięta przez nie piłka toczy się w kierunku, jaki został wybrany. Nową umiejętnością jest rzucanie jej oburącz znad głowy. Choć zdarza się, że zdradziecko wymyka się ściskającym ją paluszkom, trudno zaprzeczyć stwierdzeniu, że w waszym domu zamieszkał prawdziwy sportowiec. 20 miesięczne dziecko ani jednej chwilki nie potrafi usiedzieć w miejscu: biega, tańczy, wdrapuje na krzesło, a nawet ... skacze! Po wielu miesiącach usilnych prób pokonania grawitacji wreszcie nadszedł czas spijania śmietanki: ugięcie nóżek, chwila skupienia i „hop!” - chwila w powietrzu to cudowne doświadczenie dla twojej pociechy. Rady dla rodziców: Wspieraj rozwój fizyczny dziecka poprzez wspólne zabawy ruchowe. Skaczcie jak kangury albo kicajcie jak małe zajączki. Tego typu gimnastyka znakomicie wpływa na rozwój tzw. dużej motoryki, czyli umiejętności związanych z czynnościami całego ciała. Sprawdź jak zorganizować dziecku spacer z przedszkodami Poproś dziecko o wyręczanie cię podczas codziennych czynności: naciskania klamki u drzwi, przewracania kartek w książce, wkładania garnków na półkę... Tego typu ćwiczenia pozwalają doskonalić koordynację ruchów rąk, Kup dziecku ciastolinę. Lepienie, ugniatanie itd. rozwija sprawność rąk. Zabieraj dziecko do piaskownicy. Robienie babek z piasku, zabawa łopatka i grabkami itd to także doskonałe ćwiczenia. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko weszło już prawdopodobnie jakiś czas temu w okres buntu dwulatka. Jeśli tak, nie zdołasz tego przeoczyć: każda twoja propozycja spotyka się ze wzgardliwym odrzuceniem. Maluch może np. zaciskając usta odmawiać jedzenia potraw, które uzna za niesmaczne, głośno protestować przy porannym ubieraniu, krzykiem zaznaczać swoją niechęć do mycia główki. Przeczytaj także: Grzeczne czy przebojowe? Wywiad z Dorotą Zawadzką, Supernianią Mimo buntu 20 miesięczne dziecko da się przekonać do współpracy podczas codziennych czynności – dziecko w tym wieku, choć uparte, jest komunikatywne i z łatwością zapomina o swoich wcześniejszych dąsach. Niechętnie, ale podporządkuje się twoim naleganiom, jeśli tylko dostrzeże w tym jakąś korzyść. Podczas zabawy łatwo daje się przekonać nawet do nieprzyjemnych obowiązków, natomiast na krzyk i gniewny ton reaguje trwaniem w swoim uporze. Sprawdź jak postępować ze zbuntowanym maluchem 20 miesięczne dziecko nadal woli bawić się z dorosłymi. Pozostawione w towarzystwie dzieci bawi się obok nich, a nie razem z nimi. Etap tzw. zabawy równoległej minie dopiero ok. połowy trzeciego roku życia. Rady dla rodziców: Trzymaj nerwy na wodzy. Objawy buntu przyjmuj ze spokojem, ale nie rezygnuj z konsekwentnego egzekwowania swoich żądań. Stanowczość to najlepsza metoda postępowania z małym buntownikiem. Przeczytaj także: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? Pozwól maluchowi decydować w sprawach, które możesz pozostawić jego uznaniu. Dzięki twoim małym ustępstwom dziecko poczuje się niezależne i samodzielne, a jego rodząca się właśnie pewność siebie już wkrótce pomoże mu w życiu przedszkolaka i ucznia. Sprawdź jak inne mamy radzą sobie z okiełznaniem małego buntownika Rozwój intelektualny 20 miesięczne dziecko zna już około 50 słów i powoli zaczyna je łączyć w kilkuwyrazowe szeregi np. „mama – książka – ja”. Jego mowa staje się coraz bardziej zrozumiała dla otoczenia, choć oczywiście nie możesz jeszcze zrezygnować z funkcji tłumacza. Twoim dzieckiem owładnęła mania nazywania wszystkiego, co widzą jego ciekawskie oczy: domowych mebli, przedmiotów na obrazkach, napotkanych podczas spaceru ludzi i zwierząt? Świetnie! To znak, że jego słownik poszerza się coraz szybciej. Dzięki znakomitemu zmysłowi obserwacji dziecko potrafi dostrzec niezauważalne dla twoich oczu różnice np. w położeniu książek na biurku lub szczotki na półce obok lustra. Właśnie przed lustrem maluch będzie spędzał teraz długie chwile, przyglądając się z upodobaniem swojemu odbiciu. Mniej więcej w 20 miesiącu życia dziecko zaczyna rozpoznawać swoje lustrzane odbicie (wcześniej spoglądało na nie, jak na inne obce dziecko) i zauważa zmiany w swoim wyglądzie np. upięte na czubku głowy włosy. Aby sięgnąć do gumki spinającej loczki, maluch skieruje swoją rękę w stronę głowy, a nie, jak to było we wcześniejszych miesiącach – w stronę jej odbicia w lustrze. Kolejną ważną umiejętnością dziecka jest liczenie do dwóch – niektóre, wybitnie inteligentne dzieci, mogą nawet wyrecytować ciąg liczb od jeden do pięć. Nie oznacza to, że dwudziestomiesięczne dziecko rozumie już, co oznacza liczba dwa – zrozumienie abstrakcyjnego pojęcia podwójności przyjdzie dopiero po drugich urodzinach. Rady dla rodziców: Nie rezygnuj z czytania. W tym okresie skupienie się na czytanej książeczce lub opowiadanej bajce może okazać się zbyt trudne dla twojego malucha. Nie poddawaj się jednak. Możesz mu czytać wówczas, gdy nie ma możliwości biegania, np. podczas kąpieli lub jazdy samochodem. View Burdaffi on the source website Pozwalaj dziecku bawić się piaskiem i wodą. To świetne pomoce naukowe do badania podstawowych zjawisk fizycznych. Sprawdź także: Skarby na spacerze Zachęcaj dziecko do badania otoczenia. Po gruntownym spenetrowaniu domu przyszła pora na poznawanie świata. Daj dziecku czas, na przyjrzenie się temu, co je interesuje, choćby nawet obiektem jego fascynacji była zwykła osiedlowa ławka. Sprawdź w co się bawić na dworze Obejrzyj film: Najważniejsze produkty w diecie dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Brudzenie się podczas spacerów. Dziecko wraca z podwórka brudne jak nieboskie stworzenie? To świetnie: wykorzystało czas w 100 procentach, badało świat na różne sposoby i na pewno się nie nudziło! Przeczytaj także: Szczęśliwe i odporne. Czyste? Niekoniecznie! Agresja. Twoje dziecko bije rówieśników i zabiera im zabawki? To normalne w jego wieku, co jednak nie znaczy, że wolno mu na to pozwalać. Reaguj: mów, że nie wolno tak robić. Podpowiedz, jak może rozwiązać swój problem (np. poprzez wymianę zabawek). Nie krzycz ani nie karz klapsami, bo nauczysz je, że rozwiązywanie problemów i rozładowywanie napięcia przy pomocy siły jest czymś odpowiednim. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe - jak z nich korzystać?​ Bunt dwulatka - Lek na atak histerii Tylko nie nie mów o mnie „nieśmiały”! S.O.S. na placu zabaw Dzieci a telewizja Meody wychowawcze, których lepiej unikać 4 zdania, które ułatwiają wychowywanie dzieci Kiedy pora na drugie dziecko? 6 zdań, których dziecko nie powinno od ciebie usłyszeć Jaki rowerek trójkołowy - sprawdź opinie
Rozwój dziecka w 31. miesiącu życia. Czego się spodziewać?
Jak powinno rozwijać się twoje dziecko w 31. miesiącu? Coraz lepiej odnajduje się w świecie obrazków i literek. Połowa 3. roku życia to także dobry czas na kupno pierwszego rowerka. 2,5-latek staje się wymarzonym towarzyszem zabaw. Zobacz, jak wspierać swoje dziecko w 31. miesiącu.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Połowa trzeciego roku życia to dobry czas na kupno pierwszego rowerka dla dziecka. Jazda na rowerze biegowym lub trójkołowym, to bardzo atrakcyjne zajęcie dla dwuipółlatka, który wreszcie może przekroczyć granice własnych możliwości i poruszać się szybciej. Dzięki pedałowaniu w prawidłowy sposób rozwijają się stawy kolanowe dziecka i wzmacniają się mięśnie. Jazda na rowerku przeciwdziała wykrzywianiu się dziecięcych nóżek, podobnie jak skakanie ze złączonymi stópkami – dwuipółlatek w niedługim czasie powinien skakać w ten sposób w kilku pozycjach: wyprostowany jak kangur i w lekkim przykucnięciu – jak mała żabka. Twoje dziecko nadal powinno przyjmować witaminę D, która m.in. wpływa na wzmocnienie kości. Spytaj o odpowiedni preparat swojego pediatrę - nie podawaj dziecku witamin bez zalecenia lekarza. Od kilku miesięcy dziecko systematycznie doskonali nabyte wcześniej umiejętności: wspinania się na coraz wyższe krzesła, wchodzenia i schodzenia po schodach, czołgania się, biegania i skoków wzwyż i w dal. Dobrą zabawą dla dziecka w drugiej połowie trzeciego roku życia jest „zbieranie grzybów" – spacer z przykucaniem lub pochylaniem się nisko do ziemi. To znakomite ćwiczenie równowagi malca. Możecie też grać w klasy albo w raz, dwa, trzy, Baba Jaga patrzy lub poszukiwanie skarbów. Rady dla rodziców: Codzienna gimnastyka to dla dwuipółlatka świetna inwestycja w przyszłość. Dzięki ćwiczeniom twój maluszek będzie miał piękną, wyprostowaną sylwetkę i proste nóżki. Ćwiczcie „koci grzbiet" podczas zabawy w kotka i myszkę, po chwili, leżąc na plecach, wybierzecie się na wyimaginowaną wyprawę rowerową. Po zakończonej zabawie ruchowej zaproponuj dziecku malowanie. Dwuipółlatek trzyma kredkę w dwóch paluszkach i przyciskając ją z całej siły do powierzchni zapamiętale zapełnia kolejne kartki kółkami, długimi prostymi liniami (pionowymi i poziomymi) i krótkimi przecinkami. View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, gdy dziecko nie lubi rysować. Rozwój emocjonalny Dwuipółlatek staje się wymarzonym towarzyszem zabaw. Dla swoich rodziców oczywiście. Chętnie słucha poleceń i potrafi się do nich zastosować. Współpracuje podczas budowania konstrukcji z klocków (zobacz, jak wybrać najlepsze klocki dla dzieci), układania puzzli lub zabawy kolejką. Choć nadal często bywa apodyktyczny, umie też dostosować się do oczekiwań innych. Potrafi poczekać na swoją kolej w zabawie, negocjuje wymianę zabawek. W najbliższych miesiącach rodzice będą świadkami nieoczekiwanej przemiany małego egocentryka. Wcześniej zaborczy i nieustępliwy – teraz nauczy się, że ważne są również uczucia innych osób. Gdy usłyszy płacz innego dziecka, rozejrzy się z przejęciem i z pewnością będzie chciał nieść pomoc. Kiedyś samotnik – teraz coraz częściej będzie cenił towarzystwo innych dzieci. Dużo zależy także od ciebie - zobacz, jak możesz uczyć dziecko pomagania innym. Jeśli twój dwuipółlatek chodzi do żłobka lub przedszkola, po powrocie do domu z chęcią będzie opowiadać o zachowaniu swoich rówieśników. Trzeci rok życia to czas, kiedy dziecko zaczyna odczuwać potrzebę zabawy z innymi dziećmi. Rodzice – choć nadal najważniejsi – nie są już nieodzowni w każdej chwili dnia. Maluch bez trudu rozstaje się z mamą, pod warunkiem oczywiście, że nie zbliża się wieczór, kiedy jest śpiący i marudny. Wiesz, że to dobrze, że twój dwuipółlatek ma już swoje sprawy i swoje towarzystwo, jednak nie zawsze cieszy cię wpływ kolegów na twoje dziecko. Rady dla rodziców: Zachęcaj dziecko do dzielenia się zabawkami z innymi dziećmi. Głośno chwal każdy objaw szczodrości i nagradzaj jego hojność atrakcyjnymi nagrodami. Ponieważ pochwały powinny mieć odpowiednie proporcje, poznaj naszą ściągawkę dla rodziców - jak chwalić dziecko. Rozwój intelektualny To, co twój dwuipółlatek narysował na kartce papieru, stanowi dla ciebie nierozwiązaną zagadkę (poznaj tajemnice dziecięcych rysunków). Ale dla malca jego rysunek jest tak samo jasny, jak ilustracja w książeczce. Jeśli go poprosisz, z chęcią opowie ci, co przedstawiają esy-floresy, które wyszły spod jego kredek. Już za chwilę dowiesz się, że tajemnicza czerwona plama to pies, a te dwie zawiłe linie to nikt inny, niż mama i tata! Maluch wskazuje palcem na poszczególne elementy narysowanego przezeń obrazka i objaśnia ich znaczenie. Dziecko w trzecim roku życia coraz lepiej odnajduje się w świecie obrazków i literek. Jeśli chcesz, możesz zacząć ze swoim dwuipółlatkiem naukę czytania. Dziecko z zapałem wertuje książeczki, wpatruje się w ilustracje i domaga się objaśnień. Czytanie książek możesz czasem zastąpić opowiadaniem bajki. Rozmowa z dzieckiem coraz bardziej przypomina swobodną konwersację. Maluch mówi na tyle dobrze, że nawet nieznajomi potrafią zrozumieć, o co mu chodzi. Buduje logiczne kilkuwyrazowe zdania, korzysta z zaimków (ja, jego, mój, itd.) i przyimków (na, pod, z). Potrafi już też podać swoje imię, płeć i wiek. Nie bez znaczenie jest też to, jak ty do niego mówisz (poznaj nasz kurs mówienia dla początkujących). Rady dla rodziców: Nawet gdy się śpieszysz lub jesteś zniecierpliwiona, postaraj się wyczerpująco odpowiedzieć na wszystkie pytania malca. To przede wszystkim od Ciebie dziecko uczy się zasad rządzących światem. Otaczaj dziecko książkami. Przygotuj na nie półkę na wysokości dziecięcych rączek, żeby maluch zawsze mógł sam po nie sięgnąć. Naukowo dowiedziono, że czytanie świetnie wpływa na rozwój dziecka. Obejrzyj film: Jak rozpoznać alergię u dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Boi się lekarza - za każdym razem, gdy przestępujesz próg przychodni, dziecko zaczyna płakać i prosi cię, byś jak najszybciej wyszła na zewnątrz. Najwyższy czas, by oswoić dziecko z tym miejscem, np. poprzez zabawę w lekarza. Dużo je - skorzystaj z siatek centylowych, aby sprawdzić, czy dziecko waży prawidłowo, czy może jednak ma nadwagę. Mało mówi - nie wszystkie dzieci rozwijają się w tym samym tempie. Jeśli synek sąsiadów jest rozkosznym pleciugą, a twoje dziecko jeszcze mu nie dorównuje w mówieniu, nie przejmuj się tylko spokojnie je obserwuj. Możesz też przeczytać nasz tekst, czy twój trzylatek nie mówi za mało. Jest ciekawskie. Dziecko w w trzecim roku życia zadaje coraz bardziej skomplikowane pytania. Wciąż najczęściej pragnie dowiedzieć się: „czemu?" lub „dlaczego?", czasem jednak jego pytania mogą cię zaskoczyć, np. gdy dotyczą intymności - jak ty siusiasz, mamusiu, albo moralności - dlaczego powiedziałaś babci, że boli cię głowa, przecież jesteś zdrowa. Odpowiadanie na pytanie dziecka to jedna z zasad okazywania dziecku szacunku. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Po co na basen z dzieckiem? Czy dwulatek może chodzić do przedszkola? Jak poznać, czy dziecko jest gotowe do przedszkola? Dlaczego rysowanie pomaga dziecku w rozwoju? 7 zabawek wszech czasów Co jemy w weekend? Jadłospis do wydruku. Ospa party - idziemy z dzieckiem czy nie? Od czego psują się zęby? Nie tylko od słodyczy!
17-miesięczne dziecko to wulkan energii! Co powinno umieć?
Samodzielnie pije z kubeczka i wdrapuje się po schodach – twoje 17-miesięczne dziecko potrafi już naprawdę dużo. Zaczyna też coraz więcej mówić, choć rozumie już naprawdę dużo. Lubi bawić się klockami. Zobacz, jakie jeszcze umiejętności zdobędzie maluch w 17. miesiącu życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny Twoje dziecko staje się coraz silniejsze i bardziej ruchliwe. Z łatwością popycha przed sobą swój wózek albo zabawkę do pchania. Samodzielnie wspina się na niskie schody i stara się znaleźć metodę schodzenia z nich. Potrafi wdrapać się na niski tapczan, a po kilku próbach - również z niego zejść. Gdy z małej rączki wypadnie zabawka, umie przyklęknąć, wziąć ją z dywanu i wstać bez podpierania się. 17 miesięczne dziecko zaczyna uczyć się kolejnych sztuczek związanych z przedstawianiem charakterystycznych cech zwierząt lub przedmiotów: w tym wieku może już pokazać jak robi rybka, jak chodzi pies. Umie zrobić koci grzbiet i pokazać jak jeździ samochód. Rozwój dużej motoryki idzie w parze w doskonaleniem umiejętności związanych z rączkami. 17 miesięczne dziecko buduje wieżę z klocków i próbuje włożyć klocki o różnych kształtach do odpowiednich otworków w pudełku i – co do tej pory było niemożliwe - klocki mieszczą się w nich z łatwością. View Burdaffi on the source website Maluch potrafi też rozwinąć z papieru prezent. Dzięki precyzyjnemu działaniu rączek krajobraz wokół stoliczka i krzesełka, przy którym je 17 miesięczne dziecko przestaje przypominać pobojowisko (co jednak nie oznacza, że malec będzie jadał jak brytyjska królowa), a samodzielne jedzenie staje się prawdziwym przyjmowaniem pokarmu, a nie ćwiczeniem w rzucaniu na odległość. Dobrze posługuje się łyżką, potrafi też samodzielnie pić z kubeczka. Rady dla rodziców: Nie zabraniaj dziecku eksperymentowania związanego z doskonaleniem dużej i małej motoryki. W tym okresie ważna jest gimnastyka wszystkich partii ciała: niech twoje dziecko wspina się, przewraca, czołga... Zorganizuj malcowi tor przeszkód. Ucz dziecko pierwszych zabaw ruchowych: np. trzymając się za ręce udawajcie pociąg, bawcie się w kółko graniaste. Rozwój emocjonalny 17 miesięczne dziecko przestaje być przywiązaną jedynie do mamy, niesamodzielną istotką. Coraz większa samodzielność idzie w parze z zainteresowaniem innymi ludźmi. Dziecko zaczyna obdarzać inne osoby - babcię, ciocię, kuzynki itd.- wyraźną sympatią. Coraz lepsza pamięć (i aparat telefoniczny!) sprzyja zacieśnianiu kontaktów rodzinnych, nawet jeśli babcia mieszka na drugim końcu Polski. Miłość do innych niż mama członków rodziny jest bardzo ważna - pozwala dziecku jeszcze lepiej zadomowić się w świecie. Sprawdź, do kogo będzie podobne twoje dziecko Maluch ma coraz lepszą świadomość siebie jako odrębnej, samodzielnej istoty. Dobrze zna własne imię. Zawołany odwraca głowę i podchodzi do wołającego. Zaczyna także świadomie pozować do zdjęć, a oglądanie własnych fotografii stanie się teraz jego największą pasją. Samodzielność i niezależność, jaką odczuwa dziecko, może nieść ze sobą lęk przed nieznanymi sytuacjami i ludźmi – dziecko może praktykować nawyki samouspokajające: ssanie kciuka lub smoczka, huśtanie się w łóżeczku, przytulanie się do ulubionej zabawki lub kocyka. Rady dla rodziców: Podkreślaj jak ważna jest rodzina. Oglądajcie razem rodzinne albumy ze zdjęciami. Opowiadaj maluszkowi o rodzinie, zarówno najbliższej: tacie, babci, rodzeństwie, jak i tej dalszej: ciociach, kuzynach. Pokaż dziecku album ze zdjęciami. Staraj się wygospodarować przynajmniej godzinę dziennie – najlepiej wieczorem - na spokojną zabawę lub opowiadanie historyjek. Niech takie rodzinne godziny staną się waszym nowym rytuałem. Przeczytaj także: Wspólny czas z dzieckiem Rozwój intelektualny 17 miesięczne dziecko czyni wielkie postępy w nauce samodzielnej zabawy. Rozwijająca się w szybkim tempie wyobraźnia podsuwa mu nowe sposoby wykorzystania starych zabawek – misie będą ustawiać się w pociąg, wieża z kloców zacznie rozbudowywać się we wszystkich kierunkach, a piasek w piaskownicy stanie się wspaniałym budulcem dla małego murarza. Sprawdź jak rozwijać wyobraźnię dziecka - teraz i gdy będzie nieco starsze 17 miesięczne dziecko nadal nie potrafi skupić się na jednej czynności dłużej niż minutę. Wbrew pozorom to bardzo dużo, sprawdźcie z zegarkiem w ręku! Rozwija się także mowa malucha. 17 miesięczne dziecko używa kilkunastu słów dźwiękonaśladowczych na przykład „tik-tak”, „pi-pi”. Mówi ze zrozumieniem kilka słów dwusylabowych. Wraz z rozwojem mowy rozwija się też świadomość własnego ciała i potrzeb. Dziecko zaczyna sygnalizować swoje potrzeby fizjologiczne, choć, niestety, najczęściej robi to po fakcie. W 17 miesiącu życia dziecko doskonali swoją zdolność obserwacji. Zwraca uwagę np. na auto przejeżdżające obok, z czym może wiązać się strach przed pojazdami. W tym okresie mogą już zacząć się nocne koszmary związane właśnie z dziecięcą umiejętnością obserwowania, która jednak jeszcze nie idzie w parze ze zdolnością interpretowania niektórych wydarzeń. Rady dla rodziców: Oswajaj lęki powoli. Nie staraj się na siłę stawiać dziecka oko w oko z tym, co je przeraża. Nawet jeśli strach potrwa przez kilka miesięcy, bądź cierpliwa i wyrozumiała. Zacznij trening czystości. Jeśli dziecko potrafi już odczuć dyskomfort związany z obecnością kupki w pieluszce, warto zacząć naukę załatwiania się do nocniczka. Nie polega to na zmuszaniu dziecka to długiego „wysiadywania", ale na powolnym oswajaniu go z nocniczkiem, sadzaniu na nim lalki, misia itd. Sprawdź, kiedy dziecko będzie gotowe, by na dobre pożegnać się z pieluszką Obejrzyj film jak się bawić z dzieckiem View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Ssanie kciuka. Dzieci najczęściej wkładają kciuk do buzi, gdy potrzebują ukojenia, chcą rozładować napięcie, są zmęczone, znudzone. Jeśli nie robią tego niemal non stop, nie trzeba w to ingerować - nawyk z czasem minie. Jeśli jednak dziecko prawie nie wyciąga kciuka z buzi, zaangażuj jego rączki w zajęcie, które to uniemożliwia - niech łapie piłkę, przytula misia itd. Poobserwuj dziecko. Spróbuj się zorientować, o co może chodzić. Czuje się niepewnie? Potrzebuje większej uwagi? Ma jakiś kłopot? Przeczytaj także: Ssanie kciuka i inne paskudne nawyki Uderzanie głową w ścianę. Dziecko robi to nie po to, by zrobić sobie krzywdę, lecz by się uspokoić i dać upust swojej energii. Staraj się zredukować napięcie dziecka i okazywać mu dużo miłości. Podsuń mu inne pomysły na pozbycie się nadmiaru energii, np. zapasy z tatą albo bieganie na świeżym powietrzu. Jeśli dziecko uderza się bardzo mocno i często, zasięgnij porady psychologa. Sprawdź jak radzić sobie z autoagresją u dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Jak zbliżyć tatę do rodziny? Gdzie jest babcia? Zabawa dla dzieci w wieku od 18 do 24 miesięcy W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Dziecko chodzi za tobą krok w krok Naucz dziecko pewności siebie Samodzielne picie z kubeczka 14 produktów zakazanych dla dzieci Rowerek biegowy dla rocznego dziecka - ranking
Skala Tannera – co to jest i jak się nią posługiwać? Skala Tannera dla dziewczynki i chłopca
Skala Tannera służy do oceny dojrzałości płciowej dzieci i młodzieży na podstawie zewnętrznych cech płciowych – narządów płciowych i piersi u dziewcząt. Ze skali Tannera korzystają pediatrzy, endokrynolodzy i kryminolodzy. Wyjaśniamy, jak posługiwać się skalą Tannera w przypadku dziewczynek i chłopców, i co oznaczają stosowane skróty.
Skala Tannera pomaga określić dojrzałość płciową dziecka. Ocena, na jakim etapie dojrzewania jest chłopiec czy dziewczynka, odbywa się na podstawie wyglądu piersi i okolic łonowych u dziewcząt oraz gęstości owłosienia, wielkości prącia i jąder u chłopców. Spis treści: Co to jest skala Tannera? Dojrzewanie płciowe wg skali Tannera – jak wygląda badanie? Jak posługiwać się skalą Tannera? Skala Tannera – dziewczynki Skala Tannera – chłopcy Skala Tannera: skróty Co to jest skala Tannera? Skala Tannera umożliwia ocenę stopnia dojrzałości płciowej. Istnieją dwie jej wersje: dla dziewczynek i chłopców. W każdej z nich wyróżnia się 5 etapów rozwoju płciowego. Etap pierwszy oznacza okres przed rozpoczęciem dojrzewania, a etap piąty – pełną dojrzałość płciową. Dojrzewanie płciowe wg skali Tannera jest oceniane przez endokrynologów dziecięcych oraz podczas badań bilansowych dzieci. Skala Tannera pozwala wtedy wykrywać nieprawidłowości w tempie dojrzewania płciowego (przedwczesne, opóźnione) i wdrożyć, w razie potrzeby, odpowiednie leczenie. Skala Tannera używana jest też w sądownictwie w przypadkach dotyczących dziecięcej pornografii. Dzięki niej eksperci oceniają wiek i zaawansowanie rozwoju płciowego nieletnich znajdujących się na filmach czy zdjęciach. Dojrzewanie płciowe wg skali Tannera – jak wygląda badanie? Aby dziecko czuło się maksymalnie komfortowo podczas badania według skali Tannera, u chłopców oględziny powinien przeprowadzać lekarz mężczyzna, a u dziewczynek – lekarka. Dziecko musi się rozebrać, najczęściej tylko do bielizny. U chłopców lekarz zwykle dokonuje pomiaru objętości jąder, więc wtedy konieczne jest zsunięcie bielizny. Często też lekko obsuwa się bieliznę, aby stwierdzić (lub nie) obecność owłosienia łonowego. Do oceny piersi u dziewczynek nie zawsze trzeba je odsłaniać – oględziny przez cienką koszulkę mogą wystarczyć. U starszych dzieci badanie według skali Tannera często zastępuje się rozmową i wywiadem, który pozwala uzyskać niezbędne informacje. Przebieg badania według skali Tannera w dużej mierze zależy od lekarza, jego doświadczenia i wrażliwości. Czy badanie wg skali Tannera jest obowiązkowe? Tak, jednak na ogół nie jest przeprowadzane w sposób stresujący. Doświadczonemu lekarzowi wystarczy rzut oka na dziecko stojące w bieliźnie, aby ocenić jego rozwój płciowy na potrzeby badania bilansowego. Dokładniejsze badanie Tannera może być konieczne na potrzeby sądu, np. w sprawach o nadużycia seksualne wobec dzieci. Jak posługiwać się skalą Tannera? Poniżej opisaliśmy cechy charakterystyczne, jakie bierze pod uwagę lekarz, aby zaklasyfikować dziewczynkę lub chłopca do poszczególnych etapów/stopni dojrzałości płciowej wg skali Tannera. Skala Tannera: dziewczynki Aby ocenić dojrzałość płciową wg skali Tannera u dziewcząt, nie trzeba korzystać z żadnego sprzętu. Zwykle wystarczają oględziny newralgicznych stref na ciele. Stopień I: brak owłosienia w okolicy łonowej, brodawki piersiowe płaskie lub nieznacznie wypukłe. Stopień II: powiększona brodawka piersiowa, piersi są nieznacznie uwypuklone, na łonie są pierwsze włoski. Stopień III: wyraźnie powiększone piersi i brodawki piersiowe, wyraźnie widoczne owłosienie łonowe – włoski są obecne wokół warg sromowych i na wzgórku łonowym. Stopień IV: brodawka sutkowa tworzy dodatkowy wzgórek na piersi, włosy łonowe są gęste, ale owłosienie nie obejmuje ud. Stopień V: piersi wyglądają jak u dojrzałych kobiet – są zaokrąglone, a brodawka piersiowa tworzy wzgórek. Owłosienie łonowe jest gęste i może schodzić na uda. rys. Wikipedia Skala Tannera: chłopcy Do oceny dojrzałości płciowej chłopców niezbędny jest orchidometr. To przyrząd, którego używa się do oceny wielkości i objętości jąder. Zbudowany jest z 12 lub więcej owali, które odpowiadają objętości od 1 do 25 ml. Stopień I: brak owłosienia w okolicy łonowej, jądra i prącie mają rozmiary charakterystyczne dla wczesnego dzieciństwa (jądra – ok. 2,5 cm). Stopień II: nieznaczne powiększone jądra (3 cm), prącie jest nieco dłuższe i grubsze niż u małego dziecka. Blisko grzbietu prącia, na okolicy łonowej, pojawiają się pierwsze włoski. Stopień III: wyraźnie powiększone jądra (3,6 cm), prącie jest wyraźnie dłuższe i grubsze, a włosy łonowe stają się gęstsze i kręcone. Stopień IV: jądra mają wielkość 4,1-4,5 cm, prącie ma długość podobną do długości moszny i jest grubsze, moszna ma ciemniejszy kolor. Owłosienie łonowe staje się gęstsze, ale nie schodzi na uda. Stopień V: jądra mają wielkość ok. 4,5 cm, prącie i moszna mają wygląd jak u dorosłego mężczyzny. Włosy łonowe pojawiają się też na udach. rys. Wikipedia Skala Tannera: skróty W skali Tannera ocenia się też rozwój poszczególnych części ciała, stosując skróty: PH (pubic hair – włosy łonowe), G (genital – genitalia), B (breast – piersi). Ocena wzrostu włosów łonowych u dziewczynek wg skali Tannera (skrót PH) Etap I – nie ma włosów łonowych. Etap II – pojawiają się rzadkie, puszyste włosy, które są proste lub tylko lekko skręcone. Te włosy są widoczne głównie wzdłuż warg sromowych. Etap III – pojawiają się znacznie ciemniejsze, grubsze i bardziej kręcone włosy łonowe. Etap IV – włosy łonowe pojawiają się w miejscach typowych dla dorosłych, ale w mniejszej ilości. Etap V – włosy są gęste, tworzą kształt odwrotnego trójkąta. Ocena wzrostu włosów łonowych u chłopców wg skali Tannera (skrót PH) Etap I – nie ma włosów łonowych. Etap II – występują nieliczne, puszyste włosy, lekko skręcone lub proste. Włosy widoczne są głównie u podstawy penisa. Etap III – włosy łonowe są znacznie ciemniejsze, grubsze i bardziej kręcone. Etap IV – włosów jest więcej, ale nie rosną na przyśrodkowej części ud. Etap V – rozmieszczenie włosów jest typowe dla dorosłych, włosy łonowe tworzą odwrotny trójkąt. Ocena rozwoju piersi u dziewczynek wg skali Tannera (skrót B) Etap I – tylko brodawka jest uniesiona powyżej poziomu klatki piersiowej. Etap II – lekkie uniesienie piersi i brodawek. Etap III – piersi i otoczki nadal się powiększają. Etap IV – otoczki i brodawki unoszą się ponad poziom piersi. Etap V – rozwinęły się dojrzałe kobiece piersi, brodawki mogą wystawać nieco ponad kontur piersi. Ocena rozwoju genitaliów u chłopców wg skali Tannera (skrót G) Etap I – jądra, worek mosznowy i penis mają rozmiary i proporcje zbliżone do tych obserwowanych we wczesnym dzieciństwie. Etap II – następuje powiększenie moszny i jąder, skóra moszny może być zaczerwieniona. Etap III – następuje dalszy wzrost penisa, jąder i moszny. Etap IV – penis jest znacznie powiększony pod względem długości i obwodu, skóra moszny wyraźnie ciemnieje. Etap V – narządy płciowe są typowe dla dorosłego mężczyzny pod względem wielkości i kształtu. Źródło: Feingold David, Pediatric Endocrinology, WB Saunders, 1992 Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://s.mamotoja.pl/i/skala-tannera-chlopcy-GALLERY_MAI2-109835.jpg">Kalendarz rozwoju dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/siatki-centylowe/">Siatki centylowe – sprawdź, jak rozwija się twoje dziecko <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/motoryka-czyli-jak-rozwija-sie-sprawnosc-dziecka-31064-r1/">Rozwój umiejętności motorycznych dziecka
Dziecko siada „w literę W” – o czym to świadczy?
Jeśli twoje dziecko „siada w literę W” na podłodze, pilnuj, aby odzwyczaiło się tak układać nogi. Ta charakterystyczna pozycja działa bardzo niekorzystnie na stawy, więzadła, mięśnie, rozwój i postawę dziecka.
Siad W (siad „w literę W”) to określenie nieprawidłowego sposobu siedzenia, który polega na tym, że nogi oglądane z góry układają się w kształt litery W (stąd nazwa). Gdy dziecko przyjmuje tę pozycję, pośladki opiera na podłodze i siedzi między stopami, które są skierowane na zewnątrz. Kolana znajdują się blisko siebie, a uda są obrócone do środka. Siedzenie „w literę W” jest często spotykane wśród dzieci. Tendencję do przyjmowania takiej pozycji ma określona grupa maluchów. Czy twoje dziecko do niej należy? O czym świadczy siedzenie w literę W? Siad W nie zawsze znaczy, że z dzieckiem coś jest nie w porządku. Jednak z obserwacji specjalistów wynika, że ten sposób siedzenia częściej obserwuje się u dzieci, które mają <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/obnizone-napiecie-miesniowe-coraz-czestszy-problem-niemowlat-13553-r1/">obniżone napięcie mięśniowe lub/i hipermobilność stawów (stawy dziecka poruszają się w wyjątkowo dużym zakresie ruchu, np. maluch ma przeprosty w kolanach, łokciach). Dla dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym charakterystyczne jest też osłabienie mięśni brzucha i wzmożone napięcie mięśni grzbietu. Pozycja W. fot. Adobe Stock Siedzenie „w literę W” jest dla dzieci z obniżonym napięciem mięśniowym i hipermobilnością wygodniejsze, bo pozycja ta nie angażuje w takim stopniu mięśni tułowia, w jakim są one zmuszone do pracy w innych pozycjach siedzących (siad na piętach, siad obok stóp, siad po turecku czy prosty). Konsekwencje siadania dziecka „w literę W” Kiedy dziecko siada „w literę W”, jego stawy biodrowe zmuszone są do przyjęcia skrajnej rotacji wewnętrznej. To może powodować komplikacje zwłaszcza u dzieci, które wcześniej miały problemy z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/dysplazja-stawow-biodrowych-a-zwichniecie-stawu-kiedy-do-ortopedy-1012-r1/">dysplazją stawu biodrowego. Siad W powoduje, że mięśnie brzucha nie biorą aktywnego udziału w utrzymywaniu tułowia, plecy dziecka przybierają kształt litery C, co nie sprzyja wykształcaniu poprawnej postawy ciała. Jeśli siad W pojawia się w niemowlęctwie i nie zostaje zamieniony na prawidłowy, u dziecka może zostać zaburzony proces kształtowania się nie tylko prawidłowej postawy ciała, ale i równowagi. To z kolei może utrudniać osiąganie kolejnych etapów rozwoju ruchowego – nauki czworakowania, wstawania i chodzenia. Kolejna sprawa to zablokowanie tułowia w pozycji siadu „w literę W” – rotacja tułowia jest trudniejsza do wykonania, dlatego dziecko siedząc w tej pozycji, raczej używa prawej rączki po prawej stronie ciała, a lewej – po lewej stronie; ręce malucha nie przekraczają linii środkowej ciała. To może utrudniać rozwój koordynacji ruchowej, rozwój psychoruchowy i zaburzać powstawanie tzw. lateralizacji, czyli wykształcania się np. sprawniejszej funkcjonalnie prawej lub lewej ręki. Zaburzenia lateralizacji są z kolei wiązane z powstawaniem dysleksji u dzieci i problemów szkolnych. Siad W może spowodować u dziecka: opóźniony rozwój umiejętności motorycznych, opóźnioną umiejętność stabilizacji kręgosłupa, przeciążenie mięśni i ścięgien, inne problemy ortopedyczne. Co zrobić, gdy dziecko siada „w literę W”? Nie należy zwracać dziecku za każdym razem uwagi, kiedy źle siedzi. Zamiast tego, rodzice powinni chwalić dziecko, gdy siedzi w innych, bezpiecznych pozycjach. Klęczenie (z pupą opartą na piętach), siad prosty czy siedzenie po turecku albo w siadzie bocznym naprzemiennie prawym i lewym, są dla malca bezpieczniejsze i należy go zachęcać, żeby siadał w ten sposób: Gdy oglądacie bajki, siedź na kanapie z wyprostowanymi nogami i zwróć uwagę malucha, żeby siadał podobnie. Gdy bawicie się na podłodze, siedź po turecku lub z nogami na boku – dziecko widząc, jak siedzisz, będzie się uczyć prawidłowej pozycji. Pozycja W i jeden z prawidłowych siadów. fot. Adobe Stock Jeżeli dziecko uparcie unika innych pozycji siedzących, warto skonsultować się z fizjoterapeutą. Stwierdzi on, czy dziecko nie ma zaburzeń napięcia mięśniowego czy hipermobilności stawów i w razie potrzeby zaproponuje odpowiednie postępowanie i ćwiczenia. Uwaga! Kiedy dziecko siada „w literę W” tylko chwilami albo przechodzi przez tę pozycję, zmieniając ułożenie ciała z odpowiedniego do pełzania na pozycję siadu, nie ma co panikować. Tylko notoryczne korzystanie z siadu W wymaga interwencji, czyli zachęcania dziecka do przyjmowania innej pozycji siedzącej i ewentualnie konsultacji ze specjalistą. Czytaj także: J<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/jak-dziecko-siada-po-raz-pierwszy-dwie-pozycje-z-jakich-dziecko-siada-32265-r1/">ak dziecko zaczyna siadać po raz pierwszy Kiedy dziecko zaczyna chodzić? Normy i ważne rady dla rodziców <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/8-miesieczne-dziecko-nie-siada-czy-to-problem-32272-r1/">8-miesieczne dziecko nie siada – czy to problem?
Co maluch wie o świecie? Kilka ważnych kwestii o rozwoju poznawczym [WEBINAR 5.]
Za nami piąty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, jak wygląda rozwój poznawczy dziecka.
Czym on jest? To przede wszystkim nabywanie i doskonalenie umiejętności niezbędnych maluchowi do rozumienia świata. Jest to wszystko to, co na danym etapie życia dziecko jest w stanie zrozumieć, pojąć i poznać. Co istotne – rozwój poznawczy podzielony jest na kilka okresów, w których każdy kolejny wynika z poprzedniego. Tym samym bardzo ważne jest, by przebiegał on poprawnie, co później przekłada się m.in. na sukces szkolny. Rozwój poznawczy dziecka – trochę teorii… Gdy rodzi się mały człowiek, od samego początku można obserwować jego rozwój fizyczny, jak i intelektualny. Co ciekawe, już od najmłodszych lat życia jest on nie tylko odbiorcą tego, co się wokół niego dzieje, ale już wtedy kształtuje je, wywierając istotny wpływ na otoczenie. Dlatego też rozwój poznawczy jest zależny od interakcji malucha ze środowiskiem. Podczas spotkania ekspertka przypomniała postać szwajcarskiego psychologa Jean Piaget, który prowadził badania nad rozwojem poznawczym od urodzenia dziecka do jego dojrzałości. Dziecko często dostrzega tylko to, co już wie. Dopasowuje do rzeczy, które widzi to, co jest w stanie wyrazić. Dla niego góry są przez kogoś usypane, rzeki są wykopane, a słońce i księżyc śledzą je podczas spacerów Jean Piaget. To właśnie Piaget przeprowadził badania, które następnie opisał w ważnej do dzisiaj teorii rozwoju poznawczego. Wyróżnił następujące stadia rozwoju: Inteligencja sensomotoryczna (0-2 lata) – dziecko uczy się poprzez bezpośrednie doświadczenie, czyli rzuca, potrząsa, zgniata, gryzie itp. Sprawdza także, jaki związek jest pomiędzy przedmiotem a tym, jaki ono ma na niego wpływ, czyli np. notoryczne wyrzucanie przedmiotu z łóżeczka. Zabawki w tym czasie odgrywają istotną rolę, dlatego bardzo ważne jest, by rodzice zwracali uwagę, czego konkretnie używają maluchy. Ponadto również ciało jest dla dziecka dużą zabawką, dlatego chętnie je testuje. Myślenie przedoperacyjne (2-7 lat) – nadal dziecko eksperymentuje z zabawkami, jednak tutaj jest już moment planowania – nie ma przypadku, bo maluch wie już, czego może oczekiwać. Nie zmienia to też tego, że nadal sprawdza, co dzieje się z przedmiotem i jaki ma na niego wpływ. Coraz więcej też myśli, co wiąże się również z rozwojem mowy, dlatego warto do niego dużo mówić oraz budować związki między rzeczą. W tym wieku rozwój poznawczy musi być szeroki, powinien dotyczyć wszystkich dziedzin życia dziecka – sportu, muzyki, przyrody, relacji itd. Operacji konkretnych (7-11 lat) – dziecko rozumie pojęcie masy, że np. coś może być małe a ciężkie, objętości, pojęcie liczby, a także może przyswoić pojęcia logiczne oraz klasyfikować hierarchicznie. Rozwija wtedy także myślenie słowno-logiczne oraz rozumowanie indukcyjne (od szczegółu do ogółu). Operacji formalnych (11-15 i starsze) – dziecko robi już wiele operacji w umyśle, może sobie je wyobrazić, nie muszą one istnieć. Oznacza to, że rozwija się wtedy myślenie abstrakcyjne oraz myślenie hipotetyczno-dedukcyjne. Co ważne, ekspertka podkreśliła, że każdy z powyższych etapów wynika z poprzedniego. Oznacza to, że dziecko uczy się czegoś, a następnie wykorzystuje to, by przyswoić kolejne umiejętności. Jest to ważne w kontekście braków na danym etapie rozwoju, które jeśli nie zostaną zauważone przez rodziców, a następnie uzupełnione, mogą skutkować opóźnieniem na kolejnych etapach rozwoju.
Czuję, czyli… jak rozwijać zmysły: smaku, węchu i dotyku? [WEBINAR 4.]
Za nami czwarty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o trzech zmysłach, które pozwalają… czuć świat! Dowiedz się, w jaki sposób rozwijać smak, węch i dotyk u przedszkolaka.
Potrafimy rozróżnić kilka smaków, ponad trylion zapachów, a do tego czujemy m.in. dotyk, ból i temperaturę. Możemy chłonąć świat na wiele sposobów, a wszystko dzięki trzem, wymienionym wcześniej zmysłom. I tak np. zapach wyczujemy nawet, gdy jego źródło jest daleko. Z kolei, by poczuć dotyk i smak, bodźce muszą być blisko. W przypadku dotyku odbieramy je poprzez receptory znajdujące się na skórze, a w przypadku smaku – możemy rozpoznać go, gdy cząsteczki jedzenia rozpuszczą się w cieczy (np. w ślinie). W związku z tym, aby dziecko właściwie odczuwało, czyli rozpoznawało i reagowało na bodźce z zewnątrz, warto zadbać o rozwój tych zmysłów jak najwcześniej. Kilka ważnych kwestii dotyczących smaku Aby poczuć smak, konieczna jest reakcja jedzenia ze śliną, dlatego też należy jeść wolno. W trakcie spotkania ekspertka podkreśliła, że mówiąc o zmyśle smaku, nie można nie wspomnieć o tym, jak dzieci jedzą… a także, jak to postrzegają rodzice. Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, że dziecko ma prawo do niejedzenia. Może odmówić nawet wtedy, gdy ugotowano danie, które zwykle lubi. Bo istotne jest nie tylko to, by pozwolić dzieciom eksperymentować ze smakami, ale także, by... odmawiać jedzenia. Aby rozwijać w dziecku smak, warto pokazywać mu dania z kuchni świata, niecodzienne przyprawy, a także sposoby ich podania. Maluch musi mieć szanse, aby podjąć próbę zjedzenia nowej rzeczy, dlatego można np. bawić się w szwedzki stół. Dziecko może samo wybrać składniki i łączyć je jak tylko mu się podoba. Warto także do 2 r.ż. pozwolić bawić się jedzeniem. Ekspertka podkreśliła, że dziecko poznaje wtedy nie tylko smak, ale również jego fakturę i barwę, a to według kucharzy sposób, który pozwala wychować smakosza! Przy tym należy pamiętać, by niezależnie od tego, jak bardzo zależy nam na rozwoju smaku u dziecka, nie zmuszać go do jedzenia. Jest to bardzo ważne, gdyż może prowadzić do poważnych zaburzeń odżywiania. Czy to czujesz? Czyli o smaku słów kilka Świat zapachów to kolejna przestrzeń, którą warto pokazywać dzieciom. Co ciekawe, przygodę z tym zmysłem maluchy rozpoczęły już w ciąży. Będąc w brzuchu mamy czuły zapach wód płodowych, które przenoszą zapach i smak jedzenia spożywanego przez mamę. Warto rozwijać ten zmysł u dzieci, gdyż rozbudza on także smak. Oprócz tego właśnie on sprawia, że łączymy zapachy z konkretnymi wydarzeniami, dzięki czemu mamy w pamięci nie tylko obrazy wspomnień, ale też z łatwością kojarzymy je z zapachami. Zmysł ten jest także potrzebny do tego, by ostrzec nas przed niebezpieczeństwem np. ulatniającym się gazem z kuchenki. Aby go rozwijać, jak najczęściej wąchajcie z przedszkolakiem kwiaty, przyprawy, perfumy i nastawcie się pozytywnie na różnorodność zapachową. Co warto wiedzieć o zmyśle dotyku? Przede wszystkim to, że dotyk to bodziec, który odczuwamy poprzez skórę. To ona jest naszym największym narządem zmysłu oraz organem w ogóle. Dotyk pozwala nam odczuwać ciepło, zimno, ból czy łaskotanie, a doświadczenia te możemy kategoryzować jako przyjemne lub nieprzyjemne. Dlaczego jest ważny? Gdyż pozwala nie tylko na dotykanie, które zwykle jako pierwsze kojarzy nam się z tym zmysłem. Warto zdać sobie sprawę, że to dzięki niemu możemy określić kształt, ciężar, konsystencję czy strukturę. Ponadto to właśnie dzięki niemu komunikujemy się z otoczeniem, a organizm pozwala poprzez receptory w skórze sterować procesami zachodzącymi w organizmie. Dotyk to również intymny sposób komunikacji. To dzięki niemu budujemy więź. Nie bez powodu przytulamy się do siebie, trzymamy za ręce. Oprócz tego, że czujemy wtedy przyjemność, czujemy się też bezpiecznie. Siła dotyku jest tak duża, że pomaga radzić sobie z lękami, uśmierza ból, a także pozwala się wyciszyć i zrelaksować. Rozwijając ten zmysł u dzieci, warto podkreślić, że nie można przestymulować dziecka np. poprzez przytulanie, głaskanie, czy trzymanie za rękę. Warto przy tym jednak zawsze pamiętać, by siła dotyku była dopasowana do maluszka. Należy być także czujnym na zaburzenia sensoryczne. Dzieci mogą wtedy być uwrażliwione i odczuwać ból, gdy obcina im się włosy lub paznokcie, nie lubią nosić jakiegoś ubrania lub wręcz przeciwnie – być mniej wrażliwe i np. potrafią włożyć rękę do bardzo gorącej wody lub szczypać czy drapać się i nie odczuwać bólu.
Pieluchomajtki Pampers Pants zdały test mam na „piątkę”! Poznaj ich opinie!
Niewątpliwie jedną z największych radości rodzicielstwa jest obserwowanie rozwoju maluszka. Uchwycone w kadrze pamięci #PoRuszająceChwile są tym bardziej niezwykłe, jeśli można się nimi... podzielić! Dlatego poprosiliśmy rodziców, aby wspólnie z aktywnymi maluchami przetestowali dla nas pieluchomajtki Pampers Pants i podzielili się swoją opinią. Wypadły rewelacyjnie!
Pieluchomajtki Pampers Pants przetestowały maluchy w różnym wieku: Spośród mam biorących udział w teście prawie połowa pierwszy raz miała okazję wypróbować pieluchomajtki. Pampers Pants pod lupą Testujące mamy skupiły się na wielu aspektach pieluchomajtek Pampers Pants. Jednym z najbardziej kluczowych było ich zakładanie i zdejmowanie. Agata: Jestem bardzo zadowolona z pieluchomajtek Pampers Pants. Są wygodne zarówno w zakładaniu, jak i zdejmowaniu. A do tego widać, że córeczce przyjemnie się w nich biega. Według mam elastyczne boki ułatwiające zmianę pieluchomajtek to ich niewątpliwa zaleta. Poprosiliśmy również o analizę pozostałych walorów pieluchomajtek Pampers Pants. Paulina: Obawiałam się, że maluch nie będzie chciał ich zakładać i nie będą one wystarczająco chłonne. Okazało się jednak, że wygoda ich zakładania jest o wiele lepsza niż w przypadku zwykłych pieluch a chłonność również nie wzbudziła naszych zastrzeżeń. W wielu wypowiedziach mamy podkreślały także, że nie musiały martwić się o dyskomfort dzieci podczas zabawy. Magda: W przypadku mojego 10-cio miesięcznego synka zmiana pieluszki to czasami ogromny problem! Wszystko dookoła jest tak ciekawe, że chwila leżenia w spokoju jest nie możliwa... i tu dla mnie zbawieniem okazują sie pieluchomajtki Pampers Pants, ponieważ nawet synka nie kładę na czas jej zmienienia. A sama zmiana pieluchy w jej trakcie następowała (bo czasem musiała!) w ekspresowym tempie. Barbara: Mój syn jest w ciągłym ruchu – dla niego czas zmiany pieluszki to czas stracony, więc muszę się spieszyć. Dzięki Pampers Pants zmiana zawsze była szybka i wygodna. Nie trzeba było sprawdzać, czy przypadkiem pieluszka nie jest za luźno lub za ciasno zapięta. Z pewnością maluszki również doceniły, że nie musiały odrywać się od swoich aktywności! Nawet, jeśli tą aktywnością był słodki sen… Anna: Obawiałam się, że podczas snu pieluchomajtki będą przeciekać i mój maluszek będzie się budził. Ale spał spokojnie całą noc! Warte polecenia! Katarzyna: Polecam pieluchomajtki Pampers Pants zwłaszcza dla tych aktywnych dzieci. Są chłonne a zarazem przewiewne. Nie powodują podrażnień. Idealnie się sprawdzają w ciągu dnia, ale nawet i nocą. Nie ma problemów z otarciami lub odparzeniami. Są bardzo miękkie i delikatne. I najważniejsze – nie krępują ruchów dziecka. Wszystkie mamy zgodnie przyznały pieluchomajtkom Pampers Pants najwyższe oceny. Zaważyły o tym między innymi wygoda zakładania i pozytywny wpływ na skórę dziecka, które wskazało 100% mam! Natalia: Komfort mojego dziecko jest dla mnie najważniejszy. Pampers Pants sprawiają, że pupa malucha oddycha, na skórze nie ma żadnych odparzeń, a skóra jest wypielęgnowana. Okazało się, że wcześniejsze obawy zarówno rodziców jak i dzieci były nieuzasadnione. Marzena: Syn wcześniej nie nosił pieluchomajtek, bałam się że ich nie zaakceptuje będzie problem z założeniem. Stało się wręcz przeciwnie bardzo mu się spodobały szczególnie zwierzątka które na nich się znajdują :) Katarzyna: Jedyną moją obawą było to, że pieluchomajtki Pampers Pants mogą w ciągu nocy przesiąknąć. Jednak myliłam się i moje obawy zniknęły po przespanej i suchej nocy. Dla wielu mam znaczenie miało również zdanie ich pociechy! Magdalena: My po testach już wiemy, że nie wrócimy do zwykłych pieluszek! Nie tylko jest nam prościej zmienić pieluchę, ale mamy również pewność, że syn ma pełną swobodę i komfort, szczególnie w te upalne dni! Nie mamy także problemów ze zsuwającą się podczas biegania lub spania pieluszką. Czas na twoją własną opinię! POZNAJ WIĘCEJ OPINII >>><a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://produkty.mamotoja.pl/pampers/pieluchomajtki-pampers-pants" target="_blank" rel="noopener">TUTAJ Wyniki przygotowane na podstawie testu przeprowadzonego w serwisie mamotoja.pl na grupie 89 osób w terminie maj-czerwiec 2020 r. Artykuł powstał z udziałem marki Pampers
#PoRuszająceMomenty: Wsparcie rozwoju ruchowego w ograniczonej przestrzeni – to możliwe! Rozmowa z ekspertem
Siedzenie w domu nie sprzyja zajęciom ruchowym… czyżby? Jeśli uważnie zajmiemy się tematem, to może okazać się, że jest wręcz przeciwnie! O tym, jak w ograniczonej przestrzeni mieszkania wspierać rozwój ruchowy dziecka, oraz o tym, które domowe sprzęty pomagają przyspieszać rozwój, a które go hamują, mówi instruktor zajęć ruchowych dla rodziców z dziećmi i terapeuta integracji sensorycznej Katarzyna Sempolska.
Maluszek już od urodzenia każdego dnia staje się coraz bardziej aktywny. Początkowo, wzmacniając mięśnie, samodzielnie unosi główkę i przewraca się z pleców na brzuszek. Potem uczy się obrotów, podejmuje pierwsze próby czołgania się do przodu i wokół własnej osi i… rusza zdobywać świat! Czynności ruchowe Kiedy nasz brzdąc skończy 7-8. miesiąc życia, postępy w zakresie poruszania się widoczne są gołym okiem. Idealny rozwój ruchowy zakłada czworakowanie, siadanie i wstawanie przy niskich meblach czy ścianie – wzorce te jednak mogą się pojawiać tez w innej kolejności .Wreszcie podnosi się i około 12. miesiąca życia zaczyna... uciekać! Katarzyna Sempolska: Rozwój dziecka jest najbardziej intensywny przez pierwszy rok, półtora. Dziecko w tym czasie uczy się najważniejszych wzorców ruchowych i to właśnie wówczas one się pojawiają. Jakość wzorców będzie informować, czy dziecko rozwija się prawidłowo. Rodzice, jako że najczęściej przebywają ze swoim dzieckiem, powinni obserwować uważnie, jak maluch się rusza i w przypadku zaobserwowanie czegoś nieprawidłowego, powinni zgłosić się do pediatry lub fizjoterapeuty dziecięcego. Jeśli rozwój przebiega prawidłowo i nie obserwujemy żadnych nieprawidłowości, warto zastanowić się, jak pomagać naszemu maluchowi – albo jak nie przeszkodzić mu w zdobywaniu kolejnych szczytów. Każdy etap rozwoju ruchowego jest ważny i rolą rodziców jest ich ani nie przyspieszać, ani dziecku nie przeszkadzać, ale jak najbardziej powinni je obserwować. Często popełnianym błędem jest np. sadzanie dziecka i obkładanie go poduszkami, żeby nie upadło – w momencie kiedy dziecko nie jest na to gotowe, takie „wspieranie” może obciążyć jego kręgosłup. Widocznie maluch nie jest jeszcze wystarczająco silny, żeby siedzieć w sposób prawidłowy, tylko robi to biernie i nieprawidłowo. Dlatego, drodzy rodzice, warto bawić się „w parterze”. Zejść na dywan i zatracić się w zabawie klockami, sorterami, czy po prostu zwyczajnie powygłupiać. Jednocześnie jednak obserwować wzorce i jeśli jest potrzeba – manipulować przestrzenią w mieszkaniu, żeby zachęcić do wzorów których nie ma. Jak to zrobić? W tym pierwszym okresie powinniśmy np. obserwować, jak dziecko się obraca – na początku jest to obrót tylko przez jeden bok, ale po 2 tygodniach powinien być również przez drugi – i jeżeli rodzic to widzi, to może wszystkie zabawki ułożyć tak, żeby delikatnie zachęcić malucha do obrotu na drugą stronę. Rozwój małego dziecka rzeczywiście w dużej mierze odbywa się na podłodze. Jak podkreśla Katarzyna Sempolska: „nie trwa to kilka miesięcy, a kilka lat”. Jeszcze maluchy w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym większość zabaw koncentrują na ziemi. Dlatego od samego początku warto „obniżyć poziom”. Ja, opowiadając rodzicom w szkole rodzenia o rozwoju niemowlęcia, informuję ich, że rozwój dziecka powinien odbywać się na... podłodze. Dlatego watro mieć matę edukacyjną – ona będzie uatrakcyjniać świat dziecka i w leżeniu na plecach, i w leżeniu na brzuchu. Zrezygnujmy z leżaczków-bujaczków, bo rozleniwiają dzieci. W leżaczku dziecko nie jest stymulowane do dźwigania głowy czy unoszenia nóg, które to ćwiczenia świetnie wzmacniają mięśnie brzucha. Oprócz przestrzeni typowo zabawowej, warto również przygotować dla dziecka bezpieczne miejsca do swobodnego przemieszczania się. Zanim dziecko zaczyna sprawnie chodzić, to czworakuje, chodzi bokiem przy meblach czy ścianie i próbuje stawiać pojedyncze kroki. Te wszystkie osiągnięcia rozwojowe występują miedzy 11. a 14. miesiącem życia. Nie korzystajmy w tym okresie z chodzików. Za to wygłupy na dywanie są bezcenne! A turlania, kołysania, bujania czy ciąganie dziecka w kocu po podłodze stymulują zmysł równowagi. Zwijanie dziecko w kocyk i dociskanie zaś – czucie głębokie. Motoryka mała Jednocześnie niezwykle ważne jest wsparcie rozwoju motoryki małej. Rozwój motoryki małej wiąże się z dojrzewaniem wzroku i układu nerwowego. Żeby dziecko chwyciło coś małego, musi to najpierw zobaczyć. Chwyt pęsetowy powinien pojawić się ok. 7. miesiąca życia. Chwyt pęsetowy polega na tym, że dziecko chwyta przedmiot opuszkami palców: kciuka, palca wskazującego lub kciuka i środkowego. Dzięki rozwojowi poszczególnych chwytów maluszek będzie sam w stanie za jakiś czas jeść łyżeczką, napić się z kubka, czy samodzielnie zapiąć guziki w sweterku! Rozwój mowy Każdy rodzic z utęsknieniem czeka na pierwsze świadomie wypowiedziane „mama” lub „tata”. Można spodziewać się tego w okolicach pierwszych urodzin dziecka. Warto wspierać również ten obszar – nie tylko czytając maluszkowi na dobranoc, ale także podczas wspólnych zabaw. Świetne są wszelkiego rodzaju zabawy dźwiękonaśladowcze, które będą idealne np. podczas bujania malucha w huśtawce. Pokazujemy psa (mówimy, że robi „hau hau”) i kota („miau, miau”). Najwięcej śmiechu pojawi się przy okazji naśladowania konika. Konie kląskają i już naprawdę małe dzieci potrafią to wspaniale odtworzyć. Poza tym sprawdza się również gimnastyka buzi i języka – dawanie całuska, zachęcanie dziecka, żeby pokazywało język czy oblizało usta językiem, albo zrobiło balon z buzi. W rozwoju mowy będzie też pomagało jedzenie twardych pokarmów czy picie napoju przez słomkę. Nasze mieszkania skrywają wiele tajemnic, które możecie odkrywać wspólnie z maluchem. Wspólne bycie w domu to idealny czas! Konsultacja merytoryczna: Katarzyna Sempolska Instruktor zajęć ruchowych dla rodziców z dziećmi i terapeuta integracji sensorycznej, nauczyciel akademicki. Artykuł powstał z udziałem marki Pampers
Plac zabaw drewniany - idealna zabawa dla małego akrobaty [Przegląd]
Plac zabaw drewniany rozwija sprawność mięśni i zmysł równowagi dziecka. Oto jego zalety oraz najciekawsze propozycje, które możesz kupić tutaj.
Jeżeli masz kawałek ogródka lub działki i zastanawiasz się, jak uatrakcyjnić zabawę swojemu maluchowi pomyśl o kupnie drewnianego placu zabaw. To inwestycja na wiele lat, wspaniale rozwijająca sprawności ruchową dziecka, ale nie tylko. Drewniane place zabaw to konstrukcje zawierające także domki i wieże, dzięki czemu dziecko ma jeszcze więcej możliwości rozwoju wyobraźni i kreatywności. Zobacz zalety takich zabaw i najciekawsze propozycje, jakie są obecnie dostępne w sprzedaży. Zalety zabawy na drewnianym placu zabaw Zabawa dziecka na placu zabaw na świeżym powietrzu rozwija w maluchu: mięśnie i kości; współpracę obu półkul mózgowych; dużą i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/zabawki-ktore-pomagaja-rozwijac-mala-motoryke-26012-r1/">małą motorykę (potrzebne to będzie później do nauki pisania i czytania); planowanie ruchu i ocenę ryzyka; wiarę w swoje umiejętności; zmysł równowagi i koordynacji ruchowej; naukę upadania; zmysł dotyku, wzroku; wyobraźnię; tworzenie kreatywnych zabaw. Huśtawka i zjeżdżalnia to podstawa każdego placu zabaw Drewniany plac zabaw może zawierać: huśtawkę; trampolinę; liny; zjeżdżalnię; drabinki; domek; wieżę; <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/jak-wybrac-piaskownice-dla-dziecka-17635-r1/">piaskownicę. Dopasuj plac zabaw do wieku dziecka Drewniany plac zabaw powinien być dopasowany do wieku i możliwości dziecka. Im jest ono młodsze, tym mniej powinien zawierać atrakcji - nie fundujmy np. trzylatkowi zjazdu z wieży po linie. Dla małych dzieci 1-2-letnich najlepsze będą niewielki plac zabaw z: piaskownicą; małą zjeżdżalnią; huśtawką. Dla starszych dzieci - 4-5-letnich idealnie sprawdzą się zaawansowane konstrukcyjnie tory przeszkód. Bezpieczny plac zabaw Zanim zdecydujesz się na postawienie w ogrodzie placu zabaw dla dziecka, dobrze wybierz dla niego miejsce: powinno być zacienione; nie może być w pobliżu drzew owocowych, które wabią osy, pszczoły i inne owady; powierzchnia placu powinna była na tyle duża, aby dziecko miało możliwość pobiegania, jazdy rowerkiem. Miejsce na zabawę można pokryć powierzchnią gumowaną, taką, jaką wykorzystuje się w publicznych placach zabaw - w ten sposób dziecko nie będzie narażone na bolesne upadki. Zobacz nasze propozycje na bezpieczny plac zabaw dla dzieci: 1. Piaskownica zamykana z ławeczkami - 89 złotych 2. Piaskownica zamykana z daszkiem - 209 złotych 3. Piaskownica z daszkiem - 210 złotych 4. Domek z huśtawką i piaskownicą - 549 złotych 5. Plac zabaw z wieżą, zjeżdżalnią, huśtawką i drabinką - 1 tys. 600 złotych 6. Domek ze zjeżdżalnią - 2 tys.199 złotych 7. Domek ze zjeżdżalnią i drabinką - 2 tys.500 złotych 8. Domek - kosmiczny statek - 2 tys. 99 złotych 1. Piaskownica zamykana z ławeczkami - 89 złotych Piaskownica po złożeniu zakrywa całą powierzchnię piasku. Chroni w ten sposób przed jego zanieczyszczeniem, dzięki czemu można być spokojnym o swoje dziecko. Cechy charakterystyczne: rozmiar - 120x120 cm dla małych dzieci: 1-3 lata wykonana z grubych świerkowych desek, doskonale oszlifowanych i oheblowanych, aby nie stanowiły zagrożenia dla dzieci ma zeszlifowane wszystkie krawędzie i zaokrąglone końce desek View Burdaffi on the source website 2. Piaskownica zamykana z daszkiem - 209 złotych Zawiera pokrywę zabezpieczającą piasek przed zwierzętami, dzięki czemu dziecko nie jest narażone za kontakt z bakteriami groźnymi dla jego zdrowia. Cechy charakterystyczne: rozmiar - 120x120 cm funkcjonalny dach chroniący dziecko przed słońcem, wiatrem czy lekkim deszczykiem ławeczki do siedzenia View Burdaffi on the source website 3. Piaskownica drewniana z daszkiem - 210 złotych Dzięki zadaszeniu, dziecko w takiej piaskownicy może się bawić niezależnie od aury. Cechy charakterystyczne: posiada dach chroniący dziecko przed niekorzystną dla niego pogodą ławeczki do siedzenia deski gładko wyheblowane, z zaokrąglonymi rogami pokryta bezpiecznym dla zdrowia dziecka impregnatem View Burdaffi on the source website 4. Domek z huśtawką i piaskownicą - 549 złotych To zestaw w bardzo atrakcyjnej cenie, zawierający wszystkie najważniejsze dla placu zabaw elementy. Cechy charakterystyczne: domek wraz z podejściem piaskownica stelaż na 2 huśtawki wykonany z drzewa olchowego View Burdaffi on the source website 5. Plac zabaw z wieżą, zjeżdżalnią, huśtawką i drabinką - 1 tys. 600 złotych Prosty w montażu plac zabaw dla dzieci do ogrodu. Cechy charakterystyczne: stelaż na huśtawki drabinka drabinka sznurowa zjeżdżalnia wykonany z sosny View Burdaffi on the source website 6. Domek ze zjeżdżalnią - 2 tys. 199 złotych Ten elegancki domek nie stoi na ziemi, tylko na palach, skąd rozciągają się wspaniałe widoki na cały ogród. Jest pełen kreatywnych dodatków takich jak dzwonek do drzwi, czy skrzynka pocztowa. Cechy charakterystyczne: drabinka zjeżdżalnia taras z bezpieczną barierką dach imitujący w najdrobniejszych detalach prawdziwy gont plastikowe okiennice ze wszystkich stron białe ramy okien wykonany z drzewa cedrowego klasy premium View Burdaffi on the source website 7. Domek ze zjeżdżalnią i drabinką - 2 tys. 500 złotych Domek posiada wszystkie niezbędne elementy zapewniające dziecku dużo zabawy. Jest łatwy do montażu i odporny na działanie warunków atmosferycznych (promieniowanie UV, deszcz, wilgoć). Cechy charakterystyczne: zjeżdżalnia o dł. 118 cm balustrada z tarasem drabinka 2 okna dachowe wykonany z certyfikowanego drewna cedrowego View Burdaffi on the source website 8. Domek - kosmiczny statek - 2 tys. 99 złotych To prawdziwy statek kosmiczny - aby zdążyć na czas, załoga wspina się na pokład po ścianie wspinaczkowej. Przez teleskop mali astronauci mogą oglądać inne planety. Cechy charakterystyczne: falista zjeżdżalnia o dł. 220 cm 2 siedziska do huśtawki z regulowanymi linami 4 haki do huśtawki 5 kamieni wspinaczkowych uchwyty bezpieczeństwa kierownica teleskop drabina pochyła ścianka wspinaczkowa prosta View Burdaffi on the source website
Rok wielkich odkryć - co odkrywa twoje dziecko w 1 roku życia?
1 rok życia jest przełomowy dla każdego człowieka. To właśnie wtedy dziecko odkrywa to, co jest najważniejsze dla dalszego rozwoju.
Podczas 1 roku życia dziecko uczy się najważniejszych rzeczy, m.in. panowania nad ciałem i porozumiewania się z innymi. Potem już tylko doskonali swoje umiejętności. Jakich odkryć dokonuje w ciągu pierwszych 12 miesięcy życia? Zapytaliśmy o to prof. Agnieszkę Maryniak, neuropsycholożkę z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Wokół mnie jest przestrzeń! Natychmiast po narodzinach dziecko odkrywa, że wokół niego jest pusta przestrzeń. To nowość – w twoim brzuchu było ciasno i przytulnie. Maleństwo szuka granic nowego świata, rozprostowując rączki i nóżki. Gdy natrafia na pustkę, może czuć się zagubione, dlatego uspokaja się, gdy owijasz je w kocyk albo tulisz. Z czasem przyzwyczaja się do nowego otoczenia i zaczyna lubić swobodę. Jestem! Noworodek i małe niemowlę nie wiedzą, że on i świat to nie to samo. To, że jest odrębną istotą, pojmie, mając mniej więcej pół roku. Ale już od dnia narodzin dziecko gromadzi doświadczenia, które doprowadzą je do tego odkrycia. Swojej odrębności doświadcza poprzez ciało: raz jest mu cieplej, raz chłodniej, bywa głodne albo najedzone itd. Otaczają mnie ludzie Już noworodki lubią przyglądać się twarzom. Na początku są w stanie skupić się na nich tylko przez chwilę. Z czasem wpatrują się w nie coraz dłużej. Sprawdź, jak cię widzi noworodek - zupełnie inaczej niż sądzisz! ... i mogę się z nimi porozumieć Niemowlę porozumiewa się ze światem nie tylko za pośrednictwem płaczu. Już kilkudniowe dziecko uważnie patrzy w oczy i próbuje naśladować twoje miny, np. tak jak ty otwiera i zamyka usta. 2-miesięczny maluszek zaczyna się uśmiechać w odpowiedzi na uśmiech. Dziecko „mówi ” także całym ciałem,np. macha rączkami, piszczy z radości, odwraca główkę, gdy ma dość zabawy. Mam wpływ na to, co się dzieje Gdy reagujesz na płacz dziecka, ono odkrywa, że nie jest bezradne („Zawołałem mamę, a ona przyszła”). Poczucie sprawstwa rozwija także wtedy, gdy np. macha grzechotką („To ja sprawiłem, że pojawił się dźwięk”). Kocham moją mamę! Od początku jesteś dla dziecka wyjątkowa. Rytm twojego serca i twój głos poznało, będąc jeszcze w brzuchu. Zaraz po urodzeniu poznało także twój zapach i szybko nauczyło się rozpoznawać twoją twarz. Ale jeszcze przez jakiś czas zapomina o tobie, gdy przestaje cię widzieć. Mniej więcej w 8 miesiącu życia odkrywa, że istniejesz także wtedy, gdy cię przy nim nie ma. Właśnie wtedy zaczyna za tobą tęsknić i bać się obcych. Moje ciało mnie słucha Noworodek nie ma kontroli nad własnym ciałem. Jego ruchy są nieskoordynowane, chaotyczne, a na bodźce (hałas, dotyk itd.) reaguje odruchowo, np. automatycznie zaciska paluszki na podanym palcu. Robi to niezależnie od swojej woli. Z czasem to się zmienia. Jako pierwsze zaczynają „słuchać” oczy – już nowo narodzone maleństwo potrafi na moment skupić wzrok, wkrótce potem uczy się wodzić oczami za tym, co się porusza. Następnie maluch przejmuje panowanie nad głową: unosi ją, obracana boki, trzyma sztywno. Później kolej na ręce, tułów, a na końcu na nogi. Świat jest ciekawy Noworodek najlepiej widzi to, co ma niemal przed samym noskiem, w odległości 20–30 cm. W miarę jak dziecko dojrzewa, wyostrza się jego wzrok i coraz więcej może dostrzec. A skoro widzi, chce tego dotknąć. Może także zlokalizować źródło dźwięku albo zapachu. Niemowlę, które potrafi już choć trochę zapanować nad ciałem, bada świat na wszystkie dostępne mu sposoby. Rozgląda się na boki, nasłuchuje, dotyka, oblizuje. Ciekawość zmusza je do wysiłku, a im jest sprawniejsze, tym dalej może dotrzeć. Świat staje się coraz większy i coraz bardziej dostępny! Ja już to znam! Już kilkudniowy osesek dłużej przygląda się przedmiotom, które widzi po raz pierwszy (a więc potrafi odróżnić je od tych, które widział wcześniej). W 2 półroczu życia dziecko zaczyna się orientować, że coś, co znika mu z oczu, nie przestaje istnieć. Fakt, że podczas zabawy w „A kuku!” czeka, aż wyłonisz się zza krzesła oznacza, że istniejesz w jego świadomości także wtedy, gdy cię nie widzi. Nie jest jeszcze do końca tego pewne, dlatego śmieje się radośnie, gdy cię wreszcie zobaczy. Słowa mają treść Dla niemowlęcia język jest jak muzyka: ma melodię, rytm i służy do wyrażania emocji. Przed 1 urodzinami dziecko zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że za konkretnymi zbitkami głosek kryje się jakieś znaczenie. Zaczyna wiązać słowa z przedmiotami, zjawiskami i sytuacjami, czyli po prostu je rozumieć. Dzięki temu odkryciu może nauczyć się mówić. Polecamy: Kalendarz rozwoju niemowlaka - tydzień po tygodniu
3 proste zabawy wspierające rozwój dziecka. Polecamy!
Zabawa jest naturalną częścią rozwoju każdego dziecka, a odpowiednie zabawki mogą wspomóc bezpieczny rozwój. Polecamy sprawdzone sposoby na wspieranie rozwoju dziecka przez zabawę.
Zdrowy rozwój dziecka, które uczy się chodzić, obejmuje opanowanie zarówno dużej, jak i małej motoryki. Motorykę dużą (gdy całe ciało jest w ruchu) najczęściej stymuluje się podczas zabaw na dworze np. poprzez bieganie, podskakiwanie, jazdę na rowerze czy wspinanie się. Motorykę dużą można też wzmacniać ćwiczeniami w domu. Z kolei rozwój umiejętności motoryki małej, takich jak mimika twarzy czy ruchy dłoni, zazwyczaj zależy od wielokrotnie powtarzanych czynności z użyciem małych przedmiotów - klocków, kredek czy piłek. Jak rozwijać sprawność dziecka? Zabawy m.in. gra w piłkę na dworze czy budowa kryjówki dla pluszaka są dla dzieci naturalnym sposobem na rozwój sprawności fizycznej i wypróbowania nowych pomysłów. Poprzez zabawę dzieci rozwijają swój świat, odtwarzają główne wydarzenia dnia, a komunikując się z rodzicami i towarzyszami zabaw poszerzają swoje słownictwo. - Dla małego dziecka zabawka jest głównym napędem rozwoju, dzięki niej testuje ono rzeczywistość, próbuje swoich możliwości w różnych zadaniach, wciela się w rolę, które budują jego tożsamość. Dlatego bardzo ważną wartością zabawki jest jej minimalizm, który daje nieograniczone pole do wyobraźni, rozwija fantazję, pobudza, inspiruje. Klocki, na przykład LEGO DUPLO, są świetnym narzędziem do budowania dowolnych światów i odzwierciedlania scenek z życia. Wyobraźmy sobie taką sytuację, że dziecko wraca ze wspólnego weekendu z rodzicami, gdzie zobaczyło nowe miejsce, przyrodę, zwierzęta, zjawiska natury. Jego wiedza na ten temat jest jeszcze nie usystematyzowana, zabawa staje się więc przestrzenią do odtworzenia tego, co zobaczyło, a więc uczenia się i zapamiętywania. Zabawa w okresie dzieciństwa jest więc ściśle związana z tym, co dzieje się w życiu dziecka, zarówno tym zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Uważny dorosły, uczestnicząc w niej lub podglądając samodzielną zabawę dziecka, może wiele dowiedzieć się o tym, co się dzieje w przestrzeni psychicznej malucha, co go interesuje, niepokoi lub porusza - mówi Małgorzata Ohme, psycholog dziecięcy i rodzinny. Odpowiednie zabawki mogą pomóc w stymulowaniu fizycznego i intelektualnego rozwoju dziecka, czy to przy odtwarzaniu przygód z danego dnia, poznawaniu zwierząt czy też uczeniu się o pływaniu łódką podczas kąpieli. 3 proste pomysły na zabawę z dzieckiem Rysowanie z pamięci – omów z dzieckiem, co ciekawego wydarzyło się podczas popołudniowego spaceru. Następnie poproś je o narysowanie tego za pomocą kredek. Odgrywanie ról - odegraj z dzieckiem czynności związane z zakupami i gotowaniem. Na przemian wcielaj się z nim w role klienta i sprzedawcy. Nauka ze zwierzętami - porozmawiaj z dzieckiem o jego ulubionym misiu, zwróć uwagę na szczegóły: jakie ma łapy, nos, uszy, jakie dźwięki wydaje. Omów, gdzie w naturalnych warunkach spałby miś, a następnie zbuduj razem z dzieckiem małe legowisko z klocków.
Jak stymulować zmysł równowagi u niemowlaka
Ćwiczenia z niemowlakiem to doskonały sposób na wspieranie rozwoju fizycznego dziecka i budowanie relacji z maluchem. Sprawdź, jak możesz ćwiczyć z niemowlakiem.
Pływanie to powinien być nasz sport narodowy – tak wiele korzyści przynosi. Jakich konkretnie? Wyliczamy. Zobacz, dlaczego warto chodzić na basen już z niemowlakiem.
Pływanie hartuje Kiedy niemowlę pływa, a raczej: przynajmniej pluska się w basenie w kąpielówkach, jego naczynia krwionośne na przemian kurczą się i rozkurczają. To dla nich bardzo zdrowa gimnastyka. Po kilku miesiącach takiego hartowania naczynia krwionośne będą na tyle elastyczne, że nie zareagują nagłym skurczem na nagła zmianę temperatury. A właśnie taki nagły skurcz naczyń krwionośnych sprzyja jesiennym przeziębieniom. Zobacz też: Jak jeszcze można wzmocnić odporność dziecka Basen dotlenia Paradoksalnie to podczas pływania dzieci są często lepiej dotlenione niż podczas wiosennego spaceru po parku. Wysiłek, jaki musi podjąć podczas pływania sprawia, że jego płuca się rozszerzają, co z kolei sprawia, że całe ciało jest lepiej dotlenione, a krew krąży szybciej. Alergolodzy podkreślają też, że pływanie to idealny sport dla dzieci z alergią i astmą. Badania wykazały, że już po 6 tygodniach regularnego pływania dziecka z astmą, jego oskrzela zaczynają lepiej pracować, ustają ataki kaszlu, zmniejszają się duszności, zanika chrapanie, częste u kilkuletnich astmatyków. Ale uwaga! Dzieci z alergią wziewną mogą mieć uczulenie także na opary chloru, dlatego dla nich zamiast basenu z chlorowaną wodą lepsze będą baseny ozonowane albo wybierz jeden z basenów ogrodowych, które możesz rozstawić na podwórku latem. Woda doskonali równowagę Falowanie wody stymuluje ośrodek równowagi w mózgu, co przekłada się na coraz lepsze poczucie balansu dziecka. Do tego udowodniono, że dzieci, które regularnie chodzą na basen lepiej panują nad ruchami swojego ciała i lepiej rozwijają się ruchowo niż ich „lądowi” rówieśnicy. Pluski wzmacniają mięśnie Mali pływacy nie mają problemów z kręgosłupem, bo mają mocne mięśnie pleców, które podtrzymują chwiejny kręgosłup. Pływanie jest też terapią dla dzieci z rozmaitymi skrzywieniami pleców (ale w takim przypadku trzeba uzgodnić z lekarzem, jaką techniką powinien pływać maluch). Zajęcia na basenie są także jedną z metod rehabilitacji niemowląt i starszych dzieci z nieprawidłowym napięciem mięśni. Pływanie nie dla każdego? Choć pływanie wzmacnia organizm dziecka, to jednak nie wszystkie maluchy mogą chodzić na basen. Pływać nie powinny np. dzieci z silnym refluksem żołądkowo-przełykowym oraz nawracającymi zapaleniami ucha środkowego. Przeciwwskazaniami są także m.in. infekcje dróg oddechowych, choroby przewodu pokarmowego, choroby skóry i przewlekłe infekcje układu moczowego. Zanim wybierzesz się na basen, zasięgnij opinii lekarza. To on powinien zdecydować, czy dziecko może zacząć uczyć się pływać. Także po każdej przebytej przez maluszka infekcji warto zapytać pediatrę, kiedy możesz pójść z dzieckiem na basen.
Brykanie na świeżym powietrzu to nie tylko świetna zabawa, ale też sposób na rozwój fizyczny i psychiczny malca. Co robić na dworze? Oto lekcje, które spodobają się smykowi.
Dlaczego warto jak najwięcej biegać, skakać, turlać się po trawie, kąpać się i budować zamki z piasku? Bo ruch nie tylko wzmacnia organizm dziecka, ale także pozwala maluchowi nauczyć się czegoś o sobie, innych ludziach i otaczającej go przestrzeni i przedmiotach. Ruch to nie tylko zdrowie fizyczne, ale także dobra kondycja psychiczna oraz lepszy rozwój umysłowy. Dlatego podczas letnich miesięcy ruszajmy się całą rodziną! Harce na placu zabaw Jedną z pierwszych dziecięcych zabaw jest zjeżdżanie z podwórkowej zjeżdżalni. Żeby jednak poczuć wiatr na twarzy, dziecko musi najpierw wdrapać się po drabince, usiąść w odpowiednim miejscu, odepchnąć się, zjechać, a potem wstać i... wszystko zaczynać od nowa. Podczas wykonywania tych czynności kształtuje się odwaga i koordynacja ruchowa. Bujanie się na huśtawce czy kręcenie na karuzeli reguluje za to siłę napięcia mięśni tułowia, ramion i nóg. Stymuluje również układ przedsionkowy, który wpływa na koordynację naszych zmysłów – ruchu, dotyku, słuchu, wzroku. Wspinanie się na drabinki uczy planowania przestrzennego ruchu – dziecko musi zastanowić się, jaki ruch wykonać, by dostać się w konkretne miejsce. Warto więc malucha zachęcać do tego typu zabaw – zacząć od prostych, łatwych dla niego zadań, powoli zwiększając stopień trudności. Przez cały czas dziecko musi mieć poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że mu się udaje. Jeśli smyk nigdy nie chce bawić się na podwórku, warto poradzić się specjalisty – psychologa, terapeuty integracji sensorycznej bądź rehabilitanta dziecięcego. Budowanie zamków z piasku Codziennie dotykamy czegoś gołymi dłońmi. A stopy? Są poszkodowane przez większość roku. I wielka szkoda, bo kryją w sobie receptory odpowiadające wszystkim narządom wewnętrznym. Dlatego latem maluch jak najczęściej powinien chodzić boso po piasku, kamieniach, trawie. Na plaży smyk może bawić się piaskiem. Dzięki temu poznaje nową strukturę, ćwiczy precyzję i koordynację wzrokowo-ruchową przydatną później przy pisaniu liter. Te umiejętności kształtują się np. gdy dziecko stawia babkę, buduje zamek, drąży tunel. Malec dowiaduje się, że najlepiej nadaje się do tego mokry piasek, do którego trzeba się dokopać. I jest on zimny, a ten sypki i suchy jest cieplejszy. Napełnianie piaskiem pojemników to wstęp, by zrozumieć takie pojęcia jak liczba, objętość czy przestrzeń. Dziecko rozwija fantazję i uczy się planowania. Kąpiele, pływanie Pływanie świetnie wspomaga rozwój ogólnej sprawności psychoruchowej, powoduje rozluźnienie mięśni, pozwala na ich równomierny trening, zapobiegając wystąpieniu wad postawy. W czasie zabawy w wodzie dziecko poprawia swoją sprawność, płynność ruchów oraz koordynację (także pracę układów krwionośnego, trawiennego i moczowego). Woda jest na tyle ciekawa, że dzieci uwielbiają ją przelewać i pluskać się w niej. Przy rozlewaniu do wiaderek, foremek ćwiczą precyzję ruchów. Mocnym bodźcem dotykowym i świetną zabawą jest mierzenie się z morskimi falami. Kształtuje się wtedy równowaga – dziecko musi tak dostosować swoją pozycję i siłę, by się nie przewrócić. W wodzie dzieci dowiadują się, jak to jest mieć bezwładne ciało, co się czuje, gdy położą się na wodzie, jak to jest unosić się na wodzie w nadmuchanym kole. To wrażenia, jakich na lądzie się nie doświadczy. Zobacz także: Co powinien umieć przedszkolak [CMS_PAGE_BREAK] Spacer po lesie W lesie szukajmy przyrodniczych okazów – liści, kamieni, patyków, kwiatków. Układajmy z nich bukiety, wzory. W ten sposób uaktywnia się zmysł artystyczny, spostrzegawczość, dziecko ćwiczy też precyzję paluszków. Malec zdobywa praktyczną wiedzę o przyrodzie. Jak chodzi robak, jak wygląda mrowisko, jak kumka żaba. Leśna zabawa w echo wpływa na kształcenie percepcji słuchowej. Dziecko wysłuchuje, jak odbija się dźwięk, to ciekawe doznanie. W lesie można też chować się za drzewami. Taka zabawa ćwiczy refleks, spostrzegawczość, uczy zasad rywalizacji. Między drzewami można zawiesić hamak, by w czasie bujania stymulować układ przedsionkowy u dziecka, odpowiadający np. za sprawne chodzenie, bieganie, skakanie. W lesie można też wskakiwać na pieńki czy chodzić po kamieniach w strumyku, ćwicząc zmysł równowagi i obustronnej koordynacji. To samo daje jazda na rowerze, rolkach lub hulajnodze. Latem nie żałujmy dziecku okazji do tego, by mogło na nich jeździć. Dlaczego dziecko potrzebuje ruchu? Najlepsza zabawa jest w grupie. To wtedy malec uczy się m.in. współdziałania. A poza tym, ruszając się: Pobudza m.in. rozwój mięśni, układu kostnego, wzmacnia serce, zwiększa pojemność płuc, wspomaga odpowiednią postawę, poprawia wydolność organizmu. Ma istotny wpływ na kształtowanie się i pracę mózgu. U dziecka myślenie najpierw zachodzi poprzez aktywne działanie. Ruszając się – uczy się, czyli trenuje ciało, ale umysł także. Mózg ma duże zapotrzebowanie na tlen. A zabawy ruchowe zwiększają napływ krwi do mózgu i tym samym jego dotlenienie. Daje maluchowi wiedzę o sobie samym. Poprzez ruch poznaje własne ciało. Konfrontuje się z własnymi fizycznymi uzdolnieniami, zyskuje obraz siebie. Kształtuje wiedzę o innych ludziach, przestrzeni i przedmiotach. Ruszając się, dziecko uczy się świata – wypróbowuje przedmioty, obiekty, bada ich cechy, poznaje rządzące nimi prawa. Uczy się też współżycia w grupie. Rozwija emocje. Smyk podczas zabaw ruchowych doświadcza różnych uczuć w kontaktach z rówieśnikami. Czasem złości się, bo ktoś zabierze mu zabawkę, ale na placach zabaw zawiązują się pierwsze dziecięce przyjaźnie. Ruch wpływa na rozwój społeczny, bo to okazja do rywalizacji i współdziałania. W trakcie zabaw ruchowych może porównać się z innymi, a także zmierzyć ze sobą. Podnosi też poziom kreatywności, bo dziecko podczas takich zabaw tworzy, np. zabawki czy reguły gry. Uczy samodzielności, bo malec doświadcza, co to znaczy zrobić coś samemu, wytworzyć coś własnymi siłami. Ruch na świeżym powietrzu jest szkołą zmysłów, ponieważ dziecko, bawiąc się na dworze, stymuluje wiele zmysłów. Dotyka przedmiotów o różnych fakturach, czuje wiele zapachów, widzi rozmaite kolory, słyszy dźwięki. Wszystkiego tego nie doświadczy w domu. Konsultacja: Magdalena Łagowska, pedagog specjalny, terapeuta integracji sensorycznej, właścicielka Studia Rozwoju Twórczego Edupoint.pl. Polecamy: 15 zabaw, które wspierają rozwój dziecka