Rok temu 10-latek zgłosił przemoc domową na policję. Co się dzieje z Kacprem?
W kwietniu 2021 roku 10-letni wówczas Kacper zgłosił się na komisariat w Luboniu (woj. wielkopolskie) i opowiedział policjantom o swoich doświadczeniach przemocy domowej. Po interwencji policji rodzicom Kacpra został wytoczony proces. 4 października wyrok stał się prawomocny.
10-letni Kacper sam, w podartej piżamie i ogrodowych klapkach, zgłosił się na policję, ponieważ nie mógł dłużej znieść przemocy w domu. Jego ojczym znęcał się nad nim psychicznie i fizycznie: głodził, bił i upokarzał pasierba. Świadkiem tych zdarzeń była matka, która nie reagowała na przemoc kierowaną w stronę jej dziecka. Wychodząc z domu, zostawił list: „Uciekłem. Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś. Żałuję, że z wami jestem. Do widzenia”. Wyrok jest prawomocny 4 października Sąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto podtrzymał wyrok w sprawie z 12 maja 2022 roku. Ojczym został skazany na 5 lat pozbawienia wolności za psychiczne i fizyczne znęcanie się nad chłopcem ze szczególnym okrucieństwem. Ma też zakaz kontaktowania i zbliżania się do chłopca na odległość nie mniejszą niż 100 metrów przez okres 10 lat. Został także zobowiązany do wypłacenia chłopcu odszkodowania w wysokości 20 tys. zł. Natomiast matka Kacpra usłyszała wyrok jednego roku więzienia w zawieszeniu na 5 lat. Co się dzieje z Kacprem? 11-leni dziś Kacper przebywa pod opieką rodziny zastępczej. Na szczęście, do czasu pobytu ojczyma w więzieniu jest skutecznie odizolowany od sprawcy przemocy. Zdaniem prokuratury najważniejsze jest teraz, aby chłopiec w bezpiecznych warunkach mógł prawidłowo się rozwijać. Jak informuje kuratorka chłopca: „Według mojej wiedzy nadal nie chce mieć kontaktu ani z ojczymem, co oczywiste, ale też nadal nie ma kontaktu z biologiczną mamą, ponieważ na razie nie chce go mieć”. Źródło: TVN24 Piszemy też o: „Mamo, żałuję, że mnie urodziłaś”. Jest wyrok w sprawie znęcania się nad 10-letnim chłopcem 10-letni chłopiec doniósł na rodziców. Był bity, głodzony i upokarzany 10-letni Kacper zgłosił przemoc domową na policję. Jego matka walczy o ODZYSKANIE DZIECI!
Zabraniasz ojcu kontaktów z dzieckiem? Możesz słono zapłacić
Czy przepisy polskiego prawa pozwalają nałożyć na jednego z rodziców obowiązek zapłaty drugiemu rodzicowi rekompensaty za utrudnianie kontaktów z dzieckiem? W środę 22 czerwca 2022 r. o godzinie 11.30 odbędzie się posiedzenie Trybunału Konstytucyjnego, na którym ogłoszony zostanie wyrok w sprawie.
14 tys. złotych – tyle może zapłacić matka, która utrudniała ojcu kontakt z córką. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Krakowie matka dziewczynki została zobowiązana do zapłaty na rzecz swojego byłego męża kwoty 1500 zł za każde naruszenie obowiązku umożliwienia ustalonego na drodze sądownej kontaktu z dzieckiem. W najbliższą środę poznamy wyrok Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt SK 3/20). A co gdy dziecko nie chce się spotykać z jednym z rodziców? Matka, jak i córka, zgodnie twierdzą, że wcześniejsze decyzje sądów dotyczyły jedynie tego, czy do spotkania między ojcem a córką doszło, czy nie. Zdaniem oskarżonych taka „zimna” interpretacja prawa nie uwzględnia innych czynników: niebrana była pod uwagę chęć i gotowość dziecka do spotkań z ojcem, a także fakt, że ocenie sądowej nie podlegało zachowanie ojca w trakcie spotkań ani jego brak zaangażowania w życie rodziny (m.in. odmówił uczestnictwa w terapii rodzinnej). W interpretacji prawa na rzecz matki pojawiają się także argumenty o przysługującym jej prawie do wychowania dziecka zgodnie z własnymi przekonaniami oraz prawie nietykalności osobistej – w przypadku córki. Przypominamy, że niezależne od wyroku Trybunału zawsze najważniejszym dobrem dla każdego rodzica powinno być dobro dziecka. Rozwód jest stresującym, a nawet traumatycznym przeżyciem, dlatego też angażowanie dziecka w konflikty między rodzicami może w znaczący sposób negatywnie wpłynąć na jego lub jej zdrowie psychiczne i poczucie bezpieczeństwa. Źródło: trybunal.gov.pl Piszemy też o: Marta Paszkin i Paweł Bodzianny z programu „Rolnik szuka żony” zostali rodzicami! Kaja Godek urodziła czwarte dziecko. Podziękowała za modlitwy Koło: 6-latka przestała oddychać godzinę po przyjęciu do szpitala. Nikt nie zna przyczyny śmierci dziecka
Czy nieletnie dzieci muszą spłacać długi dorosłych? Tak, jeśli urzędnicy się pomylą
Okazuje się, że jeśli babcia nie płaciła czynszu za mieszkanie – do spłaty długu mogą zostać wezwane jej wnuczki. Nawet jeśli są niepełnoletnie…
Ten wyrok sądu niestety jest już prawomocny. Został zaskarżony do Sądu Najwyższego, ale cała sytuacja pokazuje, że urzędnicy niezbyt skrupulatnie podchodzą do swoich obowiązków. Urzędnicy przeoczyli, że to nie są dorosłe dzieci W mieszkaniu należącym do gminy mieszkała kobieta – wraz z córką i dwiema wnuczkami. Najemczyni nie płaciła czynszu, więc gmina skierowała sprawę do sądu, żądając spłaty zadłużenia – przez babcię, jej córkę i wnuczki. Gminni urzędnicy przeoczyli jednak pewien „szczegół”… Obie wnuczki w czasie, którego dotyczył pozew, były nieletnie. Wieku wnuczek nie sprawdzili również pracownicy sądu rejonowego i… zapadł wyrok: zaległości w czynszu miały uregulować dwie dorosłe kobiety i dwie nieletnie dziewczynki. Rzecznik Praw Obywatelskich kontra komornik Sytuację skomplikował fakt, że nie udało się odwołać od wyroku sądu rejonowego. Kiedy się uprawomocnił – gmina wystąpiła do sądowego komornika, by czynił swoją powinność. Czynności komornicze powstrzymała jedynie skarga nadzwyczajna Rzecznika Praw Obywatelskich. RPO wniósł pozew o uchylenie wyroku dotyczącego nieletnich dziewczynek i oddalenie powództwa lub ponownego rozpatrzenia sprawy przez sąd. RPO powołał się na Konstytucję RP, a konkretnie zapis o ochronie dobra dziecka. Zgodnie z obowiązującym prawem nie wolno obciążać osób małoletnich odpowiedzialnością finansową tylko dlatego, że mieszkały u babci, która nie płaciła czynszu. W innym wypadku dzieci wchodząc w dorosłe życie, obciążone byłyby długiem. Długiem, za który odpowiedzialne były osoby zobowiązane do zapewnienia dzieciom dachu nad głową i innych środków utrzymania. źródło: rp.pl Zobacz także: Wyrok sądu: zaszczepione dzieci z większą szansą dostania się do przedszkola Prawa i obowiązki dziecka: co się dziecku należy, a czego można od niego wymagać? Konwencja Praw Dziecka - to w niej zapisane są zapisane prawa wszystkich dzieci
Liderka antyszczepionkowców Justyna Socha otrzymała wyrok
Podważyła wiarygodność znanego epidemiologa, opowiadającego się za koniecznością szczepienia dzieci, teraz zapłaci za to karę - zdecydował sąd.
Zmowa z koncernami farmaceutycznymi lekarzy propagujących szczepienia dzieci to częsty argument padający z ust antyszczepionkowców podczas dyskusji na temat zasadności szczepień dzieci. Tym razem Justyna Socha użyła go w odniesieniu do bardzo znanego lekarza pediatry, epidemiologa dr Pawła Grzesiowskiego, eksperta w dziedzinie profilaktyki zakażeń. Sąd w Poznaniu uznał te słowa za pomówienie i ukarał Sochę. "Bezkarnie obrzucano mnie pomówieniami" Justyna Socha z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach STOP NOP przegrała w Poznaniu proces wytoczony jej przez dr n. med. Pawła Grzesiowskiego. – Musiałem wnieść pozew, bo nie jestem oszustem, nie wykańczam ludzi. Nie mogę zgodzić się na to, by bezkarnie obrzucano mnie pomówieniami i insynuacjami – tak złożenie pozwu uzasadniał dr Grzesiowski. Po czterech latach od złożenia pozwu w końcu zapadł wyrok. Sąd uznał, że Justyna Socha pomówiła epidemiologa, sugerując, że jest lobbystą firm farmaceutycznych. Według sądu Socha "przekroczyła granice dozwolonej krytyki", poniżyła lekarza w opinii publicznej i naraziła na utratę zaufania niezbędnego do wykonywania zawodu. Sąd nakazał liderce antyszczepionkowców zapłacenie dwóch tysięcy złotych grzywny i dziesięć tysięcy nawiązki na rzecz Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w Warszawie oraz poniesienie kosztów sądowych. W sumie Socha ma zapłacić 15 tys. złotych. "W Polsce nie ma wolności słowa" - To jest wyrok, który znaczy, że w Polsce nie ma wolności słowa - skomentowała decyzję Socha po wyjściu z sali sądowej. - Są obywatele, których dzieci cierpią na powikłania poszczepienne, a państwo Polskie nie chce ponosić odpowiedzialności za te powikłania. Ten system jest głęboko niesprawiedliwy - dodała. Przy ogłaszaniu wyroku Justynę Sochę wspierało w sądzie w Poznaniu kilkadziesiąt osób, zarówno rodzice niezgadzający się na obowiązkowe szczepienia dzieci, ale też ludzie starsi. - Hańba! Straszne! Jesteśmy z tobą! - krzyczeli po ogłoszeniu wyroku. Napisała, że "ma narzędzia do niszczenia ludzi" W grudniu 2015 roku Socha przygotowała i opublikowała petycję do ówczesnej premier Beaty Szydło i ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry. Oskarżyła w niej dr Grzesiowskiego o współpracę z koncernami farmaceutycznymi produkującymi szczepionki. Dowodem na to miało być niezłożenie sprawozdania finansowego przez założoną przez Grzesiowskiego fundację Instytut Profilaktyki Zakażeń. Justyna Socha chciała, aby rząd sprawdził źródła jej finansowania. Zarzucała też Grzesiowskiemu walkę z lekarzami, którzy są przeciwnikami obowiązkowych szczepień. W petycji opisała Grzesiowskiego, jako jedną z osób posiadających "narzędzia do niszczenia ludzi, którzy występują w interesie obywateli, sprzecznym z interesami branży". Dokument został też opublikowany w internecie. "Nie można opierać zarzutów na domniemaniach" Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz szczepień Czytaj więcej W czwartek sąd w Poznaniu uznał, że przeciwniczka szczepień pomówiła publicznie epidemiologia o takie zachowanie, które w odbiorze społecznym narażało go na utratę zaufania niezbędnego do wykonywania zawodu lekarza. - Sąd nie neguje, że oskarżona, składając i publikując petycję, występowała w interesie określonej grupy osób, że ma prawo do składania petycji. Ale realizując swoje uprawnienia, nie można przekraczać granic dozwolonej krytyki, nie można naruszać prawa, nie można opierać zarzutów na domniemaniach - powiedziała sędzia Magdalena Wrotoń. Wyrok jest nieprawomocny. Justyna Socha zapowiedziała zaskarżenie wyroku. To już druga przegrana liderki antyszczepionkowców w ostatnich miesiącach. Przypomnijmy, że w listopadzie 2018 roku Sejm przytłaczającą większością głosów odrzucił projekt ustawy, aby szczepienia były dobrowolne w naszym kraju. Projekt został przygotowany przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Wiedzy o Szczepieniach "STOP NOP" jako obywatelska inicjatywa, pod którą zebrano 100 tysięcy podpisów Polaków. Czy słusznie liderka antyszczepionkowców została ukarana przez poznański sąd? Czy wyrok narusza wolność słowa w Polsce? Napiszcie swoje zdanie w komentarzach. Źródło: wyborcza.pl, tvn24.pl Zobacz też: Szczepienie przeciw gruźlicy przesunięte! Sukces antyszczepionkowców? Szczepienie dzieci - 6 obiegowych opinii, których nie warto słuchać Poznaj prawdy i mity o szczepieniach [WIDEO]
4 dzieci, w tym noworodek odebrane rodzicom i rozdzielone – dlaczego?
Odebrano mi dzieci przez biedę – mówi mama. Sąd jest innego zdania. Jest dramat dzieci, a racje są po obu stronach.
To fakt, rodzina jest biedna, żyje z 500 plus i zasiłków rodzinnych, rodzice pracują dorywczo. Ale to nie z tego powodu zabrano im dzieci. Nie odbiera się dzieci z powodu biedy – zarzeka się sąd. Najstarsze dziecko ma 6 lat, najmłodsze zaledwie kilka tygodni Sąd rodzinny w Szczecinku umieścił czwórkę rodzeństwa, w tym noworodka, w dwóch rodzinach zastępczych. Matka dzieci twierdzi, że dzieci odebrano z biedy. Sąd wskazuje na niewydolność wychowawczą rodziców. Dzieci rozdzielono w dwóch rodzinach zastępczych. Nie było nawet czasu, aby ochłonąć – sąd wydał decyzję 22 października, a już dzień później wykonano jego postanowienie, najmłodsze z dzieci - Sebastian miał wtedy kilkanaście dni. To przez biedę Mama uważa, że odebrano jej dzieci z powodu biedy rodziny. Przyznaje, że przez krótki czas w domu nie było prądu. Nie pojechała też z córką na kontrolę kardiologiczną, ponieważ nie miała pieniędzy na podróż. Musiała je wydać na wyprawkę w związku z narodzinami syna. Dbaliśmy o nie, tak jak potrafiliśmy najlepiej – mówi. Dwoje najstarszych dzieci w tym roku poszło do przedszkola. Rodzice mieli ograniczoną przez sąd władzę rodzicielską i ustanowionego kuratora. Kobieta zapewniła jednak, że "oboje z nim współpracowali", "w domu nie było alkoholu, narkotyków, bicia, molestowania", stąd tak wielkie zaskoczenie decyzją sądu. 6-letnia dziewczynka prawie nie mówi - Nie chodzi o sytuację materialną. To nigdy nie skutkuje odbieraniem dzieci – odpowiedział rzecznik Sądu Okręgowego w Koszalinie Sławomir Przykucki. Chodzi o zaniedbania wychowawcze, jakie mieli popełniać rodzice. - Powodem są niewydolności wychowawcze ze strony tych rodziców. Nie potrafią sobie poradzić z dziećmi, które stwarzają pewne problemy – tłumaczy rzecznik. Sędzia wyjaśnił, że dzieci mają zaburzenia neurologiczne i psychologiczne. Najstarsza dziewczynka właściwie nie mówi, posługuje się pewnymi słowami, ale takimi, które tylko ona sama rozumie. Wraz z pozostałą dwójką starszego rodzeństwa wykazują symptomy choroby sierocej. Jedzą rękoma, nie znają higieny - Dwoje dzieci ma już orzeczony pewien stopień niepełnosprawności. Rodzice tak jakby tych problemów nie dostrzegali - powiedział Przykucki. Dodał, że dzieci nie potrafią koło siebie nic zrobić, jedzą rękoma, nie znają sztućców, nie znają zasad higieny. Matka nie zgadza się z zarzutem o niewydolności wychowawczej. Twierdzi, że zgłaszała odpowiednim instytucjom problemy związane z opieką nad dziećmi. Zapewniła, że chodziła z dziećmi do lekarzy. - My współpracowaliśmy i nadal będziemy, bo chcemy odzyskać dzieci – powiedziała. Zmieńcie się, to dzieci powrócą Sędzia podkreślił, że "w tej rodzinie nie działo się dobrze już od pewnego czasu”. Oprócz kuratorskiego dozoru, samorząd przydzielił rodzicom także asystenta rodziny. Ale nie przyniosło to skutku. Stąd decyzja o tymczasowym odebraniu dzieci poprzez umieszczenie ich w dwóch rodzinach zastępczych. W dwóch, gdyż nie udało się znaleźć jednej, która podjęłaby się opieki nad całą czwórką. Sąd chce, aby rodzice „znaleźli w sobie zdolności do właściwej opieki nad dziećmi”. - Może to odebranie dzieci, co było trudną decyzją, spowoduje pewne otrzeźwienie - powiedział Przykucki. Bo jak zastrzega, w tej sprawie nic nie jest ostateczne i nie wykluczone, że dzieci wrócą do rodziców, ale ci muszą zmienić swoją sytuację. Aby odzyskać dzieci, muszą poprawić warunki mieszkaniowe oraz współpracę z pomocą społeczną. Zgłoś się! Rozdajemy 1000 opakowań mleka następnego NAN OPTIPRO® Plus 2 HM-O! Polski kodeks rodzinny i opiekuńczy określa sytuacje, w których sąd może zdecydować o odebraniu rodzicom dziecka. Przesłanki do odebrania dziecka osobie, która sprawuje nad nim prawną opiekę to m.in.: choroba psychiczna rodzica, uzależnienie od alkoholu, narkotyków, leków, hazardu, przemoc fizyczna i psychiczna wobec dziecka, rażące zaniedbywanie obowiązków. Z rażącym zaniedbywaniem obowiązków mamy do czynienia wówczas, kiedy rodzice nie zaspokajają podstawowych potrzeb dziecka – głodzą go, pozostawiają samego w domu na długi czas, pozwalają mu nadużywać alkoholu czy narkotyków oraz tolerują fakt, że prowadzi on działalność przestępczą. Czy w tym przypadku tak było? Sytuacja w tej rodzinie z pewnością jest skomplikowana. Jak wynika z informacji zebranych przez sąd, rodzice mają problem w wypełnianiu opieki nad dziećmi. Dlaczego jednak przyznany nadzór kuratorski oraz asystent rodziny nie byli w stanie pomóc w rozwiązaniu problemu? Czy naprawdę najskuteczniejszym sposobem nauczenia rodziców, jak należy opiekować się dziećmi, jest odbieranie ich i umieszczanie, na dodatek rozdzielonych w kilku rodzinach zastępczych? Czy ktoś zastanowił się nad kosztami psychicznymi, jakie ponoszą dzieci odebrane rodzicom? Trudno to rozstrzygnąć. Napiszcie w komentarzach, jakie jest wasze zdanie w tej sprawie. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Źródło: polsatnews.pl Zobacz też: Oleśnica: oddajcie nam dziecko! - błagają rodzice Tak wygląda wychowywanie dziecka! Test redakcyjny produktu NIVEA BABY Mój pierwszy krem. Czy warto po niego sięgnąć?
Jak można z takiego powodu odebrać mamie kilkudniowego synka?
Urodzenie dziecka było prawdopodobnie najszczęśliwszym momentem jej życia. Ale trwało tylko kilka dni...
Przeszkodą w jej macierzyństwie okazały się warunki w jakich żyła, ale także epilepsja, na którą choruje 19-letnia kobieta. Mama przeżywa ogromny dramat, ale prawo na to pozwala. "Oderwali mi synka od piersi" Pani Katarzyna ma 19 lat i kilka dni temu w szpitalu wojewódzkim w Białej Podlaskiej urodziła synka. Na świat przyszedł zdrowy chłopczyk o wadze 3,5 kg. Szczęście mamy trwało zaledwie kilka dni. Chłopczyka umieszczono w zawodowej rodzinie zastępczej. - To skandal, oderwali mi synka od piersi – płacze młoda matka. Nie nadawała się do bycia mamą? Decyzję o odebraniu dziecka mamie sąd na wniosek Miejskiego Ośrodka Opieki Społecznej w Białej Podlaskiej. Przekonały go argumenty opieki społecznej. Sąd uznał, że kobieta jest za biedna, niewykształcona, a przeszkodą w jej macierzyństwie jest także epilepsja, na którą choruje. Według tych instytucji mama miała wyrazić na to zgodę i sama zrzec się praw do dziecka. „Przyniesiono mi synka, ale tylko po to, bym mogła się pożegnać” Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalkulator terminu porodu Czytaj więcej Kobieta wspomina poród i nie może się otrząsnąć. – Pępowinę przecinał Jarek, mój partner – opowiada pani Katarzyna. – Nasza radość nie trwała jednak długo. 24 września przyniesiono mi synka, ale tylko po to, bym mogła się pożegnać. Potem pracownicy MOPS-u wraz z rodziną zastępczą zabrali go. Dlaczego mnie to spotkało? – pyta załamana kobieta. Młoda mama jest kobietą z ciężkim bagażem doświadczeń. Była wychowywana przez głuchoniemą babcię, rodzice nie interesowali się córką. – Na szczęście poznałam Jarka, który się mną zaopiekował. Był nawet przy porodzie. Jego mama również nas wspiera – opowiada. Mama partnera przygotowała wyprawkę szpitalną dla synka, łącznie z łóżeczkiem i nosidełkiem. Teraz wszystkie to leży i przypomina o synku. Biuro Prasowe Sądu Okręgowego w Lublinie potwierdziło, że przed Sądem Rejonowym w Białej Podlaskiej toczy się postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej pani Katarzyny. Zapraszamy do naszej internetowej szkoły rodzenia: Trudno ocenić to wydarzenia nie znając więcej szczegółów sprawy. Znamy jedynie relację jednej strony. Można przewidywać, że z pewnością były przesłanki, aby sąd odebrał matce dziecko. Raczej nie robi się tego z powodu biedy i braku wykształcenia. Niewykluczone, że właśnie choroba mamy była powodem takiej decyzji sądu. Opieka nad niemowlęciem mamy chorującej na epilepsję może być bardzo trudna, a nawet zagrażać bezpieczeństwu dziecka. Zgodnie z prawem, długotrwała choroba opiekuna może być powodem do odebrania dziecka, a przy podejmowaniu takich decyzji kluczowe jest dobro dziecka. Ale jedno też jest pewne – ta młoda mama przeżywa ogromny dramat utraty dziecka i w tej sytuacji powinna móc liczyć na fachową pomoc psychologiczną. Czy waszym zdaniem sąd podjął słuszną decyzję? Napiszcie w komentarzach. Źródło: slowopodlasia.pl Zobacz też: Odebrano rodzicom dziecko, bo jego ojciec... pochwalił mleko modyfikowane Co robić (a czego nie), by noworodek był bezpieczny Co zabrać dla noworodka do szpitala? [WIDEO]
Dziecko na rozprawie rozwodowej – tylko pod pewnymi warunkami [WIDEO]
Dziecko może uczestniczyć w rozprawie rozwodowej rodziców, tylko jeżeli będą spełnione odpowiednie warunki – mówi psycholog Alicja Budzyńska. Zobacz film, w którym ekspert wyjaśnia, kiedy obecność dziecka w sądzie jest możliwa, a kiedy jest to wykluczone.
Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, jak delikatną sprawą jest uczestniczenie dziecka w sądowej rozprawie rozwodowej i jak trzeba uważać, aby nie wikłać jego w konflikt. O tym, jak ochronić dziecko w trakcie rozwodu jego rodziców rozmawiali uczestnicy 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Sędzia wysłuchuje dziecko w osobnym pokoju Jak podkreśliła psycholog, podczas sądowej rozprawy rozwodowej nie ma mowy o przesłuchaniu dziecka na sali sądowej, tylko o jego wysłuchaniu przez sędziego. Przepisy mówią, że powinno się to odbywać w specjalnie przygotowanym miejscu i ma polegać na rozmowie z dzieckiem. Bez obecności innych osób. Budzyńska zaznaczyła, że sędziowie są przygotowywani do tego, jak takie rozmowy przeprowadzać. Są dwie podstawowe zasady: nie wikłać dziecka w konflikt rodziców oraz nie przerzucać na dziecko odpowiedzialności za rozstrzygnięcia, jakie zapadną na sali sądowej. "Jeżeli zachowane są te dwie zasady, to można powiedzieć, że już jest duży sukces" – oceniła psycholog. Ważne dla dziecka pytania Ekspert podkreśliła, że podczas rozmowy sędziego z dzieckiem, bardzo ważny jest też sposób jej prowadzenia – powinien być dopasowany do poziomu rozwoju, tak aby dziecko rozumiało pytania, rozumiało swoją sytuację i aby miało poczucie bezpieczeństwa w tej relacji. Zdaniem psycholog, taka rozmowa daje dziecku szansę wyrażenia siebie i "poczucia swej autonomii w sytuacji kryzysu w rodzinie". Daje też szansę zadania sędziemu pytań w sprawach dotyczących jego rodziców. "Dzięki takiemu wysłuchaniu dziecko może być potraktowane podmiotowo" - podkreśliła Budzyńska. Sąd nie dla maluchów Na pewno nie powinny być wysłuchiwane sądownie maluchy, czyli dzieci w wieku przedszkolnym. Jak tłumaczy ekspert, przedszkolaki funkcjonują "tu i teraz", i w związku z tym ich potrzeby i oczekiwania zmieniają się jak w kalejdoskopie. "Te dzieci są emocjonalnie przezroczyste, raz się śmieją, za chwileczkę płaczą, raz chciałyby mieszkać w tym domku, raz w innym" – opisuje. "Nie potrafią zidentyfikować swoich preferencji i mają trudności w ich ujawnieniu, a czasami też opór i niepokój przed ujawnieniem własnych życzeń lub potrzeb w obawie przed urażeniem kogoś bliskiego, czyli najczęściej taty lub mamy" – powiedział psycholog. Jak się rozstawać, aby dziecko jak najmniej ucierpiało? Napiszcie w komentarzach, jakie jest wasze zdanie. Zobacz też: Precz z rutyną w związku! 10 sposobów, które działają od razu Poznaj 6 sposobów na dziecięcy stres 5 przykazań: tak wychowasz zdrowe i szczęśliwe dziecko [WIDEO]
Oleśnica: oddajcie nam dziecko! - błagają rodzice
Toczą rozpaczliwą walkę o powrót synka do domu. Maluszek ma dopiero 2 miesiące. Kochają, tęsknią, cierpią. Dla nas najważniejsze jest dobro dziecka - odpowiadają służby. Czy na pewno?
Mały Wiktor urodził się w kwietniu. Pod koniec miesiąca, rodzice byli z synkiem na kontrolnych badaniach w szpitalu w Oleśnicy. Tam dowiedzieli się, że są nieodpowiedzialnymi rodzicami, bo dziecko jest w złym stanie zdrowia, ma niedowagę. Uruchomiono procedurę odebrania dziecka. Sąd zdecydował o przeniesieniu chłopczyka do domu dziecka. "Tęsknimy za naszym dzieckiem" Mama i tata chłopczyka, Karolina i Kamil Rzymkowscy, to młodzi rodzice, jeszcze bez doświadczenia. Ale bardzo kochają, tęsknią i nie mogą pogodzić się z tym co się stało. Maluszek miał zaledwie kilkanaście dni, gdy byli z nim na kontroli w szpitalu. Podczas badań stwierdzono zły stan zdrowia i niedowagę u Wiktora. Rodzice wrócili do domu już bez synka. "Dla nas najważniejsze jest dobro dziecka. W naszej ocenie nie było ono wystarczająco zadbane" - powiedział dyrektor szpitala w Oleśnicy Kamil Dybizbański na antenie TVP 3, która relacjonuje dramat rodziców. Jego zdaniem, pielęgniarki słusznie zawiadomiły sąd. Dziecko przewieziono do ośrodka w Krzydlinie Małej. Dyrektor szpitala dodał też, że niepokój personelu budziło także zachowanie rodziców dziecka. Co konkretnie, nie powiedział. "Bezprawnie odebrano nam syna" Rodzice z zarzutami się nie zgadzają i rozpoczęli rozpaczliwą walkę o powrót Wiktora do domu. Czują się bardzo skrzywdzenie i nie zagadzają się z decyzją sądu. Nagłośnili sprawę, licząc na pomoc mediów. Wrocławska telewizja wyemitowała o nich reportaż. "Czujemy się skrzywdzeni. Tęsknimy za naszym dzieckiem. Bezprawnie odebrano nam syna" - mówią. "Ordynatorka zgłosiła do sądu, że my dziecko głodzimy, że jest zaniedbane, że my jesteśmy dla niego niebezpieczni" - relacjonują na antenie. O umieszczeniu chłopca w domu dziecka w Krzydlinie Małej zdecydował Sąd Rejonowy w Oleśnicy. "Sąd Rejonowy w Oleśnicy wydał decyzję, na podstawie której umieścił małoletniego w instytucji zwanej opieką zastępczą. Powodem był stan zdrowia dziecka" - napisała w oświadczeniu rzeczniczka Sądu Okręgowego Sylwia Jastrzemska. Zarówno sąd, jak i szpital, podkreślają, że nie chcą pozbywać młodych rodziców praw rodzicielskich. "Nawet rozmowa nie była przeprowadzona z rodzicami" Pani Karolina i Kamil nie są osamotnieni w swojej walce. W ich obronie stanęła Helsińska Fundacja Praw Człowieka. "Wszystkie te instytucje sprawiły, że nie mamy zaufania, że dziecko nie zostało prawidłowo zabrane, nawet rozmowa nie była przeprowadzona z rodzicami" - powiedziała Wioletta Piórek z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Rodzice Wiktora złożyli zażalenie na decyzję sądu. Teraz widują synka 3 razy w tygodniu po pół godziny. Kiedy można odebrać dziecko? W Polsce odbiera się rodzicom około 1800 dzieci rocznie. Decyzję o tym podejmuje sąd. Rodzice niezgadzający się z orzeczeniem mogą interweniować m.in. u Rzecznika Praw Dziecka (strona internetowa brpd.gov.pl) albo poprosić o wsparcie w ośrodku pomocy społecznej. Ustawowo istnieje tylko kilka wyraźnych przesłanek do odebrania dziecka ustawowym opiekunom. Są nimi: choroba psychiczna rodzica/ów; uzależnienie rodzica/ów od alkoholu, narkotyków, leków, hazardu; długotrwała choroba rodzica/ów uniemożliwiającą mu normalne funkcjonowanie; przebywanie rodzica/ów w więzieniu; przemoc fizyczna i psychiczna w rodzinie; zmuszanie dziecka do pracy; nakłanianie dziecka do przestępstwa lub prostytucji; rażące zaniedbywanie obowiązków wobec dziecka - jego głodzenie, pozostawianie samego w domu na długi czas; rozwiązłość rodzica. Czy w historii pani Karoliny i Kamila służby postąpiły prawidłowo? Czy wykorzystały wcześniej wszystkie możliwe środki, zanim uruchomiono tak ostateczny krok, jak odebranie dziecka rodzicom? Czy była z nimi rozmowa, podjęta próba uświadomienia na czym polega opieka nad dzieckiem? Pamiętajmy, że są to młodzi, niedoświadczeni rodzice, co też mogło mieć wpływ na sposób ich opieki nad synkiem. Zabranie dziecka z rodzinnego domu i umieszczenie go w domu dziecka lub rodzinie zastępczej to zawsze jest bardzo dramatyczne rozwiązanie. Psychologdzy dziecięcy podkreślają, że powinno do tego dochodzić tylko wówczas, gdy naprawdę nie ma innego rozwiązania problemu. Tym bardziej bulwersują pojawiające się co jakiś czas i nagłaśniane w mediach sprawy rodzin, gdzie do zabrania dzieci doszło w dwuznacznych okolicznościach, bez wyraźnych wskazań i powodów. Pozostaje do dyskusji, czy sądy nadzbyt pochopnie zabierają dzieci biednym, nieporadnym życiowo rodzicom. Znany był tragiczny przypadek, sprzed 4 lat, 16-letniego Sebastaina spod Suwałk, który popełnił samobójstwo, gdy dowiedział się, że zostanie odebrany matce. Sąd zdecydował, że chłopak miał trafić do placówki opiekuńczo-wychowawczej. "Zawiedli ludzie, nie przepisy" - tak to skomentował Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak. Czy tragiczna historia rodziców z Oleśnicy walczących o odzyskanie swojego synka, też jest takim przpadkiem? Powiedzicie, jakie jest wasze zdanie? Podzielcie się nim w komentarzach. Źródło: Gazeta pomorska, onet dziecko Zobacz też: Odebrano rodzicom dziecko, bo jego ojciec... pochwalił mleko modyfikowane 6 mitów o karmieniu butelką Oto Polska: dziecko od 2 lat mieszka w szpitalu! I nikt z tym nic nie robi
Policja pilnuje, by noworodek nie opuścił szpitala, obstawa nie dopuszczała ojca do dziecka
W Szpitalu Bielańskim w Warszawie policja na oddziale noworodkowym, pilnuje by jedno z dzieci nie opuściło szpitala z rodzicami, którzy mają pieniądze ze zbiórki publicznej na zmianę szpitala na prywatny. O co w tym wszystkim chodzi?
O tym, co się dzieje w szpitalu relacjonuje Justyna Socha z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Wiedzy o Szczepieniach STOP NOP. Władze szpitala odmówiły komentarza, ale potwierdzają skierowanie wniosku do sądu. Tuż po urodzeniu dziecka, jego mama miała usłyszeć, że maleństwo ma wysokie CRP we krwi, co może świadczyć o stanie zapalnym w organizmie. Matka nie dowierzała lekarzom "Matka usłyszała, że jej dziecko ma wysokie CRP i potrzebna jest mu interwencja medyczna. Nie dowierzała jednak, że z dzieckiem może coś się dziać i poprosiła o dokumentację. Nie dostała jej, więc chciała wypisać się na żądanie. Wtedy pod drzwiami sali pojawili się wezwani przez szpital policjanci" – opisuje Justyna Socha ze stowarzyszenia STOP NOP, z którym matka jest w kontakcie. Według relacji Sochy, lekarze mieli powiedzieć, że stanowi to "zagrożenie dla zdrowia i życia dziecka, dlatego muszą interweniować". Ostatecznie kobieta zgodziła się na podanie dziecku antybiotyku. Jednak policja wciąż jej pilnuje."Odebrano jej wolność" – stwierdziła Socha. Na stronie STOP NOP napisano, że Szpital Bielański w Warszawie "uwięził matkę z dzieckiem na oddziale, ograniczając kontakt nawet z ojcem dziecka i rodzicami matki dziecka". Nieco więcej szczegółów o tym, co wydarzyło się w szpitalu wiemy z przekazu posła Kukiz'15 Pawła Skuteckiego. Z informacji zamieszczonych na jego stronie facebookowej wynika, że rodzice odmówili szczepień, podania witaminy K i w związku z tym szpital wezwał policję i złożył pismo do sądu. Niie chciano wpuścić ojca do dziecka (rodzice nie są małżeństwem), podważano jego ojcostwo mimo potwierdzenia przez matkę. "Cyrk na kółkach" – napisał Skutecki na Facebooku. Internauci zbierają pieniądze na ewakuację Doszło do spontanicznej akcji zbierania przez internautów pieniędzy na ewakuację matki z noworodkiem ze szpitala i umieszczenie rodziny w prywatnej placówce medycznej. W ciągu kilku godzin zebrano wymaganą kwotę, jednak policja i sąd nie wydali zgody na opuszczenie placówki przez rodzinę. "Stan na teraz: rodzice są z dzieckiem, pilnuje ich dwóch uzbrojonych policjantów, nie mogą opuścić (zmienić) szpitala, bo jest decyzja sądu (w zabezpieczeniu) o hospitalizacji i diagnostyce dziecka. Rodzice mają adwokata, mają wsparcie wielu ludzi" – poinformował poseł w czwartkowe popołudnie. Zgodnie z obowiązkowym kalendarzem szczepień, dziecko w ciągu pierwszych 24. godzin po urodzeniu dostaje szczepionki przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (pierwsza dawka) oraz gruźlicy. Noworodkom podaje się witaminę K chroniąca przed chorobą krwotoczną. Dyrekcja szpitala nie mówi o szczegółach sprawy, a zwłaszcza o stanie zdrowia dziecka."Postępowanie zostało zgłoszone do sądu i czekamy na decyzję sądową w tej sprawie" – powiedziała dyrektor Szpitala Bielańskiego Dorota Gałczyńska-Zych. Nieoficjalnie mówi się, że policja opuści placówkę wtedy, gdy w sprawie wypowie się sąd. Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: To kolejny konflikt w stołecznym szpitalu, do jakiego doszło w ostatnich miesiącach. Przypomnijmy, że w styczniu do podobnej konfrontacji z antyszczepionkowcami doszło w Szpitalu św. Zofii. Rodzice noworodka odmówili wykonania jakiejkolwiek czynności wobec dziecka. W tej sytuacji władze szpitala skierowały sprawę do sądu, a ten zdecydował o zatrzymaniu dziecka w szpitalu i wykonaniu szczepień oraz badań. Jak oceniacie to, co wydarzyło się w Szpitalu Bielańskim? Napiszcie w komentarzach! Źródło: rp służba zdrowia, mamadu Zobacz też: Dziecko znanego antyszczepionkowca zmarło, bo nie pozwolił podać mu wit. K! Wiosną nie ma smogu? Dość legend i mitów na temat zanieczyszczenia! Spacer z dzieckiem kontra powietrze! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie?
Za próbę kradzieży łożyska żony ma wyrok w sądzie. Czy słusznie? [WIDEO]
Mężczyzna uciekał z łożyskiem w plecaku. Zatrzymała go policja. Sąd wydał wyrok. Czy łożysko rzeczywiście nie należy do kobiety rodzącej?
Pan Tomasz chciał ukraść łożysko swojej żony. Stało się to po tym, jak szpital odmówił wydania łożyska rodzinie kobiety rodzącej. Przedstawiciele szpitala Św. Zofii przy ulicy Żelaznej w Warszawie tłumaczą, że pracownicy działali zgodnie z obowiązującym w Polsce prawem. – Łożysko jest odpadem medycznym po porodzie – informuje dr n. med. Wojciech Puzyna, dyrektor szpitala. – Sprawę szczegółowo regulują przepisy ustawy o odpadach. Łożysko po porodzie – do kogo należy? Wersję szpitala potwierdza blogerka www.matkaprawnik.pl. – Personel szpitala zobowiązany jest do odpowiedniego przechowywania łożyska w specjalnie oznaczonych workach a następnie przekazania odpowiedniej firmie w celu utylizacji – wyjaśnia Katarzyna Łodygowska, autorka bloga www.matkaprawnik.p. – Łożysko jest dość wyjątkowym organem, dlatego w niektórych krajach jego zabranie do domu czy przetworzenie na kosmetyk jest dozwolone i powszechne. W Polsce jedyną możliwością na zatrzymanie łożyska jest poród domowy, gdyż ta kwestia nie została uregulowana. Pan Tomasz nie zgadza się z takim obrotem sprawy. Uważa, że łożysko jest własnością żony. Zapytaliśmy o te kwestię Rzecznika Praw Pacjenta. – Mamy zapytania w tej sprawie, czy rzeczywiście kobieta rodząca nie jest właścicielem łożyska po porodzie i przepisy prawa są jednoznaczne w naszym kraju – mówi Paweł Grzesiewski, dyrektor działu prawnego w biurze Rzecznika Praw Pacjenta w Warszawie. – Łożysko jest zakwalifikowane przez ustawę jako odpad medyczny i trudno z tym dyskutować. Za próbę kradzieży łożyska mąż rodzącej został skazany przez sąd Kiedy pan Tomasz próbował wynieść łożysko w swoim plecaku szpital wezwał policję. Zdaniem pana Tomasza jego plecak został przeszukany bezprawnie. Dlatego zakwestionował on zarówno policyjną rewizję plecaka, jak i odmowę szpitala. – Policjanci realizowali czynności w tej sprawie, które skutkowały sporządzeniem wniosku o ukaranie – informuje podkom. Marta Sulowska, oficer prasowy IV Komendy Rejonowej Policji w Warszawie. – Całość materiałów została przekazana do Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli. Wykroczenie zostało sformułowane na podst. art. 177 Ustawy o Odpadach. Grozi za to areszt lub kara grzywny. Sąd wydał nieprawomocny wyrok nakazowy w tej sprawie. Interweniuje Rzecznik Praw Obywatelskich Sprawę bada również Rzecznik Praw Obywatelskich. – Czekamy na aktualne informacje w tej sprawie – mówi Anna Kabulska z Zespołu Kontaktów z Mediami i Komunikacji Społecznej z Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. – Na tej podstawie Rzecznik podejmie decyzje odnośnie dalszych działań. Po co komu łożysko po porodzie? U pana Tomasza wynika to z pewnego rodzaju tradycji rodzinnej. "Obydwa łożyska są zakopane na naszej działce obok domu i na nich rosną drzewa moich dzieci lipa i buk – opisuje swoją historię pan Tomasz. – Trzeci poród odbył się niestety już w szpitalu ze względu na lata mojej żony. Razem doszliśmy do wniosku, że będzie tak bezpieczniej w razie jakiś komplikacji. No niestety wyszły problemy z zabraniem łożyska (ze szpitala–przyp. red)." (źródło:matkaprawnik.pl) Duchowy wymiar łożyska Jak opisywaliśmy w wywiadzie z Celiną Szwintą, polską położną pracująca w krajach Trzeciego Świata tam łożysko odgrywa ogromną rolę fizjologiczną (poród lotosowy polegający na nieodcinaniu pępowiny od łożyska - przyp. red.) dla urodzonego dziecka, ale i ma wymiar duchowy. – Łożysko ojciec zakopuje obok domu i pełni ono rodzaj Anioła Stróża dla dziecka – wyjaśnia Celina Szwinta, polska położna. A Wy co o tym sądzicie drogie mamy? Kobieta rodząca, która chce, powinna mieć prawo zachować łożysko? Polecamy: Jedzenie łożyska - najnowsze wyniki badań? Łożysko a la Hollywood Urodziła w domu, zjadła kawałek łożyska
Mediacje rodzinne – sposób na rozwiązanie konfliktu?
Jeśli nie potraficie się porozumieć, możecie skorzystać z pomocy mediatora. Pomoże wam on nie tylko określić powód kłótni, ale również znaleźć kompromis, który będzie satysfakcjonował obie strony. Na czym polegają mediacje?
Powodów do rodzinnych sporów może być wiele. Większość z nich szybko udaje się zażegnać. Jednak nie wszystkie. Czasami konflikt narasta i zaczyna zagrażać dobrym relacjom w rodzinie. Wtedy warto poszukać mediatora. Co to jest mediacja? Mediacja to metoda rozwiązywania sporów, w której osoba trzecia, czyli mediator, pomaga stronom w osiągnięciu porozumienia. Zadaniem mediatora jest kierowanie rozmową tak, by każdy z uczestników spotkania mógł się swobodnie wypowiedzieć i zostać wysłuchanym. Nie narzuca swojego zdania, nie opowiada się po żadnej stronie, a jedynie pomaga ustalić sporne kwestie, a następnie zawrzeć ugodę. Mediatorzy działają na dwa sposoby: prywatnie (strony zgłaszają się do niego dobrowolnie) lub na polecenie sądu (dzieje się tak najczęściej w sprawach cywilnych, rodzinnych, nieletnich czy karnych). Co istotne, podczas spotkań mediacyjnych strony szukają rozwiązań, a nie koncentrują się na przyczynach zachowań, które doprowadziły do konfliktu. Mediacje to nie rezygnacja z części interesów przez każdą ze stron, tylko szukanie rozwiązań, które usatysfakcjonowałyby obie strony. W jakich sprawach najczęściej działają mediatorzy? Najczęściej zajmują się sprawami związanymi z: rozwodami, opieką nad dziećmi, podziałem majątku, konfliktami małżeńskimi, konfliktami międzypokoleniowymi, metodami wychowawczymi stosowanymi wobec dzieci, sposobami zarządzania domowym budżetem. Jak w praktyce wyglądają mediacje? Są dwa sposoby prowadzenia mediacji. Pierwszy sposób składa się z dwóch etapów – spotkań indywidualnych z mediatorem w celu ustalenia, co jest przedmiotem sporu, oraz spotkania wspólnego w celu wypracowania kompromisu. Natomiast drugi sposób przewiduje tylko spotkania wspólne. Mediator zaprasza obie strony do rozmowy, czuwa nad jej przebiegiem, stawia granice, dba o to, by każdy miał szansę przedstawić swój punkt widzenia. Jeśli dojdzie do ugody – obie strony dojdą do porozumienia, mediator pomaga spisać ustalenia, a obie strony podpisują się na stworzonym dokumencie. Zobacz także: Sztuka rozwiązywania konfliktów: Mama kontra babcia [CMS_PAGE_BREAK] Czy ugoda zawarta u mediatora ma moc prawną? Owszem, jeśli choć jedna osoba złoży w sądzie wniosek o zatwierdzenie ugody wraz z protokołem z mediacji (przygotowuje go mediator) i zostanie on przez sąd zatwierdzony. Sąd może odmówić zatwierdzenia ugody tylko w wypadku, gdy jest niezgodna z prawem lub zasadami współżycia społecznego – art. 18314. Kodeksu postępowania cywilnego. Dlaczego u mediatora można dojść do porozumienia, a w domu nie? Mediator uwzględnia perspektywę obu stron i nie jest zaangażowany w konflikt, dlatego może skupić się na potrzebach każdego z partnerów i pomóc im nawzajem się zrozumieć. Stosuje się do zasad, które znacząco usprawniają komunikację. Te zasady to: prawo do wypowiedzi dla każdej stron (podczas wypowiedzi jednej ze stron, druga nie może przerywać, bronić się i nie może atakować), omawiamy jeden problem (a nie – jak to bywa w konfliktach rodzinnych – skaczemy z tematu na temat), słuchamy siebie (tego co mówi druga strona), nie mówimy językiem rozwiązań, czyli unikamy komunikatów typu: "powinieneś lub powinnaś zrobić to i to, w taki a taki sposób" (taka retoryka ma na celu zaspokojenie potrzeb tylko jednej strony, bez uwzględnienia punktu widzenia drugiej strony), raczej mówimy o swoich potrzebach i oczekiwaniach, np. "chciałabym", "potrzebuję". Podczas mediacji można wyrazić swoje emocje (czasem popłakać, pokrzyczeć, o ile nie obraża się drugiej osoby) . Nad bezpieczeństwem i komfortem rozmowy czuwa mediator. Kto powinien korzystać z mediacji? Każdy, kto jest w sporze, na przykład ze współmałżonkiem, dzieckiem, rodzicem lub inną osobą, a podejmowane próby rozmów nie prowadzą do satysfakcjonującego rozwiązania konfliktu. Mediacje poleca się w trudnych sprawach rozwodowych, związanych z opieką nad dzieckiem lub seniorem, podziałem majątku lub spadku, do mediatora często kieruje sąd. Zobacz także: Jak się (nie) rozwodzić – porady psychologa i prawnika [CMS_PAGE_BREAK] Ile kosztują mediacje prywatne i sądowe? Gdy zgłosimy się do mediatora na własną rękę, za jedną sesję zapłacimy około 200 zł (koszty zależą od mediatora). W przypadku skierowania sądowego opłata jest niższa. Cennik jest zawarty w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dn. 30 listopada 2005 roku i wynosi kolejno 60 zł za pierwsze spotkanie oraz 25 zł za kolejne. Warto wiedzieć, że osobom, które skorzystały z mediacji przysługuje prawo do zwrotu lub obniżenia opłat sądowych w zależności od tego, czy przedstawimy sądowi gotową ugodę mediacyjną, czy skorzystamy z mediacji w trakcie trwania procesu i dojdziemy do porozumienia, czy gdy całkowicie wycofamy pozew. Jak znaleźć dobrego mediatora? Listy mediatorów są publikowane na stronach internetowych sądów okręgowych. Można zgłaszać się do nich bez skierowania przez sąd. Czasem warto umówić na spotkanie konsultacyjne (jeśli takie jest w ofercie), przyjrzeć się kwalifikacjom, zdobytym uprawnieniom mediatora. Zobacz także: Jak wyglądają mediacje małżeńskie i rodzinne? Artykuł powstał na podstawie publikacji Marty Małkowskiej "Mediacje – sposób na rodzinny konflikt" opublikowany w magazynie "Vita".