Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-26T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
items: „Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
items: „Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
items: Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
items: Ekspert wymienia 1 błąd, przez który dzieci są słabe psychicznie. Rodzice robią to nagminnie
items: „Mój 3-latek włączy pralkę, zmywarkę, zrobi kawę z ekspresu. Nie chcę wychować ciamajdy”
items: „Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
items: „Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
items: Jestem nauczycielką i mam prośbę: przed szkołą nauczcie dzieci tej 1 rzeczy, bo będzie dramat
items: 5 rzeczy, których trzeba nauczyć dziecko, zanim skończy 3 lata. Jeszcze sobie za to podziękujesz
items: Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
items: „Jestem nauczycielką i mam prośbę do rodziców: przed szkołą nauczcie dzieci wiązać buty, jeść, ubierać się. Brak samodzielności to dramat” [LIST DO REDAKCJI]
items: „Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
items: Samodzielne i mobilne – oto dziecko w 15. miesiącu życia. Trzeba je chronić!
items: Kalendarz rozwoju dziecka: 32. miesiąc życia (to już niemal 3 lata!)
items: Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
items: "Odmawiam pomocy córeczce! Jestem złą mamą?" - koniecznie przeczytajcie!
items: 7 rzeczy, których możesz nauczyć dziecko przed wyjazdem na obóz
items: To już czas na samodzielność? Jak stopniowo wzmacniać ją w dziecku
items: Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
items: Ignoruję swoje dziecko i oboje dobrze na tym wychodzimy
items: 5 problemów, które twoje dziecko może samo rozwiązać. Nie pomagaj mu w tym!
items: 7 powodów, dla których warto zapisać dziecko do przedszkola
items: Nawet w sali zabaw dziecko nie powinno zostawać samo - mówi znana psycholog
items: Czy dwulatek może iść do przedszkola? - rozmowa z ekspertem

Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
type: item
date: 2026-05-26T19:08:59.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Holenderskie dzieci już od najmłodszych lat same jeżdżą rowerem do szkoły, robią drobne zakupy i potrafią organizować sobie czas. Wielu rodziców z Polski przeciera oczy ze zdumienia, gdy widzi ten poziom samodzielności. Sekret tkwi w zasadzie 3R.
encoded: Według raportu UNICEF z 2025 roku holenderskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. To zasługa podejścia holenderskich rodziców do wychowania. Jednym z fundamentów jest budowanie autonomii dziecka od najmłodszych lat. Nie chodzi jednak o to, by dziecko dorastało w pełnej wolności, bez zasad i granic. Wręcz przeciwnie! Holendrzy ogromną wagę przywiązują do spokoju, regularności i przewidywalności życia rodzinnego. To właśnie filozofia 3R, czyli Rust, Reinheid, Regelmaat, ma pomagać dzieciom rozwijać poczucie bezpieczeństwa i niezależność. Holenderscy rodzice nie próbują organizować dzieciom każdej minuty dnia – zamiast tego stawiają na rytm, spokój i zaufanie. Efekty widać gołym okiem. Holenderskie 3R – na czym polega ta zasada? Holendrzy od lat kierują się prostą zasadą 3R. To właśnie ona ma pomagać dzieciom dorastać w spokojnej atmosferze i rozwijać niezależność już od najmłodszych lat. Co kryje się za tym skrótem? Rust, czyli spokój – chodzi o spokojną atmosferę w domu, bez ciągłego pośpiechu, krzyków i presji. Dziecko ma mieć przestrzeń, by rozwijać się we własnym tempie. Reinheid, czyli porządek – dawniej chodziło głównie o higienę i czystość, dziś bardziej o uporządkowane życie rodzinne i zdrowe otoczenie. Regelmaat, czyli regularność lub rutyna – stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku są w holenderskich rodzinach bardzo ważne. Rodzice wierzą, że przewidywalny rytm dnia daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Właśnie ta ostatnia zasada jest często uznawana za najważniejszą. Holenderskie dzieci często mają stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku. Rodzice dbają o przewidywalny rytm dnia, bo wierzą, że dziecko najlepiej rozwija się wtedy, gdy czuje stabilność i bezpieczeństwo. Paradoksalnie dzieciaki nie mają grafiku wypełnionego zajęciami od rana do wieczora. Dzięki temu szybciej uczą się samodzielności i organizowania sobie czasu. Holenderskie dzieci nie mają grafiku wypełnionego po brzegi W wielu polskich rodzinach dzieci od najmłodszych lat żyją według napi…

samodzielne-dziecko-z-Holandii-453fef5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
type: item
date: 2026-05-25T11:33:37.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Święta i uroczystości
subject: Rodzina
subject: nadopiekuńcza mama
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
encoded: Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z…

sytuacja-z-komunii-7464eb1.png
width: 1600
height: 1200

„Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
type: item
date: 2026-05-18T19:08:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: obowiązki domowe
subject: obowiązki dziecka
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Mam dość słuchania od koleżanek, że „robię z syna niedojdę życiową”. Mój syn kończy właśnie osiemnaście lat, a ja z dumą i pełną świadomością wciąż piorę mu skarpetki, sprzątam pokój i podaję obiad pod nos, bo wiem, że przygotowuję go do wielkich rzeczy, a nie do stania przy garach.
encoded: Mój Igor to chłopak o niezwykłym umyśle, który od dziecka przejawia cechy przywódcze i ma zadatki na prawdziwego lidera. Kiedy inne matki zmuszają swoich synów do wynoszenia śmieci czy szorowania łazienki, ja pozwalam swojemu dziecku skupić się na nauce, sporcie i rozwijaniu pasji, które w przyszłości pozwolą mu zarządzać ludźmi. Widzę w nim przyszłego prezesa wielkiej korporacji albo wysokiego rangą urzędnika − kogoś, czyj czas jest zbyt cenny, by marnować go na sortowanie kolorowego prania. Uważam, że każdy z nas ma w społeczeństwie swoją rolę, a rolą mojego syna jest bycie na szczycie, gdzie liczy się wizja i intelekt, a nie umiejętność obsługi pralki automatycznej. Dlaczego wyręczam dorosłego syna w obowiązkach domowych? Wielu moich znajomych łapie się za głowę, gdy widzą, jak rano szykuję Igorkowi kanapki i czyszczę mu buty przed wyjściem. Pytają mnie: „Iza, jak on sobie poradzi w życiu, jak ty mu we wszystkim służysz?”. Moja odpowiedź jest prosta: on sobie poradzi doskonale, bo będzie miał pieniądze, by zapłacić komuś za sprzątanie, albo będzie miał kobietę, która zrozumie jego wartość. Domowe obowiązki to drobnostki, które tylko rozpraszają mężczyznę stworzonego do wyższych celów. Chcę, żeby wracając do domu, czuł się jak w azylu, gdzie wszystko jest gotowe, czyste i pachnące, by mógł zregenerować siły przed kolejnym dniem walki o swoją przyszłość. Pranie skarpetek przez matkę to nie jest żadna ujma, to inwestycja w jego komfort psychiczny i pewność siebie, którą wyniesie z domu. Wychowanie syna na lidera to zadanie dla świadomej matki Uczę go, że jego uwaga powinna być skupiona na tym, co przynosi zysk, prestiż i rozwój, a nie na tym, co jest zwykłą codzienną rutyną. Mężczyzna, który od dziecka jest przyzwyczajony do tego, że ktoś o niego dba, nabiera naturalnego autorytetu i oczekuje od świata wysokich standardów. Nie chcę, żeby mój syn był nowoczesnym mężem, który kłóci się z żoną o to, czyja kolej na zmywanie naczyń. Chcę, żeby był mężczyzną sukcesu, któr…

mama-wyrecza-syna-a548887.png
width: 1600
height: 1200

Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
type: item
date: 2026-05-10T07:15:44.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: obowiązki domowe
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: „Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
encoded: Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wy…

male-dziecko-i-obowiazki-domowe-a6dfa70.jpg
width: 1600
height: 1200

Ekspert wymienia 1 błąd, przez który dzieci są słabe psychicznie. Rodzice robią to nagminnie
type: item
date: 2026-05-03T13:15:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Robisz to, bo chcesz dobrze, a jednak efekt może być odwrotny. Ten jeden, bardzo powszechny nawyk sprawia, że dzieci gorzej radzą sobie z trudnościami. Psychiatra nie ma wątpliwości – wielu rodziców robi to nagminnie. Chodzi o... wyręczanie.
encoded: Rodzice chcą chronić swoje dzieci przed porażkami, stresem i rozczarowaniem– to naturalne. W praktyce często oznacza to wyręczanie ich, nawet przy błahostkach. Jak podkreśla psychiatra i autor bestsellerów Daniel Amen, właśnie to podejście może mieć przykre konsekwencje w przyszłości. Ten jeden błąd popełnia większość rodziców Zdaniem eksperta największym problemem jest robienie za dzieci rzeczy, z którymi spokojnie mogłyby poradzić sobie same. Chodzi o pozornie drobne sytuacje: przynoszenie zapomnianej pracy domowej do szkoły, naginanie własnych granic i spełnianie zachcianek, by uniknąć napadu złości czy nawet wyręczanie w szkolnych projektach (chyba każdy z nas zna mamę, która robi za dziecko prace plastyczne?). Jak mówi Daniel Amen: „Jeśli robisz za dużo dla swoich dzieci, podnosisz swoją samoocenę, okradając dzieci z ich własnej”. Mocne, prawda? Jednak te słowa dobrze oddają sedno problemu. Dziecko, które nie musi się starać, podejmować decyzji ani ponosić konsekwencji, nie uczy się radzenia sobie z trudnościami. Dlaczego to takie groźne? Odporność psychiczna nie pojawia się sama. Buduje się ją poprzez doświadczenie – także tych trudnych momentów. Ekspert podaje proste przykłady: „Kiedy moja córka zapominała pracy domowej w domu, nikt jej nie przynosił do szkoły. Jeśli nie wzięła kurtki w chłodny dzień, mimo że mama jej przypominała, nikt jej tej kurtki nie dowoził”. Takie sytuacje uczą odpowiedzialności i samodzielności. Co więcej, pokazują dziecku, że jego decyzje mają realne konsekwencje. Równie ważne jest podejście do nudy. Zamiast natychmiast organizować dziecku czas, warto zostawić mu przestrzeń: „To bardzo ważne, by kiedy dziecko mówi: ‘Nudzi mi się’, zamiast szukać rozwiązań, powiedzieć: ‘Ciekawe, co z tym zrobisz’”. Wyręczanie osłabia, a nie pomaga Badania pokazują, że dzieci o wysokiej odporności psychicznej częściej wyrastają na szczęśliwych i spełnionych dorosłych. Tymczasem nadmierna pomoc działa w odwrotnym kierunku – odbiera im poczucie sprawczoś…

samodzielne-dziecko-07ffb44.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój 3-latek włączy pralkę, zmywarkę, zrobi kawę z ekspresu. Nie chcę wychować ciamajdy”
type: item
date: 2026-04-16T19:08:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Moja córka ma 3 lata i potrafi włączyć pralkę, opróżnić zmywarkę i – pod moim nadzorem – zrobić kawę w ekspresie. Dla wielu to przesada. Dla mnie przesadą jest to, że większość dzieci w tym wieku, a nawet starszych, nie robi absolutnie nic.
encoded: Wiem, że to brzmi ostro, ale naprawdę zaczynam mieć wrażenie, że sami wychowujemy pokolenie dzieci, które bez dorosłych nie potrafią funkcjonować. Widzę to na każdym kroku – dzieci, które nie spróbują nawet założyć butów, bo ktoś zrobi to za nie szybciej. Najgorsze zdanie, jakie słyszę, to „daj, mama zrobi”. Pada automatycznie, bez zastanowienia, nawet wtedy, gdy dziecko chce spróbować. I właśnie w tym momencie odbieramy mu coś bardzo ważnego – szansę na nauczenie się czegokolwiek. „Szybciej” nie znaczy lepiej Oczywiście, że dorosły zrobi wszystko szybciej i dokładniej. Szybciej zapnie kurtkę, szybciej naleje wodę, szybciej posprząta. Tylko że dziecko, które zawsze obserwuje z boku, nie nauczy się niczego – poza tym, że nie musi się starać. A potem nagle okazuje się, że siedmiolatek nie umie zrobić sobie kanapki, a dwunastolatek nie wie, jak włączyć pralkę. I zaczyna się zdziwienie, skąd ta nieporadność. Odpowiedź jest prosta – z domu, w którym wszystko było robione za niego. Moja córka po prostu uczestniczy w życiu Moja 3-latka nie jest żadnym wyjątkiem ani „geniuszem”. Po prostu od początku pozwalam jej być częścią codziennych czynności. Kiedy robię pranie, wkłada ubrania i naciska przycisk. Kiedy rozładowuję zmywarkę, podaje mi rzeczy i odkłada je na miejsce. Tak, trwa to dłużej i czasem coś się rozleje, ale widzę, jak z dnia na dzień robi się coraz bardziej samodzielna. Dla niej to nie są obowiązki, tylko naturalny element dnia – coś, co robi się razem, bez wielkiego dramatu. To my uczymy dzieci bezradności Najbardziej martwi mnie to, że dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do wyręczania. Po pewnym czasie nawet nie próbują, tylko od razu mówią „nie umiem” i czekają, aż ktoś zrobi to za nie. I trudno im się dziwić, skoro zawsze tak było. Dwu- i trzylatki naprawdę chcą pomagać, chcą naśladować dorosłych i czują z tego ogromną dumę. Problem w tym, że my im tę możliwość odbieramy, bo wolimy mieć szybciej, czyściej i wygodniej. To nie jest odbieranie dzieciństwa N…

male-dziecko-przy-pralce-4ef5720.jpg
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
type: item
date: 2025-11-30T17:00:16.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Ten list przysłała do redakcji mama 5-latki, która – jak sama przyznaje – długo buntowała się przeciwko obowiązkom w przedszkolu. Wydawało jej się, że dzieci są tam od zabawy, a nie od sprzątania. Dopiero jedna sytuacja otworzyła jej oczy. Jej słowa to ważny głos w dyskusji o tym, czym naprawdę jest samodzielność.
encoded: Piszę ten list, bo czuję, że nie jestem jedyną mamą, która kiedyś źle patrzyła na obowiązki w przedszkolu. Gdy usłyszałam, że moja córka w swojej grupie ma dyżury – raz nakrywa do stołu, innym razem pomaga sprzątać po zajęciach plastycznych, a czasem podlewa rośliny – w pierwszym odruchu poczułam bunt. W mojej głowie zabrzmiało to tak: „Moje dziecko nie jest służącym. Przecież to przedszkole, a nie zakład pracy”. Dziś wiem, że to ja miałam problem – nie przedszkole. „Zostaw, ja zrobię to szybciej” – słowa, które niszczą samodzielność Jestem mamą, która wszystko robiła za swoje dziecko. Bo szybciej. Bo czyściej. Bo mniej nerwów. Gdy córka próbowała ścielić łóżko – poprawiałam. Gdy chciała pomóc w kuchni – bałam się bałaganu. Gdy odkładała zabawki – wyręczałam ją, bo przecież „i tak zrobię to lepiej”. Aż któregoś dnia pani z przedszkola powiedziała mi przy odbiorze: „Córka pięknie dziś współpracowała. Dzieci mają swoje obowiązki i ona świetnie sobie radzi”. Nie zrozumiałam od razu. W domu nadal chciałam trzymać kontrolę. Ale pewnego popołudnia podsłuchałam rozmowę córki z babcią: „Babciu, ja to wszystko umiem. Tylko mama mi nie pozwala”. To było jak kubeł zimnej wody. Obowiązki w przedszkolu nie są karą. To fundament pewności siebie Dziś widzę, ile dobrego dały jej te małe, przedszkolne zadania. Nakrywanie do stołu – odpowiedzialność. Sprzątanie po zabawie – szacunek do pracy innych. Pomaganie kolegom – współpraca. Dyżury – poczucie, że jest potrzebna i ważna. Zorientowałam się, że obowiązki nie odbierają dzieciom dzieciństwa. One pomagają im w nie wejść – odważnie, samodzielnie i z poczuciem sprawczości. Zaczęłam pozwalać córce robić więcej w domu. Teraz sama z siebie ścieli łóżko, pomaga przy kolacji, segreguje pranie. Nie dlatego, że musi. Dlatego, że chce. Czuje się duża, odpowiedzialna i kompetentna. A ja, patrząc na nią, coraz częściej myślę: „Gdyby nie obowiązki w przedszkolu, dalej trzymałabym ją pod kloszem”. Drodzy rodzice – nie bójmy się oddać dzieciom mały…

obowiazki-w-przedszkolu-ucza-samodzielnosci-i-wspolpracy-4311194.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
type: item
date: 2025-11-27T15:38:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: nastolatki
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: To historia, która coraz częściej pojawia się w domach nastolatków – z jednej strony dzieci są bystre, z drugiej zaskakująco mało samodzielne.
encoded: 14-latek pojechał do dziadków na trzydniową wizytę. Mama zawiozła go do małej miejscowości, upewniła się, że wszystko jest w porządku i wróciła do domu. Spodziewała się, że syn bez problemu poradzi sobie w drodze powrotnej. Tymczasem, gdy stanął przed okienkiem na małomiasteczkowym dworcu, nie wiedział, jak… kupić bilet. „Mamo, ja nie wiem, co mam jej powiedzieć” Plan był prosty. Chłopak po trzech dniach u dziadków miał wrócić sam pociągiem. Mały dworzec, krótkie połączenie, żadnej filozofii. Mama chciała dać mu trochę odpowiedzialności – ot, drobny krok w dorosłość. Kiedy jednak nadszedł dzień powrotu, telefon zadzwonił. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki bilet? Ona czeka… – wyszeptał zdenerwowany chłopak. Stał przed kasjerką, która patrzyła na niego z lekkim zniecierpliwieniem. Dla niego to było jak egzamin – i to taki, do którego nikt go nie przygotował. Nie wiedział, że trzeba podać godzinę, kierunek, a nawet to, czy ma mieć ulgę. Mama zamarła. Nie dlatego, że syn nie kupił biletu. Ale dlatego, że nagle dotarło do niej, jak bardzo chroniła go przed codziennością. Technologia ułatwia, ale… odbiera okazję do nauki „Przecież on umie kupić bilet online” – tłumaczyła sobie później. I właśnie w tym tkwi problem. Dzisiejsi nastolatkowie doskonale poruszają się w świecie cyfrowym, ale zwykłe, analogowe sytuacje potrafią ich sparaliżować. Rodzice zgłaszają podobne problemy: nastolatki nie potrafią zapytać o drogę, zadzwonić, by coś załatwić, umówić wizyty, a nawet rozmawiać z obcą osobą w okienku. Nie dlatego, że są nieśmiali. Po prostu nigdy nie musieli. A przecież te drobne życiowe kompetencje budują w nich pewność siebie. Nie nauczą się ich ani w szkolnej ławce, ani w żadnej aplikacji. Czy pozwalamy dzieciom dorosnąć? Historia mamy i jej syna to sygnał, który trudno ignorować. W dobrej wierze wyręczamy nastolatki w niemal wszystkim – bo szybciej, bo wygodniej, bo nie chcemy, żeby się stresowały. Tymczasem brak okazji do praktyki sprawia, że nawet mały dworze…

nastolatek-wsiada-do-pociagu-6dd387c.jpg
width: 1600
height: 1200

Jestem nauczycielką i mam prośbę: przed szkołą nauczcie dzieci tej 1 rzeczy, bo będzie dramat
type: item
date: 2025-08-16T08:13:37.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: samodzielność dziecka
subject: szkoła podstawowa
description: „Siedem lat to nie za wcześnie, żeby dziecko umiało zawiązać buty” – napisała do naszej redakcji doświadczona nauczycielka z klas I–III. Jej apel nie jest kolejnym głosem o podręcznikach czy wyprawkach. To konkretna i poruszająca prośba do rodziców, którzy właśnie przygotowują dzieci do rozpoczęcia szkoły.
encoded: Szok już na wejściu. Bo mama zawsze pomagała Pani Monika, nauczycielka z ponad 20-letnim doświadczeniem, w liście do naszej redakcji opisała sytuację, którą obserwuje co roku we wrześniu. Dzieci trafiają do szkoły podekscytowane, czasem przestraszone, ale bardzo często – kompletnie nieprzygotowane do samodzielności. I nie chodzi o to, że nie znają literek czy nie potrafią pisać swojego imienia. Problem zaczyna się znacznie wcześniej – od butów. „W pierwszym tygodniu szkoły najwięcej czasu spędzam na... wiązaniu sznurowadeł. Dosłownie. Kiedy dzieci mają zajęcia na sali gimnastycznej lub wychodzimy na boisko, okazuje się, że 7-latek nie potrafi sam założyć butów na zmianę, a o zawiązaniu ich nawet nie ma mowy. Część z nich nie zna też zasady, że po wejściu do szkoły zmieniamy obuwie” – pisze nauczycielka. Najbardziej poruszające są jednak momenty, kiedy dzieci nie wiedzą, jak samodzielnie skorzystać z toalety. „Czasem trzeba pomóc w zapięciu spodni, czasem dziecko się popłacze, bo w domu zawsze był ktoś, kto pomógł. W szkole – mimo że jesteśmy – nie zawsze zdążymy być wszędzie naraz. Warto to zrozumieć” – dodaje nauczycielka. Lista rzeczy, które naprawdę warto przećwiczyć W swoim liście pani Monika nie oskarża rodziców. Przeciwnie – prosi, by spojrzeli na start szkoły nie tylko jako na początek nauki, ale przede wszystkim jako moment, w którym dziecko zostaje samo, choćby na kilka godzin. Bez mamy i taty. A wtedy warto, żeby znało kilka prostych, życiowych zasad: Zakładanie i zdejmowanie kurtki czy bluzy. Dziecko powinno wiedzieć, jak odwiesić ubranie na wieszak i rozpoznać swoje rzeczy. Korzystanie z toalety. Nie chodzi o sprawy fizjologiczne, ale o to, żeby dziecko umiało zamknąć drzwi, zapiąć spodnie, umyć ręce i wiedziało, że może poprosić o pomoc, jeśli coś się stanie. Wiązanie butów. Najlepiej już w przedszkolu zacząć ćwiczyć tę umiejętność – albo wybrać buty na rzepy, jeśli dziecko nie jest jeszcze gotowe. Samodzielne jedzenie i otwieranie opakowań. Kanapki w p…

samodzielnosc-w-szkole-6c34dd3.jpeg
width: 5657
height: 3764

5 rzeczy, których trzeba nauczyć dziecko, zanim skończy 3 lata. Jeszcze sobie za to podziękujesz
type: item
date: 2025-06-17T09:10:11.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: To prawdziwy wychowawczy trik, który ułatwi życie rodzicom i pomoże usamodzielnić dziecko. Wszystko jest bardzo proste, ale tylko pod warunkiem, że się pospieszysz i nauczysz tego dziecko przed trzecimi urodzinami. Potem będzie już znacznie trudniej.
encoded: Wczesne dzieciństwo to wyjątkowy czas – umysł malucha jest wtedy jak gąbka, chłonny, elastyczny, pełen ciekawości świata. To właśnie wtedy najlepiej wprowadzać zasady, budować nawyki i rozwijać kompetencje, które zaprocentują w przyszłości. Podpowiadamy, którym aspektom wychowania warto się przyjrzeć i nieco inaczej je zorganizować. Cel jest taki, żeby dziecko wyrosło na zdrową i samodzielną osobę, na którą w przyszłości spojrzysz z dumą i w duchu powiesz sobie „dobra robota!”. 1. Zajmowanie się sobą Nie chodzi tu o zostawienie malucha samemu sobie, lecz o stopniowe wprowadzanie prostych czynności, które dziecko może wykonywać samodzielnie – i które sprawiają mu radość. Zakładanie bucików, wkładanie czapki, samodzielne picie z kubka czy nauka korzystania z nocnika – to wszystko są małe kroki ku niezależności. Dziecko, które potrafi samodzielnie wykonać proste zadania, zyskuje poczucie sprawczości i pewność siebie. Warto wspierać je w tych działaniach, nawet jeśli oznacza to więcej bałaganu lub dłuższy czas przygotowań. Z czasem przyjdzie precyzja i szybkość, ale najpierw potrzebna jest cierpliwość rodzica. 2. Kompetencje społeczne Dziecko, które potrafi powiedzieć „proszę”, „dziękuję” i „przepraszam”, które umie poczekać na swoją kolej, zyska sympatię innych dzieci i dorosłych. Warto ćwiczyć te umiejętności w codziennych sytuacjach – podczas zabawy, spaceru, wizyty u dziadków czy w sklepie. To również czas, kiedy dziecko uczy się rozpoznawania i nazywania emocji – własnych i cudzych. Pomóż mu w tym: nazywaj to, co czuje („Widzę, że jesteś zły, bo zabrałam tablet”), ucz empatii („Zobacz, Hania płacze – może podasz jej misia?”). Takie rozmowy budują fundamenty pod późniejsze relacje społeczne i umiejętność rozwiązywania konfliktów. 3. Jedzenie wszystkiego i próbowanie nowych smaków Im wcześniej dziecko pozna różnorodne smaki, tym mniejsze ryzyko, że w przyszłości będzie niejadkiem. Eksperci podkreślają, że pierwsze trzy lata życia to złoty czas na kształtowanie zdrowy…

samodzielnosc-dziecka-71e85fc.jpeg
width: 6720
height: 4480

Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
type: item
date: 2025-06-04T09:14:30.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Wychowanie
subject: Rodzina
subject: Małe dziecko
subject: kolonie
subject: samodzielność dziecka
description: Pierwszy samodzielny wyjazd na kolonie to jeszcze nie koniec świata, chociaż może ci się tak wydawać. Spokojnie, dziecko sobie poradzi, ale na pewno będzie mu łatwiej, jeśli wcześniej nauczysz je kilku ważnych rzeczy. To się przyda, i to nie tylko na obozie − w życiu także.
encoded: Wyjazd na kolonie to ważny moment w życiu i twoim, i dziecka. To nie tylko rozłąka na kilka dni – to pierwszy, może trochę niepewny, ale niezwykle ważny krok w stronę samodzielności. Możesz się denerwować, to zupełnie naturalne. Ale pamiętaj – dziecko wyczuwa emocje jak radar. Dlatego lepiej zamiast się stresować postaw na przygotowania. Naucz swoje dziecko kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, tak samo jak i ty. Przed wyjazdem na obóz − wzmocnij samodzielność dziecka Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas. Nawet jeśli to nie jego pierwszy wyjazd bez rodziców, a np. pierwszy z nocowaniem pod namiotem – warto rozwiać wątpliwości. Opisz mu, jak wygląda dzień na obozie: wspólne posiłki, zabawy, wycieczki, cisza nocna. Przypomnij, że nie będzie samo – będą rówieśnicy, opiekunowie, wychowawcy. Wytłumacz, że każdy może mieć momenty tęsknoty, ale to zupełnie normalne. Uspokój je – każdy na obozie jest tam po raz pierwszy w pewnym sensie. Poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i jego pewności siebie. Możecie wspólnie poćwiczyć proste codzienne czynności – nie tylko po to, by miało łatwiej, ale by poczuło, że potrafi. Warto też rozmawiać – o tym, co zrobić, gdy coś się zgubi, gdy będzie się bało albo czuło niepewnie. Przećwiczcie scenariusze, które mogą się wydarzyć, żeby miało gotowe schematy działania. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym doświadczeniem. Wzmocnią poczucie bezpieczeństwa dziecka i jego kompetencje. A ty zyskasz trochę spokoju ducha, wiedząc, że przygotowałaś je najlepiej, jak można. 1. Ścielenie łóżka Prosta rzecz, a daje poczucie kontroli nad przestrzenią. Na obozie nikt nie będzie sprawdzał hotelowych standardów, ale dobrze, żeby dziecko wiedziało, jak złożyć śpiwór, zwinąć koc, ułożyć rzeczy na swoim miejscu. Dzięki temu poranki będą mniej chaotyczne, a dziecko szybciej się odnajdzie w nowych warunkach. 2. Pranie ręczne Nie każde dzi…

kolonie-d11a4ae.jpeg
width: 3496
height: 2421

„Jestem nauczycielką i mam prośbę do rodziców: przed szkołą nauczcie dzieci wiązać buty, jeść, ubierać się. Brak samodzielności to dramat” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-31T08:40:56.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: ubieranie dziecka
subject: uczeń
description: Od dziesięciu lat jestem nauczycielką w klasach I-III. Lada chwila w naszej szkole znów pojawią się nowi uczniowie w wieku 6 i 7 lat… Niestety, bo prawdopodobnie, tak jak w tamtym roku, większość tych dzieci będzie kompletnie niesamodzielna.
encoded: Choć trudno w to uwierzyć, fakty są takie, że pierwszoklasiści nie potrafią samodzielnie się ubrać, zawiązać butów, a nawet jeść… Stąd moja prośba do rodziców, ale i nauczycielek przedszkola: zanim dzieci pójdą do szkoły, nauczcie je podstaw samodzielności. Co powinien umieć 7-latek? Uprzedzając Państwa złośliwe komentarze, pragnę podkreślić, że o tym, co powinno umieć dziecko rozpoczynające naukę w szkole, mówi PODSTAWA PROGRAMOWA wychowania przedszkolnego. To tam określono, że dziecko wkraczające w wiek szkolny powinno wiedzieć jak: poprawnie umyć się i wytrzeć oraz umyć zęby, samodzielnie korzystać z toalety, samodzielnie ubrać się i rozebrać. Oczywiście w podstawie programowej jest o wiele więcej wytycznych. Dotyczą one różnego rodzaju gotowości do nauki i życia społecznego. Na ten temat już nawet nie chcę się wypowiadać… Ze wszystkim z roku na rok jest coraz gorzej. Dzieci nie są niczemu winne Wróćmy do samodzielności. Jako pedagog mam świadomość, że dzieci nie są tu niczemu winne. To my, dorośli odpowiadamy za to, jak bardzo są samodzielne. I oczywiście nie mam tu na myśli dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności – ich kłopoty z samodzielnością to zupełnie odrębny temat. Mam na myśli wyłącznie dzieci, które – mimo braku orzeczeniu o niepełnosprawności – wykazują się totalną niesamodzielnością. Jak to możliwe? Jedyne wyjaśnienie jest takie, że dorośli są nadopiekuńczy i wyręczają dzieci we wszystkim. Babcie wiążą uczniom buty My, nauczyciele widzimy, jak mamy i babcie (ale tatusiowie i dziadkowie też) wiążą naszym uczniom buty. Noszą za nich plecaki. Zakładają kurteczki, zapinają suwaki… Efekt? Dzieci w szkole pozbawione tego „wsparcia” czują się kompletnie bezradne. Dlatego, że my, nauczyciele, nie mamy możliwości chodzić z wszystkimi uczniami do toalety, myć im rąk, wycierać pupy. Komu robicie większą krzywdę? Zanim twoje dziecko pójdzie po raz pierwszy do szkoły, odpowiedz sobie szczerze na takie pytania: Czy umie umyć ręce (mydłem)? Czy potrafi założyć/zd…

imgAQlq0o-ca63ec0.jpg
width: 3000
height: 2000

„Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-16T09:28:36.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: przedszkolak
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: uczeń
description: Dotąd uważałam się za osobę tolerancyjną i szanującą postawy innych ludzi. Ale od ostatniego urlopu już wiem, że nie mogę patrzeć, jak rodzice wychowują życiowe sieroty. Po prostu nie mogę.
encoded: Wyjechaliśmy nad morze ze znajomymi. My, tzn. ja, mąż i nasza 5-letnia córka. Znajomi to małżeństwo z 7-letnim synem. Ten Kubuś przy naszej Julce to taka niemota, że aż strach. I to wszystko przez jego rodziców! Karmienie 7-latka zupką Zaznaczę, że Kubuś to zdrowy chłopak. W dodatku wygląda nie na 7, a na 9 lat. Ale jego rodzice widocznie uważają, że zatrzymał się w rozwoju na etapie 2-latka. Bo jak można inaczej pomyśleć, wiedząc, że to dziecko samo nie jest w stanie zjeść zupy? Mama karmi go łyżką! Żeby na pewno się najadł i przypadkiem nie zachlapał koszulki… To dziecko nie jest w stanie samo zjeść również naleśników czy kotletów, jeśli mama najpierw mu ich nie pokroi. Jak ta pierdoła pójdzie do szkoły? Tematy zakazane Ojciec Kuby próbuje trochę hamować żonę, ale sam odpuszcza. Znamy Tomka od lat. Mój mąż chodzi z nim na strzelnicę i siłownię. Uwaga: przy Kubusiu nie mają prawa poruszać tematu przemocy. Pistolet, amunicja, strzelnica – to są słowa, przy których rzekomo dostaje „małpiego rozumu”. Nie wiem jak on, ale jego mama, Sylwia – na pewno. Nie wolno też oceniać dzieci. Kiedy Kubuś i Julka bawili się na placu zabaw i okazało się, że chłopak boi się drabinki, po której nasza mała przeszła raz-dwa… Dostało nam się od Sylwii, tylko dlatego, że powiedzieliśmy do Julii: „Brawo!”. W parku linowym był jeszcze większy cyrk. Kubuś zrezygnował po pierwszej minucie. Z płaczem. Julka bawiła się świetnie. Czy muszę dodawać, że zabroniono wypowiadać słowa: „park linowy” w obecności Kubusia? Właśnie tak było! 7-latek sam nie chodzi do WC! Mnie nawet nie chodzi o jakieś stereotypy, że jak chłopiec to nie ma prawa płakać i zawsze musi pokonywać wszelkie trudności. Chodzi wyłącznie o wiek tego dziecka. Które nawet nie chodzi samo do toalety… Zawsze z mamą albo tatą. Kiedy pojawił się pomysł, że Kubuś przyjdzie do Julki, gdy jego rodzice pojadą do swoich rodziców na jeden dzień… wpadłam w panikę. Czy oni uważają, że będę go podcierać? Karmić go zupą, kroić mu kotleciki? Znosić…

img1mHzFL-0bd682a.jpg
width: 3000
height: 2000

Samodzielne i mobilne – oto dziecko w 15. miesiącu życia. Trzeba je chronić!
type: item
creator: bturska
subject: Kalendarz rozwoju dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: samodzielność dziecka
description: Twoje 15-miesięczne dziecko chciałoby nie tylko chodzić, ale i wspinać się po schodach. Uwielbia też eksperymentowanie i samodzielność, choć nie przepada za rozstaniami z rodzicami. Sprawdź co jeszcze potrafi i czym może zaskoczyć cie maluch dziecko w 15. miesiącu życia.
encoded: Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny Choć 15 miesięczne dziecko wciąż ma trudności z utrzymaniem równowagi, coraz lepiej radzi sobie z przejściem bez szwanku przez cały pokój. Potrafi też schylać się i podnosić drobne zabawki. Zabawki edukacyjne dla dzieci - sprawdź ranking i opinie rodziców! Dziecko w wieku 15 miesięcy na ogół nie poprzestaje na chodzeniu: zaczyna piąć się coraz wyżej. I to dosłownie, bo dostrzega już uroki wspinaczki po schodach i oddaje się temu zajęciu całą duszą. Choć maluch z pewnością będzie domagał się pokonywania kolejnych pięter, nie wdrapujcie się za wysoko – pamiętaj, że drogę powrotną pokona na twoich rękach (nauka schodzenia potrwa jeszcze wiele miesięcy). Coraz lepiej radzą też sobie małe rączki i paluszki. 15 miesięczne dziecko potrafi już wkładać małą zabawkę do pojemnika, z łatwością otwiera i zamyka pudełka albo szufladki, wyjmuje z nich interesujące przedmioty, gromadzi je i rozrzuca wokoło. Potrafi z łatwością zebrać z dywanu maciupeńkie okruszki, rozsypany groszek albo koraliki. View Burdaffi on the source website Dziecko może równie chętnie posługiwać się lewą i prawą ręką lub preferować jedną rączkę, by po kilku dniach przestawić się na drugą. Sprawdź kiedy można stwierdzić, czy dziecko jest leworęczne Rady dla rodziców: Pokaż dziecku jak się wchodzi po schodach. Zachęcaj je, aby na kolejnych stopniach stawiało naprzemiennie raz prawą, raz lewą nóżkę. Ćwiczenia, które polegają na naprzemiennej aktywności obu stron ciała, stymulują rozwój mózgu. Pozwól dziecku jeść samodzielnie. Dzięki takim próbom dziecko ćwiczy koordynację „oko-ręka”. Zrezygnuj z kojca. Dużo lepszym wyjściem jest zorganizowanie dziecku bezpiecznego kącika w pokoju lub kuchni. Kojec sztucznie ogranicza swobodę dziecka i nie pozwala mu na naturalny rozwój ruchowy. Baw się w berka na czworakach. Zabawa w pieska i kotka doskonale wpływa na mięśnie i na rozwój mózgu.…

img0ExtRG-5d9e9b9.jpg
width: 720
height: 480

Kalendarz rozwoju dziecka: 32. miesiąc życia (to już niemal 3 lata!)
type: item
creator: Małgorzata Wódz
subject: Kalendarz rozwoju dziecka
subject: jak nauczyć korzystania z nocnika
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój trzylatka
subject: samodzielność dziecka
description: W 32. miesiącu życia twoje dziecko może rozróżniać pojęcia „później" i „wcześniej", pamięta też, co działo się wczoraj. Jako niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu, co naturalne na tym etapie rozwoju. Sprawdź jednak, jakie problemy możesz napotkać, gdy wchodzi w 32. miesiąc życia.
encoded: Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu: w żaden sposób nie można go utrzymać w jednym miejscu. Oglądany jeszcze kilka miesięcy temu z wielką uwagą „Krecik" (poznaj prawdy i mity o oglądaniu TV przez dzieci) teraz poszedł w odstawkę, a w życiu malca niepodzielnie królują: piłka i rowerek. I bardzo dobrze – dziecku w 3. roku życia potrzeba przede wszystkim dużo zabaw ruchowych, które znakomicie wpływają na sprawność jego nóżek i rączek. Kształtowaniu się zwinności sprzyja fakt, że w okolicy 32. miesiąca życia dziecko już wyrasta z noszenia pieluszek, umie wstrzymać siusiu przez kilka godzin, choć czasem – najczęściej w nocy lub podczas interesującej zabawy – jeszcze może zdarzyć mu się mokry wypadek. Wilgotne prześcieradło po każdej nocy jest zwykle dowodem na to, że dziecko przeżywa stres - sprawdź, co robić, gdy dziecko znów moczy się w nocy. Rady dla rodziców: Jeśli twój dwuipółlatek dobrze już opanował sztukę zdejmowania i zakładania spodni oraz majteczek, a także załatwiania się na nocniczek, warto dać mu możliwość uczynienia kolejnego kroku w rozwoju - sprawdź, jak uczyć dziecko samodzielności. Staraj się jak najczęściej wychodzić z dzieckiem na dwór. Niemal każda pogoda jest wymarzona na spacer. View Burdaffi on the source website Zobacz, w co się bawić z dzieckiem na dworze Rozwój emocjonalny W połowie trzeciego roku życia dziecko przeżywa ambiwalentne uczucia: z jednej strony marzy o samodzielności, z drugiej wciąż jest jedynie maminsynkiem, który uwielbia przytulanie, łaskotanie, całowanie. Choć coraz bardziej niezależny i samodzielny, wciąż nade wszystko ceni sobie rytuały domowe. Wieczorna kąpiel, czytanie, śpiewanie wspólne zasypianie to według maluszka najważniejsze chwile w ciągu dnia. Coraz rzadziej zdarzają się wieczorne wybuchy histerii, zwłaszcza gdy rodzice nie uginają się pod presją malucha, który np.…

img3rZL0V-9f83848.jpg
width: 957
height: 640

Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
type: item
creator: Małgorzata Wódz
subject: Kalendarz rozwoju dziecka
subject: debiut w przedszkolu
subject: literki
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój trzylatka
subject: samodzielność dziecka
subject: słodycze
subject: zabawa i nauka
description: Twoje dziecko pod koniec 3. roku życia jest niemal całkowicie samodzielne. W 33. miesiącu nieźle posługuje się łyżką i widelcem, co na pewno przyda mu się w przedszkolu. Jeśli planujesz wziąć udział w rekrutacji przedszkolnej, zobacz, jak mądrze przygotować dziecko do zmiany.
encoded: Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Dziecko pod koniec trzeciego roku życia jest już bardzo samodzielne. Samo wyjmie sok z lodówki, samo wyrzuci skarpetki do kosza z praniem, a nawet samo złoży swoje ubranko – oczywiście po swojemu. To nie dzieje się samo przez się. Duża w tym zasługa rodziców, którzy wiedzą, jak uczyć dziecko samodzielności. Gdy twój dwuipółlatek nieźle posługuje się łyżką i widelcem, warto zadbać o wspólne rodzinne obiady. Bez problemu ugotujesz je, uwzględniając zasady diety dla dzieci na 2. i 3. rok życia. Nie podawaj malcowi ciężkostrawnych potraw typu: paprykowe leczo, bigos, łazanki, bo może się to zakończyć ostrym bólem brzucha dziecka. Układ pokarmowy niespełna trzylatka jest już na tyle rozwinięty, że świetnie radzi sobie z trawieniem nawet nierozdrobnionych pokarmów. Rady dla rodziców: W zamian za zjedzony obiadek nie przekupuj dziecka słodyczami, ani nie zajmuj jego uwagi włączonym telewizorem. Te sposoby, choć na krótką metę skuteczne, mogą doprowadzić do tego, że bez migoczącego ekranu lub obietnicy słodkiego deseru dziecko będzie zawsze odmawiało jedzenia. Wypróbuj inne sposoby, by dziecko chciało jeść. Pilnuj nie tylko tego, ile dziecko je, ale przede wszystkim, czym go karmisz (zobacz, jakie produkty nie powinny się znaleźć na <a href="http://Aby%20przekona%C4%87%20maluszka%20do%20samodzielnego%20jedzenia%20warto%20wybra%C4%87%20si%C4%99%20z%20nim%20na%20wsp%C3%B3lne%20zakupy%20po%20dzieci%C4%99c%C4%85%20zastaw%C4%99%20sto%C5%82ow%C4%85.%20Kolorowe%20talerze%20z%20zabawnymi%20malunkami,%20ma%C5%82y%20widelczyk%20i%20%C5%82y%C5%BCka%20ze%20%C5%9Bmiesznym%20uchwytem%20uatrakcyjni%C4%85%20maluchowi%20spo%C5%BCywanie%20posi%C5%82k%C3%B3w.">talerzyku dziecka). Od zdrowej diety zależy nie tylko zgrabna sylwetka, ale też sprawny układ odpornościowy dziecka. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko wkracza w wiek przedszkolny. Jeśli jeszcze nie jest prz…

imgED9qpo-b12f877.jpg
width: 882
height: 800

"Odmawiam pomocy córeczce! Jestem złą mamą?" - koniecznie przeczytajcie!
type: item
date: 2020-10-17T14:33:00.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: miłość do dziecka
subject: pomoc dzieciom
subject: samodzielność dziecka
description: Gdzie są granice miłości i odpowiedzialności za dziecko?
encoded: Miłość matki do dziecka nie zna granic. Dla jego dobra, szczęścia i spokoju, jesteśmy gotowe na każde poświęcenie. Każde... nawet takie, którego w sumie nie musimy, a nawet nie powinnyśmy robić. Ta mama inaczej podchodzi do swoich dzieci. Posłuchajcie jej opowieści. "Dlaczego nie wstałam?" "Pewnego dnia leżałam w wannie i czytałam dobrą książkę. Nagle usłyszałam tupot stóp jednej z moich córek. Gdy weszła do łazienki, zamknęłam oczy i udawałam, że śpię. Tak bardzo chciałam mieć chwilę spokoju, chwilę dla siebie, że postanowiłam oszukać ją. Gdy wychodziła, okazało się, że nie może otworzyć drzwi. Przez kilka minut walczyła z nimi, a ja cierpliwie leżałam i czekałam, aż sobie poradzi. Wiele osób pomyśli sobie, że jestem okropna. Dlaczego nie wstałam i nie pomogłam jej z tymi drzwiami? Bo uznałam, że to świetna lekcja, by wiedziała, co ma robić w przyszłości, gdy spotka ją to samo. Chciałam, żeby wiedziała, jak ma zareagować i co robić. Nie pomagałam jej, bo wiedziałam, że sobie poradzi, tylko potrzebuje czasu, by rozwiązać problem. Nie chcę, by moja córka zawsze musiała być skazana na pomoc innych, by nie umiała sobie z niczym poradzić. By każda nawet najmniejsza trudność była dla niej nie do pokonania. Wiele dzieci płacze i woła "pomóżcie mi", zanim nawet spróbują zrobić coś same. To mnie strasznie denerwuje i powoduje, że nie chcę pomagać. Gdy patrzą na mnie, bym wstała i podała im coś, choć mają taką samą drogę jak ja. Gdy proszą, by pomóc im czegoś szukać, a ja wiem, że nawet się nie rozejrzały. W 90% próśb są w stanie same sobie poradzić, a proszą o pomoc, bo tak jest łatwiej i szybciej. "Nie chcę by czekały na księcia z bajki" Chcę, by moja córka wyrosła na kobietę, która radzi sobie w życiu. Oczywiście warto korzystać z pomocy innych, tak ja robię to ja, gdy mąż zamiast mnie kroi arbuza, co zawsze sprawia mi trudność. Nie chodzi o to, że ja bym tego nie umiała zrobić, ale z pewnością mi jest miło, że mąż mi pomaga. Ja nie chcę, by moje córki miały poczucie, że …

imgoKnuqA-c95ce98.jpg
width: 1000
height: 700

7 rzeczy, których możesz nauczyć dziecko przed wyjazdem na obóz
type: item
date: 2017-07-06T13:04:15.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: co zrobić z dzieckiem w wakacje
subject: dziecko na wakacjach
subject: kolonie
subject: samodzielność dziecka
description: Stało się. Twoje dziecko wyjeżdża na pierwszy obóz. Całkiem samo. Bez ciebie, znaczy się. I co teraz? Spokojnie, wszystko będzie dobrze, tylko naucz je kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, ty też!
encoded: Jak świat światem, lato to czas pierwszych samodzielnych wyjazdów dzieci. Kiedy musi to nastąpić! Jeśli właśnie zapisałaś swoje dziecko na pierwszy obóz lub kolonię, pomyśl, jak możesz je przygotować do tego wyjazdu i czego powinnaś je nauczyć. To pierwszy raz, kiedy będzie musiało być prawdziwie samodzielne. Na pewno da radę! Oto 7 przydatnych, podstawowych umiejętności dla dziecka, które wyjeżdża na kolonie lub obóz. Umiejętności, których warto nauczyć dziecko przed obozem Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas, poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i pewności siebie. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym dla dziecka doświadczeniem. Przydadzą mu się podstawowe umiejętności – potrenujcie przed dniem wyjazdu! Ścielenie łóżka Niby proste, ale mało lubiane. Ćwiczcie ścielenie łóżka co rano, tak żeby na kolonii czy obozie, dziecko nie miało z tym problemu. O ile oczywiście, już nie jest to częścią domowych obowiązków twojego dziecka. Pranie Poświęć chwilę, żeby pokazać dziecku, jak ręcznie wyprać T-shirt czy bieliznę. Ta umiejętność na pewno się przyda, nawet jeśli spakujesz mu do plecaka całą szafę. Higiena Młodzi koloniści są często na bakier z higieną. Przygotuj dziecko na to, że ma codziennie brać prysznic i myć zęby. Koniecznie naucz je, jak myć włosy. Zmysł obserwacji Twoje dziecko będzie bardzo szczęśliwe, jeśli przed wyjazdem zaopatrzysz je w latarkę, lornetkę, kompas i mapę. Poczuje się jak prawdziwy odkrywca! Przed wyjazdem, opowiedz mu o okolicy, do której się wybiera, o przyrodzie i innych ciekawostkach z nią związanych, żeby po przybyciu na miejsce wiedział, na co zwracać uwagę. Orientacja w terenie Naucz dziecko, jak posługiwać się mapą i kompasem – dla niego będzie to przygoda i okazja do popisania się przed kolegami, a jeśli znajdzie się poza zasięgiem lub rozładuje mu się bateria w telefonie, ta umiejętność może okazać się przydatna. …

imgYbIWvi-dae0a8c.jpg
width: 620
height: 413

To już czas na samodzielność? Jak stopniowo wzmacniać ją w dziecku
type: item
date: 2016-11-30T12:54:06.000Z
creator: mpstrag
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: samodzielność dziecka
description: Jeśli dziecko zaczyna przejawiać chęć, by coś robić samemu – nie bój się pozwolić mu na niektóre rzeczy. Wspierasz w ten sposób jego rozwój, ale pamiętaj, by robić to mądrze. To bardzo ważne dla rozwoju malucha.
encoded: Już kilkumiesięczny niemowlak zaczyna rozumieć swoją indywidualność – cieszy się na widok innych osób, a kiedy ich nie zna – czuje nieufność do danej osoby. Kiedy dziecko ma około 8 miesięcy, zaczyna rozumieć, że ono i mama nie są jednością. Ten moment to etap tzw. lęku separacyjnego, kiedy maluch zaczyna się martwić, że mama nagle zniknie. To uczucie będzie się utrzymywało do około 2. urodzin, ale wcześniej maluch zacznie przejawiać chęci, by różne rzeczy robić samemu – a ty powinnaś go w tym wspierać. Pierwszy krok do samodzielności - jedzenie Pierwsze przejawy samodzielności ujawniają się np. w nauce samodzielnego jedzenia. Możesz ją rozpocząć już bardzo wcześnie, np. poprzez wprowadzenie rozszerzania diety dziecka metodą BLW. Polega ona na tym, że maluch sam zjada wszystkie posiłki – za pomocą swoich rączek. Kolejną próbą samodzielności są pierwsze nieśmiałe kroczki, które maluch zacznie stawiać przy meblach. Nie otaczaj go przy tym nadmierną opieką – jeśli upadnie kilka razy na pupę, nie przejmuj się, bo to naturalny etap nauki chodzenia i musi to przejść każde dziecko. Zabezpiecz schody, okna i ostre kanty, ale nie panikuj, bo inaczej smyk nigdy nie nauczy się samodzielności. Samodzielne mycie się Możesz również pozwolić dziecku na pierwsze próby samodzielnego mycia. Jeśli chce, pozwól mu samemu umyć buzię, rączki czy brzuszek podczas kąpieli. Pamiętaj tylko, bo robiło to pod twoim nadzorem i wyłącznie czystą wodą, bez dodatku mydła czy płynu do kąpieli. Gdy maluch ma około 16. miesięcy, możesz również wprowadzić pierwsze elementy nauki samodzielnego zasypiania: kładź dziecko w łóżeczku w towarzystwie ulubionej przytulanki, opowiedz bajkę czy pośpiewaj. Postaraj się nie ulegać w kwestii przeniesienia do waszego łóżka – choć czasem może się to po prostu nie udać. Eksperymenty w czasie nauki Co najważniejsze – pozwól dziecku poznawać świat samodzielnie, ale pod twoim nadzorem. Eksperymenty czasem są potrzebne w rozwoju. Zobaczysz, ile oboje zyskacie. Jeśli przes…

imgz9vlqk-d1fadec.jpg
width: 640
height: 426

Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
type: item
date: 2016-09-28T07:53:45.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rozwiązywanie konfliktów
subject: samodzielność
subject: samodzielność dziecka
subject: samotność
subject: zabawa z dzieckiem
description: Dlaczego nie powinnaś ich mieć? Oto 6 powodów - warto byś o nich wiedziała!
encoded: Ten tekst ma nie być rozgrzeszeniem dla tych mam, które w ogóle nie znajdują czasu na zabawę z dzieckiem. To informacja dla matek, które zamartwiają się, że nie spędzają każdej wolnej chwili z dzieckiem i nie towarzyszą mu w każdej zabawie w ciągu dnia. Przebywanie z dzieckiem jest bardzo ważne, budujemy wtedy więzi, tworzymy dobrą atmosferę, lepiej poznajemy swoje pociechy. W czasie wspólnej zabawy przemycamy ważne informacje o właściwym zachowaniu, uczuciach, rozwiązywaniu problemów. Ale czasem trzeba dziecku dać wolność, trzeba dać mu szansę na to, by mogło pobyć samo. Dlaczego? 6 powodów, dlaczego nie można się bawić z dzieckiem cały czas 1. Nauka zarządzania czasem. Dziecko musi wiedzieć, jak ma dysponować wolnym czasem. Musi umieć go sobie zorganizować, by się nie nudzić. Jeżeli dasz mu swobodę, z czasem się tego nauczy, co na pewno przyda mu się w dorosłym życiu. 2. Nauka jak sprawiać sobie przyjemność. Dziecko, które dostanie szansę bawienia się w wybraną przez siebie zabawę, będzie wiedziało co tak naprawdę sprawia mu przyjemność. To pozwoli mu być asertywnym i nie ulegać dzieciom, ale również proponować swoje ulubione gry. 3. Nauka oswajania samotności. Nie zawsze jest ktoś z nami, musimy nauczyć dziecko, że są chwile na zabawę z kolegami, ale i chwile, gdy każdy musi pobyć w samotności. By się wyciszyć, by pomyśleć, by poczytać książkę. Niektórzy nie potrafią tak żyć i pędzą z miejsca w miejsce, z imprezy na imprezę. Warto tego nauczyć dziecko, będzie szanowało potrzebę ciszy i chwili dla siebie u innych ludzi. 4. Nauka akceptacji siebie. Własne towarzystwo złe? Nie, jeżeli akceptujemy siebie i lubimy. Wtedy przebywanie sam na sam ze sobą wcale nie jest takie nudne. To trudna sztuka. 5. Nauka rozwiązywania problemów samodzielnie. Najważniejszy punkt. Gdy mama jest w pobliżu, zawsze czujna i chętna pomóc, czy zareagować, dziecko wie, że nie musi się o nic martwić. Tylko co potem, gdy dziecko dorośnie, a mamy nie będzie w pobliżu? Kto wskaże właściwą drogę,…

imgVO8L9U-0768966.jpg
width: 1100
height: 733

Ignoruję swoje dziecko i oboje dobrze na tym wychodzimy
type: item
date: 2016-09-07T12:38:33.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: dwulatek
subject: młodsze rodzeństwo
subject: samodzielność dziecka
description: To prawda, że małe dziecko nie potrafi jeszcze samo ugotować sobie obiadu, a niekiedy nawet skorzystać z toalety. Mimo to, jako jego główna opiekunka, mama może mieć czasami dosyć ciągłych próśb, jęków i marudzenia. Ty nie masz?
encoded: Zanim ocenicie mnie jako nieodpowiedzialną opiekunkę i najgorszą matkę na świecie, posłuchajcie. Moje dziecko ma niewiele ponad 2 latka (trudny czas!), a ja ignoruję je z "odległości" jednego pokoju, no góra pokoju i kuchni. Dzień w dzień moje dziecko chce jednej rzeczy – żebym się zajmowała tylko nim. To bardzo przyjemne uczucie być tak popularną i pożądaną osobą, ale po nieskończonej ilości próśb, żądań i jęków, przestaje tak bardzo cieszyć. W zasadzie w ogóle nie cieszy. Dlatego w okolicach późnego poranka zazwyczaj orientuję się, że moje poczucie zen gdzieś wyparowało, a zamiast niego mam ręce pełne zdekompletowanych klocków duplo. Gdy frustracja narasta, coraz bardziej zniecierpliwiona zaczynam odburkiwać “zaraz", “za minutkę!". Zmienia się ton głosu, westchnienie goni westchnienie "przecież masz tyle zabawek", "tylko skończę zmywać/ubierać się/odpisywać na mejla". Dziecko naturalnie nie daje za wygraną, tylko marudzi coraz bardziej, przyprawiając mnie o głębsze i głębsze poczucie winy. Może i jestem fatalną matką. Może moje dziecko odczytuje moje wypowiedzi jako sygnał "mamusia nie chce spędzać z tobą czasu, nie jesteś dla niej aż taka ważna". Jak każdy rodzic, chcę żeby moje dzieci czuły się kochane i były szczęśliwe. Ale przy drugim dziecku odkryłam, że moja rola na tym polu jest ograniczona. Owszem, mogę dawać im bardzo wiele (nieskończenie wręcz!) dowodów mojej głębokiej miłości do nich, ale poczucie szczęścia jest już indywidualną sprawą. Ja im tego szczęścia nie wszczepię. Kiedy więc moja 2-latka ciągnie mnie za rękę, jęcząc "mamusiu, pobaw się ze mną", tak naprawdę chce czegoś innego. Chce, żebym ja ją zabawiła, upewniła w poczuciu wyjątkowości i żebym ja podała jej szczęście na tacy. Gdy starszy brat inicjuje zabawy, 2-letnia siostra się w nie włącza, naśladując go. Ona nie potrafi jeszcze wymyślać własnych zabaw, nie jest do tego przyzwyczajona. A gdy zostaje ze mną w domu, oczekuje, że to ja wymyślę jej zajęcie. Ale któregoś dnia, gdy już odczytałam …

img6XqkxH-0ea202d.jpg
width: 1024
height: 724

5 problemów, które twoje dziecko może samo rozwiązać. Nie pomagaj mu w tym!
type: item
date: 2016-07-07T12:08:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: rozwiązywanie konfliktów
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Często pomagasz dziecku, by ochronić go przed porażką i cierpieniem. Bądź wsparciem i okaż zrozumienie – z niektórymi problemami maluch poradzi sobie sam.
encoded: To naturalne, że rodzice chcą chronić swoje dzieci przed bólem i cierpieniem. Są jednak takie problemy, które dziecko powinno rozwiązać samo. Słowa "Zrobię to za ciebie" albo "Ja o to zadbam" są komunikatem, że dziecko sobie samo nie poradzi. Nuda Ile razy w ciągu dnia słyszysz "Mamo, nudzi mi się"? Prawdopodobnie rzucasz wtedy wszystko i wymyślasz swojemu dziecku zajęcie. Kiedy maluch narzeka i jest znudzony, pozwól mu samemu znaleźć zabawę. Nuda powinna pobudzać kreatywność, nie odbieraj tego swojemu dziecku. Wybory Niezależnie od tego, czego dotyczy wybór (smak lodów czy zajęcia dodatkowe), wybranie jednej opcji oznacza porzucenie innych. Czasem to przerażające, ale dla dziecka to świetna nauka. Samodzielne podejmowanie decyzji pozwala dzieciom ocenić, na czym tak naprawdę im zależy. Jeśli wybór okaże się "zły", to lekcja radzenia sobie z porażką i znalezienia innego rozwiązania następnym razem. Przegrywanie Jeśli ktoś wygrywa, ktoś inny musi przegrać. Naucz dziecko, że zarówno wygrana, jak i przegrana, są tymczasowe. Jeśli za wszelką cenę będziesz chronić malca przed przegraną, zacznie myśleć, że lepiej oszukiwać albo w ogóle nie uczestniczyć w żadnych grach czy zawodach. Kiedy pozwalasz dziecku przegrywać, uczysz go radzenia sobie z porażką i próbowania po raz kolejny. Zapominanie o obowiązkach szkolnych Gdy dziecko zapomni o zadaniu domowym albo ważnym projekcie, będzie to dla niego prawdziwą lekcją. Maluch zobaczy, że świat nie kończy się na obowiązkach, jednak następnym razem lepiej się przygotuje, żeby uniknąć takich błędów w przyszłości. Kłótnie z przyjaciółmi Kłótnie to część każdej relacji, także dziecięcej przyjaźni. Nauka rozwiązywania konfliktów dzięki kompromisom, przyznaniu się do błędu albo wybaczeniu i zapomnieniu przyda się maluchowi w dorosłym życiu. Czasem najlepszą rzeczą jest pozwolić dziecku powalczyć z jakąś trudnością. Dzięki temu, maluch uwierzy w swoje umiejętności i będzie bardziej pewny siebie. Jeśli mu się nie uda, trudno. W końcu czł…

imgvtgLXM-27b02d6.jpg
width: 1024
height: 683

7 powodów, dla których warto zapisać dziecko do przedszkola
type: item
date: 2015-02-17T12:52:07.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Edukacja
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: edukacja przedszkolaka
subject: samodzielność dziecka
description: Dziecko najlepiej rozwija się pod opieką rodziców? Do czasu. Kilkulatek do lepszego rozwoju potrzebuje przedszkola – przekonują psycholodzy. Dlaczego? Oto 7 najważniejszych powodów.

imgLq5M75-1a2e1f5.jpg
width: 1024
height: 768

Nawet w sali zabaw dziecko nie powinno zostawać samo - mówi znana psycholog
type: item
date: 2014-09-29T09:48:44.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Niektóre miejsca wydają się bezpieczne i przyjazne dzieciom, np. sala zabaw, pokój w hotelu czy własne mieszkanie. Czy rzeczywiście dzieci mogą zostać w nich same? Gdzie i na jak długo rodzice mogą zostawiać swoje pociechy, a kiedy tego absolutnie robić nie powinni, ile musi mieć lat dziecko, by mogło zostać samo w domu - wyjaśnia dr Aleksandra Piotrowska.
encoded: Dużo mówi się o tym, że rodzice nie mogą zostawić dziecka samego w aucie, np. gdy idą na zakupy. A czy umieszczenie go w tym czasie w sali zabaw to dobry pomysł? – Fatalny. Zupełnie nie bierze się pod uwagę, że dziecko zostaje z – być może – atrakcyjnymi zabawkami, ale w obcym miejscu i z obcymi osobami. Nowa zabawka przyciąga uwagę malucha, a rodzice w tym czasie czmychają. I nie wiedzą, co może dziać się po 5–10 minutach. Jeśli planujemy zakupy bez dzieci, zorganizujmy bezpieczne miejsce, w którym można je zostawić. Jeśli brak babci, cioci, wujka, może są rodzice zaprzyjaźnionych dzieci z przedszkola. Szukajmy innych rozwiązań. A jeśli akurat nie można na nikogo liczyć? – Gdy wyjątkowo musimy skorzystać z sali zabaw, redukujmy czas, który spędza tam dziecko do absolutnego minimum – tyle, ile potrzeba, by szybko dojść do sklepu, zrobić zakupy i wrócić. Niektóre moje studentki pracują w tego typu miejscach i to, o czym opowiadają, sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy jesteśmy wystarczająco dojrzali, by mieć dzieci. Z czego wynika ta surowa ocena rodziców? – Mamy do czynienia z przykładami takich zachowań, które stawiają włosy na głowie. Przyprowadzając dziecko do sali zabaw, rodzice zaklinają się, że wychodzą na 15 minut, a wracają po czterech godzinach, zostawiając dwulatka bez picia, jedzenia, w jednym pampersie. Gdy opiekunka dzwoni, ofukują ją, by nie zawracała głowy, bo przecież jej płacą. A niektórzy podają zmyślone numery telefonów... Co czuje małe dziecko, które zostaje samo? – Przede wszystkim paniczny strach. Nie wie, co się dzieje. Nawet jeśli zostaje w żłobku czy przedszkolu, to na początku może odczuwać ogromną niepewność, czy jeszcze kiedyś wróci do domu, czy zobaczy swoją mamę. A co ma czuć dziecko pozostawione w obcym, najczęściej hałaśliwym miejscu, w którym często pracują ludzie bez wystarczających kwalifikacji? Absolwentki lub studentki pedagogiki to rzadkość. Na urlopie rodzicom zdarza się zostawić śpiące dziecko w hotelowym pokoju, aby móc …

imgDkAN28-8db9645.jpg
width: 600
height: 401

Czy dwulatek może iść do przedszkola? - rozmowa z ekspertem
type: item
date: 2013-09-05T09:02:04.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój mowy
subject: rozwój mowy dwulatka
subject: samodzielność dziecka
description: Myślisz: „Taki mały... Jak on tam sobie poradzi?”. Ale nawet dwulatki mają szansę szybko odnaleźć się w przedszkolnej grupie. Jak im w tym pomóc, pytamy Joannę Kęskę, nauczycielkę wychowania przedszkolnego z warszawskiego przedszkola nr 206.
encoded: Gdy coraz więcej sześciolatków zaczyna naukę w pierwszej klasie, w przedszkolach zwalniają się miejsca dla młodszych dzieci. Jeśli twój dwulatek ma z tego skorzystać, przeczytaj naszą rozmowę. Co najbardziej się liczy w przygotowaniu dziecka do przedszkola? Najważniejsza jest samodzielność. Dzięki niej dziecko, nawet dwuletnie, może być bardziej pewne siebie i lepiej odnajdzie się bez mamy w grupie wśród innych dzieci. Wiadomo, że dwulatek nie jest w stanie robić doskonale wszystkiego sam, ale jeśli wcześniej miał w domu okazję jeść zupkę łyżką, zakładać spodenki, kapcie czy czapkę, będzie czuł się pewniej w przedszkolu, gdy przyjdzie mu zmierzyć się z tymi zadaniami. Czy twoje dziecko jest samodzielne? - zrób TEST A jeśli dziecko jeszcze słabo sobie z tym radzi? Od momentu zapisania dziecka do przedszkola, warto zwracać uwagę, by miało jak najwięcej okazji do ćwiczenia samodzielności. Ale nawet jeśli w chwili rozpoczęcia zajęć dziecko nie będzie samodzielne w 100 procentach, nic się nie stanie – w przedszkolu i tak może liczyć na pomoc ze strony opiekunek. Kontakt ze starszymi dziećmi sprawia też, że obserwując je, dziecko zaczyna się szybciej rozwijać – jeśli nie we wszystkich sferach, to w niektórych na pewno. Dwulatki zwykle jeszcze słabo mówią... To prawda. Przedszkolne początki bywają łatwiejsze dla dziecka, które w miarę dobrze się porozumiewa. Dobra komunikacja przydaje się w kontaktach między dziećmi, ale też ułatwia opiekunkom zrozumienie potrzeb dziecka. Logopeda radzi, jak wspierać rozwój mowy dwulatka:

img8wKUCv-450ec7e.jpg
width: 500
height: 368