35. miesiąc życia dziecka - wyzwania, radości, nowe umiejętności
Twoje dziecko tuż przed trzecimi urodzinami zdaje sobie sprawę z własnych upodobań i antypatii. Zaczyna też rozwijać swoje poczucie humoru. Zobacz, jak możesz wspierać rozwój swojego dziecka w 35. miesiącu życia, zanim skończy 3 lata i pójdzie do przedszkola.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Pomaganie rodzicom w domowych porządkach to znakomity trening sprawności fizycznej trzylatka, dlatego warto zachęcać dziecko do współpracy podczas codziennej krzątaniny. Podlewanie kwiatków, mycie plastikowych talerzy to typowe obowiązki przedszkolaka. Są dobrze dostosowane do umiejętności motorycznych trzylatka. Pierwsze próby z pewnością nie zakończą się pełnym sukcesem, ale już po kilku razach maluch doskonale poradzi sobie z zadaniami, które mu otrzymał. Twój trzylatek, tak jak miliony innych dzieci w tym wieku, uwielbia wszystko robić samodzielnie. Ma na tyle sprawne rączki, że może rozpinać guziczki przy sweterku i kroić ziemniaczki na talerzu. Może już sam nalewać mleka do płatków, położyć plasterek sera na kanapkę, zetrzeć kurze na niskich powierzchniach czy obsługiwać myszkę komputerową (czytaj też: Maluch i cyberzabawki). Rady dla rodziców: Gdy nie możecie wyjść na dwór, zorganizuj dziecku w domu takie zabawy, które pomogą mu rozładować nadmiar energii. Tor przeszkód, stworzony z książek, klocków i innych przedmiotów, jakie znajdują się w każdym domu, to świetna zabawa na deszczowe dni. Ćwiczenia polegające na naprzemiennym przeskakiwaniu, wspinaniu się, czołganiu znakomicie wpływają na koordynację ruchów dziecka. Jeśli brakuje ci pomysłów, wybierz jedną z 9 idealnych zabaw na deszczowe dni. Staraj się uwrażliwiać dziecko na potrzeby innych ludzi. Trzeci rok życia to też dobry czas, by uczyć dziecko pomagania innym. Rozwój emocjonalny Tuż przed trzecimi urodzinami dziecko jest już na tyle duże, by zdawać sobie sprawę z własnych upodobań i antypatii. Wie, co lubi, czego woli unikać, a czego nie cierpi z całego serca! Efektem ubocznym tej skądinąd cennej umiejętności są lękowe fobie, jakie mogą pojawić się w tym okresie życia dziecka. Malec może definitywnie odrzucić kąpiel, spanie w swoim pokoju albo nawet zjeżdżalnię na placu zabaw. To, czego boją się dzieci, czasem stanowi niezła zagadkę dla rodziców, ale przede wszystkim bardzo utrudnia życie maluchowi. Trzylatek czuje się już odpowiedzialny za młodsze dzieci. W kontaktach z nimi jest opiekuńczy i delikatny. Z czułością opiekuje się niemowlakami lub plastykowymi bobasami, dokładnie nakrywa kołderką misia i utula w ramionach płaczącą lalkę. Rady dla rodziców: Trzylatek ma silną potrzebą bycia potrzebnym i kompetentnym. Pomoc rodzicom w przygotowaniu posiłku lub samodzielne podanie im owoców na talerzu wzmocni jego poczucie własnej wartości i napełni dumą z siebie. (zobacz, jak przebiega nauka pewności siebie). Rozwój intelektualny U trzylatka rozwój abstrakcyjnego myślenia idzie w parze z narodzinami poczucia humoru. Oczywiście dziecko nie zrozumie jeszcze wyrafinowanego żartu ani ukrytej ironii, ale żarty sytuacyjne z pewnością rozbawią go do łez. Pod koniec trzeciego roku życia dziecka lubi scenki oparte na absurdzie, a znajomość mowy pozwala trzylatkowi na chwytanie w lot żartów słownych. Czytaj też: jak rozbudzić poczucie humoru. Trzylatek sam prowokuje śmieszne sytuacje, mówiąc np. niskim głosem lub naumyślnie przewracając się na równej drodze. Przechowuje w pamięci zabawne sytuacje i często je odtwarza w ten sam sposób, oczekując tej samej co za pierwszym razem reakcji. Możesz wykorzystać skłonność do śmiechu dziecka i jeśli ma jakieś problemy z wymową zaproponować mu śmieszne zabawy logopedyczne. Twoje dziecko zna już wiele piosenek i chętnie podśpiewuje je podczas zabawy. „Ojciec Wirgiliusz", „Jestem sobie przedszkolaczek", czy „Poszła Ola..." to niekwestionowane przeboje trzylatka. Maluch potrafi szybko nauczyć się prostego, kilkuwersowego wierszyka, a nawet fragmentu ulubionej bajeczki. Wymyśla również fantastyczne historyjki, w których bohaterami są znajomi z przedszkola lub wymyślone postaci. To wszystko przyda mu się, gdy dziecko rozpocznie naukę w przedszkolu (sprawdź: co naprawdę musi umieć przyszły przedszkolak). Rady dla rodziców: Ogranicz oglądanie telewizji przez dziecko i powstrzymaj się od włączania telewizora w obecności malucha. Trzylatek doskonale zauważa, co migocze na szklanym ekranie. Niezrozumiałe obrazy pełne przemocy (których pełno w wiadomościach telewizyjnych) mogą generować lęki i fobie (poznaj prawdy i mity o oglądaniu telewizji przez dziecko). Jeśli trzylatek przejawia zainteresowanie wczesną edukacją, możesz podczas zabawy pokazywać mu cyferki (od 1 do 9) i pierwsze, mało skomplikowane wzory graficzne (ślimaczki, słoneczka itd.). View Burdaffi on the source website Pamięć dziecka w tym wieku sprzyja nauce, maluch może rozpocząć swoją przygodę z literkami. Warto jednak wiedzieć, jak uczyć dziecko czytania. Obejrzyj film: Gry dla przedszkolaków View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Nie przyjmuje pomocy. Głośno protestuje, gdy ktoś ośmieli się go karmić. I bardzo dobrze. Rozwój fizyczny dziecka wymaga cierpliwości rodziców, dlatego warto czasami zacisnąć zęby i pozwolić maluszkowi na setną, z góry skazaną na porażkę, próbę samodzielnego zawiązania sznurówek. Jest nieśmiałe. Niektóre trzylatki w grupie rówieśniczej mogą być jeszcze nieśmiałe i zamiast aktywnie uczestniczyć w zabawie, jedynie uważnie obserwują, co robią inne dzieci. Wykorzystuj różne okazje, by pokonać nieśmiałość dziecka, do niczego go jednak nie zmuszaj. Śmieje się z mamy. Od pewnego czasu dziecko może żartować z pomyłek i błędów rodziców – także tych nie zamierzonych. Z łatwością zauważa wszystkie lapsusy językowe mamy i taty i wybucha śmiechem, słysząc ich przejęzyczenia i zabawne słowa. To naturalny etap rozwoju poczucia humoru. Śmiej się razem z dzieckiem, twój autorytet na tym nie ucierpi. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Sposoby na wieczorne usypianie Przestańcie się kłócić 6 metod wychowawczych, które nie działają Jak nauczyć dziecko przegrywać ADHD czy złe zachowanie Jak rozwijać pasje dziecka 42 rady na dziecięce kryzysy Rady na poranne humory 6 irytujących zachowań dziecka Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko
Co powinien umieć trzylatek? Rozwój dziecka w 36. miesiącu życia
Twoje dziecko zna już około 900 słów i składa logiczne zdania z trzech-czterech słów! W 36. miesiącu życia skończy trzy lata. Jest bardzo żywiołowe, szybko rośnie, ale jego waga niewiele się zmienia. Zobacz, organizować czas dziecku, które ma 36 miesięcy i jak zaplanować jego urodziny.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Trzylatek kocha ruch. Wspina się na sedes, wdrapuje się na stół i krzesła, wpełza pod łóżko, by już za chwilę w zagadkowy sposób znaleźć się we wnętrzu szafy! Wszędzie go pełno. Z chęcią tańczy i bawi się w „Baloniku nasz malutki" i inne zabawy w kółeczku. Jego ruchliwość jest powodem tego, że mimo jedzenia coraz większych porcji pokarmów, maluch w ostatnim roku, choć urósł około 10-12 cm, nie przytył niemal w ogóle. Pod koniec trzeciego roku dziecko waży mniej więcej 15-16 kg i mierzy około 98-100 cm. Jeśli masa ciała twojego dziecka wyraźnie powiększyła się w ostatnim czasie, sprawdź, czy dziecko nie ma nadwagi. Rady dla rodziców: Staraj się ograniczać dziecku łakocie – jako rodzic musisz znać całą prawdę o słodyczach. Cukier w nich zawarty nie tylko źle wpływa na stan ząbków, ale też hamuje apetyt na właściwe posiłki. Dobrą zasadą jest jedzenie słodkości tylko w jeden dzień tygodnia, np. sobotę. Pamiętaj, że czekolada, choć ciężkostrawna, jest zdrowsza od lizaków i waty cukrowej. Skontaktuj się z lekarzem, jeżeli twój trzylatek nie umie jeszcze rzucić piłki do przodu, stać na jednej nóżce przynajmniej przez sekundę i samodzielnie umyć rączek. Brak tych umiejętności może być czymś zupełnie normalnym, ale warto przekonać się o tym u specjalisty. Rozwój emocjonalny Trzylatek dokładnie wie, co to są urodziny i z przejęciem przygotowuje się na ich nadejście. W tym roku warto urządzić przyjęcie urodzinowe z prawdziwego zdarzenia – malec zapamięta je na wiele miesięcy (zobacz: 6 pomysłów na nietypowe urodziny). Twoje dziecko może samo narysować listę gości. Najprawdopodobniej właśnie w tym okresie nadejdzie era „głowonogów" - trzyletnie dzieci z zapałem rysują „buzie" czyli kółka z kropkami, a do nich dorysowują dwie długie kreski – „nóżki"! Zobacz - jak rysuje dziecko rok po roku. Trzylatek umie też przez kilkanaście minut zająć się samotną zabawą. W takich chwilach najczęściej rysuje, układa klocki (sprawdź, jak dobrać klocki do wieku dziecka), oddaje się opiece nad lalkami lub jeździ samochodzikami po trasie. Dziecko w tym wieku zna już około 900 słów i składa logiczne zdania z trzech-czterech słów! Trzylatek potrafi już skupić się na pierwszych grach planszowych i karcianych, choć nie dla niego jeszcze skomplikowane zasady „Monopolu" lub „Piotrusia". Zdecydowanie preferuje prostą wersję „Wojny", w której raz on zbiera karty, a raz jego przeciwnik. Możecie też grać w „Chińczyka" – ta gra, lubiana przez całe pokolenia rodziców i dziadków, znakomicie uczy liczenia i przewidywania zdarzeń. View Burdaffi on the source website Rady dla rodziców: Dostosuj scenariusz przyjęcia urodzinowego do możliwości dziecka. Huczne urodziny mogą za bardzo zmęczyć malca. Zamiast planować kilkanaście atrakcji, lepiej skupić się na doborze kilku zabaw – najlepiej, by gry ruchowe przeplatały się z rysowaniem lub lepieniem z plasteliny. Od tego, jak zorganizujesz kinderbal, zależy, czy jubilat znajdzie siły, aby bawić gości do końca imprez. Dobrym pomysłem na prezent urodzinowy dla trzylatka są zestawy klocków, układanki, gry, przytulanki. Jeśli szukasz czegoś oryginalnego możesz wybrać zabawki z tektury, zabawki designerskie czy nietypowe przytulanki. Rozwój intelektualny Nadchodzi czwarty rok życia dziecka i prawdziwe wyzwania dla rodziców! Choć twój trzylatek zna już dość dobrze zasady życia w rodzinie, nie do końca jest przystosowany do życia w społeczeństwie. Nie ma chyba dziecka, które nie połakomiło się choć raz na czyjąś własność, nie istnieje dziecko, które nie okłamało rodziców ze strachu przed odpowiedzialnością, ze świecą można szukać malucha, którego nigdy nie kusiła zabawa „w doktora" z rówieśnikami. To normalne oznaki rozwoju, dlatego nie warto obwiniać się o złe metody wychowawcze, ale traktować te zachowania z humorem (czytaj też: 6 irytujących zachowań dziecka- jak sobie z nimi radzić). Dziecko pod koniec trzeciego roku życia dysponuje już pełną gamą uczuć: od wstydu, zazdrości i lęku przez nudę i tęsknotę aż po radość, empatię oraz współczucie. Możesz wykorzystać ten moment, aby uczyć dziecko pomagania innym. Rady dla rodziców: Nawet jeśli cała rodzina już jest zmęczona przedłużającym się ponad normę „buntem dwulatka", nie reaguj zbyt na wybuchy złości twojego malucha. Zdrowe dziecko musi okazywać emocje. Zbytnia uległość trzylatka to niepokojący objaw, świadczący o niedopasowaniu rodzicielskich metod dyscyplinowania do osobowości malca (zobacz, jak wybrać najlepszą metodę wychowania dziecka). Obejrzyj film: Jak pielęgnować włosy dziecka w wieku przedszkolnym View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Dziecko bolą nóżki w nocy. Po koniec trzeciego roku życia twoje dziecko może budzić się w środku nocy z płaczem i skarżyć na bóle nóżek. Takie objawy to najprawdopodobniej bóle wzrostowe – normalne u dzieci między trzecim a piątym rokiem życia. Ból zazwyczaj dokucza w łydce, kolanie i udzie, nie utrzymuje się długo i występuje wyłącznie w nocy. Bóle wzrostowe dotykają 25-40 proc. dzieci. Jeżeli twój maluch narzeka na bóle wzrostowe, warto powstrzymać go od wzmożonego wysiłku fizycznego: biegania i skakania. Czesto ma katar. Dzieci, zwłaszcza te, które zaczynają chodzić do przedszkola, mogą dość często miewać katar, ponieważ łatwo zarażają się od inych dzieci w grupie, które wracają do przedszkola niewyleczone po chorobie. U craz większej liczby dzieci jednak stwerdza się też alergię, której objawem również może być katar. Często bywa to alergia na pyłki. Płacze w samochodzie. Wcześniej dziecko podróżowało spokojnie, a od pewnego czasu zaczyna marudzić podczas jazdy, a potem głośno płakać. Tak może objawiać się choroba lokomycyjna, która może pojawić się u dziecka w wieku przedszkolnym. Chłopiec bawi się lalką. W trzecim roku życia wszystkie dzieci chcą mieć misie, króliczki, lalki. To świadczy o tym, że potrzebują czułości i chcą obdarzać swoje zabawki uczuciami. Taka zabawa przynosi dużo korzyści (czytaj: Zabawki a płeć - samochód dla chłopca, lalka dla dziewczynki). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Co jemy w weekend - gotowe jadłospisy Dobra dieta = dobre zachowanie Torty urodzinowe dla dzieci - 17 propozycji Jedzenie przed telewizorem - tak czy nie? Brak apetytu u dziecka - 10 przyczyn Rady na poranne humory 7 zabawek wszech czasów Szczęśliwe czy genialne 10 powodów, by iść na plac zabaw Myję ząbki z mamą Wybieramy puzzle dla przedszkolaka
Co nowego przed 3. urodzinami: rozwój dziecka w 34. miesiącu życia
Twój prawie trzyletni maluch uwielbia wcielać się w role dorosłych, lubi zabawy naśladowcze. W 34. miesiącu życia dziecko lepiej radzi sobie też z wykonaniem skomplikowanych konstrukcji przestrzennych. Zobacz, jakie wyzwania niesie opieka nad dzieckiem w ostatnim kwartale trzeciego roku życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Pod koniec 3. roku ruchy dziecięcych dłoni są już bardziej precyzyjne: prawie trzyletnie dziecko lepiej radzi sobie z wykonaniem skomplikowanych konstrukcji przestrzennych z klocków i układaniem puzzli z mniejszymi elementami (zobacz, jakie puzzle wybrać dla przedszkolaka). Z zabawek, pudełek czy poduszek maluch może samodzielnie wybudować sobie prowizoryczne schodki i wdrapać się na – dotąd nieosiągalne – wysokie biurko lub stromą szafkę. A potem – zeskoczyć z wysokości, przyprawiając rodziców o nerwowe palpitacje. Dziecko bez problemu w pełnym rozpędzie zmienia kierunek biegu: nie tylko skręca w bok, ale też obraca się o 180 stopni. W okresie przed trzecimi urodzinami mogą powrócić zapomniane już przez was zabawy paluszkowe. Tym razem jednak w nowym wydaniu. Dziecko uczestniczy nie tylko biernie w „Sroczce", „Kominiarzu", czy „Idzie rak", ale potrafi już palcami pokazać całą pantomimę. Trzylatek lubi ćwiczyć swoje umiejętności motoryczne rąk i palców. Ołówek czy długopis może stać się wiernym towarzyszem dziecka, tak samo jak szczoteczka do zębów, pędzelek, widelec, czy dziecinne nożyczki. Zobacz, jak dziecko powinno trzymać kredkę i porównaj, jak rysują trzyletnie dzieci. Rady dla rodziców: Nie ułatwiaj dziecku wspinaczki na zakazane tereny. Na ostatnie miesiące trzeciego roku warto pochować grube jaśki, koce i duże, pluszowe zabawki. O jedną półkę wyżej przestaw też lekarstwa i żrące środki czystości. Stwórz dla dziecka naprawdę bezpieczny dom. Miej oczy dookoła głowy, tuż przed trzecimi urodzinami dziecko ma większą skłonność do niebezpiecznych zabaw. Na szczęście dziecko ma dobrze rozwinięty zmysł równowagi, więc przypadkowe upadki są coraz rzadsze. Abyś czuła się pewnie, przypomnij sobie zasady udzielania pierwszej pomocy. Rozwój emocjonalny Choć dziecko pod koniec trzeciego roku życia często charakteryzuje się zdolnością podejmowania odpowiedzialnych decyzji, nie można go jeszcze skazywać na całkowitą samodzielność w działaniu. Maluszek chce postawić na swoim i może się zdarzyć, że z premedytacją zacznie działać na przekór twoim zaleceniom. Nie każ go za to. Poprzez takie zachowanie uparty trzylatek próbuje na siebie zwrócić uwagę. Prawie trzyletnie dziecko uwielbia wcielać się w role dorosłych: może być tatą, mamą lub panią z przedszkola. Maluch lubi czuć się duży i odpowiedzialny, dlatego zabawa w dorosłość, np. lalkami to ulubione zajęcie. Naśladowanie rodziców to normalny proces dorastania dziecka, w psychologii nazywany identyfikacją (czytaj też: Chcę być jak mama). Wśród zabaw nadal prym wiodą gry „w udawanie". Maluszek chodzi do niewidzialnego sklepu, płaci wirtualnymi pieniędzmi, gotuje na wyimaginowanej kuchence i przynosi ci na talerzu kolorowe klocki, które teraz są pyszną zupką jarzynową. View Burdaffi on the source website Rozwiąż test, by sprawdzić, czy twoje dziecko ma bujną wyobraźnię. Rady dla rodziców: Przemyśl, czy nie zakończyć już okresu wspólnych kąpieli z dzieckiem. Maluch w tym wieku zwraca wielką uwagę na narządy płciowe zarówno dorosłej kobiety jak i mężczyzny (poznaj: 7 kłopotliwych pytań, które dręczą rodziców). Gdy dziecko udaje w zabawie, że jest mamą, odegraj rolę małego dziecka, któremu trzeba będzie wytrzeć nos i utulić. Możesz przy okazji zabawy, pokazać maluchowi, jak jego zachowania wyglądają, gdy się patrzy na nie z drugiej strony - nie licz jednak na to, że dziecko na pewno wyciągnie z tego jakieś wnioski. Rozwój intelektualny „Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć: cała rączka!" – malec rozkłada kolejno paluszki u dłoni i z wielką radością je przelicza. Liczenie to nowa pasja dziecka, robi to w domu, podczas spaceru, czy w czasie odwiedzin u babci. Dziecko pod koniec trzeciego roku życia zna dobrze pojęcia: „jeden" i „dwa". Wie dobrze, że człowiek ma dwoje oczu i jeden nos; że mama jest jedna, a rodziców – dwoje. Z użyciem codziennych przedmiotów i podczas zwykłych domowych czynności możesz oswajać dziecko z matematyką. Zdolność kojarzenia faktów i przewidywanie to umiejętności, którymi może pochwalić się każdy trzylatek. Tuż przed trzecimi urodzinami dziecko umie już konstruować dłuższe historyjki, a jednocześnie uwielbia słuchać opowieści o sobie, szczególnie tych najśmieszniejszych - o tym, jak był malutki. Maluch umie już skupić uwagę na tyle, by wysłuchać kilkunastominutowego opowiadania, zwłaszcza, gdy łączysz je z gestykulacją i aktorsko „odgrywasz" bohaterów opowieści. Słuchając opowieści, z chęcią będzie dopowiadał dalszy ciąg zdarzeń. a po kilkakrotnym wysłuchaniu sam ją powtórzy. To tylko część korzyści, jakie niesie nie czytanie, ale opowiadanie dzieciom bajek. Rady dla rodziców: Nudne i nielubiane przez nikogo sprzątanie zabawek zamień w pasjonującą zabawę. Zanoście klocki do pudełka, trzymając je w zębach; próbujcie skakać jak kangury z zabawkami między stopami, możecie też zabawić się w popularną zabawę: „Kto szybciej" (czytaj też: Jak nauczysz dziecko sprzątania zabawek). Znajdź czas na zabawy z dzieckiem, które rozwijają jego wyobraźnię. Możecie zaprosić rodzinę na domowe przedstawienie. To znakomita zabawa, która rozwija kreatywność. Bohaterów zabawy możecie narysować, wyciąć z tektury, przymocować do patyków od szaszłyków i gotowe! (wykorzystaj: 3 pomysły na teatrzyk kukiełkowy). Obejrzyj film: Rola śniadań w diecie dziecka View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Trzyma ołówek w lewej ręce. Chwyta kredkę lewą rączką, w lewej trzyma łyżeczkę, więc masz już powody do obaw Ale czy lewa znaczy gorsza? Sprawdź, czy rzeczywiście jest się czego bać, gdy masz leworęczne dziecko. Udaje małą dzidzię. Nie zdziw się, jeśli nagle maluch zacznie marzyć o powrocie do krainy niemowlęctwa! Szczególnie często zdarza się to dzieciom, w których rodzinach pojawiło się drugie dziecko. W takiej sytuacji starszak czuje się podstępnie wtłoczony do szufladki z napisem: „Dorosły i odpowiedzialny". Może z powrotem zacząć mówić niewyraźnie, tęsknić za smoczkiem, a nawet domagać się powrotu do pieluszek. Zobacz, jak pomóc dziecku w oswajaniu zmian. Psują mu się ząbki. Jak najszybciej idź z dzieckiem do dentysty. To nie prawda, że o mleczne zęby nie trzeba dbać, bakterie próchnicowe w buzi mogą przenieść się także na nowe ząbki, które z czasem będą wyrastać (przeczytaj: 4 ważne powody, by dbać o mleczaki). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Czy twój trzy-, czterolatek jest samodzielny - rozwiąż test Dlaczego rysowanie pomaga w rozwoju W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ Nago przy dziecku Rozwój trzylatka - 5 dowodów, że przebiega prawidłowo Niewinne zdania, które budzą strach przed zwierzętami Zwierzak dla dziecka - za i przeciw Mama kontra przedszkolak - 5 rozwiązań najczęstszych problemów Śmieszne zabawy logopedyczne dla trzylatka Dziecko kłamie - winni rodzice? Na co warto zaszczepić przedszkolaka?
Kalendarz rozwoju dziecka: 32. miesiąc życia (to już niemal 3 lata!)
W 32. miesiącu życia twoje dziecko może rozróżniać pojęcia „później" i „wcześniej", pamięta też, co działo się wczoraj. Jako niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu, co naturalne na tym etapie rozwoju. Sprawdź jednak, jakie problemy możesz napotkać, gdy wchodzi w 32. miesiąc życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu: w żaden sposób nie można go utrzymać w jednym miejscu. Oglądany jeszcze kilka miesięcy temu z wielką uwagą „Krecik" (poznaj prawdy i mity o oglądaniu TV przez dzieci) teraz poszedł w odstawkę, a w życiu malca niepodzielnie królują: piłka i rowerek. I bardzo dobrze – dziecku w 3. roku życia potrzeba przede wszystkim dużo zabaw ruchowych, które znakomicie wpływają na sprawność jego nóżek i rączek. Kształtowaniu się zwinności sprzyja fakt, że w okolicy 32. miesiąca życia dziecko już wyrasta z noszenia pieluszek, umie wstrzymać siusiu przez kilka godzin, choć czasem – najczęściej w nocy lub podczas interesującej zabawy – jeszcze może zdarzyć mu się mokry wypadek. Wilgotne prześcieradło po każdej nocy jest zwykle dowodem na to, że dziecko przeżywa stres - sprawdź, co robić, gdy dziecko znów moczy się w nocy. Rady dla rodziców: Jeśli twój dwuipółlatek dobrze już opanował sztukę zdejmowania i zakładania spodni oraz majteczek, a także załatwiania się na nocniczek, warto dać mu możliwość uczynienia kolejnego kroku w rozwoju - sprawdź, jak uczyć dziecko samodzielności. Staraj się jak najczęściej wychodzić z dzieckiem na dwór. Niemal każda pogoda jest wymarzona na spacer. View Burdaffi on the source website Zobacz, w co się bawić z dzieckiem na dworze Rozwój emocjonalny W połowie trzeciego roku życia dziecko przeżywa ambiwalentne uczucia: z jednej strony marzy o samodzielności, z drugiej wciąż jest jedynie maminsynkiem, który uwielbia przytulanie, łaskotanie, całowanie. Choć coraz bardziej niezależny i samodzielny, wciąż nade wszystko ceni sobie rytuały domowe. Wieczorna kąpiel, czytanie, śpiewanie wspólne zasypianie to według maluszka najważniejsze chwile w ciągu dnia. Coraz rzadziej zdarzają się wieczorne wybuchy histerii, zwłaszcza gdy rodzice nie uginają się pod presją malucha, który np. nie chce położyć się do łóżka (czytaj też: sposoby na wieczorne usypianie). Rady dla rodziców: Pamiętaj, że każdy ma prawo do złego dnia. Jeśli twój dwuipółlatek był wyjątkowo nieznośny, a ty straciłaś nad sobą panowanie i nakrzyczałaś na nią lub – co gorsza – dałaś mu klapsa, nie rozpamiętuj w nieskończoność swojego zachowania, ale postaraj się temu zaradzić w przyszłości (przeczytaj, dlaczego nie wolno bić dzieci). Nie wyrzucaj sobie, że nie jesteś idealną matką. Może pomoże ci wyjście do kina lub spacer i odpoczynek od rodziny? Kiedy jednak twoje wybuchy powtarzają się zbyt często, dobrze będzie, jeśli zastanowisz się nad tym, w jaki sposób to zmienić (zobacz, co robić, gdy czujesz, że masz dość). Rozwój intelektualny Dla dziecka w trzecim roku życia ważne stają się pojęcia związane z czasem. Dwuipółlatek może rozróżniać „później i „wcześniej". Wie, czym jest wieczór i poranek. Interesuje się porami roku: zapamiętuje twoje objaśnienia, że w zimie pada śnieg, a w lecie można jechać kąpać się w jeziorze. Zaczyna odróżniać dni pracujące od sobót i niedziel – szczególnie łatwo przychodzi to dzieciom, których oboje rodzice pracują. Interesuje się, która jest godzina, choć jeszcze nie nadszedł czas na naukę zegara. Czytaj też: Dziś, jutro wczoraj - kiedy dziecko to zrozumie? Dwuipółlatek pamięta, co działo się wczoraj, szczególnie jeśli w grę wchodzą obiecane dzień wcześniej przez rodziców słodycze. Dla słodkiej nagrody, deseru maluszek zrobi wszystko, a zna już naprawdę wiele sztuczek! Łatwo przychodzi mu nauka kolejnych piosenek, do których teraz doszła choreografia i „pokazywanie" tekstu rączkami. Umiejętność zsynchronizowania słów i gestów to ważny krok w rozwoju intelektualnym dziecka. Jeżeli twoje dziecko nie chodzi ani do żłobka, ani do przedszkola, możesz rozejrzeć się za najbliższym klubem malucha lub zorganizować wśród znajomych cotygodniowe zabawy z dziećmi. Dziecko w w drugiej połowie trzeciego roku życia już dobrze radzi sobie w grupie rówieśniczej: razem z innymi dziećmi chętnie biega, skacze, zjeżdża na zjeżdżalni. Rady dla rodziców: Warto odświeżyć w pamięci słowa swoich ulubionych piosenek z dzieciństwa. „Wspólne śpiewanie z pewnością stanie się jedną z ulubionych zabaw twojego dziecka. Zdjęcia bliższej i dalszej rodziny mogą stać się dla was niewyczerpanym źródłem historyjek. Opowiadaj dziecku o przeszłości waszej rodziny. Takie opowieści doskonale cementują więź między domownikami - to jeden z ważnych kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny. Obejrzyj film: Zabawki edukacyjne dla przedszkolaków View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Dyryguje domownikami. Bycie domowym dyktatorem to marzenie każdego trzylatka – na szczęście większość dzieci w tym wieku, choć z wielkim bólem – rozumie już, że jednak czasem trzeba podporządkować się komuś innemu. Poznaj zdanie psychologa, jak radzić sobie z małym terrorystą. Nie bawi się z innymi. Równolatki, choć często w tym wieku nie do końca jeszcze potrafią współpracować, bardzo wiele uczą się od siebie nawzajem, dlatego warto zapewnić im towarzystwo. Jeśli dziecko wstydzi się spotkań z rówieśnikami, zapraszaj dzieci do domu, żeby ośmielić swojego maluszka. Płacze w przedszkolu. Nie wszystkie dzieci szybko oswajają zmiany. Jeśli twój maluch nie chce chodzić do przedszkola, płacze, gdy rozstajesz się z nim rano, sprawdź, co mogło wywołać kłopoty z adaptacją. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ 8 umiejętności potrzebnych w przedszkolu Choroba lokomocyjna także bez mdłości i wymiotów 12 prostych sposobów, by okazać dziecku miłość Czego mamy szukają w internecie? Co zapamięta twoje dziecko? Jedynak nie musi być egoistą Dlaczego dzieci są niegrzeczne? Błędy wychowawcze zbyt troskliwych rodziców Najstarsze, średnie, najmłodsze - charakter rodzeństwa 10 powodów, żeby mieć więcej niż jedno dziecko Żywienie przedszkolaka - prawdy i mity Czy mleko szkodzi. Sprawdź!
Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
Twoje dziecko pod koniec 3. roku życia jest niemal całkowicie samodzielne. W 33. miesiącu nieźle posługuje się łyżką i widelcem, co na pewno przyda mu się w przedszkolu. Jeśli planujesz wziąć udział w rekrutacji przedszkolnej, zobacz, jak mądrze przygotować dziecko do zmiany.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Dziecko pod koniec trzeciego roku życia jest już bardzo samodzielne. Samo wyjmie sok z lodówki, samo wyrzuci skarpetki do kosza z praniem, a nawet samo złoży swoje ubranko – oczywiście po swojemu. To nie dzieje się samo przez się. Duża w tym zasługa rodziców, którzy wiedzą, jak uczyć dziecko samodzielności. Gdy twój dwuipółlatek nieźle posługuje się łyżką i widelcem, warto zadbać o wspólne rodzinne obiady. Bez problemu ugotujesz je, uwzględniając zasady diety dla dzieci na 2. i 3. rok życia. Nie podawaj malcowi ciężkostrawnych potraw typu: paprykowe leczo, bigos, łazanki, bo może się to zakończyć ostrym bólem brzucha dziecka. Układ pokarmowy niespełna trzylatka jest już na tyle rozwinięty, że świetnie radzi sobie z trawieniem nawet nierozdrobnionych pokarmów. Rady dla rodziców: W zamian za zjedzony obiadek nie przekupuj dziecka słodyczami, ani nie zajmuj jego uwagi włączonym telewizorem. Te sposoby, choć na krótką metę skuteczne, mogą doprowadzić do tego, że bez migoczącego ekranu lub obietnicy słodkiego deseru dziecko będzie zawsze odmawiało jedzenia. Wypróbuj inne sposoby, by dziecko chciało jeść. Pilnuj nie tylko tego, ile dziecko je, ale przede wszystkim, czym go karmisz (zobacz, jakie produkty nie powinny się znaleźć na <a href="http://Aby%20przekona%C4%87%20maluszka%20do%20samodzielnego%20jedzenia%20warto%20wybra%C4%87%20si%C4%99%20z%20nim%20na%20wsp%C3%B3lne%20zakupy%20po%20dzieci%C4%99c%C4%85%20zastaw%C4%99%20sto%C5%82ow%C4%85.%20Kolorowe%20talerze%20z%20zabawnymi%20malunkami,%20ma%C5%82y%20widelczyk%20i%20%C5%82y%C5%BCka%20ze%20%C5%9Bmiesznym%20uchwytem%20uatrakcyjni%C4%85%20maluchowi%20spo%C5%BCywanie%20posi%C5%82k%C3%B3w.">talerzyku dziecka). Od zdrowej diety zależy nie tylko zgrabna sylwetka, ale też sprawny układ odpornościowy dziecka. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko wkracza w wiek przedszkolny. Jeśli jeszcze nie jest przedszkolakiem, już teraz warto je dobrze przygotować do przedszkolnego debiutu. Oczywiście najważniejsza jest kontrola potrzeb fizjologicznych, a tuż za nią umiejętność samodzielnego jedzenia. Ale niemal tak samo ważna jest także przyzwyczajenie się malucha do nieobecności rodziców (zobacz, jak przygotować dziecko do rozłąki) i swoboda w kontaktach z nieznajomymi – zarówno dziećmi, jak i dorosłymi. Trzylatki zazwyczaj są skrępowane w kontaktach z obcymi, jednak po kilku chwilach powinny oswoić się z nową sytuacją i odzyskać swobodę. Druga połowa trzeciego roku życia to nie jest jeszcze właściwy czas pierwsze przedszkolne przyjaźnie lub miłości. W 33 miesiącu dziecko nie ma potrzeby posiadania własnego, jednego jedynego przyjaciela – zdecydowanie preferuje zabawy grupowe. Najściślejszą więź nadal czuje z mamą, a w kolejce do jego serca ważne miejsca zajmują ulubione zabawki (zobacz, co warto wiedzieć o ukochanych zabawkach dziecka). Z taką samą tkliwością co pluszowym zwierzakiem, malec zajmuje się małym traktorkiem, czy spychaczem i bardzo mocno protestuje, gdy ktoś ośmieli mu się zasugerować, by zamiast nich, ułożył na poduszce lalkę lub misia. Rady dla rodziców: Podczas zabaw w piaskownicy stopniowo zmniejszaj kuratelę nad dzieckiem. Upewniwszy się, że maluch ma z kim się bawić, a zabawek wystarczy dla całego towarzystwa, usiądź nieopodal na ławce. Nie interweniuj w dziecięce kłótnie, dopóki nie usłyszysz odgłosów prawdziwej awantury. Pomóż maluchowi bawić się z innymi dziećmi, plac zabaw, piaskownica to dobre miejsce, by dziecko ćwiczyło umiejętności społeczne, które przydadzą mu się w przedszkolu (zobacz, jak pomóc dziecku, by odnalazło się w grupie). Rozwój intelektualny Pod koniec trzeciego roku życia dziecko najprawdopodobniej zaczyna już rozpoznawać niektóre literki, umie już przeliterować jedno proste słowo (swoje imię lub ulubione: „mama"), a także sprawnie posługuje się zaimkami osobowymi („ja", „ty", „on" oraz spójnikami - „i", „lub", „albo"). Niektóre maluszki w wieku przedszkolnym są zafascynowane nauką czytania. Dwuipółlatek swobodnie posługuje się nie tylko czasownikami i rzeczownikami, ale także przymiotnikami. Te ostatnie staną się w tym okresie bardzo potrzebne, ponieważ właśnie teraz maluch poznaje pierwsze kolory. Dzięki tej cennej umiejętności może samodzielnie sortować przedmioty nie tylko według kształtu, ale i barwy oraz układać proste, duże puzzle z charakterystycznym rysunkiem (jeszcze nie dla niego monotonna kolorystycznie układanka z morskim widoczkiem). View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, by dziecko polubiło układać puzzle. Rady dla rodziców: Nie ingeruj w dziecięce zabawy. Upodobania i fantaje małych dzieci różnią się od dorosłych wyobrażeń, dlatego nawet jeśli zabawy twojego dwuipółlatka wydają ci się niezrozumiałe, nie staraj się ich przekształcać, tak aby stały się – według ciebie – racjonalne. Zamiast podsuwać piękną lalkę w miejsce podartej chusteczki higienicznej, którą dziecko uwielbia się bawić, doceń dziecięcą kreatywność (poznaj sposoby na obudzenie w dziecku kreatywności.) Jeśli twoje dziecko nie przejawia zainteresowania nauką czytania i pisania, nie warto rozpoczynać edukacji. Zbyt wczesne podjęcie nauki może przynieść więcej szkody niż korzyści. Na pewno warto codzienne czytać dziecku książki (zobacz, co czytać dziecku). Obejrzyj film: Zasady żywienia dzieci View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Nie chce się myć. Być może mycie stało się dla dziecka nudną czynnością. Wystarczy odpowiednio zmienić podejście do tej czynności, a nauka zasad higieny okaże się łatwiejsza niż myślisz. Je w kółko to samo. W ostatnim kwartale 3. roku życia dziecka jedzenie może stać się jednym z największych problemów dla jego rodziców: dziecko może odmówić innych pokarmów niż np. ulubiony jogurt lub zupka. Maluch w tym wieku ma już wyraźnie sprecyzowane upodobania smakowe (sprawdź, co smakuje dziecku) i biada temu, kto zechce je lekceważyć! Jeśli spróbujesz mu podać nieznany lub nielubiany pokarm, twój skarbek zaciśnie mocno wargi i odmówi w ogóle jedzenia. Zobacz, jak przemycać warzywa do diety dziecka. Przeklina. Dwuipółlatek miewa jeszcze kłopot z formułowaniem okrągłych, wielowyrazowych zdań, co nie przeszkadza mu jednak z powtarzaniu brzydkich wyrazów, z którymi się gdzieś zetknie. Przekleństwa fascynują dzieci pod każdą szerokością geograficzną. Maluch z upodobaniem wymawia te niezrozumiałe dla siebie słowa, która budzą wśród dorosłych tak wiele emocji. Od twoich reakcji zależy, jak szybko się z tym uporasz (zobacz, co robić, gdy dziecko powtarza brzydkie słowa). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Jak nauczyć dziecko dzielenia się z innymi? 4 proste rady, jak uczyć dziecko samodzielności Jak nauczyć dziecko udzielania pierwszej pomocy Pierwszy raz w przedszkolu - jak sobie poradzić? Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sposobów Nauka czytania dla przedszkolaków Źle karmimy dzieci - szokujący raport Czy dziecko może jeść potrawy z grilla? Najlepszą zabawką edukacyjną jest... mama 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka
Słyszę, czyli… jak rozwijać wrażliwość na dźwięki? [WEBINAR 3.]
Za nami trzeci z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o zmyśle słuchu i o tym, jak go kształtować i o niego dbać.
Chociaż to wzrok, o którym rozmawialiśmy podczas ostatniego spotkania, najbardziej pomaga kontrolować świat, to również słuch jest niezwykle istotny w jego poznawaniu. I co ciekawe, to właśnie zmysł słuchu pojawia się jako pierwszy w życiu płodowym, dzięki czemu maluch około 20. tygodnia życia słyszy dźwięki. Badacze podkreślają, że na początku dziecko w brzuchu mamy słyszy tylko te o niskich częstotliwościach, a już w III trymestrze słyszy i rozpoznaje głos mamy oraz muzykę. Co jeszcze trzeba wiedzieć o słuchu dziecka? Gdy dziecko się rodzi, nie zdaje sobie sprawy z tego, czy słyszy, czy nie, a także czy np. słyszy tylko na jedno ucho, czy jednak na oba. Dlatego też tak ważne są, wykonywane w naszym kraju dzięki Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy, przesiewowe badania słuchu u noworodków. Po nich rodzice otrzymują wyniki w formie niebieskiej lub żółtej kartki. Pierwsza z nich oznacza, że słuch maluszka jest prawidłowy, a druga świadczy o tym, że wynik badania był niezgodny z normą, dlatego należy udać się do specjalisty i sprawdzić, co konkretnie jest nie tak. Tym samym bardzo ważne jest, by od początku opiekunowie zwracali uwagę na to, czy dziecko słyszy dobrze, czy może ze słuchem jest jakiś problem. Jest to istotne, gdyż pierwszy rok życia niemowlęcia jest najważniejszy dla tego zmysłu i powstałe wtedy zaniedbania, mogą okazać się później nie do nadrobienia… W domu pojawia się niemowlę… i co dalej? Bardzo często jest tak, że po urodzeniu maluszka, gdy rodzina powiększyła się po raz pierwszy, po wyjściu ze szpitala i wejściu do domu chodzimy na paluszkach, aby nie obudzić śpiącej pociechy. Od tego momentu ściszamy radio bądź inne sprzęty, mówimy szeptem oraz wyłączamy dzwonek do drzwi… Czy faktycznie jest to potrzebne? Czy dziecko do prawidłowego rozwoju i odpoczynku potrzebuje absolutnej ciszy? Chociaż zrozumiałe jest, że rodzice po zaśnięciu maluszka robią wszystko, by tylko się nie obudziło, to jednak trzeba pamiętać, że w środowisku dziecka nie może być zupełnej ciszy. Warto zatem nie uwrażliwiać dziecka pod tym względem, bo każdy, drobny, ale głośniejszy dźwięk nie tylko je wybudzi, ale dodatkowo może wzbudzić w nim również lęk. Nie wiesz, czy słuch dziecka rozwija się prawidłowo? Zwróć uwagę na to, czy maluch: między 3. a 6. miesiącem życia reaguje na znane odgłosy, odwraca głowę w ich stronę i zaczyna najpierw gruchać potem głużyć, czyli wydawać dźwięki inne niż pisk; między 6. a 9. miesiącem życia naśladuje odgłosy z otoczenia i gaworzy, czyli próbuje je powtarzać; do około 18. miesiąca życia, reaguje już na polecenia i sam wypowiada proste słowa. Stymulacja dźwiękowa przedszkolaka Podczas spotkania ekspertka zauważyła, że wiele maluchów w przedszkolu jest niedostymulowanych dźwiękowo. Co to oznacza? Zwykle takie dziecko reaguje nerwowo na każdy odgłos, z którym się zetknie, a dodatkowo wiele z nich budzi w nim strach. Tym samym, aby brzdąc nie reagował lękowo, konieczne jest dostarczanie mu różnych dźwięków na co dzień, tak by mógł je poznać. By rozwijać słuch malucha, warto nie tylko umożliwić mu słuchanie muzyki, ale również jej tworzenie. Wszelkie zajęcia umuzykalniające poszerzają możliwości jego rozwoju. Jest to istotne, bo obecnie mamy bardzo często do czynienia z zanieczyszczeniem dźwiękowym, które podobnie jak np. zanieczyszczenie powietrza, wpływa negatywnie na organizm, a także jego rozwój. Tym samym należy zadbać o to, by w tym okresie decydować się na zabawy takie jak: naśladowanie głosów zwierząt, odtwarzanie rytmów lub konkretnych melodii, rozpoznawanie natężenia głosu, lokalizowanie dźwięków, różnicowanie dźwięków – cichy/głośny, niski/wysoki, dużo dźwięków/mało dźwięków To, co słyszymy vs. to, jak mówimy Ponadto warto pamiętać, że rozwój słuchu nierozerwalnie jest związany z rozwojem mowy. Jeśli prawidłowo słyszymy, to też prawidłowo mówimy, a później również prawidłowo piszemy i czytamy, co przekłada się na sukces szkolny. Dlatego też nieprawidłowy słuch może wiązać się z niegramatycznym mówieniem oraz niepoprawnym konstruowaniem zdań. Warto, by w pewnym momencie rodzice wybrali się z maluchem do logopedy, aby sprawdzić, czy mówi prawidłowo. Można to zrobić, gdy brzdąc ma 2,5-3 lata.
"Trzylatki są najgorsze, są jak zaraza!" – ty też tak myślisz??
Wszyscy mówią o buncie dwulatka. Dlaczego nikt nie ostrzega, co się dzieje z dzieckiem, gdy skończy trzy lata? Przeczytaj zabawny wpis mamy trzylatki!
"To epidemia na skalę światową" – napisała blogerka Sarah Fader, mama trzyletniej dziewczynki. Dlaczego bunt dwulatka to nic w porównaniu z buntem trzylatka? Jak wygląda życie z trzylatkiem? "Dwulatki są trudne, ale to nic w porównaniu z tym, jak zachowują się trzylatki. Musiałam znosić dwoje trzylatków i wiem, że to niezaprzeczalnie najnieznośniejsi ludzie na świecie. Dlaczego? Bo wszystko mają gdzieś! Moja córka ma trzy lata. Nieważne, o co ją proszę, ona ma to gdzieś. Taki przykład, proszę ją, żeby założyła spodnie. Ona mówi, że nigdy w życiu ich nie założy, bo są niebieskie. Bo chce różowe. Wyjaśniam, że nie ma czystych różowych spodni. Otwieram szafki, pokazuję, że ich nie ma. Ale ona o to nie dba. Chce założyć spodnie, które nie istnieją. Dziś rano wyskoczyła z łóżka, wzięła z kuchni kubek – jeden z drogich, designerskich – i wrzuciła go do toalety. Wkurzyłam się i wyjaśniłam, że nie może tak robić. Ona się uśmiechnęła. Ale nie tylko ona jest taka. Moje drugie dziecko, Ari, zachowywało się w ten sam sposób. On był na opak, nieważne, co mu mówiłam, zawsze robił wszystko na odwrót. Nie miałam nad nim żadnej kontroli. Zobacz także: Gdy dziecko nie słucha rodziców Myślałam, że dzieci mnie testują. Że jestem beznadziejnym rodzicem. Ale nie, to nie ja: to epidemia na skalę światową. Wszystkie trzylatki robią to swoim rodzicom. Coś się dzieje z dziećmi, kiedy kończą trzy lata. Stają się dup****. Nie da się inaczej tego nazwać. Robią to, na co mają ochotę i mają gdzieś, jeśli mówisz, żeby tego nie robiły. Jeśli powiesz, żeby przestały rzucać cukierkami w kota, będą się bardziej starać, żeby uderzyć go w twarz. Na szczęście, ten etap nie trwa wiecznie. Tylko rok. Kiedy kończą cztery lata, stają się łatwiejsze w obsłudze, można z nimi negocjować i zaczynają rozumieć ideę przekupstwa. Jest nadzieja! Jeśli żyjesz z trzylatkiem, weź głęboki oddech i uwierz, że na końcu tego tunelu jest światełko. To minie... za rok" – napisała Sarah. Bunt trzylatka – też to znasz? Trzylatki wszystko robią po swojemu i rodzice często mają wrażenie, że to one nimi rządzą. Jak to wygląda w waszych domach? Czujecie, że nie macie kontroli nad swoimi pociechami czy udaje wam się je ujarzmić? Piszcie w komentarzach! Zobacz także: Bunt trzylatka – jak sobie z nim radzić? Źródło: Popsugar
Nie wiesz, od czego zacząć naukę czytania i jak to zrobić, żeby nie zrazić dziecka? Poznaj zabawy , które przygotują malucha do nauki czytania.
Zastanawiasz się, w jakim wieku dziecko jest gotowe, żeby zacząć naukę czytania? Już u trzy i pół letniego malucha możesz wyrabiać zainteresowanie czytaniem, bo książkami na pewno interesuje się od dawna. Do tej pory oglądało książeczki i słuchało z zainteresowaniem, jak mu czytasz, teraz będzie podejmowało pierwsze próby czytania. Dlatego staraj się, żeby w przyjemny sposób, poprzez zabawę przygotować go do tej jednak trudnej lekcji. Będzie wymagało to od ciebie sporo czasu, humoru i entuzjazmu, ale postaraj się, żeby był to wasz wspólny, mile spędzony czas. Celem zabaw przygotowujących do czytania jest podtrzymanie i trenowanie naturalnej ciekawości dziecka do czytania i pisania. Zabawa "Co to za odgłosy" Zabawa ta polega na odgadywaniu przez dziecko, które ma zamknięte oczy odgłosów z zewnątrz: szczekającego psa, klaksonu samochodu, przejeżdżającej karetki, zamykanych drzwi. Zabawa "Gdzie jest budzik?" Schowaj dzwoniący budzik, lub inną grającą zabawkę w domu i poproś malucha, żeby ją znalazło. Zabawa w powtarzanie rytmu Zabawa polega na wystukiwaniu przez ciebie rytmu i powtarzaniu go przez dziecko. Możecie wystukiwać rytm tupiąc nogami, klaszcząc w dłonie, potrząsając grzechotką, czy wystukując go na bębenku. Na początku powinny to być trzy uderzenia, a z czasem więcej. Zabawa w "Co to za przedmiot" Pokaż dziecku trzy przedmioty codziennego użytku, np. z kuchni, czy łazienki i schowaj je do worka. Zawiąż dziecku oczy i poproś go, aby wyciągało i zgadywało, co to za przedmiot. Zabawa w pytania Zabawa przypomina słowne kalambury, czyli opisujesz pewną rzecz, a dziecko musi zgadnąć, o czym myślisz, na przykład: "Co to jest, stoi koło kanapy i świeci?", albo "To jest zwierzę, które robi kukuryku". Zabawa "Czego brakuje?" Wykładasz na stoliku kilka produktów, żeby dziecko się z nimi zapoznało, następnie gdy dziecko jest odwrócone, chowasz jeden z nich. Dziecko ma za zadanie zgadnąć, której rzeczy brakuje. Zabawa w "Ciepło, zimno" Tę zabawę chyba sama kojarzysz z dzieciństwa. Chowasz w pokoju jakiś przedmiot, i zachęcasz dziecko, żeby go odnalazło, podpowiadając mu: "ciepło", "zimno". Zabawa w "Kubki-skrytki" Przygotuj cztery plastikowe kubeczki i pod jeden z nich schowaj jakiś mały przedmiot. Następnie przesuwaj powoli kubeczkami, zmieniając ich miejsce. Dziecko ma wskazać kubeczek z poszukiwanym przedmiotem. Zabawa "Naśladuj mnie" Stań przed dzieckiem i zaproponuj mu, żeby cię naśladowało, jakby było twoim odbiciem w lustrze. Najpierw podnieś prawą rękę, później podnoś nogi, usiądź, podnieś się. Maluch z przyjemnością będzie robił przed tobą takie akrobacje. Zabawa "Dróżka dla paluszków" Narysuj na kartce papieru dróżkę z różnymi zakrętami. Oznacz jej początek strzałką. Zadaniem malucha jest przejście po tej linii przy pomocy paluszków lub kredki. Zabawa "Połącz kropki" Za pomocą kropek narysuj figury geometryczne: koła, kwadraty, prostokąty. Dziecko ma za zadanie połączyć kropki na figurach i je zamalować kredkami. Ważne w tym ćwiczeniu jest to, żeby dziecko po kolei wykonywało zadania, idąc w tę stronę, w którą się pisze. Możesz oznaczyć to strzałkami, którymi dziecko ma iść. Zadanie "Czego brakuje na obrazku?" Narysuj na kartce proste rysunki bez jednego elementu, który dziecko musi dorysować. Może to być dom bez drzwi, ludzik bez nóżki, grzybek bez kapelusza itp. Polecamy: 5 łatwych kroków, by nauczyć czytać dziecko
Dysleksja - sprawdź, czy grozi twojemu dziecku
Dysleksję diagnozuje się w wieku szkolnym, ale już kilka lat wcześniej możesz sprawdzić, czy twoje dziecko jest nią zagrożone. Możesz mu pomóc!
Dysleksję czyli specyficzne trudności z czytaniem, pisaniem i liczeniem, ma co dziesiąty uczeń. Jej ciężką postać stwierdza się u dwojga na każdą setkę dzieci. Pięciokrotnie częściej przydarza się ona chłopcom. Nie do końca wiadomo dlaczego tak jest. Kłopoty dyslektyków nie mają nic wspólnego z ich inteligencją i zdolnościami, lecz są wynikiem zakłóceń spostrzegania wzrokowego, słuchowego, koncentracji, uwagi, pamięci itd. Można być ponadprzeciętnie inteligentnym, twórczym i mieć bogatą wyobraźnię a mimo wszystko nie radzić sobie z rzeczami, które innym przychodzą bez większego trudu, np. z czytaniem, pisaniem czy liczeniem. Dysleksja nie jest chorobą ani kalectwem. Dysleksja nie ma nic wspólnego z lenistwem. Dysleksję miało wielu sławnych ludzi m.in. Albert Einstein i Leonardo da Vinci. Dysleksja to po prostu coś, nad czym trzeba popracować. Ćwiczenia przynoszą znakomite efekty. Dysleksję diagnozuje się u ośmio-, dziewięciolatków, jednak to, że dziecko może być obarczone ryzykiem dysleksji, można podejrzewać jeszcze zanim pójdzie szkoły, a nawet zanim zostanie przedszkolakiem. Kto jest najbardziej narażony na dysleksję? Szczególnie uważnie trzeba przyglądać się dziecku z ciąży zagrożonej, takiemu, które miało problem z przyjściem na świat oraz temu, które w okresie niemowlęcym rozwijało się ruchowo z opóźnieniem lub w sposób nietypowy (np. nie raczkowało, zaczęło chodzić później lub zdecydowanie wcześniej niż rówieśnicy, miało obniżone albo zbyt wysokie napięcie mięśniowe lub inne minimalne nieprawidłowości neurologiczne). Uwagi wymaga również malec, który w wieku dwóch, trzech lat gorzej niż rówieśnicy radzi sobie z układaniem klocków, prostych układanek, jest niezdarny, za mało lub nadmiernie ruchliwy, ma problemy z koncentrowaniem uwagi, późno zaczął rysować. Co może wskazywać na zagrożenie dysleksją? Według prof. Marty Bogdanowicz, znanej polskiej specjalistki od dysleksji, można podejrzewać, że dziecko w wieku przedszkolnym jest w grupie ryzyka, jeśli: Jest mniej sprawne fizycznie od rówieśników. Kiepsko sobie radzi w zabawach ruchowych: czasem ich po prostu nie lubi, a czasem uczestniczy w nich chętnie, ale np biega wolniej niż koledzy i częściej się przewraca. Nie lubi się wspinać po drabinkach albo robi to nieporadnie. Ma kłopoty z utrzymaniem równowagi (np. podczas chodzenia po krawężnikach). Nauka jazdy na trzykołowym rowerku lub hulajnodze (a w zerówce – na dwukołowym rowerze, nartach, łyżwach, rolkach) przychodzi mu z dużym trudem. Zdarza się również i tak, że malec w zasadzie robi to samo, co rówieśnicy (biega, skacze, wspina się itd.), ale wszystko wychodzi mu jakoś inaczej, mało zgrabnie. Ma kłopoty z samoobsługą. Ubieranie się (a zwłaszcza zapinanie guzików, w zerówce także wiązanie butów), jedzenie i tym podobne czynności sprawiają mu ogromny kłopot. Unika zabaw wymagających precyzji, np. nawlekania korali, budowania z klocków. Nieporadnie rysuje. W wieku 3. lat nie potrafi narysować zamkniętego koła, w wieku 4. lat – krzyża, w wieku 5. lat kwadratu, w wieku 6-7 lat – rombu i szlaczków w liniach. Jego rysunki są nieporadne. Ma kłopoty z budowaniem i rysowaniem według wzoru. Ma problemy z mówieniem. Np. rozwój jego mowy jest opóźniony, ma trudności z budowaniem wypowiedzi, używa głównie równoważników zdań, ma niewielki zasób słownictwa. Nieprawidłowo wymawia wiele głosek, bardzo często przekręca wyrazy (lomokotywa, lejeń). Ma kłopot z zapamiętywaniem wierszyków, nazw, zwłaszcza sekwencji takich jak poniedziałek – wtorek – środa itd. Do 3.- 4. roku życia nie zdecydowało się, którą ręką rysuje, je itp. czyli która ręka jest dominująca, a która wspomagająca. Pod koniec wieku przedszkolnego nie potrafi wskazać u siebie prawej i lewej ręki, nogi, oka, ucha itp. W zerówce bardzo często pisze cyfry i litery od prawej do lewej, pisze je odwrotnie, tzn. tak, że np. "B" ma brzuszki z lewej strony. Pamiętaj: ryzyko dysleksji to jeszcze nie dysleksja! Poza tym nawet jeśli twój przedszkolak rzeczywiście jest w grupie ryzyka, jest jeszcze mnóstwo czasu, by mu pomóc zanim pójdzie do szkoły. Im wcześniej zacznie się ćwiczenia, tym większa szansa na dobre rezultaty. Przeczytaj, jak pomóc dziecku zagrożonemu dysleksją. Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno-Padagogiczna nr 5 we Wrocławiu.
Sprawdzian dla trzylatka - co naprawdę musi umieć?
Co naprawdę musi umieć trzyletnie dziecko?
Trzylatek jest ciekawy świata Wiele rzeczy go interesuje i chętnie o nie pyta („A co to?”, „A po co?”). Ma coraz lepszą pamięć, może się już nauczyć prostej piosenki albo wierszyka (jeśli zechce!). Wie, jakiej jest płci i jak ma na imię. Rozumie, do czego służą przedmioty codziennego użytku. Potrafi rozwiązywać proste problemy, np. wie, że trzeba dosunąć do regału krzesło, by dosięgnąć czegoś, co znajduje się wysoko na półce. Radzi sobie z prostą układanką. Wie, ile to jest jeden (klocek, miś), ile dwa (samochody), a co znaczy „wiele”. Rozumie pojęcia w rodzaju „mniej”, „więcej”, „mniejszy”, większy”. Potrafi segregować przedmioty (np. do jednego pudełka wkłada klocki, do drugiego misie). Te umiejętności są ważniejsze od wymieniania cyferek po kolei (mnóstwo dzieci recytuje „jeden – dwa – trzy”, ale nic to dla nich nie znaczy). Jeśli dziecko nie zadaje pytań, nie jest zainteresowane otoczeniem, nie układa prostych układanek, spróbuj poświęcać mu więcej czasu. Baw się z nim i rozbudzaj jego ciekawość. Trzylatek całkiem nieźle mówi Używa kilkuset słów (a rozumie jeszcze więcej) i prawie wszystkich części mowy (czasowników rzeczowników, przymiotników itp.). Buduje zdania, także przeczące. Choć stosuje reguły gramatyczne, wciąż robi błędy. Większość trzylatków opuszcza trudne głoski lub zastępuje je innymi, przestawia sylaby, ale nawet obce osoby mogą wiele zrozumieć z tego, co dziecko mówi. Może się zacinać, zwłaszcza gdy jest przejęte lub się spieszy. Nie zwracaj na to uwagi, nie upominaj. Bo gdy smyk uzna, że ma problem z mówieniem, trudniej mu będzie przekroczyć ten etap. Maluch w tym wieku mówi już o sobie w pierwszej osobie („Chcę iść na dwór”, zamiast „Jaś chce...”). Rozumie polecenia i przynosi właściwą zabawkę, nawet jeśli nie pokażesz jej palcem. Potrafi wskazać wiele części ciała. Jest w stanie śledzić akcję bardziej złożonych bajek. Jeśli twój trzylatek prawie nie mówi, zabierz go do logopedy, który sprawdzi, czy nie kryje się za tym jakiś problem. Zbada, czy malec dobrze rozumie, co się do niego mówi, w razie potrzeby poprosi o konsultację psychologa, laryngologa lub foniatrę. Niezależnie od przyczyn kłopotów pomoże malucha „rozgadać”. Do logopedy trzeba pójść także wtedy, gdy trzylatek mówi tak niewyraźnie, że rozumieją go jedynie najbliżsi. Polecamy także: Kiedy do logopedy? Trzylatek ma coraz sprawniejsze rączki Ruchy rąk są coraz lepiej skoordynowane. Jedna ręka zaczyna dominować. Dziecko rysuje i maluje, a jego rysunki są coraz mniej przypadkowe, choć na ogół trudno odgadnąć, co przedstawiają. Rysuje zamknięte kółko, próbuje kolorować obrazki, choć robi to niedokładnie. Umie ulepić wałeczek z plasteliny i nawlec duży koralik na sznurówkę. Z zapałem pomaga w ugniataniu ciasta. Próbuje używać nożyczek, choć sprawia mu to sporo trudności. Buduje wieżę z około ośmiu drewnianych klocków. Jeśli twoje dziecko ma mało sprawne rączki, zachęcaj je do prac plastycznych. Dostarcz mu różnych przyborów plastycznych (kredki, farby, plastelina, koraliki). Pozwól malować palcami na dużych powierzchniach (np. arkuszu szarego papieru). Doceniaj wysiłek malucha i zbieraj jego prace, żeby wiedział, że są dla ciebie ważne. Polecamy: Gdy dziecko nie lubi rysować - 12 sposobów, by to zmienić Trzylatek biega, skacze, lubi ruch Trzylatek bez kłopotu biega, omija przeszkody i nie wywraca się z byle powodu. Schodzi ze schodów, stawiając nóżki na przemian. Na spacerach uwielbia urozmaicać sobie marszrutę: chodzi po krawężnikach, podjazdach dla wózków, schodkach. Potrafi kręcić się wokół własnej osi, podskakiwać, kucać, chodzić na palcach, stać na jednej nodze i zeskoczyć ze schodka, nie tracąc równowagi podczas lądowania. Wspina się po drabinkach, zjeżdża ze zjeżdżalni, jeździ na trzykołowym rowerku. Próbuje naśladować czyjeś ruchy. Łapie i rzuca piłkę. Jeśli twoje dziecko jest mało sprawne fizycznie, postaraj się, by miało jak najwięcej okazji do zabawy na świeżym powietrzu. Pozwól mu korzystać z urządzeń na placu zabaw, nie strasz („Spadniesz, nabijesz sobie guza, złamiesz rękę”), ale czuwaj nad nim. Jeśli jest bardzo niezdarny i masz wrażenie, że pozostaje daleko w tyle za rówieśnikami, wybierzcie się do pediatry. Przeczytaj także: Niezdarne dziecko - jak mu pomóc? Sprawdź 23 pomysły na zabawy ruchowe dla dzieci. Trzylatek radzi sobie bez mamy Trzylatek rozumie, że rozstanie z tobą to nie tragedia, bo za kilka godzin wrócisz. Jeśli zostawiasz go pod opieką babci czy niani, dobrze już to wie. Kłopot może być wtedy, gdy dotąd nie rozstawał się z tobą nawet na chwilę. Uwaga: Jeśli twoja pociecha bardzo źle znosi rozstania, spróbuj przyzwyczaić ją do nich stopniowo. Najpierw zostawiaj malca z dziadkami czy nianią na dwie godziny, potem na cztery itd. Nie żegnaj go ze łzami w oczach, nie przedłużaj pożegnania w nieskończoność, ale też nie wychodź po kryjomu – bo dziecko straci poczucie bezpieczeństwa. Zawsze mów, gdzie będziesz („Idę do pracy”, „Na zakupy”) i kiedy wrócisz („Zjesz obiadek, pobawisz się i wtedy po ciebie przyjdę”). Trzylatek interesuje się innymi dziećmi Niektóre dzieci są bardzo towarzyskie, a inne mniej. Ale wszystkie trzylatki interesują się rówieśnikami i potrzebują ich. Trzylatek potrafi okazywać współczucie, bawić się z kimś, zawierać znajomości, a nawet się zaprzyjaźniać. Jeśli malec jest odludkiem, postaraj się, by miał jak najwięcej okazji do przebywania wśród rówieśników. Chce się bawić z dziećmi? Świetnie. Woli obserwować z boku? Też dobrze. Nie przejmuj się wojnami w piaskownicy, ale reaguj, gdy smyk wyrywa zabawki albo ciągnie kogoś za włosy: on dopiero uczy się reguł i ktoś musi mu powiedzieć, że tak się nie robi. Jeżeli dziecko jest wyjątkowo nieśmiałe, nie steruj nim („Podejdź do chłopca i powiedz, jak masz na imię”), lecz daj mu szansę, by włączyło się do zabawy z własnej inicjatywy. Będzie mu łatwiej, jeśli spotka się z jednym rówieśnikiem, a nie całą rozbrykaną grupką. Każde dziecko rozwija się w swoim tempie, ale... Jeżeli twój trzylatek w jakiejś dziedzinie wyraźnie odstaje od rówieśników (pamiętaj: od WIĘKSZOŚCI z nich, a nie od wyjątkowo utalentowanych jednostek), np. jest o wiele mniej sprawny ruchowo albo dużo gorzej rysuje, spróbuj ustalić przyczyny tej sytuacji. Im wcześniej zaczniecie pracować nad tym, co sprawia dziecku kłopoty, tym większa szansa, że dogoni ono rówieśników. Oczywiście nie każdy brzdąc musi być świetnym rysownikiem albo sportowcem, ale każdy powinien robić postępy i rozwijać się harmonijnie (dlatego nie wolno np.zaniedbywać rozwoju fizycznego na rzecz umysłowego lub odwrotnie). Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 5 we Wrocławiu. Przeczytaj także: 15 rzeczy, które zrobi twoje dziecko zanim skończy trzy lata
Twoje dziecko coraz więcej potrafi i wie. Sprawdź, jakie umiejętności trzylatek powinien mieć w małym palcu, a które mogą mu jeszcze sprawiać kłopoty.
Co powinien umieć trzylatek? Tak naprawdę niełatwo odpowiedzieć na to pytanie, bo dzieci nie dojrzewają w tym samym tempie. Poza tym – jak my wszyscy – różnią się od siebie umiejętnościami i talentami. Mimo to spróbujmy. Jaki jest „statystyczny” trzylatek? Trzylatek jest już bardzo mądry Zadaje mnóstwo pytań i jest wszystkiego ciekawy. Potrafi odpowiedzieć na proste pytania („Do czego służą buty?”, „Co trzeba zrobić, gdy chce się pić?). Ma coraz lepszą pamięć, może już nauczyć się prostej piosenki albo wierszyka. Wie podstawowe rzeczy na swój temat, np. czy jest chłopcem, czy dziewczynką, jak ma na imię i ile ma lat. Radzi sobie z prostą układanką. Wie ile to jest jeden (miś, samochód), ile dwa (misie, samochody), a ile wiele (misiów, samochodów). Choć coraz więcej wie o tym, co go otacza, zaczyna też fantazjować i nie zawsze odróżnia prawdę od tego, co sobie wyobraża. Jeśli dziecko nie zadaje pytań, nie jest ciekawe świata: Spróbuj poświęcić mu więcej uwagi. Baw się z nim, rozbudzaj jego ciekawość. Nie bombarduj go wiedzą. Co za dużo to nie zdrowo. Nie odpytuj, nie zmuszaj. Trzylatek całkiem nieźle mówi Trzylatek używa kilkuset słów (rozumie jeszcze więcej), buduje kilkuwyrazowe zdania, zadaje pytania, potrafi budować zdania przeczące. Stosuje już reguły gramatyczne, ale robi mnóstwo błędów. Mówi już o swoich sprawach w pierwszej, a nie trzeciej osobie („Chcę jeść”, a nie „Jaś chce jeść”). Rozumie polecenia, potrafi wskazać części ciała i zabawek. Wciąż nie mówi jak dorosły („siafa”, „ziebra”, „lowel”) Jeśli trzylatek nie mówi albo mówi bardzo mało: Idź z dzieckiem do logopedy, który sprawdzi, czy wszystko jest w porządku i pomoże „rozgadać” dziecko. Sprawdź, czy twój trzylatek nie mówi za mało Trzylatek biega, skacze, wspina się na drabinki Większość trzylatków biega, prawie się nie przewracając, potrafi ominąć albo przeskoczyć przeszkodę, zejść po schodach. Dzieci w tym wieku uwielbiają harce. Oczywiście jedne są sprawniejsze, inne mniej, jednak powinny już sprawnie się poruszać i umieć korzystać z urządzeń na placu zabaw. Jeśli twoje dziecko jest mało sprawne fizycznie: Staraj się, by dziecko miało jak najwięcej okazji do zabawy na dworze. Zachęć je do korzystania z urządzeń na placu zabaw. Nie strasz go („Zaraz spadniesz”), ale czuwaj nad jego bezpieczeństwem. Wspieraj je i pokaż mu jego mocne strony. Najważniejsze, by w siebie wierzyło, bo postawa „i tak się nie uda” tylko pogłębia problem, Proponuj zabawy ruchowe, które mu się podobają. Maluch, który nie lubi biegać, być może chętnie będzie tańczył albo kopał piłkę, Nie podnoś poprzeczki zbyt wysoko. Lepiej nie stawiaj dziecka przed zadaniami, które je przerastają, bo szybko się zniechęci i z zabawy nic nie wyjdzie. Obserwuj dziecko uważnie (także na tle rówieśników), ale ugryź się w język, zanim powiesz mu coś rodzaju „A Michaś potrafi już narysować pieska!/Ala umie już jeździć na czterokołowym rowerku” Takie porównania ranią i wbrew pozorom nie mobilizują do działania. Malec i tak wie, co potrafi Michaś czy Ala, ale ta wiedza nie wystarczy, żeby robić to co oni. Dziecko, które ma z czymś kłopot, potrzebuje przede wszystkim akceptacji i wsparcia. Sprawdź także dlaczego warto pokochać plac zabaw [CMS_PAGE_BREAK] Trzylatek ma coraz sprawniejsze rączki Ręce trzylatka są coraz lepiej skoordynowane. Jedna ręka zaczyna dominować. Dziecko z upodobaniem rysuje i maluje, choć jeszcze trudno odgadnąć, co przedstawiają jego prace. Trzylatek potrafi narysować zamknięte kółko, naśladuje kierunek rysowanej przez ciebie kreski, próbuje kolorować obrazki, choć robi to niedokładnie. Buduje wieżę z 8 klocków. Świetnym treningiem dla rączek będą klocki LEGO® DUPLO®. Możecie budować wieże, garaże dla samochodów, zamek księżniczki lub bawić się w dom. Świetnym treningiem dla rączek będą klocki LEGO® DUPLO®. Możecie budować wieże, garaże dla samochodów, zamek księżniczki lub bawić się w dom. Czytaj więcej Jeśli twoje dziecko ma mało sprawne ręce: Zachęcaj je do prac plastycznych. Dostarcz mu różnorodnych przyborów (kredki, farbki, plastelina) Zachęcaj do malowania po dużych powierzchniach. np. po arkuszu szarego papieru. Chwal i doceniaj jego prace, by wiedziało, że są dla ciebie cenne. Przeczytaj także: Gdy dziecko nie lubi rysować. 12 sposobów, by to zmienić Trzylatek potrafi się przez chwilę skoncentrować Większość trzylatków potrafi się skupić tylko przez kilka, kilkanaście minut. I tyle wystarczy. Jeśli dziecko ma kłopot z koncentracją: Nie rozpraszaj go. Trudno się skupić na puzzlach czy rysowaniu, gdy wokół są porozrzucane zabawki, gra telewizor i ktoś ciągle przerywa („Ooobiad!”, „Myłeś ręce?”, „Kiedy tu wreszcie posprzątasz?”), Chwal za dokończenie zadania. Nieważne, czy chodzi o posprzątanie zabawek, narysowanie kółka czy zbudowanie wieży z klocków. Najważniejsze, że zadanie zostało wykonane do końca, Czytaj mu książki. To bardzo rozwija umiejętność koncentracji, bo „odpływając” na chwilkę, można zgubić wątek. Przeczytaj także: Sztuka koncentracji [CMS_PAGE_BREAK] Trzylatek próbuje być samodzielny Nie martw się, twój maluch nie musi jeszcze umieć ubrać się od stóp do głów. Chodzi o to, by nie czekał, aż ktoś go obsłuży. Powinien już wiedzieć (i na pewno to wie), na jakie części ciała zakłada się poszczególne elementy garderoby, i próbować, próbować, próbować. Jeśli dziecko ma problem z samodzielnością: Pomagaj, pokazuj, ale nie wyręczaj. Tak, wiemy, dziecko potrafi długo celować nóżką w nogawkę, ale kiedyś musi się nauczyć zakładać spodnie samodzielnie. Jeśli ma z czymś duże kłopoty, pomagaj, ale tylko trochę, np. wciągnij skarpetkę na nóżkę do połowy i poproś, by malec dokończył zadanie, Nie popędzaj. Ale za to mobilizuj. To jest lepsze! Wybieraj „proste w obsłudze” ubranka. Buty na rzepy, bluzy z dużymi otworami na głowę, spodenki na gumce – to naprawdę ułatwia naukę. Sprawdź także: Jak nauczyć dziecko samodzielności Trzylatek daje sobie radę bez mamy Dziecko w tym wieku powinno już rozumieć, że rozstanie z mamą nie oznacza końca świata, bo ona przecież wraca. Maluchy, których mamy pracują, rozumieją to już dobrze. Trudniej tym, które dotąd były z nimi nieustannie. Jeśli trzylatek nie opuszczał cię dotąd nawet na chwilę: Przyzwyczajaj dziecko do rozstań. Zostawiaj go na trochę pod opieką babci, dziadka, opiekunki itd. Na początku na pół godzinki, potem na całą, dwie, a na koniec na wieczór. Dzięki takiemu treningowi zrozumie, że rozstanie to nic strasznego i że zawsze po niego wracasz, Przekonaj samą siebie, że to jest dla niego dobre. Niektóre mamy tak naprawdę wolałyby, by ich pociechy wciąż były małe i uczepione ich spódnicy. W efekcie zarażają swoje „maleństwa” własnymi lękami. Trzylatek interesuje się innymi dziećmi Jedne dzieci są towarzyskie, inne mniej. Wszystkie jednak interesują się rówieśnikami i potrzebują ich. Trzylatek potrafi już okazywać współczucie, bawić się z kimś, zawierać znajomości. Jeśli twoje dziecko nie interesuje się rówieśnikami: Staraj się, by dziecko miało okazję do przebywania wśród rówieśników. Bywaj z nim na placu zabaw, w zoo itd. Daj dziecku wolną rękę. Chce się bawić z dziećmi? Świetnie. Woli na nie ukradkiem zerkać. Też dobrze. Nie panikuj, gdy dochodzi do starcia, jednak reaguj, gdy dziecko próbuje wyrwać innemu zabawkę, uderzyć itd. Gdy trzylatek rozwija się wolniej niż rówieśnicy Jeśli twój trzylatek w jakiejś dziedzinie wyraźnie odstaje od rówieśników (zaznaczamy: od większości rówieśników, a nie od wyjątkowo utalentowanych jednostek), np. jest od nich o wiele mniej sprawny fizycznie albo dużo gorzej rysuje, spróbuj ustalić, dlaczego tak się dzieje. Zacznij od wizyty u pediatry. Im wcześniej zaczniecie pracować nad tym, co sprawia mu kłopot, tym większa szansa, że dogoni rówieśników. Nie każde dziecko musi być świetnym rysownikiem albo sportowcem, jednak każde powinno robić postępy i rozwijać się harmonijnie (nie wolno na przykład zaniedbywać rozwoju fizycznego na rzecz intelektualnego albo odwrotnie). – Niedostrzeżone opóźnienia w rozwoju smyka mogą narastać. Na przykład mało sprawny ruchowo trzylatek odstaje od rówieśników tylko trochę, ale jeśli nie zachęcimy go do ruchu, jako sześciolatek może być już w tyle. Lepiej wychwycić problem i postarać się go rozwiązać. Jeśli dziecko sobie z czymś nie radzi, np. z rysowaniem, zacznie unikać tej aktywności, a więc nie będzie ćwiczyć – mówi Anna Marczewska-Stręk, psycholog. Przeczytaj także: Bunt trzylatka. Skąd się bierze? Jak postępować?
Czy świeżo upieczony przedszkolak ma sam zakładać kapcie? A co z rysowaniem, samodzielnym jedzeniem i siusianiem w pieluszkę? Oto są pytania!
" Czy świeżo upieczony przedszkolak ma sam zakładać kapcie? Czy fakt, że zabiera innym dzieciom zabawki, to problem? A co z rysowaniem, samodzielnym jedzeniem i siusianiem w pieluszkę? Oto są pytania! Martwisz się, że Twój maluszek nie poradzi sobie sam w przedszkolu? Spokojnie! Wcale nie wszystko musi umieć. W końcu przedszkole jest także po to, by dzieci nabywały w nim nowych umiejętności i ćwiczyły samodzielność. Ważne rzeczy przyjdą z czasem, zobaczysz... A na razie podpowiemy Ci, co lepiej by było, żeby już umiał, a jakie sprawy mogą jeszcze poczekać. I co robić, jeżeli sobie z czymś ważnym nie radzi. Pamiętaj przy tym, że maluch maluchowi nierówny. Dzieci rozwijają się w różnym tempie, niektórzy przedszkolni debiutanci mają już ponad trzy i pół roku, inni tylko dwa latka i dziewięć miesięcy, a bywają i młodsi. Taka różnica to szmat czasu dla dzieciaczków! Weź więc poprawkę na wiek i tempo rozwoju pociechy. I nie denerwuj się, ale – w razie potrzeby – mądrze działaj. Czytaj też: Rozwój trzylatka - 5 dowodów, że przebiega prawidłowo Rozstaję się z mamą (choć mogę rozpaczać) Pożegnanie z mamą to nie koniec świata, po kilku godzinach znowu można się do niej mocno przytulić. Na początku września jednak większość maluchów płacze (niektóre nawet z rozpaczą łapią się futryn drzwi albo kurczowo czepiają nogi mamy!), a większość mam ma łzy w oczach. Nie przerażaj się tym – to minie. Panie w przedszkolu wiedzą, w jaki sposób postępować w takich sytuacjach. Wiele zależy również od Ciebie. Co możesz zrobić? Jeśli dotąd byliście nierozłączni, czas to zmienić. Zanim poślesz malca do przedszkola, zostawiaj go na trochę pod opieką np. dziadków. Dzięki temu zrozumie, że zawsze po niego wracasz. Ty również zyskasz – przywykniesz bowiem do myśli, że dzieckiem zajmuje się ktoś inny, i we wrześniu nie będziesz go żegnać z wypisanym na twarzy przerażeniem (które mogłoby mu się udzielić!). Samodzielnie jem (zwłaszcza to, co lubię) Nie można oczywiście oczekiwać od takiego maluszka, że będzie jadł elegancko niczym angielska lady. Ale powinien już jako tako radzić sobie z widelcem, łyżką i kubkiem. A że część obiadu ląduje na bluzeczce czy podłodze? No cóż, to kwestia wprawy. Co możesz zrobić? Nie karm dziecka. Raczej zachęcaj je do samodzielności, by miało jak najwięcej okazji do ćwiczeń. Nie denerwuj się na malca, gdy pobrudzi ubranko, stół albo podłogę – to naturalne w jego wieku. Pokaż mu, jak uniknąć kłopotów („Jeśli postawisz kubeczek tutaj, nie strącisz go łokciem”). Zademonstruj, jak należy trzymać widelec i łyżkę. Nie ingeruj jednak, jeśli trzyma sztućce nieprawidłowo, w lewej rączce czy przekłada je z ręki do ręki. To czas eksperymentów. Ważne, żeby próbował i wierzył w swoje siły! Czytaj też: Rozwój czterolatka - 4 dowody, że przebiega prawidłowo Zaczynam rysować (jednak co jest na rysunku?) Trzylatki dopiero próbują rysować. Wiedzą już, do czego służą kredki, bazgrzą po kartkach, chlapią farbkami, a potem z dumą pokazują swe prace mamie i tacie. Na ich rysunkach rzadko jednak można dostrzec coś konkretnego. Maluszek może także jeszcze przez jakiś czas trzymać kredkę nieprawidłowo albo raz w jednej, raz w drugiej rączce. Co możesz zrobić? Kup dziecku przybory plastyczne. Pozwól mu rysować, co i jak chce, najlepiej na dużych powierzchniach (kartce z dużego bloku, papierze pakowym). Doceniaj jego wysiłek i chowaj jego prace na pamiątkę, aby wiedział, że są dla Ciebie cenne. Sporo mówię (i rozumiem więcej, niż sądzicie) Trzylatek zna swoje imię (odpowie na pytanie, jak się nazywa, o ile się nie wstydzi). Mówi o sobie „ja”, czyli: „Jestem głodny”, a nie: „Ania jest głodna”. Rozumie polecenia. Przynosi lalkę lub piłkę, gdy o to poprosisz, nawet jeśli nie pokażesz palcem, o jaką rzecz chodzi. Wskazuje części ciała, zabawki i ich fragmenty (kółka auta, drzwi domku lalek). Zna około tysiąca słów. Powie też wierszyk i zaśpiewa piosenkę. Tyle teoria. A praktyka? Niektóre dzieci mają duży zasób słów i można z nimi porozmawiać na wiele tematów, inne mówią słabiej. Ale w przedszkolu większość z czasem „się rozgaduje”. Panie mają swoje sposoby i nawet „nieśmiałek”, który nie chce się odzywać, jest wciągany do zajęć i zabaw. Można wręcz powiedzieć, że małomównemu dziecku przedszkole jest szczególnie potrzebne. Co możesz zrobić? Jak najwięcej rozmawiaj ze swoim szkrabem, nie odgaduj w lot jego myśli. Bawcie się w recytowanie śmiesznych wierszyków, śpiewajcie piosenki. Jeśli malec mówi bardzo mało, całkiem niewyraźnie albo wcale, idź z nim do logopedy. [CMS_PAGE_BREAK] Korzystam z toalety (jeśli zdążę do niej dotrzeć) Większość dzieci w tym wieku nie siusia już w pieluszki, ale wpadki się zdarzają. Do niektórych przedszkoli (częściej prywatnych) chodzą maluszki, które noszą jeszcze pampersy. Na ogół nauczycielki nie robią z tego problemu. Co możesz zrobić? Ucz malucha wycierania pupy, spuszczania wody i tego, że po skorzystaniu z toalety trzeba umyć ręce. Jeśli dziecko za nic w świecie nie chce pożegnać się z pieluszką, porozmawiaj z wychowawczynią. Przykład innych maluchów powinien dobrze podziałać i kłopot z pieluszką szybko się skończy. Gdy szkrab ponownie zaczyna siusiać w majtki, sprawdź, czy jest zdrowy – brak kontroli nad pęcherzem może być spowodowany np. infekcją układu moczowego. Gdy dziecko zmoczy ubranie, nie denerwuj się i powiedz, że to się zdarza. Pociesz je, jeśli tego potrzebuje, ale nie rozczulaj się nadmiernie – być może wcale nie uważa, że stało się coś szczególnego. Nie wyśmiewaj malucha, nie zawstydzaj go i nie krzycz. Ubieraj dziecko w spodenki z gumką w pasie – łatwiej je zdjąć niż dżinsy, ogrodniczki czy rajstopki. Przygotuj do przedszkola ubranka na zapas: majteczki, spodenki, skarpetki i koszulkę. Dołącz do rozmów mam przedszkolaków o przedszkolnym jedzeniu. Próbuję sam się ubierać(tylko nie zawsze mi to wychodzi) Maluszek powinien już wiedzieć, że skarpetki wkłada się na nóżki, a rękawiczki na ręce, a nie odwrotnie. To jednak nie oznacza, że jest w stanie ubrać się sam od stóp do głów. Z wieloma rzeczami trudno mu sobie poradzić: nie potrafi przewracać koszulki na prawą stronę, zapinać guzików, wiązać sznurowadeł, może mieć problemy z włożeniem spodni. Najważniejsze, żeby starał się być samodzielny. Panie w najmłodszej grupie pomagają dzieciom, bo większość ma jeszcze kłopoty z ubieraniem. Co możesz zrobić? Pomagaj, ale nie wyręczaj. To oczywiste, że sama włożysz mu skarpetki szybciej. Jeśli jednak będziesz robić to stale, pozbawisz dziecko okazji do potrzebnych mu ćwiczeń. Cierpliwie czekaj, aż maluch skończy zmagania z szalikiem czy butami. Chwal za przejawy samodzielności. Sam włożył czapkę? Dzielny chłopczyk! Sama zapięła kurtkę? Mądra dziewczynka! Ubieraj dziecko tak, by mu ułatwić samoobsługę (dres zamiast dżinsów, rzepy zamiast sznurowadeł). Nie stawiaj poprzeczki za wysoko: żaden trzylatek nie poradzi sobie z koszulką, która ma ciasny otwór na głowę, ani z guziczkami wielkości jednogroszówki. Potrafię się skupić (nad tym, co mnie zaciekawi) Umiejętność koncentracji to wielka sztuka w tym wieku – a przy tym indywidualna sprawa. Niektóre małe dzieci potrafią się skupić na dłuższą chwilę, inne na krócej. U trzyletniego brzdąca chwile koncentracji na ogół trwają tylko kilka minut. I jest to najzupełniej normalne. Co możesz zrobić? Nie przerywaj maluchowi zabawy ani nie odwracaj jego uwagi, gdy się czymś zainteresuje. Od kwadransa obserwuje poranną toaletę kota? Dłuższą chwilę przegląda książeczkę? To wspaniale, nic się nie stanie, jeżeli do sklepu czy na plac zabaw dotrzecie nieco później, niż zaplanowałaś! Staraj się, aby na maluszka nie działało zbyt wiele bodźców naraz: dudniący telewizor, muzyka z płyty, rozmawiający przez telefon tata. Czytaj mu za to jak najczęściej książeczki i puszczaj bajki z płyt. W przeciwieństwie do kreskówek wymagają one sporo koncentracji. Chwal dziecko, gdy uda mu się zakończyć wykonywane zadanie, np. cierpliwie narysuje do końca obrazek albo zbuduje cały zamek z klocków. Czytaj też: Jak wychować geniusza Interesuję się innymi dziećmi (i czasem się bijemy!) Z życiem towarzyskim najmłodszych bywa różnie. Niektóre trzylatki garną się do rówieśników, inne wolą trzymać się z boku i nie interesuje ich zabawa w grupie czy nawet z jednym kolegą. Są maluchy, które wspaniale bawią się z innymi dziećmi, a są i takie, które tylko wyrywają innym zabawki. Dopiero czwarty i piąty rok życia to tak naprawdę czas poważniejszych towarzyskich wprawek. Co możesz zrobić? Stwarzaj dziecku jak najwięcej okazji do przebywania wśród rówieśników. Bywajcie na placu zabaw, na urodzinach u znajomych dzieci. Daj malcowi wolną rękę. Chce się bawić z innymi? To świetnie. Woli siedzieć w kąciku i zerkać z ukosa? Też dobrze. Nie panikuj, jeśli dochodzi do starcia (w piaskownicy rzadko panuje zgoda). Reaguj, gdy maluch wyrywa zabawki innym dzieciom albo ciągnie kogoś za włosy czy bije. On dopiero uczy się społecznych reguł i ktoś musi mu powiedzieć, że tak się nie robi. Jeśli dziecko jest wyjątkowo nieśmiałe, nie steruj nim („Podejdź do dziewczynki i powiedz, jak masz na imię”), lecz poczekaj, by włączyło się do zabawy z własnej inicjatywy. Będzie mu łatwiej, jeśli dasz mu okazję do spotykania się z jednym rówieśnikiem, a nie z całą rozbrykaną grupką. Beata Turska Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno--Pedagogiczna nr 5 we Wrocławiu