Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-25T10:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dzisiejsza młodzież nie potrafi nawet zmienić żarówki? To, co zrobił 15-letni syn sąsiada na klatce, przeraża. „Pokolenie ciepłych kluch”
items: „Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
items: „Wolę zjeść kebaba z dworca niż wypić taką lemoniadę”. Och, jak Polacy nie znoszą dzieci
items: „Jestem nauczycielką i mam prośbę do rodziców: przed szkołą nauczcie dzieci wiązać buty, jeść, ubierać się. Brak samodzielności to dramat” [LIST DO REDAKCJI]
items: „Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
items: Jak nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania?
items: Jak oduczyć dziecko spania z rodzicami: kiedy zacząć i czy naprawdę warto to robić?
items: Czy dzieci mogą wychodzić same z domu przed 16? Tak, ale nie wszystkie!
items: Dziecko samo w domu – przepisy prawa a gotowość dziecka
items: Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
items: Ty też za bardzo trzęsiesz się nad dzieckiem? Sprawdź rady eksperta
items: Mamo, ja sam!
items: Wychowanie dziecka - 9 rzeczy, których nie powinnaś odkładać na później
items: Obowiązki przedszkolaka - jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu?
items: Po co przedszkolakowi obowiązki?
items: 8 lekcji na wakacje dla przyszłego przedszkolaka
items: Razem czy osobno
items: Jak przygotować dziecko do zmian
items: Dziecko chodzi za Tobą krok w krok
items: Zrób to sam
items: Lekcje niezależności: ssanie kciuka, kryzys 8. miesiąca – i co jeszcze?
items: Nauka samodzielnego jedzenia
items: Samodzielne czy samotne
items: Z maminsynka zrobić zucha
items: W czym może pomóc ci trzylatek?

Dzisiejsza młodzież nie potrafi nawet zmienić żarówki? To, co zrobił 15-letni syn sąsiada na klatce, przeraża. „Pokolenie ciepłych kluch”
type: item
date: 2026-08-25T10:15:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Obserwowanie codziennych zachowań dorastającej młodzieży w przestrzeni publicznej potrafi dać dorosłym mocno do myślenia. Czasami jedna, z pozoru zupełnie zwyczajna i drobna awaria na osiedlowym korytarzu wystarczy, by postawić bardzo poważne pytania o zaradność pokolenia, które już za chwilę wejdzie w dorosłość.
encoded: Ostatnio podczas powrotu z wieczornego spaceru byłam świadkiem sytuacji, która dosłownie odebrała mi mowę i na długo zostawiła z poczuciem niepokoju. Na naszej klatce schodowej rozegrała się scena, która nie pozostawia żadnych złudzeń co do kierunku, w jakim zmierza współczesne wychowanie bez żadnych barier. Postawa 15-letniego syna sąsiada i jego całkowita bezradność wobec najprostszego problemu technicznego po prostu przeraża i pokazuje bolesną prawdę. W imię źle pojętej miłości hodujemy pokolenie ciepłych kluch, które uważa, że wszystko powinno dziać się samo lub za kliknięciem jednego przycisku na ekranie telefonu. Ta historia to doskonały punkt wyjścia do dyskusji o tym, jak wielką krzywdę wyrządzamy nastolatkom, odcinając ich od normalnych, życiowych wyzwań i domowych obowiązków. Zwykła awaria w bloku. Jak zgaśnięcie światła unieruchomiło młodego człowieka Całe to kłopotliwe i dające do myślenia zdarzenie miało miejsce w deszczowy wieczór, kiedy na naszym piętrze po prostu spaliła się zwykła żarówka, przez co cały korytarz utonął w półmroku. Jedyne światło wpadało z małego okna na półpiętrze. W tym samym momencie windą wjechał syn sąsiadów, dorastający, postawny chłopak ze słuchawkami na uszach. Widząc, że nad jego drzwiami jest ciemno, chłopak nie potrafił trafić kluczem do zamka. Zamiast włączyć latarkę w telefonie, który trzymał w dłoni, albo podejść do włącznika światła kilka metrów dalej, chłopak po prostu usiadł na schodach i zaczął grzebać w telefonie. Wyniosłam z domu nową żarówkę i spokojnie powiedziałam mu, że wystarczy odkręcić klosz i wkręcić nową, co zajmie dosłownie pół minuty. Był wyższy ode mnie, więc wydało mi się naturalne, że to zrobi. Ale reakcja tego 15-latka po prostu zwaliła mnie z nóg. Całkowity brak podstawowej wiedzy. Proste zadanie przerosło nastolatka Chłopak popatrzył na mnie z jakimś takim zniechęceniem, schował ręce do kieszeni i oświadczył, że on nie zamierza się brudzić, bo to nie jest jego robota. Dodał, że od takich rzeczy je…

klatka-schodowa-5539df3.png
width: 1600
height: 1200

„Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
type: item
date: 2025-11-27T15:38:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: To historia, która coraz częściej pojawia się w domach nastolatków – z jednej strony dzieci są bystre, z drugiej zaskakująco mało samodzielne.
encoded: 14-latek pojechał do dziadków na trzydniową wizytę. Mama zawiozła go do małej miejscowości, upewniła się, że wszystko jest w porządku i wróciła do domu. Spodziewała się, że syn bez problemu poradzi sobie w drodze powrotnej. Tymczasem, gdy stanął przed okienkiem na małomiasteczkowym dworcu, nie wiedział, jak… kupić bilet. „Mamo, ja nie wiem, co mam jej powiedzieć” Plan był prosty. Chłopak po trzech dniach u dziadków miał wrócić sam pociągiem. Mały dworzec, krótkie połączenie, żadnej filozofii. Mama chciała dać mu trochę odpowiedzialności – ot, drobny krok w dorosłość. Kiedy jednak nadszedł dzień powrotu, telefon zadzwonił. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki bilet? Ona czeka… – wyszeptał zdenerwowany chłopak. Stał przed kasjerką, która patrzyła na niego z lekkim zniecierpliwieniem. Dla niego to było jak egzamin – i to taki, do którego nikt go nie przygotował. Nie wiedział, że trzeba podać godzinę, kierunek, a nawet to, czy ma mieć ulgę. Mama zamarła. Nie dlatego, że syn nie kupił biletu. Ale dlatego, że nagle dotarło do niej, jak bardzo chroniła go przed codziennością. Technologia ułatwia, ale… odbiera okazję do nauki „Przecież on umie kupić bilet online” – tłumaczyła sobie później. I właśnie w tym tkwi problem. Dzisiejsi nastolatkowie doskonale poruszają się w świecie cyfrowym, ale zwykłe, analogowe sytuacje potrafią ich sparaliżować. Rodzice zgłaszają podobne problemy: nastolatki nie potrafią zapytać o drogę, zadzwonić, by coś załatwić, umówić wizyty, a nawet rozmawiać z obcą osobą w okienku. Nie dlatego, że są nieśmiali. Po prostu nigdy nie musieli. A przecież te drobne życiowe kompetencje budują w nich pewność siebie. Nie nauczą się ich ani w szkolnej ławce, ani w żadnej aplikacji. Czy pozwalamy dzieciom dorosnąć? Historia mamy i jej syna to sygnał, który trudno ignorować. W dobrej wierze wyręczamy nastolatki w niemal wszystkim – bo szybciej, bo wygodniej, bo nie chcemy, żeby się stresowały. Tymczasem brak okazji do praktyki sprawia, że nawet mały dworze…

nastolatek-wsiada-do-pociagu-6dd387c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wolę zjeść kebaba z dworca niż wypić taką lemoniadę”. Och, jak Polacy nie znoszą dzieci
type: item
date: 2025-08-09T14:15:20.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: pieniądze
subject: samodzielność
subject: wakacje
description: Dwa krzesła, stolik, ręcznie wypisany kartonik i dzbanek z cytrynowym napojem. Amerykański sen w polskiej wersji. Dzieci wystawiają domową lemoniadę pod blokiem, przed domem, czasem w parku. I zderzają się z brutalną rzeczywistością: kpinami dorosłych, podejrzliwym spojrzeniem i komentarzami o „braku sanepidu”. Czy naprawdę aż tak bardzo nie potrafimy znieść dziecięcej inicjatywy?
encoded: Amerykański sen i polska pogarda W Stanach Zjednoczonych to klasyka dzieciństwa: mały stragan z lemoniadą, własnoręcznie pomalowany szyld i pełne dumy dziecko, które zarabia swoje pierwsze drobniaki. Czasem na rower, czasem na lody, czasem po prostu „bo chciało mieć własny biznes”. W Polsce ten trend dopiero się przebija – głównie latem. Rodzice zachęcają dzieci do aktywności i przedsiębiorczości. A dzieci? Pełne entuzjazmu rozlewają napój, liczą monety, uczą się rozmowy z klientem. I spotykają się z reakcją, która może zmrozić nawet gorącą lemoniadę. – Zobaczył stoisko mojej córki i powiedział, że woli zjeść kebaba z dworca niż napić się tej lemoniady, bo przynajmniej wie, że tam był sanepid. Dziecko się popłakało – mówi pani Julia z Katowic. – To był zwykły napój z wody, cytryny i cukru, wszystko robione przy mnie. Nie sprzedajemy trucizny. „Niech się uczą zarabiać” Dla wielu rodziców takie spontaniczne „stoisko” to lekcja życia. Nauka odpowiedzialności, przedsiębiorczości, odwagi. Coś więcej niż tylko zabawa. – Zawsze wrzucam dzieciakom kilka złotych, nawet jeśli nie jestem spragniona. Dla nich to duma, że ktoś coś kupił. Nie chcę gasić w nich tej iskry – mówi Marta, mama dwóch chłopców z podwarszawskiego osiedla. – To świetny pomysł na wakacje. Zamiast siedzieć w telefonie, robią coś kreatywnego. Uczą się, że pieniądze nie spadają z nieba. I że trzeba umieć rozmawiać z ludźmi, nie tylko klikać w ekran – dodaje pan Michał, tata 9-letniej Zuzi. Wielu dorosłych chwali ten trend i wspiera dzieci, wrzucając choćby symboliczną złotówkę. Ale są też tacy, którzy widzą w tym jedynie… zagrożenie. „Niehigieniczne, nielegalne, nie do zaakceptowania” Pod postami na lokalnych grupach roi się od komentarzy typu: „Skąd wiadomo, że ta woda czysta?”, „Kto to nadzoruje?”, „A jak ktoś się zatruje?”, „Przecież to handel bez zgody urzędu!”. I choć większość tych inicjatyw jest zupełnie niegroźna, niektórzy reagują, jakby dzieci handlowały bimbrem z bagażnika. – To powinno być zakazan…

lemoniada-od-dzieci-0b45586.jpg
width: 1200
height: 900

„Jestem nauczycielką i mam prośbę do rodziców: przed szkołą nauczcie dzieci wiązać buty, jeść, ubierać się. Brak samodzielności to dramat” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-31T08:40:56.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: ubieranie dziecka
subject: uczeń
description: Od dziesięciu lat jestem nauczycielką w klasach I-III. Lada chwila w naszej szkole znów pojawią się nowi uczniowie w wieku 6 i 7 lat… Niestety, bo prawdopodobnie, tak jak w tamtym roku, większość tych dzieci będzie kompletnie niesamodzielna.
encoded: Choć trudno w to uwierzyć, fakty są takie, że pierwszoklasiści nie potrafią samodzielnie się ubrać, zawiązać butów, a nawet jeść… Stąd moja prośba do rodziców, ale i nauczycielek przedszkola: zanim dzieci pójdą do szkoły, nauczcie je podstaw samodzielności. Co powinien umieć 7-latek? Uprzedzając Państwa złośliwe komentarze, pragnę podkreślić, że o tym, co powinno umieć dziecko rozpoczynające naukę w szkole, mówi PODSTAWA PROGRAMOWA wychowania przedszkolnego. To tam określono, że dziecko wkraczające w wiek szkolny powinno wiedzieć jak: poprawnie umyć się i wytrzeć oraz umyć zęby, samodzielnie korzystać z toalety, samodzielnie ubrać się i rozebrać. Oczywiście w podstawie programowej jest o wiele więcej wytycznych. Dotyczą one różnego rodzaju gotowości do nauki i życia społecznego. Na ten temat już nawet nie chcę się wypowiadać… Ze wszystkim z roku na rok jest coraz gorzej. Dzieci nie są niczemu winne Wróćmy do samodzielności. Jako pedagog mam świadomość, że dzieci nie są tu niczemu winne. To my, dorośli odpowiadamy za to, jak bardzo są samodzielne. I oczywiście nie mam tu na myśli dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności – ich kłopoty z samodzielnością to zupełnie odrębny temat. Mam na myśli wyłącznie dzieci, które – mimo braku orzeczeniu o niepełnosprawności – wykazują się totalną niesamodzielnością. Jak to możliwe? Jedyne wyjaśnienie jest takie, że dorośli są nadopiekuńczy i wyręczają dzieci we wszystkim. Babcie wiążą uczniom buty My, nauczyciele widzimy, jak mamy i babcie (ale tatusiowie i dziadkowie też) wiążą naszym uczniom buty. Noszą za nich plecaki. Zakładają kurteczki, zapinają suwaki… Efekt? Dzieci w szkole pozbawione tego „wsparcia” czują się kompletnie bezradne. Dlatego, że my, nauczyciele, nie mamy możliwości chodzić z wszystkimi uczniami do toalety, myć im rąk, wycierać pupy. Komu robicie większą krzywdę? Zanim twoje dziecko pójdzie po raz pierwszy do szkoły, odpowiedz sobie szczerze na takie pytania: Czy umie umyć ręce (mydłem)? Czy potrafi założyć/zd…

imgAQlq0o-ca63ec0.jpg
width: 3000
height: 2000

„Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-16T09:28:36.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: uczeń
description: Dotąd uważałam się za osobę tolerancyjną i szanującą postawy innych ludzi. Ale od ostatniego urlopu już wiem, że nie mogę patrzeć, jak rodzice wychowują życiowe sieroty. Po prostu nie mogę.
encoded: Wyjechaliśmy nad morze ze znajomymi. My, tzn. ja, mąż i nasza 5-letnia córka. Znajomi to małżeństwo z 7-letnim synem. Ten Kubuś przy naszej Julce to taka niemota, że aż strach. I to wszystko przez jego rodziców! Karmienie 7-latka zupką Zaznaczę, że Kubuś to zdrowy chłopak. W dodatku wygląda nie na 7, a na 9 lat. Ale jego rodzice widocznie uważają, że zatrzymał się w rozwoju na etapie 2-latka. Bo jak można inaczej pomyśleć, wiedząc, że to dziecko samo nie jest w stanie zjeść zupy? Mama karmi go łyżką! Żeby na pewno się najadł i przypadkiem nie zachlapał koszulki… To dziecko nie jest w stanie samo zjeść również naleśników czy kotletów, jeśli mama najpierw mu ich nie pokroi. Jak ta pierdoła pójdzie do szkoły? Tematy zakazane Ojciec Kuby próbuje trochę hamować żonę, ale sam odpuszcza. Znamy Tomka od lat. Mój mąż chodzi z nim na strzelnicę i siłownię. Uwaga: przy Kubusiu nie mają prawa poruszać tematu przemocy. Pistolet, amunicja, strzelnica – to są słowa, przy których rzekomo dostaje „małpiego rozumu”. Nie wiem jak on, ale jego mama, Sylwia – na pewno. Nie wolno też oceniać dzieci. Kiedy Kubuś i Julka bawili się na placu zabaw i okazało się, że chłopak boi się drabinki, po której nasza mała przeszła raz-dwa… Dostało nam się od Sylwii, tylko dlatego, że powiedzieliśmy do Julii: „Brawo!”. W parku linowym był jeszcze większy cyrk. Kubuś zrezygnował po pierwszej minucie. Z płaczem. Julka bawiła się świetnie. Czy muszę dodawać, że zabroniono wypowiadać słowa: „park linowy” w obecności Kubusia? Właśnie tak było! 7-latek sam nie chodzi do WC! Mnie nawet nie chodzi o jakieś stereotypy, że jak chłopiec to nie ma prawa płakać i zawsze musi pokonywać wszelkie trudności. Chodzi wyłącznie o wiek tego dziecka. Które nawet nie chodzi samo do toalety… Zawsze z mamą albo tatą. Kiedy pojawił się pomysł, że Kubuś przyjdzie do Julki, gdy jego rodzice pojadą do swoich rodziców na jeden dzień… wpadłam w panikę. Czy oni uważają, że będę go podcierać? Karmić go zupą, kroić mu kotleciki? Znosić…

img1mHzFL-0bd682a.jpg
width: 3000
height: 2000

Jak nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania?
type: item
date: 2022-07-20T08:32:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Sen
subject: samodzielność
description: Jeśli zastanawiasz się, jak nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania, możliwości są dwie: albo masz niemowlę, które chciałabyś od początku przyzwyczajać do samodzielnego zasypiania, albo masz kilkulatka, który nie chce sam zasypiać. Sprawdź, jak nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania w zależności od jego wieku, ale zanim zaczniesz naukę, ustal, czy twoje dziecko (i ty też) jest już na to na pewno gotowe.
encoded: Na początek fakt dotyczący zasypiania dzieci: każde dziecko jest inne i trzeba to zaakceptować. Niektóre maluchy od niemowlęctwa zasypiają same, inne nawet w wieku kilku lat mają problem, by sypiać we własnym łóżku i w samotności. Nie ma jednej recepty na to, jak nauczyć dziecko samodzielnego zasypiania ani wieku, w którym powinno to nastąpić. Trzeba się z tym pogodzić. Do samodzielnego zasypiania dziecko mu dojrzeć. Spis treści: Jak nauczyć niemowlę samodzielnego zasypiania Jak nauczyć roczne dziecko samodzielnego zasypiania Jak nauczyć kilkulatka samodzielnego zasypiania Kiedy rozpocząć naukę samodzielnego zasypiania Jak nauczyć niemowlę samodzielnego zasypiania? Zanim odpowiemy na często zadawane przez rodziców pytanie, jak nauczyć dziecko zasypiania, radzimy, by najpierw skupić się na dwóch innych kwestiach. Nim odłożysz wieczorem dziecko do łóżeczka z postanowieniem nauczenia go samodzielnego zasypiania, wypracuj dwie rzeczy: stały rytm dnia wieczorne rytuały. Stały rytm dnia sprawia, że dziecko czuje się bezpieczne, jest więc spokojne. Z kolei wieczorne rytuały są sygnałem, że zbliża się czas nocnego odpoczynku. Do tych rytuałów może należeć np.: wieczorne karmienie, kąpiel, wieczorna sesja przytulania przy spokojnej muzyce, aby wyciszyć dziecko. Zanim odłożysz dziecko do łóżeczka, upewnij się, że nic nie będzie go drażnić. Dziecko, które idzie spać, nie może być głodne ani spragnione, w domu nie może być głośno, a w pokoju, w którym ma zasypiać, nie powinno być ani za zimno, ani za ciepło, dobrze też, by okna były zasłonięte, aby panował mrok lub półmrok. Po odłożeniu dziecka do łóżeczka, chwilę przy nim pozostań. Możesz zaśpiewać maluchowi kołysankę lub po prostu pogłaskać go po główce. Gdy dziecko będzie spokojnie leżało, uśmiechnij się do niego, szepnij dobranoc i wyjdź. Gdy niemowlę płacze Jeśli dziecko zacznie płakać, zareaguj – nie wolno zostawiać dziecka samego, aż zaśnie, bo będzie czuło się porzucone. Wejdź do pokoju i spróbuj je uspokoić, najpierw g…

imga9rIzD-c94b49a.jpg
width: 1200
height: 943

Jak oduczyć dziecko spania z rodzicami: kiedy zacząć i czy naprawdę warto to robić?
type: item
date: 2021-09-20T08:00:00.000Z
creator: Justyna Etenkowska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: samodzielność
subject: sen dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Oduczenie dziecka spania z rodzicami zwykle nie jest łatwe – w końcu przy nich maluch czuje się bezpiecznie. Jeśli jednak czujesz, że twoje dziecko jest gotowe, by mogło spać samo w łóżeczku, musicie wspólnie przejść ten trudny, ale ważny proces. Podpowiadamy, jak i kiedy można oduczyć dziecko spania we wspólnym łóżku – w bliskości i z zaspokojeniem potrzeb malucha.
encoded: Wielu rodziców zastanawia się, jak oduczyć dziecko spania z rodzicami, bo to, co jeszcze niedawno było wygodnym rozwiązaniem, teraz staje się uciążliwym nawykiem. Maluch potrafi w nocy wykonać kilka pełnych obrotów, więc stale budzisz się niewyspana, a twój mąż wygląda, jakby wstał lewą nogą. Być może uważasz, że nadszedł moment, by nauczyć dziecko spania we własnym łóżku. Ale jak to zrobić? Jak oduczyć dziecko spania z rodzicami? Początkowo i ty, i maluch uważaliście wspólne spanie za całkiem naturalne. Jemu pozwalało to poczuć się bezpieczniej, a tobie ułatwiało nocne karmienie piersią. Jeśli chcesz go tego oduczyć, oboje z partnerem musicie być zgodni i pewni swojej decyzji. Pamiętajcie jednak, że wasza obecność daje poczucie bezpieczeństwa nie tylko niemowlakowi, ale również starszemu dziecku. Kilkulatek może nie być gotowy na pożegnanie z waszym łóżkiem – w takiej sytuacji lepiej zastanowić się, czy na pewno chcecie to zmieniać. Aby oduczyć dziecko spania z rodzicami: 1. Zmiany wprowadzaj po kolei Pewnie znasz niejedną mamę, która już kilkumiesięczne dziecko z powodzeniem nauczyła spania we własnym łóżeczku, a nawet udało jej się przeprowadzić je do własnego pokoju. Cóż, przed tobą nieco trudniejsze wyzwanie, bo twoje dziecko zdążyło się już przyzwyczaić, że przez całą noc ma ciebie i tatę blisko siebie. Jednak wiele zależy od temperamentu malca, stanu jego zdrowia, a także innych ważnych wydarzeń w jego życiu. Warto pamiętać, by nie zaczynać tej nauki, gdy dziecko choruje, ani nie odzwyczajać go jednocześnie od kilku ważnych nawyków. Jeśli zatem chcesz oduczyć dziecko spania z rodzicami, nie staraj się równocześnie oduczać malucha od zasypiania ze smoczkiem lub nie kończ karmienia piersią. To dla niego (i dla ciebie) zbyt duży, niepotrzebny stres. 2. Stosuj metodę małych kroczków To zrozumiałe, że dziecko przyzwyczajone do spania z rodzicami na początku będzie protestować. Dwu-, trzylatek może odczuwać strach, bo w zaciemnionym pokoju cienie zabawek na ścianie…

AdobeStock299909080-02a92bb.jpeg
width: 6326
height: 4217

Czy dzieci mogą wychodzić same z domu przed 16? Tak, ale nie wszystkie!
type: item
date: 2021-02-15T09:20:58.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: koronawirus
subject: samodzielność
description: Jesienią ubiegłego roku rząd wprowadził zakaz samodzielnego przemieszczania się dzieci i młodzieży w określonych godzinach. Zakaz ten został zniesiony, jednak nadal nie wszystkie dzieci mogą samodzielnie poruszać się po drodze.
encoded: Jakiś czas temu z uwagi na pandemię koronawirusa w Polsce zostały wprowadzone obostrzenia, między innymi dzieci nie mogły przebywać na świeżym powietrzu bez opieki dorosłych w godzinach 8-16. Przed feriami zimowymi rząd zniósł zakaz wychodzenia dzieci z domu przed godziną 16. Nadal jednak istnieją pewne ograniczenia w przemieszczaniu się najmłodszych... Nie każde dziecko może poruszać się samodzielnie Mimo zniesienia restrykcji nadal obowiązuje prawo, które mówi, że nie wszystkie dzieci mogą poruszać się samodzielnie i w tym wypadku nie jest istotne, gdzie idą. Według prawa dziecko może poruszać się samo po drodze, dopiero gdy skończy 7 lat. Jeżeli dziecko nie ma jeszcze 7 lat – musi być pod opieką osoby dorosłej lub innego dziecka, które ukończyło już 10 lat (nie dotyczy to strefy zamieszkania, ani drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych). Wedle prawa o ruchu drogowym droga to wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Dziecko nie powinno także poruszać się samodzielnie, gdy rodzic nie ma pewności, że jest ono na tyle dojrzałe, by bezpiecznie przemierzyć całą trasę. Zobacz także: Dzieci mają WF NA ŚNIEGU. Rodzice oburzeni: „​szkoła nie dorzuci się później na leki!” Minister Czarnek będzie walczył z otyłością u dzieci, głównie WŚRÓD DZIEWCZYNEK Dzieci leżakują na mrozie. Szokujący pomysł jednego z przedszkoli

CU3ID2-116157-36c2694.jpg
width: 1200
height: 801

Dziecko samo w domu – przepisy prawa a gotowość dziecka
type: item
date: 2020-11-25T10:00:00.000Z
creator: Aleksandra Sobieraj
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: samodzielność
description: Odpowiedź na pytanie od ilu lat dziecko może zostać samo w domu nie jest jednoznaczna. Zgodnie z prawem zdrowe dziecko samo w domu może pozostawać po ukończeniu 7. lub 13. roku życia – to zależy od rodzaju przepisów. Jednak według specjalistów nie tylko wiek powinien o tym decydować. Sprawdź, od kiedy dziecko może zostać samo w domu i jak je na to przygotować.
encoded: Bardzo trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, od ilu lat dziecko może zostać samo w domu. Istnieją aż trzy różne przepisy, które granicę wieku ustalają na ukończony 7., 8. lub 13. rok życia dziecka. Przepisy te nie precyzują, w jakim wieku dziecko może zostać samo w domu na noc. Dodatkowe eksperci zajmujący się rozwojem dzieci również nie potrafią jasno określić tej granicy wiekowej. Spis treści: Dziecko samo w domu - podstawa prawna Kiedy dziecko może zostać samo w domu – opinia ekspertów Dziecko samo w domu na noc – prawo i zalecenia Jak przygotować dziecko do bycia w domu bez rodziców Dziecko samo w domu – podstawa prawna Art. 106 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń brzmi: „kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka, podlega karze grzywny albo karze nagany.’’ Jak widać, brzmienie przepisów karnych jest bardzo ogólnikowe, bo czym jest okoliczność niebezpieczna dla zdrowia? Dlatego pozostawienie dziecka samego w domu za każdym razem jest oceniane indywidualnie. Najczęściej za złamanie prawa uznaje się sytuację, gdy pozostawione samo w domu dziecko dozna uszczerbku na zdrowiu albo doszło do groźnych zdarzeń. Niebezpiecznych okoliczności dziecko może stworzyć wiele. Jedną z nich jest dostęp do kuchenki gazowej. Warto podkreślić, że przepisy te dotyczą dzieci zdrowych. W przypadku dzieci niepełnosprawnych rozgraniczenie wieku nie obowiązuje. Dziecko samo w domu – prawo administracyjne Sprawę komplikuje prawo administracyjne i ustawa z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Jej zapisy brzmią następująco: „Zasiłek opiekuńczy przysługuje ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem w wieku do ukończenia 8 lat w przypadku ni…

imgTAqZUv-3ea230b.jpg
width: 800
height: 533

Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
type: item
date: 2016-09-28T07:53:45.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rozwiązywanie konfliktów
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: samotność
subject: zabawa z dzieckiem
description: Dlaczego nie powinnaś ich mieć? Oto 6 powodów - warto byś o nich wiedziała!
encoded: Ten tekst ma nie być rozgrzeszeniem dla tych mam, które w ogóle nie znajdują czasu na zabawę z dzieckiem. To informacja dla matek, które zamartwiają się, że nie spędzają każdej wolnej chwili z dzieckiem i nie towarzyszą mu w każdej zabawie w ciągu dnia. Przebywanie z dzieckiem jest bardzo ważne, budujemy wtedy więzi, tworzymy dobrą atmosferę, lepiej poznajemy swoje pociechy. W czasie wspólnej zabawy przemycamy ważne informacje o właściwym zachowaniu, uczuciach, rozwiązywaniu problemów. Ale czasem trzeba dziecku dać wolność, trzeba dać mu szansę na to, by mogło pobyć samo. Dlaczego? 6 powodów, dlaczego nie można się bawić z dzieckiem cały czas 1. Nauka zarządzania czasem. Dziecko musi wiedzieć, jak ma dysponować wolnym czasem. Musi umieć go sobie zorganizować, by się nie nudzić. Jeżeli dasz mu swobodę, z czasem się tego nauczy, co na pewno przyda mu się w dorosłym życiu. 2. Nauka jak sprawiać sobie przyjemność. Dziecko, które dostanie szansę bawienia się w wybraną przez siebie zabawę, będzie wiedziało co tak naprawdę sprawia mu przyjemność. To pozwoli mu być asertywnym i nie ulegać dzieciom, ale również proponować swoje ulubione gry. 3. Nauka oswajania samotności. Nie zawsze jest ktoś z nami, musimy nauczyć dziecko, że są chwile na zabawę z kolegami, ale i chwile, gdy każdy musi pobyć w samotności. By się wyciszyć, by pomyśleć, by poczytać książkę. Niektórzy nie potrafią tak żyć i pędzą z miejsca w miejsce, z imprezy na imprezę. Warto tego nauczyć dziecko, będzie szanowało potrzebę ciszy i chwili dla siebie u innych ludzi. 4. Nauka akceptacji siebie. Własne towarzystwo złe? Nie, jeżeli akceptujemy siebie i lubimy. Wtedy przebywanie sam na sam ze sobą wcale nie jest takie nudne. To trudna sztuka. 5. Nauka rozwiązywania problemów samodzielnie. Najważniejszy punkt. Gdy mama jest w pobliżu, zawsze czujna i chętna pomóc, czy zareagować, dziecko wie, że nie musi się o nic martwić. Tylko co potem, gdy dziecko dorośnie, a mamy nie będzie w pobliżu? Kto wskaże właściwą drogę,…

imgVO8L9U-0768966.jpg
width: 1100
height: 733

Ty też za bardzo trzęsiesz się nad dzieckiem? Sprawdź rady eksperta
type: item
date: 2015-06-17T14:35:16.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: metody wychowawcze
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Mamy problem z samodzielnością dzieci, bo za bardzo się nad nimi trzęsiemy. Najbardziej szkodzi nadmiar kontroli. Sprawia, że już przedszkolakom brakuje poczucia mocy oraz przekonania, że poradzą sobie w życiu - mówi psycholog, prof. Anna Brzezińska w rozmowie o tym, jak wychowywać, żeby nie popsuć dziecka.
encoded: Rodzi się dziecko. Skąd rodzice mają wiedzieć, jak je wychowywać? – Złośliwie mogłabym powiedzieć, że w szkołach jest przedmiot „Wychowanie do życia w rodzinie”, który tworzono po to, żeby pomóc dzieciom, nastolatkom i młodym dorosłym w bardziej przemyślanym rozpoczynaniu dorosłego życia i przygotowaniu do roli rodzica. Myślę jednak, że w większości przypadków nie spełnił swojej roli. Zmieniły się też rodziny. Kiedyś były większe, ludzie mogli się od siebie uczyć. Gdy dziecko było chore albo dziwnie się zachowywało, zjawiała się kuzynka, sąsiadka, aby coś poradzić. Teraz nie ma tego naturalnego źródła pierwszej pomocy. Gdy dzieje się coś niepokojącego, rodzice zostają sami. Można powiedzieć, że jest internet, ale żeby z niego mądrze korzystać – wiem, że zabrzmi to paradoksalnie – trzeba mieć jakąś wiedzę i być krytycznym, bo nie można wszystkiego, co tam napisano, przenosić na własne dziecko. Jest dużo poradników i książek, ale również należy czytać je krytycznie. Z wiedzą rodziców nie jest jednak najlepiej. Widzimy, że są pełni niepokoju. Oceniamy ich „po owocach”, gdy posyłają swoje pociechy do przedszkola, a przedszkolanki narzekają, że dzieci są niesamodzielne. W czym się ta dziecięca niesamodzielność przejawia? – Dziecko siada, wyciąga ręce i nogi, bo trzeba je ubrać, a nie próbuje tego robić samo. To jest bardzo powszechne zjawisko w przedszkolach. Trzeba uczyć dzieci mycia rąk, a przecież powinny to umieć z domu. Jest problem z jedzeniem, z samodzielnym zaspokajaniem potrzeb fizjologicznych. Myślę, że to efekt nadmiaru opieki, która ubezwłasnowalnia dziecko. Jasne, że my, dorośli, sami lepiej i szybciej umyjemy i uczeszemy malucha. Nie myślimy jednak, że odejmujemy mu w ten sposób poczucie, że zrobił coś sam – może krzywo, może nie najlepiej, ale jednak własnoręcznie. Jaki grzech poza wyręczaniem popełniają jeszcze rodzice? – Cały czas starają się towarzyszyć dziecku. A dwu-, trzylatek potrzebuje sytuacji, w których może się potknąć, poczuć przykrość, gdy kto…

imgjX63Y3-c23c87c.jpg
width: 1800
height: 1200

Mamo, ja sam!
type: item
date: 2014-11-05T11:40:22.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: nadopiekuńcza mama
subject: samodzielność
description: Chcesz, by twoje dziecko wierzyło we własne siły i nie wyrosło na książątko oczekujące, że wszyscy będą wokół niego skakać? Już teraz zacznij uczyć je samodzielności.
encoded: Nauka samodzielności nie jest łatwa i wymaga od rodziców cierpliwości. Gdy dwulatek próbuje trafić łyżeczką do buzi, brudzi się od stóp do głów (włącznie z brwiami i włosami). Obrywa się nawet podłodze i ścianom. Zdejmując spodnie od piżamki, wygląda, jakby walczył z dziką bestią, a to zajmuje mu mnóstwo czasu. Sprzątając zabawki, bałagani jeszcze bardziej. Chcesz wyręczyć dziecko (bo wiadomo: zrobisz wszystko szybciej, sprawniej i bez bałaganu)? Stop! Stale wyręczając je w tym, z czym mogłoby poradzić sobie samo, pozbawisz je okazji do trenowania nowych umiejętności. Z jedzeniem, ubieraniem czy sprzątaniem jest przecież tak samo, jak z grą na skrzypcach: trzeba ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć! Samodzielność jest ważna... – Samodzielność daje wiarę we własne siły (potrafię to zrobić!) i poczucie niezależności (nie muszę czekać, aż mnie ktoś nakarmi/ubierze itd.) – mówi Beata Płażewska, psycholożka dziecięca. Zwykłe, codzienne czynności, takie jak manipulowanie widelcem czy ściąganie skarpetek to także świetne ćwiczenie dla małych rączek, które już niedługo będą musiały trzymać ołówek i rysować szlaczki i pisać pierwsze literki. Muszą nauczyć się "słuchać" właściciela. ... a nadopiekuńczość szkodzi Stale wyręczany maluszek rozwija się wolniej, bo nie ma okazji, by trenować nowe umiejętności. Gdy podrośnie i pójdzie do przedszkola, nie będzie potrafił zadbać o swoje sprawy, co nie doda mu pewności siebie. Zauważy, że odstaje od rówieśników, co jeszcze bardziej go zniechęci do próbowania. Nie będzie także rozumiał, dlaczego świat nie kręci się już wokół niego. Polecamy także: Pułapka nadopiekuńczości Jak uczyć samodzielności? Każde dziecko jest inne. Niektóre trzeba mobilizować do wysiłku, a inne... nieco hamować, bo wszystko (włącznie z prasowaniem, na które jest o wiele za wcześnie) chciałyby robić "siame". To kwestia temperamentu. Jednak niezależnie od niego, nie zwlekaj z nauką samodzielności. Im później się za to zabierzesz, tym będzie ci trudniej. Poza tym…

imgR8hLJA-eec337b.jpg
width: 640
height: 960

Wychowanie dziecka - 9 rzeczy, których nie powinnaś odkładać na później
type: item
date: 2013-06-03T13:55:10.000Z
creator: bturska
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: dziecko
subject: niemowlę
subject: samodzielność
subject: sen
subject: wychowanie
subject: wychowanie dziecka
description: Do niektórych rzeczy (np. do nauki korzystania z nocnika) dziecko musi dojrzeć. Są jednak sprawy, z którymi lepiej nie zwlekać, bo im później się nimi zajmiemy, tym dziecku (i nam także) będzie trudniej.

imgw88jSQ-69bf1d3.jpg
width: 1033
height: 800

Obowiązki przedszkolaka - jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu?
type: item
date: 2013-03-29T10:07:17.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bałagan w pokoju
subject: bałaganiarz
subject: obowiązki
subject: obowiązki dziecka
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: wychowanie
description: Wydaje ci się, że twój kilkulatek jest jeszcze za mały, żeby posprzątał w swoim pokoju czy pomógł ci w robieniu kanapek? Błąd! Obowiązki są takiemu dziecku potrzebne, bo dzięki nim uczy się ono samodzielności i tego, że trzeba sobie pomagać. Tylko co zrobić, jeśli twój przedszkolak nie garnie się do pracy? Sprawdź!
encoded: Prosisz dziecko, żeby zrobiło wreszcie porządek w szafie, a ono marudzi, że jest zmęczone. Namawiasz kilkulatka, by pomógł ci przygotować kolację, a ten czmycha czym prędzej do swojego pokoju. Może rzeczywiście jest zmęczony albo po prostu nie umie ci pomóc? – zastanawiasz się i... odpuszczasz. Tymczasem kilkulatek może, a co więcej powinien mieć swoje obowiązki. Oto jak je mądrze wprowadzić i egzekwować. 1. Dokładnie wyjaśnij czego oczekujesz Dla przedszkolaka polecenia w rodzaju „posprzątaj pokój" mogą być zbyt ogólne, a przez to niejasne. Lepiej powiedz: powrzucaj do pojemników zabawki, ustaw książeczki na półce. 2. Pokaż, jak to zrobić Nawet całkiem oczywiste (dla nas, dorosłych) czynności mogą sprawiać dziecku kłopot (skąd np. ma wiedzieć, jak układa się ser i wędlinę na kanapkach?). Krótkie szkolenie powinno załatwić sprawę. 3. Wyznacz termin zadania Powiedz na przykład: „Poukładaj książeczki przed kolacją" albo „Zaraz po śniadaniu zbierz ze stołu talerzyki i wstaw do zlewu". Takie jasne określenie czasu pomaga dziecku nie odkładać wszystkiego na później. 4. Pomagaj dziecku w obowiązkach Ale tylko na tyle, na ile jest to konieczne. To znaczy, że np. dziecko może powkładać klocki do pudełka, a ty pudełko możesz pomóc mu włożyć na górną półkę. Ty kroisz chleb i smarujesz kromki masłem, a dziecko układa na nich wędlinkę, ser, plasterki ogórka. Sprawdź też: Obowiązki przedszkolaka 5. Bądź cierpliwa To jasne, że posprzątasz/nakarmisz rybki/umyjesz talerz szybciej niż kilkulatek. Robiąc to za niego, unikniesz też innych kłopotów: bałaganu, mokrej podłogi itd. Jednak, wyręczając dziecko, sama strzelasz sobie gola: przyzwyczajasz je do tego, że nie musi się wysilać, bo ostatecznie i tak wszystko za nie zrobi mama. 6. Przypominaj Gdy ma się kilka lat, łatwo zapomnieć o podlewaniu paprotki czy nalewaniu wody do psiej miski. To ty musisz dziecku o tym przypominać. 7. Chwal dziecko za wykonane zadanie Nawet całkiem mały człowiek chce wiedzieć, czy dobrze wykonał swoją rob…

img3v6JeJ-240f376.jpg
width: 640
height: 960

Po co przedszkolakowi obowiązki?
type: item
date: 2013-03-28T12:43:45.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bałaganiarz
subject: obowiązki
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
description: Kiedy mówisz kilkulatkowi, żeby posprzątał zabawki, a on prosi, żeby mu pomóc, zastanawiasz się czasem, czy on aby nie jest jeszcze za mały na obowiązki. Niepotrzebnie! Przedszkolak potrzebuje obowiązków, bo dzięki nim uczy się ważnych rzeczy. Co zyskuje?
encoded: Praktyczne umiejętności Nastolatki o dwóch lewych rękach nie biorą się znikąd. Prawda jest taka, że to my, rodzice, wychowujemy dzieci i to, jakimi ludźmi się staną, w dużej mierze zależy od nas. Jeśli nie chcesz, by twoje dziecko wyrosło na kogoś, kto nie potrafi zrobić sobie kolacji, potyka się o stosy ubrań i oczekuje, że wszyscy będą wokół niego skakać, zadbaj o to już teraz. Naprawdę warto! Dobre nawyki Dziecko, które ma obowiązki, nabiera dobrych nawyków. Gdy podrośnie, nie będzie musiało lawirować między stojącymi na podłodze brudnymi kubkami. Nie zastanawiając się nad tym, będzie po prostu odnosiło je do kuchni i wkładało do zmywarki. Nie będzie traktowało wielu obowiązków jak uciążliwych czynności, które trzeba wykonywać codziennie, tylko jak naturalne konsekwencje różnych zdarzeń (wypiłem kakao, więc kubek trzeba umyć, bo inaczej za chwilę nie będzie czystych naczyń i zapanuje nieporządek). Czytaj też: Obowiązki przedszkolaka – jak zachęcić kilkulatka do pomagania w domu? Samodzielność Nauczycielki przedszkolne alarmują, że nie jest z tym najlepiej. Dzieci nie potrafią radzić sobie z ubieraniem, utrzymywaniem porządku wokół siebie, czasem nawet z jedzeniem. Wszystko dlatego, że są stale wyręczane. Kilkulatek, który ma obowiązki, staje się bardziej zaradny (a więc i pewny siebie), potrafi zadbać o siebie i swoje otoczenie. Samodzielność dziecka przynosi korzyści także tobie – masz więcej czasu dla siebie, jesteś spokojniejsza, nie musisz ciągle dziecko upominać, strofować, wygłaszać mu kazań. Odpowiedzialność Dziecko, które ma obowiązki, uczy się tego, że od niego zależy coś ważnego: „Jeśli nie naleję wody do psiej miski, Scooby nie będzie miał co pić”. Uczy się także tego, że i ono powinno dawać coś od siebie, działać dla wspólnego dobra. Bo przecież porządek w domu to nie sprawka dobrej wróżki, tylko stoi za nim praca innych – rodziców, a także jego samego. Czytaj też: Praktyczne sposoby na bałaganiarza, czyli o obowiązkach przedszkolaka Systematyczność K…

imgGrH3p5-28c0cda.jpg
width: 720
height: 480

8 lekcji na wakacje dla przyszłego przedszkolaka
type: item
date: 2011-07-08T10:55:51.000Z
creator: Tatiana Audycka-Szatrawska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: przedszkolak
subject: przygotowanie do przedszkola
subject: samodzielność
subject: trzylatek
subject: wakacje z dzieckiem
description: Warto je odrobić, by dziecku, które wkrótce wpadnie w tryby edukacji (pójdzie do przedszkola), po prostu ułatwić start.
encoded: Pójście do przedszkola to rewolucja w życiu dziecka. I choć wydaje nam się, że czeka go tam tylko zabawa, to dla kilkulatka jest to przeżycie i wysiłek. Zmiana trybu życia kosztuje go sporo nerwów. Bo nowe miejsce, koledzy, obowiązki… Przydadzą się wtedy umiejętności, które pozwolą mu się odnaleźć w nieznanej rzeczywistości, a przynajmniej sprawią, że stres debiutanta będzie mniejszy. Zapytałam Beatę Chrzanowską, psychologa z Uniwersytetu dla Rodziców w Warszawie, co warto poćwiczyć z dzieckiem, zanim pójdzie do przedszkola. 1. Wycieranie pupy Czynność tę potraktuj jak coś, co każdy robi i każdy musi się nauczyć. Dlatego nauki nie zaczynaj od słów: „Dziś czeka cię wielki dzień”, tylko od: „Spróbuj sam”. Odrywać kawałki papieru (można używać też jednorazowych chusteczek), podcierać się, wrzucać papierek do nocnika lub muszli, podciągać majtki, umyć ręce. Na początku malec nie doczyści pupci, więc trzeba będzie po nim poprawić. Naukę można zacząć, gdy maluszek zacznie załatwiać się do nocniczka. Zobacz też: Niezbędnik malucha na pożegnanie z pieluszką 2. Samodzielne ubieranie się Nie licz na to, że trzylatek będzie zapinał guziki i wiązał sznurówki. Ale twój smyk może już sprawnie zdejmować spodnie na gumce, zakładać skarpetki, koszulkę, buciki. Jednak jeśli nie masz czasu na naukę, zrezygnuj z lekcji, bo pośpiech nie jest dobrym nauczycielem. Co robić? Ubieranie można ćwiczyć na lalkach, ale pamiętaj, że inaczej zakłada się spodenki na misia, a inaczej na siebie. Przyda się też zabawka, która oswoi malca z zapinaniem, przewijaniem, otwieraniem... Przyda się zabawka z naszytymi guzikiem, suwakiem, ze sznurówką i zatrzaskiem. Świetnym ćwiczeniem jest zamykanie i otwieranie słoików, butelek, a także zabawa z kamykami, grochem (ukryj w woreczku pełnym grochu małą zabawkę i pozwól, by malec ją znalazł, zanurzając rękę w kuleczkach). Na wakacjach szukaj okazji, by ćwiczyć wiązanie, przewijanie, np. na sieci rybackiej wieszanie muszelek na sznurkach… Wszystko to sprawia, że…

imgffTheE-53771af.jpg
width: 600
height: 400

Razem czy osobno
type: item
date: 2010-08-25T10:34:00.000Z
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: opieka nad dzieckiem
subject: samodzielność
description: Czujesz, że nadal łączy cię z maluszkiem niewidzialna pępowina? To zupełnie naturalne. Ale weź pod uwagę, że jeśli czasem się rozdzielicie, dziecko będzie uczyć się samodzielności i niezależności.
encoded: Możesz spać z dzieckiem, ale możesz też nauczyć je zasypiania we własnym łóżeczku. Możesz wziąć z nim wspólną kąpiel w dużej wannie, ale możesz też włożyć je do jego wanienki. Możecie razem udzielać się towarzysko – albo wybrać opcję: maluch zostaje z tatą, mama idzie na imprezę. Co wybrać? Podpowiadamy, co będzie najlepsze dla was obojga. Kąpiel w wannie Nasza trzymiesięczna Anielka zaczęła protestować podczas kąpieli. Moja mama poradziła, aby kąpać się z małą w dużej wannie. Pomysł mi się spodobał, ale nie jestem pewna, czy wspólna kąpiel na pewno jest zdrowa dla dziecka. Karolina z Piaseczna Taka wspólna kąpiel jest nie tylko zupełnie bezpieczna, ale i bardzo przyjemna! Maleństwo jest wtedy z tobą bardzo blisko, dzięki czemu czuje się bezpiecznie i łatwo się odpręża po dniu pełnym wrażeń. Usiądź wygodnie w wannie i poproś męża, aby podał ci malucha. Oprzyj jego plecki o swoją klatkę piersiową, tak aby nóżki i pupa były zanurzone w wodzie (o temperaturze ok. 37°C). Możesz też ugiąć kolana i ułożyć maluszka przodem do siebie, opierając jego plecy o swoje uda. Dzięki takiej pozycji możesz swobodnie kontrolować poziom zanurzenia. Zanim zaczniesz myć dziecko, możecie przez kilka chwil się pobawić. Weź jego dłoń i np. uderzaj nią o powierzchnię wody, tak aby wokół rozpryskiwały się krople. O tym pamiętaj! Zanim nalejesz wody do wanny i włożysz do niej malucha, weź prysznic, aby zmyć z siebie kurz i pot. Zrezygnuj ze wspólnej kąpieli z dzieckiem, jeśli masz infekcję pochwy albo problemy dermatologiczne. Wyjście do kawiarni Dzięki piaskownicy i placom zabaw poznałam kilka świetnych dziewczyn! Mamy dzieci w tym samym wieku i dobrze się nam rozmawia. Zastanawiałam się, czy nie urządzić naszego spotkania w pobliskiej kawiarni, ale dwie znajome uważają, że to zły pomysł. Anita z Warszawy Przekonanie, że mama musi z dzieckiem siedzieć w domu, już dawno odeszło do lamusa! W naszych czasach na szczęście coraz częściej wyjście z maluszkiem do kawiarni, kina albo muzeum to nic dz…

imgiLAxoX-9321b32.jpg
width: 640
height: 698

Jak przygotować dziecko do zmian
type: item
date: 2010-07-28T13:48:15.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Ledwo się do czegoś przyzwyczai, a już przed nim kolejne wyzwania. Życie małego człowieka to pasmo nowości. Dzięki tobie łatwiej je oswoi.
encoded: Pierwsze lata życia dziecka to wielka seria niekończących się zmian. Jedne są mało znaczące, np. nie było ząbków, nagle są, a inne wielkie i trudniejsze do zaakceptowania, jak spanie w oddzielnym łóżeczku, rozstanie z mamą, która wraca do pracy, czy rozpoczęcie przedszkolnej kariery. To jak dziecko je przyjmie, może zależeć od jego temperamentu – niektóre dzieci po prostu nie lubią żadnych nowości. Dzięki twoim staraniom na pewno łatwiej będzie je oswoić. Pożegnanie z piersią, czyli drugie odcięcie pępowiny Niektóre dzieci same rezygnują z tej przyjemności. W większości przypadków jednak zakończenie karmienia piersią to pomysł mamy. Maluchowi może być trudno z tym się pogodzić, bo pierś nie tylko zaspokaja głód. Ssanie jej wiąże się też z błogimi chwilami w ramionach mamy, które zaspokajają dziecięcą potrzebę bliskości. Jak to zrobić? Konsekwentnie, bez pośpiechu i radykalnych rozwiązań. Dobre efekty przyniosą: - Stopniowe działania. Np. zrezygnowanie z karmienia piersią w porze obiadu, a potem opuszczanie kolejnych karmień – zastępowanie ich daniami ze słoiczka lub mlekiem modyfikowanym, by posiłki coraz mniej kojarzyły się dziecku z piersią. - Większe porcje. Aby dziecko było syte i miało mniej okazji, by domagać się piersi. - Atrakcyjne posiłki. Ładne kompozycje na talerzyku, kolorowe sztućce pomogą odwrócić uwagę dziecka od mamy karmicielki. - Konsekwencja w nocy. Gdy maluch domaga się karmienia, nie ulegaj, zaproponuj wodę do picia. A może powinien więcej jeść na kolację? - Więcej bliskości. Częściej przytulaj dziecko, pieść, także podczas nocnych pobudek, w ten sposób zrekompensujesz mu brak chwil przy piersi. Przeprowadzka do własnego łóżeczka Dopóki karmisz piersią, spanie z dzieckiem jest po prostu wygodne. Stopniowo jednak warto przyzwyczajać go do własnego łóżeczka. Na początek może to być np. kołyska ustawiona w waszej sypialni. Gdy maluch z niej wyrośnie, czeka go kolejny etap – przenosiny do łóżeczka, a potem do własnego pokoju. Jak to zrobić? Im szybc…

imgHYRGHL-3a610ce.jpg
width: 870
height: 640

Dziecko chodzi za Tobą krok w krok
type: item
date: 2010-07-27T09:38:46.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: dwulatek
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Maluch drepcze za tobą krok w krok jak mała kaczuszka za matką kaczką? Psycholog wyjaśnia, czemu dwulatek wciąż stara się być blisko ciebie.
encoded: Maluch umie już samodzielnie jeść i pić z kubeczka, sięgnąć po zabawkę, przejść z jednego kąta w drugi. Wydawałoby się więc, że teraz, kiedy jest już taki duży i samodzielny, powinien potrzebować cię już coraz mniej. Tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Gdzie ty – tam i on. Chodzi za tobą do kuchni, pakuje się do twojego łóżka, wpycha między ciebie a gazetę, którą czytasz. A o samotnym pobycie w łazience możesz tylko pomarzyć. Nic dziwnego, że zaczynasz się zastanawiać, czy to przywiązanie, czy raczej uzależnienie? Na szczęście takie zachowanie jest przejściowe i… naturalne. W psychologii ten okres nazywa się kryzysem powtórnego zbliżenia. Niespełna dwuletni maluch jest rozdarty między potrzebą samodzielności a strachem przed (nieznaną dotąd!) niezależnością. Zaczyna rozumieć, że mama nie zawsze będzie przy nim. Usamodzielnianie się dziecka trwa wiele miesięcy, bądź zatem cierpliwa dla swojej przylepki. Pamiętaj jednak, że więź między wami powinna stopniowo się rozluźniać – to ważne dla rozwoju indywidualności malucha. Zachęcaj do samodzielnej zabawy, zostaw na kilka godzin sam na sam z tatą. Nie biegnij, gdy tylko usłyszysz płacz – daj dziecku szansę, aby uspokoiło się samo. Ale uwaga! Nie przesadzaj też w drugą stronę. Pamiętaj, że jeśli będziesz poświęcała dziecku za mało uwagi, ono będzie coraz natarczywiej jej się domagało. Ekspert odpowiada: Aleksandra Jasielska, psycholog, wykładowca w Instytucie Psychologii UAM w Poznaniu. → Co robić, jeśli dziecko nie pozwala się uśpić, przewinąć albo nakarmić nikomu innemu tylko mamie? Może wystarczy przeczekać, aż malec dorośnie? Większość dzieci w pierwszych latach życia woli towarzystwo mamy. Nie znaczy to jednak, że należy czekać, aż maluch sam zdecyduje o tym, że jest już gotowy, aby usypiał albo przewijał go tata. Czasem jednak mama w głębi duszy wcale nie chce dzielić się podziwem i miłością dziecka, a tacie wygodnie jest z takim monopolem. Warto zdawać sobie sprawę, że jeśli tylko mama tuli do snu i daje buziaki, zaś…

imgTVXkbo-7234dfd.jpg
width: 828
height: 640

Zrób to sam
type: item
date: 2009-09-17T14:39:03.000Z
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
description: Wijące się sznurówki, zbyt giętkie łyżeczki, śliskie mydełka – to nie są sprzymierzeńcy malucha. Wystarczy jednak trochę ćwiczeń, a dziecku uda się je okiełznać. Z twoją pomocą, rzecz jasna.
encoded: Bądź cierpliwa, bo maluch nie stanie się z dnia na dzień mistrzem w sznurowaniu butów czy jedzeniu widelcem. Nauka samodzielności rozciąga się nie na miesiące, ale na lata. Zobacz, jak zachęcić malca, aby stawił czoła wyzwaniom. JEDZENIE Już ośmiomiesięczne dziecko może samo gryźć np. biszkopcik albo ugotowany kalafiorek. Uważaj jednak, aby się nie zakrztusiło. - Na początek podaj papkę. Do nauki jedzenia wybieraj pokarmy o gęstej, gładkiej konsystencji, np. budyń czy zupę krem. - Licz się z bałaganem. Znajoma mama opowiadała mi, że przed posiłkami rozbierała rocznego synka do pieluszki, rozkładała na podłodze gazety i pozwalała mu jeść samemu. Malec plamił wszystko wokół, ale gdy skończył dwa lata, jadł jak dorosły! MYCIE Kiedy twoja pociecha nauczy się siedzieć, zachęcaj ją do aktywnego uczestniczenia w porannej i wieczornej toalecie. Może myć brzuszek, buzię albo rączki. Na początku niech robi to samą wodą, bo mydlana piana „lubi” wpadać do oczu. - Podstaw podnóżek. Wspinanie się na paluszkach do umywalki nie ułatwia dziecku mycia rąk i buzi. Zadbaj, aby podnóżek był stabilny. - Bądź cierpliwa. Mycie rączek może zająć dwulatkowi całe wieki. Jasne, że ty zrobiłabyś to i szybciej, i lepiej – ale przecież sęk w tym, że maluszek musi nauczyć się myć samodzielnie. UBIERANIE Najłatwiej jest z czapeczką – już roczny malec umie wcisnąć ją na głowę. Dwulatek będzie natomiast gotowy na walkę ze spodenkami, bucikami i koszulką. Zachęcaj go do samodzielnego ubierania się, bo to fantastyczne ćwiczenie dla rączek i paluszków. - Kupuj luźne ubranka. Najlepsze są bluzki z szerokim otworem na głowę i spodnie na gumkę. Dwulatkowi kup butki na rzepy i bluzę z dużym suwakiem, ale ucz go także zapinania guzików i wiązania sznurówek. Te czynności świetnie wpływają na rozwój połączeń nerwowych w mózgu. - Wskazuj kolejność. Rób to stale i nie zrażaj się, gdy malec nawet po kilku próbach nie pamięta „co po czym?”. - Oznacz: przód–tył. Wybieraj bluzki i majteczki z kolorowymi aplikacjami.…

imgicPRAn-5331c97.jpg
width: 960
height: 640

Lekcje niezależności: ssanie kciuka, kryzys 8. miesiąca – i co jeszcze?
type: item
date: 2009-08-05T11:02:22.000Z
creator: sniemczyk
subject: Niemowlę
subject: Rozwój
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
subject: ssanie kciuka
description: Pierwszy samodzielny oddech był dla noworodka pierwszą lekcją niezależności. Drugą będzie odkrycie, że zamiast piersi albo smoczka można ssać swój własny kciuk. Zobacz, jak przebiegają kolejne lekcje.
encoded: Poczucie odrębności rodzi się powoli i w bólach. Przez pierwsze tygodnie po porodzie noworodek jest tak silnie zespolony z mamą, że nie postrzega siebie jako odrębnej istoty. Według psychologów dziecięca potrzeba bycia z mamą jest olbrzymia. Nawet zdrowe i dobrze pielęgnowane niemowlę, jeśli zostaje pozbawione obecności mamy (lub innej osoby, która pełni rolę podstawowego opiekuna), zacznie gorzej się rozwijać, wolniej przybierać na wadze a nawet może zapadać na przewlekłe choroby. Dopiero pod koniec 1. roku dziecko uczy się w miarę dobrze radzić sobie bez mamy i doceniać swoją niezależność. Zanim jednak do tego dojdzie, dziecko musi zdobyć sporo doświadczeń i poznać wiele, nie zawsze miłych emocji. Kciuk zamiast mamy Choć niemowlę uwielbia przebywać z mamą, to jednak już w 3. miesiącu życia powoli odkrywa, że jest kimś osobnym. W tym okresie dzieci często poznają rozkosz ssania własnego kciuka. Dzięki tej sprytnej sztuczce uczą się, że same są w stanie zaspokoić jedną ze swoich podstawowych potrzeb – potrzebę ssania. Chociaż paluszek nie zamieni się w pierś pełną ciepłego mleka, to włożony do buzi potrafi przynieść (szybciej nawet niż mama!) pocieszenie i odprężenie. Czy wiesz, że… Ssanie kciuka zwykle jest dla rodziców źródłem niepokoju, a nie radości. Jednak według Erny Furman, amerykańskiej psycholożki dziecięcej, widząc kciuk w małej buzi, mama powinna być dumna ze swojego przedsiębiorczego malucha. Właśnie uczynił ważny krok na drodze do samodzielności. Kryzys 8. miesiąca W 8. miesiącu niemowlę zaczyna rozumieć, że mama może wyjść i już nie wrócić. Bardzo się tego boi. Właśnie dlatego płacze żałośnie, kiedy wychodzisz do pracy (albo na zakupy), wczepia się w twoją bluzkę i pełen ulgi... obraża się, kiedy wreszcie widzi cię z powrotem. Czy wiesz, że… Ten trudny okres (nazywany kryzysem 8. miesiąca) minie po kilku tygodniach, ale tylko pod warunkiem, że zapewnisz dziecku bezwarunkową miłość i czułość. To dla niego podstawy poczucia pewności siebie. I jeszcze jed…

imgJCNr0J-2e639a5.jpg
width: 640
height: 829

Nauka samodzielnego jedzenia
type: item
date: 2009-07-29T14:01:34.000Z
creator: sniemczyk
subject: Dieta
subject: Niemowlę
subject: nauka jedzenia
subject: samodzielność
description: Jak przebiega rozwój sprawności manualnych dzieci? Jak można wspierać naukę samodzielnego jedzenia i picia? Kiedy dziecko powinno zacząć jeść samodzielnie? Jak go tego uczyć?
encoded: Nauka samodzielnego jedzenia to proces, który może zająć dziecku nawet nie kilka miesięcy, ale lat. To, czy niemowlę jest już w stanie jeść samodzielnie, zależy od jego umiejętności manualnych. A konkretnie od tego, na jakim etapie jest jego koordynacja oko-ręka oraz tzw. mała motoryka (czyli umiejętności rąk i palców). Kiedy dzieci zaczynają jeść samodzielnie? Na to pytanie trudno dać jedną odpowiedź. Już dziecko w 7. miesiącu życia zaczyna radzić sobie z wkładaniem np. chrupków kukurydzianych do ust, bo jego koordynacja oko-ręka jest już na dość dobrym poziomie. Do jedzenia nożem i widelcem jednak jeszcze bardzo daleko. Posługiwanie się przedmiotami zaczyna się od dużych i łatwych w „obsłudze” (plastikowa łyżeczka), stopniowo przechodząc w umiejętność korzystania z tych o wyższym stopniu skomplikowania (widelec). Najpierw dziecko oswaja się z butelką, następnie z miseczką, kubeczkiem, podczas gdy jedzenie przy pomocy sztućców stanowi etap dość zaawansowany. Do każdego z nich należy jednak podchodzić z humorem i dużą dozą cierpliwości, bo dziecko uczy się najpierw na zasadzie prób i błędów i należy mu pozwolić jej popełniać, aby w przyszłości było w pełni samodzielne i bardzo z siebie dumne. Rozwijanie umiejętności motorycznych powinno odbywać się poprzez zabawę, aby dziecko kojarzyło zdobywanie nowych umiejętności z aktywnościami, które sprawiają mu przyjemność. Sprawdź, jak uczyć dziecko picia z kubeczka. Jak wygląda rozwój zdolności manualnych u niemowląt i dzieci? Zdolności manualne i panowanie nad ciałem są jednym z przejawów inteligencji ruchowej. Jest ona w mniejszym lub większym stopniu wrodzona, lecz można ją także rozwijać poprzez zabawy ruchowe, ćwiczenia fizyczne i aktywność. U niemowląt koordynacja ruchów rąk jest mała. Niemowlę najpierw chwyci zabawkę całą rączką, a dopiero później nauczy się używać paluszków. Oczywiście im więcej ćwiczeń i stymulacji, tym dziecko staje się sprawniejsze. W przypadku niemowlęcia jeszcze bardzo niewyraźnie zaznacza się …

img2KZ7gb-181a7e2.jpg
width: 640
height: 798

Samodzielne czy samotne
type: item
date: 2009-07-24T12:43:08.000Z
subject: Niemowlę
subject: Pielęgnacja
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
description: Czy namawiając dziecko, aby choć przez chwilę pobawiło się samo, wspierasz jego rozwój? A może przeciwnie: zaniedbujesz je?
encoded: Roczny maluch niechętnie dzieli się zabawkami, nie umie jeszcze czekać na swoją kolej, o byle co obraża się i płacze. Krótko mówiąc, kompan do zabawy z niego kiepski. Na szczęście wcale mu to nie przeszkadza, bo... nie potrzebuje jeszcze towarzystwa rówieśników. Tak małe dziecko lubi bawić się tylko z rodzicami – i trudno mu zrozumieć, że mama akurat nie ma na to czasu czy ochoty. Aby jednak zgodziło się choć przez chwilę zostać samo, musi wiedzieć, w co może się bawić. Malec nie umie jeszcze sam zorganizować sobie czasu. Zanim więc zostawisz go w piaskownicy czy na dywanie, przez chwilę pobawcie się razem. Wymyśl coś niecodziennego: od gry na perkusji z garnków i pokrywek, przez mieszanie makaronu w plastikowej misce aż po kąpiel lalki w dziecięcej wanience (nalej do wanienki kubek wody, postaw ją na środku pokoju i podłóż pod nią złożony ręcznik). Świetnym pomysłem są zabawy, które mogą trwać bardzo długo, np. wkładanie klocków w odpowiednie otwory czy układanie i burzenie wieży z klocków. Choć może się wydawać, że tego typu zabawy nie mają wielu walorów edukacyjnych, nie współczuj swojemu małemu samotnikowi ani nie obwiniaj się, że go zaniedbujesz. Chwilowa samotność wzbogaca wyobraźnię dziecka i uczy koncentracji. Maluch, zamiast wciąż liczyć na pomysłowość mamy, uczy się samodzielnie planować i przewidywać następstwo zdarzeń. Przekonuje się też, że może być sam dla siebie świetnym towarzyszem. Wiele dwulatków umie długo bawić się obok mamy – pod warunkiem, że zabawa jest naprawdę wciągająca, a maluch czuje się bezpiecznie. Uroki samotności Aby samodzielna zabawa nie skończyła się głośnym płaczem maluszka, pamiętaj o spełnieniu kilku warunków. - Bądź w pobliżu. Dzieci zazwyczaj chętniej godzą się na samodzielność, jeśli mama siedzi nieopodal. Nawet jeśli jest akurat zajęta czymś innym. - Zadbaj o bezpieczeństwo. Pozostawione samo sobie dziecko to chodzący dynamit. Może w ciągu sekundy wpaść na jakiś szalony pomysł, który w najlepszym przypadku skończy się np. pł…

img04eYxu-b330922.jpg
width: 640
height: 790

Z maminsynka zrobić zucha
type: item
date: 2009-07-24T10:54:48.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
subject: wychowanie dziecka
description: Pamiętasz Supermana? Na co dzień sprawiał wrażenie niezguły i nieśmiałka. Nikt nie domyślał się, że tak naprawdę jest dzielny i silny! Tak samo może być w przypadku twojej małej przylepki.
encoded: Roczny bobas nie umie jeszcze obejść się bez mamy – i to jest zupełnie normalne w tym wieku. Ale już dwulatek powinien zacząć doceniać uroki samodzielności. Cóż, teoria swoją drogą, a praktyka swoją... Twój dwu- albo trzyletni malec nadal nie odstępuje cię ani na krok? Szlocha, gdy zamykasz się w łazience? Dostaje spazmów, jeśli zostaje na godzinkę z babcią? W piaskownicy marzy tylko o powrocie do domu? Hmm, pora namówić go, aby puścił wreszcie maminą spódnicę. Dzieci, które nie boją się niezależności, podejmują więcej wyzwań, szybko nawiązują nowe znajomości, łatwo radzą sobie w niecodziennych sytuacjach. Nawet jeśli maluch z natury jest lękliwy i skłonny do płaczu, możesz mu pomóc stać się trochę bardziej samodzielnym. Mamine wsparcie Jeśli twój dwulatek wstydzi się pójść sam nawet do piaskownicy, trudno, podejdź tam razem z nim. Zapytaj najbliżej siedzące dziecko o imię, zaproponuj wspólną zabawę. Na początku będziesz musiała pomagać maluchowi w pokonywaniu nieśmiałości. Bądź cierpliwa, twoja pociecha w końcu się przekona, że wyzwania, jakie przed nim stawiasz, wcale nie są ponad jej siły. Uwaga! Nie wyręczaj malca we wszystkim, przeciwnie: dostarczaj mu jak najwięcej sytuacji, w których może się sam wykazać. Zachęcaj do samodzielnego sprzątania zabawek, mycia rączek, wytarcia plamy po wylanym mleku. Doceniaj i chwal nawet te mniej udane próby. Zabawy dla strachajły Maluch najchętniej cały dzień bawiłby się klockami albo malował kolorowankę? Nic dziwnego – dzieci, którym brak pewności siebie, wolą zadania, które nie wymagają zbyt wielkiej kreatywności ani umiejętności podejmowania ryzyka. Tymczasem właśnie podczas zabawy maluch powinien ćwiczyć te umiejętności. Dlatego dziś, dla odmiany, zaproponuj wyścigi albo domowe zapasy na dywanie. Podczas takich zabaw dziecko przekonuje się o własnej sile i zwinności. Daj się pokonać, a potem głośno gratuluj zwycięstwa! Uwaga! Nie rezygnujcie jednak całkowicie z malowania i innych spokojnych zabaw. Nieśmiałe dziecko powinno…

imgjE6lxu-a43ea2e.jpg
width: 504
height: 756

W czym może pomóc ci trzylatek?
type: item
date: 2008-09-17T13:10:38.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność
subject: trzylatek
description: Dzieko może już mieć pierwsze domowe obowiązki, nawet jeśli na razie tylko bałagani w kuchni czy podlewa podłogę zamiast kwiatków.
encoded: Dzieci bardzo lubią pomagać. „Ja sam”, „Ja sama” – to zdanie, które rodzice trzylatków często słyszą. Nie zawsze są jednak zachwyceni, gdy pełen zapału maluch chce myć z tatą brudny samochód lub z mamą wyrabiać ciasto. Tymczasem takie deklaracje są naprawdę bardzo cenne. Świadczą także o tym, że dziecko nie chce już pozostawać bierne wobec tego, co dzieje się wokół. Oczywiście nie możesz liczyć na to, że dziecko, które raz zaniesie swoje brudne ubranka do kosza lub pomoże w nakrywaniu do śniadania, od tej pory zawsze będzie to z ochotą robił. Rzeczy, które na początku wydają się bardzo atrakcyjne, szybko mogą mu się znudzić. Małe dzieci trzeba stopniowo i cierpliwie uczyć systematyczności. Postaraj się również nie hamować inicjatywy małego pomocnika. Zachęcaj go do prostych, realnych do wykonania przez niego czynności: przedszkolak potrafi umyć owoce, podawać tacie potrzebne narzędzia, porwać sałatę na mniejsze kawałki, zabawić młodszego braciszka, robiąc śmieszne minki. Aby malec był chętny do pomocy w domu, trzeba koniecznie dostrzec jego wysiłek, pochwalić za wszystko, co udało mu się zrobić. Przede wszystkim postaraj się, by te zajęcia kojarzyły się z czymś bardzo przyjemnym. Dziecko zawsze musi wiedzieć, że jego wysiłek został doceniony i nie poszedł na marne. Takie pozytywne wzmacnianie jest konieczne, nawet jeśli efekt nie w pełni satysfakcjonuje rodziców. Ekspert odpowiada: Małgorzata Skura, pedagog z Katedry Pedagogiki Małego Dziecka Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie Jak się zachować, gdy dziecko ociąga się z wykonaniem tego, o co się je prosi? Zazwyczaj taka sytuacja zdarza się wtedy, gdy malec jest zajęty jakąś atrakcyjną zabawą, którą trudno mu przerwać. Nie można wówczas oczekiwać, że natychmiast posłucha. Lepiej uzbroić się w cierpliwość i uzgodnić z dzieckiem, że zacznie pomagać po skończeniu zabawy. Warto dodać, że niezbyt skore do pomocy bywają dzieci wychowywane i „obsługiwane” przez opiekunki. Nic w tym dziwnego – niania za swój obowiązek…

img4l8zdi-a9d5dfa.jpg
width: 736
height: 491