Postanowienia noworoczne 2024: przykłady postanowień noworocznych nie tylko dla dzieci
Postanowienia noworoczne to coś, nad czym często zastanawiamy się już w grudniu. Nowy Rok to idealny czas na to, by wprowadzić zmiany, które pozwolą nam czuć się lepiej. Podpowiadamy, jakie plany i cele warto uwzględnić w postanowieniach noworocznych na 2024 rok, aby zatroszczyć się o siebie.
Nowy Rok jest momentem refleksji nad tym, co udało się osiągnąć przez ostatnie 12 miesięcy, a także okresem, kiedy planujemy kolejny rok. To właśnie wtedy robimy postanowienia noworoczne, czyli stawiamy sobie cele na nadchodzący nowy rok. Z założenia mają one sprawić, że zadbamy o swój rozwój, poprawi się jakość naszego życia. Warto jednak też uwzględnić w nich po prostu swoje szczęście. Poniżej podajemy przykłady ciekawych celów, które być może cię zainspirują i znajdą się na twojej liście postanowień noworocznych. Spraw, by kartka z napisem „moje postanowienia na nowy rok” nie przerażała cię, ale zachęcała do działania! Spis treści: Postanowienia noworoczne na 2024 rok dla dorosłych Postanowienia noworoczne dla dzieci Jak dotrzymać postanowień noworocznych? Postanowienia noworoczne na 2024 rok dla dorosłych Przed nadejściem nowego roku wiele osób głowi się, jakie postanowienia noworoczne zrobić na najbliższe 12 miesięcy. Nie muszą być one jednak zawsze takie same – śmiertelnie poważne. Nasze propozycje są śmieszne i oryginalne. Czas pomyśleć wyłącznie o sobie. W tym roku spróbuj się odrobinę porozpieszczać. Dzięki temu za pięć lat nie staniesz się zgorzkniałą, śmiertelnie zmęczoną lub wiecznie marudzącą osobą, którą irytuje wszystko i wszyscy. Nauczę się praktykowania zdrowego egoizmu Zrealizuj swoje wielkie marzenie albo chociaż malutki kaprys (z tym drugim lepiej się pospiesz, bo kaprysy są ulotne). Zrób coś, co zawsze było twoim marzeniem. Chcę, ale się boję? Nikt ci nie zagwarantuje, że wszystko pójdzie jak z płatka, ani nawet, że w ogóle się uda. Ale i tak warto spróbować, bo przecież najbardziej żałuje się tego, czego się nie zrobiło. A zatem raz kozie śmierć! Zadbam o drobne przyjemności Praw sobie często komplementy albo i nie praw, ale przestań wreszcie czepiać się własnego ciała. Może i jest go trochę za dużo/za mało (niepotrzebne skreślić), za to jest twoje, jedyne i niepowtarzalne. I ma po dziurki w nosie krytycznych uwag, jakich mu pewnie nie szczędzisz. Zaś niewątpliwie byłoby ci wdzięczne za jakiś miły prezent, np. płyn do kąpieli o pięknym zapachu, a jeszcze bardziej – za akceptację tego, jak wyglądasz. W wersji męskiej warto zainwestować w balsam do brody – broda będzie wtedy wspaniale pachnieć i wyglądać! Rozwinę skrzydła Naucz się czegoś nowego: decoupage’u (na kursie, z książki lub za pośrednictwem internetu), soczystego przekleństwa po hiszpańsku (wystarczy rzucić pytanie na forum dla poliglotów), wjeżdżania na najwyższy poziom piętrowego parkingu (prędzej czy później trzeba się tego nauczyć), zwrotu przez sztag (sterowanie łódką jest łatwiejsze niż jazda samochodem). Czegokolwiek. Zdobywanie nowych umiejętności odświeża umysł i dodaje skrzydeł. Zwłaszcza jeśli robi się to wyłącznie dla siebie, a nie dla dziecka, znajomych czy szefa. Pokażę codzienności figę z makiem Masz wrażenie, że twoje życie przypomina poranki bohatera filmu „Dzień Świstaka” („Kurczę, ten dzień się już zdarzył!”)? Zerwij z rutyną. Nawet taki drobiazg jak powrót z pracy inną niż zwykle trasą działa jak ożywczy prysznic. Niezłą zabawą jest także przymierzanie ciuchów, które dotąd były przez ciebie omijane szerokim łukiem – obcisły sweterek z dekoltem do pępka, spodnie w kolorze czerwonego wina, kolorowy szalik, koszula w egzotyczne wzory itd. Kto wie, może okaże się, że wyglądasz w nich o dziesięć kilo młodziej? W każdym razie będziesz się nieźle bawić. Tupnę nogą! Nie pozwól, by wszyscy – od teścia po własne dziecko – wchodzili ci na głowę. „Nie” to bardzo praktyczne słowo. Jest tarczą, a nie śmiercionośną bronią – ochroni cię, nikogo nie krzywdząc. Naucz się mówić „nie”. Ucieknę na chwilę z domu Oczywiście nie na zawsze. Wybierz się na przykład na koncert – idola sprzed lat, ukraińskich klezmerów, czeskich jazzmanów albo jakiejkolwiek grupy, która zaraża energią i na scenie daje z siebie wszystko. Naładujesz akumulatory na długie tygodnie, a przy okazji odświeżysz wspomnienia („Ech, kiedyś to się bywało”). I nie martw się, jeśli koncert odbywa się w innym mieście. Tym lepiej – urlop od codzienności potrwa dłużej! Kupię sobie coś bez sensu Kozaki na dziesięciocentymetrowych obcasach. Albo maleńką zamszową torebeczkę w kolorze écru, w której nie mieszczą się zapasowe pampersy ani zabawki twojego dziecka. A może scyzoryk, który zawsze chciałeś mieć? Albo nową grę na playstation? W każdym razie coś szalonego i bardzo niepraktycznego. Sama świadomość, że masz coś takiego, sprawi, że będzie ci miło na sercu! Daruję sobie oglądanie ambitnych filmów Zamiast retrospektywy Bergmana obejrzyj którąś z bollywoodzkich superprodukcji. Fantastyczne stroje, zadziwiające układy choreograficzne, targające bohaterami namiętności plus cała masa kompletnie niezamierzonych efektów komicznych – przed filmami tego rodzaju powinno się wyświetlać napis „Proszę zapiąć pasy!”. Będziesz się śmiać jeszcze nazajutrz. Przestanę porównywać się do innych Szkoda czasu i atłasu, a przede wszystkim nerwów. Może i nie lepisz pierogów z jagodami, nie chodzisz regularnie na siłownię, ani nie prowadzasz swojego malucha na taekwondo czy inne karate dla przedszkolaków, ale za to jesteś sobą i robisz mnóstwo innych fajnych rzeczy. Narozrabiam! Jak już się skończy ta pandemia, zrób wielką imprezę dla dawno niewidzianych znajomych. Aby nie pójść z torbami, możesz poprosić, by każdy przyniósł wino i coś do jedzenia. Nasza podpowiedź: przy „obciachowej” muzyce ludzie bawią się najlepiej. Poplotkuj, sprawdź, czy nadal umiesz robić mostek, i nie przejmuj się, gdy sałatka z tuńczykiem wyląduje na środku dywanu. Będę częściej się uśmiechać Wbrew pozorom to postanowienie noworoczne nie jest wcale takie proste. Ale jest bardzo, bardzo ważne. Uśmiech ma działanie przeciwbólowe, zmniejsza napięcie mięśni, a przede wszystkim... poprawia nastrój! Uśmiechaj się do bliskich, ale też do siebie. Uwolnisz dzięki temu endorfiny i poczujesz się lepiej. Zacznę się wysypiać Każdy z nas wie, jak ważna dla naszego organizmu jest odpowiednia ilość przespanych godzin. W praktyce jednak często o tym zapominamy. Postaraj się od nowego roku wygospodarować chociaż jedną godzinę snu więcej. Pamiętaj, że odpowiednia dawka snu wpływa na obniżenie ciśnienia krwi oraz poziomu „złego” cholesterolu. Znajdę w sobie coś z dziecka (nawet bardzo małego) Zdolność do zabawy, radość z małych rzeczy, bezwarunkowa szczerość – pozwól sobie na zachowania, które wyzwolą w tobie wewnętrzne dziecko! Zobaczysz, że wraz z nim znajdziesz w sobie też dużo szczęścia! Zafunduję sobie profesjonalną sesję fotograficzną Taka sesja za kilka lat będzie wspaniałą pamiątką! Może być zabawna, tematyczna, poważna lub pełna śmiechu. Nieważne! Istotne jest, by przez chwilę być w centrum uwagi, przed obiektywem, a później na fotografiach. Takie sesje sprawiają ludziom naprawdę wiele radości! Będę (jeszcze) więcej (się) przytulać Przytulenie bliskiej osoby działa cuda. Bliskość powoduje wzrost oksytocyny, dzięki czemu pierzchają wszelkie napięcia, a nasze serce zaczyna wypełniać błogość. Niech w 2023 roku ani jeden dzień nie minie ci bez przytulenia kogoś, kogo kochasz lub lubisz. Spróbuję 12 zupełnie nowych rzeczy Tak, żeby przynajmniej jedno zupełnie nowe doświadczenie przypadało na każdy miesiąc... Chociaż, umówmy się, że liczba 12 to minimum, a nowych potraw, napojów, widoków, zapachów, dźwięków i w ogóle doznań może być o wiele więcej. Przeznaczę 2,5 godziny w tygodniu na aktywność fizyczną To wcale nie jest dużo, a podobno właśnie tyle ruchu potrzebuje nasze ciało, by czuć się świetnie. Nie sugerujemy żadnej konkretnej aktywności — chodzi bowiem wyłącznie o to, by się ruszać. Może być to zarówno pilates czy joga, jak i spacery z dzieckiem czy partnerem lub jazda rowerem. Postanowienia noworoczne dla dzieci Postanowienia noworoczne powinny być dostosowane do wieku i okoliczności. Przykładowe postanowienia noworoczne, które mogą znaleźć się na liście przedszkolaka lub ucznia to: systematyczna opieka nad zwierzątkiem (wyprowadzanie na spacer psa, opróżnianie kuwety kota, karmienie rybek, sprzątanie klatki chomika a może... wolontariat w postaci wyprowadzania psa ze schroniska?) poranne ścielenie łóżka, wstawanie o 15 minut wcześniej (jeśli czas przed wyjściem do szkoły lub przedszkola ucieka zbyt szybko i powoduje nerwowe sytuacje), chodzenie wcześniej spać (patrz punkt wyżej) nauka nowej czynności (w przypadku przedszkolaków może być to np. wiązanie butów lub wskładanie brudnych rzeczy do zmywarki, starsze dzieci mogą postawić sobie wyzwanie w postaci nauki pieczenia ciasta lub przygotowania obiadu). zaoszczędzić pieniądze na wybrany cel, spędzać mniej czasu przed ekranem (telewizora, komputera lub telefonu), a więcej na świeżym powietrzu, spróbowanie zupełnie nowej dyscypliny sportu lub sposobu spędzania nowego czasu (być może właśnie w tym roku czas wybrać się po raz pierwszy na lodowisko, ściankę wspinaczkową lub spędzić wakacyjną noc pod namiotem?), wspólnie z mamą lub tatą przejrzeć zabawki i ubrania, a następnie te, na które dziecko jest już za duże (o ile są w dobrym stanie) przekazać potrzebującym, namówienie rodziców na wspólną przygodę w wyjątkowym miejscu. Jak dotrzymać postanowień noworocznych? Postawmy sprawę jasno: nie jest to proste, a najbardziej krytyczny dla postanowień noworocznych jest trzeci miesiąc. Co ułatwia dotrzymanie postanowień noworocznych: Wymyślenie konkretnych postanowień. Twoje postanowienia muszą być konkretne. Zbyt ogólne obietnice łatwo porzucić, jest to też sposób na dawanie sobie szans na wymówki i usprawiedliwienia. Zapisanie postanowień. Możesz je także zawiesić w jakimś widocznym miejscu, żeby o nich nie zapomnieć. Nieplanowanie zbyt dużo. Nie zrealizujesz ogromnej liczby postanowień od razu, dlatego skup się na tych najważniejszych dla ciebie. Robienie małych kroków. Jeśli twój cel przerasta twoje możliwości – wybierz metodę małych kroczków. Podziel go na etapy, dzięki temu jest większa szansa, że w ogóle zaczniesz realizować to postanowienie, a co więcej – spełnisz je. Wyznaczanie osiągalnego celu. Pamiętaj, że twój cel mus być osiągalny – jeśli cel będzie znacznie przerastał twoje możliwości, nie uda ci się go zrealizować. Określenie czasu. Musisz wyznaczyć sobie konkretną datę zrealizowania postanowienia, w innym przypadku znowu trafi na listę przyszłych postanowień noworocznych. Planując swoje cele na nowy rok, zadbaj też o postanowienia noworoczne dla dzieci. Takie plany na kolejne miesiące dobrze wpłyną na rozwój malucha. Mogą też zmotywować najmłodszych do nauki, zbierania pieniędzy lub codziennego czytania. Zobacz też: Mamo, co powinnaś wiedzieć o szczęściu? 7 ciekawych faktów Jak robić noworoczne postanowienia? Posłuchaj eksperta Postanowienie dla (przyszłej) mamy: naucz się języka!
Co maluch wie o świecie? Kilka ważnych kwestii o rozwoju poznawczym [WEBINAR 5.]
Za nami piąty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, jak wygląda rozwój poznawczy dziecka.
Czym on jest? To przede wszystkim nabywanie i doskonalenie umiejętności niezbędnych maluchowi do rozumienia świata. Jest to wszystko to, co na danym etapie życia dziecko jest w stanie zrozumieć, pojąć i poznać. Co istotne – rozwój poznawczy podzielony jest na kilka okresów, w których każdy kolejny wynika z poprzedniego. Tym samym bardzo ważne jest, by przebiegał on poprawnie, co później przekłada się m.in. na sukces szkolny. Rozwój poznawczy dziecka – trochę teorii… Gdy rodzi się mały człowiek, od samego początku można obserwować jego rozwój fizyczny, jak i intelektualny. Co ciekawe, już od najmłodszych lat życia jest on nie tylko odbiorcą tego, co się wokół niego dzieje, ale już wtedy kształtuje je, wywierając istotny wpływ na otoczenie. Dlatego też rozwój poznawczy jest zależny od interakcji malucha ze środowiskiem. Podczas spotkania ekspertka przypomniała postać szwajcarskiego psychologa Jean Piaget, który prowadził badania nad rozwojem poznawczym od urodzenia dziecka do jego dojrzałości. Dziecko często dostrzega tylko to, co już wie. Dopasowuje do rzeczy, które widzi to, co jest w stanie wyrazić. Dla niego góry są przez kogoś usypane, rzeki są wykopane, a słońce i księżyc śledzą je podczas spacerów Jean Piaget. To właśnie Piaget przeprowadził badania, które następnie opisał w ważnej do dzisiaj teorii rozwoju poznawczego. Wyróżnił następujące stadia rozwoju: Inteligencja sensomotoryczna (0-2 lata) – dziecko uczy się poprzez bezpośrednie doświadczenie, czyli rzuca, potrząsa, zgniata, gryzie itp. Sprawdza także, jaki związek jest pomiędzy przedmiotem a tym, jaki ono ma na niego wpływ, czyli np. notoryczne wyrzucanie przedmiotu z łóżeczka. Zabawki w tym czasie odgrywają istotną rolę, dlatego bardzo ważne jest, by rodzice zwracali uwagę, czego konkretnie używają maluchy. Ponadto również ciało jest dla dziecka dużą zabawką, dlatego chętnie je testuje. Myślenie przedoperacyjne (2-7 lat) – nadal dziecko eksperymentuje z zabawkami, jednak tutaj jest już moment planowania – nie ma przypadku, bo maluch wie już, czego może oczekiwać. Nie zmienia to też tego, że nadal sprawdza, co dzieje się z przedmiotem i jaki ma na niego wpływ. Coraz więcej też myśli, co wiąże się również z rozwojem mowy, dlatego warto do niego dużo mówić oraz budować związki między rzeczą. W tym wieku rozwój poznawczy musi być szeroki, powinien dotyczyć wszystkich dziedzin życia dziecka – sportu, muzyki, przyrody, relacji itd. Operacji konkretnych (7-11 lat) – dziecko rozumie pojęcie masy, że np. coś może być małe a ciężkie, objętości, pojęcie liczby, a także może przyswoić pojęcia logiczne oraz klasyfikować hierarchicznie. Rozwija wtedy także myślenie słowno-logiczne oraz rozumowanie indukcyjne (od szczegółu do ogółu). Operacji formalnych (11-15 i starsze) – dziecko robi już wiele operacji w umyśle, może sobie je wyobrazić, nie muszą one istnieć. Oznacza to, że rozwija się wtedy myślenie abstrakcyjne oraz myślenie hipotetyczno-dedukcyjne. Co ważne, ekspertka podkreśliła, że każdy z powyższych etapów wynika z poprzedniego. Oznacza to, że dziecko uczy się czegoś, a następnie wykorzystuje to, by przyswoić kolejne umiejętności. Jest to ważne w kontekście braków na danym etapie rozwoju, które jeśli nie zostaną zauważone przez rodziców, a następnie uzupełnione, mogą skutkować opóźnieniem na kolejnych etapach rozwoju.
Postanowienie dla (przyszłej) mamy: naucz się języka!
Jeśli jesteś w ciąży albo przebywasz na urlopie macierzyńskim, mamy dla ciebie postanowienie idealne: naucz się języka!
Ciąża to dobry moment, żeby wreszcie wziąć się za naukę języka obcego. Lepszego chyba nie będzie! Nie masz jeszcze dziecka, nie musisz więc spędzać z nim całego czasu, po pracy spokojnie możesz wyskoczyć na kurs, nie martwiąc się o dziecko (i nie tęskniąc za nim!). W ciąży warto zrobić te wszystkie rzeczy dla siebie i swojego rozwoju osobistego, o których mylisz od dawna, ale zawsze jakoś brakowało na nie czasu. Później będzie jeszcze trudniej, zobaczysz. Dlatego już teraz zrób to, co chodzi ci po głowie od dawna: odśwież swoją znajomość języka, naucz się od podstaw hiszpańskiego, zrób postępy w angielskim i poczuj satysfakcję, że w końcu znalazłaś na to czas! Idealne postanowienie? Postanowienia mają to do siebie, że trudno w nich wytrwać, dlatego warto wybierać je z głową. Wiadomo, że kolejny porzucony cel raczej nie poprawia nam samopoczucia. Ważna jest nie tylko motywacja, ale i przejście przez krytyczny 3 miesiąc. Warto mieć ambitne cele, rozwijać się, ulepszać jakość swojego życia. Jeśli nie spróbujemy, nic z tego nie wyjdzie, zawsze będziemy stać w miejscu. Ważny jest oczywiście odpowiedni moment w życiu, czas, kiedy zrealizowanie celu będzie możliwe. A co możesz zrobić dla siebie w ciąży lub podczas urlopu wychowawczego, skoro twoje myśli i uwaga krążą głównie wokół dziecka? Nauczyć się języka na przykład. Podstaw gry na gitarze. Sztuki układania kwiatów. Haftu krzyżykowego. Ciąża – doskonały czas na samorealizację Powtórzmy to, bo warto: ciąża jest idealnym momentem na to, by inwestować w siebie. Potem będą ważniejsze sprawy, zmienią się priorytety, czasu będzie mniej. I bez względu na to, czy pracujesz, czy nie – wykorzystaj ten czas, by zrobić te rzeczy dla siebie, które zawsze odkładałaś na później. Zapisz się na kurs uważności – mindfulness bez wątpienia przyda się ci się w macierzyństwie, tak samo jak kurs szycia czy spokój, który osiągasz dzięki jodze. Idź na kurs angielskiego, francuskiego czy nawet japońskiego – ale zrób to, nie odkładaj, bo potem będziesz mieć jeszcze więcej wymówek. Jak nauczyć się języka? Zdaniem Kariny, lektorki języka angielskiego, żeby dobrze nauczyć się języka, warto działać wielotorowo: - Po pierwsze warto zapisać się na kurs, który będzie odpowiadał naszym potrzebom, ale sam kurs to za mało – uważa. - Jeśli chodzimy tylko na zajęcia i po wyjściu z nich w ogóle nie mamy kontaktu z tym, czego się właśnie uczyliśmy, to wiele nam w głowach nie zostanie. Dlatego po zajęciach powinniśmy przejrzeć notatki, powtórzyć materiał. I trzeba odrabiać zadania domowe! - śmieje się lektorka. - Dorosłym nigdy się nie chce, mówią, że nie mają czasu, a przecież zadania są po to, żeby powtórzyć i utrwalić materiał z zajęć – mało kto ma taką fenomenalną pamięć, że wszystko zapamięta po jednym usłyszeniu – przekonuje. Zdaniem Kariny warto otaczać się językiem, którego się uczymy: słuchać audycji radiowych w tym języku, oglądać filmy w oryginalnej wersji językowej, czytać książki, artykuły. - Nawet jeśli początkowo wydaje nam się to trudne i mało rozumiemy, z czasem zauważymy, że jest coraz prościej i mamy coraz większy zasób słów, coraz więcej rozumiemy, coraz odważniej używamy tego języka – tłumaczy Karina. Dlatego w ciąży i później – podczas urlopu macierzyńskiego – puszczaj w tle audiobooki w języku, którego chcesz się nauczyć, oglądaj filmy i seriale – bez stałego kontaktu z językiem, wiele zapominamy, a potem trudniej jest nam powrócić do tego, co już umieliśmy, nasza znajomość języka pozostaje bierna. Powodzenia, dasz radę! Zobacz ofertę kursów językowych online w Szkole Języków Obcych Lincoln i zapisz się na lekcję pokazową online. Zobacz też: Podnieś kwalifikacje zawodowe podczas urlopu wychowawczego. To łatwe! Jak wychować małego poliglotę?
Niedługo wracasz do pracy? Zainwestuj w siebie już teraz!
Powrót do pracy po urlopie wychowawczym jest dla wielu z nas nieunikniony. Zamiast myśleć o tym ze zgrozą i lękiem, już teraz możesz zrobić coś, by potem było łatwiej.
Do powrotu do pracy po urlopie wychowawczym musisz przygotować się nie tylko logistycznie (kto zaopiekuje się dzieckiem, czy opiekunka będzie przychodziła do domu, czy dziecko pójdzie do żłobka, kto będzie je tam odwoził, a kto odbierał – spraw do ustalenia jest mnóstwo), ale i psychicznie (jak ono zniesie rozłąkę ze mną, jak ja ją zniosę, czy dam sobie radę w pracy, czy nie zapomniałam już wszystkiego?). Jeśli łapie cię panika, że za tobą tyle miesięcy w domu – macierzyński, wychowawczy, a ty nic nie zrobiłaś, żeby lepiej przygotować się do powrotu na rynek pracy, nie katuj się takim myśleniem – zacznij działać! Urlop macierzyński – czas dla ciebie i dziecka Podczas urlopu macierzyńskiego jesteśmy naturalnie tak skupione na dziecku, że nie ma nic złego w tym, że na inne sprawy brakuje nam czasu i siły. Nie powinnyśmy tego od siebie oczekiwać: – Na macierzyńskim trudno mówić o rozwoju osobistym, oprócz odpoczynku i regeneracji – uważa Adriana Klos, psycholog. - Warto po prostu zadbać o swój odpoczynek. Jeśli ktoś może pójść z dzieckiem na spacer, nawet na pół godziny, a my w tym czasie się zdrzemniemy, to będzie dobrze. Ten okres to taki czas, żeby kobieta mogła myśleć o sobie, ale w sensie odpoczynku, dzielenia się pracą. Ważne, żeby mogła prosić o pomoc przyjaciółki, męża, rodzinę. Urlop wychowawczy – można się rozwijać Urlop wychowawczy to już inna sprawa, jest więcej czasu, lepiej się czujemy, dziecko jest starsze, można pomyśleć o tym, żeby zrobić coś dla swojego rozwoju zawodowego, jeśli mamy taką możliwość. Może to najlepszy moment, żeby zdobyć odkładane na przyszłość uprawnienia lub poprawić znajomość języka obcego? - Jeśli w tym czasie wszystko się dobrze układa i możemy sobie to dobrze ułożyć, żeby wygospodarować dla siebie trochę czasu, to warto o tym pomyśleć – uważa psycholog, przestrzega jednak, żeby nie mieć wygórowanych ambicji i nie porywać się na rzeczy, które mogą wymagać od nas zbyt wiele wysiłku i czasu. - Warto pomyśleć o swoim rozwoju w ramach wypoczynku i relaksu - podpowiada. - Ważne, żeby nie mówić sobie: "muszę za wszelką cenę coś zrobić, bo tracę czas", bo to jest czas wyjątkowy i ważny. Nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania dla wszystkich. Każdy wybiera takie, które pasuje do jego sytuacji życiowej i rodzinnej – podkreśla psycholog. Zobacz też: Wniosek o urlop wychowawczy Wyjście do ludzi – to się przydaje! Jest sens w znalezieniu sobie takiej regularnej odskoczni od zajmowania się wyłącznie domem i dzieckiem i to nie tylko po to, żeby się rozwijać, ale też zwyczajnie po to, by złapać oddech. Ładniej się ubrać, wyjść do ludzi, porozmawiać z innymi dorosłymi – to coś, co wiele kobiet na urlopie wychowawczym bardzo sobie chwali. A skoro wracasz do pracy, warto, żebyś się do tego powrotu przygotowała wcześniej. Do zapisania się w tym czasie na kurs językowy zachęca inne mamy Kasia, która sama tak zrobiła podczas swojego urlopu wychowawczego: - Jak się nie używa języka, to się wszystko zapomina, a poza tym fajnie wyjść z domu na tę chwilę – mówi. – Zawsze mi to dobrze robiło, a poza tym miałam wrażenie, że dzięki temu jestem na bieżąco, robię coś dla siebie. No i fajnie było pogadać o czymś innym niż kupki i zupki, pośmiać się – wspomina ze śmiechem. Oprócz kursu językowego czy konwersacji, możesz też wykorzystać wolny czas w domu na czytanie blogów w języku, którego się uczysz, oglądanie filmów na YouTube itd. Powrót do pracy nie będzie taki straszny, zobaczysz! Konsultacja: Adriana Klos, psychoterapeutka z Ośrodka Rozwoju i Psychoterapii „Strefa Zmiany” w Warszawie Zobacz ofertę kursów językowych online w Szkole Języków Obcych Lincoln i zapisz się na lekcję pokazową online. Zobacz też: Postanowienie noworoczne dla (przyszłej) mamy: naucz się języka! 5 częstych obaw przed powrotem do pracy. Też je masz? Jak wychować małego poliglotę?
Dobry rodzic rozumie, że dzieci są dziećmi (i 7 innych rzeczy)
Dowiedz się, co robić, żeby twoje dziecko miało najlepsze warunki do rozwoju i wyrosło na szczęśliwego i dobrego człowieka.
Współcześni rodzice przykładają dużą wagę do tego, by świadomie wychowywać swoje dzieci i z mądrością pochylają się nad ich potrzebami, rozwojem i emocjami. Terapeutka rodzinna, Angela Pruess, bazując na swoich spotkaniach z rodzicami, ułożyła listę rzeczy, które przyczyniają się do zdrowego rozwoju dzieci. Te obserwacje mają charakter uniwersalny i warto stosować je w codziennym życiu z dziećmi, jeśli chcemy, żeby miały najlepsze warunki do rozwoju. 1. Dobry rodzic wie, że dzieci są dziećmi Dobry rodzic nie oczekuje od swojego dziecka, że będzie się ono zachowywać jak dorosły człowiek, który ma za sobą lata doświadczeń, socjalizacji, życiowych lekcji i przemyśleń. Pozwala swojemu dziecku na popełnianie błędów, bo wie, że to na nich się uczy. Akceptuje to, że dziecko będzie zachowywać się niedojrzale i irracjonalnie z punktu widzenia dorosłego. Dorośli nie lubią, kiedy dzieci marudzą i jęczą, złoszczą się, pyskują, ale powinniśmy wiedzieć, że część mózgu odpowiedzialna za logiczne myślenie i kontrolę impulsów, dojrzewa w pełni po 20 urodzinach. Dlatego musimy pamiętać, ze niedojrzałe zachowanie jest normalne u dzieci. Nauka nam mówi, że nie może być inaczej! 2. Dobry rodzic wyznacza granice Dzieci muszą się nauczyć wszystkiego o świecie od nas, dlatego potrzebują jasnych przekazów i drogowskazów. Potrzebują granic, by nie odczuwać niepokoju i braku bezpieczeństwa. Jednak, żeby dobrze wyznaczać granice w codziennym życiu, musimy to robić z szacunkiem. Stanowczo, ale bez krytyki. Terapeutka rodzinna podpowiada, żeby pomyśleć o tym, jak chcielibyśmy, żeby nasz szef komunikował się z nami w pracy i żebyśmy przenieśli to na domowy grunt. 3. Dobry rodzic zna etapy rozwoju Dwulatek zachowuje się inaczej niż czterolatek, który z kolei zachowuje się inaczej od siedmiolatka. Dlatego ważne jest, żebyśmy jako rodzice byli świadomi etapów rozwoju. Pozwala nam to uporządkować zachowanie dzieci i umieścić je w odpowiednim kontekście jego rozwoju, a dzięki temu prawidłowo reagować w konkretnych sytuacjach. Radosny maluch płacze wniebogłosy przy odprowadzaniu do żłobka? Lęk separacyjny. Etap rozwoju. 4. Dobry rodzic zna temperament dziecka Każdy człowiek rodzi się z określonym temperamentem. To coś, czego nie zmienimy, bez względu na to, jak bardzo będziemy dokręcać śrubki. Jedno dziecko będzie spokojne i uśmiechnięte, inne ciche i wycofane, jeszcze inne będzie rozpierać energia, a buzia nie będzie mu się zamykać. To właśnie kwestia temperamentu. Zdając sobie sprawę z temperamentu dziecka, będziemy lepiej rozumieć jego zachowanie i wiedzieć, jak wspierać je w rozwoju. 5. Dobry rodzic pozwala dziecku się bawić Dziecko potrzebuje zabawy, w ten sposób zdobywa wiedzę o świecie, rozwija się, uczy właściwych zachowań, praw fizyki i wielu innych rzeczy. Żeby te procesy przebiegały bez zakłóceń i żeby stworzyć dziecku najlepsze warunki do rozwoju, powinniśmy im dawać codziennie czas na nieskrępowaną zabawę według ich własnego pomysłu, bez ingerencji, bez kontrolowania. Dziecięce plany dnia przeładowane zajęciami dodatkowymi to błąd. 6. Dobry rodzic wie, kiedy słuchać i kiedy mówić Kusi nas, żeby rozwiązywać problemy za nasze dzieci, usuwać im z drogi przeszkody, ułatwiać wszystko, co się da. Ale mądry rodzic wie, że dziecko świetnie radzi sobie z rozwiązywaniem problemów, jeśli mu się na to pozwoli. Kiedy powstrzymamy swoją naturalną potrzebę wręczania dzieciom gotowych rozwiązań, czeka nas niespodzianka: dziecko często samo potrafi wyciągnąć odpowiednie wnioski i znaleźć rozwiązanie. Towarzyszenie w tym dziecku, wysłuchanie go, zrozumienie to najlepsze, co możemy zrobić. 7. Dobry rodzic daje dobry przykład Możemy nawet kilka razy dziennie powtarzać dziecku rozmaite życiowe mądrości i wygłaszać tyrady na temat właściwego zachowania, ale nic tak dobrze nie nauczy dziecka, jak się zachowywać względem innych ludzi, jak nasze własne zachowanie względem niego i innych osób w naszym otoczeniu. To ma dodatkową zaletę: sami stajemy się dzięki temu lepszymi ludźmi! 8. Dobry rodzic ma życie poza dzieckiem Dziecko jest centrum naszego wszechświata i jest to absolutnie naturalne. Jednak musimy pamiętać o tym, że rodzice potrzebują czegoś więcej: własnych przyjaźni, hobby, rozwoju. To może być trudne, ale warto znaleźć czas tylko dla siebie, by nie obciążać dziecka zadaniem zaspokajania wszystkich naszych emocjonalnych potrzeb. W przyszłości może się to zwrócić przeciwko nam. Niełatwo jest zmienić swoje przyzwyczajenia i utarte schematy zachowań, ale warto – dla dobra dziecka i swojego własnego rozwoju osobistego. Zobacz też: Jak wychować optymistę? Jak wychować szczęśliwe dziecko: dekalog 10 mądrych zdań o wychowywaniu dzieci - chwytają za serce!
Chcesz założyć firmę? "Z młodym biznesem jest jak z dzieckiem" [WYWIAD]
"Potrzebuje czasu i uwagi, karmienia na różne sposoby" - mówi o prowadzeniu własnej firmy Marta Waszczuk, autorka książki "Mamy, wracamy". Przeczytaj, co musisz zrobić, żeby twój biznes odniósł sukces.
- Po urlopie wychowawczym często pojawia się pomysł założenia własnej firmy, ale większość z nas tego nie robi. Czy mamom brakuje odwagi? - Przede wszystkim brakuje nam pewności siebie. Przez to, że spędzamy tyle czasu z dzieckiem, często nie robiąc nic zawodowo, nasze poczucie wartości spada bardzo nisko. Potrzebujemy czasu na odbudowanie poczucia własnej wartości, żeby móc zrealizować swoje projekty. - Jak przebiega ten proces? - Warto zacząć od poszukiwania swoich mocnych stron. Tego, co umiemy i lubimy robić, co dodaje nam energii, co nas motywuje do działania. Możemy zacząć dzielić się swoją wiedzą lub dowiedzieć czegoś nowego z obszaru, który nas interesuje. Możemy zacząć spotykać się z ludźmi i pomagać im w tym, na czym się znamy. Dzięki takim małym krokom powoli zaczniemy dostrzegać, że to, co wiemy i robimy może mieć wartość dla innych, że jesteśmy w stanie zrobić coś więcej niż zajmować się dziećmi i domem. - Rzeczywiście na tym etapie życia często myślimy, że niczego więcej już nie potrafimy. - To naturalne, skoro spędzamy czas głównie z dzieckiem, zmieniając pieluszki, karmiąc i bawiąc się z nim. Nawet kobiety, które przed narodzinami dzieci zajmowały wysokie stanowiska mogą zacząć wątpić w siebie i swoje kompetencje. - Nic nie potrafię, wszystko zapomniałam? - Tak czasem myślimy. Ale nie musimy wierzyć tym myślom, możemy zacząć działać pomimo nich. Oczywiście nie wszystkie kobiety potrzebują realizować się zawodowo, niektóre doskonale się spełniają w roli gospodyni domowej. Jeśli jest to ich świadomy wybór, to nie zmuszajmy ich do zmiany. - Czasami nie chcemy wracać do starej pracy, albo nie mamy gdzie. Chciałybyśmy mieć coś swojego, ale brakuje nam pomysłu na firmę. Co wtedy? Skąd czerpać inspirację? - Możemy na przykład zastanowić się, czego nam brakuje, z jakiego produktu lub usługi chciałybyśmy skorzystać, a nie jest dostępny na rynku. To może być zalążek naszego pomysłu na biznes. - OK, mam pomysł i co dalej? Zakładam firmę? - Założenie firmy zostawmy sobie na koniec. Wiele osób tak zaczyna: ma pomysł, zakłada firmę, robi wizytówki, stronę WWW i ... egzystuje jakiś czas, dopóki nie wyczerpią się fundusze. I wtedy zamyka firmę. - A od czego powinnyśmy zacząć? - Powinnyśmy zacząć od klienta, zastanowienia się, kto ma nim być, jakie są jego potrzeby i jakie problemy możemy mu pomóc rozwiązać. Zanim założymy firmę powinnyśmy znaleźć takie osoby – naszych potencjalnych klientów. I zaproponować im to, co będziemy chciały im sprzedawać. Warto znaleźć co najmniej pięć osób, które powiedzą: tak, chcę to od pani kupić. Dopiero wtedy - kiedy mamy te pieniądze prawie w garści - zakładajmy firmę. [CMS_PAGE_BREAK] - Chcę założyć kawiarnię z księgarnią dla mam z dziećmi. Gdzie idę? - Zamiast od razu kupować meble, warto przetestować hipotezę, że kawiarnia z księgarnią jest miejscem, do którego mamy z naszej okolicy przyjdą z dziećmi. I kupią kawę i ciastko. Wymyślmy kilka eksperymentów, które pomogą nam sprawdzić te założenie. Możemy na przykład na kilka dni postawić stoisko z kawą i lemoniadą w okolicy, gdzie chciałybyśmy otworzyć kawiarnię i zobaczyć, czy ktoś coś od nas kupi. Możemy zorganizować imprezę połączoną z wymianą książek dla dzieci. Możemy też porozmawiać z mamami na placu zabaw, w przedszkolu lub żłobku. Wszystko po to, by lepiej poznać nasze klientki i ich preferencje zanim zainwestujemy pieniądze w wynajem lub kupno lokalu. Osobiście znam wiele kawiarni, które nie miały za sobą solidnego modelu biznesowego, czyli pomysłu, jak na tej kawiarni zarabiać i dzisiaj już ich nie ma. Sam dobry pomysł i chęci niestety nie wystarczą. Potrzebujemy strategii i modelu biznesowego oraz systemów, dzięki którym biznes będzie zyskownym przedsięwzięciem. Całego zaplecza, które jest może mniej sexy, ale to właśnie dzięki niemu możemy generować zyski. - Zniechęciła mnie pani. Ja mam pomysł, właśnie kończy mi się wychowawczy i chcę zrealizować ten pomysł, a nie bawić się w marketing i poznawanie sił rządzących rynkiem. Czyli jestem skazana na porażkę? - To zależy. Jeśli wiem, że brakuje mi wiedzy na przykład o marketingu, to zaczynam jej szukać i się uczyć. Korzystam ze szkoleń, znajduję potrzebne informacje w internecie. Mogę też poszukać pomocy mentorów, czyli osób doświadczonych w biznesie, i ich pytać o radę. Zainwestowanie w szkolenia, coaching, mentoring zwraca się bardzo szybko, bo dzięki temu nie popełnimy błędów, które mogłyby nas kosztować dużo czasu lub pieniędzy. Ważna jest jeszcze jedna sprawa – stworzenie swojej sieci wsparcia, czyli grupy osób, które nam pomogą zajmować się dziećmi, domem i biznesem. Od niani, rodziny i znajomych, po przedszkole, księgową i prawnika. Ta sieć wsparcia jest niezbędna, by na dłuższą metę prowadzić swój biznes, bo to jest maraton, a nie sprint. Z młodym biznesem jest jak z dzieckiem: potrzebuje czasu i uwagi, karmienia go na różne sposoby. Jeśli tego zabraknie, to możemy nie mieć efektów o jakie nam chodziło. Zobacz też: Wracasz do pracy? Sprawdź, jak dobrze sprzedać się w CV - Na czym powinnyśmy się skupić na początku tworzenia biznesu? - Na kliencie i generowaniu przychodów ze sprzedaży. Firmy, których właściciele skupiają się na swoim pomyśle lub produkcie, a nie kliencie, często nie istnieją dłużej niż trzy lata. Do funkcjonowania firmy niezbędna jest gotówka, a żeby ją otrzymać od klientów trzeba oferować coś, co ma dla nich wartość. I umieć w odpowiedni sposób go o tym poinformować i umożliwić zakup. - Czyli skupiamy się na kliencie, a nie pomyśle. Co jeszcze jest ważne? - Warto dostarczyć klientowi coś powyżej oczekiwań, nie tylko to, co obiecałyśmy. Coś, co daje efekt wow, co sprawi, że ten klient opowie o nas innym. W wielu biznesach najwięcej zyskamy mając stałych klientów, którzy polecają nas kolejnym. Na przykład mając warzywniak, to oprócz świeżych warzyw i owoców możemy codziennie oferować przepis na obiad. Jest to coś, co rozwiąże problem wielu naszych klientek, więc będą do nas wracać i opowiedzą o tym sąsiadkom. - Często myślimy, że prowadzenie firmy jest tak skomplikowane, że odbiera nam to chęć do działania już na wstępie. - Realizacja każdego większego celu, takiego jak prowadzenie firmy, pisanie bloga, uprawianie sportu, może na początku onieśmielać. Każdy cel ma niejako “w pakiecie" przeszkody i wyzwania, z którymi trzeba sobie poradzić. Jeśli te przeszkody nas zniechęcają, to prawdopodobnie brakuje nam motywacji do realizacji tego celu. Motywacja jest kluczem do osiągania celów. - A jakie czekają nas niespodzianki w prowadzeniu firmy? - Często okazuje się, że nie zdajemy sobie sprawy z tego, na czym polega zarządanie firmą, choćby jednoosobową. Iloma rzeczami trzeba się zajmować prowadząc biznes. Znam mamę, która lubiła szyć i założyła firmę, żeby szyć dziecięce ubranka. Po jakimś czasie okazało się, że większość czasu spędza ucząc się obsługi sklepu internetowego, robiąc zdjęcia i opisując je, promując sklep, wysyłając paczki. Im bardziej się rozwijała tym mniej miała czasu na szycie, więc zatrudniła krawcową. Była zaskoczona i rozczarowana, bo zupełnie inaczej wyobrażała sobie prowadzenie swojej firmy. Zobacz też: Zmiany na macierzyńskim dla bizneswoman w 2016 r. - Porozmawiajmy teraz o pieniądzach. Co jeśli nie mam ich na rozruszanie biznesu, czy są jakieś możliwości ich zdobycia? - Tak. Najczęściej wykorzystywaną możliwością w takiej sytuacji jest rodzina i znajomi. Przywołałabym tu jednak przestrogę, o której często mówi Leszek Czarnecki, jeden z najbogatszych Polaków: ryzyko trzeba podejmować rozważnie. Jeżeli chcemy stworzyć firmę, ale w razie niepowodzenia zagrożone będzie to bezpieczeństwo finansowe naszej rodziny - nie róbmy tego. Najpierw się przygotujmy, zaoszczędźmy pieniądze, które jesteśmy w stanie w razie czego stracić. Tylko takie pieniądze inwestujmy. - A pożyczka z banku? - Można wziąć pożyczkę pod warunkiem, że będzie nas stać na spłatę kredytu nawet jeśli biznes się nie powiedzie. W przeciwnym wypadku to nie róbmy tego. - To może dotacje, dofinansowania z UE? - Też można korzystać z takich środków uważając na ryzyko, o którym wspomniałam wcześniej. Informacje o konkretnych programach są dostępne w urzędach pracy i Punktach Informacyjnych Funduszy Europejskich. - Jakie cechy powinna mieć mama zakładająca firmę, żeby odnieść sukces? - Po pierwsze mieć jasno określony cel i motywację, która pomoże jej wytrwać na drodze do celu pomimo przeszkód, które napotka. Po drugie być skoncentrowana na kliencie i jego potrzebach, a nie swoim pomyśle. Po trzecie mieć odwagę, by działać mimo lęku, wychodzić ze swojej strefy komfortu i prosić o pomoc, gdy jej potrzebuje. Marta Waszczuk - strateg biznesu, autorka książki "Mamy, wracamy" (wyd. Mamania) Zobacz też: Mama na swoim: skąd wziąć pieniądze na firmę
Złość jest naturalna, a eksperci twierdzą nawet, że potrzebna. Jeśli jednak wyrażamy ją poprzez krzyk, sprawy się komplikują. Krzyk rani dziecko. Jak przestać krzyczeć już teraz? Poznaj sprawdzone sposoby.
Jak wynika z badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka prawie 60 proc. Polaków akceptuje klapsy, a 1/3 "lanie". To zatrważające dane, ale nie ma w nich nic o tym, co jest jeszcze częstsze i bardziej rozpowszechnione: nie mówią o krzyku. Przeczytałam kiedyś zdanie, że krzyk jest nowym klapsem. Nie sposób się z tym nie zgodzić: o ile wiedza o tym, że dawanie klapsów jest nie tylko złe, ale i karalne, jest powszechna (choć niestety wiele osób z tym się nie zgadza), o tyle przekonanie, że krzyk na dziecko jest skuteczną metodą wychowawczą wciąż ma się dobrze. To nasz sposób na "przewinienia" dziecka. A także na nasz stres. Na nasze własne błędy. Na problemy z mężem, szefową, ekspedientką. Na niezapłacony rachunek za gaz i na wylaną na sukienkę kawę. Krzyczymy na dzieci i nawet jeśli mówimy sobie, że to ostatni raz, zdarza się to ponownie. Tymczasem krzyk – tak jak klapsy – może wyrządzić ogromną krzywdę naszym dzieciom. Jeśli więc czujesz, że ten temat dotyczy też ciebie, przeczytaj, jak przestać krzyczeć na dziecko. Przyjrzyj się sobie Zacznij od przyjrzenia się sytuacjom i myślom-zapalnikom, które wywołują w tobie gniew. Zastanów się, kiedy krzyczysz na dziecko i co powoduje ten wybuch złości. Czy jest to jakieś irytujące zachowanie dziecka, czy może krzyczysz, kiedy jesteś zmęczona, bo jesteś rozdrażniona i zwykle niepozorne sytuacje kończą się wtedy awanturą? A może nie radzisz sobie ze stresującymi sytuacjami w związku lub w pracy i dlatego masz teraz tak mało cierpliwości. Najważniejsze to znaleźć powody, dla których zaczynasz krzyczeć. Kiedy będziesz je znała, łatwiej będzie ci pracować nad swoim zachowaniem. Przypomnij sobie, jakie to uczucie Wzorce zachowań przejmujemy od najbliższych nam ludzi. Jest duża szansa, że jeśli krzyczysz na swoje dzieci, na ciebie też krzyczano w dzieciństwie. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko w przyszłości krzyczało na twoje wnuki, sama musisz poradzić sobie z tym problemem już teraz. Przypomnij sobie, jak się czułaś, kiedy twoja mama lub tata podnosili na ciebie głos. Czy się bałaś? Miałaś ochotę zapaść się pod ziemię? Stawałaś się maleńka i chciałaś zniknąć? A może czułaś się okropnie, że zawiodłaś ukochaną mamę/ukochanego tatę i myślałaś o sobie, że jesteś bardzo złym dzieckiem? Może czułaś bunt, bo uważałaś, że to niesprawiedliwe? Nie funduj swojemu dziecku tych uczuć, ciebie już zraniono, teraz ocal swoje dziecko. Wyjdź! Jeśli czujesz, że wzrasta w tobie rozdrażnienie i że zaraz wybuchniesz, odejdź na chwilę. Pójdź do innego pokoju, wyjdź na spacer, jeśli masz z kim zostawić dziecko. Jeśli będziesz pozostawać w tym samym pokoju z dzieckiem, które właśnie testuje twoją cierpliwość, wybuch nastąpi. A jeśli już nakrzyczałaś – też wyjdź z pokoju. Pomoże ci to nie krzyczeć dalej i nie nakręcać się w swojej złości. Oczywiście upewnij się najpierw, że dziecku nie grozi niebezpieczeństwo: małego dziecka nie zostawisz bez opieki, starsze już tak, ale tylko jeśli powodem twojej złości nie było np. to, że chce siedzieć na parapecie przy otwartym oknie... Skup się na problemie Jeśli zachowanie twojego dziecka wzbudza twój gniew, spróbuj skupić się na rozwiązaniu sytuacji, zamiast koncentrować się na emocjach, które w tobie wywołuje. Jeśli np. twoje dziecko zbiło w sklepie słoik, mimo twoich wcześniejszych próśb, żeby nie dotykało rzeczy na półce, zamiast się złościć i myśleć o tym, że teraz musisz za to zapłacić i posprzątać, skup się na tym, że jest to sytuacja, którą można rozwiązać. Powiedz dziecku spokojnie, że następnym razem nie będzie mogło zbliżać się do półek ze słoikami (lub cokolwiek innego, co może być logiczną konsekwencją tej sytuacji). Jeśli będziesz opanowana, pokażesz dziecku, że w trudnych momentach można zachować spokój i kontrolę. To cenniejszy dar od krzyku. Poproś partnera o pomoc Od tego się macie, prawda? Żeby się wspierać i być dla siebie oparciem. Dlatego poproś swojego ukochanego, żeby powstrzymał cię, kiedy zaczynasz krzyczeć. Umówcie się na jakiś znak lub słowo, które będą sygnałem dla ciebie, że zaraz się zagalopujesz. Poproś go, żeby przejmował kontrolę nad sytuacją i dziećmi, a ty oddal się na chwilę, dopóki się nie uspokoisz. Druga osoba ma często kojącą i uspokajającą moc. Idź do psychologa Jeśli często krzyczysz, przeczytaj "Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców" (wyd. MIND), a jeśli czujesz, że kompletnie sobie nie radzisz z rozładowaniem złości, pomyśl o poszukaniu pomocy u psychologa. Rozważ terapię. To inwestycja w twoją przyszłość i przyszłość twoich dzieci. Nie ma nic cenniejszego. Nie bój się powiedzieć głośno, że nie radzisz sobie. I pamiętaj – nie jesteś z tym sama. Ważne, żebyś zaczęła pracować nad krzykiem już dziś, ale nie spodziewaj się, że od razu przestaniesz. Gratuluj sobie każdego dnia, kiedy nie podniosłaś głosu. Dasz radę! Zobacz też: A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować? Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Dlaczego nie wolno bić dzieci?
9 znaków, że świetnie sobie radzisz jako samotna mama
Wychowujesz dziecko samotnie i czasem bywa ci ciężko, a innym razem myślisz, że całkiem nieźle dajesz sobie radę. To naturalne. Oto 9 oznak, że naprawdę masz powody do dumy!
Mamy to do siebie, że ciągle kwestionujemy to, czy jesteśmy dobrymi matkami. Nieważne, czy wychowujemy dzieci z ich ojcem, z całą rodziną, z całą wioską, czy samodzielnie – oczywiście wiemy już, że idealnych rodziców nie ma (i dobrze!) i że wystarczy być wystarczająco dobrymi matkami, ale i tak w tyle głowy kołacze pytanie: czy na pewno jestem dobrą mamą? W przypadku samotnej mamy jest jeszcze trudniej, bo rzeczy, które ciągle słyszy od "życzliwych", nie ułatwiają życia. Ale nie martw się, jesteś świetną mamą, jeśli: 1. Jesteś pewna swojej drogi I to nie znaczy, że musisz być absolutnie przekonana, że każdy twój wybór jako matki jest właściwy. Wystarczy, że wiesz, że twoje decyzje dotyczące dziecka są przemyślane i podejmujesz je z myślą o jego dobru. Wątpliwości są częścią naszego życia, dlaczego miałoby być inaczej w przypadku macierzyństwa? 2. Nie patrzysz na siebie oczami innych ludzi Przyznajmy sobie szczerze: nieprzejmowanie się opiniami innych ludzi jest bardzo trudne i nie mam pewności, czy komukolwiek udaje się to w 100 proc. A jednak, jeśli przynajmniej starasz się nie brać sobie do serca tego, co mówią inni, możesz sobie pogratulować sukcesu. 3. Troszczysz się o siebie bez poczucia winy Znasz to powiedzenie: szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. I co z tego, skoro dni nie są z gumy i ciągle brakuje na wszystko czasu? Jest tyle ważniejszych rzeczy do zrobienia, niż wyrwanie chwili tylko na własne przyjemności. Czy jeśli poprosisz kogoś, żeby od czasu do czasu zaopiekował się twoim dzieckiem, kiedy ty idziesz do fryzjera, kosmetyczki lub umawiasz się na wino z przyjaciółką, to czujesz się winna? Nie? To świetnie, bo nie powinnaś! Tak trzymaj! 4. Ogarniasz Pamiętanie o wszystkim, kiedy pracujesz i wychowujesz dzieci nie jest łatwe: te wszystkie rachunki do zapłacenia, składki szkolne i przedszkolne, zebrania, wizyty u lekarza, rozliczenia podatków, bilanse 2-latka... Bez kalendarza ani rusz! To jest trudne dla każdego, a ty na dodatek nie możesz części rzeczy do zapamiętania zrzucić na partnera. A mimo to: ogarniasz. Nawet, jeśli czasem o czymś zapomnisz, świat trwa nadal, a wy w nim. Brawo! 5. Masz określone priorytety Kiedy wychowujesz dziecko samodzielnie, wiesz, że musisz jasno określić, które rzeczy są ważne, a które mniej. I nie przejmować się za bardzo tymi, które mogą poczekać lub które można całkiem odpuścić. Taka postawa jest zresztą zbawienna dla każdej mamy, bez względu na to, czy wychowuje dziecko z ich tatą, czy samotnie. 6. Jesteś asertywna Któregoś dnia przestałaś w ciszy przyjmować krytykę obcych pań na spacerze ("To dziecko powinno mieć czapeczkę!")? Powiedziałaś cioci, że ma przestać powtarzać, że twojemu dziecku dzieje się krzywda, bo wychowuje się bez taty? Tupnęłaś nogą, gdy koleżanka po raz kolejny stwierdziła, że ty jesteś taka biedna, bo nie masz męża? Brawo ty! Musimy pamiętać, że takie negatywne komentarze i zachowania innych ludzi wpływają na naszą samoocenę i na to, czy jesteśmy szczęśliwe. Nie dajmy się. Brońmy siebie, swojego dziecka i naszego życia. 7. Czujesz się dobrze ze swoim dzieckiem Nie boisz się wyjechać na wakacje sama z dzieckiem (lub dziećmi!), a twoja koleżanka, mężatka, narzeka, że nie może pojechać pociągiem odwiedzić krewnych, bo sama nie dałaby sobie rady z córeczką. Brzmi znajomo? Oczywiście. Ty nie masz wyjścia, ale wiesz też, że to żaden koniec świata i że to wcale nie jest trudne. Wręcz przeciwnie: można nadal świetnie się bawić i cieszyć urlopem. Życie wymaga od ciebie siły, a ty ją masz, dlatego dziwisz się, kiedy ktoś mówi, że wizyta z dzieckiem u pediatry, bez partnera u boku, przekracza ich możliwości. A niby dlaczego? 8. Jesteś dla siebie dobra Nie umniejszasz swoich zasług, nie krytykujesz się ciągle, potrafisz powiedzieć wprost, że coś ci się udało. Twoje dziecko. Ciasto marchewkowe, które wczoraj upiekłaś. Spodnie, które upolowałaś w super cenie. A kiedy jest ci źle, nie ukrywasz tego. Nie robisz z siebie ofiary, ale nie boisz się powiedzieć bliskim, że są dni, kiedy jest ci ciężko. Prosisz o pomoc, kiedy jej potrzebujesz. Wiesz, że ludzie nie są superbohaterami i nie widzisz powodu, dla którego miałabyś udawać, że jest inaczej. 9. Twoje dziecko jest radosne Kiedy patrzysz na swoje dziecko, widzisz, że jest szczęśliwe. Potrafi biegać z kolegami, układać wieże z klocków, a jego twarz rozjaśnia uśmiech, kiedy tylko cię zobaczy. Ma tyle energii, pomysłów i naiwności! "Biedne dziecko"? Coś podobnego! Wiesz, że wszystko jest w porządku, bo widzisz, że twoje dziecko ma do ciebie zaufanie. Czy jest coś ważniejszego? Zobacz też: 10 powodów, dlaczego bycie mamą jest super! Jak samotne mamy ułatwiają sobie życie? 6 sprawdzonych rad Jak być wspaniałą przyjaciółką dla znajomej samotnej mamy?
5 rzeczy, które musisz przemyśleć zanim napiszesz CV
Szukasz pracy po urlopie wychowawczym? Przeczytaj, co powinnaś zrobić zanim napiszesz i wyślesz CV.
Twój urlop wychowawczy dobiega końca, pora wracać do pracy. Jeśli musisz znaleźć nową, zastanawiasz się pewnie, jakie zajęcie byłoby dla ciebie najlepsze i jak dobrze napisać CV, by szanse, że to właśnie ciebie zaproszą na rozmowę kwalifikacyjną wzrosły. Być może jesteś też pełna obaw, czy poradzisz sobie z obowiązkami zawodowymi – przecież miałaś taką długą przerwę – i z pogodzeniem pracy z opieką nad dzieckiem. Zanim usiądziesz i napiszesz CV, które pozwoli ci wrócić na rynek pracy po urlopie wychowawczym, powinnaś przemyśleć kilka rzeczy. Czego tak naprawdę chcę? Nie wystarczy podjąć decyzji o powrocie do pracy. Najpierw trzeba spokojnie zastanowić się, czego szukamy. Jakie jest twoje wymarzone stanowisko? Czy masz kwalifikacje, żeby je objąć? Przemyśl, jakie obowiązki chciałabyś wypełniać w ramach swojej pracy i oczywiście, jakie wynagrodzenie cię satysfakcjonuje. Plany dotyczące wynagrodzenia muszą być realistyczne, warto zrobić rekonesans na rynku wśród osób na stanowiskach, które cię interesują. Kiedy już przemyślisz te kwestie, sporządź listę, która będzie dobrym wstępem do poszukiwania pracy: 1. Stanowisko Najpierw odpowiedz sobie na pytania: - jakiego stanowiska poszukuje? Wypisz wszelkie możliwe nazwy i odmiany – to pomoże ci w wyszukiwaniu ogłoszeń; - jakie jest zapotrzebowanie na dane stanowisko w moim rejonie? Odpowiedź na to pytanie pomoże ci określić, jakie masz realne szanse na znalezienie takiej pracy; - jeśli interesuje cię kilka różnych stanowisk – przygotuj kilka list: po jednej do każdego stanowiska. Pisząc CV będziesz musiała je dostosować do konkretnego stanowiska. 2. Umiejętności Zastanów się nad swoimi umiejętnościami i kwalifikacjami. Jeśli uważasz, że jest tu pole do ulepszeń, wykorzystaj pozostały czas urlopu macierzyńskiego do podniesienia swoich zawodowych kompetencji. Odpowiedz sobie na następujące pytania: - czy mam kwalifikacje i/lub doświadczenie na interesującym mnie stanowisku? Jeśli odpowiedź jest twierdząca, wypisz je w CV, ale wpisuj tylko rzeczy, które są adekwatne do tego konkretnego stanowiska (np. obsługa konkretnych programów, przebyte szkolenia itd.) - czy – jeśli szukam wyższego stanowiska niż zajmowane przed urlopem macierzyńskim lub wychowawczym - mam odpowiednie predyspozycje? Jeśli tak, wypisz je tak jak w przypadku doświadczenia i kwalifikacji. Bądź konkretna, nie podawaj informacji nie pasujących do tego stanowiska. 3. Obowiązki Przemyśl, jakie obowiązki chciałabyś wykonywać i czy odpowiadają tym, które wykonywałaś do tej pory. Zastanów się, jakie obowiązki zawodowe wykonujesz najlepiej, a także, w wykonywaniu jakich obowiązków pomoże ci doświadczenie zdobyte podczas urlopu macierzyńskiego (organizacja czasu? Wielozadaniowość?). 4. Wynagrodzenie Wiadomo, każdy chciałby zarabiać jak najwięcej, ale prawda jest taka, że nasze oczekiwania muszą być realistyczne. Zastanów się, jakie jest minimum, na które możesz się zgodzić, by twoja pensja pozwoliła tobie i twoje rodzinie na godne życie. W tym celu odpowiedz sobie na pytania: - jaka jest realna minimalna i maksymalna kwota, którą mogłabym otrzymywać za pracę na tym stanowisku; - jakie średnie wynagrodzenia występują w twoim regionie na podobnych stanowiskach (sprawdź w internecie, popytaj znajomych). 5. Umowa Bardzo ważną kwestią jest rodzaj umowy, który cie interesuje. Pamiętaj, że mając dziecko kwestie urlopów, zwolnień lekarskich i dni na opiekę nad dzieckiem są istotne. Przy wyborze formy zatrudnienia weź pod uwagę to, czy możesz liczyć na pomoc innych osób np. przy opiece nad dzieckiem w razie jego choroby. To wszystko będzie miało wpływ na to, jaki rodzaj zatrudnienia w twoim wypadku miałby największy sens. Przemyśl odpowiedzi na następujące pytania: - czy jestem skłonna negocjować, np. pracować na umowę zlecenie, ale przy wyższym wynagrodzeniu? - czy uzależniam pracę od specyficznych wymagań, np. tylko umowa o pracę, pakiet medyczny jako dodatek itd. Kiedy już zastanowisz się nad odpowiedziami na powyższe pytania, możesz przystąpić do pisania CV. Pomoże ci to także w napisaniu listu motywacyjnego, jeśli jest wymagany oraz podczas rozmowy o pracę. Powodzenia! Konsultacja: Katarzyna Hadka - marketerka z 9-letnim doświadczeniem, specjalizująca się w content marketingu (marketing treści), komunikacji z klientem i lead generation. Zobacz też: 8 rzeczy, które pracująca mama może dla siebie zrobić Jak się ubrać na rozmowę o pracę? Powrót do pracy: poznaj prawa i przywileje mamy
Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju [WYWIAD]
Czym jest uważność i dlaczego mindfulness może przydać się rodzicom i dzieciom? Pytamy o to Eryka Ołtarzewskiego, trenera uważności.
Jako rodzice szukamy różnych sposobów na to, by mieć jak najlepsze relacje z dziećmi. Wiele uwagi poświęcamy metodom wychowawczym, diecie i edukacji dziecka. Czasami naszej uwadze umykają jednak emocje. Najtrudniej chyba poradzić sobie ze stresem: jak tu się nie denerwować i nie zamartwiać, kiedy życie tyle od nas wymaga? Kiedy jesteśmy zestresowani, zdarza nam się przenosić złe emocje na dzieci, szukać ujścia dla złości w krzyku... Jak tego uniknąć? Odpowiedzią może być trening uważności, o którym rozmawiamy z Erykiem Ołtarzewskim, socjoterapeutą, nauczycielem i ekspertem od mindfulness, czyli uważności. Mindfulness to ostatnio bardzo modny termin. Wszyscy mówią o treningach uważności. Jak długo pan się tym zajmuje? - Prowadzę zajęcia dla dorosłych od 3 lat, z dziećmi i młodzieżą pracuję trochę dłużej. Pracuję w dwóch gimnazjach. Elementy uważności pojawiają się we wszystkich zajęciach, które prowadzę: socjoterapii, lekcjach efektywnej nauki, lekcjach wychowawczych. Czym właściwie jest ta uważność? - Dla mnie uważność to zdawanie sobie sprawy z tego, co się ze mną w danej chwili dzieje. Nie pogrążam się w rozmyślaniach o tym, co będzie lub było. Kiedy pojawiają się silne emocje, jestem zazwyczaj w stanie je dostrzec i nie utknąć w nich. Jednocześnie pojawia się duża wrażliwość na innych ludzi i świadomość własnych myśli i emocji. Książkowa definicja uważności mówi, że jest to zdolność pozostawania w chwili obecnej, bycia świadomym własnych emocji, doznań fizycznych, myśli, zauważania własnych ocen i nie podsycania tych ocenach. A uważność w domu? Po co ona rodzicom i dzieciom? - Kolejne, różne sytuacje wymagają od rodziców innych reakcji. Dzieci szybko się rozwijają i to, co było dobre pół roku temu, dzisiaj już jest nieaktualne. To wymaga bycia w obecnej chwili i reagowania na bieżące okoliczności, a nie na własne wyobrażenia. Poza tym dorośli potrzebują wytchnienia od zmartwień związanych z wychowaniem dzieci. Mam wrażenie, że duża część tych zmartwień jest nierealna i wynika z pogrążania się w rozmyślaniach o tym "co by było, gdyby...". Uważam, że nie ma czegoś takiego jak trening uważności dla dzieci. Dzieci naśladują rodziców. Sposób mówienia, poruszania się, przeżywania emocji, radzenia sobie ze stresem. Jeżeli mówilibyśmy o jakichkolwiek zmianach to jest to praca dla dorosłych. Ale słyszałam sporo o treningach uważności dla dzieci... - Oczywiście. Dzieci mogą wykonywać ćwiczenia uważności, ale z dorosłymi. Mogą się uczyć strategii radzenia sobie z trudnymi emocjami, ale nie w taki sposób jak dorośli. Dzieciom do mniej więcej 12 r.ż. trudno zrozumieć, że nie są swoimi emocjami, że to tylko coś, co czują. Małe dziecko przeżywając emocje wie, że kolega jest głupi, mama jest fajna. Dorosły może skupić się na oddechu, rozluźnić się i zauważyć, że złość wynika z oceny sytuacji. Niekoniecznie trafnej. Może wynikać ze zmęczenia, z własnych uprzedzeń... Dziecko, które przeżywa lęk, potrzebuje dorosłego, który będzie przytomny w swoich emocjach i nie będzie zarażał dziecka swoimi obawami. Posłucha o lęku, spróbuje nazwać to, co się dzieje. Dzieci przychodzą do dorosłych i mówią o swoich uczuciach ponieważ potrzebują sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Rodzic, który jest stabilny w swoich emocjach, będzie dawał poczucie bezpieczeństwa. Udział dziecka w treningu uważności może być dla niego fajną przygodą z własnym umysłem. Pozwoli poznawać siebie samego. Dla rodziców trening dziecka będzie wsparciem, ale nie rozwiązaniem trudności wychowawczych. Kontrolując własne emocje, pomożemy dzieciom radzić sobie z ich przeżyciami? - Właśnie to mam na myśli mówiąc o niezarażaniu dzieci własnymi emocjami. Jeśli będę świadomy okoliczności, w których się znajduję, to będę zauważać, że emocje są związane ze wspomnieniami lub wyobrażeniami tego, co będzie. W tym tygodniu rozmawiałem z rodzicami 14-letniej dziewczyny, która świetnie się uczy, pisze wiersze, dyskutuje o literaturze, pomaga rówieśnikom w nauce. Nie jest "kujonką". Koledzy i koleżanki strasznie ją lubią. Ta dziewczyna ma ogromną trudności w porozumieniu się z rodzicami. Jej rodzice martwią się, że nie jest wystarczająco zorganizowana, chodzi zbyt późno spać. Uważają, że potrzebuje kontroli w związku z nauką. Miałem wrażenie, jak gdyby rodzice nie zauważyli, że córka jest prawie dorosła. Jej trudności w porozumieniu się z rodzicami wynikają właśnie z tego niezauważania. Jeśli rodzic będzie bardziej świadomy okoliczności, to automatycznie będzie mniej kłótni w domu? - Tak sądzę. Jeżeli nawykową reakcją na złość jest krzyk to możliwe, że zauważę moment zanim zacznę krzyczeć i zrobię coś innego zamiast awantury. Jeden z uczestników kursu dla dorosłych opowiadał o sytuacji, w której zauważył, jak robi awanturę własnym dzieciom. W pewnym momencie zorientował się, że mówi podniesionym głosem. Uświadomił sobie, że napięcie było związane raczej z pracą, a nie z dziećmi. Wycofanie się z takiej sytuacji nie jest jakąś szczególną techniką. Raczej wynika ze zdrowego rozsądku. Jeżeli potrafimy zorientować się, co się z nami dzieje to daje nam krótką chwilę na decyzję, co zrobimy. [CMS_PAGE_BREAK] Mam jednak wrażenie, że możemy na ten temat czytać, ale jeśli tego nie wyćwiczymy to w danej sytuacji i tak zareagujemy nawykowo. - Rzeczywiście mamy tak dużo nawykowych reakcji, że potrzebujemy ćwiczeń, które pomogą odnaleźć się w tych nawykach. W treningu uważności zaczynamy od skupienia uwagi na oddechu i doznaniach fizycznych. Uczestnicy kursów zauważają, że zdolność skierowania uwagi na doświadczenia fizyczne niekoniecznie powoduje uspokojenie. Daje natomiast oparcie dla uwagi, która przestaje się tak bardzo zagłębiać w rozmyślania. Efektem może być wyciszenie. Jeżeli nie koncentruję się na złości i na sytuacji, z którą jest związana, tylko kieruję uwagę na odczucie oddychania to emocje w końcu opadną. Wtedy pojawia się zdolność racjonalnych decyzji. Jeśli jesteśmy pobudzeni, nie ma takiej możliwości, żeby dzieci były wyciszone, prawda? - Podobnie jak trudno poczuć uspokojenie, jeżeli znajdziemy się w rozemocjonowanej grupie. Dzieci są wrażliwe na reakcje dorosłych i zdarza się, że tak jakby "przejmują" emocje rodziców. Zauważyłem, że jeżeli jestem zmęczony lub napięty i czuję niepokój to dzieci, z którymi pracuję, zaczynają podobnie reagować. I na odwrót. Kiedy zapraszam dzieci do ćwiczeń uważności, sam skupiam się na ich wykonywaniu, to zdarza się że spokojny nastrój udziela się uczestnikom. Rodzice zapytani o sposoby na dbanie o własny stan psychiczny, najczęściej odpowiadają, co robią, żeby dziecko dobrze się poczuło. Dopiero po jakimś czasie zdają sobie sprawę, że nie chodzi o to, co zrobić z dziećmi, tylko jak dbać o siebie. Myślę, że większości rodziców niełatwo jest znaleźć codziennie moment na wyciszenie się i pobycie z dziećmi bez potrzeby dawania rad, odrabiania lekcji, wykonywania jakichkolwiek zadań. Trening uważności daje zdolność rozluźnienia się w tych codziennych napięciach. Jeśli nawet jestem zmartwiony lub pobudzony, to jednocześnie mogę być przytomny i nie podsycać przynajmniej tych zmartwień. Zobacz też: Grzeczne dzieci, ale bez przesady! To musi mocno podnosić jakość życia. Rodzice ciągle się czymś martwią. - Nie wyeliminujemy zmartwień i napięć, ponieważ to część naszych ludzkich reakcji. Możemy jednak oswajać trudne emocje, mniej się angażować w rozmyślania w rodzaju "dlaczego mnie to spotyka"... To nie zmienia radykalnie życia. Ale daje przynajmniej trochę wytchnienia a to może dużo znaczyć na co dzień. Dzięki ćwiczeniom uważności będziemy wiedzieć, co zrobić, żeby dziecko było samodzielne? - Może raczej, czego nie robić. Jedno z ćwiczeń uważności dla rodzica polega na tym, że rodzic siedzi i obserwuje swoje reakcje w obecności małego dziecka. Nic nie robi przez kilka minut. Po jakimś czasie może zaobserwować własne subtelne reakcje na zachowanie dziecka. Napięcie ramion, kiedy dziecko się potknie, odruch, żeby pokazać dziecku, że jest się gotowym pomóc... W którymś momencie okazuje się, że dziecko ma już 19 lat, a my dalej mamy taki sam nawyk, żeby podtrzymać, kiedy się potknie. Widzę, że dzieci mają nieodpartą potrzebę samodzielności, więc uważam, że warto obserwować, w jaki sposób utrudniamy samodzielność. Może trzeba się powstrzymać od wiązania butów, zakładania czapki, noszenia tornistra. Pozwalać na robienie posiłków, pomaganiu w remontach mieszkania, składaniu mebli. Dzieci uwielbiają wykonywać realne prace. Są z tego dumne. To nie brzmi jak techniki uważności. Potrzeba samodzielności dotyczy również przeżyć wewnętrznych. Dzieci chcą rozwiązywać samodzielnie trudności. Rozmawiają o tym ze sobą. Również takie młodsze, 8-letnie. Zdarza się, że mówią mi o tym, że przede wszystkim potrzebują wiary dorosłych w to, że ich dzieci potrafią pokonać przeszkody. Oczywiście dorośli są niezbędni, żeby było bezpiecznie i żeby tworzyć poczucie bezpieczeństwa. Zobacz też: Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? 6 spornych sytuacji [CMS_PAGE_BREAK] Zwykle, kiedy dziecko ma problem z zachowaniem i emocjami, skupiamy się na nim, a umyka nam nasze własne zachowanie. - Dokładnie tak. Dzieci reagują na okoliczności, są obecne w danej chwili. Perspektywa czasu to kilka dni w przeszłość i kilka dni w przyszłość. Jeżeli zapytamy dzieci o plany na przyszłość, to te konkretne plany będą dotyczyły raczej bieżącego tygodnia. Jeżeli pojawia się konflikt, to po kilku dniach może już być zamierzchłą przeszłością. Wyobraźmy sobie sytuację, kiedy rówieśnicy w szkole dokuczają koledze. Rodzice po 3 miesiącach pytają, jak ich syn sobie radzi z dokuczaniem. Sytuacja jest już nieaktualna, ale jeżeli rodzice przejmują się i dopytują, to u dziecka może zrodzić się wątpliwość, czy aby na pewno jest nieaktualna. To z kolei wpływa na odczucie własnej pozycji w grupie. W takich sytuacjach, które niestety powtarzają się co jakiś czas, rodzice utrudniają własnemu dziecku wyjście z roli ofiary. Wiem, że tego rodzaju doświadczenia są poruszające dla rodziców. Doskonale rozumiem intencje rodziców. Nie uważam, że powinniśmy być obojętni, ale musimy odróżniać własne obawy od obaw dziecka. Być może dziecko ich nie ma. Zachęcam, żeby słuchać dzieci. Przyłapuję się na tym, że słucham raczej własnych przekonań, niż tego co dziecko próbuje przekazać. Jeżeli potrafię zrozumieć przekaz, to czasem pomagam to nazwać, a to co nazwane jest łatwiejsze do przeżywania. Czasem wystarczy tylko być obecnym i wierzyć, że dziecko poradzi sobie z trudnymi przeżyciami. Może to zabrzmieć banalnie, ale wiara w to, że się uda i życzliwe nastawienie niosą otuchę. Zobacz też: Czy wiesz, jak mówić do dziecka, żeby cię słuchało? QUIZ Życzliwość dla siebie samego? Życzliwość i akceptacja są czymś podstawowym w treningu uważności niezależnie od tego, czy uczestnikami są dzieci czy dorośli. Wstydzimy się, że nie jesteśmy dość atrakcyjni, wystarczająco inteligentni, że nie radzimy sobie z życiem tak, jak powinniśmy. Słyszymy oceny na swój temat i tworzymy własne. O sobie, o innych. Następnie traktujemy te wszystkie oceny jakby były prawdą. Dostrzeganie własnych oceniających myśli z wyrozumiałością i życzliwością dla siebie samego osłabia te oceny. Sprawia, że przestajemy być tak napięci. Podobnie dzieci. Jest takie fajne ćwiczenie życzliwości dla dzieci. Wykonujemy flagi, na których piszemy dobre życzenia: dla kota, żeby był zdrowy; dla taty, żeby był szczęśliwy; życzymy rodzicom, żeby się nie kłócili; sobie, żeby być lubianym przez kolegów. Możemy rozwiesić te flagi nad oknem. Każdy z nas lubi otrzymywać dobre życzenia, pomimo że nie są czymś materialnym. Życzliwe nastawienie wobec siebie samego pomaga dostrzegać te niefajne emocje jak złość, zazdrość, żal, smutek i nie uciekać od nich. W którymś momencie przekonujemy się, że emocje same w sobie są niegroźne i nie na wszystkie musimy reagować. Uważam, że to jedna z najważniejszych umiejętności, których mogą uczyć się dzieci i dorośli w treningu uważności. Zobacz też: Trening uważności - ćwiczenie zmysłów Dobrze, jestem rodzicem i po przeczytaniu tej rozmowy stwierdzam, że taki trening uważności to coś dla mnie. Co powinnam zrobić? Co jeśli w moim mieście nie ma odpowiednich kursów? Wydaje mi się, że w większości miast w Polsce pojawiają się już treningi uważności dla dorosłych np. najbardziej znany Trening Redukcji Stresu oparty na Uważności ( MBSR - Mindfulness-Based Stress Reduction ) lub podobne programy. Jeżeli nie ma takiego kursu to warto skontaktować się z osobami, które prowadzą takie zajęcia. Jeżeli zbierze się grupa kilku osób to można zorganizować kurs. Prowadzimy treningi uważności w kilku miastach również w formie spotkań weekendowych. Jeżeli nie ma takiej możliwości to zostają książki i samodzielne próby. Szukając książek znajdziemy pozycje z dołączonymi płytami i ćwiczeniami. Mówię o książkach i ćwiczeniach dla dorosłych. Jeżeli mamy jakiekolwiek własne doświadczenie z praktyką uważności to możemy próbować ćwiczeń z dziećmi. Jedną z moich ulubionych książek o uważności dla dzieci jest "10 minut uważności" Goldie Hawn. Rodziców, którzy są zainteresowani uważnością dla własnych dzieci gorąco zachęcam do udziału w treningu dla dorosłych. Eryk Ołtarzewski - pedagog, socjoterapeuta, nauczyciel metod efektywnej nauki. W The Mind Institute prowadzi Treningi Uważności dla osób dorosłych i dzieci oraz warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców. Pracuje jako pedagog w gimnazjum. Prowadzi zajęcia socjoterapeutyczne dla młodzieży i młodszych dzieci. Organizuje i prowadzi warsztaty umiejętności społecznych z elementami survivalu i sportów rekreacyjnych. Absolwent Wyższej Szkoły Edukacji Wczesnoszkolnej w Mysłowicach, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Grzegorzewskiej w Warszawie, Podyplomowego Studium Terapii i Treningu Grupowego na Uniwersytecie Warszawskim. Uczestniczy w programie kursów "Mindfulness Association".
Jak nie zagubić się po porodzie i odnaleźć się w relacjach z bliskimi?
Po narodzinach dziecka wszystko się zmienia. Nasze kontakty z najbliższymi też są inne. Jak najlepiej odnaleźć się po porodzie w relacji z mężem, mamą, teściowa i przyjaciółmi?
Kiedy zostajemy mamami, nasze życie wywraca się do góry nogami. Zmienia się niemal wszystko, w tym nasze relacje z najbliższymi: z partnerem, z własnymi rodzicami, z teściami. To okres wzmożonego rozwoju osobistego i budowania nowych kompetencji: rodzicielskich (uczymy się wszystkiego od podstaw), interpersonalnych (musimy umieścić się w relacji ze znanymi nam osobami w nowej roli, już nie tylko jako my, ale także jako matki), a nawet zawodowych (trzeba nauczyć się godzić pracę z rodziną). O to, jak odnaleźć się nowej rzeczywistości pytamy psycholożkę i współzałożycielkę bloga Trickymind.pl o psychologii, coachingu i rozwoju osobistym, Dominikę Wrońską. Jak nie zagubić siebie? Nowe mamy często skarżą się, że wszyscy mają dla nich tysiąc rad, których udzielają nieproszeni. Często nawet nie chcemy ich słyszeć, zwłaszcza, że każdy zdaje się znać najlepszy i najbardziej właściwy sposób na wychowywanie naszych dzieci, a my w oczach "życzliwych" zawsze jesteśmy w błędzie. - Młoda mama powinna budować swoją pewność siebie i wiarę w swoje kompetencje rodzicielskie zwłaszcza w konfrontacji z "dobrymi radami", o które wcale nie prosi, a które będzie często otrzymywać z różnych stron – radzi Dominika Wrońska. - To niezwykle ważne, ponieważ młoda kobieta próbując odnaleźć się w nowej roli, może zbyt mocno polegać na opinii postronnych osób i np. zrezygnować pod ich wpływem z karmienia piersią, pomimo tego, że chciałaby w ten sposób żywić swoje dziecko tak długo jak się da. Nie bój się prosić o radę Nie znaczy to jednak, że nie powinnyśmy prosić o pomoc lub radę, kiedy ich potrzebujemy. Opierajmy się jednak na własnej wiedzy i intuicji, pamiętajmy, że sam fakt, iż ktoś bliski coś nam doradził, nie oznacza, że musimy się do tej rady zastosować, jeśli uważamy, że nie pasuje do naszej rodzicielskiej rzeczywistości: - Warto prosić o pomoc i poradę swoją mamę lub teściową i dzięki temu poszerzać swoją wiedzę i kompetencje rodzicielskie, ale warto pamiętać o tym, że spora część z obowiązujących 30 lat temu zasad opieki nad niemowlęciem już się zdezaktualizowała (np. niezbyt pochlebna opinia na temat długiego karmienia piersią, zwyczaj "przepajania" dziecka glukozą czy pielęgnacja pępka) – mówi Dominika Wrońska. Skąd czerpać wiedzę na temat opieki nad dzieckiem? - Warto konsultować się ze specjalistami w przypadku wątpliwości. Internet to też dobre źródło informacji, ale trzeba pamiętać o tym, że nie wszystkie rady, które można znaleźć np. na blogach warto wprowadzać w życie, ponieważ każde dziecko jest inne i to, co zadziałało u kogoś, niekoniecznie zadziała u ciebie – podpowiada Dominika Wrońska. Kiedyś wychowywaliśmy dzieci w większych społecznościach, najczęściej w wielopokoleniowych rodzinach. Współczesne warunki życia często oznaczają, że mieszkamy z dala od rodziny, a naszą "wioską" stają się znajomi, społeczności internetowe i relacje, które sami wybieramy. Szukając opinii na ważne tematy dotyczące zdrowia i wychowywania dzieci, musimy pamiętać, by opierać się na eksperckich źródłach, a z dystansem traktować rewelacji serwowane nam przez anonimowych użytkowników internetu. Relacje z partnerem po porodzie Sporo mówi się o kryzysie w związku po narodzinach pierwszego dziecka: rzeczywistość pary zostaje wywrócona do góry nogami, muszą stawić czoła zmęczeniu, niewyspaniu i wiecznemu niedoczasowi. Trzeba na nowo zdefiniować swoje relacje, znaleźć sposób na odnalezienie się w roli rodziców i nie zapominać o tym, że nadal jesteśmy też partnerami w związku. - Relacje z partnerem warto pielęgnować, tak aby mężczyzna nie czuł się zepchnięty na dalszy plan – podpowiada Wrońska. - Kobieta stając się matką nie przestaje być partnerką. Warto też angażować mężczyznę w opiekę i pielęgnację nowego członka rodziny – mówi. Pomoże to nie tylko matce, odciążając ją w obowiązkach, ale też ojcu – da mu idealną możliwość budowania więzi z dzieckiem. Relacje ze starszymi dziećmi Pojawienie się w domu nowego dziecka, to prawdziwa rewolucja dla starszego brata lub siostry. Do tej pory byli jedyni i najważniejsi na świecie, teraz będą musieli (a przynajmniej tak czują) rywalizować o uwagę rodziców. To trudny okres i warto dobrze przygotować dziecko na pojawienie się rodzeństwa. - Jeżeli mamy już starsze dziecko, to warto angażować je w opiekę nad młodszym rodzeństwem, tak aby pomóc mu w utworzeniu silnej więzi i sprawić, że utrata uprzywilejowanej pozycji jedynaka nie będzie aż tak dla niego dotkliwa – radzi psycholożka. Dzięki temu nasze starsze dziecko będzie czuło się potrzebne i ważne. Relacje z babciami Kontakty z babciami dziecka – i to zarówno, jeśli chodzi o mamę kobiety, jak i jej teściową – też ulegają zmianie po narodzinach dziecka. Tu także musimy wyznaczyć granice, znaleźć rozwiązania, które pomogą nam sprawnie funkcjonować w nowej rzeczywistości. Ten okres nie musi być trudny wyłącznie dla mamy, odnalezienie się w roli babci – wbrew temu, co automatycznie zakładamy – też nie musi być łatwe: – Teściowa staje się babcią i mama świeżo upieczonej mamy też staje się babcią. Taka transformacja bywa dla niektórych kobiet trudna, ponieważ konfrontuje je z nieubłaganie przemijającym czasem – wyjaśnia Wrońska. - To może prowadzić do ambiwalentnych uczuć i skutkować wykształceniem się dwóch skrajnych postaw – mówi psycholożka. - Jedna z nich polega na tym, że młoda mama staje się równorzędnym partnerem dla swojej matki i teściowej, z uszanowaniem jej prawa do samodzielnego stanowienia o swoim dziecku. Druga natomiast bazuje na rywalizacji o to, kto jest lepszą matką. Te relacje są być może najtrudniejsze, bo – jak zauważa Dominika Wrońska - młode matki oczekują od babci pomocy instrumentalnej, informacyjnej i emocjonalnej, przy uszanowaniu pewnych granic, w ramach których młoda matka chciałaby samodzielnie działać. A to nie zawsze przychodzi łatwo i często wymaga pracy i wielu trudnych rozmów. Zobacz też: 10 rzeczy o macierzyństwie, w które i tak nie uwierzysz! Pierwsze urodziny... mamy. Wzruszenie odbiera nam głos 6 twoich największych wrogów po porodzie
Macierzyństwo – wspaniały moment na rozwój osobisty!
Będąc mamą masz wspaniałą okazję, żeby rozwijać się jako kobieta. Czym jest rozwój osobisty po porodzie? Doskonaleniem się w roli kobiety i matki - rozwijaniem swoich pasji, ale też uczeniem się nowych rzeczy o sobie i świecie.
Kiedy zostajemy mamami, często zachłystujemy się nową rzeczywistością do tego stopnia, że zapominamy o sobie. Czasami nowe emocje i obowiązki sprawiają, że spychamy siebie i swoje potrzeby na boczny tor, tymczasem macierzyństwo to doskonała okazja, by postawić na własny rozwój osobisty. Czym właściwie jest rozwój osobisty w przypadku matki i kiedy znaleźć na niego czas? Pytamy o to Dominikę Wrońską, psycholożkę, współzałożycielkę bloga o psychologii, coachingu i rozwoju osobistym - Trickymind.pl. Nowa lepsza ja, czyli rozwój osobisty - Każdy będzie miał inną definicję rozwoju osobistego, dla mnie to stawanie się każdego dnia lepszą wersją siebie, dlatego spełnienie można osiągnąć również realizując się w nowej roli – jako matka – przekonuje Dominika Wrońska. W jaki sposób stając się matkami możemy stawać się "lepszą wersją siebie"? Na to pytanie każda z nas ma na pewno kilka gotowych odpowiedzi. Mnie bycie matką nauczyło empatii i wrażliwości, sprawiło, że spojrzałam inaczej na to, jak się odżywiamy, jak spędzamy wolny czas. Odkąd mam dzieci nie używam w kuchni półproduktów, unikam żywności przetworzonej, codziennie ćwiczę cierpliwość (z różnym efektem), staram się być otwarta na potrzeby innych. Brzmi znajomo? Tak, macierzyństwo jest idealną okazją do rozwoju osobistego. Nie zapominać o swoich pasjach Pojawienie się dziecka przynajmniej na jakiś czas sprawia, że w odstawkę idą nasze wcześniejsze pasje i zainteresowania. Nic dziwnego, przecież dziecko i nasza nowa rola są w tym momencie po prostu najciekawsze. Po jakimś czasie jednak znowu sięgamy po ulubione rozrywki, pogłębiamy swoją wiedzę, poszerzamy kompetencje zawodowe. To naturalne, trzeba tylko pamiętać, by nie zmuszać się do niczego i nie przyspieszać naturalnego biegu spraw - pozwólmy wybrzmieć pierwszym zachwytom, pozwólmy sobie w pełni skupić się na nowej roli, zanim zaczniemy na nowo cieszyć się starymi pasjami. To nic złego, jeśli teraz wolisz czytać poradniki o opiece nad niemowlęciem, zamiast zgłębiać tajniki prawa cywilnego – każdy okres w życiu rządzi się swoimi prawami. - Kobieta w momencie gdy staje się matką nie traci swojej poprzedniej tożsamości, a tylko zyskuje nową, niezwykle ważną życiową rolę- przekonuje Dominika Wrońska. Przed ciążą lubiłaś biegać? Nie musisz z tego teraz rezygnować – zainwestuj w wózek do joggingu. Uwielbiałaś czytać? Zabieraj na spacer książkę, kiedy maluch będzie spać, ty możesz przeczytać kolejny rozdział. Spełniasz się eksperymentując w kuchni? Zostań mistrzynią dań dla niemowląt. Macierzyństwo daje Ci wiele okazji do rozwinięcia skrzydeł! Jak znaleźć czas na rozwój osobisty Opieka nad niemowlęciem oznacza ręce pełne roboty, a do tego dochodzi niewyspanie i dom, którym trzeba się przecież zająć: sam się nie posprząta, lodówka sama się nie zapełni, a obiad sam nie ugotuje. Dlatego tak ważny jest partnerski podział obowiązków: - Dbajmy o siebie nawzajem i dzielmy się obowiązkami – mama nie musi wszystkiego robić sama, wsparcie partnera umożliwia wygospodarowanie czasu dla siebie – przekonuje Wrońska i dodaje: - Nic tak skutecznie jak macierzyństwo nie uczy perfekcyjnej organizacji czasu. Najlepszą okazją do znalezienia czasu dla siebie w tym okresie jest chyba... karmienie piersią, oczywiście zakładając, że dziecko łatwo przystawia się do piersi i nie ma problemów z ssaniem, bo każda karmiąca mama zna pewnie okresy buntu przy piersi, kiedy o spokojnym karmieniu można zapomnieć. Na szczęście te okresy nie trwają długo. Podczas karmienia, jak podpowiada Dominika Wrońska, możemy słuchać podcastów, robić kursy internetowe, uczestniczyć w webinariach. Wiele z nich poświęconych jest także kompetencjom wychowawczym, co z pewnością pomoże nam się rozwijać w nowej życiowej roli. To również doskonały moment, by podnosić swoje kompetencje zawodowe, co z pewnością przyda się nam, kiedy będziemy wracać do pracy. Wykorzystajmy więc swoją nową życiową rolę jako szansę na rozwój osobisty – jako człowieka, matki, pracownika, partnerki. To przychodzi tak naturalnie, że czasem nawet same sobie nie uświadamiamy, jak bardzo wzbogacamy się w tym czasie! Cudownie, prawda? Zobacz też: Mama w filmach - sprawdź swoją wiedzę QUIZ 10 powodów, dlaczego bycie mamą jest super! Podnieś kompetencje zawodowe podczas urlopu wychowawczego
Jak od rutyny przeszłam do elastyczności (i jest mi z tym lepiej)
Wszystkie mądre głowy mówią, że dzieci potrzebują przewidywalności i stałego rytmu dnia. Pewnie, ale jak nie przegapić momentu, kiedy stajemy się niewolnikami rutyny? Oto moja droga od nieugiętej strażniczki domowego grafiku do elastycznej bogini rodzinnej sielanki.
Do wszystkiego muszę się zawsze dobrze przygotować, dlatego też do urodzenia dziecka przykładałam się jak do zdawania egzaminu maturalnego. Od samego początku – dzięki dogłębnemu zbadaniu tematu - wiedziałam już, że co jak co, ale najważniejsza w wychowywaniu dzieci jest ... rutyna. Konsekwentna, prozaiczna, sztywna jak drut rutyna. Nie było to najłatwiejsze odkrycie, bo do tego momentu byłam raczej tą spontaniczną osóbką, która robiła plany na bieżąco i najbardziej szczyciła się tym, że może je zmieniać z minuty na minutę. Ale hej! Co to dla mnie, skoro w macierzyństwo weszłam z silnym postanowieniem, że będę książkowo idealną, ze wszech miar perfekcyjną, nowoczesną matką? Życie wg grafiku Skoro wszędzie piszą, że niemowlęta i małe dzieci do prawidłowego rozwoju i poczucia bezpieczeństwa potrzebują rutyny, to kto to zapewni mojemu dziecku, jeśli nie ja? Pestka! I rzeczywiście, największym zaskoczeniem okazało się to, że wyjątkowo łatwo było mi stanąć na straży rodzicielskiego grafiku i bezwzględnie pilnować, by nie było żadnych odstępstw od reguły: - jedzenie co 3-4 godziny. To okazało się łatwe nawet w przypadku karmienia piersią, które co prawda miało odbywać się na żądanie, ale moja pierworodna najwyraźniej przeczuwając, co ją czeka w przypadku niesubordynacji, postanowiła od razu wdrażać się do życia wg planu i żądała jedzenia co 3-4 godziny właśnie, z regularnością szwajcarskiego zegarka; - drzemka o określonej porze. Pierwsza się dostosowała, drugi się buntował. Byłam sfrustrowana, dopóki nie odkryłam, że przy drugim dziecku to ja po prostu zapomniałam o tym, że niemowlęta muszą spać w ciągu dnia i stwarzałam mało przyjazne drzemce warunki; - kąpiel zawsze o 19.00, temperatura powietrza odpowiednia, wody także, gotowość bojowa: pełna; - spanie zawsze od 19.30. Pierś, łóżeczko, głaskanie po główce, później dochodzi czytanie, ale 19.30 to pora przykrycia dziecięcia kołderką i nie ma zmiłuj! Jesteśmy kosmitami? Moje podejście z cyklu: "Wiem najlepiej, bo przeczytałam o tym w mądrych książkach", naturalnie przejęte także przez mojego małżonka, nie przysparzało nam zbyt wielu fanów w rodzinie. Zresztą sami to sobie wyobraźcie: impreza rodzinna 300 km od domu? Jedziemy z wanienką, przed 19.00 ślicznie dziękujemy i idziemy kąpać niemowlę. Wesele najlepszego przyjaciela męża? Tylko do 19.00: "Jak będziecie mieć dziecko, to zrozumiecie" (czyżby?). Dziecię przez weekend u babci? Rozpiska dotycząca dokładnych pór karmienia i wielkości porcji. Nie powiem, to procentuje: moje dzieci są teraz w wieku (przed)szkolnym i nadal bez protestu zasypiają przed 20.00, a ja mam czas dla siebie. Czy nadal pochwalam rutynę? Tak. Nie. Pochwała rutyny Rutyna ma swoje plusy i jeśli myślicie, że stosują ją tylko ludzie bez polotu, jesteście w dużym błędzie! Można jej na przykład używać jako świetnej wymówki ("Och, niestety nie możemy przyjść na imieniny wujka Olgierda, połączone z oglądaniem slajdów z jego podróży śladami kopalni węgla brunatnego, bo nasze dziecko o tej porze musi chodzić spać, inaczej jest bardzo rozbite i niespokojne"). Rutyna pozwala zaplanować godziny odbioru przesyłek kurierskich (a kto nie lubi zakupów przez internet?) i umawiać się z koleżankami na plotki – doskonale wiesz, kiedy będziesz zajęta, spokojnie więc wciśniesz pół godziny na placu zabaw między pierwszą a drugą drzemką dziecka. Nic cię nie zaskoczy. Poczucie bezpieczeństwa u dziecka – o tym już wspominałam i to także zasługa stałego rozkładu dnia. Małe dzieci dobrze czują się w przewidywalnym świecie, po co więc im tego odmawiać? I w końcu: kontrola! Myślę, że to właśnie było głównym powodem, dla którego tak łatwo odnalazłam się w świecie schematów i utartego planu dnia. Lubię kontrolować rzeczywistość, a stałe pory snu, kąpieli i karmienia to idealne narzędzia dla takiej osoby jak ja. Wiwat elastyczność! Wychwaliwszy już rutynę pod niebiosa, mogę wam teraz powiedzieć, że tak naprawdę to lubię... elastyczność. Jest to jednak prawda, do której dojrzewałam przez ok. 6-7 lat macierzyństwa. Długo, prawda? Mój tata mówi, że ja do wszystkiego długo dojrzewam i dlatego ma nawet nadzieję, że zmienię kiedyś swoje poglądy polityczne (nie ma szans!). Jak to się stało, że odkryłam, że od rutyny lepsza jest elastyczność? Zauważyłam po prostu, że o ile założenia stałego rozkładu dnia mają swoje plusy, łatwo stać się ich niewolnikiem i wiele tracić z życia. Jesteś zmęczona, ale nie usiądziesz na kanapie i nie odpoczniesz, bo dziecko musi o tej porze być wykąpane? A czy stanie się coś złego, jeśli dzisiaj zrezygnujesz z kąpieli? A co będzie, jeśli zamiast umyć długie włosy córki wieczorem i potem suszyć je przez pół godziny, zrobisz jej długą kąpiel z zabawą i myciem głowy w sobotę rano, a potem włosy będą mogły swobodnie wyschnąć na powietrzu? Twoje dzieci akurat świetnie się bawią, ale musisz to przerwać, bo zbliża się 19.30 i muszą znaleźć się w łóżku? Ale jeśli nie idą jutro do szkoły, może mogłyby pójść spać godzinę później? W tygodniu nie oglądacie bajek? A co jeśli akurat nic wam się nie chce robić, a oglądać ulubioną kreskówkę owszem? Nauczyłam się odpuszczać i wydaje mi się, że nie tylko ja jestem z tym szczęśliwsza, ale wyszło to na dobre całej rodzinie. Gdybym miała znowu być mamą niemowlaka, znowu postawiłabym na stały rozkład dnia, ale chyba wcześniej nauczyłabym się zmieniać plany. Bo gdybyście zapytały mnie teraz, powiedziałabym, że najlepsza jest rutyna... kontrolowana. Elastyczność, rozumiecie. Zobacz też: 7 rzeczy, których nie lubi niemowlę Czas letni, czas zabawy. Przestawiam zegarek, przestawiam siebie Urodziłam i z księżniczki stałam się fajną babką
Zanim wyciągniesz rower i buty do biegania: o czym warto pamiętać?
Wraz z pierwszymi promieniami wiosennego słońca i pączkami na drzewach, kiełkować zaczynają również myśli o aktywności fizycznej. Pora na rozwój osobisty! Chcemy wrócić do formy sprzed zimy, dobrze wyglądać w kostiumach kąpielowych, być zdrowsi. Zobacz, jak wygląda uprawianie sportów przez Polaków. Też tak masz?
Przyszła wiosna. Wyciągamy z piwnic rowery, odkurzamy rolki, zapisujemy się na zumbę i pilates. W szafie kolorowe buty do biegania, a w głowie decyzja: w tym roku pobiegnę w maratonie! Rozwój osobisty wiosną to dla wielu z nas chęć prowadzenia aktywniejszego życia. Czy jednak samo postanowienie, że będziemy ćwiczyć wystarczy? Niestety nie. Równie ważne, co podjęcie wyzwania, jest to, czy rozsądnie podchodzimy do planu treningów. Szczególnie istotne jest odpowiednie przygotowanie do zawodowego uprawiania sportu lub do treningów do tak modnych w ostatnich latach maratonów. Pamiętajmy o tym, żeby brać pod uwagę swoją kondycję, możliwości i stan zdrowia. Przed wzmożonym wysiłkiem fizycznym, zwłaszcza po zimie, kiedy większość czasu spędzaliśmy mało aktywnie, a także po przebytej chorobie, warto zasięgnąć konsultacji u lekarza, przyjrzeć się swojemu sercu i kręgosłupowi – to ważne podczas wysiłku. Pamiętajmy, że sport ma nam służyć, a nie skończyć się kontuzją. Dlatego zanim włożycie nowe buty do biegania, rozsądnie zaplanujcie plan treningów, rozpiszcie odpowiednią dietę i nie róbcie niczego ponad swoje siły. I nie zapominajcie o rozgrzewce! Niedobrze wyglądają statystyki z przeprowadzonego na zlecenie LUX MED badania "Jak Polacy uprawiają sport" - codziennie aktywnych fizycznie jest tylko 10 proc. z nas, a 43 proc. Polaków nie uprawia w ogóle żadnych sportów. Odpowiedzi dotyczące ulubionych sportów nie są niespodzianką: najbardziej lubimy jazdę na rowerze, bieganie i piłkę nożną. Mężczyźni ćwiczą intensywniej od kobiet, ale i tak Polacy wolą umiarkowany wysiłek. Z odpowiednim przygotowaniem do rozpoczęcia sezonu aktywności sportowej jest u nas krucho. Mamy dużą wiedzę, ale niewiele robimy, żeby uniknąć kontuzji. Większość z nas nie łączy uprawiania sportu z wizytą u lekarza. Infografiki: LUX MED
Jak szukać pracy po urlopie wychowawczym? 5 prostych kroków do sukcesu
Kończy ci się urlop macierzyński lub wychowawczy i myślisz o powrocie do pracy? Chcesz znaleźć coś nowego? Przeczytaj rady eksperta i dowiedz się, jak w pięciu krokach znaleźć pracę swoich marzeń.
Mama wraca do pracy: ten moment musiał kiedyś nadejść, prawda? Jeśli szukasz nowego zajęcia i nie wiesz, jak zabrać się za poszukiwanie pracy po urlopie wychowawczym – te rady są dla ciebie! Zanim zabierzesz się za przygotowywanie i wysyłanie CV, zastanów się, czy są takie obszary, które mogłabyś poprawić w trakcie urlopu wychowawczego: może zapiszesz się na kurs językowy lub podszkolisz z innych potrzebnych ci do pracy zagadnień? Warto to zrobić przed staraniem się o nową pracę, żeby startować z lepszej pozycji. Joanna Dudziak, mama i specjalistka ds. kreowania wizerunku osobistego, podpowiada, jak znaleźć pracę po długiej przerwie spędzonej na opiece nad dzieckiem. Oto co powinnaś zrobić: Krok 1: Przygotuj listę swoich osiągnięć zawodowych Szukając pracy po urlopie wychowawczym lub macierzyńskim, zacznij od sporządzenia roboczej listy wszystkich rzeczy, które zrobiłaś do tej pory. Zapisz wszystkie kursy, miejsca, w których pracowałaś, praktyki, które odbyłaś, a nawet szkolenia wewnętrzne w firmie, w której wcześniej pracowałaś – to wszystko może mieć znaczenie dla przyszłego pracodawcy. Pamiętaj, że nie wszystko musi być udokumentowane – jeśli nie masz certyfikatu, że ukończyłaś np. szkolenie z administracji organizowane przez twojego poprzedniego pracodawcę, to nie szkodzi. - Pisząc o doświadczeniu zawodowym, pamiętajmy też o stażach i praktykach – podpowiada Joanna Dudziak. - Oprócz nazwy firmy i stanowiska zapiszmy zakres odpowiedzialności – nie obowiązków, tylko właśnie odpowiedzialności, bo często jest tak, że lista naszych obowiązków nie odpowiada temu, co naprawdę robimy w firmie, bo robimy dużo więcej! Umieść na liście swoje wykształcenie i inne osiągnięcia, np. nagrody. Byłaś pracownikiem roku? Pochwal się tym. Jeśli ukończyłaś studia ze świetnym wynikiem – nie zapomnij o tym wspomnieć! Napisz o swoich mocnych zawodowych stronach, np. że wzrost sprzedaży w firmie, w której pracowałaś wyniósł 10 proc., kiedy to ty zajmowałaś się budżetem. Krok 2: Poszukaj ogłoszeń i napisz CV Zastanów się, jaka praca Cię interesuje. Poszukaj odpowiednich ogłoszeń: - Pamiętajmy, że ogłoszenia są pisane "na maksimum" - mówi Joanna Dudziak. - Pracodawca wymienia więcej wymagań, niż naprawdę musimy spełniać. Jeśli więc np. widzisz, że ma być wykształcenie wyższe, ale ty go nie masz, za to spełniasz wszystkie pozostałe wymagania – wyślij CV. Co może się złego stać? Najwyżej nikt się do nas nie odezwie. Przygotowując CV pisz je pod konkretne ogłoszenie – modyfikuj informacje tak, aby pasowały do danego stanowiska. Pamiętaj, że mniej znaczy więcej – CV nie powinno być dłuższe niż 2 strony i ma zawierać informacje, które interesują konkretnego pracodawcę, a nie wszystkich. Wiadomo, że luki w doświadczeniu zawodowym nie są dobrze odbierane, co więc zrobić z urlopem wychowawczym? Wspomnij o nim – wyjaśnisz tym samym swoją przerwę w zawodowym życiorysie. Wystarczy zapisać to w części z doświadczeniem zawodowym, np. "2015-2016 – urlop macierzyński/wychowawczy". Krok 3: Zajmij się internetem Joanna Dudziak twierdzi, że ponad 60 proc. pracodawców sprawdza kandydatów do pracy w internecie, dlatego bardzo ważne jest, żebyś poświęciła trochę czasu na zadbanie o swoją obecność w sieci. Utwórz swoje profile na portalach takich jak LinkedIn, GoldenLine, Oferia i Profeo i przenieś tam swoją listę z pierwszego punktu. Po co ci taki profil? Dzięki temu twoje nazwisko będzie pojawiać się w wyszukiwarkach – Facebook to za mało! Pracodawca może sam cię znaleźć, jeśli będziesz miała swój profil na odpowiednim portalu. Poproś też swoich byłych pracodawców, a nawet współpracowników, żeby zamieścili opinię na twój temat na wyżej wspomnianych portalach. Kiedy już zajmiesz się swoją profesjonalną obecnością w sieci, pora... posprzątać na Instagramie i Facebooku! Zobacz, czy nie ma tam nieodpowiednich dla pracodawcy treści, czy twoje zdjęcie profilowe nie zmniejsza szans dostania pracy. Są nawet specjalne aplikacje, które pozwalają nam przyjrzeć się swojej obecności na portalach społecznościowych, np. Manageyourlikes.com pokazuje ci wszystkie strony, które kiedykolwiek polubiłaś na Facebooku i pozwala łatwo je "odlubić". Jeśli w wyniku wyszukiwania swojego nazwiska w sieci znajdziesz coś, co twoim zdaniem narusza twoje prawa lub dane osobowe, możesz nawet wysłać wniosek o usunięcie tego wyniku z wyszukiwarek. Zrobisz to pod tym adresem. Powinnaś też mieć konto na Facebooku, bo pracodawcy często to sprawdzają. Dobrym pomysłem, zdaniem Joanny Dudziak, jest utworzenie osobnego konta dla znajomych i konta oficjalnego, stworzonego pod pracodawców. Na tym koncie wypełniasz dokładnie wszystkie rubryki z informacjami o sobie, wpisujesz adres e-mail, który podajesz w CV. Pamiętaj, żeby co jakiś czas umieszczać coś nowego na takim profilu i żeby zdjęcie profilowe pasowało do rodzaju pracy, jakiej szukasz. Krok 4: Czas wysłać CV! Kiedy już sporządziłaś listę, znalazłaś odpowiednie ogłoszenia, napisałaś CV i zajęłaś się swoją obecnością w internecie, pora wysłać CV do wybranych pracodawców! Pamiętaj, żeby zapisać sobie ogłoszenia, na które odpowiedziałaś i żeby nie korzystać z gotowych szablonów listów motywacyjnych. Jeśli chcesz zainteresować pracodawcę, napisz taki list sama w odpowiedzi na konkretne ogłoszenie i wyjaśnij w nim, do czego przydasz się danemu pracodawcy (a nie dlaczego ty chcesz tam pracować). Jeśli masz możliwość poproszenia byłych pracodawców o referencje , zrób to i wyślij je razem z CV. Warto też napisać bezpośrednio do firm, w których chcemy pracować, nawet jeśli akurat nie ma ogłoszeń o pracę – podpowiada Joanna Dudziak. - Adres do działu HR często znajdziemy w internecie na stronie firmy. Możemy też po prostu zadzwonić i zapytać, kto zajmuje się rekrutacją w firmie i poprosić o adres mailowy. Krok 5: Czekaj cierpliwie Podobno musimy wysłać około 100 CV zanim dostaniemy pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę. Sama widzisz, że trzeba uzbroić się w cierpliwość! Nie oznacza to jednak, że musisz siedzieć bezczynnie. Po pierwsze ciesz się jeszcze czasem z dzieckiem, bez gonitwy między pracą a domem, a po drugie zawsze możesz – podpowiada Joanna Dudziak – zadzwonić do firmy, do której aplikowałaś i zapytać się na jakim etapie jest rekrutacja i co się dzieje z twoją aplikacją. Powodzenia w poszukiwaniach i udanego powrotu do pracy po urlopie wychowawczym! Konsultacja: Joanna Dudziak - mentor, konsultant, mówca profesjonalny. Specjalistka od sprzedaży i negocjacji, kreowania produktów/usług, tworzenia modeli biznesowych, zarządzania, wystąpień publicznych oraz personal brandingu. Z sukcesem prowadzi 2 firmy Dudziak i Partnerzy - Rozwiązania dla biznesu oraz Centrum Mediacji i Negocjacji Biznesowych™ . Zdobywczyni nagród: Polskie Lwice Biznesu oraz Wiktoria Znak Jakości Przedsiębiorstwa, uczestniczka prestiżowego międzynarodowego konkursu EY Przedsiębiorca Roku. Mama 6-letniego Dominisia i 11-miesięcznego Michasia. Zobacz ofertę kursów językowych w Szkole Języków Obcych Lincoln. Przeczytaj też: Podnieś kwalifikacje zawodowe podczas urlopu wychowawczego Czy wybrałaś dobry moment na powrót do pracy? Psychotest Dom, praca i ty - jak to pogodzić i nie zwariować? Wniosek o urlop wychowawczy
6 powodów, dla których wasz związek może rozkwitnąć po porodzie
Tyle mówi się o tym, że narodziny dziecka są trudną próbą dla pary, ale warto przyjrzeć się też temu, jak związek zyskuje po porodzie. Przeczytaj, co zmienia się na lepsze w waszej relacji, kiedy zostajecie rodzicami.
Zgoda: badania naukowe na temat związku po porodzie nie nastrajają optymizmem – mówią np. że po narodzinach dziecka większość par czuje się mniej szczęśliwa, a ponownie odczuwa satysfakcję ze związku po 18-20 latach małżeństwa (czyli mniej więcej w momencie, kiedy dzieci dorastają i wyprowadzają się z domu). Trzeba jednak pamiętać, że to nie oznacza, że dzieje się tak w każdym związku! Jest wiele par, które tworzą szczęśliwe i kochające się rodziny i nie ma powodu, dla którego w waszym przypadku miałoby być inaczej. Wiele osób twierdzi, że narodziny dzieci wpłynęły na ich związek bardzo korzystnie. Oto dlaczego: Związek po porodzie: dom działa jak magnes Wspominasz z nostalgią czas, kiedy byliście panami swojego czasu? Przed narodzinami dziecka rzeczywiście tak było, ale czy na pewno wtedy spędzaliście więcej czasu razem? Są duże szanse, że kiedyś mogliście zaniedbywać waszą relację, siedząc za długo w pracy lub spotykając się ciągle ze znajomymi, a odkąd są dzieci, spieszycie się do domu i – paradoksalnie – macie więcej czasu dla siebie nawzajem. Dom wzywa: chcecie spędzać jak najwięcej czasu ze sobą. Priorytety się zmieniły! Związek po porodzie = inny stopień wtajemniczenia Piękno bycia razem polega między innymi na budowaniu wspólnych wspomnień - to przeżyte razem chwile sprawiają, że wasza więź się pogłębia. Po porodzie tych ważnych doświadczeń i zdarzeń będzie jeszcze więcej i większość z nich będzie należeć do kategorii "niezapomniane chwile". Wszystkie wydarzenia z życia waszego dziecka to wspomnienia, które będziecie razem nieść przez życie. Od tej pory będą was łączyć tak ważne momenty i tak wielkie emocje, które przeżyjecie w związku z porodem, pierwszym uśmiechem dziecka, pierwszym ząbkiem, słowem itd., że nikt i nic nie będzie w stanie tego nigdy przebić! Macie dzieci? Rozstanie jest mniej prawdopodobne Każdy związek miewa kryzysy i podobno wszyscy czasem się kłócimy. Kiedy nie ma dzieci, można działać impulsywnie: rozstać się pod wpływem kłótni czy chwilowej nudy. Łatwiej powiedzieć: dość, idę sobie. Kiedy są dzieci, podejmowanie ważnych decyzji życiowych poprzedzają głębokie przemyślenia, bardziej chce się walczyć o związek, starać się i próbować zachowywać tak, by nasza rodzina przetrwała. Po porodzie bardziej doceniacie czas sam na sam Wcześniej byliście tylko we dwoje. Teraz większość czasu pochłania wam opieka nad dzieckiem, praca, dojazdy itd. Dlatego, kiedy uda wam się skraść chwilę tylko dla siebie, bardziej doceniacie ten czas. Drobne gesty liczą się podwójnie. Warto sprawić, by codziennie mieć chociaż 10 minut dla siebie nawzajem – na zapytanie o to, jak minął dzień, przytulenie się, okazanie troski. A kiedy uda się wam wyjść razem z domu, bez dziecka, zobaczycie, że nawet błaha wyprawa będzie wielkim, radosnym wydarzeniem dla związku! Związek po porodzie to praca zespołowa Wcześniej wiele robiliście razem, ale to po narodzinach dziecka uczycie się naprawdę działać jako zespół: wspólnie podejmujecie decyzje dotyczące zdrowia i wychowywania, ale też rozrywek, zabawek, mebli i pojazdów, którymi się poruszacie (wózek, auto, do którego się zmieści). Już bardziej nie da się być razem! Po porodzie stajemy się lepszymi ludźmi Nad związkiem trzeba ciągle pracować - twierdzą eksperci. Po porodzie staje się to łatwiejsze, bo ucząc się, jak być dobrymi rodzicami i stawiając na rozwój osobisty, stajemy się również lepszymi partnerami. Bardziej wyrozumiałymi, troskliwymi i otwartymi na potrzeby partnerów. I jak tu nas bardziej nie kochać? A w jaki sposób dziecko wzmocniło wasz związek po porodzie? Napiszcie w komentarzu. Zobacz też: Wszystkie "prawdy" o związku, które warto raz na zawsze pożegnać 10 kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny Seks po porodzie - 7 problemów, które da się rozwiązać
"Nie garb się", "bo ja tak mówię" - też brzmisz jak swoja mama?
Ratunku, zamieniam się w swoją mamę! Czy tobie też zdarza się zastanawiać, czy to właśnie odezwałaś się ty, czy twoja mama? Witaj w klubie!
Uwaga, pytanie konkursowe! Kto tak mówił: "Jak będziesz robić taką minę, to ci tak zostanie"? Tak, moja mama. A kto tak powiedział ostatnio? Ja do mojej sfochowanej córki. Ach, ten cudowny moment, kiedy pewnego dnia odkrywasz, że przez twoje usta przemawia twoja mama! Znacie to? No właśnie, to dużo częstsze niż mogłoby się wydawać. Czy to źle? Kiedy popełniamy błędy rodziców Mama Krysi łatwo wpadała w gniew, a potem nie odzywała się do córki. To był jej sposób na ukaranie Krysi za nieodpowiednie zachowanie. Mała Krysia bardzo cierpiała, kiedy mama milczała, duża Krystyna wczoraj przez pół dnia nie odezwała się do własnej córki. Tyle przemyśleń, przeczytanych poradników, ciągłe dążenie do rozwoju osobistego, a tu takie coś! Jednak powtarzanie błędów naszych rodziców nie należy do rzadkości, a może być – paradoksalnie – doświadczeniem, które nas wzbogaci i będzie krokiem do rozwoju. - Jeśli nasze zachowanie krzywdzi dziecko i czujemy, że przekroczyłyśmy granicę, np. mówiąc coś bolesnego, co same słyszałyśmy w dzieciństwie, to może to prowadzić do refleksji – wyjaśnia Agnieszka Iwaszkiewicz, psychoterapeutka z Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. - Jeśli przeprosimy nasze dziecko, co jest konieczne, to będzie to doświadczenie korygujące dla naszej aktualnej relacji z dzieckiem i dla nas nas samych, bo być może nas kiedyś w przeszłości nie przeproszono. Musimy powiedzieć: "Przepraszam cię, wiem, że cię to bolało, bo mnie też bolało, kiedy moja mama tak mówiła. Jest mi bardzo przykro". Nastolatki chcą być inne od swoich rodziców Najpierw kochamy naszych rodziców miłością absolutną, a potem wchodzimy w okres dojrzewania i wszystko się zmienia. Nie chcemy już wychodzić za mąż za swoich tatusiów i w niczym nie chcemy przypominać mam. Chcemy być absolutnie wyjątkowe i tylko swoje. Całkiem inne. Agnieszka Iwaszkiewicz mówi, że to naturalne i potrzebne: - W czasie dorastania, kiedy kształtują się nasze związki oraz gdy pojawiają się dzieci, przechodzimy przez okres wyodrębniania się i budowania własnej tożsamości – wyjaśnia. - To niezbędny i konieczny proces separacji, chęć określenia się jako ktoś inny i odmienny niż nasi rodzice. Mamo, pozwól córce wychowywać dzieci po swojemu! Z jednej strony przyłapujemy się na tym, że zaczynamy przypominać swoje mamy, a z drugiej to one chcą, żebyśmy postępowały z dziećmi tak jak one. Nie lubimy, kiedy mamy i teściowe kwestionują nasze metody wychowawcze lub nieproszone dają rady, jak karmić, poić, usypiać i pielęgnować. Nic dziwnego, mamy przecież prawo do własnych decyzji dotyczących naszych dzieci. Agnieszka Iwaszkiewicz apeluje do babć: - Nie wciskajmy na siłę swoich zasad! Młodzi rodzice chcą dobrze. Świat jest teraz inny, literatura się zmieniła, metody wychowawcze też: towarzyszmy swoim dorosłym dzieciom, ale nie poprawiajmy ich, bo tak naprawdę dążymy do tego samego - chcemy wychować dzieci na szczęśliwych ludzi. My już swoje wychowaliśmy, teraz dajmy im szansę. Mówię, jak mama, wyglądam jak mama Ale to właśnie to, że mamy podobne cele jak nasi rodzice, np. wspomniane już wychowanie dzieci na szczęśliwych dorosłych, sprawia, że odkrywamy podobieństwa. W pewnym brytyjskim badaniu wzięto pod lupę zachowania, które przechodzą z pokolenia na pokolenie. Z odpowiedzi badanych wynika, że większość kobiet zaczyna zauważać podobieństwo do swoich mam około 32 urodzin. Przyłapują się na używaniu tych samych powiedzonek, przejmowaniu podobnych nawyków, czy nawet podobnych cech osobowościowych. Jesteśmy wychowywane przez rodziców, więc to naturalne, że ich przypominamy. A co z trudnymi cechami? Czy jest duża szansa, że jeśli mama miała np. tendencję do niepotrzebnego zamartwiania się, to same też będziemy się zamartwiać? Zdaniem Agnieszki Iwaszkiewicz niekoniecznie. Oczywiście mama mogła wczepić w nas nadmierny lęk, ale nie musiało się tak stać. Nasze dzieci są takie jak my "Nie wierć się, bo spadniesz", "nie mów z pełnymi ustami" - kiedy następnym razem przyłapiesz się na wygłaszaniu powiedzonek swojej mamy, pomyśl, że dzieje się tak dlatego, że dzieci są zawsze takie same: przekraczają granicę, testują je, mają inne cele niż my. To wtedy wkraczamy wychowawczo i często mówimy to samo, co mówiły nasze mamy. Te powiedzenia są niejako wdrukowane w nasze umysły, ale też często są po prostu naturalnymi reakcjami, co odkrywamy dopiero teraz, kiedy same mamy dzieci. "Nie baw się jedzeniem". "Nie przerywaj, kiedy ktoś mówi, poczekaj na swoją kolej". I o ile to nie jest: "dzieci i ryby głosu nie mają" to chyba nie musisz się martwić! A ten dzień, w którym odkrywamy, że nasze mamy miały rację jest naprawdę cenny. Najpopularniejsze powiedzonka mam, które same powtarzamy: Nie mów z pełnymi ustami. A jakby ci powiedział "wyskocz z okna", to też byś to zrobił? Bo ja tak mówię. Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię! Nie mów do mnie takim tonem. Nie obchodzi mnie, kto zaczął. Nie obchodzi mnie, co robią inne dzieci. Dodałybyście coś do listy? Napiszcie w komentarzu! Zobacz też: Jaki styl rodzicielstwa wybieram? Przetrwanie! 7 rzeczy, które rodzice robią w tajemnicy przed dziećmi (niektóre naganne) 10 powodów, dlaczego bycie mamą jest super!
„Nie poluję na męża!” - samotne mamy obalają mity na swój temat
Pora raz na zawsze rozprawić się z mitami o samotnym macierzyństwie. Przeczytaj dlaczego – zdaniem samotnych mam - nie warto im wierzyć.
Samotne macierzyństwo sprzyja powstawaniu stereotypów. Każdy z nas je słyszał, a większość przynajmniej raz w życiu wyraziła opartą na nich opinię. Tymczasem obiegowe opinie na temat samotnego rodzicielstwa najczęściej nie są prawdziwe, za to są bez wątpienia krzywdzące. Pora obalić najpopularniejsze mity: matki wychowujące samodzielnie dzieci uchylają dla nas rąbka tajemnicy i tłumaczą, dlaczego większość rzeczy, które myślimy o samotnym macierzyństwie to... bzdura. Mit nr 1: Samotne matki to nisza Nic bardziej mylnego! Z danych GUS-u z 2014 roku wynika, że w rodzinach z jednym rodzicem wychowuje się 22 proc. polskich dzieci poniżej 17 roku życia. Opiekę nad nimi sprawują najczęściej samotne matki – 20 proc. dzieci mieszka właśnie z kobietami, a niespełna 2 proc. z ojcami. Wiemy też, że kobiety wychowujące samodzielnie dzieci w miastach najczęściej nie ukończyły 50 lat – odwrotnie niż na wsiach, gdzie 53 proc. samotnych mam ma ponad 50 lat. Mit nr 2: Samotne mamy szukają tatusia Samotne matki to najczęściej kobiety z historią nieudanych związków, nie spieszy im się do powtórki. Najczęściej podkreślają, że wolą wychowywać dziecko samodzielnie, niż zaryzykować kolejny nieudany związek. Zazwyczaj są ostrożne i nieufne: - Wolę być sama z Kubą – mówi Kasia, rozwódka. - Nie chcę walki i kłótni, mam dość zaspokajania potrzeb dorosłych facetów. Wolę stworzyć synowi szczęśliwy dom. Oparty na szacunku. Samotne matki nie polują na facetów i nie próbują ich usidlić. Niektórym brakuje towarzysza dla siebie, kogoś dorosłego, z kim mogłyby dzielić się radościami i smutkami, chcą kogoś poznać, ale nie szukają mężczyzny po to, by był ojcem dla ich dziecka. Zwłaszcza, że dziecko często ma ojca, który jest wciąż obecny w jego życiu. Co więcej – wbrew krzywdzącym opiniom – samotne mamy bardzo wysoko stawiają poprzeczkę dla swoich potencjalnych partnerów: taki mężczyzna będzie częścią życia ich dzieci, musi być naprawdę tego warty. Mit nr 3: Ja bym nie dala rady być samotną mamą! Agnieszka, samotna od samego początku macierzyństwa (mąż odszedł, kiedy była w ciąży) irytuje się, kiedy słyszy takie zdania padające z ust innych kobiet. A – jak przyznaje – słyszy je bardzo często. - Każda matka dałaby radę i zrobiłaby to dla swojego dziecka – przekonuje. - Nie ma wyjścia. Po prostu idziesz do przodu. To życie. Fakt bycia samotną mamą nie zmienia faktu, że kobieta chce stworzyć szczęśliwą rodzinę – nawet jeśli w jej przypadku rodzina to ona i dziecko/dzieci. Stara się tak samo bardzo, a częściej jeszcze bardziej. Mit nr 4: Wiem, jak to jest, bo mój mąż dużo pracuje Takie zdanie z ust kobiety, która formalnie nie jest samotna potrafi bardzo zirytować. Kasia tłumaczy dlaczego: - Nie, nie wiesz, jak to jest. Nie masz o tym pojęcia! Nie musisz polegać tylko na sobie w najważniejszych kwestiach. Przestań tak mówić, to mnie obraża – kończy ze złością. Mama prawdziwie samotna, taka, która nie ma pomocy od partnera lub byłego partnera, może liczyć tylko na pomoc przyjaciół i rodziny, a zdarza się przecież, że nie ma mieszkających w pobliżu krewnych, a znajomi odsunęli się od niej, kiedy została sama i przestała mieć dla nich czas na każde zawołanie. Dla niej nagła choroba dziecka, wyższy niż zwykle rachunek za gaz czy nagły wieczorny smutek to problemy, z którymi musi zmierzyć się sama. Mit nr 5: Samotna mama = nieszczęśliwa kobieta To kolejny stereotyp na temat samotnych matek. Wyjaśnialiśmy już, że wiele z nich jest szczęśliwszych po zakończeniu nieudanych związków. Samotna mama woli wychowywać dziecko samotnie niż z partnerem, który był nieodpowiedzialny lub okrutny. - Samotna mama też może być spokojna i spełniona – przekonuje Agnieszka. - Mam w internecie grupę wsparcia na forum dla innych samotnych mam i naprawdę nie ma tam samych cierpiętnic. Jasne, niektóre z nas tęsknią za miłością, niektórym jest trudniej niż innym, każda z nas miewa gorsze dni, ale też najnormalniej w świecie cieszymy się z fajnych rzeczy, które spotykają nas lub nasze dzieci. Agnieszka twierdzi, że samotne matki bardzo stawiają na rozwój osobisty: - Dokształcamy się, czytamy ważne książki i bierzemy udział w warsztatach, bo wiemy, że musimy się starać bardziej, żeby być naprawdę mądrymi i dobrymi rodzicami dla naszych dzieci – tłumaczy. Mit nr 6: Dzieci z niepełnych rodzin na pewno wyrosną na skrzywionych dorosłych Ta opinia jest szczególnie bolesna dla każdej samotnej matki. Każda kobieta, która musi samodzielnie wychowywać dziecko martwi się, czy dziecku nie brakuje drugiego rodzica, czy ona wystarczy, żeby jej dziecko wyrosło na szczęśliwego człowieka, który będzie umiał budować dobre relacje z innymi ludźmi. Dla osób wygłaszających takie opinie Agnieszka ma jedną odpowiedź: - Serio? Dajcie spokój! Moje dziecko będzie mniej skrzywione wychowując się tylko ze mną, niż gdyby miało mieszkać z ojcem pijakiem albo facetem, który nie szanuje jego mamy – mówi. Dorastając w bezpiecznym, pełnym miłości i opartym na szacunku środowisku, dziecko ma większe szanse wyrosnąć na szczęśliwego i niezaburzonego człowieka, niż gdyby miało mieszkać z dwojgiem nieszczęśliwych rodziców – uważa Kasia. - Czy bywa ciężko? Tak. Czy chciałybyśmy, żeby ktoś nas czasami odciążył? Tak. Ale są dużo gorsze rzeczy niż samotne rodzicielstwo. Dużo gorsze rzeczy niż życie z kimś, kogo kocha się najbardziej na świecie. I to ze wzajemnością – czyli tak, jak to wygląda w naszych domach – mówi Agnieszka. Przeczytaj też: Gwiazdy nie wstydzą się samotnego macierzyństwa Gdy mama i tata się rozstają Jestem mamy i taty. Nawet po rozwodzie!
Nie stać cię na zachcianki dziecka? Nie daj się złym emocjom
Nie stać cię na kupowanie dziecku rzeczy, o których marzy i które mają jego rówieśnicy? Podpowiadamy, jak odmawiać z korzyścią dla wszystkich i nie dać się poczuciu winy i gniewu.
Ten moment pojawia się zazwyczaj w okolicach świąt i urodzin, ale nie tylko: chwila, kiedy musimy odmówić dziecku czegoś, o czym marzy, bo nas na to nie stać albo nie chcemy tego kupić. Im dziecko starsze, tym trudniej, bo i wymagania coraz większe. Staczamy ze sobą wewnętrzną walkę, zastanawiając się, które życzenie jest już fanaberią, a które mieści się jeszcze w granicach rozsądku. Same przecież też lubimy kupić sobie coś dla przyjemności, a nie tylko po to, żeby zaspokoić podstawowe potrzeby. Jak to wypośrodkować, by nie dać się zwariować? Zwłaszcza, kiedy zakupy dla dziecka zaczynają wywoływać w nas poczucie winy lub złość... Dlaczego akurat te emocje? Poczucie winy pojawia się, kiedy nie możemy sprostać oczekiwaniom innych, dać im tego, czego od nas chcą. Złość to druga strona medalu: kiedy my nie dostajemy tego, co chcemy albo kiedy czujemy, że spełniamy potrzeby innych swoim kosztem. Niełatwe te uczucia, ale są naturalną częścią rodzicielstwa. Czuję się winna, bo nie mogę ci tego kupić - Czuję się okropnie winna, że inne dzieci w klasie mojej dwójki mają wszystko, a mnie nie stać. Nie żyjemy w ubóstwie, ale większość domowego budżetu idzie na jedzenie i rachunki, nie ma szans, żebym odłożyła na konsole, tablety itd. Dwóch par markowych butów też nie kupię, kupujemy ubrania w tanich sieciówkach. I jakoś sobie z tym nie radzę, uważam, że zawiodłam moje dzieciaki jako rodzic – zwierza się Iwona, mama dzieci w wieku szkolnym. Nie chcemy, żeby dzieci odstawały od grupy rówieśniczej albo żeby im dokuczano z powodu ubrań, które noszą czy telefonu, którego używają. Nie chcemy, żeby czuły się gorsze od kolegów i koleżanek z klasy. Z drugiej strony czujemy sprzeciw przeciwko kupowaniu nowego sprzętu elektronicznego tylko dlatego, że właśnie pojawił się nowy model. Nierzadko też po prostu nie stać nas na taki zakup. W tym momencie często czujemy się winne wobec swojego dziecka. I kiepsko oceniamy się jako rodzice. W rankingu popularności na najfajniejszą mamę czy tatę świata spadamy – w swoich oczach – daleko poza podium. Jestem zła, że mnie o to prosisz Innym uczuciem, która może w nas wywołać kolejna prośba dziecka o dobra materialne jest gniew: na dziecko, bo znowu o coś prosi lub dlatego, że wywołuje w nas poczucie winy; na partnera, pracodawcę, siebie – z powodu niesprzyjającej sytuacji materialnej. I znowu na dziecko: dlaczego nie może cieszyć się z tego, co ma, okazać więcej wdzięczności? Złość może pojawić się także dlatego, że ulegamy – znowu kupiłyśmy dziecku nowe drogie buty, na które tak bardzo nalegało albo nowy model smartfona. Uważamy, że to nieuzasadniony wydatek, że naszemu dziecku zbyt łatwo wszystko przychodzi, ale nie umiemy mu odmówić. Raczej zrezygnujemy z zakupu nowych butów dla siebie, niż odmówimy nastolatkowi nowego super plecaka. I to też może wzbudzać w nas gniew i poczucie niesprawiedliwości. Zanim kupisz, zapytaj sama siebie Żeby uniknąć złości na siebie lub dziecko, zanim spełnisz jego zachciankę, zastanów się, czy jest to coś, co w Twojej ocenie jest ważne, czy też czujesz się zmuszona do zakupu. Zadaj sobie następujące pytania: Czy mogę to kupić bez poważnego uszczerbku dla domowego budżetu? Czy moje dziecko korzysta odpowiedzialnie z technologii/szanuje rzeczy, które kupuję mu z wyrzeczeniem? Jakie korzyści wyniesie z posiadania tego przedmiotu/co straci nie mając go? Czy kupię to tylko po to, żeby dziecko nie miało do mnie żalu? Czy chcę to kupić tylko dlatego, żeby nie odstawało od innych? Czy to dobry powód? Odmawiaj bez poczucia winy Jak wybrnąć z tego kręgu negatywnych emocji? Co zrobić, by nauczyć się odmawiać dziecku bez poczucia winy? Po pierwsze, jak zauważa psycholog Agata Marszałek, odmawianie jest często trudniejsze dla nas niż dla dziecka i to my mamy z tym większy problem: - Rodzicom dużo trudniej jest mówić "nie" niż dzieciom. Rodzicielskie "nie" często budzi w nas wyrzuty sumienia, żal, poczucie winy. Dzieci wydają się mieć z tym słowem mniej problemu – przekonuje Marszałek. Kupowanie dziecku wszystkiego, o co poprosi jest też po prostu krzywdzące dla dziecka, bo tworzy nierealistyczny obraz świata. - Odmawianie nie tylko nie jest niczym złym, ale wręcz jest ważną umiejętnością każdego rodzica – podkreśla psycholog. - Jest rozwojowe dla dziecka. Pozwala mu konfrontować się z realnym światem i realnymi ograniczeniami, które w ciągu całego życia będą pojawiały się na jego drodze. Dobrze, jeśli dzieci uczą się radzić sobie najpierw z małymi frustracjami, jak np. niemożność posiadania autka, którym bawi się kolega lub różowej spódniczki, w której przyszła do przedszkola koleżanka. Jeśli na tym etapie uda się pokazać dziecku, że nie wszystko jest warte awantur lub że można na coś poczekać lub z czegoś zrezygnować, to dużo łatwiej nasz nastolatek za parę lat zaakceptuje fakt, że nie może dostać najnowszego modelu telefonu lub ekstra gry komputerowej. W konsekwencji łatwiej mu będzie funkcjonować w dorosłym życiu, kiedy to każdego niemal dnia większość z nas musi podejmować decyzje i godzić się z ich konsekwencjami – wyjaśnia Agata Marszałek. Jak odmawiać z korzyścią dla dziecka i siebie? Ważny jest sposób, w jaki wytłumaczymy dziecku powód naszej odmowy: - Myślę, że bez względu na okoliczności ważna jest konsekwencja – mówi psycholog. - Jeśli rodzic ma pewność, że na coś się nie zgadza, powinien tę pewność okazać przez nieugiętą odmowę. Maluchowi można "osłodzić" tę stanowczość proponując mu coś w zamian – coś, co niezwiązane jest z materialnym wymiarem: wspólny czas, pomysł na zabawę itd. Pokazujmy tym samym, że nie trzeba "mieć", żeby się cieszyć i doświadczać przyjemności. Pokazujemy, że rzeczy materialne można z łatwością zastąpić tym, co nie wymaga nakładów finansowych i co ma każdy: wyobraźnią, kreatywnością, zaangażowaniem. I że do tego każdy z nas ma w zasadzie nieograniczony dostęp – tłumaczy. Co z nastolatkami? Ich potrzeby są większe, a presja rówieśników nie do zlekceważenia. Agata Marszałek mówi, że starszemu dziecku można wyjaśnić, w sposób adekwatny do wieku, dlaczego nie zgadzamy się na spełnienie prośby. Taka postawa niesie ze sobą wiele korzyści: - Starsze dzieci uczą się w ten sposób uczestniczenia w rodzinnych decyzjach związanych z różnymi ograniczeniami oraz swojego "wkładu" w funkcjonowanie materialne rodziny – wyjaśnia psycholog. - Warto też pokazywać dzieciom i tłumaczyć na różnych płaszczyznach funkcjonowania, że to, co mają, za ile i jakiej marki tak naprawdę nie zmieni tego, jakie są i kim są. Że tego się nie da kupić lub przelicytować. Rodzic może pomóc dziecku zainwestować w siebie – w wiarę, że jest jedyne w swoim rodzaju i bezcenne – podkreśla Marszałek. Zgadza się z tym Kasia, mama gimnazjalistki: - Pamiętam ze swojego dzieciństwa, że rodziców nie stać było na wiele rzeczy, które mieli moi rówieśnicy. Rozumiałam to. Pewnie, chciałam mieć takie same dżinsy i czasem byłam zła na rodziców i miałam do nich żal, ale nie było to coś co zniszczyło mi dzieciństwo. Miałam fajnych przyjaciół, bo sama byłam fajna. I oni też. I to jest najważniejsze, patrząc teraz z perspektywy rodzica – nauczyć dziecko, że nie to, co mamy sprawia, że jesteśmy fajni, tylko to, jacy jesteśmy w środku.
Jak robić noworoczne postanowienia? Posłuchaj eksperta
Jak skutecznie robić noworoczne postanowienia? Rozmawiamy z Lucyną Wieczorek-Tutak, trenerką umiejętności psychospołecznych i interpersonalnych.
Kto z nas nie robił noworocznych postanowień... Dlaczego chcemy coś zmieniać akurat wtedy? Ta data, pierwszy stycznia, to taki symbol. Myślę, że akurat wtedy energia w świecie sprzyja, że się o tym mówi. Koniec roku to też naturalne zamknięcie cyklu, więc otwieramy się na coś nowego. Jest w nas chęć na nowe. Ale w moim odczuciu to wszystko za mało, jeśli nie jesteśmy gotowi na zmianę. Wtedy ani pierwszy stycznia, ani pierwszy września nie będzie dobry, by coś zmienić. Jak zacząć? Tak książkowo, z podręcznika dla trenerów, którzy wspierają ludzi w zmianach… …bo postanowienie noworoczne to rodzaj zmiany w życiu, tak? Właśnie. Żeby zmiana zaistniała, potrzebne są trzy czynniki. Po pierwsze, trzeba mieć cel. Musi być naprawdę ważny. To powinno być coś, czego bardzo pragniemy. Jeśli mamy tylko pomysł, np.: chciałabym mieszkać w Hiszpanii, bo tam morze jest ładne i widoki, to za mało, by udało się go zrealizować. Cel musi być ważny, to coś, bez czego trudno sobie wyobrazić fajne życie. Niektórzy pragną np. mieć swoją kawalerkę i są skłonni wiele dla tego zrobić. Albo ktoś chce rzucić palenie czy zmienić dietę z powodu choroby. Musimy mieć silną wewnętrzną potrzebę zmiany. Cel, który sobie wyznaczamy, coś konkretnego, musi być czymś, w co chcemy zainwestować czas, energię, postawić wszystko na głowie. Bo inaczej po co się męczyć? To pierwsza rzecz. Jak do tego nie dotrzemy, to jest mała szansa na zmianę. Jak znaleźć to, co jest naprawdę ważne? Żeby wytrwać dłużej niż miesiąc. Trzeba sobie przede wszystkim zadać pytanie: dlaczego to jest ważne? Dlaczego chcę to zrobić? Tam jest odpowiedź. W czym mi to ma pomóc? Jaka głębsza wartość się za tym kryje? OK. Mamy już ważny cel i jesteśmy gotowi poświęcić dla niego wiele. Teraz drugi warunek. Cel powinien być w ramach naszych możliwości. Musi nas motywować, oznaczać lepsze życie, nową jakość, ale też być realistyczny, czyli możliwy do osiągnięcia. Na przykład lot na Księżyc w tym roku dla przeciętnego człowieka jest mało realistyczny. Ale jeśli ktoś jest młodym naukowcem i biznesmenem, a chciałby do końca swojego życia polecieć na Księżyc, to jeśli będzie studiował i zdobywał granty, to kto wie? Wydaje się to możliwe, w ciągu 20–30 lat, dla osoby, która potrafi się w tym odnaleźć, wie, co robić. Chodzi o to, by nie wyznaczać sobie celu nieosiągalnego. I lepiej nie sześć naraz, zwłaszcza jeśli do tej pory nie dotrzymywało się postanowień. A trzeci warunek? Trzeba zastanowić się, jak sprawdzać, czy cel jest osiągany, czy się do niego przybliżamy. Na przykład student, który chce polecieć na Księżyc, musi rozłożyć cel na etapy, np. zdobywanie stypendiów, sponsora i sprawdzać co jakiś czas (dwa–cztery lata), na ile jego 30-letni cel się przybliża. Inne cele, np. zmiana mieszkania, też można rozłożyć na mniejsze: najpierw zmiana pracy czy zdobycie większych pieniędzy przez mądre ich inwestowanie. Można też zacząć od małego mieszkania, a potem zamienić je na większe. Czyli najpierw główny cel, który warto rozłożyć na małe kroki. To na pewno. Ale ten duży cel musi być być wartością, motorem do życia. Jeśli on nie jest zakorzeniony w nas, to nie ma znaczenia, czy jest duży, czy mały, i tak nam się go nie będzie chciało realizować. Zwłaszcza te osoby, którym postanowienia słabo wychodzą, powinny wyznaczać sobie jak najmniejsze cele. Żeby każdego dnia (czy tygodnia) mogły zobaczyć, czy im się udało, czy nie. A gdy małą rzecz uda się na stałe wprowadzić w życie, możemy dołożyć kolejne. Następne cele, gdy jeden nie jest jeszcze osiągnięty, to jest tylko pogrążanie się. Gwóźdź do trumny. Jak sprawdzać, czy udaje się nam osiągać cel? To sprawdzanie, monitorowanie jest ważne. Na przykład w przypadku zrzucania kilogramów, najlepiej codziennie sprawdzać, czy dziś przestrzegałam diety. Bo gdy sprawdza się każdego dnia, to nawet jeśli jednego się nie uda, to widać, że było 26 dni, w których się udało, więc potem łatwiej wrócić do diety. Bo dołki i górki będą, ale zawsze jest coś, co się udało. ZOBACZ TEŻ: 10 powodów, by mieć więcej niż jedno dziecko [CMS_PAGE_BREAK] Jak zrobić dobry plan? Nie ma jednego sposobu, który zadziała u każdego. Można spisać na kartce, jak teraz wygląda nasze życie i jak byśmy chciały, by wyglądało za jakiś czas, co chcemy zmienić. Potem zadajmy sobie pytanie, co możemy zrobić, w małych krokach, by się do tego przybliżyć. Np. chcę poprawić swoją komunikację z ludźmi, bo często mi mówią, że mnie nie rozumieją albo że jestem agresywna. To jest cel na rok, dwa lub dłużej. Co teraz mogę zrobić? Pójść na konsultację, na trening asertywności lub interpersonalny i usłyszeć informację od fachowca, w jaki sposób się komunikuję. Potem mogę pracować nad swoimi przekonaniami, dlaczego np. nie odmawiam, skoro tak naprawdę nie chcę zrobić tego, o co ktoś mnie prosi. Bo za tym coś się kryje. Można też ćwiczyć odmawianie. To wygląda jak rozgałęziające się drzewo... Taki plan to jest proces, który składa się z mniejszych etapów: diagnozy, gdzie jesteśmy, wizji, gdzie chcemy być, i małych kroków, za pomocą których chcemy osiągnąć cel. A gdy już mamy mniejsze kroki, to dobrze jest znów ocenić, które z nich mogę zrobić tu i teraz, które mnie przybliżą do dużego celu. I wybrać ten najbardziej realny, który zrobię pierwszy. Jeśli decyduję się na warsztat asertywności, muszę zajrzeć do internetu, poszukać kursu, zadzwonić, zapisać się, pójść. Znów rozkładamy wszystko na mniejsze kroki. Potem trzeba się zastanowić (sprawdzić), czy to mi coś dało. Np. wiem, że nie przejdę na dietę 1000 kcal, bo to dla mnie za trudne, ale mogę np. jeść dziennie jeden superzdrowy zbożowy posiłek, bo on poprawia przemianę materii. Albo wysiadać z tramwaju dwa przystanki wcześniej i iść pieszo. To wydaje się realne, prostsze niż dieta 1000 kcal. To są małe kroki, ale gdy je zrobimy, zaczynają działać. Nie dość, że czujemy się lepiej, to mamy też do siebie więcej zaufania, że możemy zmiany kreować. A jeśli sobie wyznaczymy za duży cel, to go nie zrealizujemy. Tak bywa z postanowieniami noworocznymi – nie realizujemy ich, m.in. właśnie dlatego, że są nieadekwatne do tego, co możemy. Może skuteczniejsze jest podjęcie postanowienia razem z koleżanką? Wsparcie bliskiej osoby przydaje się najbardziej na trzecim etapie, czyli podczas sprawdzania, czy się posuwamy do przodu. To pomaga podtrzymać ducha zmiany. Tak działają też grupy wsparcia. Gdy ktoś już wyznaczy sobie cel, to spotkania w grupie podtrzymują motywację. Ale grupa służy też czasem temu, by nazwać cele. Jestem przekonana, że ludzie często ich nie osiągają, bo nie potrafią nazwać tego, co jest dla nich ważne. Jeśli np. bez wracania do domu o siedemnastej da się żyć, to po co się męczyć. A gdyby tak uświadomić sobie, że chodzi o relacje w rodzinie lub o zdrowie czy samopoczucie, czas dla siebie. Więc jeśli dotrzemy do tego, dlaczego coś jest ważne, to albo znajdziemy na to inny sposób niż wracanie o siedemnastej, albo stanie się to proste. Bo ta siedemnasta czemuś służy i wiemy czemu. Kto może nas wspierać? Może nim być każda grupa: towarzyska, rodzinna. Przyjaźni ludzie, którzy nam kibicują, z którymi możemy porozmawiać i wiemy, że nas nie wyśmieją, nie będą oceniać, ale okażą zrozumienie i empatię. Spytają, jak idzie, co działa, co nie. Fajnie jest też, jak dwie osoby mają swoje cele i wzajemnie się dopingują. Profesjonalna grupa wsparcia działa jeszcze silniej, bo jest więcej osób, które mają dla siebie czas i uwagę. Poza tym są to ludzie w podobnej życiowej sytuacji, którzy też chcą zmian, z czymś się borykają. Jest klimat zmian i wspierania się. Każdy bierze z grupy tyle, ile ma siły, ale ona podtrzymuje naszą świadomość, co chcemy zrobić. A może niektórym udaje się, bo są gotowi do zmiany? Czy jest coś takiego jak dojrzałość do zmiany? Na pewno. Dla mnie polega ona na tym, że ktoś tak naprawdę, tak głęboko sobie uświadamia, co i dlaczego jest dla niego naprawdę ważne. Bo jak ktoś inny to mówi, a ja nie czuję tego w sobie, to nie mam motywacji. Dojrzałość to jest też zaufanie do siebie, że da się radę. Z jednej strony, że tego chcę, z drugiej, że potrafię. Cel w trakcie osiągania może się zmienić, prawda? Tak. Bywa, że gdy się już osiągniemy mały cel, to coś się zmienia. Gdy wejdzie się na pierwsze piętro, świat wygląda inaczej, z drugiego jeszcze inaczej, a z trzeciego zupełnie odmiennie. Gdy się człowiek rozejrzy z tego piętra, może się okazać, że pierwotny duży cel stanie się mniej aktualny. Bo jest się już inną osobą. Coś się pokonało, świat się zmienił. I ten pierwotny cel może okazać się... …już nie taki ważny. Może się przewartościować, mieć inne kolory, akcenty, co wiele zmienia. Dlatego tak ważne jest monitorowanie, czy osiąga się dokładnie to, o co chodzi. Trzeba reagować na bieżąco. Zatem zmiany warto robić, ale niekoniecznie od Nowego Roku. Można od poniedziałku. Czy choćby od jutra, żeby nie zwlekać. A Nowy Rok jest takim samym dobrym czasem jak każdy inny. Jeśli nas motywuje, to niech to będzie 1 stycznia. Warto zadbać, aby wybrać sprawy, które są naprawdę ważne, realizować je małymi krokami, mieć wsparcie i plan B, na wypadek gdyby powinęła się noga. Żeby nie wypaść z toru na zawsze, tylko na niego wrócić. ZOBACZ TEŻ: 6 wymówek, by nie mieć dla siebie czasu
Postanowiłaś wrócić do pracy po urlopie wychowawczym? To bardzo dobra decyzja! Ale jak ją zrealizować? Podpowiemy ci, jak znaleźć zatrudnienie.
Właśnie podjęłaś decyzję o powrocie do pracy, ale zastanawiasz się, jak podejść do sprawy. Podpowiemy ci, o czym powinnaś wiedzieć, by osiągnąć wymarzony cel. Młodym mamom niełatwo jest zdobyć posadę. Choć mitem jest, że nie są w pełni oddane obowiązkom i biorą zwolnienia na dziecko. Gorsza pozycja startowa nie oznacza, że nie jesteś w stanie zdobyć pracy. Po prostu musisz bardziej się postarać. Jak czytać ogłoszenia o pracę? ...choć ich treść często myli. Nie zrażaj się formułką „dyspozycyjność”, gdy nie ma informacji „praca zmianowa” czy „częste wyjazdy”. Wielu pracodawców umieszcza ją odruchowo, podobnie jak wymóg znajomości języka obcego. Jeśli praca rzeczywiście tego wymaga, zwykle jest też: „biegła znajomość”. Wtedy doskonała znajomość angielskiego i rosyjskiego może okazać się większym atutem niż doświadczenie. Duże firmy chętniej zatrudnią pracownika bez doświadczenia, chcąc od początku wdrożyć go w swój sposób pracy. W ogłoszeniach najważniejsze wymagania wymieniane są jako pierwsze, zwłaszcza gdy chodzi o wykształcenie i doświadczenie. Formułki „preferowane”, „mile widziane” oznaczają jedynie, że na początku kandydat mający te umiejętności ma większe szanse, ale niekoniecznie on dostanie posadę. Dużo zależy od rozmowy kwalifikacyjnej. Pracodawca kreśli wymagania wobec idealnego kandydata, ale zatrudnia tego, który jest mu najbliższy i którego osobowość najlepiej pasuje do już istniejącego zespołu. Mamo, ogłoś światu, że szukasz pracy Odpowiadanie na ogłoszenia czy wysyłanie wszędzie aplikacji nie zawsze przynosi efekt. Dowiedz się, kto zajmuje się rekrutacją lub jak nazywa się kierownik zespołu, w którym chcesz pracować, i do niego wyślij dokumenty. A jeśli dostaniesz tylko propozycję współpracy, nie odrzucaj jej! Solidny współpracownik jest pierwszym kandydatem na stałą posadę. O tym, że szukasz pracy, mów znajomym. To skuteczny sposób. Kandydat polecony przez zaufanego pracownika jest częściej zatrudniany niż osoba obca! Jeśli od niedawna mieszkasz w miejscu, gdzie nie masz rodziny, poszukaj pomocy w organizacjach pomagającym wejść na rynek pracy młodym matkom.[CMS_PAGE_BREAK] Nie szukaj koniecznie etatu Pracodawcy niechętnie go proponują. Ale dla ciebie umowa-zlecenie lub kontrakt czasowy (na 3–6 miesięcy) nie jest złym rozwiązaniem. To okres próbny dla pracodawcy, ale też dla ciebie – zobaczysz, jak funkcjonuje twoja rodzina w nowych warunkach i czy złożone ci obietnice (np. dotyczące czasu pracy) są spełniane. Pomyśl o pracy na zastępstwo. Pracujesz wtedy w pełnym wymiarze godzin, ale na określony czas, np. trzy miesiące. Potraktuj to jak test. Przy kolejnej rozmowie kwalifikacyjnej wykażesz się doświadczeniem. Nie tyle zawodowym, ile koordynacyjnym („Mam dziecko, poradziłam sobie i pracodawca był zadowolony”). Rozmowa kwalifikacyjna po urlopie wychowawczym Przygotuj się do niej. Pracodawca oczekuje od ciebie choćby minimalnej wiedzy o firmie i stanowisku, o jakie się ubiegasz. I aktywnej postawy. Na rozmowę przyjdź nieco wcześniej, by nie czekano na ciebie, i sama (bez dziecka). Weź ze sobą dokumenty, nawet jeśli wcześniej wysłałaś je pracodawcy. A także „ściągę“ – podczas szukania pracy łatwo zapomnieć, co napisałaś w konkretnej aplikacji. W domu przećwicz z mężem przebieg rozmowy, np. co powiesz, gdy padnie pytanie o dzieci. Nie musisz zdradzać swoich prawdziwych planów! Daj do zrozumienia, że decyzję o pracy przemyślałaś, a twój mąż jest gotowy do pomocy w opiece nad dzieckiem. Podkreśl, że malec ma wspaniałą opiekunkę. I kieruj rozmowę na sprawy zawodowe, np. mówiąc: „To miło, że interesuje się Pan moim dzieckiem, ale czy mogę dowiedzieć się więcej o stanowisku, które jest do objęcia?”. Tak naprawdę pracodawca nawet nie powinien cię pytać o sytuację rodzinną. Ewa Sawicka, autorka poradnika „Jak znaleźć (dobrą) pracę”, pracuje w Fundacji Centrum Praw Kobiet w Warszawie. Zobacz też: Jak powinna wyglądać rozmowa kwalifikacyjna z nianią Wracają do pracy 2 tygodnie po porodzie Czy można pracować na urlopie macierzyńskim i wychowaczym?