Przedszkole waldorfskie (steinerowskie): czym jest, cechy, zalety i wady
Przedszkola waldorfskie, inaczej zwane steinerowskimi, są coraz bardziej popularne wśród rodziców. Czy to jednak oznacza, że są idealne dla wszystkich dzieci? Sprawdzamy, czym jest przedszkole waldorfskie, czego dziecko może się w nim nauczyć i dla jakiego przedszkolaka będzie najlepsze.
Przedszkola waldorfskie (steinerowskie) są otwarte jedynie kilka godzin dziennie. Wynika to z faktu, że duży nacisk kładzie się na przebywanie dziecka z rodzicami. Z tego też względu czesne w przedszkolu waldorfskim nie jest tak wysokie, jak np. w przedszkolach prywatnych. Jakie jeszcze cechy przedszkoli i szkół waldorfskich (bo istnieją także steinerowskie szkoły podstawowe) sprawiają, że cieszą się ono popularnością rodziców? Spis streści: Dla kogo przedszkole waldorfskie będzie najlepsze? Czym jest przedszkole waldorfskie (steinerowskie): program Cechy przedszkoli waldorfskich, czyli wady i zalety Dla kogo przedszkole waldorfskie będzie najlepsze? Przedszkola waldorfskie z pewnością są bardzo przyjaznym miejscem, które docenią zwłaszcza takie dzieci, które: lubią być w centrum uwagi, do zabawy nie potrzebują plastikowych klocków, lalek czy samochodzików (w przedszkolach steinerowskich zabawki wykonane są jedynie z ekologicznych materiałów i próżno tu szukać reklamowanych w mediach zabawek wielkich firm), cenią stały rozkład zajęć, nie potrzebują telewizora, komputera ani telefonu, by świetnie się bawić, uwielbiają zabawę i prace twórcze (w programie nie ma tradycyjnej nauki liczenia czytania czy pisania), będą kontynuować naukę w szkole waldorfskiej (w tradycyjnej szkole może być im trudno się odnaleźć). Czym jest przedszkole waldorfskie (steinerowskie): program Program przedszkola waldorfskiego jest zgodny z zasadami pedagogiki niemieckiego filozofa Rudolfa Steinera (to od jego nazwiska pochodzi druga nazwa: przedszkole steinerowskie). Dzieci uczą się poprzez naśladownictwo i powtarzanie. Najważniejszy jest tu rytm – każda czynność ma swoje miejsce w określonym czasie (np. najpierw czytanie, potem rysowanie itp.). Maluchy bawią się zabawkami wykonanymi z naturalnych surowców (szyszki, patyczki, kasztany, muszle czy kamienie). Bardzo często też same wykonują dla siebie zabawki (np. szmaciane laleczki). Uczą się tkać, szyć, ćwicząc w ten sposób koordynację wzrokowo-ruchową, niezbędną w nauce pisania. A matematykę poznają, robiąc np. domek dla lalek (porównują wielkości, poznają figury geometryczne itp.). Takie zajęcia na pewno też doskonale rozwijają wyobraźnię, inspirują dzieci do działań twórczych. Te wszystkie zajęcia sprawiają, że część rodziców decyduje się na rekrutację do przedszkola o takim właśnie profilu. W przedszkolach waldorfskich nie obowiązuje program nauczania opracowany przez ministerstwo. Dzieci uczą się tu tego, czego chcą się nauczyć i uczą się wyłącznie przez zabawę. Cechy przedszkloli waldorfskich, czyli wady i zalety Podstawowe cechy przedszkoli waldorfskich to: fakt, że dzieci nie uczą się tu czytania, pisania, liczenia (zgodnie z zasadą, że do 7. roku życia dziecko powinno przede wszystkim się bawić), dlatego najlepiej, by nauka w zerówce i pierwszej klasie oraz potem, kontynuowana była w szkole waldorfskiej, krótki czas pobytu dziecka w przedszkolu (praca zawodowa uniemożliwia rodzicom opiekę nad dziećmi wczesnym popołudniem), minimum nowoczesnej techniki (dziecko nie ma kontaktu nie tylko z telefonem czy komputerem, ale i np. robotami, które w innych przedszkolach cieszą się rosnącą popularnością). Wymienione wyżej cechy przedszkoli waldorfskich uważane przez jednych za wady, dla drugich mogą stanowić główne zalety miejsca, gdzie według rodziców ich dziecko będzie miało zapewniony szczęśliwy i harmonijny rozwój. Indywidualne podejście do dziecka, szacunek do jego wyobraźni i zapewnienie mu miejsca, gdzie ma kontakt wyłącznie z przedmiotami pochodzenia naturalnego – wszystko to sprawia, że właśnie przedszkola steinerowskie dla części rodziców są tym, czym chcą obdarować swoje dzieci w pierwszych latach ich życia. Zobacz także: Rodzaje przedszkoli: poznaj typy przedszkoli, by wiedzieć, które będzie najlepsze dla twojego dziecka Rekrutacja uzupełniająca do przedszkola Podstawa programowa w przedszkolu
Ekspertka radzi, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola [WIDEO]
Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? To pytanie co roku stawia sobie wielu rodziców. Stres, niepewność, lęk i łzy towarzyszą wielu dzieciom, a nierzadko także dorosłym. Co robić, żeby zmiana otoczenia miała łagodniejszy przebieg? Sprawdź praktyczne wskazówki ekspertek.
Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest ważnym wydarzeniem zarówno w życiu malucha, jak i jego rodziców. Życie rodzinne wywraca się do góry nogami, a dodatkowo wszyscy muszą zmierzyć się z – czasami trudnymi – emocjami. Rodzicom towarzyszy sporo obaw, a dziecko nagle znajduje się w zupełnie obcym miejscu z nowymi ludźmi. Obejrzyj film i przeczytaj artykuł, a dowiesz się od ekspertek, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola i w jaki sposób zminimalizować stres – przedszkolaka, ale też własny. Spis treści: Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Jeśli chcesz pomóc dziecku i sprawić, by adaptacja w przedszkolu była dla niego jak najmniej stresująca, zacznij działać znacznie wcześniej – co najmniej kilka miesięcy przed planowanym posłaniem malca do placówki. Co możesz zrobić? Naucz samodzielności Co powinno umieć dziecko, zanim dziecko pójdzie do przedszkola: korzystać z toalety, samodzielnie jeść, posługując się łyżką i widelcem, ubierać się i rozbierać, komunikować swoje potrzeby, np. że coś je boli. Zapewnij kontakt z innymi dziećmi Ważne jest, żeby przyszły przedszkolak oswoił się z obecnością rówieśników. Dobrym pomysłem jest chodzenie z nim do klubików dla dzieci czy sal zabaw, a także na podwórko. Istotne jest, by maluch przekonał się, że mama, tata, jego najbliższe otoczenie to nie „cały świat” i równie miło może być w towarzystwie innych osób. Pozwól poznać przedszkole Jeśli już wiesz, do którego przedszkola będzie uczęszczało twoje dziecko, pokaż mu je. Jeśli nie jest możliwe wejście do środka, to opowiedz mu o przedszkolu, zerknijcie na plac zabaw – może zobaczycie bawiące się na nim dzieci? To dokonały pretekst, żeby rozpocząć oswajanie dziecka z przedszkolem. Niektóre placówki organizują tzw. tydzień adaptacyjny, podczas którego rodzice mogą zostać razem z dzieckiem w przedszkolu. Może warto z tego skorzystać? Jak rozmawiać z dzieckiem o pójściu do przedszkola? Twoje nastawienie do pójścia dziecka do przedszkola przekłada się też na nastawienie dziecka (jeśli targają tobą emocje takie jak strach, lęk, przerażenie, to mimo wszystko postaraj się wykrzesać z siebie nieco optymizmu). Mów prawdę, nie ubarwiaj rzeczywistości Opowiedz dziecku o plusach chodzenia do przedszkola, takich jak: zabawa z innymi dziećmi, miło spędzony czas, nowi koledzy i koleżanki. Mów jednak zgodnie z prawdą i nie koloryzuj, opowiadając, że w przedszkolu codziennie będą lody i wata cukrowa na patyku, skoro wiesz, że to nieprawda. Nie dość, że dziecko straci do ciebie zaufanie, to będzie rozczarowane, jeśli rzeczywistość nie będzie aż tak kolorowa. Odwołaj się do własnych wspomnień i emocji Rozmawiając z dzieckiem, możesz odwołać się do własnych doświadczeń z przedszkola, oczywiście tych pozytywnych lub opowiedzianych w sposób zabawny z optymistyczną puentą, np. „szpinak był ohydy, ale pani nie zmuszała mnie do jedzenia” albo „nie chciałam chodzić do przedszkola, więc wiem, co czujesz, jednak gdy zaprzyjaźniłam się z Kasią, nie mogłam się doczekać pójścia do przedszkola”. Okazuj zainteresowanie, dopytuj Jeśli twoje dziecko rozpoczęło już adaptację w przedszkolu, rozmawiajcie o tym, co się wydarzyło w ciągu dnia, co jadło, czy mu smakowało, która zabawa była najciekawsza. Gdy twoje dziecko mówi, że czegoś lub kogoś nie lubi, nie ograniczaj się tylko do pocieszania. Zapytaj, dlaczego tak się stało, dlaczego tak się czuje. Emocje dziecka są niezwykle ważne! Dzięki głębokiej rozmowie nauczysz malucha rozmawiać o trudnych emocjach i pomożesz mu sobie z nimi radzić. Jak powinno wyglądać pożegnanie z dzieckiem w przedszkolu? Ważne jest to, jak przebiega rozstanie rodzica z dzieckiem. Przedszkolak w pierwszych dniach będzie miał wystarczająco dużo stresu i trudnych emocji – oszczędź mu kolejnych. Jeśli i tobie udziela się stres i daleko ci do oazy spokoju, poproś tatę dziecka lub babcię o to, by odprowadzali przedszkolaka. Odprowadzając dziecko do przedszkola, pamiętaj, żeby: zawsze pożegnać się z dzieckiem – nie może czuć się oszukane, że nagle zniknęłaś – może to wywołać obawy, że już nie wrócisz. A może dobrym pomysłem będzie wymyślenie waszego własnego sposobu na pożegnanie?; nie zaglądać przez okno – gdy dziecko cię zobaczy, to może ciężej znieść rozstanie, np. ponownie się rozpłakać; nie wchodzić do sali – nie pomożesz swojemu dziecku, a inne dzieci, widząc mamę kolegi lub koleżanki, z pewnością zatęsknią za swoją i mogą zacząć płakać (adaptacja jest trudna nie tylko dla twojego dziecka); dodać dziecku otuchy i wiary w siebie – możesz zapewnić dziecko o swoich uczuciach i podkreślić, jak bardzo jesteś z niego lub niej dumna; wspólnie ustalić plany na czas po przedszkolu – wizja wspólnego spaceru, wizyty u babci i dziadka, czy nawet wspólnych zakupów może uspokoić dziecko – wzmocnisz w nim poczucie sprawczości; dotrzymywać słowa – jeśli obiecasz dziecku, że odbierzesz je po zupie, to dotrzymaj słowa. Nadwyrężone zaufanie będzie ci trudno odbudować; nie karać i nie krzyczeć na dziecko – ta sytuacja i tak jest wyjątkowo stresująca dla dziecka, a twoje nerwowe zachowanie nikomu nie pomoże. Jak jeszcze można przygotować dziecko do pójścia do przedszkola? Dobrym pomysłem jest kupienie kilku książek o przedszkolu dla dzieci – maluch w interesujący sposób będzie mógł zapoznać się z tym, co go czeka. Wspólne czytanie pomoże mu w adaptacji przedszkolnej. Dzięki książeczkom o emocjach dziecko nauczy się radzić sobie z trudnymi emocjami – na razie w teorii, ale to też jest ważne. Książki przygotowujące dziecko do pójścia do przedszkola: Katarzyna Kozłowska, „Feluś i Gucio idą do przedszkola”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Justyna Bednarek, „Dusia i Psinek-Świnek. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Lucy Cousinus, „Mysia w przedszkolu”, Wydawnictwo Dwie Siostry Przemysław Liput, „Rok w przedszkolu”, Wydawnictwo Nasza Księgarnia Magdalena Boćko-Mysiorska, „Tosia i Julek idą do przedszkola. (Nie) tacy sami”, Wydawnictwo Dwukropek Anna Korycińska, „W przedszkolu jest fajnie”, Wydawnictwo Zielona Sowa Piroddi Chiara, „Z poradnika smyka. Pierwszy dzień w przedszkolu”, Wydawnictwo Jedność Esther van den Berg, „Witaj w przedszkolu!”, Wydawnictwo Jedność Konsultacja merytoryczna: mgr Iwona Nitefor Zobacz także: Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów! Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola Jak zachęcić dziecko do przedszkola – porady psychologa Film powstał we współpracy z Przedszkolem Żyrafa.
Zabawa i jej rola w rozwoju dziecka [WEBINAR 6.]
Za nami już ostatni z 6 webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, dlaczego zabawa jest istotna dla prawidłowego rozwoju dziecka, a także, co warto o niej wiedzieć, by była nie tylko rozwojowa, ale również ciekawa.
Zabawa, czyli spontaniczna i przyjemna forma spędzania czasu, na początku odbywa się w samotności. Niemowlęta najchętniej bawią się własnym ciałem, dlatego też często widzimy, jak wkładają rączki bądź nóżki do buzi. Dopiero później, około 1-2. roku życia dzieci bawią się równolegle, czyli obok siebie, a następnie zaczynają się zauważać. Właśnie wtedy pojawiają się powszechne i trudne do rozwiązania spory o zabawki, bo dziecko myśli, że każda w polu widzenia jest jego. W przedszkolu dzieci bawią się już wspólnie, bo wtedy maluch odkrywa, że z rówieśnikami też można ciekawie spędzić czas. Kolejnym etapem jest zabawa zespołowa, w której bierze udział duża grupa dzieci. Przy tym warto pamiętać, że po pokonaniu wszystkich etapów zabawy, ta początkowa, czyli samotna, nadal odgrywa ważną rolę w rozwoju. Różne rodzaje zabaw Zabawy rozwijają się i rosną razem z dzieckiem. Maluchy zaczynają zawsze od zabawy manipulacyjnej, czyli takiej, która polega na potrząsaniu, oglądaniu, dotykaniu oraz innych, podstawowych czynnościach, które można wykonywać m.in. z grzechotką, gryzakami, małymi zabawkami, czy własnymi rączkami, nóżkami itp. Kolejnym rodzajem zabawy jest ta konstrukcyjna, czyli po zapoznaniu się z zabawkami, brzdąc zaczyna konstruować (m.in. układa, tworzy budowle). Później są zabawy tematyczne i tak dziecko zaczyna się bawić m.in. w dom, sklep, lekarza, strażaka oraz odgrywa inne, zaobserwowane w życiu codziennym role. Właśnie dzięki nim odwzorowuje to, co widzi. Równolegle do nich można zaobserwować zainteresowanie zabawami rytmiczno-ruchowymi z wykorzystaniem muzyki i własnego ciała. Ciekawym rodzajem bardziej zaawansowanej zabawy jest zabawa badawcza, która pozwala m.in. na eksperymentowanie, pobudzanie wyobraźni, a także rozumienie zależności, które później przydadzą się w szkole np. na matematyce, przyrodzie czy fizyce. Najbardziej złożone są zabawy dydaktyczne, które zwykle sprawdzają się już u dzieci w wieku szkolnym. W nich mamy tezę, próbujemy ją obalić lub udowodnić, robimy badanie w grupie itp. Dlaczego zabawa jest ważna dla dziecka? To właśnie dzięki niej maluch w przyszłości może wykonywać bardziej złożone zadania edukacyjne, co przekłada się m.in. na sukces szkolny. Ponadto wiele zabaw oraz zabawek wspiera rozwój języka, rozwój poznawczy i umiejętności motoryczne. Pomagają one także w rozwijaniu i ulepszaniu pamięci oraz w zdobywaniu doświadczeń sensorycznych (np. gorący, zimny, lepki, suchy, cichy, głośny…). Warto pamiętać, że właśnie dzięki niej maluch może rozwijać się emocjonalnie i społecznie. To właśnie ona wspiera rozwój umiejętności rozwiązywania problemów, pozwala opanować umiejętność owocnego wchodzenia w interakcje społeczne, a także ułatwia dziecku uspokojenie się i pozbycie się frustracji. Nowoczesne zabawy… z tabletem lub smartfonem Korzystanie z nich jest znakiem czasu i nie należy tego zabraniać dzieciom. Najlepiej, żeby maluchy do ukończenia 3. roku życia z nich nie korzystały, jednak później, warto je stopniowo wprowadzać. Należy przede wszystkim wziąć pod uwagę nie czas, jaki dziecko spędza przed ekranami, a to, po co ono z nich korzysta, bo mogą np. czytać, szukać informacji, grać w gry edukacyjne, co oznacza, że nie zawsze trafiają w niebezpieczne, niedostosowane do dzieci, wirtualne miejsca. Jak powinna wyglądać zabawa dziecka przed ekranem? 1. Nie zostawiaj dziecka samego z tabletem lub smartfonem. 2. Pokaż mu zabawy z tzw. rozszerzoną rzeczywistością (augmented reality), czyli takie, które łączą świat wirtualny z naszym bezpośrednim otoczeniem. 3. Szukajcie bezpiecznych i ambitnych aplikacji, które nie będą tylko „hipnotyzowały” dziecka przed ekranem, ale staną się punktem wyjścia i zachętą do zabawy w realnym świecie. Mobilna i darmowa aplikacja Applaydu Poprzez rozszerzoną rzeczywistość przenosi ona użytkowników do zabawnego świata wyobraźni, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Współtworzyli ją pedagodzy z Uniwersytetu Oksfordzkiego i jest przeznaczona jest dla dzieci w wieku 4-9 lat. Dlaczego warto pokazać ją dziecku? zawiera gry, historyjki interaktywne i wiele innych atrakcji oferuje nowe, pochłaniające możliwości przeżywania i doświadczania pobudza wyobraźnię dzieci stymuluje zdolność do uczenia się nowych rzeczy posiada bezpieczne i kontrolowane środowisko, wolne od reklam i zakupów w aplikacji ma funkcje kontroli rodzicielskiej, takie jak raportowanie aktywności i możliwość wyboru poziomu trudności została zaprojektowana w taki sposób, aby mogła być używana przez całą rodzinę
Co maluch wie o świecie? Kilka ważnych kwestii o rozwoju poznawczym [WEBINAR 5.]
Za nami piąty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, jak wygląda rozwój poznawczy dziecka.
Czym on jest? To przede wszystkim nabywanie i doskonalenie umiejętności niezbędnych maluchowi do rozumienia świata. Jest to wszystko to, co na danym etapie życia dziecko jest w stanie zrozumieć, pojąć i poznać. Co istotne – rozwój poznawczy podzielony jest na kilka okresów, w których każdy kolejny wynika z poprzedniego. Tym samym bardzo ważne jest, by przebiegał on poprawnie, co później przekłada się m.in. na sukces szkolny. Rozwój poznawczy dziecka – trochę teorii… Gdy rodzi się mały człowiek, od samego początku można obserwować jego rozwój fizyczny, jak i intelektualny. Co ciekawe, już od najmłodszych lat życia jest on nie tylko odbiorcą tego, co się wokół niego dzieje, ale już wtedy kształtuje je, wywierając istotny wpływ na otoczenie. Dlatego też rozwój poznawczy jest zależny od interakcji malucha ze środowiskiem. Podczas spotkania ekspertka przypomniała postać szwajcarskiego psychologa Jean Piaget, który prowadził badania nad rozwojem poznawczym od urodzenia dziecka do jego dojrzałości. Dziecko często dostrzega tylko to, co już wie. Dopasowuje do rzeczy, które widzi to, co jest w stanie wyrazić. Dla niego góry są przez kogoś usypane, rzeki są wykopane, a słońce i księżyc śledzą je podczas spacerów Jean Piaget. To właśnie Piaget przeprowadził badania, które następnie opisał w ważnej do dzisiaj teorii rozwoju poznawczego. Wyróżnił następujące stadia rozwoju: Inteligencja sensomotoryczna (0-2 lata) – dziecko uczy się poprzez bezpośrednie doświadczenie, czyli rzuca, potrząsa, zgniata, gryzie itp. Sprawdza także, jaki związek jest pomiędzy przedmiotem a tym, jaki ono ma na niego wpływ, czyli np. notoryczne wyrzucanie przedmiotu z łóżeczka. Zabawki w tym czasie odgrywają istotną rolę, dlatego bardzo ważne jest, by rodzice zwracali uwagę, czego konkretnie używają maluchy. Ponadto również ciało jest dla dziecka dużą zabawką, dlatego chętnie je testuje. Myślenie przedoperacyjne (2-7 lat) – nadal dziecko eksperymentuje z zabawkami, jednak tutaj jest już moment planowania – nie ma przypadku, bo maluch wie już, czego może oczekiwać. Nie zmienia to też tego, że nadal sprawdza, co dzieje się z przedmiotem i jaki ma na niego wpływ. Coraz więcej też myśli, co wiąże się również z rozwojem mowy, dlatego warto do niego dużo mówić oraz budować związki między rzeczą. W tym wieku rozwój poznawczy musi być szeroki, powinien dotyczyć wszystkich dziedzin życia dziecka – sportu, muzyki, przyrody, relacji itd. Operacji konkretnych (7-11 lat) – dziecko rozumie pojęcie masy, że np. coś może być małe a ciężkie, objętości, pojęcie liczby, a także może przyswoić pojęcia logiczne oraz klasyfikować hierarchicznie. Rozwija wtedy także myślenie słowno-logiczne oraz rozumowanie indukcyjne (od szczegółu do ogółu). Operacji formalnych (11-15 i starsze) – dziecko robi już wiele operacji w umyśle, może sobie je wyobrazić, nie muszą one istnieć. Oznacza to, że rozwija się wtedy myślenie abstrakcyjne oraz myślenie hipotetyczno-dedukcyjne. Co ważne, ekspertka podkreśliła, że każdy z powyższych etapów wynika z poprzedniego. Oznacza to, że dziecko uczy się czegoś, a następnie wykorzystuje to, by przyswoić kolejne umiejętności. Jest to ważne w kontekście braków na danym etapie rozwoju, które jeśli nie zostaną zauważone przez rodziców, a następnie uzupełnione, mogą skutkować opóźnieniem na kolejnych etapach rozwoju.
Słyszę, czyli… jak rozwijać wrażliwość na dźwięki? [WEBINAR 3.]
Za nami trzeci z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o zmyśle słuchu i o tym, jak go kształtować i o niego dbać.
Chociaż to wzrok, o którym rozmawialiśmy podczas ostatniego spotkania, najbardziej pomaga kontrolować świat, to również słuch jest niezwykle istotny w jego poznawaniu. I co ciekawe, to właśnie zmysł słuchu pojawia się jako pierwszy w życiu płodowym, dzięki czemu maluch około 20. tygodnia życia słyszy dźwięki. Badacze podkreślają, że na początku dziecko w brzuchu mamy słyszy tylko te o niskich częstotliwościach, a już w III trymestrze słyszy i rozpoznaje głos mamy oraz muzykę. Co jeszcze trzeba wiedzieć o słuchu dziecka? Gdy dziecko się rodzi, nie zdaje sobie sprawy z tego, czy słyszy, czy nie, a także czy np. słyszy tylko na jedno ucho, czy jednak na oba. Dlatego też tak ważne są, wykonywane w naszym kraju dzięki Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, przesiewowe badania słuchu u noworodków. Po nich rodzice otrzymują wyniki w formie niebieskiej lub żółtej kartki. Pierwsza z nich oznacza, że słuch maluszka jest prawidłowy, a druga świadczy o tym, że wynik badania był niezgodny z normą, dlatego należy udać się do specjalisty i sprawdzić, co konkretnie jest nie tak. Tym samym bardzo ważne jest, by od początku opiekunowie zwracali uwagę na to, czy dziecko słyszy dobrze, czy może ze słuchem jest jakiś problem. Jest to istotne, gdyż pierwszy rok życia niemowlęcia jest najważniejszy dla tego zmysłu i powstałe wtedy zaniedbania, mogą okazać się później nie do nadrobienia… W domu pojawia się niemowlę… i co dalej? Bardzo często jest tak, że po urodzeniu maluszka, gdy rodzina powiększyła się po raz pierwszy, po wyjściu ze szpitala i wejściu do domu chodzimy na paluszkach, aby nie obudzić śpiącej pociechy. Od tego momentu ściszamy radio bądź inne sprzęty, mówimy szeptem oraz wyłączamy dzwonek do drzwi… Czy faktycznie jest to potrzebne? Czy dziecko do prawidłowego rozwoju i odpoczynku potrzebuje absolutnej ciszy? Chociaż zrozumiałe jest, że rodzice po zaśnięciu maluszka robią wszystko, by tylko się nie obudziło, to jednak trzeba pamiętać, że w środowisku dziecka nie może być zupełnej ciszy. Warto zatem nie uwrażliwiać dziecka pod tym względem, bo każdy, drobny, ale głośniejszy dźwięk nie tylko je wybudzi, ale dodatkowo może wzbudzić w nim również lęk. Nie wiesz, czy słuch dziecka rozwija się prawidłowo? Zwróć uwagę na to, czy maluch: między 3. a 6. miesiącem życia reaguje na znane odgłosy, odwraca głowę w ich stronę i zaczyna najpierw gruchać potem głużyć, czyli wydawać dźwięki inne niż pisk; między 6. a 9. miesiącem życia naśladuje odgłosy z otoczenia i gaworzy, czyli próbuje je powtarzać; do około 18. miesiąca życia, reaguje już na polecenia i sam wypowiada proste słowa. Stymulacja dźwiękowa przedszkolaka Podczas spotkania ekspertka zauważyła, że wiele maluchów w przedszkolu jest niedostymulowanych dźwiękowo. Co to oznacza? Zwykle takie dziecko reaguje nerwowo na każdy odgłos, z którym się zetknie, a dodatkowo wiele z nich budzi w nim strach. Tym samym, aby brzdąc nie reagował lękowo, konieczne jest dostarczanie mu różnych dźwięków na co dzień, tak by mógł je poznać. By rozwijać słuch malucha, warto nie tylko umożliwić mu słuchanie muzyki, ale również jej tworzenie. Wszelkie zajęcia umuzykalniające poszerzają możliwości jego rozwoju. Jest to istotne, bo obecnie mamy bardzo często do czynienia z zanieczyszczeniem dźwiękowym, które podobnie jak np. zanieczyszczenie powietrza, wpływa negatywnie na organizm, a także jego rozwój. Tym samym należy zadbać o to, by w tym okresie decydować się na zabawy takie jak: naśladowanie głosów zwierząt, odtwarzanie rytmów lub konkretnych melodii, rozpoznawanie natężenia głosu, lokalizowanie dźwięków, różnicowanie dźwięków – cichy/głośny, niski/wysoki, dużo dźwięków/mało dźwięków To, co słyszymy vs. to, jak mówimy Ponadto warto pamiętać, że rozwój słuchu nierozerwalnie jest związany z rozwojem mowy. Jeśli prawidłowo słyszymy, to też prawidłowo mówimy, a później również prawidłowo piszemy i czytamy, co przekłada się na sukces szkolny. Dlatego też nieprawidłowy słuch może wiązać się z niegramatycznym mówieniem oraz niepoprawnym konstruowaniem zdań. Warto, by w pewnym momencie rodzice wybrali się z maluchem do logopedy, aby sprawdzić, czy mówi prawidłowo. Można to zrobić, gdy brzdąc ma 2,5-3 lata.
Iluzja optyczna polegająca na pokazaniu wielkości środkowych kulek. Wyglądają na różne. Kulka otoczona mniejszymi wydaje się większa. Faktycznie jednak są one równe.
Twoje zadanie: Obserwuj środkowe kulki. Czy według ciebie są one tej samej wielkości, czy któraś z nich jest większa? Zdziwiony? Wydawało się, że różnią się one od siebie, a są równe. Dlaczego tak się dzieje? Jedna z kulek otoczona została dużymi, ciemniejszymi kulkami, podczas gdy obok drugiej znajdują się mniejsze. Mamy złudzenie, że te środkowe koła są różnej wielkości. Kółko wydaje się być mniejsze, gdy jest otoczone większymi. A kiedy wokół ustawimy mniejsze obiekty, to wydaje się większe. Warto zaznaczyć, że złudzenie występuje jedynie wtedy, gdy figura otoczona jest tymi samymi lub bardzo podobnymi figurami. Jeśli koło będzie otoczone przez trójkąty lub prostokąty, to złudzenie nie wystąpi. Porada dla rodzica: Możecie zastosować tę iluzję do wspólnej zabawy kolorowymi szklanymi kulkami różnej wielkości. Gdy ułożycie je w taki sam sposób, jak zaprezentowaliśmy i popatrzycie na nie z góry, zaobserwujecie ten sam efekt. Może to być też dobry wstęp do różnych wspólnych gier, czy do nauki liczenia. Źródło: Twórcą tego złudzenia optycznego jest niemiecki psycholog Hermann Ebbinghaus, znany z pierwszych badań eksperymentalnych nad pamięcią werbalną u ludzi. Iluzja nazywana jest też kołami Titchenera, ponieważ została spopularyzowana w świecie anglojęzycznym przez Edwarda B. Titchenerw 1901 roku, w podręczniku psychologii eksperymentalnej. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Iluzja znana jako „niemożliwy trójząb” jest klasycznym przykładem geometrycznego złudzenia optycznego, które zdaje się zaprzeczać prawom fizyki.
Twoje zadanie: W tym przypadku widzimy trójząb. Zwróć uwagę na jego środkowy ząb, który wydaje się wisieć w powietrzu! Bez względu na to, jak bardzo będziesz się starał, nie da się ustalić, jak się tam znalazł! Dlaczego tak się dzieje? To klasyczny efekt, w którym nasz mózg chce zrekonstruować obiekt 3D z obrazka 2D, co nadaje mu iluzję głębi. W ten sposób powstaje figura niemożliwa. Porada dla rodzica: Aby sprawdzić w praktyce, że figury niemożliwe możemy narysować zgodnie ze wszystkimi zasadami perspektywy, ale nie można ich skonstruować w rzeczywistości, spróbujcie wykonać z dzieckiem model z papieru jak najbardziej zbliżony kształtem do takiej figury. Taka zabawa rozwija kreatywność, może też być wstępem do rozmowy o origami – sztuki składania papieru. Origami wymaga od dziecka precyzji składania, wymaga koncentracji i cierpliwości. Jest tu też miejsce na naukę logicznego myślenia oraz rozwój zmysłu dotyku. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Spójrz na obrazek tego wyjątkowego słonia.
Twoje zadanie: Spróbuj policzyć, ile nóg ma słoń. Wbrew pozorom odpowiedź na to pytanie nie jest wcale łatwa. Można jednak szybko poradzić sobie z tym zadaniem poprzez... zasłonięcie stóp słonia. Dlaczego tak się dzieje? Otóż autor tej iluzji zostawił wolną przestrzeń w miejscu, gdzie w naturalny sposób powinny znajdować się stopy zwierzęcia. To wystarczyło, aby nasz mózg miał problemy, by uporać się z tym zadaniem. Porada dla rodzica: Warto wykorzystać tę iluzję do rozmowy z dzieckiem o słoniach i opowiedzieć kilka ciekawostek o tych wyjątkowych zwierzętach. Dziecko chętnie dowie się, że to największe zwierzęta lądowe na Ziemi i że są bardzo mądre. Mogą zarówno uczyć się, jak i odczuwać emocje. Średnia długość życia słonia wynosi od 50 do 70 lat. Śpią na stojąco i wystarczają im ok. 3 godziny snu, by wypocząć. Mają słaby wzrok, ale bardzo dobry słuch i niesamowity węch! Słoniowe trąby są pięciokrotnie czulsze niż nosy ludzkie, dwukrotnie wrażliwsze niż psie. Dorosły słoń potrzebuje do 300 kg pożywienia i 160 litrów wody dziennie! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Iluzja optyczna pokazująca złudzenie ruchu.
Twoje zadanie: Obserwuj ruch niebieskich i żółtych punktów - „stóp kroczących po pasach”. Gdy znajdą się na pasiastym tle wydają się kroczyć naprzemiennie – tak jakby szła stopa za stopą. W rzeczywistości ich ruch jest zawsze jednoczesny – przesuwają się w tym samym tempie. Dlaczego tak się dzieje? Poruszające się obiekty wydają się zwalniać przy niskim kontraście. Jest to bardziej widoczne, jeśli spojrzysz nie bezpośrednio na stopy, ale pomiędzy nie. Porada dla rodzica: Zanim wymyślono kino, ludzie na różne sposoby próbowali ożywić nieruchome obrazy, tworząc w tym celu zabawki optyczne. Zachęcamy, abyście wspólnie z dzieckiem zrobili taką zabawkę – np. prosty kineograf. Wykorzystajcie do tego mały notes lub kilka spiętych w książeczkę karteczek, na których na kolejnych stronach narysujcie sekwencję ruchu. Może to być np. postać, która podskakuje lub tańczy. Kartkując notes z dużą szybkością, otrzymacie prostą animację ruchu. Źródło: Stuart Anstispo, profesor psychologii na University of California w San Diego w Stanach Zjednoczonych pierwszy raz zademonstrował tę iluzję w 2003 roku. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Twoje zadanie: Popatrz dłużej na obrazek przedstawiający tubę. Po dłuższej chwili, zauważysz, że tuba porusza się tworząc lej! Nie jest to jednak animacja, ale złudzenie optyczne. Dlaczego tak się dzieje? Iluzja jest wywołana przez kontrast kolorów oraz układ i kształt obiektów. Gdy patrzymy na ten obrazek, nasz mózg aktywuje obszary kory mózgowej odpowiedzialne za rozpoznawanie ruchu tam, gdzie faktycznie ruch nie występuje! Aby pozbyć się takiego „helikoptera w głowie”, wystarczy zatrzymać wzrok w jednym punkcie. Porada dla rodzica: Złudzenie ruchu i kontrastowe kolory mogą być inspiracją do zabawy w Teatr cieni. To ciekawy pomysł na kreatywną zabawę np. wieczorem, nie wymaga ona wielu akcesoriów. Wystarczy lampka nocna i odrobina chęci do gry aktorskiej, aby w prosty sposób za pomocą dłoni pokazać na ścianie cienie różnych zwierząt i opowiedzieć dziecku proste historie lub bajki. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Jest 5 powodów, dla których 4-latki są wspaniałe
To bardzo dobra wiadomość dla umęczonych rodziców 3-latków. Już lada moment w waszym życiu nastanie pokój i harmonia, bo wasz nieznośny (chwilami!) maluch stanie się przecudnym 4-latkiem. Nie wierzycie? To przeczytajcie!
Czas pędzi do przodu nieubłaganie, kiedy się jest rodzicem małego dziecka. Chociaż pewnie czasami masz wręcz odwrotne uczucie. Zwłaszcza kiedy pogrążasz się w niekończących się dyskusjach z dzieckiem na temat np. koloru skarpetek, które nałoży. Albo w krzykach i napadach jego złości. Kiedy to w końcu się skończy? Nie martw się, już widać światełko w tunelu, niech no tylko maluch skończy cztery lata. Zobaczysz! Kiedy będzie lepiej? Wielu osobom wydaje się, że po okresie buntu 2-latka dalej będzie już prościej. Nic z tego - nadchodzi 3-latek z całą gamą skrajnych emocji, zmieniających się jak w kalejdoskopie. Co chwila targają nimi gniew, strach, radość, wstyd. Często trwają tylko kilka minut, nagle powstają i nagle się kończą. Dziecko przechodzi łatwo z jednego nastroju emocjonalnego w drugi, a ty ledwie dyszysz. Ale nagroda jest już blisko i przyjdzie wraz z kolejnymi urodzinami dziecka. Zobacz, jakie wspaniałe cechy charakteru mają 4-letnie dzieci! 1. Potrafią cieszyć się z najprostszych rzeczy Kolejny dzień pada deszcz i jest nudno oraz ponuro? Nic z tych rzeczy, dla 4-latka to nie jest czas zmarnowany, bo na przykład dostrzeże, że dzięki deszczowi roślinki i drzewa są teraz...najszczęśliwsze. Po czym z pewnością wyciągnie cię na dwór, abyście pochodzili w kaloszach po kałużach. Taki wspaniały zastrzyk energii. Maluchy w tym wieku są już wrażliwe na przyrodę i potrafią zauważyć piękno natury. Potrafią też cieszyć się najprostszymi czynnościami. 2. Są bardzo zdeterminowane, aby osiągnąć cel 4-latek wie już, czego chce i aby to mieć, gotów jest do poświęceń. Więc kiedy twój maluch przez kilka minut siłuje się z pasami bezpieczeństwa w foteliku, bo postanowił sam je zapiąć, nie frustruj się tym, że robi coś, co ty zrobiłabyś w kilka sekund. Daj mu to dokończyć i ciesz się, że ma silną osobowość i zależy mu, aby doprowadzić sprawy do końca. 3. Trudno o większego przytulasa To taki uroczy etap w rozwoju dziecka, że już nie jest całkowicie uwiązanym do ciebie maluchem, ale jeszcze na tyle małym, że cały czas lgnie do ciebie i potrzebuje bliskości. Regularnie. Ramionka dziecka owinięte wokół twoich ramion, przytulanki na dobranoc i małe rączki ściskające twoje policzki - no po prostu pełnia szczęścia. 4. Pragnie wiedzy "Powiedz mi, dlaczego chmury są szare, mamo", "Dlaczego dostajemy gęsiej skórki?", "Jak daleko jest metr?" - takie pytania zadaje 4-latek. W tym wieku pragnienie zrozumienia świata jest bardzo silne. Ciągle jesteś o coś pytana i pewnie na wiele rzeczy nie znasz odpowiedzi. Potrzeba wiedzy i ciekawość 4-letnich dzieci uświadamia nam rodzicom, jak wiele rzeczy może wywoływać zachwyt i jak dawno przestaliśmy już być dziećmi i nie potrafimy na świat patrzeć ich oczami. 5. Babeczka lekiem na całe zło Są dni, kiedy wszystko idzie nie tak. Dla 4-latka to najlepszy powód, aby pójść do cukierni na ciastko. I to jest strzał w dziesiątkę. Zjedzenie czekoladowego ciastka na fantazyjnym talerzu, naprawdę sprawia, że ​​świat znów wydaje się pięknym miejscem. Twój maluch taki jeszcze mały, a już wie co jest lekiem na całe zło! Miało to być pocieszenie dla wszystkich rodziców, którzy już "na oparach" jadą przy swoim rozemocjonowanym 3-latku. Trzymajcie się! Z każdym rokiem jest coraz lepiej, dużo lepiej ... dla wszystkich. Napiszcie w komentarzach, jakie są wasze 4-letnie dzieci! Źródło: babyology.com.au
Dziecięca ciekawość sprawia, że już od najmłodszych lat Twoja pociecha z zainteresowaniem obserwuje różne zjawiska i zadaje mnóstwo pytań? Jak wykorzystać to zainteresowanie otoczeniem, żeby rozwijać pasje dziecka?
Moment, w którym Twój maluch zaczyna się interesować zjawiskami, jakie zachodzą w jego otoczeniu, to doskonała okazja, żeby wzbogacać jego wiedzę w poszczególnych dziedzinach i zainspirować do dalszych poszukiwań. Twoja pociecha pyta o Słońce, Księżyc i gwiazdy? Sięgnijcie po książkę Disney Uczy. Nocne niebo. Książka odkrywcy. Ta fascynująca książka jest pełna wspaniałych zdjęć, pięknych kolorowych ilustracji i infografik. Dzięki nim dzieci będą mogły bliżej poznać galaktykę i wiele ciekawych zjawisk, jakie zachodzą na naszym niebie. Odkryją także niesamowite fakty na temat zorzy polarnej, dowiedzą się m.in. skąd się biorą noc i dzień, ile lat i jaką temperaturę ma słońce. Ta książka z pewnością zaspokoi głód wiedzy nawet najbardziej ciekawskich dzieci i sprawi, że Twoja pociecha zostanie małym ekspertem w dziedzinie Układu Słonecznego. Wszystkie informacje są podane w atrakcyjnej dla dziecka formie, a zjawiska przedstawione w prosty i zrozumiały sposób. Mimo lekkiej formy treść, jaką zawiera książka Nocne niebo, to sprawdzone i rzetelne informacje. Pozycja otrzymała pozytywną rekomendację dr inż. Anny Karczemskiej, która wykłada na kierunku Inżynieria Kosmiczna i pracuje naukowo na Politechnice Łódzkiej. Kolejną książką, która pomoże wzbogacić wiedzę dziecka, a jednocześnie rozbudzić zainteresowania i pasje, jest Disney Uczy. Oceany. Książka odkrywcy. Tytuł z pewnością zainteresuje wszystkich małych pasjonatów świata oceanów. Podczas lektury tej książki dzieci będą mogły przyjrzeć się z bliska podwodnemu światu, od wypełnionej słońcem rafy koralowej po najciemniejsze głębiny. Poznają tajemnice morskich zwierząt i różne zjawiska związane z oceanami. W książce wszystkie ciekawe świata dzieci znajdą odpowiedzi na wiele pytań dotyczących podmorskich głębin. Dowiedzą się m.in. po co ośmiornica udaje flądrę, dlaczego pewien bliski krewniak Nemo nazywany jest chirurgiem oraz czym jest echolokacja. Wszystkie informacje zawarte w książce zostały naukowo dokładnie sprawdzone. Polską edycję merytorycznie konsultowała dr. hab. Urszula Janas, prof. nadzw. Uniwersytetu Gdańskiego. Podczas lektury dzieciom towarzyszą ich ulubieni bohaterowie. Przedszkolaki chętnie i z łatwością przyswajają nowe informacje, a wszystko, co jest podane w atrakcyjnej formie, na pewno pomoże im rozbudzić zainteresowania. Każda wiedza wzbogaca dziecko, uczy kojarzenia faktów, a przede wszystkim pomaga zrozumieć otaczający świat. Więcej na: www.ameet.pl Książki ukazały się nakładem wydawnictwa Ameet w ramach programu edukacyjnego Disney Uczy.
Dziecko to nie mały dorosły. Czego możesz od niego wymagać?
Czy możemy oczekiwać, że przedszkolak nie będzie wiercił się przy stole i jadł elegancko jak księżna Middleton albo zarzucać mu kłamstwo, gdy opowiada niestworzone historie o rekinach i dinozaurach? Sprawdź, co sądzi na ten temat psycholog.
Chcemy by nasze dzieci były grzeczne i mądre. Wymagamy od nich, by zachowywały się przyzwoicie i odpowiednio do sytuacji. I bardzo dobrze, bo od kogo się tego wszystkiego nauczą, jeśli nie od nas? Wychowując je, ucząc nowych rzeczy i rozmawiając z nimi, musimy jednak pamiętać, że dzieci nie są małymi dorosłymi. Dziecko w wieku przedszkolnym to nie mały dorosły, dlatego ma prawo się guzdrać... – 3-4 latek nie ma takiej koordynacji jak my, dorośli. Ma prawo nie radzić sobie z ubieraniem i strącać łokciem kubek, bo dopiero się uczy planować ruchy – tłumaczy Beata Płażewska, psycholożka. ... może inaczej odbierać bodźce Na niektóre z nich (np. głośne albo niespodziewane dźwięki) może reagować nadmiernie, a inne – ignorować (np. nie przeszkadza mu, że ma buzię upapraną dżemem i okruszkami). ... nie zawsze wszystko zapamiętuje Nie możemy wymagać od dziecka, by zapamiętywało tak szybko jak my, bo zwyczajnie nie jest w stanie tego zrobić. Jego pamięć dopiero się rozwija. Dziecko ma swoje sposoby na to, by się z czymś dobrze zapoznać, właśnie dlatego prosi, by czytać mu wciąż tę samą bajkę. ... jest egocentryczne Nawet 5-6-latek uważa jeszcze, że wiele rzeczy dzieje się specjalnie dla niego lub jemu na złość. – Uważa na przykład, ż słońce świeci po to, żeby mógł wyjść na plac zabaw, a deszcz pada, by zepsuć mu humor – tłumaczy psycholog. – Trudno mu zrozumieć cudzy punkt widzenia oraz to, że inni ludzie mogą widzieć lub czuć inaczej lub nie wiedzieć tego, co on. Jeśli posadzisz naprzeciw 3-4 latka misia i zapytasz, co ten miś widzi, maluch opowie o tym, co sam może dostrzec! Kilkulatkowi trudno zrozumieć, że ktoś lubi to, czego on nie cierpi i odwrotnie. Uważa też, że coś się wydarzyło dlatego, że ono tego chciało. – To może rodzić kłopoty, bo jeśli np. młodsza siostra złamie rękę, może myśleć, że to przez niego, bo był na siostrę zły – uprzedza Beata Płażewska. Uwaga! Dziecięcy egocentryzm jest etapem w rozwoju, nie ma nic wspólnego z egoizmem. ... żyje w świecie, w którym fikcja miesza się z rzeczywistością Gdy 3-4-latek opowiada, jak z jamnikiem tropił złodziei wycieraczek, święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał np. z bajek. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska. ... ma własne wyobrażenia na temat otoczenia Uważa na przykład, że ludzie, których widzimy w telewizji, widzą także nas. Jeśli czegoś nie rozumie albo nie dosłyszy, może „dośpiewać” sobie własną wersję i trudno je przekonać, że nie ma racji. Np. zastanawia się, kim jest Znut („Kłamiesz jak z nut”). Polecamy: Świat według dziecka.Tego się na pewno nie spodziewałaś! ... może się bać dziwnych rzeczy Wiele dzieci boi się na przykład odpływu w wannie i trudno je przekonać, że się w nim nie zmieszczą (a więc, że nie jest dla nich zagrożeniem). Lista dziecięcych strachów jest długa i mogą się na niej znaleźć naprawdę dziwne rzeczy, włącznie ze słowem „ogromna” w wierszu o lokomotywie. ... jest łatwowierne i traktuje przekaz dorosłych dosłownie Dlatego nie wolno mówić dziecku w złości rzeczy w rodzaju: „Jesteś niegrzeczny, nie kocham cię już”, bo uwierzy. ...wyciąga własne wnioski Dziecięca logika bywa bardzo interesująca. – Pewna dziewczynka powiedziała mi, że mama jest większa od taty, bo jest od niego starsza – opowiada Beata Płażewska – Uznała, że bycie starszym z definicji oznacza wyższy wzrost. ... nie rozumie, o co chodzi z czasem i pieniędzmi Słowa: „Przyjdę po ciebie o godz. 13” nic dla przedszkolaka nie znaczą. Lepiej powiedzieć „Będę po obiedzie”. Rozumuje na zasadzie: „Więcej monet równa się więcej pieniędzy”. – Gdy zamiast dziesięciu złotówek damy dziecku dziesięciozłotowy banknot, zdenerwuje się, że ma teraz mniej pieniędzy niż wcześniej – opowiada Beata Płażewska. ... nie rozumie skomplikowanego świata dorosłych Dla niego niełatwe czasem relacje między dorosłymi to czarna magia. – Rozmawiałam kiedyś z 6-letnią dziewczynką, której rodzice się rozwiedli. Uważała, że najlepiej by było, gdyby wszyscy – tata, mama i nowy partner mamy – zamieszkali razem. Jedynym problemem, jaki była w stanie dostrzec, był fakt, że stół w jej domu jest za mały – opowiada psycholożka. ...jest niedojrzałe emocjonalnie A to oznacza, że w mgnieniu oka może zmieniać mu się nastrój. Może wpaść z euforii w rozpacz i odwrotnie. – To dlatego, że u dzieci brak jeszcze równowagi między procesami pobudzania i hamowania. Trudniej im niż nam, dorosłym, samodzielnie się uspokoić, wyciszyć przed snem itd. ... dopiero uczy się reguł Nie wiedzą na przykład, że są pytania, których nie wypada zadawać publicznie. Stąd liczne gafy i zachowania, które sprawiają, że mamy ochotę zapaść się ze wstydu pod ziemię. ... ma wyższy poziom energii Nie jest w stanie spokojnie usiedzieć w miejscu, bo energia dosłownie je rozsadza. Nie możemy więc wymagać od niego, by grzecznie szło przy nas podczas spaceru albo siedziało przy stole, nie wiercąc się i nie machając nogami. Nie jest w stanie! Różnic między dorosłym i dzieckiem jest oczywiście znacznie więcej, jednak wniosek jest jeden: zanim zaczniemy wymagać od dziecka, by coś robiło lub czegoś nie robiło, zastanówmy się, czy na tym etapie rozwoju jest w ogóle zdolne sprostać naszym wymaganiom. Polecamy także: O co pytają przedszkolaki?
"Dziecko jest gotowe do przedszkola, gdy umie czytać i pisać" – kto to wymyślił?!
Jedna z mam opublikowała listę 11 pytań, na które powinni odpowiedzieć rodzice przed posłaniem dziecka do przedszkola. Przeczytajcie sami – dla nas ta lista jest absurdalna!
Każdy rodzic ma obawy przed posłaniem dziecka do przedszkola. Czy maluch jest gotowy? Czy sobie poradzi? Jedna z mama opublikowała w Internecie listę zatytułowaną "Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola?". Wydawałoby się, że taka lista ułatwi rodzicom podjęcie decyzji... Pytania, które rodzice powinni sobie zadać, pokazują że wymagania stawiane przyszłym przedszkolakom są bardzo wysokie. Autorka postu nazwała je "nierealnymi". Na jakie pytania, według autorów listy, powinien odpowiedzieć rodzić, który chce posłać dziecko do przedszkola? Hamilton County schools have unrealistic expectations. Czy Twoje dziecko: Umie napisać swoje imię? Trzyma ołówek we właściwy sposób? Prawidłowo używa nożyczek? Rozróżnia powyżej 30 liter? Działa według łatwej instrukcji w 2-3 krokach? Rysuje i potrafi opowiedzieć o obrazku? Potrafi powiedzieć swoje imię i nazwisko? Liczy co najmniej do 10? Rozróżnia kolory? Rozróżnia kształty? Umie przeglądać książki (od lewej do prawej, z góry na dół, od pierwszej do ostatniej strony)? Na pierwszy rzut oka: łatwizna! Dopiero po dokładnym zastanowieniu się nad tymi pytaniami, dochodzimy do wniosku, że coś tu nie gra. Wielu z tych umiejętności dzieci uczą się właśnie w przedszkolu. Kiedy je zdobędą, są przygotowane do nauki w szkole. Pod zdjęciem pojawiło się wiele komentarzy. Niektórzy zauważyli, że od dzieci wymaga się znajomości co najmniej 30 liter, choć w angielskim alfabecie jest ich tylko 26. Co powinien umieć przyszły przedszkolak? 3- i 4-latek nie musi znać tabliczki mnożenia. Jeśli nie odpowiedziałaś "tak" na wszystkie powyższe pytania, nie oznacza to, że powinnaś wstrzymać się z decyzją o przedszkolu. Maluch idący do przedszkola powinien samodzielnie jeść, zdejmować i zakładać kurtkę, korzystać z toalety i myć rączki. Nie oznacza to, że nauka literek czy kolorów nie jest ważna. Wręcz przeciwnie, dobrze jest uczyć malucha w formie zabawy, jednak na prawdziwą naukę będzie miał jeszcze czas. Ile lat miały wasze dzieci jak zaczęły czytać i pisać? Co myślicie o tej liście? Czytaj także: Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola? Zrób test! źródło: popsugar.com
Jaką rolę w rozwoju przedszkolaka odgrywa zabawa?
Poprzez zabawę dziecko w wieku przedszkolnym uczy się najwięcej. Sprawdź, jak dziecko powinno się bawić, aby najlepiej się rozwijać.
Wydaje ci się, że czas kiedy dziecko bawi się to czas stracony? Wręcz przeciwnie! Zabawa dziecka w wieku od trzech do sześciu lat jest niezbędna w jego rozwoju. Dzięki niej twoje dziecko uczy się i rozumie otaczający świat. Ale zabawa ma głównie cieszyć i bawić, bo od tego jest dzieciństwo, na prawdziwą naukę i obowiązki przyjdzie jeszcze czas. Dlatego nie zawalajmy naszych pociech zbyt dużą ilością dodatkowych zajęć i obowiązków, i pozwólmy im cieszyć się dzieciństwem. Czego uczy się dziecko poprzez zabawę: rozwija wyobraźnię odkrywa swoje ciało i uczy się panować nad nim rozwija mowę i zdolności komunikacyjne odreagowuje swoje problemy psychiczne wyraża swoje myśli i uczucia rozwija stosunki społeczne i uczy się, jak przystosować się do innych poprzez zabawę ruchową w przedszkolu, wyraża to, czego nie potrafi powiedzieć rozwija sprawność ruchową Zobacz także: Rozwój zdolności manualnych dziecka Jak rodzice mogą zaangażować się w zabawę z dzieckiem? Uwierzcie, naprawdę warto poświęcić czas na zabawę z dzieckiem, jednak pamiętajcie, żeby dziecku pozostawić decyzje, w co i jak się bawicie. Dziecko powinno poprowadzić zabawę i decydować o jej zasadach. To świetna lekcja dla malucha, w trakcie której nabywa nowe umiejętności i zdobywa pewność siebie. Zobaczycie, że maluch doceni czas, który razem spędzacie. Daje mu to poczucie, że jest kochane i akceptowane. Dlatego decydując się na zabawę z dzieckiem, nie róbcie tego ze zniecierpliwieniem, nie myślcie o tym, co jeszcze trzeba zrobić, poświęćcie ten czas tylko dla dziecka, a zobaczycie, że sami będziecie czerpać z tego przyjemność i dobry nastrój. Czy pozwalać dziecku wygrywać, czy przegrywać? Często bawiąc się z dzieckiem w różne gry i zabawy zastanawiamy się, czy pozwolić dziecku wygrywać? Z jednej strony chcemy, żeby dziecko czerpało satysfakcję z wygranej i umacniało poczucie własnej wartości, a z drugiej strony chcemy pokazać, że czasami też się przegrywa i to nie jest nic strasznego. Zwłaszcza, że w życiu będą przytrafiały mu się sytuacje, gdzie nie zawsze będzie wygrywać. Dobrym przykładem są chociażby gry losowe, gdzie raz się wygrywa, a raz przegrywa. Zobacz także: Rodzinne zabawy Kiedy pozwolić dziecku na samodzielną zabawę? Zabawa rodziców z dzieckiem jest ogromną frajdą, jednak musimy też nauczyć dziecko bawić się samodzielnie. Nie zawsze my jako rodzice możemy przeznaczyć cały czas na zabawę. Mamy też inne obowiązki, trzeba posprzątać, ugotować, zrobić coś w domu. Wtedy ważne jest, żeby nasze dziecko samo potrafiło zająć się czymś. Samodzielna zabawa rozwija u malucha kreatywność i samodzielność, które w późniejszych latach będą bardzo przydatne. Ale pamiętajmy, że jeśli już dziecko samo się bawi, nie zapominajmy o nim. Wystarczy podejść, pochwalić rysunek, wieżę z klocków, pogłaskać po głowie, dać buziaka, powiedzieć miłe słowo. Pochwała i zainteresowanie dzieckiem, jest zawsze najlepszą zachętą do dalszej zabawy i formą docenienia go. Pozwalając dziecku na samodzielną zabawę powinniśmy dać mu pełną swobodę. Nie poprawiajmy go na każdym kroku, ani nie pospieszajmy, jeśli nie potrafi czegoś od razu zrobić. Na przykład dziecko dostaje nową zabawkę i zanim samo dojdzie o co w niej chodzi, może minąć trochę czasu. Często nie możemy się powstrzymać i zbyt szybko chcemy ułatwić dziecku zadania. Ale pamiętajmy, że to w jaki sposób odkryje zabawkę jest formą nauki i pobudzania wyobraźni, a przede wszystkim daje mu olbrzymią satysfakcję i podwyższa samoocenę. Zobacz także: 13 zasad, które powinny obowiązywać w każdym domu
Jak nauczyć dziecko jazdy na dwukołowym rowerze? Oto niezawodne rady, by obyło się bez większych stłuczeń i siniaków.
Wybierz dobry moment na rower Dziecko może rozpocząć naukę jazdy na rowerze już około 4–5 roku życia (choć czasami udaje się ta sztuka nawet trzylatkom). To najlepszy wiek, bo właśnie wtedy kończy się kształtować poczucie równowagi, wzrasta także koordynacja ruchowa. Poza tym dziecko potrafi się na dłużej skupić i nie rozprasza się z byle powodu (bo np. zobaczyło fajnego pieska). Ważna rada Są dzieci, które nie potrafią nauczyć się jazdy na dwukołowym rowerze jeszcze w wieku 6–7 lat. I nie ma w tym nic niepokojącego: po prostu u nich nie wykształciło się jeszcze do końca poczucie równowagi albo mają problemy z dłuższą koncentracją. Takiego dziecka nie wolno zmuszać do jazdy ani wyśmiewać. Asekuruj podczas jazdy na rowerze Najpierw dziecko powinno nauczyć się samodzielnie ruszać. Dlatego ustaw pedały roweru tak, by jeden z nich był przechylony do przodu. Kiedy mały rowerzysta już zacznie jechać, przez cały czas zabezpieczaj go przed upadkiem. Najlepiej przymocuj z tyłu roweru kij, którym będziesz równoważyć rower. Możesz też po prostu trzymać rower za siodełko albo przytrzymywać dziecko z tyłu za kark. Ważna rada Kiedy dziecko zacznie coraz lepiej utrzymywać równowagę, przez krótkie momenty pozwalaj mu na samodzielną jazdę (jeśli jednak się boi, nie mów mu, że je puszczasz). Bądź jednak blisko, by móc w każdej chwili chwycić dziecko. Naucz, jak manewrować na rowerze Dziecko musisz nauczyć nie tylko jazdy prosto, ale także skrętów i hamowania. Z hamulcem zapoznaj brzdąca najpierw na sucho. Pokaż, którego powinien używać (ma to być hamulec do tylnego koła, bo hamowanie przednim dla niedoświadczonego rowerzysty może się skończyć przykrym wypadkiem). Zwróć także uwagę, by dziecko nie hamowało zbyt silnie i gwałtownie. Ważna rada Skrętów możesz uczyć dziecko, które potrafi już jechać prosto. Pamiętaj, by na początku smyk robił duże, szerokie zakręty (to dla niego znacznie bezpieczniejsze i łatwiejsze). Dbaj o bezpieczeństwo dziecka na rowerze Nauka jazdy na rowerze nie obędzie się bez upadków. Ale odpowiednie akcesoria i przestrzeganie kilku zasad sprawią, że twój rowerzysta będzie bezpieczny. Kask rowerowy. To obowiązek! Musi być idealnie dopasowany do główki dziecka. Zbyt mały będzie uciskał głowę, zbyt duży – zasłaniał widoczność, a zbyt ciężki nie pozwoli złapać równowagi. Ochraniacze. Obowiązkowo na kolana i łokcie. Można także dodatkowo założyć dziecku ochraniacze na nadgarstki. Odpowiednie ubranie. Na rower dobrze jest założyć dziecku długie spodnie i bluzę z długim rękawem (smyk nie otrze sobie naskórka podczas upadku). Pamiętaj też o wygodnych butach, które dobrze będą trzymały stopę malca. Wybrane miejsce. Nie może być tłoczne, bo dziecku na początku nie jest łatwo wymijać innych. Musi być także dostatecznie duże, by malec nie musiał ciągle skręcać. Lepiej by podłoże było twarde, bo łatwiej po takim jeździć. Idealnym miejscem jest trasa rowerowa lub pusty chodnik dla pieszych. Jeśli twoje dziecko ma kłopoty z utrzymaniem równowagi, zastanów się nad kupnem na początek rowerka biegowego. Oto jak wygląda jazda na nim. Prawda, że jest prostsza? View Ediplayer on the source website
Sprawdzian dla trzylatka - co naprawdę musi umieć?
Co naprawdę musi umieć trzyletnie dziecko?
Trzylatek jest ciekawy świata Wiele rzeczy go interesuje i chętnie o nie pyta („A co to?”, „A po co?”). Ma coraz lepszą pamięć, może się już nauczyć prostej piosenki albo wierszyka (jeśli zechce!). Wie, jakiej jest płci i jak ma na imię. Rozumie, do czego służą przedmioty codziennego użytku. Potrafi rozwiązywać proste problemy, np. wie, że trzeba dosunąć do regału krzesło, by dosięgnąć czegoś, co znajduje się wysoko na półce. Radzi sobie z prostą układanką. Wie, ile to jest jeden (klocek, miś), ile dwa (samochody), a co znaczy „wiele”. Rozumie pojęcia w rodzaju „mniej”, „więcej”, „mniejszy”, większy”. Potrafi segregować przedmioty (np. do jednego pudełka wkłada klocki, do drugiego misie). Te umiejętności są ważniejsze od wymieniania cyferek po kolei (mnóstwo dzieci recytuje „jeden – dwa – trzy”, ale nic to dla nich nie znaczy). Jeśli dziecko nie zadaje pytań, nie jest zainteresowane otoczeniem, nie układa prostych układanek, spróbuj poświęcać mu więcej czasu. Baw się z nim i rozbudzaj jego ciekawość. Trzylatek całkiem nieźle mówi Używa kilkuset słów (a rozumie jeszcze więcej) i prawie wszystkich części mowy (czasowników rzeczowników, przymiotników itp.). Buduje zdania, także przeczące. Choć stosuje reguły gramatyczne, wciąż robi błędy. Większość trzylatków opuszcza trudne głoski lub zastępuje je innymi, przestawia sylaby, ale nawet obce osoby mogą wiele zrozumieć z tego, co dziecko mówi. Może się zacinać, zwłaszcza gdy jest przejęte lub się spieszy. Nie zwracaj na to uwagi, nie upominaj. Bo gdy smyk uzna, że ma problem z mówieniem, trudniej mu będzie przekroczyć ten etap. Maluch w tym wieku mówi już o sobie w pierwszej osobie („Chcę iść na dwór”, zamiast „Jaś chce...”). Rozumie polecenia i przynosi właściwą zabawkę, nawet jeśli nie pokażesz jej palcem. Potrafi wskazać wiele części ciała. Jest w stanie śledzić akcję bardziej złożonych bajek. Jeśli twój trzylatek prawie nie mówi, zabierz go do logopedy, który sprawdzi, czy nie kryje się za tym jakiś problem. Zbada, czy malec dobrze rozumie, co się do niego mówi, w razie potrzeby poprosi o konsultację psychologa, laryngologa lub foniatrę. Niezależnie od przyczyn kłopotów pomoże malucha „rozgadać”. Do logopedy trzeba pójść także wtedy, gdy trzylatek mówi tak niewyraźnie, że rozumieją go jedynie najbliżsi. Polecamy także: Kiedy do logopedy? Trzylatek ma coraz sprawniejsze rączki Ruchy rąk są coraz lepiej skoordynowane. Jedna ręka zaczyna dominować. Dziecko rysuje i maluje, a jego rysunki są coraz mniej przypadkowe, choć na ogół trudno odgadnąć, co przedstawiają. Rysuje zamknięte kółko, próbuje kolorować obrazki, choć robi to niedokładnie. Umie ulepić wałeczek z plasteliny i nawlec duży koralik na sznurówkę. Z zapałem pomaga w ugniataniu ciasta. Próbuje używać nożyczek, choć sprawia mu to sporo trudności. Buduje wieżę z około ośmiu drewnianych klocków. Jeśli twoje dziecko ma mało sprawne rączki, zachęcaj je do prac plastycznych. Dostarcz mu różnych przyborów plastycznych (kredki, farby, plastelina, koraliki). Pozwól malować palcami na dużych powierzchniach (np. arkuszu szarego papieru). Doceniaj wysiłek malucha i zbieraj jego prace, żeby wiedział, że są dla ciebie ważne. Polecamy: Gdy dziecko nie lubi rysować - 12 sposobów, by to zmienić Trzylatek biega, skacze, lubi ruch Trzylatek bez kłopotu biega, omija przeszkody i nie wywraca się z byle powodu. Schodzi ze schodów, stawiając nóżki na przemian. Na spacerach uwielbia urozmaicać sobie marszrutę: chodzi po krawężnikach, podjazdach dla wózków, schodkach. Potrafi kręcić się wokół własnej osi, podskakiwać, kucać, chodzić na palcach, stać na jednej nodze i zeskoczyć ze schodka, nie tracąc równowagi podczas lądowania. Wspina się po drabinkach, zjeżdża ze zjeżdżalni, jeździ na trzykołowym rowerku. Próbuje naśladować czyjeś ruchy. Łapie i rzuca piłkę. Jeśli twoje dziecko jest mało sprawne fizycznie, postaraj się, by miało jak najwięcej okazji do zabawy na świeżym powietrzu. Pozwól mu korzystać z urządzeń na placu zabaw, nie strasz („Spadniesz, nabijesz sobie guza, złamiesz rękę”), ale czuwaj nad nim. Jeśli jest bardzo niezdarny i masz wrażenie, że pozostaje daleko w tyle za rówieśnikami, wybierzcie się do pediatry. Przeczytaj także: Niezdarne dziecko - jak mu pomóc? Sprawdź 23 pomysły na zabawy ruchowe dla dzieci. Trzylatek radzi sobie bez mamy Trzylatek rozumie, że rozstanie z tobą to nie tragedia, bo za kilka godzin wrócisz. Jeśli zostawiasz go pod opieką babci czy niani, dobrze już to wie. Kłopot może być wtedy, gdy dotąd nie rozstawał się z tobą nawet na chwilę. Uwaga: Jeśli twoja pociecha bardzo źle znosi rozstania, spróbuj przyzwyczaić ją do nich stopniowo. Najpierw zostawiaj malca z dziadkami czy nianią na dwie godziny, potem na cztery itd. Nie żegnaj go ze łzami w oczach, nie przedłużaj pożegnania w nieskończoność, ale też nie wychodź po kryjomu – bo dziecko straci poczucie bezpieczeństwa. Zawsze mów, gdzie będziesz („Idę do pracy”, „Na zakupy”) i kiedy wrócisz („Zjesz obiadek, pobawisz się i wtedy po ciebie przyjdę”). Trzylatek interesuje się innymi dziećmi Niektóre dzieci są bardzo towarzyskie, a inne mniej. Ale wszystkie trzylatki interesują się rówieśnikami i potrzebują ich. Trzylatek potrafi okazywać współczucie, bawić się z kimś, zawierać znajomości, a nawet się zaprzyjaźniać. Jeśli malec jest odludkiem, postaraj się, by miał jak najwięcej okazji do przebywania wśród rówieśników. Chce się bawić z dziećmi? Świetnie. Woli obserwować z boku? Też dobrze. Nie przejmuj się wojnami w piaskownicy, ale reaguj, gdy smyk wyrywa zabawki albo ciągnie kogoś za włosy: on dopiero uczy się reguł i ktoś musi mu powiedzieć, że tak się nie robi. Jeżeli dziecko jest wyjątkowo nieśmiałe, nie steruj nim („Podejdź do chłopca i powiedz, jak masz na imię”), lecz daj mu szansę, by włączyło się do zabawy z własnej inicjatywy. Będzie mu łatwiej, jeśli spotka się z jednym rówieśnikiem, a nie całą rozbrykaną grupką. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie, ale... Jeżeli twój trzylatek w jakiejś dziedzinie wyraźnie odstaje od rówieśników (pamiętaj: od WIĘKSZOŚCI z nich, a nie od wyjątkowo utalentowanych jednostek), np. jest o wiele mniej sprawny ruchowo albo dużo gorzej rysuje, spróbuj ustalić przyczyny tej sytuacji. Im wcześniej zaczniecie pracować nad tym, co sprawia dziecku kłopoty, tym większa szansa, że dogoni ono rówieśników. Oczywiście nie każdy brzdąc musi być świetnym rysownikiem albo sportowcem, ale każdy powinien robić postępy i rozwijać się harmonijnie (dlatego nie wolno np.zaniedbywać rozwoju fizycznego na rzecz umysłowego lub odwrotnie). Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 5 we Wrocławiu. Przeczytaj także: 15 rzeczy, które zrobi twoje dziecko zanim skończy trzy lata
Zanim dziecko nauczy się pisać i wiązać sznurówki na piękne, równe kokardki, musi sprawić, aby rączki były mu posłuszne.
Gdy twój przedszkolak był niemowlęciem, zupełnie nie panował nad rękami: ruszał nimi bezładnie i odruchowo zaciskał palce na wszystkim, co dotknęło wnętrza dłoni. Z czasem nauczył się sięgać po grzechotkę, uderzać klockiem o klocek i podnosić z ziemi nawet okruszki. Teraz prawdopodobnie twój smyk potrafi już narysować kółko (niekształtne, ale jednak) i z pasją zabazgruje kolejne kartki. To bardzo dużo, jednak zanim zacznie rysować domki z kwiatkami w doniczkach i pisać „Kocham cię, mamusiu”, musi jeszcze poćwiczyć. Co mu pomoże w rozwoju? ZABAWA. Np. budowanie zamków z klocków, turlanie piłki, gra w kręgle, ubieranie lalek, rozkładanie autek na części, robienie korali z makaronu czy guzików, przesuwanie pionków na planszy i wszelkie inne wymagające manipulacji zabawy. Dziecko robi to, co lubi najbardziej, a przy okazji trenuje umiejętności, które przydadzą mu się później podczas nauki pisania i nie tylko: doskonali koordynację oko–ręka (stawiając klocek na klocku czy zakładając misiowi sweterek, jego mózg musi zgrać informacje dostarczane przez oczy z pracą rąk), ćwiczy precyzję i cierpliwość oraz uczy się planowania kolejnych ruchów. NASZA PROPOZYCJA. Zgniećcie gazety w kule i urządźcie sobie wojnę na papierowe śnieżki – zgniatanie wzmacnia mięśnie palców, a celowanie w mamę ćwiczy koordynację oko–ręka. RYSOWANIE. A także malowanie, lepienie oraz inne zabawy plastyczne. Proponując takie zajęcia, pamiętaj, że zbyt wysoko ustawiona poprzeczka może malca zniechęcić. Nie rzucaj swojego przedszkolaka na głęboką wodę i nie zmuszaj go do rysowania szlaczków czy kolorowania niewielkich obrazków. Zacznij od zachęcenia go do malowania (także palcami) po dużych powierzchniach (np. po brystolu), robienia „pieczątek” otwartymi dłońmi, malowania wielkich kartonowych pudeł itd. Koniecznie kup mu plastelinę albo ciastolinę – lepienie wzmacnia dłonie. NASZA PROPOZYCJA. Dziecku znudziło się rysowanie? Zróbcie skrzynkę na listy (pudełko po butach plus czerwona farba), narysujcie mapę (koniecznie zaznaczcie krzyżykiem miejsce, w którym ukryty jest skarb) albo miasto (z ulicami i parkingami dla resoraków). Dziecku prawdopodobnie spodoba się także możliwość wymalowania wąsów (farbkami do twarzy lub kosmetykami) na twojej twarzy. [CMS_PAGE_BREAK] HARCE NA PODWÓRKU. Np. wspinanie się po drabinkach, jazda na rowerze, kopanie piłki, chodzenie po krawężniku itd. By dziecko mogło „dogadać się” z własnymi dłońmi, musi zapanować nad barkami, łokciami i całym ciałem, a takie zabawy tego właśnie je uczą. NASZA PROPOZYCJA. Pobawcie się w odbijanie balonika ręką albo kręglem. Balon opada wolniej niż piłka, więc łatwiej go odbić. Puszczaj malcowi bańki mydlane, na pewno będzie chciał je złapać. Obie zabawy doskonale usprawniają koordynację oko–ręka. ZWYKŁE CODZIENNE CZYNNOŚCI. Np. zakładanie spodni od piżamki, samodzielne jedzenie, zapinanie guzików i inne czynności związane z samoobsługą. Tak, wiemy: czekanie aż smyk upora się z czymś, co tobie by zajęło kilka sekund, wymaga anielskiej cierpliwości. Jednak spróbuj nie wyręczać dziecka (w każdym razie nie ciągle), bo straci ono mnóstwo okazji do ćwiczeń. Jeśli malec ma kłopoty z samoobsługą, nie rezygnuj, lecz ułatw mu trochę zadanie, daj mu np. „łatwiejsze w obsłudze” ubrania (rozciągliwe bluzy, spodnie na gumce). Jednak nie unikaj zupełnie tego, co trudniejsze. Niektóre dzieci nie mogą uporać się z guzikami, bo nie miały okazji się z nimi zapoznać. NASZA PROPOZYCJA. Gdy dziecko nie daje sobie rady z nowym zadaniem, np. zapinaniem guzików, stań lub usiądź za nim, weź jego dłonie w swoje i pokaż mu, jak trzeba je wykonać. Jeden pokaz może nie wystarczyć, bo to wcale nie jest łatwe. POMAGANIE W DOMU. Np. zbieranie rozsypanych drobniaków, wyciąganie zakupów z torby, lepienie klusek, smarowanie masłem chleba, podlewanie kwiatków czy szczotkowanie psa. Nawet jeśli na początku malec nie radzi sobie z tymi czynnościami, w końcu dojdzie do wprawy. Daj mu szansę. NASZA PROPOZYCJA. Podczas sprzątania zabawek celujcie maskotkami do pojemnika. Upieczesz dwie pieczenie przy jednym ogniu: w pokoju będzie porządek, a dziecko poćwiczy koordynację ręka–oko. Przeczytaj także: Jaką lalkę-bobasa wybrać dla dziecka? Co powinien umieć przedszkolak Według psychologa, terapeutki zajęciowej i autorki teorii integracji sensorycznej, Jean Ayres: TRZYLATEK powinien zdejmować z siebie większość ubrań, a niektóre (np. czapkę, spodnie od piżamki) sam wkładać, jeść widelcem, wycierać ręce w ręcznik, rozwijać cukierek z papierka. CZTEROLATEK powinien zapinać i rozpinać „łatwe” guziki, a także sam myć ręce, ciąć papier nożyczkami. PIĘCIOLATEK powinien ubierać się samodzielnie (z wyjątkiem wiązania butów, bo na opanowanie tej umiejętności dziecko ma jeszcze czas). SZEŚCIOLATEK powinien pisać drukowanymi literami swoje imię, kolorować obrazki, łapać, rzucać i odbijać piłkę. Konsultacja: Anna Marczewska--Stręk, z poradni psychologiczno- -pedagogicznej nr 5 we Wrocławiu
Twój mądry i samodzielny przedszkolak nagle zaczął zachowywać się jak maleństwo? Podpowiemy, skąd się to mogło wziąć i co najlepiej robić w takiej sytuacji.
Domaga się butelki, choć już od dawna świetnie radzi sobie z kubeczkiem. Chce, byś go karmiła, choć doskonale wie, co się robi z łyżką i widelcem. Zapomniał, jak się korzysta z toalety, i znów siusia w majtki. A do tego mówi jak dwulatek, zasypia jak kiedyś – z palcem w buzi, domaga się nawet karmienia piersią. Co się z nim dzieje? – Nic strasznego – uspokaja Beata Płażewska, psycholog dziecięcy. – Prawdopodobnie chce w ten sposób powiedzieć: „Hej, patrzcie na mnie, ja wcale nie jestem taki duży, jak się wam wydaje!”. To reakcja dziecka na nowe sytuacje Najczęściej dzieci zaczynają zachowywać się w taki sposób, gdy coś ważnego zmienia się w ich życiu: idą do przedszkola, mama wraca do pracy albo z jakiegoś powodu nie jest w stanie zajmować się dzieckiem tak intensywnie jak dotąd (bo np. złamała nogę). Zachowania tego rodzaju wywołuje też (a może przede wszystkim) pojawienie się młodszego rodzeństwa. – Udawanie dzidziusia to sposób na odreagowanie napięcia, reakcja na kryzys spowodowany nową sytuacją – mówi psycholog. – Dziecko nie musi tak się zachowywać po pierwszym dniu w przedszkolu czy w momencie przywiezienia brata lub siostry z porodówki, bo wtedy jest maksymalnie zmobilizowane i dzielnie sobie radzi. Często potrzeba odreagowania pojawia się po jakimś czasie. Zobacz też: Poznaj 6 sposobów na dziecięcy stres To sposób dziecka, by zwrócić na nie uwagę Dziecko zachowuje się jak dzidziuś także po to, by zwrócić na siebie uwagę. Nie robi jednak tego dlatego, że tak sobie na chłodno wykalkulowało czy zaplanowało. To jak ucieczka, szukanie schronienia w przeszłości, w czasach, gdy było maleństwem, które wszyscy przytulali, którym wszyscy się opiekowali itd. W przypadku dzieci, które właśnie przestały być jedynakami, w grę wchodzi jeszcze zazdrość. „Cała rodzina skacze wokół maluszka, wszyscy go głaszczą, oglądają, cmokają nad nim, a ja?” – myśli sobie były jedynak i robi, co może, by zajęto się także nim. Zresztą trudno się dziwić. Czytaj też: Jak pokonałam zazdrość córeczki Zachowania tego rodzaju mogą być także nieświadomą próbą uniknięcia różnych obowiązków albo po prostu zabawą, w którą dziecko chce wciągnąć rodzica – po to, by choć na na jakiś czas, żartem, wrócić do pięknych chwil z przeszłości, gdy było malutkie, mogło do woli się przytulać i niczego nie musiało. Obserwuj uważnie dziecko – Warto przyjrzeć się dziecku. Jeśli poza „dzidziusiowym” zachowaniem niepokoi coś jeszcze, np. tiki, jąkanie, bóle brzucha czy kłopoty ze snem, sprawa jest poważniejsza. Takie objawy są sygnałem zbyt dużego obciążenia psychicznego, tego, że dziecko nie radzi sobie z emocjami lub radzi, jednak dużo je to kosztuje – ostrzega Beata Płażewska. Nie zawsze da się dotrzeć do sedna sprawy „domowym sposobem”, dlatego w razie potrzeby można skorzystać z pomocy psychologa dziecięcego. Warto wybrać się do niego także wówczas, gdy zabawa w dzidziusia nie mija, a przeciwnie, przedszkolak próbuje wcielać się w niego coraz częściej, a regres dotyczy coraz większej ilości sfer życia. Nie wyśmiewaj dziecka Jeśli nic takiego się nie dzieje, udawanie maleństwa nie jest niepokojące. – Przedszkolak „pieści się”, więc można umówić się z nim na pół godziny zabawy w dzidziusia dziennie. Niech sobie gaworzy i raczkuje, skoro tego potrzebuje. Szybko mu się to znudzi – mówi psycholog. Na pewno nie wolno kpić z dziecka, nie tylko przy innych. Pretensje („Taki duży, a zachowuje się jak maluch”) i tak nic nie dadzą, a mogą jedynie pogłębić frustrację dziecka i nasilić potrzebę udawania maleństwa. Pokazuj plusy bycia dużym Warto jednak chwalić przedszkolaka za wszelkie przejawy samodzielności i „dorosłości” („To wspaniale, że już sam się ubierasz”), podkreślać, jak to dobrze, że jest już taki duży i tyle potrafi. Można też żartem pokazać mu, że bycie oseskiem to nie zawsze taka frajda: „Nie masz ząbków, dzidziusiu, więc nici z orzeszków w czekoladzie”). Słowem: pokazywać, że bycie starszym się opłaca, ma dobre strony, jest fajne. Poznaj: 4 zdania, które nie nauczą twojego dziecka samodzielności! Co robić, gdy dziecko znów siusia w majtki? Twoje dziecko znów siusia w majtki, choć już dawno przestało korzystać z pieluch? Spokojnie, sporadycznie zdarza się to niemal wszystkim dzieciom, np. dlatego, że są bardzo zajęte i po prostu zapominają się wysiusiać. Jeśli jednak sytuacja się powtarza: Idź do lekarza. Przyczyną problemu może być m.in. zakażenie dróg moczowych. Jeśli dziecko jest zdrowe, problem może mieć podłoże psychiczne. Ustal, co się za tym kryje. Stres związany z jakąś zupełnie nową sytuacją? Pojawienie się w domu młodszego rodzeństwa? Niezależnie od przyczyny zachowaj spokój. Nie krzycz ani nie wyśmiewaj. Pociesz dziecko, jeśli tego potrzebuje, ale nie rozczulaj się nad nim nadmiernie. Chwal za każdym razem, gdy mu się uda zdążyć do toalety, wspieraj, ale nie rób z siusiania tematu rodzinnych dyskusji.