Miejsce stałego pobytu definicja i różnice prawne wyjaśnione
Poznaj miejsce stałego pobytu definicja według polskiego prawa, różnice z meldunkiem, praktyczne konsekwencje i wymagane dokumenty. Sprawdź szczegóły!
Miejsce stałego pobytu według polskiego prawa oznacza miejscowość, w której dana osoba rzeczywiście przebywa z zamiarem ustanowienia tam swojego centrum życiowego. Tak precyzuje to art. 25 Kodeksu cywilnego. Definicja miejsca stałego pobytu obejmuje nie tylko fizyczną obecność, ale także wolę pozostania na stałe, czyli tzw. corpus i animus. Często pojawia się tu rozbieżność z pojęciem zameldowania, które jest wyłącznie kategorią administracyjną i nie zawsze odzwierciedla faktyczne miejsce życia. Różnica pomiędzy miejscem stałego pobytu a miejscem pobytu lub miejscem zwykłego pobytu ma ogromne znaczenie przy ustalaniu np. właściwości sądu, urzędu skarbowego czy w procesach dziedziczenia. W praktyce liczy się skupienie interesów osobistych i majątkowych, nie sam wpis w ewidencji ludności. Prawna definicja miejsca stałego pobytu Źródła i podstawa prawna Definicję miejsca stałego pobytu znajdziesz w art. 25 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta faktycznie przebywa z zamiarem stałego pobytu. Oznacza to, że nie wystarczy jedynie przebywanie na określonym terenie, potrzebny jest również wyraźny zamiar związania się z daną miejscowością jako swoim centrum życiowym. W doktrynie i orzecznictwie sądów podkreśla się konieczność rozróżnienia dwóch kluczowych elementów: rzeczywistego przebywania (łac. corpus) oraz zamiaru zamieszkiwania na stałe (łac. animus) w danym miejscu. Kluczowe elementy definicji: corpus i animus Prawidłowe zdefiniowanie miejsca stałego pobytu wymaga spełnienia łącznie dwóch warunków: Corpus – rzeczywiste, codzienne przebywanie w określonej miejscowości; oznacza to, że centrum swojej aktywności – nauka, praca, życie rodzinne – skupiasz właśnie tam. Animus – zamiar pozostania w tej miejscowości na stałe, traktowanie jej jako swojego centrum życiowego. Brak któregokolwiek z tych elementów sprawia, że danej miejscowości nie można uznać za miejsce stałego pobytu w rozumieniu prawa cywilnego. Samo długotrwałe przebywanie bez woli związania się z miejscem na stałe nie wystarczy. Kiedy zachowuje się miejsce stałego pobytu? Miejsce stałego pobytu zachowuje ważność even przy czasowej lub długotrwałej nieobecności (np. wyjazd do pracy lub na studia), jeśli osoba nadal wiąże z nim swoje centrum interesów osobistych, rodzinnych i majątkowych. Przykładem są studenci, którzy formalnie pozostają mieszkańcami rodzinnego domu, mimo nauki w innej miejscowości. Warunkiem utrzymania miejsca zamieszkania jest więc łączna koncentracja życiowych spraw i wiążący z nią zamiar powrotu. Różnica miejsce stałego pobytu a miejsce pobytu, meldunek i miejsce zwykłego pobytu Zameldowanie a miejsce stałego pobytu „Zameldowanie” to odrębne, wyłącznie administracyjne pojęcie. Dotyczy zgłoszenia i ewidencji pobytu w określonym lokalu bądź pod konkretnym adresem. Nie przesądza jednak o tym, czy dana osoba rzeczywiście w danym miejscu stale mieszka lub skupia tam swoje życie rodzinne. Czym różni się miejsce stałego pobytu od zameldowania? Meldunek to formalny wpis w ewidencji ludności, dotyczący konkretnego adresu, ulicy i numeru lokalu. Miejsce stałego pobytu to miejscowość, gdzie osoba faktycznie przebywa i zamierza pozostać; nie musi się zawsze pokrywać z adresem meldunkowym. Przykład: ktoś może być zameldowany w domu rodzinnym, a w rzeczywistości mieszkać z rodziną i realizować codzienne życie w innej miejscowości. Różnica miejsca stałego pobytu a miejsca pobytu czasowego Miejsce pobytu czasowego: przebywanie bez zamiaru uczynienia z tego miejsca centrum życiowego. Dotyczy np. studentów zamieszkujących w akademiku lub osób na kontrakcie pracowniczym. Prawo meldunkowe Polska: pozwala mieć jednocześnie jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego. Miejsce zwykłego pobytu definicja (wg prawa UE) Miejsce zwykłego pobytu to, według prawa unijnego, miejscowość, gdzie osoba najczęściej przebywa z powodów osobistych lub zawodowych. W przeciwieństwie do miejsca stałego pobytu, miejsce zwykłego pobytu nie wymaga zamiaru pozostania na stałe, liczy się faktyczna, regularna obecność. Prawo meldunkowe Polska i procedury związane z miejscem pobytu Obowiązek meldunkowy: kto i kiedy musi się meldować Każda osoba przebywająca na terenie Polski ma obowiązek zgłoszenia meldunku – zarówno na pobyt stały, jak i czasowy. Dotyczy to także cudzoziemców przebywających powyżej 30 dni. Jak zgłosić lub zmienić miejsce stałego pobytu Zameldowania lub wymeldowania dokonuje się w urzędzie gminy lub miasta. Potrzebny jest dokument tożsamości, formularz meldunkowy i dokument potwierdzający tytuł do lokalu (np. umowa najmu, prawo własności). Zgłoszenie nowego meldunku skutkuje natychmiastową aktualizacją danych w rejestrze. Możliwa jest zmiana miejsca faktycznego pobytu bez formalnej zmiany meldunku. Możliwe konsekwencje rozbieżności adresów Rozbieżność między meldunkiem a miejscem faktycznego zamieszkania może powodować: dodatkowe czynności dowodowe w kontaktach z sądami, urzędami czy fiskusem, problemy z odbiorem korespondencji urzędowej, konieczność udokumentowania, gdzie rzeczywiście znajduje się centrum życiowe (np. w sprawach podatkowych, spadkowych, rodzinnych). Znaczenie miejsca stałego pobytu w praktyce prawnej Skutki dla właściwości sądu, urzędu skarbowego, dziedziczenia Ostatnie miejsce stałego pobytu decyduje o właściwości sądu w sprawach rodzinnych i spadkowych. Właściwość urzędu skarbowego ustalana jest według faktycznego miejsca zamieszkania. Adres wpisany jako centrum życiowe wpływa na rejonizację wyborczą i obywatelskie uprawnienia, np. wpis do rejestru wyborców. Miejsce stałego pobytu u dzieci i osób niepełnoletnich Miejsce stałego pobytu dziecka najczęściej pokrywa się z miejscem zamieszkania rodziców lub tego z rodziców, pod którego opieką dziecko pozostaje. W sporach rodzinnych miejsce pobytu dziecka określa sąd opiekuńczy. Potwierdzanie miejsca zamieszkania – wymagane dokumenty i dowody W razie sporu lub w celu potwierdzenia adresu można okazać: umowę najmu lub użyczenia mieszkania, rachunki za media wystawione na dane nazwisko i adres, oświadczenia pracodawcy o miejscu pracy, zaświadczenia ze szkoły lub przedszkola dzieci, oświadczenia sąsiadów i lokalnych instytucji. Problematyczne i szczególne przypadki miejsca stałego pobytu Długotrwała nieobecność – student, praca za granicą, seniorzy Osoby przebywające dłuższy czas poza domem (np. studenci, seniorzy, pracujący za granicą) zazwyczaj nie tracą miejsca stałego pobytu, o ile dalej wiążą z nim swoje centrum życiowe i mają zamiar powrotu. Brak miejsca stałego pobytu – osoby bezdomne, cudzoziemcy Bezdomni formalnie nie mają miejsca zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Dla cudzoziemców miejsce stałego pobytu ustala się na zasadach ogólnych: faktyczne przebywanie i zamiar związania się z danym miejscem. Praktyczne konsekwencje rozbieżności w ewidencji ludności Spory spadkowe i podatkowe rozstrzyga się według faktycznego centrum życiowego. Instytucje, np. ZUS, urzędy skarbowe, coraz częściej żądają przedstawienia dowodów realnego miejsca pobytu, nie tylko meldunku. Najczęściej zadawane pytania o miejsce stałego pobytu Czy można mieć kilka miejsc stałego pobytu jednocześnie? Nie. Zgodnie z polskim prawem cywilnym w danym czasie można mieć tylko jedno miejsce stałego pobytu, czyli miejscowość, w której dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jak wykazać miejsce zamieszkania w przypadku wątpliwości? Należy zgromadzić: dokumenty potwierdzające użytkowanie lokalu, rachunki, zaświadczenia pracodawcy lub szkoły, inne dowody świadczące o codziennym funkcjonowaniu i więziach z miejscem. Co grozi za rozbieżność między meldunkiem a miejscem życia? Możliwe komplikacje administracyjne i prawne to m.in. żądanie wyjaśnień oraz przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez urząd skarbowy czy sąd, trudności przy odbiorze korespondencji urzędowej, a nawet opóźnienia w sprawach podatkowych, rodzinnych czy spadkowych. Rejestracja dzieci, cudzoziemców i wyjazd za granicę – obowiązki meldunkowe Dzieci powinny zostać zameldowane na pobyt stały przez swoich rodziców lub opiekunów. Cudzoziemcy mają obowiązek meldunkowy po upływie 30 dni pobytu w Polsce. Przy wyjeździe za granicę na dłużej niż 6 miesięcy należy zgłosić wymeldowanie z dotychczasowego miejsca pobytu. Miejsce stałego pobytu – zgodnie z kodeksem cywilnym – to miejscowość, w której rzeczywiście mieszkasz i planujesz zostać na stałe. Różni się od formalnego meldunku, który służy ewidencji i nie musi odzwierciedlać realnego centrum życiowego. Przy zmianie rzeczywistego miejsca życia lub wyjeździe za granicę warto zadbać o zgodność formalności, by uniknąć problemów urzędowych czy sądowych. Jeśli masz wątpliwości, przygotuj dowody potwierdzające faktyczne miejsce funkcjonowania Twojej rodziny – to ułatwi załatwianie wielu codziennych i nadzwyczajnych spraw, gdy ważne jest, gdzie naprawdę toczy się wasze życie. Bibliografia: Miejsce zamieszkania - definicja prawna | LegalHelp Różnice między miejscem stałego pobytu a miejscem zameldowania Miejsce stałego pobytu 6. Uporządkowanie zagadnienia adresu zamieszkania i... - Gov.pl
Miejsce publiczne definicja i przykłady według prawa
Poznaj miejsce publiczne definicja według prawa, przykłady i kluczowe różnice względem miejsc ogólnodostępnych. Sprawdź, na czym polegają obowiązki.
Miejsce publiczne według prawa to przestrzeń, w której przebywać może nieograniczona liczba osób, niezależnie od ich tożsamości czy własności terenu. Definicja miejsca publicznego opiera się na dostępności, kluczowe jest, aby każdy, kto chce, mógł tam wejść: na ulicę, do parku, sklepu lub urzędu, ale także na nieogrodzony plac zabaw czy parking. Status miejsca publicznego wyznaczają nie tylko granice prawa własności, lecz przede wszystkim faktyczna otwartość i funkcja. To kryterium potwierdzają przepisy i orzecznictwo, dlatego na liście miejsc publicznych pojawiają się zarówno obiekty miejskie, jak i prywatne udostępnione wszystkim. Warto wiedzieć, czym różni się miejsce publiczne od miejsca ogólnodostępnego oraz jakie obowiązki i ograniczenia są z tym związane. Definicja miejsca publicznego w prawie Miejsce publiczne definicja prawna W polskich przepisach ogólnych nie znajdziemy jednej, legalnej definicji miejsca publicznego. Ustawodawca unika wprowadzenia takiej normy, pozostawiając rozstrzyganie tej kwestii orzecznictwu sądowemu oraz doktrynie. Sądy, wyjaśniając pojęcie „miejsce publiczne”, przyjmują, że jest to przestrzeń powszechnie dostępna, miejsce, do którego dostęp ma nieokreślona liczba osób, niezależnie od ich tożsamości i bez potrzeby podania powodu obecności. Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny często podkreślali, że kluczowe znaczenie ma faktyczna dostępność miejsca, a nie jego status prawny czy własnościowy. Miejsce publiczne to każde miejsce dostępne dla nieokreślonej liczby osób, nawet jeśli w danej chwili nikt się w nim nie znajduje. Ważne jest też odróżnienie miejsca publicznego od działania publicznego. Działanie publiczne dotyczy aktywności widocznej dla innych, natomiast miejsce publiczne to konkretna przestrzeń, niezależna od tego, co się w niej dzieje. Kluczowe cechy miejsca publicznego Najważniejsze cechy miejsca publicznego to: Ogólna dostępność: miejsce musi być dostępne dla wszystkich zainteresowanych, bez konieczności okazywania dokumentów czy spełniania dodatkowych warunków. Brak wymogu identyfikacji: osoby przebywające w danym miejscu nie są z góry znane, może tam wejść każdy. Kryterium funkcjonalne i faktyczna dostępność: decydujące jest to, czy miejsce jest realnie dostępne dla nieograniczonego kręgu osób, a nie to, kto jest jego właścicielem. Niezależność od własności: miejsca prywatne także mogą być miejscami publicznymi, jeżeli właściciel nie wprowadził ograniczeń w dostępie i faktycznie pozwala korzystać z nich każdemu. Czym nie jest miejsce publiczne Przestrzeń publiczna a miejsce publiczne W urbanistyce i socjologii pojęcie „przestrzeń publiczna” oznacza teren, z którego mogą korzystać wszyscy, często z naciskiem na funkcje rekreacyjne, komunikacyjne czy sprzyjające integracji społecznej. Zalicza się do niej nie tylko ulice i place, ale też ogrody i niekiedy wnętrza galerii handlowych. Przestrzeń publiczna może mieć więc szerszy lub węższy zakres niż miejsce publiczne, zależnie od kontekstu, dostępności czy zastosowanych ograniczeń. Miejsce publiczne jest kategorią prawną, związaną głównie z dostępnością dla ogółu, natomiast przestrzeń publiczna jest także pojęciem socjologicznym i urbanistycznym, skupionym na wspólnym użytkowaniu i tworzeniu warunków do relacji społecznych. Miejsce użyteczności publicznej Miejsce użyteczności publicznej to pojęcie z prawa budowlanego i branżowego. Obejmuje ono np. urzędy, szkoły czy szpitale. Takie obiekty mają jasno sprecyzowane przeznaczenie i spełniają określone funkcje administracyjne, edukacyjne, kulturalne lub usługowe. Nie każdy budynek czy teren użyteczności publicznej jest miejscem publicznym. Jeśli dostęp do niego jest czasowo ograniczony lub wymaga spełnienia dodatkowych warunków (np. specjalne zaproszenie), traci on tę cechę. Przykłady miejsc użyteczności publicznej: urząd miejski szkoła publiczna biblioteka budynek sądu Te miejsca mogą być miejscami publicznymi tylko wtedy, gdy każdy ma do nich swobodny dostęp w określonych godzinach ich funkcjonowania. Przykłady miejsc publicznych w praktyce Typowe miejsca publiczne Do miejsc publicznych, zgodnie z orzecznictwem i praktyką, należą: ulice, chodniki, drogi publiczne place, skwery, parki miejskie dworce kolejowe i autobusowe budynki administracji (urzędy, poczta) sklepy, galerie handlowe, restauracje obiekty sportowe (stadiony, hale sportowe) parkingi oraz dziedzińce szkolne dostępne po zajęciach Miejsca prywatne uznane za publiczne Nieogrodzone place zabaw na osiedlach, parkingi należące formalnie do wspólnot lub spółdzielni, even dziedzińce szkolne, one również mogą być miejscami publicznymi, jeśli dostęp do nich nie jest ograniczony i faktycznie może z nich korzystać każdy. Kryterium własności nie jest decydujące, istotna pozostaje ogólna dostępność oraz brak barier (np. brak zamknięcia, ogrodzenia, zakazów wstępu). Warunki uznania terenu prywatnego za miejsce publiczne: brak fizycznych przeszkód uniemożliwiających wejście faktyczne przyzwolenie właściciela na korzystanie przez nieokreślone osoby brak indywidualnego identyfikowania osób wchodzących na teren Przykłady problematyczne i graniczne Niektóre miejsca mogą wzbudzać wątpliwości. Ograniczona dostępność, np. poprzez bilety czy zaproszenia (kina, teatry, koncerty), czasowe zamknięcie (plac zabaw zamykany na noc), regulaminy albo wyłączenie dostępu w określonych okresach mogą powodować, że nie zawsze dany obiekt będzie traktowany jako miejsce publiczne. W takich sytuacjach znaczenie mają: czasowe ograniczenia (np. godziny funkcjonowania) wyraźna kontrola wstępu (np. ochrona, bramki) czytelne informacje o konieczności np. rejestracji lub posiadania karty wstępu To sprawia, że status miejsca publicznego nie zawsze jest oczywisty i zależy od okoliczności. Funkcje i społeczne znaczenie miejsc publicznych Zaspokajanie potrzeb społecznych Miejsce publiczne to nie tylko przestrzeń neutralna, pełni ważne funkcje w codziennym życiu. Służy komunikacji społecznej, swobodnemu przemieszczaniu się, edukacji czy rekreacji. W parku dzieci uczą się przez zabawę, na placu mogą zaprezentować swoje talenty. Biblioteka czy urząd pozwalają realizować codzienne sprawy, wszystko to w otwartej przestrzeni, często dostępnej dla wszystkich. Kształtowanie relacji i kontaktów społecznych Publiczne miejsca sprzyjają integracji, poczuciu bezpieczeństwa i tworzeniu więzi. To właśnie tam spotykamy innych rodziców, nawiązujemy nowe znajomości, możemy włączyć się w działania społeczne czy wyrazić swoją opinię podczas zgromadzeń lub wydarzeń lokalnych. Dobrze zaprojektowane miejsce publiczne jest motorem wspólnotowych inicjatyw i bezpiecznego rozwoju dzieci. Obowiązki i regulacje prawne związane ze statusem miejsca publicznego Typowe ograniczenia i przepisy Status miejsca publicznego oznacza szereg regulacji mających na celu dobro wspólne. Najbardziej znany to zakaz spożywania alkoholu, łamiąc go, można otrzymać mandat, nawet jeśli teren fizycznie nie jest ogrodzony. Inne ograniczenia mogą obejmować nakazy dotyczące utrzymania czystości, ochrony środowiska czy zasad zachowania porządku publicznego. Ważną rolę odgrywa zapewnienie dostępności i bezpieczeństwa, np. przejścia dla osób niepełnosprawnych, oznakowanie miejsc niebezpiecznych, zakaz palenia czy konieczność posiadania dokumentów uprawniających do określonych czynności (np. wejście na plac budowy). Prawo budowlane a miejsca publiczne Prawo budowlane określa wymogi związane z powstawaniem i użytkowaniem obiektów w miejscach publicznych. Budując plac zabaw lub wprowadzając nowy obiekt w przestrzeni publicznej, należy dopełnić odpowiednich zgłoszeń lub uzyskać pozwolenie. Kryterium miejsca publicznego, to znaczy jego ogólnej dostępności, decyduje o obowiązkach wobec organów architektoniczno-budowlanych. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla, że miejscem publicznym może być każdy obiekt dostępny dla nieograniczonej liczby osób, nawet jeśli formalnie jest częścią nieruchomości prywatnej. Różnice między miejscem publicznym a miejscem ogólnodostępnym Miejsce ogólnodostępne definicja Miejsce ogólnodostępne to przestrzeń, z której korzystać mogą wszyscy zainteresowani. Kluczowa jest dostępność, a nie status własności czy określony cel. Przykładami mogą być centra handlowe, ścieżki rowerowe czy place zabaw na terenie wspólnot mieszkaniowych. Nie zawsze jednak miejsce ogólnodostępne jest miejscem publicznym. Jeśli przeznaczenie terenu jest czasowo ograniczone, albo tylko określona grupa osób może z niego korzystać (np. plac zabaw dostępny wyłącznie dla mieszkańców osiedla z kartą wejścia), nie uzyska on statusu miejsca publicznego. Różnice pojęciowe w prawie i praktyce Pojęcia „miejsce publiczne” i „miejsce ogólnodostępne” bywają używane zamiennie, jednak w praktyce prawnej mają inne konsekwencje. Przepisy szczególne (np. prawo budowlane, regulaminy miejskie) mogą używać tych określeń w różnych kontekstach. Z punktu widzenia rodzica czy osoby dbającej o rodzinę najważniejsze jest, by rozumieć różnice, wiedzieć, kiedy obowiązują określone zakazy lub nakazy, a także do jakiej instytucji lub służby zwrócić się w razie problemów. Znajomość tych niuansów pozwala lepiej zadbać o bezpieczeństwo i prawa naszych dzieci w przestrzeni, która każdego dnia staje się miejscem nauki, zabawy i spotkań. Podsumowując, miejsce publiczne według prawa to przede wszystkim przestrzeń powszechnie dostępna, niezależnie od tego, kto jest właścicielem terenu czy budynku. Jego kluczową cechą jest umożliwienie korzystania z niego każdemu, kto tego potrzebuje. Wiedza o różnicach między miejscem publicznym, ogólnodostępnym a miejscem użyteczności publicznej pomaga odnaleźć się w codziennych sytuacjach i skuteczniej dbać o swoją rodzinę. Bibliografia: Miejsce publiczne to przestrzeń służąca do wspólnego... Miejsce publiczne Miejsce publiczne w rozumieniu prawa budowlanego
Miejsce zamieszkania definicja i skutki prawne w prawie polskim
Poznaj definicję miejsca zamieszkania według prawa cywilnego i dowiedz się, jak wpływa na podatki, świadczenia oraz formalności prawne Twojej rodziny.
Miejsce zamieszkania w prawie polskim to nie tyle konkretny adres, ile wybrana miejscowość, z którą jesteśmy faktycznie i życiowo związani, właśnie to określa kodeks cywilny w art. 25. Ta definicja wymaga spełnienia dwóch warunków: fizycznej obecności w danej miejscowości (corpus) i zamiaru stałego pobytu (animus). W efekcie miejsce zamieszkania różni się od miejsca zameldowania, które jest jedynie formalnością administracyjną i nie wywołuje takich skutków prawnych. Świadomość, czym naprawdę jest miejsce zamieszkania, wpływa na życie codzienne i status prawny – decyduje o lokalizacji rozliczeń podatkowych, właściwości sądu, a nawet o dostępie do wybranych świadczeń czy kwestiach spadkowych. W praktyce najważniejsze jest nie to, gdzie jesteśmy zameldowani, lecz gdzie naprawdę toczy się nasze życie. Definicja miejsca zamieszkania w prawie polskim Podstawa prawna – art. 25 kodeksu cywilnego Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. W praktyce oznacza to, że lokalizacja, którą można określić jako „miejsce zamieszkania”, nie jest adresem czy konkretnym lokalem, lecz zawsze miejscowością – miastem, wsią czy dzielnicą w dużym mieście. Ustalenie miejsca zamieszkania według prawa wymaga spełnienia dwóch przesłanek: „corpus” – faktyczne, realne przebywanie w danej miejscowości, „animus” – wyraźny zamiar stałego pobytu (uczynić dane miejsce swoim centrum codziennego życia). Oba te elementy muszą występować łącznie, nie wystarczy sama obecność, liczy się też intencja pozostania właśnie tam na dłużej. Centrum interesów życiowych a miejsce zamieszkania Centrum interesów życiowych, czyli ośrodek, wokół którego koncentrują się sprawy rodzinne, zawodowe, edukacyjne czy społeczne, jest praktycznym wyznacznikiem miejsca zamieszkania. Sąd lub urząd bierze pod uwagę takie okoliczności jak: stała praca lub prowadzenie działalności gospodarczej w miejscowości, edukacja dzieci w lokalnych placówkach, posiadanie majątku, domostwa, regularnych rachunków, życie rodzinne i towarzyskie związane z konkretną miejscowością. Przykład: Rodzina, która przeprowadza się na wieś pod miastem i zamierza tam zostać, zaczyna posyłać dzieci do miejscowej szkoły, znajduje lokalną pracę, deklaruje chęć zbudowania domu – wszystko to potwierdza „animus”, czyli zamiar stałego pobytu. Miejscowość kontra adres – zakres pojęcia miejsca zamieszkania W rozumieniu kodeksu cywilnego miejsce zamieszkania to wyłącznie miejscowość. Adres zamieszkania (np. ulica, numer domu) pojawia się wtedy, gdy tego wymagają inne przepisy lub potrzeby urzędowe (np. dla urzędu skarbowego, przy rozliczeniu podatków, przy podejmowaniu pracy lub zawieraniu umowy najmu). To rozróżnienie dla obywateli i urzędów oznacza, że nawet jeśli rodzina mieszka w różnych mieszkaniach w tej samej miejscowości, mają jedno miejsce zamieszkania w sensie prawnym. Zasady ustalania miejsca zamieszkania Jedność miejsca zamieszkania według prawa cywilnego Polski kodeks cywilny miejsce zamieszkania definiuje jako pojedynczą, unikalną miejscowość – nie można posiadać kilku miejsc zamieszkania jednocześnie. Decyduje o tym, gdzie osoba skupia swoje codzienne życie i plany na przyszłość, nawet jeśli aktywność zawodowa czy rodzinna rozproszona jest między kilkoma miejscami. Jednak zawsze jedna miejscowość powinna być dominująca i to ją uznaje się za miejsce zamieszkania według prawa. Określanie miejsca zamieszkania dziecka Dla dziecka miejsce zamieszkania ściśle powiązane jest z miejscem zamieszkania rodziców lub opiekuna. Zgodnie z art. 26-27 KC: jeśli rodzice mieszkają razem, miejsce zamieszkania dziecka pokrywa się z ich miejscowością, gdy rodzice żyją osobno i dziecko na stałe mieszka u jednego z nich, to ta miejscowość staje się jego miejscem zamieszkania, jeśli nie można tego ustalić z powodu zmienności miejsc pobytu, rozstrzyga o tym sąd opiekuńczy. To podejście stosuje się również w sytuacjach spornych, takich jak rozwód czy powierzenie pieczy tylko jednemu z rodziców. Miejsce zamieszkania osób pod opieką prawną i bezdomnych W przypadku osób ubezwłasnowolnionych miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której mieszka opiekun prawny. To ułatwia określenie właściwości sądów czy urzędów dla osoby wymagającej wzmożonej opieki. Osoby bezdomne formalnie nie mają miejsca zamieszkania w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale w praktyce administracyjnej za punkt wyjścia służy ostatni znany adres albo ośrodek wsparcia, w którym taka osoba przebywa na co dzień. Różnice między miejscem zamieszkania, zameldowaniem i adresem Pojęcie miejsca zameldowania Miejsce zameldowania jest pojęciem typowo administracyjnym. Służy do rejestracji ludności i nie świadczy o codziennym centrum życia danej osoby. Obywatel ma obowiązek meldunkowy i zgłaszania zmian adresu zameldowania. Jednak nawet długotrwałe zameldowanie w danym miejscu nie wyznacza automatycznie miejsca zamieszkania według prawa cywilnego, miejsce zameldowania nie musi pokrywać się z rzeczywistą lokalizacją i centrum interesów życiowych osoby. Adres zamieszkania a miejsce zamieszkania Adres zamieszkania to sformalizowany, wskazany adres, gdzie osoba stale przebywa, ujęty na przykład w dokumentach lub systemach urzędowych (PESEL, Centralny Rejestr Wyborców). Ma znaczenie przede wszystkim w sytuacjach, gdy trzeba wysłać korespondencję, rozliczyć podatki lub wykazać przed bankiem czy w umowie najmu, gdzie faktycznie mieszka dana osoba. Jednak nawet tu kluczowy pozostaje stan faktyczny zamieszkania i centrum interesów życiowych – nie zawsze układ ulic i numerów odzwierciedla rzeczywistość, jeśli ktoś, na przykład, często zmienia adres, ale nie uznaje innej miejscowości za swoje stałe miejsce życia. Różnice między zameldowaniem a zamieszkiwaniem – skutki praktyczne Najważniejsza różnica dotyczy skutków prawnych: miejsce zamieszkania (centrum życiowe) wywołuje skutki prawne dla spraw spadkowych, podatkowych, rodzinnych, cywilnych, zameldowanie to informacja ewidencyjna, tylko dla potrzeb administracyjnych, np. głosowania, rejestracji, świadczeń lokalnych. Dlatego możesz być zameldowany w jednym mieście, ale mieszkać i załatwiać sprawy rodzinne lub podatkowe z innej miejscowości. Przykład: rodzina przenosi życie do nowego miasta, lecz meldunek ze „starego” miejsca nie został jeszcze formalnie zamieniony. Skutki prawne miejsca zamieszkania Właściwość sądów i organów administracyjnych Miejsce zamieszkania decyduje o tym, który sąd lub urząd jest właściwy do rozstrzygania spraw Twojej rodziny – dotyczy to spraw cywilnych, spadkowych, rodzinnych czy podatkowych. Przykłady: postępowanie o spadek prowadzi sąd miejsca ostatniego zamieszkania spadkodawcy, sprawy alimentacyjne, opiekuńcze załatwia sąd miejsca zamieszkania dziecka, rozliczenie podatku odbywa się w urzędzie właściwym dla miejsca zamieszkania według centrum interesów życiowych. Miejsce zamieszkania a podatki, świadczenia i wybory To, gdzie rzeczywiście mieszkasz i masz centrum aktywności życiowej, przesądza o obowiązku rozliczania podatków, korzystaniu ze świadczeń społecznych czy miejscu głosowania. To szczególnie ważne dla rodzin – jeśli mieszkasz i pracujesz poza miejscem zameldowania, tam możesz rozliczać PIT i złożyć wniosek o świadczenie 500 plus. Prawa i obowiązki wynikające z miejsca zamieszkania Miejsce zamieszkania to klucz do codziennych formalności: zawarcia umowy najmu, otwarcia rachunku bankowego, zgłoszenia dziecka do szkoły lub przychodni. Zmiana miejsca zamieszkania nie wymaga zmiany meldunku – ważne są konkretne decyzje życiowe i nowa lokalizacja centrum Twojego świata rodzinnego. Kwestie praktyczne i dowodowe Jak udowodnić miejsce zamieszkania według prawa Aby potwierdzić, gdzie znajduje się miejsce zamieszkania zgodnie ze stanem faktycznym zamieszkania, należy zebrać dowody, takie jak: umowa najmu lub akt własności nieruchomości, potwierdzenie zatrudnienia, rachunki za media, dokumentacja szkolna dzieci, zaświadczenia urzędowe, na przykład o pobieraniu świadczeń lub opłatach lokalnych, zeznania świadków, sąsiadów. W praktyce kluczowe są okoliczności pokazujące, że to właśnie tu jest centrum interesów życiowych – nie wystarczy tylko adres czy meldunek, liczy się rzeczywistość, którą potwierdzą dokumenty i świadectwa bliskich osób. Częste pytania: czy miejsce zamieszkania musi pokrywać się z meldunkiem? To pytanie często pojawia się wśród rodzin, które przeprowadziły się do innego miasta, studentów czy osób pracujących na delegacji. Odpowiedź brzmi: miejsce zameldowania nie musi pokrywać się z miejscem zamieszkania! Przykłady: Student studiujący w innym mieście – jeśli większość czasu, pracy i aktywności skupia w „miejscu uczelnianym”, to ono zyskuje status miejsca zamieszkania, nawet przy meldunku rodzinnym, Pracownik mobilny – meldunek może pozostać stały, a faktyczne centrum życia znajduje się tam, gdzie rodzina mieszka i korzysta z lokalnych instytucji, Rodziny czasowo przenoszące się z powodu pracy lub edukacji dzieci również mogą mieć miejsce zamieszkania w nowej lokalizacji, pomimo meldunku innego. Przeniesienie miejsca zamieszkania i jego formalności Zamiana miejsca zamieszkania następuje w momencie, gdy przeprowadzasz swoje centrum życia do nowej miejscowości, na przykład zmieniasz szkołę dzieci, pracę, zapisujesz się do lokalnej przychodni. Nie jest wymagana wymiana meldunku ani żaden szczególny urzędowy dokument. Liczy się rzeczywista, życiowa decyzja rodziny i nowe okoliczności codzienności. Każda migracja, zmiana szkoły dzieci czy praca w innym mieście mogą stanowić dowód na przesunięcie centrum interesów życiowych oraz zmianę miejsca zamieszkania. Na co dzień praktyczne odróżnianie miejsca zameldowania od faktycznego miejsca zamieszkania pozwala sprawnie korzystać z praw i świadczeń w wielu dziedzinach życia rodziny: podatkach, edukacji, zdrowiu czy wsparciu socjalnym. Warto znać tę różnicę i nie mieć obaw przed zmianą centrum swojego życia, nawet bez zmiany adresu zameldowania. Podsumowanie: Różnice między miejscem zamieszkania a zameldowania mają realny wpływ na codzienne formalności rodzinne – od podatków, przez świadczenia i szkoły, po wybory. Kluczem do ustalenia statusu jest faktyczny stan zamieszkania i centrum interesów życiowych. Zgodnie z kodeksem cywilnym, miejsce zamieszkania to miejscowość, nie adres, i nie wymaga formalnej zmiany meldunku. Znajomość tych zasad pomaga rodzicom i opiekunom podejmować swobodne decyzje dotyczące przeprowadzek, edukacji dzieci czy korzystania ze wsparcia społecznego bez zbędnych formalności. Bibliografia: Słownik pojęć prawnych: Miejsce zamieszkania Wyjaśnienia dot. adresu zamieszkania, adresu zameldowania, miejsca faktycznego pobytu Miejsce zamieszkania a miejsce zameldowania
Umiejętności społeczne: jak rozwijać je przez codzienne czynności - radzi ekspert [WIDEO]
Co robić, gdy dziecko woli bawić się samo. Czy zachęcać go do zabawy z rówieśnikami lub starszym rodzeństwem? Zobacz, co radzi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy
Jak zmieniać zabawy na kolejnych etapach rozwoju dziecka, by rozwijać jego umiejętności społeczne? Umiejętności społeczne rozwijamy już od samego początku, jak tylko dziecko się urodzi. Pierwszymi osobami, z którymi dziecko nawiązuje relacje są rodzice. - I to od nich tak naprawdę zależy, w jaki sposób na dalszych etapach życia będą nawiązywały relacje z rówieśnikami i osobami dorosłymi - mówi Dorota Maciejec, psycholog społeczny. - Od tego również będzie zależało to, jak dzieci będą funkcjonowały w kontekście relacji z innymi ludźmi: czy będą otwarte, czy zamknięte? Zdaniem psychologa dzięki rodzicom dzieci nabywają umiejętność używania zwrotów grzecznościowych. Już w pierwszym roku życia zwykła zabawa w "pa pa", "dzień dobry" i "do widzenia" wpływa na rozwijanie umiejętności społecznych, które są fundamentem przyszłych relacji międzyludzkich. - Dlatego warto podczas zwykłych sytuacji podczas wizyty w parku, czy sklepie pokazywać dzieciom i uczuć je jakimi zasadami rządzi się świat - podpowiada psycholog dziecięcy. - Kiedy dziecko będzie w odpowiednim wieku, zachęcam rodziców do tego, by wychodziło na place zabaw, klubików, czy uczestniczyło w zorganizowanych spotkaniach mam z dziećmi, właśnie po to, by dzieci miały możliwość doświadczania pierwszych relacji społecznych w gronie rówieśników - mówi Dorota Maciejec. - Dzieci wtedy zaczynają dostrzegać, że w ich otoczeniu są jeszcze inne dzieci. Co jest bardzo ważne, bo dzieci w tym wieku potrafią być bardzo egoistyczne i egocentryczne. Dlaczego wcielanie się w różne role w zabawie pomaga w rozwijaniu umiejętności społecznych? W kształtowaniu umiejętności społecznych warto wykorzystać fakt, że dzieci w młodszym wieku mają cudowną umiejętność fantazjowania, zabawy "na niby". Maluchy mają lekkość w nadawaniu cech ludzkich przedmiotom nieożywionym. - Wykorzystujmy bliskie dziecku zabawki, jak miś, lalka, aby opowiedzieć, jak wyglądają codzienne sytuacje społeczne - mówi psycholog. - Na przykład, że lalka jest smutna. Można podpowiedzieć dziecku, co można zrobić, by rozweselić lalkę. Dziecko woli bawić się samo. Czy zachęcać go do zabawy z rówieśnikami lub starszym rodzeństwem? Jeśli dziecko chce bawić się samo, to z jednej strony akceptujemy to, ale z drugiej strony trzeba zdawać sobie sprawę, że potrzebuje rówieśników, po to, by rozwijać podstawowe umiejętności społeczne. - Warto zachęcić dziecko do tego, aby wyszło na dwór, pobawiło się z dziećmi w jego wieku i warto jemu w tym towarzyszyć, by wesprzeć je, jeśli nie ma w sobie odwagi, by zrobić ten pierwszy krok w relacjach z innymi - mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. A jeśli dziecko ma rodzeństwo, to zaangażujmy to starsze rodzeństwo, by zachęciło malucha do wspólnych zabaw. Pamiętajmy, że starsze rodzeństwo, jest kimś atrakcyjnym w życiu malucha i jego zachęta do wspólnej zabawy może przynieść lepszy skutek, niż nasza zachęta do tego. W filmie wykorzystano zdjęcia z wykładu o rozwoju społecznym psycholog Doroty Maciejec, podczas warsztatów z rodzicami w Warszawie, którego sponsorem była firma Lego. Polecamy: 10 zabaw dla dzieci na lepszy wzrok Rywalizacja między rodzeństwem Niemowlę - indywidualista czy istota społeczna [WIDEO]
Żłobek – zło konieczne czy szansa na lepszy rozwój?
Nie każda mama, która wraca do pracy, może zostawić dziecko z dziadkami lub nianią. Wtedy pozostaje żłobek. Czy warto posłać dziecko do żłobka i jakie korzyści może to przynieść maluchowi?
Planujesz wrócić do pracy po urlopie macierzyńskim lub wychowawczym i właśnie zastanawiasz się, jak zapewnić opiekę maluszkowi podczas twojej nieobecności? Pierwszą nasuwającą się myślą są pewnie dziadkowie, jednak nie każda mama może poprosić o pomoc babcię lub dziadka. Wybór niani to też niełatwa sprawa, a ponadto – dość duży wydatek. Cóż więc robić? Pozostaje jeszcze jedno rozwiązanie – żłobek, choć tę formę opieki wielu rodziców traktuje jak zło konieczne. Czy słusznie? Czy warto posłać dziecko do żłobka i jakie zalety ma ta forma opieki? Żłobek – nie taki straszny, jak go malują Wśród młodych mam często panuje przekonanie, że posłanie dziecka do żłobka jest złem koniecznym i należy to zrobić wyłącznie, gdy nie można zapewnić dziecku opieki w inny sposób. Tymczasem współczesne żłobki bardzo różnią się od tych, które my pamiętamy ze swojego dzieciństwa i… mogą wspierać rozwój dziecka. Jakie zalety ma żłobek? Jest tani – w budżecie młodych rodziców zazwyczaj każdy grosz się liczy. Niestety zatrudnienie niani najczęściej jest dość kosztowne, opłaty w żłobku są znacznie niższe. Wspiera rozwój społeczny dziecka – dziecko po skończeniu roku potrzebuje już kontaktu z rówieśnikami i choć na razie wspólne zabawy nie będą zgodne i idealne, to w ten właśnie sposób maluch uczy się, jak funkcjonować w grupie rówieśniczej. Jest to ważne zwłaszcza dla jedynaków lub dzieci, które mają znacznie starsze rodzeństwo. Wspiera rozwój poznawczy dziecka – wiele żłobków oferuje dodatkowe zajęcia, które wspierają rozwój malucha. Zajęcia muzyczne, multisensoryczne czy teatrzyki dla brzdąców – to tylko przykłady aktywności, które są organizowane w żłobkach po to, by wspierać rozwój małych podopiecznych. Wspiera rozwój motoryczny dziecka – żłobki zazwyczaj mają własne place zabaw oraz duże sale pełne zabawek. Każdy brzdąc przyzna, że spacer z mamą to niestety nie to samo, co szaleństwa w piaskownicy czy na zjeżdżalni z rówieśnikami. Uczy samodzielności i dyscypliny – w żłobku maluch będzie musiał przyzwyczaić się do tego, że każda aktywność ma określoną porę – jest czas na jedzenie, drzemkę i zabawę. Dzięki temu dziecku będzie łatwiej przyzwyczaić się do podobnego rytmu dnia, kiedy pójdzie do przedszkola, a potem do szkoły. Panie, które opiekują się maluchami, z pewnością będą też starały się wpoić maluchom np. to, że po zabawie należy posprzątać zabawki oraz nauczyć, kiedy powiedzieć dziękuję, przepraszam i proszę. Te umiejętności z pewnością sama szybko docenisz u swojego dziecka. Zapewnia profesjonalną opiekę – oddając dziecko do żłobka, masz pewność, że maluch jest pod opieką wykwalifikowanych osób, które doskonale wiedzą, nie tylko, jak zmienić pieluszkę i nakarmić brzdąca, lecz także potrafią przez zabawę stymulować jego rozwój. Jeśli więc musisz rozstać się z maluchem na kilka godzin w ciągu dnia, warto wziąć od uwagę żłobek. Nadal martwisz się, że maluch nie będzie czuł się tam komfortowo? Przygotuj brzdąca do tego ważnego wydarzenia i przyszykujcie wspólnie wyprawkę. Listę potrzebnych rzeczy na pewno znajdziesz żłobku. Szczególną uwagę warto zwrócić na pieluszki, które umieścisz w wyprawce, w końcu to w nich maluch będzie spędzał cały dzień. Sięgnij po takie, które – jak np. pieluszki Dada – nie przeciekają i utrzymują skórę dziecka suchą przez cały dzień. Jeśli wybierzesz dobrą placówkę (sprawdź wcześniej opinie w Internecie, popytaj znajomych, porozmawiaj z wychowawczyniami), twoje dziecko tylko na tym zyska. Zajrzyj tez na: www.dada.pl
Dziecko wśród rówieśników – co powinno cię zaniepokoić?
Chętnie bawi się z innymi, a może zawsze siedzi z boku i tylko obserwuje inne dzieci? Jak dziecko zachowuje się w grupie i co powinno cię zaniepokoić?
Pierwsze kontakty z rówieśnikami nie zawsze są łatwe, ale to niezbędne doświadczenie, które pomaga dziecku nauczyć się tego, jak funkcjonować w grupie, a tym samym – w społeczeństwie. Warto obserwować te początki zawierania przez dziecko nowych znajomości. Jak zachowuje się dziecko wśród rówieśników? Każde dziecko jest inne, w inny sposób nawiązuje też swoje pierwsze relacje z rówieśnikami, nie mniej jednak można zaobserwować w tym pewne prawidłowości: zabawa równoległa – maluchy do ok. 3 roku życia, nawet jeśli są otoczone innymi dziećmi, zazwyczaj nie bawią się razem, lecz obok siebie. To tak zwana zabawa równoległa, podczas której brzdące uważnie się obserwują, nie starają się jednak nawiązać bliższej relacji i bawić się razem. Jest to całkowicie normalny etap w rozwoju społecznym dziecka nie zawsze zgodnie – nie oczekuj, że maluchy będą zawsze zgodnie się bawić. Normą jest zabieranie sobie zabawek czy bronienie „swojego terytorium” np. w piaskownicy. Dziecko dopiero uczy się reguł panujących w grupie, a także pojęcie własności. pierwsze wspólne zabawy – będziesz mogła zaobserwować dopiero ok. 3 roku życia. Wtedy maluchy rzeczywiście próbują bawić się wspólnie, a nie jedynie obok siebie wchodzenie w role – 4-latki potrafią już bawić się odgrywając role: jedno dziecko zostaje np. panią przedszkolanką, a pozostałe – jej podopiecznymi. Maluchy uczą się w ten sposób odgrywać różne role społeczne, co bardzo przyda im się w dorosłym życiu. naśladowanie dorosłych – pamiętaj, że pierwszym wzorcem zachowań społecznych jest mama i tata. Dziecko cały czas was obserwuje i naśladuje wszystko, co robicie. Zatem to wy swoim przykładem musicie nauczyć malucha, jak odzywać się do innych osób, jak zachowywać się w różnych miejscach itp. Gdy maluch poczuje się dobrze wśród rówieśników, może ci nawet być trudno przywołać go z piaskownicy na obiad albo wyciągnąć z przedszkola. Pamiętaj też, by do zabawy zawsze ubierać dziecko wygodnie – maluch powinien czuć się swobodnie i skupić na przyjemności bycia z innymi dziećmi, a nie np. na uwierającym ubranku. To samo dotyczy pieluszki. Wybieraj takie, które – jak pieluszki Dada - nie krępują ruchów dziecka, a jednocześnie są bardzo chłonne i dobrze dopasowują się do ciała malucha. Co powinno zaniepokoić w rozwoju społecznym dziecka? Jeśli zauważyłaś, że: 5-letnie dziecko w ogóle nie jest zainteresowane innymi dziećmi, nie bawi się z nimi, tylko obserwuje je z boku, 5-6-letnie dziecko nie potrafi podczas zabawy wchodzić w role i nie rozumie, dlaczego inne dzieci „udają” np. panią przedszkolankę, mamę czy tatę bez wyraźnego powodu jest agresywne w stosunku do innych dzieci, np. bije czy kopie rówieśników, używa brzydkich wyrazów, choć wie, że nie należy tego robić zacznij uważnie obserwować malucha. Opisane sytuacje nie muszą wcale świadczyć o jakichś nieprawidłowościach w rozwoju, być może maluch jest po prostu nieśmiały albo agresją rozładowuje nagromadzony wcześniej stres. Nie mniej jednak takich zachowań nie powinnaś bagatelizować. Porozmawiaj z dzieckiem, staraj się poznać ich przyczynę, a jeśli to nie pomoże – skonsultuj się ze specjalistą. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Sprawdź, czy twoje dziecko dobrze się rozwija - check lista do druku
W pierwszym roku życia dziecko nie tylko rośnie niezwykle szybko, ale równie prędko zdobywa nowe umiejętności. Zastanawiasz się, czy twój maluszek w odpowiednim tempie się rozwija? Dzięki naszej check liście możesz to sprawdzić.
Nie ma chyba mamy, która w jakimś momencie nie zaczęłaby się martwić, czy jej dziecko rozwija się prawidłowo. Za późno zaczęło przekręcać się na brzuszek? Za wcześnie usiadło? Jeszcze nie mówi? Już samo wstało? Takie obawy dotyczą większości rodziców. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie Nie ma jednak sztywnych norm, według których dzieci powinny się rozwijać, bo każde może to robić w swoim własnym tempie. Jednak niektóre umiejętności maluchy powinny osiągnąć w pewnym określonym przedziale czasowym - choć zdobywanie danej umiejętności może dziecku zająć nawet trzy miesiące i wciąż wszystko będzie w porządku. Tylko znaczne opóźnienia w rozwoju mogą ewentualnie budzić niepokój, ale zawsze wtedy warto skontaktować się z pediatrą, by ocenił, czy rzeczywiście jest się czym martwić. Zobacz też: Kalendarz rozwoju niemowlaka Co to są kamienie milowe? Rozwój niemowlęcia można oceniać na podstawie osiągania przez nie konkretnych umiejętności, tzw. kamieni milowych. Dotyczą one czterech dziedzin rozwoju: poznawczego motorycznego komunikacyjnego umiejętności społecznych Każda dziedzina to określone umiejętności. Rozwój poznawczy dotyczy przetwarzania informacji i poznawania świata, rozpoznawania osób i przedmiotów oraz rozwiązywania problemów. Rozwój motoryczny oznacza, że dziecko osiąga pewne umiejętności ruchowe, np. raczkowanie, obroty, chodzenie lub rysowanie. Komunikacja obejmuje takie funkcje, jak wykonywanie gestów, gaworzenie i mówienie, a rozwój społeczny – czynności typu uśmiechanie się, naśladowanie, dzielenie się i rozpoznawanie emocji. Jeśli dziecko osiąga kolejne kamienie milowe, to znak, że rozwija się prawidłowo. Ale nawet jeśli ich nie osiąga, nie znaczy to, że już na pewno coś jest źle. Warto po prostu wtedy sprawdzić rozwój dziecka, kontaktując się ze specjalistą, zawsze zaczynając od pediatry. Zobacz też: Skoki rozwojowe w 1. roku życia - poznaj je! Wydrukuj swoją check listę i zaznacz, co umie twoje dziecko. Jeśli coś cię niepokoi, poradź się swojego lekarza.
Dziecko w społeczeństwie, czyli jak przebiega rozwój społeczny dziecka
Dziecko już od chwili narodzin jest członkiem społeczeństwa. I choć niemowlę nie potrafi jeszcze nic powiedzieć, doskonale wie, jak nawiązać kontakt z innymi. Jak to możliwe? Dowiedz się więcej o rozwoju społecznym dziecka.
Na razie jesteście dla siebie całym światem. Ono dla ciebie, a ty dla niego. Jednak twoje dziecko już teraz przygotowuje się do tego, by w przyszłości wchodzić w interakcje z innymi ludźmi, zawierać przyjaźnie i odgrywać różne role społeczne. Nie wierzysz? Przeczytaj sama. Taki mały, a taki towarzyski Wydawałoby się, że tak mały człowiek, który nie potrafi powiedzieć nawet jednego słowa, nie może nawiązywać kontaktów społecznych. Nic bardziej mylnego! Niemowlaki mają swoje sposoby na to, by porozumieć się ze światem. Podstawowym i najważniejszym jest… płacz. Maluch płacze, gdy jest głodny, gdy ma mokrą pieluszkę lub gdy po prostu się za tobą stęsknił i chce cię zobaczyć. Płacząc, mówi: „Mamo, chodź do mnie, potrzebuję cię”. Szybko nauczysz się rozpoznawać po płaczu dziecka, czego maluch w danej chwili chce. Ok. 3. miesiąca życia dziecka można zaobserwować tzw. kompleks ożywienia. Na widok dorosłego maluch wyraźnie się ożywia, wyciąga do niej rączki, uśmiecha się i wydaje różne zabawne dźwięki. Za kolejne 2-3 miesiące twoja pociecha będzie już potrafiła odróżnić osoby, które zna, od obcych, a na te ostatnie będzie reagować lękiem i płaczem. 8-miesięczne niemowlę próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłego płaczem i gaworzeniem, naśladuje też mimikę i proste gesty, oczekując pochwały. Pod koniec okresu niemowlęcego, maluch potrafi już bawić się ze swoim opiekunem, podawać zabawki czy wspólnie układać klocki. To wstęp do zabaw z rówieśnikami. Mały zaczepniś Do tej pory to głównie ty inicjowałaś kontakt z dzieckiem, a maluch tylko odpowiadał na twoje zainteresowanie. Teraz, gdy ma już za sobą pierwsze urodziny, to on powoli będzie przejmował inicjatywę. Ponieważ może już samodzielnie się poruszać (czy to raczkując, czy chodząc), nie wykorzystuje już tak często płaczu, by cię przywołać. Może przecież sam do ciebie podejść! Aby ułatwić mu te wędrówki w poszukiwaniu mamy czy nowych przyjaciół zawsze pamiętaj o tym, by zakładać dziecku komfortowe ubranie i wygodną pieluszkę. Najlepsza będzie taka, która – jak pieluszki Dada – ma elastyczne boczki i wygodne rzepy, które nie krępują ruchów. Maluch zaczyna też coraz swobodniej posługiwać się najbardziej naturalnym dla nas, dorosłych, narzędziem komunikacji, czyli mową. Szkrab zaczyna więc sam zagadywać, by przyciągnąć uwagę dorosłych. Na obecne i przyszłe zachowanie społeczne największy wpływ ma… zachowanie rodziców. Miej się więc na baczności, bo maluch dokładnie cię obserwuje i uczy się, jak należy obcować z ludźmi. W tym okresie zaczyna się też pojawiać zainteresowanie rówieśnikami i pierwsze wspólne zabawy, co nie oznacza, że maluchy od razu zgodnie będą bawić się razem według ustalonego scenariusza. Przeciwnie, czasem będą po prostu bawić się obok siebie i dokładnie obserwować nawzajem, a czasem będą kłócić się o zabawki. Spokojnie, to normalne. Dziecko musi wypróbować swoje siły w grupie i nauczyć się zasad, według których ona funkcjonuje. Zaradny przedszkolak Dziecko w wieku przedszkolnym coraz lepiej odnajduje się wśród rówieśników. Poznaje zasady, które rządzą grupą, i potrafi się do nich przystosować, dlatego też wspólne zabawy są coraz bardziej zgodne. Maluch zaczyna odgrywać także różne role społeczne, a każda z nich wymaga od niego nieco innych zachowań. Brzdąc jest już nie tylko twoim ukochanym dzieckiem, lecz także wnukiem, bratem lub siostrą czy uczniem przedszkola. Szkrab wie już, w jaki sposób powinien zachowywać się w domu, a jak w przedszkolu, na co może pozwolić sobie przy ulubionej koleżance, a czego nie robić w większej grupie rówieśników. To naprawdę nie lada osiągnięcie. W kolejnych latach dziecko będzie doskonalić te umiejętności społeczne i nabywać nowe, poznawać kolejnych ludzi, tworzyć różnego rodzaju relacje. Przyjdzie taki czas, że to rówieśnicy będą dla niego jedną z najistotniejszych grup, ale spokojnie – jeszcze przez kilka ładnych lat to ty będziesz dla niego najważniejszą osobą na świecie. Zajrzyj też na: www.dada.pl.
Zabawa, kłótnia, współpraca - co robić, by dziecko odnalazło się w grupie
W piaskownicy jak na poligonie - dziecko ćwiczy cały czas! Na szczęście nie strzelanie do celu i obronę przeciwlotniczą, ale umiejętności społeczne.
Dziecko, między stawianiem babek z piasku a wciskaniem się w kolejkę do huśtawki, obserwuje rówieśników, bawi się z nimi i kłóci. Słowem, uczy się życia w grupie. Dlatego nawet jeśli jesteś szczęśliwą posiadaczką piaskownicy na własnym podwórku, nie pozwól, by twoje dziecko było skazane jedynie na zabawę w pojedynkę. Bo korzyści, jakie przynosi zespołowa zabawa, są nie do przecenienia – nawet już dla rocznego dziecka. Dziecko chłonie nowości Zabawa z kolegami? Niespełna dwuletnie dziecko nie widzi w tym nic atrakcyjnego. Dla niego rówieśnik jest raczej czymś w rodzaju ruszającej się i mówiącej lalki, a nie partnerem do działania. Dzieci, które jeszcze nie mają dwóch lat, bawią się "obok” siebie (psychologowie nazywają to zabawą równoległą) i nie mają ochoty na dzielenie się zabawkami. Ale to nie znaczy, że takie zuchy nie potrzebują rówieśników! Wprost przeciwnie: towarzystwo innych dzieci jest dla kilkunastomiesięcznego malca bardzo kształcące. Może on w kolegach przeglądać się jak w lustrze, dzięki czemu lepiej poznaje siebie i swoje potrzeby. Jak pomóc dziecku? Spróbuj umówić się ze znajomymi mamami na wspólną cotygodniową zabawę. Maluch, spotykając się regularnie z tymi samymi dziećmi, czuje się bezpieczniej i swobodniej. Sprawdź 5 dowodów, że dwulatek rozwija się prawidłowo. Dziecko uczy się współpracy Kiedy w ruch pójdą cztery łopatki, a nie jedna, zamek z piasku powstanie dużo szybciej! Zabawa w pieski albo w „mamę i tatę” również nie obędzie się bez przynajmniej jednego towarzysza... Dzieci, spędzając wspólnie czas na placu zabaw, uczą się pomagać innym i przyjmować pomoc. Nie oczekuj jednak cudów, taka nauka współpracy wymaga mnóstwa czasu i... dobrych chęci maluszka! Zobacz też: Zabawy dla rocznego dziecka Jak pomóc dziecku? Organizuj zabawy tylko z jeszcze jednym dzieckiem, bo wspólny język łatwiej znaleźć w parze niż w kilkuosobowej grupie. Nie namawiaj dziecko, aby dołączyło do bawiącej się już dwójki dzieci. W piaskownicy, jak w małżeństwie, troje to już tłum! Pamiętaj też, że dwuletni malec ma wielką potrzebę własności, dlatego jak lew będzie bronił swoich zabawek. Pozwól mu na to, ale też ukazuj korzyści z dzielenia się: „Kiedy ty pożyczysz Antkowi swój traktorek, on da ci się pobawić śmieciarką”. Jak kształtować w dziecku postawy społeczne - radzi pediatra: [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko walczy z nieśmiałością Z jednej strony: wiaderko tamtej dziewczynki kusi i to bardzo. Z drugiej – trochę wstyd poprosić... Dziecko musi przezwyciężyć swoją nieśmiałość i jeśli naprawdę zależy mu na zabawce, zrobi to na pewno! Pamiętaj jednak, że czasem to, co ty bierzesz za nieśmiałość, dla malca może być czymś zupełnie naturalnym. Wiele dzieci świetnie się bawi, po prostu obserwując rówieśników. To, że dwu-, trzyletni maluch lubi stać na uboczu, nie znaczy, że już nigdy nie znajdzie przyjaciół! Jak pomóc dziecku? Jeśli twoje dziecko boi się oderwać od ciebie, spróbuj włączyć się do zabawy maluchów. Nie naciskaj jednak zbyt usilnie – w ten sposób możesz wywołać opór i jeszcze większą niechęć do zabaw z innymi. Dziecko nawiązuje przyjaźnie Już niespełna dwulatek rozpozna „swojego” kolegę i będzie chciał się z nim bawić! Dziecko w tym wieku zdaje sobie już sprawę, że ono i ten drugi bawiący się obok maluch są do siebie podobni. Dwulatek, choć nie umie jeszcze bawić się z innymi dziećmi, jest wobec nich opiekuńczy i czuły. Z chęcią się przytula i rozdaje całuski, ale w obecności nieznajomych dzieci jeszcze często staje się bardzo wstydliwy i cichy. Jak pomóc dziecku? Trzylatek będzie już umiał się sam przedstawić, ale młodszemu dziecku będziesz musiała w tym pomóc. Kiedy zobaczysz znajomą twarz, szepnij do maluszka: „Zobacz, tam jest ta dziewczynka, z którą bawiłeś się wczoraj”. Razem podejdźcie do niej – oczywiście ze swoją łopatką i wiaderkiem! Dziecko ćwiczy savoir-vivre Skoro dzieci nie umieją jeszcze argumentować, nic dziwnego, że szybko sięgają po mniej wyrafinowane sposoby perswazji: uderzają w płacz albo wyprowadzają prawy sierpowy. Na szczęście wbrew pozorom plac zabaw uczy dobrych manier. Często to właśnie w piaskownicy maluch po raz pierwszy w życiu poznaje moc słów „proszę” i „dziękuję”. Tu uczy się czekać na swoją kolej i dowiaduje się, że przepychanie się jest be. Jak pomóc dziecku: Unikaj zatłoczonych piaskownic – im więcej dzieci, tym większe ryzyko awantury. Jeśli już się zaczęła, powstrzymaj się przez chwilę od interwencji: być może maluchy poradzą sobie same. Już się biją? Nie roztrząsaj, „kto jest winien”, ale zaproponuj rozzłoszczonym dzieciom np. wyścigi – to świetnie rozładowuje emocje. Zobacz 7 zabawek wszech czasów. Dziecko świetnie się bawi! Na placu zabaw dziecko może się wybiegać i wykrzyczeć. Nie słyszy ciągłych napomnień (w każdym razie jest ich mniej). A do tego te inne dzieci, które zawsze wymyślą coś nowego i fantastycznego – coś, na co mama w domu by nie wpadła! Czy istnieje piękniejsze miejsce na ziemi? Jak pomóc? Najlepiej... usiądź na ławce i tylko obserwuj. Rozluźnij trochę kontrolę nad malcem, wtrącaj się tylko na jego wyraźne życzenie. On, choć jeszcze taki mały, lubi czuć się niezależny. Zanim wyjdziecie na plac zabaw - rady dla taty i mamy Wybierz bezpieczny plac zabaw. Sprawdź, czy: Huśtawki i zjeżdżalnie są w dobrym stanie. Jeśli połowa urządzeń jest uszkodzona, chwieje się albo trzeszczy, pozostałe może spotkać wkrótce ten sam los. Podesty zjeżdżalni zabezpieczono poręczami. To absolutna konieczność! Upadek z wysokości jest groźny. Nawierzchnia na placu jest miękka. Tartan, ubita ziemia, trawa, piasek – wszystko, byle nie beton. Teren jest ogrodzony. Macie szansę, że malec nie odkryje w piaskownicy pozostałości po psie pani sąsiadki z trzeciego piętra (albo niedopałków, puszek po piwie czy ostrych kawałków szkła). Konsultacja: Justyna Święcicka, psycholog, prowadzi konsultacje dla mam małych dzieci na Uniwersytecie dla Rodziców w Warszawie.
10 sposobów na wspieranie rozwoju dziecka
Poczucie własnej wartości, odwaga, wrażliwość są o wiele ważniejsze niż same piątki w szkole. Jak zaszczepić je w dziecku, by wyrosło na osobę, która poradzi sobie w życiu?
Zanim twoje dziecko skończy przedszkole, będzie już miało swój charakterek, swoje upodobania i ulubione aktywności. Do tego czasu będziesz mogła zrobić bardzo dużo, by wspierać jego rozwój i nauczyć go wielu przydatnych umiejętności. Czasem ta nauka będzie przebiegała niezauważenie, bo maluch będzie po prostu podpatrywał i naśladował to, co robią jego bliscy. Możesz być jednak pewna, że twoja czułość i bliskość będą dla niego najlepszym kapitałem na przyszłość. Oto, co możesz zrobić dla swojego dziecka. Bądź blisko dziecka Wielu rzeczy dziecko może nauczyć się samo, choćby wtedy, gdy obserwuje, co się wokół niego dzieje. Jednak żeby mogło w pełni rozwinąć i ujawnić swoje zdolności, potrzebuje mądrego, oddanego mu bez reszty przewodnika. Pierwszym i najwspanialszym ze wszystkich jesteś ty. Chcąc zapewnić dziecku idealne warunki do rozwoju, na pewno nie musisz stosować wymyślnych metod wychowawczych, ani kupować drogich zabawek edukacyjnych. Najważniejsze jest to, byś była blisko malca, okazywała mu miłość i bezwarunkową akceptację. Spędzaj z dzieckiem jak najwięcej czasu i jak najczęściej poświęcaj go na wspólną zabawę. To dzięki niej dostarczysz mu różnorodnych bodźców, które pobudzą wyobraźnię i poszerzą wiedzę o otaczającym świecie. Nie żałuj dziecku pieszczot Nie skupiaj się na tym, by twój maluch jak najszybciej nauczył się czegoś nowego: siadania, rozpoznawania kolorów czy budowania wieży z klocków. Przede wszystkim dbaj o jego uczucia. Dzieci otoczone miłością i czułością o wiele łatwiej zdobywają kolejne umiejętności. Każdy maluszek uwielbia, gdy mama patrzy mu głęboko w oczy. Czuje się wtedy naprawdę ważny, gdyż cała twoja uwaga skupia się na nim. Nie obawiaj się też, że noszeniem na rękach rozpieścisz dziecko. Przeciwnie – kołysanie rozwinie zmysł równowagi malca. Zawsze też reaguj na jego płacz. Bo dla rozwoju dziecka ważna jest pewność, że może ci ufać i polegać na tobie w każdej sytuacji. Zachęcaj dziecko do ruchu Machanie nóżkami, raczkowanie, bieganie – to wszystko doskonale wpływa na rozwój intelektualny dziecka! Zadbaj, by malec miał warunki do swobodnego poruszania się i poznawania otoczenia. Pozwalaj dziecku na eksperymenty Malec musi czasem coś popsuć, zrzucić, wylać... Bo właśnie w ten sposób nabiera doświadczenia. A to między innymi ono sprawia, że dziecko staje się coraz sprytniejsze i mądrzejsze. Dbaj tylko o bezpieczeństwo dziecka i daj mu mnóstwo swobody. Wyrośnie na odważnego, otwartego na świat człowieka. Pediatra radzi, jak wspierać rozwój mowy dziecka: View Ediplayer on the source website [CMS_PAGE_BREAK] Zabawy rozwijające Twoje dziecko rodzi się ciekawe otaczającego je świata. Poznaje go wytrwale wszystkimi zmysłami – gdy patrzy, dotyka, rusza się, manipuluje przedmiotami, eksperymentuje. Wszystko, co robi, co słyszy i obserwuje dziecko, ma wpływ na to, jakim będzie człowiekiem. Jednak żeby mogło w pełni rozwinąć swoje zdolności, potrzebuje wsparcia i odpowiednich bodźców. Oto zabawy, które pomogą malcowi rozwinąć drzemiące w nim talenty. Powitanie przyrody Świetna zabawa dla roczniaka. Spacerując z dzieckiem po lesie, parku czy nawet najbliższej okolicy i mijając zwykłe rzeczy, pozdrawiaj je w imieniu malca. Zwracaj się do trawy, patyków, drzewek, mówiąc np.: „Dzień dobry, trawko! Mam na imię Kasia. Wybrałyśmy się z mamusią na spacer. Idziemy dalej. Do zobaczenia!”. Do każdej rzeczy czy zwierzątka możesz mówić w inny sposób. Postaraj się urozmaicić te „rozmowy”, modulując głos lub zmieniając mimikę. Maluchy to uwielbiają! Jeśli dziecko jest starsze i radzi sobie z całymi zdaniami, niech samo mówi w swoim imieniu. CO TO DAJE? Uczy sprawności językowej i zachowań społecznych, rozwija wyobraźnię i oswaja z otaczającym światem. Bańki mydlane Dobra atrakcja dla roczniaka. Dorosły puszcza, a maluch rozbija bańki (klaszcząc), przekłuwa je słomką albo na nie dmucha – tak baw się z dzieckiem, które puszczając bańki mogłoby napić się płynu. Wśród starszych dzieci ogłoś konkurs na to, kto zrobi najwięcej baniek. Płyn do ich puszczania możesz przygotować np. z płynu do kąpieli rozcieńczonego wodą lub według przepisu dla profesjonalistów: litr wody zmieszany z 2–3 łyżkami płynu do mycia naczyń i łyżeczką gliceryny, którą można kupić w aptece. CO TO DAJE? Dmuchanie baniek ćwiczy mięśnie twarzy, a to jest pomocne w nauce mowy. Gdy maluchowi uda się złapać bańkę, poczuje się dumny i nabierze więcej wiary we własne siły. Wyprawa po skarby Możesz zabrać na nią półtoraroczne dziecko. Poza domem jest mnóstwo skarbów. Weź koszyk lub plecak i wyruszcie razem na ich poszukiwania. Gdy znajdziecie jakieś ciekawe drobiazgi, wkładajcie je do koszyka. Mogą to być kamyczki, gałązki drzewek, nasionka, szyszki, czy kwiatki. Podczas zbierania uważnie się im przyglądajcie, a ty opowiadaj malcowi o waszych znalezionych skarbach. Możesz nawet stworzyć opowieść, w której będą występować zebrane przez was rzeczy w roli aktorów. W domu zróbcie z nich obrazek lub talizman chroniący np. przed złymi snami albo po prostu schowajcie je do kolorowego pudełka. CO TO DAJE? Rozwija wyobraźnię, poszerza słownictwo, zaznajamia z przyrodą. Czego nie widać Ta zabawa spodoba się półtorarocznemu smykowi. Wybierz miejsce, gdzie jest sporo krzaczków, drzew, ławek. Gdy twój maluch nie będzie na ciebie patrzył, schowaj mu się, ale tak, by częściowo cię widział. Następnie zawołaj: „Schowałam się. Chodź i mnie poszukaj!”. Dziecko najpierw będzie musiało znaleźć kierunek, z którego dochodzi twój głos, a potem zacznie szukać cię wzrokiem. Możesz urozmaicać zabawę, wykorzystując do niej mały namiot. Smyk będzie bardzo przejęty, gdy cię już znajdzie, więc nagradzaj go buziakami. CO TO DAJE? Uczy dziecko dopasowywania elementów do całości, przygotowuje do zabaw społecznych, rozwija orientację przestrzenną. Jak kangury Idealna zabawa dla dwulatka. Znajdź miejsce, z którego można zeskoczyć, np. pieniek, dużą cegłę czy w miarę kształtny kamień. Postaw na nim dziecko i złap je za obie ręce. Daj hasło: „Na miejsca, gotowi, hop!” i pomóż maluchowi zeskoczyć. Twoje ręce powinny być na wysokości jego barków, tak by dziecko lądowało o własnych siłach. Do wspólnego skakania możecie też zaprosić tatę. Niech skacze obok malca (na tę samą komendę). CO TO DAJE? Uczy utrzymywania równowagi, koordynacji ruchów, zręczności i zaufania do innych. Turniej w kręgle Spodobają się półtorarocznemu malcowi. Napełnij butelki wodą lub piaskiem, żeby były stabilne lub skorzystaj z plastikowych kręgli. Rozstaw kręgle na planie trójkąta (wierzchołek kierowany w stronę graczy). Narysuj kredą linię, na której ustawia się gracz. Nie powinna być zbyt oddalona od butelek, by dziecko miało szansę w nie trafić. Dla siebie możesz wyznaczyć drugą, położoną dalej. Jeśli gracie na trawniku, wytycz linię sznurkiem. Na przemian turlajcie piłkę w stronę kręgli. CO TO DAJE? Ćwiczy umiejętność równoczesnej pracy oczu i rączek, a element rywalizacji sprawia, że malec uczy się zachowań potrzebnych np. w piaskownicy.
Czy dziecko, które ma kochających rodziców, babcię, ciocię etc. potrzebuje kolegów? Tak! Rówieśnicy są mu potrzebni nawet wtedy, gdy jeszcze nie potrafi się z nimi bawić!
Rówieśnicy uczą bardzo ważnej rzeczy: reguł rządzących kontaktami między ludźmi. Spędzany z nimi czas dostarcza też mnóstwo radości, jednak zanim dziecko zacznie nawiązywać pierwsze przyjaźnie, musi opanować podstawy: zrozumieć, kim są te zabawne istoty, które czasem widuje. Podpowiadamy, jak dziecko dojrzewa do przyjaźni oraz co robić, gdy nie chce się dzielić albo kłóci się z rówieśnikiem. Przeczytaj także: Jak wychować jedynaka Rówieśnicy w 2. roku życia: duże zabawki Dla rocznego czy nawet półtorarocznego dziecka rówieśnicy to... duże zabawki. Dziecko może śmiać się do znajomego malca, może nawet wychodzić z wózka na jego widok, jednak nie potrafi jeszcze się z nim bawić. Dziecko w tym wieku uważa rówieśników za coś znajomego, coś, na co można popatrzeć, czego da się nawet dotknąć. Postrzega ich jako ruszające się przedmioty, które można obserwować czy szturchnąć. Mimo to warto zadbać o to, by dziecko już teraz miało kontakt z rówieśnikami. Dzięki temu się z nimi oswaja. Rówieśnicy w 3. roku życia: osoby, które mają swoje zdanie Dzięki kontaktom i wspólnej zabawie dziecko orientuje się w końcu, że „ruszające się przedmioty”, za jakich uważało rówieśników, to inne dzieci. I że trzeba się z nimi liczyć. Dwulatki najpierw przypatrują się sobie, potem uczą się współpracy oraz radzenia sobie w różnych sytuacjach. Przekonują się też, że nie wszystko, co jest w zasięgu ich wzroku, należy do nich samych i że czasem warto się dzielić. Zabawa z rówieśnikami dostarcza dziecku zupełnie innych doświadczeń niż zabawa z rodzicami, babcią czy opiekunką. Dorośli na ogół starają się, by dziecko było zadowolone. Podczas zabawy z mamą czy tatą dziecko nie musi o nic się spierać, nie musi też podporządkowywać się regułom. Gdy bawi się z rówieśnikami nie jest już tak łatwo, ale dzięki temu uczy się na czym polegają kontakty z innymi ludźmi. [CMS_PAGE_BREAK] Pomóż dziecku poznać rówieśników Zabieraj dziecko tam, gdzie może spotkać dzieci w podobnym wieku, np. na plac zabaw. Przeczytaj także dlaczego warto pokochać plac zabaw Od czasu do czasu zaproś do domu dziecko w podobnym wieku. Wcześniej przygotuj kilka pomysłów zabawy, np. urządź domek pod stołem, który nakryłaś kocem. Organizuj kinderbale - przyjęcia urodzinowe i spotkania bez okazji. Przeczytaj także: Pomysły na kinderbal Kilka godzin wspólnej zabawy to dla Twojego malca cenne doświadczenie, które na pewno będzie w przyszłości procentować. Przeczytaj także: Dlaczego tak ważna jest inteligencja emocjonalna Co robić, gdy dwulatek nie chce się dzielić z rówieśnikami? odpowiada JOANNA BIAŁOBRZESKA pedagog, dyrektorka przedszkola Didasko Maluch w tym wieku jest skoncentrowany na sobie i traktuje przedmioty, które do niego należą, jako część samego siebie. Nie zmuszaj go zatem, by podzielił się zabawką, którą właśnie się zainteresował, lub ukochanym misiem, z którym się nie rozstaje. Nigdy nie wyrywaj niczego dziecku z ręki, mówiąc: „Teraz pobawi się Twój kolega”. Możesz zaś zaproponować maluchowi: „Jak skończysz się bawić, pożycz samochodzik chłopczykowi”. I za każdym razem chwal dziecko, gdy z własnej woli poda zabawkę koledze. Spróbuj też rozpocząć trudną naukę dzielenia się, od częstowania innych dzieci czymś smacznym, co akurat je Twój malec. Jak rozwiązywać konflikty o zabawkę? Konflikty między dziećmi to rzecz normalna. Od rodziców zależy jednak, jak się one zakończą. Zaproponuj atrakcyjną zabawę. Np. gdy koniecznie chcą jeździć na tych samych sankach, zacznij lepić bałwana. Zazwyczaj to wystarcza, by zakończyć sprzeczkę. Nie użalaj się nad pokrzywdzonym maluchem ani nie przedstawiaj drugiej strony konfliktu w złym świetle (np. mówiąc: „Oj, jaki niedobry jest ten Jasio, chciał zabrać ci samochodzik”). Nie podkreślaj, że jedno z dzieci stało się ofiarą. Ustal zasady. Ustal z innymi rodzicami, jak postępicie, jeśli maluchy zaczną się sprzeczać podczas zorganizowanego przez Was spotkania. Zdecydujcie, czy każda mama zajmie się swoim dzieckiem, czy też gospodyni będzie postępowała według własnych zasad. Pozwól maluchom na samodzielne rozwiązywanie drobnych sprzeczek. Wkraczaj tylko wtedy, gdy dzieci zaczynają się popychać, bić lub płakać. Przeczytaj także: Zabawa, kłótnia, współpraca - co robić, by dziecko odnalazło się w grupie