2 miesiąc życia dziecka – ważne osiągnięcia [kalendarz rozwoju]
2-miesięczne dziecko nadal intensywnie się rozwija. W drugim miesiącu życia niemowlak coraz dłużej śpi w nocy, karmienie nie sprawia już takiego problemu. Sprawdź, co robić, jeśli u dziecka pojawi się kolka lub inne niemowlęce dolegliwości.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może zaniepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny Miesięczne niemowlę, leżąc na brzuchu, może już umieć unieść głowę i ramiona na wysokość 5 cm i utrzymać się w tej pozycji coraz dłużej. W pozycji pionowej 2-miesięczne niemowlę zachowuje chwiejnie wyprostowaną postawę, a podtrzymywane w pozycji pionowej dobrze kontroluje ustawienie głowy. Dziecko 2-miesięczne, dotykając podłoża, ugina nogi, a nawet czasem samodzielnie przewraca się z boku na plecy. Leżąc na pleckach, dziecko zaczepia zawieszone w zasięgu rąk zabawki i niekiedy udaje mu się utrzymać przedmiot włożony mu przez dorosłego do ręki. Sprawdź, jaka grzechotka jest najlepsza dla niemowlaka Miesięczne niemowlę coraz chętniej i na dłużej zatrzymuje wzrok na interesującym go obiekcie, częściej zwraca uwagę na kolorowe przedmioty, zwłaszcza te o zdecydowanych barwach. 2-miesięczne dziecko może wciąż machać energicznie rączkami, nóżkami, wiercić się, a nawet wyciągać rączkę w kierunku interesującego je przedmiotu. Dziecko w 2 miesiącu widzi już z większej odległości. Jego mózg doskonali widzenie obuoczne. Z czasem u niemowlaka wydłużają się odstępy między drzemkami, dziecko w ciągu dnia jest coraz bardziej ożywione. Już wkrótce będzie sypiało o określonych porach. W odczuwaniu głodu pojawia się pewna regularność, więc karmienie dziecka piersią będzie teraz prostsze. Dziecko dopomina się o jedzenie najczęściej co trzy godziny. Jednak apetyt 2-miesięcznego niemowlaka szybko rośnie. Lekarze nazywają to skokiem rozwojowym. Wówczas dziecko może domagać się jedzenia nawet częściej niż co godzinę. Przeczytaj, więcej na temat kłopotów z karmieniem dziecka butelką 2-miesięczne dziecko wkłada do buzi rączki – i nie jest to tylko przypadkowy odruch, w ten sposób niemowlę poznaje świat. Wkrótce zacznie wkładać do buzi wszystko, co wpadnie mu w ręce. Między 6. a 8. tygodniem życia u dziecka zaczyna pojawiać się kolka – czyli bolesne bóle brzucha. Sygnalizuje je napadowy płacz, niedający się ukoić. Możesz wtedy spróbować utulić dziecko głaskaniem, przytulaniem, ciepłą kąpielą, śpiewaniem, masażem brzuszka. Dolegliwości zmniejszają się też po zmianie pozycji dziecka, położeniu na pochyłym podłożu i stosowaniu ciepłych okładów na brzuszek. Zobacz też: 9 sposobów na kolkę Rady dla rodziców: Umożliwiaj 2-miesięcznemu dziecku trening główki (dziecko, pod twoim okiem, powinno czasem poleżeć na brzuszku na twardym podłożu z rączkami pod klatką piersiową). Stymuluj rozwój koordynacji wzrokowej, umieszczając kolorowy przedmiot w odległości ok. 30 cm od twarzy dziecka i powoli zataczaj nim kręgi. Pomóż dziecku w nauce chwytania, umieszczając jakąś zabawkę blisko jego dłoni, a gdy niemowlę próbuje sięgać, włóż tę rzecz w jego zaciśniętą piąstkę i delikatnie rozprostuj mu palce. Rozwój emocjonalny Pod koniec 2. miesiąca dziecka pojawia się u malucha pierwszy uśmiech, zarezerwowany oczywiście dla rodziców. Dziecko uśmiecha się w reakcji na uśmiech innej osoby lub na coś, co mu się szczególnie spodoba. Wkrótce niemowlę nauczy się, że swoim zachowaniem może wywoływać reakcję u obserwującej je osoby. Pod koniec 2 miesiąca dziecka może pojawić się głośny śmiech, któremu towarzyszą radosne, szybkie ruchy rąk i nóg. Dziecko w tym czasie przepad​a za towarzystwem, lubi inne dzieci, a obce osoby jeszcze nie wzbudzają w nim lęku. W 5. tygodniu życia u niemowlęcia w czasie krzyku mogą pojawić się też pierwsze łzy. To dowód na rozwój skomplikowanych reakcji układu nerwowego. Rozpoczęcie aktywności gruczołów łzowych wzbogaca życie dziecka w jeszcze jeden sposób wyrażania emocji. Zobacz też: Powody płaczu niemowlaka - znasz je wszystkie? Wraz z rozwojem układu nerwowego oraz w miarę, jak postępuje rozwój zmysłów, niemowlę zaczyna aktywnie nawiązywać kontakt ze światem zewnętrznym. Zaczyna się u niego kształtować pewna gama nowych reakcji emocjonalnych, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Dziecko ożywia się, kiedy np. jest przygotowywane do karmienia. 2-miesięczne niemowlę zaczyna reagować mimiką na widok twarzy i tonu głosu ludzkiego. Można zauważyć, ze niemowlę oczekuje na pewne rutynowe czynności – radośnie wymachuje rączkami, kopie. Dziecko staje się ciekawskie, uwielbia, gdy rodzic nosi je na rękach i może rozglądać się znad jego ramienia. Niezwykle żywo reaguje na widok rodziców. Nikt nie potrafi go tak uspokoić jak mama lub tata – przestaje płakać, gdy tylko podchodzicie do łóżeczka. Z ciekawością przygląda się twarzy, uwielbia słuchać, kiedy do niego mówicie spokojnym, melodyjnym głosem. I samo zaczyna gruchać! A gdy powtarzasz za nim „a-gu", potrafi cieszyć się i się zaśmiewać. Sprawdź, jak wiązać chustę do noszenia dziecka Rady dla rodziców: Nad łóżeczkiem powieś kolorowe zabawki, baw się z dzieckiem, kiedy leży w łóżeczku. Podaruj sobie i dziecku zwykłe momenty bycia razem; połóż się na podłodze, a niemowlę na swoim brzuchu, by mogło poczuć twoje ciepło, usłyszeć głos i bicie twego serca. Mów do dziecka, przytulaj, śpiewaj mu kołysanki, czytaj głośno proste książeczki, próbuj rozmawiać z 2-miesięcznym dzieckiem poprzez powtarzanie dźwięków, jakie wydaje. Zobacz też: Jak się bawić z niemowlakiem - film Rozwój intelektualny 2-miesięczne dziecko staje się aktywnym obserwatorem, chętnie naśladuje mimikę twarzy, gesty, ruchy i dźwięki otaczających je osób. Zaczyna wydawać też krótkie gardłowe dźwięki: „agu”, „ga”, „kha”, „ehe”, „he” (tzw. głużenie). Z czasem będzie wzbogacało swoje „słownictwo” i powtarzało więcej dźwięków wydawanych przez ciebie i naśladowało głosy domowników. Uważa się, że w ciągu pierwszych sześciu tygodni życia repertuar dźwięków wzbogaca się aż czterokrotnie w porównaniu z wyjściowym! Sprawdź, jak powinna wyglądać książka dla bobasa W miarę jak coraz wyraźniej zarysowuje się temperament i osobowość dziecka zaczynasz zauważać, czy niemowlę pociągają nowe sytuacje, czy też stara się ich uniknąć. Niektóre niemowlęta cieszą się z nowych doświadczeń, zabawek, twarzy, inne najwyraźniej są ostrożne, niechętne zmianom, mogą reagować na nie płaczem. Zobacz także: Co potrafi dwumiesięczne dziecko? Rady dla rodziców: Dbaj o spokojną, ciepłą atmosferę w domu, stany uczuciowe twojego dziecka są odbiciem stanów uczuciowych i zachowań osób w jego otoczeniu. Gdy dziecko jest wyspane i najedzone, noś je. Pokaż mu zapaloną lampę, widok za oknem, opowiadaj, co widzisz. Baw się z dzieckiem w rozpoznawanie dźwięków, potrząsaj grzechotką i obserwuj, jak zareaguje, gdy potem użyjesz np. dzwoneczka. Rozmawiaj z niemowlęciem, zmieniając intonację głosu. Czytaj proste książeczki (zwłaszcza wiersze dla dzieci). Co cię może zaniepokoić? Szczepienia. W 2 miesiącu życia dziecko otrzymuje kolejną dawkę szczepień. Mogłaś jednak usłyszeć o reakcjach poszczepiennych i w związku z tym boisz się zaszczepić dziecko. Spokojnie! Wszystkie obowiązkowe i zalecane szczepienia są dla dziecka bezpieczne i zwykle niemowlęta nie mają po nich żadnych komplikacji, ewentualnie reagują lekką gorączką czy spuchnięciem miejsca po szczepieniu. Zobacz aktualny kalendarz szczepień obowiązkowych Ciemieniucha. W 2 miesiącu życia na główce dziecka czasem pojawiają się żółte łuski, które ni chcą schodzić podczas mycia. To ciemieniucha. Nie jest bolesna, ani niebezpieczna, ale ze względów higienicznych powinnaś jej się pozbyć. Przeczytaj więc: Kłopotliwa ciemieniucha – jak się jej pozbyć Niezstąpienie jąder do moszny. U niektórych 2-miesięcznych chłopców nadal można obserwować niezstąpienie jąder do moszny. Uzbrój się w cierpliwość. Tylko w nielicznych przypadkach jądra nie zstępują przed pierwszym rokiem życia. Stopy 2-miesięcznego dziecka mogą być lekko skierowane do wewnątrz. To wynik przebywania w brzuchu mamy. W ciągu kolejnych kilku miesięcy stopy powinny przyjąć prawidłową pozycję. ZRÓB TEST: Jak rozwija się 2-miesięczne dziecko? View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko 7 rzeczy, których nie lubi niemowlę Codzienne rytuały dziecka Pierwsza wizyta w przychodni karmisz piersią? Sprawdź, czy dobrze dbasz o swoje piersi w trakcie karmienia - test Praktyczne akcesoria dla mam Po co dziecku spacer
Iluzja optyczna wykorzystująca imitację soczewki.
Twoje zadanie: Obejrzyj film i zaobserwuj, w którą stronę kierują się strzałki, kiedy w szklance jest woda, a w którą, kiedy jest pusta. Kiedy patrzymy przez pustą szklankę, to widzimy, że z obrazem nic się nie dzieje, nie zmienia się. Natomiast, kiedy naczynie wypełnimy wodą, to widzimy, że strzałki zmieniają się: stają się większe, a ich kierunek odwraca się. Dlaczego tak się dzieje? Szklanka, do której nalaliśmy płyn imituje soczewkę. Dlatego patrząc przez naczynie wypełnione wodą, widzimy odwrócony obraz, światło się załamuje. Warto również sprawdzić, jakie znacznie ma odległość obrazka od szklanki, czyli soczewki. W zależności od odległości rysunku od szklanki zobaczymy różne obrazy: pomniejszony, powiększony lub powiększony i odwrócony. Porada dla rodzica Obejrzyjcie film z laboratorium zmysłów o budowie oka. W pracy gałki ocznej zjawisko refrakcji jest bardzo istotne. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Iluzja optyczna polegająca na pokazaniu wielkości środkowych kulek. Wyglądają na różne. Kulka otoczona mniejszymi wydaje się większa. Faktycznie jednak są one równe.
Twoje zadanie: Obserwuj środkowe kulki. Czy według ciebie są one tej samej wielkości, czy któraś z nich jest większa? Zdziwiony? Wydawało się, że różnią się one od siebie, a są równe. Dlaczego tak się dzieje? Jedna z kulek otoczona została dużymi, ciemniejszymi kulkami, podczas gdy obok drugiej znajdują się mniejsze. Mamy złudzenie, że te środkowe koła są różnej wielkości. Kółko wydaje się być mniejsze, gdy jest otoczone większymi. A kiedy wokół ustawimy mniejsze obiekty, to wydaje się większe. Warto zaznaczyć, że złudzenie występuje jedynie wtedy, gdy figura otoczona jest tymi samymi lub bardzo podobnymi figurami. Jeśli koło będzie otoczone przez trójkąty lub prostokąty, to złudzenie nie wystąpi. Porada dla rodzica: Możecie zastosować tę iluzję do wspólnej zabawy kolorowymi szklanymi kulkami różnej wielkości. Gdy ułożycie je w taki sam sposób, jak zaprezentowaliśmy i popatrzycie na nie z góry, zaobserwujecie ten sam efekt. Może to być też dobry wstęp do różnych wspólnych gier, czy do nauki liczenia. Źródło: Twórcą tego złudzenia optycznego jest niemiecki psycholog Hermann Ebbinghaus, znany z pierwszych badań eksperymentalnych nad pamięcią werbalną u ludzi. Iluzja nazywana jest też kołami Titchenera, ponieważ została spopularyzowana w świecie anglojęzycznym przez Edwarda B. Titchenerw 1901 roku, w podręczniku psychologii eksperymentalnej. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
„Złudzenie ściany kawiarni”. Nazwa złudzenia pochodzi od miejsca, gdzie po raz pierwszy zaobserwowano to zjawisko.
Twoje zadanie: Przyjrzyj się̨ uważnie. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że linie kafli są zakrzywione – w rzeczywistości jednak są one równoległe! Taki wzór został ułożony z kafelków na ścianie kawiarni St Michael's Hill w Anglii. Dlaczego tak się dzieje? Patrząc na wzór, mamy wrażenie, że linie są zaokrąglone, a poszczególne czworokąty nie są kwadratami. Jest to złudzenie spowodowane zarówno zaburzeniem tła, jak i kontrastem koloru i jest wynikiem pobudzających i hamujących oddziaływań pomiędzy neuronami przetwarzającymi informacje o liniach i krawędziach. Porada dla rodzica: Iluzja kawiarniana jest dobrym pretekstem do porozmawiania z dzieckiem o tym, jak to się dzieje, że widzimy, i że tak naprawdę widzimy nie oczami a… mózgiem. Warto wytłumaczyć dziecku, że nasz mózg jest bardzo subiektywny w postrzeganiu i dlatego całe nasze widzenie mocno zależy od kontekstu. W zależności od otoczenia różnie odbieramy te same kolory czy kształty. Linie proste mogą wydawać się nam wybrzuszone, dwa jednakowe okręgi – różne pod względem wielkości. Gra cieni, kontrast, różnice kolorów potrafią wprowadzić nasz mózg w błąd tworząc iluzje optyczne. Źródło: Po raz pierwszy iluzja została opisana pod nazwą Przedszkole iluzji w 1898 roku i ponownie odkryta w 1973 roku przez profesora neuropsychologii Richarda Gregory'ego. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Iluzja optyczna, której źródło nadal czeka na wyjaśnienie.
Twoje zadanie: Spójrz na obrazek i zdecyduj, czy jasno pomarańczowa oraz czarna linia to część tego samego obiektu? Jak widzicie, w rzeczywistości jest jednak inaczej, niż zakładaliście w pierwszej chwili! Dlaczego tak się dzieje? Tę słynną iluzję nazwano na cześć niemieckiego fizyka Johanna Poggendorff’a, który opisał ją w 1860 roku. Co ciekawe, źródło tej iluzji ciągle czeka na wyjaśnienie, a najpopularniejsza teoria twierdzi, iż nasz mózg dokonuje tu błędnej interpretacji obrazu 2D za pomocą zasad stosowanych do obrazów 3D. Porada dla rodzica: Z technologią 3D w dzisiejszym świecie spotykamy się na co dzień. Bajki w tej technologii możemy oglądać z dzieckiem już nie tylko w kinie ale i w domu na nowoczesnych telewizorach. Ogólnodostępne są też trójwymiarowe gry na komputerach i smartfonach. Trzeba jednak pamiętać, że system nerwowy u dzieci do lat 6 jest w trakcie rozwoju i obraz 3D może wywołać nieprzewidziane reakcje! U dzieci mogą wystąpić nie tylko problemy w rozróżnieniu świata realnego i wirtualnego, ale także trudności z fiksacją wzroku na przedmiocie oraz bóle oczu i głowy. Dlatego zaleca się, aby dzieci w wieku poniżej sześciu lat, których wizualny system wciąż się rozwija, nie były narażone na te technologie, a dzieci do lat 13 korzystały z technologii 3D w sposób umiarkowany. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Spójrz na obrazek tego wyjątkowego słonia.
Twoje zadanie: Spróbuj policzyć, ile nóg ma słoń. Wbrew pozorom odpowiedź na to pytanie nie jest wcale łatwa. Można jednak szybko poradzić sobie z tym zadaniem poprzez... zasłonięcie stóp słonia. Dlaczego tak się dzieje? Otóż autor tej iluzji zostawił wolną przestrzeń w miejscu, gdzie w naturalny sposób powinny znajdować się stopy zwierzęcia. To wystarczyło, aby nasz mózg miał problemy, by uporać się z tym zadaniem. Porada dla rodzica: Warto wykorzystać tę iluzję do rozmowy z dzieckiem o słoniach i opowiedzieć kilka ciekawostek o tych wyjątkowych zwierzętach. Dziecko chętnie dowie się, że to największe zwierzęta lądowe na Ziemi i że są bardzo mądre. Mogą zarówno uczyć się, jak i odczuwać emocje. Średnia długość życia słonia wynosi od 50 do 70 lat. Śpią na stojąco i wystarczają im ok. 3 godziny snu, by wypocząć. Mają słaby wzrok, ale bardzo dobry słuch i niesamowity węch! Słoniowe trąby są pięciokrotnie czulsze niż nosy ludzkie, dwukrotnie wrażliwsze niż psie. Dorosły słoń potrzebuje do 300 kg pożywienia i 160 litrów wody dziennie! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Krążek Newtona to koło, na którym znajdują się barwne segmenty: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, indygo i fioletowy. W chwili, gdy obracamy krążkiem Newtona, barwy zlewają się ze sobą i widzimy „barwę” białą. Większość barw, jakie występują w przyrodzie, to barwy złożone, które powstają na przykład w wyniku dodania do siebie przynajmniej dwóch barw prostych.
Dlaczego tak się dzieje? Obraz, który trafia do ludzkiego oka, nie jest rejestrowany natychmiast. Jeśli prędkość obrotu tarczy jest duża, to różne barwy znajdujące się na tarczy docierają do oka tak szybko, że nie jest ono w stanie ich rozróżnić. W rezultacie wszystkie barwy, które docierają do oka w przeciągu dziesiątej części sekundy, są interpretowane jako jeden sygnał. Porada dla rodzica: Własną tarczę Newtona możecie wykonać razem z dzieckiem w domu. Będą wam potrzebne: nożyczki, klej, kolorowe kartki (czerwona, zielona, niebieska, żółta, jasnoniebieska, różowa), płyta CD i kołeczek drewniany. Kolorowe kartki należy pociąć na równe trójkąty tak, aby otrzymać wycinki koła każdego koloru. Przyklejamy je do płyty CD. Kołeczek musi być naostrzony i powinien być tak duży, aby zmieścić się w otworze płyty CD. Tak wykonane urządzenie wprawiamy w ruch, kręcąc nim jak bąkiem. Przestajemy widzieć poszczególne, barwne sektory, a cała powierzchnia wydaje się mieć barwę zbliżoną do białej. Źródło: Isaac Newton zaprezentował w ten sposób w roku 1704 addytywne mieszanie barw: odpowiednia kombinacja barw chromatycznych daje w wyniku zmieszania achromatyczne wrażenie bieli lub inne wrażenie barwne. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Iluzja optyczna pokazująca złudzenie ruchu.
Twoje zadanie: Obserwuj ruch niebieskich i żółtych punktów - „stóp kroczących po pasach”. Gdy znajdą się na pasiastym tle wydają się kroczyć naprzemiennie – tak jakby szła stopa za stopą. W rzeczywistości ich ruch jest zawsze jednoczesny – przesuwają się w tym samym tempie. Dlaczego tak się dzieje? Poruszające się obiekty wydają się zwalniać przy niskim kontraście. Jest to bardziej widoczne, jeśli spojrzysz nie bezpośrednio na stopy, ale pomiędzy nie. Porada dla rodzica: Zanim wymyślono kino, ludzie na różne sposoby próbowali ożywić nieruchome obrazy, tworząc w tym celu zabawki optyczne. Zachęcamy, abyście wspólnie z dzieckiem zrobili taką zabawkę – np. prosty kineograf. Wykorzystajcie do tego mały notes lub kilka spiętych w książeczkę karteczek, na których na kolejnych stronach narysujcie sekwencję ruchu. Może to być np. postać, która podskakuje lub tańczy. Kartkując notes z dużą szybkością, otrzymacie prostą animację ruchu. Źródło: Stuart Anstispo, profesor psychologii na University of California w San Diego w Stanach Zjednoczonych pierwszy raz zademonstrował tę iluzję w 2003 roku. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Twoje zadanie: Popatrz dłużej na obrazek przedstawiający tubę. Po dłuższej chwili, zauważysz, że tuba porusza się tworząc lej! Nie jest to jednak animacja, ale złudzenie optyczne. Dlaczego tak się dzieje? Iluzja jest wywołana przez kontrast kolorów oraz układ i kształt obiektów. Gdy patrzymy na ten obrazek, nasz mózg aktywuje obszary kory mózgowej odpowiedzialne za rozpoznawanie ruchu tam, gdzie faktycznie ruch nie występuje! Aby pozbyć się takiego „helikoptera w głowie”, wystarczy zatrzymać wzrok w jednym punkcie. Porada dla rodzica: Złudzenie ruchu i kontrastowe kolory mogą być inspiracją do zabawy w Teatr cieni. To ciekawy pomysł na kreatywną zabawę np. wieczorem, nie wymaga ona wielu akcesoriów. Wystarczy lampka nocna i odrobina chęci do gry aktorskiej, aby w prosty sposób za pomocą dłoni pokazać na ścianie cienie różnych zwierząt i opowiedzieć dziecku proste historie lub bajki. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
7 doświadczeń przed 3 urodzinami, które źle wpływają na psychikę dziecka
Wywołują bardzo silny stres i mogą być przyczyną depresji i innych problemów psychicznych w życiu dorosłym.
Sytuacje, w których odczuwamy stres, nie są dla nas niczym przyjemnym. Okazuje się jednak, że mają one szczególnie negatywny wpływ na dzieci poniżej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rozwoj-dziecka-kalendarz/miesiac-36-r6/">3. roku życia. Jeśli z jakichś przyczyn małe dziecko narażone jest na stres związany z pewnymi czynnikami, jego rozwój psychiczny może ulec pogorszeniu. Jakie to czynniki? Siedem najbardziej szkodliwych czynników wywołujących stres Naukowcy z Massachussets (USA) na podstawie wykonanych wcześniej badań wyłonili 7 czynników, które mogą mieć największy wpływ na późniejsze problemy ze zdrowiem psychicznym u dzieci, które ich doświadczyły we wczesnym dzieciństwie. Te czynniki to: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-reagowac-na-przemoc-wobec-dzieci-1678-r22/">Przemoc ze strony rodzica lub innego opiekuna. Choroba psychiczna matki. Dorastanie z jednym rodzicem. Niestabilność rodziny. Kłopoty finansowe rodziny. Niekorzystne sąsiedztwo lub bieda. Fizyczne lub seksualne wykorzystywanie. Jaki wpływ na dziecko może mieć dorastanie w tak stresujących warunkach? Eksperci z Massachusetts General Hospital zajęli się tym tematem, ponieważ zastanawiało ich, jak to się dzieje, że dzieci, które doświadczyły we wczesnych latach życia stresu w związku z jednym z powyższych czynników, bardzo często borykają się z różnymi problemami psychicznymi (w tym z depresją) w dorosłym życiu. Erin Dunn, jeden z naukowców biorących udział w badaniach, powiedział: „Najprawdopodobniej jest tak, że pierwsze trzy lata życia są szczególnie ważnym okresem dla kształtowania się procesów biologicznych, które ostatecznie powodują choroby psychiczne”. To dlatego dorastanie w tak niekorzystnych warunkach tak bardzo rzutuje na zdrowie psychiczne w późniejszym wieku. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/trudne-dziecinstwo-znaczaco-przyczynia-sie-do-prob-samobojczych-24797-r1/">Dzieci z trudnym dzieciństwem o wiele częściej popełniają samobójstwa Naukowcy potwierdzili także, że złe warunki życia zawsze mają negatywny wpływ na rozwój psychiczny dziecka, jednak u starszych dzieci zależność między kontaktem z czynnikiem stresującym a późniejszymi problemami psychicznymi nie jest aż tak duża jak w przypadku dzieci poniżej 3. roku życia. Źródło: psychologytoday.com
Jak rozwija się roczne dziecko - 5 ważnych umiejętności
Gdy dziecko kończy roczek, jego ciekawość świata nie zna granic. Maluch zagląda we wszystkie zakamarki, wspina się na półki i pcha paluszki do szuflad. I w ogóle nie wierzy w zapewnienia rodziców, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Zobacz, jak radzić sobie z ciekawskim maluchem.
Nawet na chwilę nie możesz teraz spuścić dziecka z oczu! Dziecko czuje się bardziej pewne siebie i częściej wypuszcza się na coraz dalsze wędrówki: np. do sąsiedniego pokoju albo nawet – ho, ho! – do bardzo ciemnej łazienki. Oddala się od ciebie – i powraca. Znowu odchodzi – i za chwilę znów jest z powrotem. Podczas tych wypraw badawczych czuje, że cały świat leży u jego stóp. I ma całkowitą rację. O co chodzi z tym bałaganem? Dziecko widzi, więc jest! Nauka przez naśladowanie Ćwiczenia pamięci Dlaczego ciągle pyta: "dlaczego?" Rady dla taty rocznego dziecka 1. Roczne dziecko robi bałagan Wasze mieszkanie wygląda jakby przeszedł po nim tajfun? To znak, że mieszkający w nim maluch rozwija się książkowo! Rozrzucające wokół siebie klocki i zabawki dziecko nie umie jeszcze skupić się na niczym dłużej niż chwilę – dlatego szybko porzuca każdą zabawkę. Zresztą małe dziecko, inaczej niż dorosły, dobrze czuje się w twórczym nieładzie – burząc zastany ład, doświadcza poczucia kontroli nad przedmiotami. Uwaga! Zamiast denerwować się, że po zabawie dziecka czeka cię sprzątanie, zachęć je do wspólnych porządków. Możesz mówić: „Teraz zawieziemy misie do domu”, „Zbudujemy mur z książeczek”, „Pomożemy kredkom ustawić się w kubku”. Taka zabawa spodoba się dziecku. Zobacz też: Zabawy dla rocznego dziecka 2. Roczne dziecko widzi, więc jest W tym denerwującym bałaganieniu kryje się coś więcej niż tylko chęć zapewnienia rodzicom zajęcia. Główną przyczyną działań malucha jest jego chęć do rozpoznawania funkcji przedmiotów. Po pierwszych urodzinach dziecko zaczyna eksperymentować, aby przekonać się, jakie skutki przyniosą jego działania. Nie potrafi przejść obojętnie wobec żadnego nowego przedmiotu: wszystkiego musi dotknąć, wszystko polizać, zrzucić na ziemię. Fascynują go przede wszystkim przedmioty często używane przez rodziców, dlatego przy każdej okazji będzie starał się sięgnąć po pilota do telewizora lub telefon komórkowy. Uwaga! Zniszczenia, jakich maluch może dokonywać w tym okresie, nie wynikają ze złośliwości, ale z naturalnej ciekawości typu: „Co się stanie, jeśli...?”. Zanim więc za karę włożysz dziecko do kojca, przypomnij sobie, że powiązanie przyczyny i skutku jest możliwe tylko dzięki eksperymentom. Jednak choć etap niszczenia jest naturalny, dziecko musi doświadczyć nieskuteczności tego sposobu poznawania świata (stłukłeś kubek – nie będziesz go miał). Poznaj 7 częstych błędów wychowawczych 3. Roczne dziecko naśladuje i się uczy Na szczęście dziecięca ciekawość ma też i swoje dobre strony. Już dwulatek jest bystrym obserwatorem zachowań dorosłych, a to, co zauważy, od razu stara się powtórzyć. Nie zdziw się więc, jeśli zastaniesz go pochłoniętego np. zmywaniem podłogi albo wycieraniem półek twoją koszulką. Dzięki nieustannej obserwacji życia szybko odgaduje przeznaczenie kosza na śmieci czy szczotki do włosów. Uwaga! Dziecko coraz lepiej poznaje zasady panujące w domu. Aby mu w tym pomóc, bądź konsekwentna. Nie może być tak, że raz zachwycasz się tym, że dziecko umie już odblokować klawiaturę w twoim telefonie, a innym razem złościsz się na niego za to i krzyczysz. 4. Roczne dziecko ćwiczy pamięć W pierwszych trzech latach życia dzieci chłoną wiedzę jak gąbka wodę i bez trudu utrwalają zdobyte wiadomości. Nigdy później nie będą uczyć się tak szybko i efektywnie. Nie oczekuj jednak od dziecka zbyt wiele – jego pamięć jest jeszcze za krótka, aby sobie przypomniało, gdzie zapodziało twoją ulubioną apaszkę. Uwaga! Aby ćwiczyć dziecięcą pamięć i zdolność kojarzenia faktów, bawcie się w chowanego. Na oczach dziecka schowaj misia, np. pod poduszkę czy za fotel, i poproś, by go znalazł. To wcale nie będzie takie łatwe, jak ci się wydaje! 5. Dziecko wciąż pyta: dlaczego? Im bliżej drugich urodzin, tym częściej dziecko – zamiast eksperymentować – stara się poznawać świat w sposób bardziej zorganizowany. I po raz kolejny wystawia na próbę twoją cierpliwość! Jak zdarta płyta będzie powtarzało w kółko dwa pytania: „Co to jest?” i „Dlaczego?”. Będzie dociekało, dlaczego musi zjeść śniadanie, dlaczego trzeba wieczorem iść spać, a przede wszystkim dlaczego nie powinno pytać mamy po raz setny: „Dlaczego?”. Nie ignoruj ciekawości dziecka. Kiedy odpowiadasz nawet setny raz na to samo pytanie, podsycasz jego apetyt na poznawanie świata. Uwaga! Nigdy nie odpowiadaj na pytania dziecka słowami: „Już ci to wczoraj wyjaśniałam”. Dziecko, aby coś zrozumieć i zapamiętać, po prostu musi usłyszeć albo zobaczyć coś przynajmniej kilka razy. To dlatego powtarzalność i rytuały są ważne nie tylko dla niemowlęcia, ale także dla starszaka. Sprawdź 6 sposobów, na jakie dziecko okazuje ci miłość Rady dla taty rocznego dziecka Jak zachęcać dziecko do dalszego poznawania świata? Czytaj. To pobudza rozwój mowy, poszerza słownictwo, ćwiczy pamięć i koncentrację uwagi. Rozmawiaj. Opowiadaj maluchowi, co właśnie robisz, zadawaj mu pytania i cierpliwie czekaj na jego odpowiedź. Zadbaj o emocje. Naucz dziecko rozpoznawać, co czują inni i ono samo. W tym celu nazywaj emocje, które maluch może przeżywać (np. „Jesteś zły, bo nie kupiłam ci lizaka”), oraz te, które malują się na twarzy innych („Ania jest smutna, bo nie pozwoliłeś jej pobawić się swoimi klockami”). Bywajcie w świecie. Z dwulatkiem możesz wybrać się do muzeum, restauracji, na basen, do lasu czy parku. Wzbogacaj jego świat o nowe przyjemne doznania. Zobacz też: 10 powodów, by iść na plac zabaw Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Tego potrzebuje każde niemowlę: warunki dla rozwoju dziecka
Mózg dziecka jest chłonny jak gąbka – zapisuje się w nim wszystko, co do niego dociera. Ale aby ta nauka nie poszła w las i niemowlę rozwijało się prawidłowo, potrzebnych jest jeszcze kilka warunków.
Warunki niezbędne dla rozwoju dziecka – co to właściwie takiego? Na pewno nie jest to góra „rozwijających” zabawek czy zajęcia rytmiki dla niemowląt. To coś o wiele prostszego. Poznaj „złotą piątkę”: 1. Bezwarunkowa miłość – aby nie bało się wyzwań Według psychologów, im więcej miłości dostanie niemowlę, szczególnie w pierwszych miesiącach życia, tym bardziej będzie pewne siebie w przyszłości. A to przecież warunek wielu sukcesów. Dlaczego tak się dzieje? Kiedy dziecko wie, że bez względu na wszystko jest akceptowane i otaczane miłością, nie boi się podejmować wyzwań. Dlatego nie szczędź dziecku czułości. To ważne także dlatego, że twoja bliskość i dotyk stymulują układ nerwowy niemowlęcia (przeczytaj, czemu niemowlę koniecznie potrzebuje dotyku). 2. Zaspokajanie potrzeb – by rosło poczucie wartości dziecka Już kilkumiesięczne dzieci potrafią pokazać, czego potrzebują, a kiedy już to dostaną, nie posiadają się z radości. W takich chwilach rośnie w nich świadomość tego, że są panami samych siebie. Nie bój się, że spełniając drobne zachcianki dziecka, rozpieścisz go. Dla rozwoju niemowlęcia nie dyscyplina jest ważna, ale budowanie w nim poczucia własnej wartości. Sprawdź, jak w prosty sposób pokazać niemowlęciu, że go kochasz 3. Pole do eksperymentów – dla nauki Dziecko powinno dotykać twoich okularów, głaskać kocie futerko, chlapać wodą, jeść rękami, brykać na czworakach po całym mieszkaniu i w nieskończoność upuszczać łyżeczkę. Powinno mieć możliwość pełzania, raczkowania, wspinania się przy meblach. Właśnie w takich chwilach się uczy i poznaje swoje możliwości. Choć czasem wydaje ci się, że niemowlę z czymś sobie nie poradzi (np. z samodzielnym jedzeniem), powstrzymaj pokusę, aby wyręczać go we wszystkim. 4. Codzienna rozmowa – na rozwój mowy Badacze udowodnili, że dla rozwoju mowy najważniejszy jest 1. rok życia. Aby dziecko w kolejnych latach mówiło i rozumiało tyle, ile powinno, już w niemowlęctwie mów do niego jak najwięcej, najlepiej patrząc mu przy tym prosto w oczy. Nie wiesz, co mówić? Wszystko, co przyniesie ślina na język. Opisuj , jak smakują lody, opowiadaj o tym, co dzieje się za oknem, informuj go, co właśnie teraz robisz. Używaj normalnego języka, takiego, jakim posługujesz się w rozmowie z dorosłymi. W ten sposób wzbogacasz wyobraźnię i słownictwo dziecka. Nauka mówienia w 1. roku życia – poznaj wskazówki specjalistów 5. Rutyna – by czuło się bezpiecznie Dziecko jeszcze przed porodem umie odnaleźć powtarzalny rytm: bicie serca, maminy oddech, melodię słów. To daje mu poczucie bezpieczeństwa. Po porodzie także wybiera z chaosu informacji to, co się powtarza. Rutyna pozwala niemowlęciu przewidywać przyszłość i ułatwia mu naukę. Poznaj codzienne rytuały, które ułatwią opiekę nad niemowlęciem.
Pierwsze 3 lata są najważniejsze dla rozwoju dziecka
Zanim twoje dziecko pójdzie do przedszkola, zrozumie, kim jest i jakie jest. Pomóż swojemu dziecku wykorzystać czas do 3. urodzin najlepiej, jak to możliwe. Wszystko, co osiągnie w tym czasie, to fundamenty dla jego dalszego rozwoju. Pewnie nieraz słyszałaś tę opinię psychologów. Przeczytaj, co to dokładnie znaczy.
Pierwsze miesiące życia dziecka to cenny kapitał na przyszłość Kiedy dziecko przychodzi na świat, jest całkowicie uzależnione od mamy i taty. Niepokoi się, że mogłoby nie dostać tego, czego potrzebuje, bo wie, że samo sobie nie poradzi. Troskliwa opieka działa na nie kojąco. Daje mu poczucie bezpieczeństwa, buduje jego zaufanie do świata i ludzi. Niemowlę, które wie, że jest całkowicie zdane na innych, może się czuć albo bardzo bezradne, albo bardzo ważne. Gdy je pieścisz, podziwiasz, rozumiesz i akceptujesz, zaczyna uważać się za osobę godną zainteresowania. Mniej niepokoi się swoją zależnością od rodziców, lepiej radzi sobie ze stresem. W ten sposób także zaszczepiasz w dziecku poczucie wartości i zdrowej miłości do samego siebie. Dajesz mu zastrzyk pozytywnej energii, która pozwala rozwinąć skrzydła: rosnąć, poznawać świat, stawać się samodzielnym, odważnym, pewnym siebie. Gdy we wczesnym dzieciństwie zabraknie akceptacji i bezwarunkowej miłości, dziecko wciąż będzie tego szukać w dalszych latach życia. Mama uczy dziecko ufności Twoje 3-letnie dziecko nie uśmiechałoby się do ciebie tak często, nie podbiegało radośnie do dzieci na spacerze w parku, gdyby nie nauczyło się od ciebie ufności. Naturalną potrzebę bycia z innymi, z jaką przychodzimy na świat, można rozwinąć lub osłabić. Małe dziecko jest bardzo wrażliwe na to, czy mama jest z nim w kontakcie, czy przeciwnie – pozostaje uczuciowo „nieobecna”. Spojrzenia, uśmiechy, grymasy twojego niemowlęcia to emocjonalny odpowiednik wyciągnięcia do ciebie rąk. Często nie chodzi mu o to, żebyś go przytuliła albo karmiła, ale po prostu z nim pobyła. Dziecko szybko uczy się, że kontakt z innymi osobami jest źródłem radości. Ale kiedy jesteś przygnębiona lub zła, trudno jest ci dostroić się emocjonalnie do dziecka. Jeśli taka sytuacja często się powtarza, przestaje cię ono zaczepiać. Wycofuje się, zamyka w sobie. Jak wzmacniać samodzielność u dziecka Początkowo bezradne niemowlę szybko zaczyna radzić sobie bez twojej pomocy. Nie byłoby to możliwe bez szybkiego rozwoju fizycznego, dojrzewania układu nerwowego i mózgu. Dodaje mu to siły, umożliwia precyzję ruchów oraz ich lepszą koordynację. Do coraz większej samodzielności skłaniają dziecko także nowe osiągnięcia i związane z nimi sukcesy. Kiedy uczy się stawiać pierwsze kroki czy układać klocki, jest pełne zachwytu dla siebie. Wciąż powtarza: „patrz, patrz”, bo oczekuje, że również rodzice będą go podziwiać. Tego samego pragnie niemowlę, które dopiero uczy się chwytać przedmioty. Twoje pochwały wzmacniają w dziecku zaufanie do własnych możliwości, zachęcają je do dalszych prób. Niestety równie łatwo można zaszczepić w nim niepewność (dużo wymagając, krytykując) lub niepokój (nadmierną opiekuńczością), a nawet zniechęcać do samodzielności poprzez ciągłe wyręczanie. Jeśli jednak szczerze zachwycasz się tym, co robi maluch, wówczas będzie odważniejszy i pewniejszy siebie. [CMS_PAGE_BREAK] Bliskie relacje dziecka z innymi Początkowo twoje dziecko myśli, że najbliższe osoby są skupione wyłącznie na nim. Z wiekiem zauważa, że mamę i tatę, a nawet babcię, dziadka łączą kontakty, w których ono nie zawsze uczestniczy. To niezwykle ważna zmiana w życiu małego dziecka. Gdy świat przestaje się obracać wyłącznie wokół niego, dostrzega, że otacza go wiele bliskich osób. Może się z nimi bawić, przytulać do nich, prosić ich o pomoc. Z tatą czy babcią czuje się równie bezpiecznie jak z tobą, więc zaczyna słabnąć bardzo silne przywiązanie, jakie dotychczas was łączyło. Oczywiście mama nadal jest dla dziecka bardzo ważną (zazwyczaj najważniejszą) osobą. Ale gdy jesteś zmęczona lub zajęta, dziecko szuka innego, równie bliskiego partnera. Taką osobą w naturalny sposób staje się tata. Pierwsze bliskie relacje – udane lub nie – są wzorem do kontaktów z innymi ludźmi. Wpływają też na ważne związki twojego dziecka w przyszłości. Mogą one być oparte na zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa albo niepokoju i obawie przed odrzuceniem. Dziecko dowiaduje się kim jest Dziecko jest początkowo tak związane z mamą, że nie odbiera siebie jako niezależnej osoby. Swoje istnienie zaczyna odczuwać dopiero około 4. miesiąca życia. Stopniowo orientuje się, że dotykanie ciebie i własnego ciała to dwa różne odczucia. Zaczyna rozpoznawać się w lustrze. Rozróżnia swoje uczucia (jest mi smutno) od reakcji (płaczę, wzywam pomocy) i zachowania opiekunów (ktoś mnie przytulił). Coraz lepiej siebie rozumie. Jednak tego, kim jest i jaki jest, dowiaduje się od ciebie. Dziecko przegląda się w twoich oczach jak w lustrze, dlatego nie bez znaczenia jest to, co o nim myślisz. A możesz mieć wiele fantazji na jego temat, np.: „To wielka przylepka”, „Ona jest strasznym leniuszkiem” lub: „Uparciuch, jak jej tata”. Takie wyobrażenia przekazujesz dziecku poprzez sposób, w jaki się nim zajmujesz, to, na co mu pozwalasz, czego wymagasz. A dziecko może, nie zdając sobie z tego sprawy, zachowywać się i czuć zgodnie z tym, co ty o nim myślisz. Na szczęście w tej sprawie duże znaczenie mają także jego własne doświadczenia i kontakty z innymi osobami. Jak wspierać dziecko w rozwoju? Już od urodzenia możesz pomagać dziecku w rozwoju, wspierać jego wysiłki, ośmielać go i uczyć. 1. rok życia podziwiaj dziecko, nawet gdyby wydawało ci się to zbyteczne, dostarczaj mu wielu wrażeń: masuj je, trzymaj blisko ciała, baw się z nim zachęcaj je do dialogu według zasady: „najpierw ty robisz minkę, potem ja i znów ty”, bawcie się w chowanie misia za fotel i odnajdywanie go oraz w „a ku-ku”, nie skupiaj się tylko na dziecku, pokazuj mu, że masz różne zajęcia i spotkania. 2. rok życia zostawiaj dziecko pod opieką innych osób, jeśli czuje się z nimi dobrze i bezpiecznie, bądź jego wiernym sojusznikiem, wspieraj go, doceniaj, szanuj i nie pozostawiaj bez pomocy, zachęcaj dziecko do pokonywania trudności na miarę jego możliwości i chęci, odpowiadaj na jego zaczepki, pokazuj mu, że od niego wiele zależy, urozmaicaj dietę dziecka, by poznawało nowe smaki oraz konsystencję potraw. 3. rok życia wzmacniaj ciekawość dziecka, pobudzaj jego pasję do poznawania świata, pokazuj mu ciągle coś nowego, ćwicz jego uwagę, podążaj za tym, czym się zaciekawia, co lubi robić, wprowadzaj pewne ograniczenia, ale dawaj też dziecku dużo swobody, pozwalaj mu decydować, nie wyręczaj dziecka, dopinguj go do samodzielności, chwal za nią, stwarzaj okazję do spotkań z innymi dziećmi, ale też pozwalaj mu na zabawy w samotności. Konsultacja: Alicja Kubiak, psycholog Czytaj też: Dziecko i rówieśnicy 8 sposobów wspierania rozwoju dziecka