Francuscy rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Stosują zasadę, z którą Polacy wciąż mają problem
Francuskie dzieci nie rządzą domem, nie negocjują każdej decyzji i nie dostają wszystkiego, czego chcą. Co ciekawe, nie oznacza to wcale surowego wychowania. Francuzi od lat stosują prostą zasadę, która pomaga zachować równowagę między potrzebami dziecka a potrzebami całej rodziny.
W Polsce wielu rodziców coraz częściej skarży się, że dzieci nie słuchają poleceń, wymuszają decyzje i trudno im zaakceptować odmowę. Tymczasem we Francji od pokoleń funkcjonuje podejście, które zakłada, że rodzic pozostaje rodzicem, a nie osobistym asystentem dziecka. Kluczową rolę odgrywa tutaj pojęcie „cadre”, czyli niewidzialna rama wyznaczająca granice. To właśnie ona sprawia, że dzieci czują się bezpiecznie, a rodzice nie pozwalają sobie wejść na głowę. Francuzi stawiają granice i nie negocjują wszystkiego W wielu polskich domach codzienność przypomina niekończące się negocjacje. „Założysz kurtkę?” „Jeszcze chwilę.” „Posprzątasz zabawki?” „Później.” „Czas spać.” „Jeszcze jeden odcinek.” Rodzice często tłumaczą, przekonują, proszą i szukają kompromisów nawet tam, gdzie decyzja powinna być oczywista. We Francji wygląda to inaczej. Francuscy rodzice zakładają, że dziecko potrzebuje jasno określonych zasad. Są rzeczy, które podlegają dyskusji, ale są też takie, które należą do kompetencji dorosłych. Pora snu, zachowanie przy stole czy szacunek wobec innych nie są przedmiotem negocjacji. Nie chodzi jednak o ślepe posłuszeństwo. Dziecko zna reguły i wie, czego może się spodziewać. Dzięki temu nie musi codziennie sprawdzać, gdzie kończą się granice. Dziecko nie jest najważniejszą osobą w rodzinie To jedna z zasad, która dla wielu polskich rodziców może brzmieć kontrowersyjnie. We Francji uważa się, że rodzina jest wspólnotą, a nie organizacją podporządkowaną wyłącznie potrzebom dziecka. Rodzice nie rezygnują całkowicie z własnego życia, zainteresowań czy relacji. Dziecko nie decyduje o wszystkim. Nie wybiera miejsca wakacji za całą rodzinę, nie ustala godzin posiłków i nie oczekuje, że każdy natychmiast spełni jego życzenie. Francuzi wierzą, że takie podejście pomaga dzieciom rozwijać ważną umiejętność – uwzględnianie potrzeb innych ludzi. W Polsce coraz częściej można zaobserwować odwrotny trend. Rodzice podporządkowują cały rytm dnia dziecku, a później dziwią się, że kilkuletni maluch nie radzi sobie z odmową lub frustracją. Francuskie „nie” oznacza „nie” Jednym z największych problemów współczesnego rodzicielstwa jest niekonsekwencja. Rodzic najpierw odmawia kupna zabawki, potem ulega po kilku minutach płaczu. Mówi, że nie będzie kolejnej bajki, ale po awanturze zgadza się na następny odcinek. Dziecko bardzo szybko uczy się, że wystarczy odpowiednio długo naciskać. Francuzi starają się unikać takich sytuacji. Jeśli granica została postawiona, pozostaje niezmienna. Dzięki temu dziecko nie traci energii na ciągłe testowanie rodzica. Wie, że niektórych decyzji po prostu nie da się zmienić. Co ciekawe, eksperci podkreślają, że właśnie taka konsekwencja daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Świat staje się bardziej przewidywalny, a relacja z rodzicem bardziej stabilna. Uczą dzieci czekania Francuskie dzieci od najmłodszych lat słyszą, że nie wszystko musi wydarzyć się natychmiast. Nie dostają przekąski za każdym razem, gdy poczują lekki głód. Nie otrzymują nowej zabawki przy każdej wizycie w sklepie. Nie oczekują, że rodzic natychmiast przerwie rozmowę, by odpowiedzieć na każde pytanie. To podejście bywa zaskakujące dla osób wychowanych w kulturze natychmiastowego zaspokajania potrzeb. Francuzi wierzą jednak, że umiejętność czekania jest jedną z najważniejszych kompetencji życiowych. Dziecko, które potrafi odroczyć przyjemność, łatwiej radzi sobie z emocjami, nauką i relacjami społecznymi. Granice dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa Wielu rodziców obawia się, że stanowczość może zaszkodzić relacji z dzieckiem. Francuskie podejście zakłada coś zupełnie odwrotnego. Dzieci nie potrzebują rodziców, którzy spełniają wszystkie zachcianki. Potrzebują dorosłych, którzy potrafią spokojnie wyznaczać granice i konsekwentnie ich przestrzegać. To właśnie dlatego francuskie wychowanie często określa się jako złoty środek między surowością a całkowitym brakiem zasad. Rodzice są blisko swoich dzieci, okazują im ciepło i uwagę, ale jednocześnie nie oddają im kontroli nad życiem całej rodziny. Być może właśnie w tym tkwi sekret, z którym wielu polskich rodziców wciąż ma problem. Bo postawienie granicy jest stosunkowo łatwe. Znacznie trudniej jest wytrwać przy niej wtedy, gdy dziecko zaczyna protestować. Francuzi od dawna wiedzą jednak, że konsekwencja nie jest oznaką braku miłości. Często jest jej najważniejszym dowodem. Zobacz także: Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad Hiszpańskie dzieci są pewne siebie i radosne. Rodzice pozwalają im na 1 rzecz, która w Polsce by nie przeszła
Holenderskie dzieci są samodzielne, bo ich rodzice przestrzegają zasady 3R. Polacy mogliby się uczyć
Holenderskie dzieci już od najmłodszych lat same jeżdżą rowerem do szkoły, robią drobne zakupy i potrafią organizować sobie czas. Wielu rodziców z Polski przeciera oczy ze zdumienia, gdy widzi ten poziom samodzielności. Sekret tkwi w zasadzie 3R.
Według raportu UNICEF z 2025 roku holenderskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. To zasługa podejścia holenderskich rodziców do wychowania. Jednym z fundamentów jest budowanie autonomii dziecka od najmłodszych lat. Nie chodzi jednak o to, by dziecko dorastało w pełnej wolności, bez zasad i granic. Wręcz przeciwnie! Holendrzy ogromną wagę przywiązują do spokoju, regularności i przewidywalności życia rodzinnego. To właśnie filozofia 3R, czyli Rust, Reinheid, Regelmaat, ma pomagać dzieciom rozwijać poczucie bezpieczeństwa i niezależność. Holenderscy rodzice nie próbują organizować dzieciom każdej minuty dnia – zamiast tego stawiają na rytm, spokój i zaufanie. Efekty widać gołym okiem. Holenderskie 3R – na czym polega ta zasada? Holendrzy od lat kierują się prostą zasadą 3R. To właśnie ona ma pomagać dzieciom dorastać w spokojnej atmosferze i rozwijać niezależność już od najmłodszych lat. Co kryje się za tym skrótem? Rust, czyli spokój – chodzi o spokojną atmosferę w domu, bez ciągłego pośpiechu, krzyków i presji. Dziecko ma mieć przestrzeń, by rozwijać się we własnym tempie. Reinheid, czyli porządek – dawniej chodziło głównie o higienę i czystość, dziś bardziej o uporządkowane życie rodzinne i zdrowe otoczenie. Regelmaat, czyli regularność lub rutyna – stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku są w holenderskich rodzinach bardzo ważne. Rodzice wierzą, że przewidywalny rytm dnia daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Właśnie ta ostatnia zasada jest często uznawana za najważniejszą. Holenderskie dzieci często mają stałe godziny snu, posiłków i odpoczynku. Rodzice dbają o przewidywalny rytm dnia, bo wierzą, że dziecko najlepiej rozwija się wtedy, gdy czuje stabilność i bezpieczeństwo. Paradoksalnie dzieciaki nie mają grafiku wypełnionego zajęciami od rana do wieczora. Dzięki temu szybciej uczą się samodzielności i organizowania sobie czasu. Holenderskie dzieci nie mają grafiku wypełnionego po brzegi W wielu polskich rodzinach dzieci od najmłodszych lat żyją według napiętego harmonogramu – angielski, basen, robotyka, zajęcia sportowe. Tymczasem w Holandii dużo częściej można spotkać podejście, że dziecko nie musi być cały czas stymulowane. Holenderscy rodzice zostawiają dzieciom przestrzeń na nudę, spontaniczną zabawę i samodzielne rozwiązywanie problemów. Według nich właśnie wtedy rozwija się kreatywność i poczucie sprawczości. To podejście widać także w codzienności. Dzieci szybciej uczą się samodzielnego poruszania po mieście, częściej same przygotowują sobie proste rzeczy czy podejmują decyzje odpowiednie do wieku. Rodzice nie wyręczają ich na każdym kroku. Polacy mogliby się od Holendrów wiele nauczyć Coraz więcej ekspertów zwraca uwagę, że współczesne dzieci bywają przebodźcowane i przemęczone nadmiarem zajęć oraz oczekiwań. Holenderska zasada 3R pokazuje zupełnie inne podejście – mniej kontroli, więcej spokoju i większe zaufanie do dziecka. To nie znaczy, że polscy rodzice wychowują źle albo że holenderski model jest idealny. Ale idea spokojniejszego życia rodzinnego i większej samodzielności dzieci coraz bardziej interesuje rodziców na całym świecie. I trudno się dziwić – kiedy dziecko ma przestrzeń do działania, często naprawdę potrafi zaskoczyć swoją niezależnością. Źródła: eesie.home.blog, matadornetwork.com Zobacz także: Japońskie dzieci nie grymaszą i szanują innych. Ich rodzice przestrzegają tych 5 zasad
„Wychowujemy pokolenie dzieci na łańcuchu. Sytuacja z komunii najlepszym dowodem”
Piszę do Was te słowa, wciąż czując żal i złość po rodzinnym spotkaniu z okazji pierwszej komunii świętej mojego bratanka. To, co tam zobaczyłam, uświadomiło mi ze straszną siłą, że jako społeczeństwo zmierzamy w przepaść, wychowując pokolenie dzieci na niewidzialnym, ale bardzo krótkim łańcuchu.
Przez cały dzień obserwowałam dziesięciolatków, którzy nie potrafią sami nałożyć sobie sałatki na talerz czy pójść do toalety bez pytania o zgodę, i poczułam, że muszę o tym głośno powiedzieć. Ta komunia miała być świętem radosnych dzieci wchodzących w nowy etap życia, a stała się smutnym pokazem tresury i chorobliwej kontroli, która odbiera im oddech. Patrzyłam na tych małych ludzi i widziałam w ich oczach niepewność, bo każde ich drgnięcie było natychmiast korygowane przez spanikowanych rodziców, którzy zapomnieli, że dziecko to nie jest własność ani delikatny eksponat w muzeum. Dziecko na uwięzi, czyli tragedia przy wspólnym stole Najbardziej uderzyła mnie sytuacja podczas uroczystego obiadu, kiedy grupa dzieci chciała na chwilę odejść od stołu, żeby pobawić się w ogrodzie restauracji. Zamiast radosnego wybiegnięcia na trawę, zaczęły się przesłuchania i instrukcje, które trwały dłużej niż sama zabawa. Matka jednego z chłopców niemal rzuciła się za synem, krzycząc, żeby nie biegał, bo się spoci, żeby nie dotykał krzewów, bo może być na nich kleszcz, i żeby co trzy minuty wracał się zameldować. Ten dziesięcioletni chłopak stał tam spięty, patrząc na matkę jak na strażnika więziennego, a ja czułam, jak pęka mi serce. Oni nie bawili się w tym ogrodzie, oni tam wegetowali pod czujnym okiem rodziców, którzy co chwilę podbiegali z mokrymi chusteczkami, żeby wytrzeć niewidzialny brud z rąk albo poprawić kołnierzyk. To pokolenie na łańcuchu nie ma szansy poczuć smaku wolności, bo rodzicielski lęk odciął im skrzydła, zanim zdążyły urosnąć. Dzieci na tej komunii wyglądały jak małe roboty zaprogramowane na bycie grzecznymi i czystymi, a nie jak żywe istoty, które mają prawo biegać, przewracać się i doświadczać świata na własnej skórze. Nadopiekuńczość rodziców to odbieranie życiowej zaradności Inny moment, który mną wstrząsnął, wydarzył się podczas wręczania prezentów i składania życzeń. Jeden z chłopców dostał od chrzestnego scyzoryk − taki klasyczny, o jakim marzył każdy z nas w dzieciństwie. Zamiast radości, wybuchła panika, bo matka natychmiast wyrwała mu go z rąk, krzycząc, że to niebezpieczne, że się skaleczy, że on nie umie się tym posługiwać. Ten chłopak ma dziesięć lat, a traktowany jest jak niemowlę, któremu nie wolno dotknąć niczego twardszego od pluszowego misia. Jak on ma się nauczyć odpowiedzialności i ostrożności, skoro nigdy nie dano mu szansy na popełnienie błędu? Wychowujemy dzieci, które potrafią obsługiwać smartfona w ułamku sekundy, ale nie potrafią same zawiązać buta bez pomocy mamy, która i tak zrobi to szybciej i lepiej. Na tej komunii widziałam ojców, którzy kroili mięso swoim prawie nastoletnim synom, i matki, które wybierały za nich, jaki sok mają wypić. To jest hodowanie życiowych niedojd, które w przyszłości zderzą się ze ścianą, gdy tylko zabraknie obok kogoś, kto podstawi im pod nos gotowe rozwiązanie. Boimy się każdego siniaka, każdego niepowodzenia naszych dzieci, a zapominamy, że to właśnie te siniaki budują siłę charakteru i odporność psychiczną. Krótki łańcuch kontroli niszczy dziecięcą psychikę Najgorsze w tym wszystkim jest to, że ci rodzice święcie wierzą, że robią to z miłości. Myślą, że chroniąc dziecko przed każdym pyłkiem, dają mu bezpieczeństwo, a tak naprawdę fundują mu lęk przed życiem. Dziecko na łańcuchu uczy się, że świat jest potwornie niebezpiecznym miejscem, a ono samo jest zbyt słabe, by sobie w nim poradzić bez asysty. Widziałam to na twarzach tych dzieci podczas komunii − brak blasku w oku, brak spontaniczności, tylko wieczne zerkanie na rodzica z pytaniem: czy mogę? Czy to jest okej? Czy nie dostanę bury? Jeśli nie odpuścimy, jeśli nie pozwolimy naszym dzieciom na odrobinę ryzyka i samodzielności, to za kilka lat obudzimy się w świecie pełnym dorosłych ludzi, którzy boją się własnego cienia. Ta komunia była dla mnie smutnym ostrzeżeniem − przestańmy trzymać dzieci na uwięzi naszych własnych lęków. Pozwólmy im się pobrudzić, zmarznąć, a nawet skaleczyć tym nieszczęsnym scyzorykiem. Tylko w ten sposób nauczymy ich, jak być wolnymi i silnymi ludźmi, a nie tylko posłusznymi pionkami w naszych rękach. Redakcjo, proszę, zaapelujmy do rodziców o odrobinę zaufania do własnych dzieci, zanim całkiem stłamsimy w nich ducha przygody. Eliza Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
„Syn ma 18 lat, a ja wciąż piorę mu skarpetki. Wychowuję prezesa, któremu kobiety będą usługiwać”
Mam dość słuchania od koleżanek, że „robię z syna niedojdę życiową”. Mój syn kończy właśnie osiemnaście lat, a ja z dumą i pełną świadomością wciąż piorę mu skarpetki, sprzątam pokój i podaję obiad pod nos, bo wiem, że przygotowuję go do wielkich rzeczy, a nie do stania przy garach.
Mój Igor to chłopak o niezwykłym umyśle, który od dziecka przejawia cechy przywódcze i ma zadatki na prawdziwego lidera. Kiedy inne matki zmuszają swoich synów do wynoszenia śmieci czy szorowania łazienki, ja pozwalam swojemu dziecku skupić się na nauce, sporcie i rozwijaniu pasji, które w przyszłości pozwolą mu zarządzać ludźmi. Widzę w nim przyszłego prezesa wielkiej korporacji albo wysokiego rangą urzędnika − kogoś, czyj czas jest zbyt cenny, by marnować go na sortowanie kolorowego prania. Uważam, że każdy z nas ma w społeczeństwie swoją rolę, a rolą mojego syna jest bycie na szczycie, gdzie liczy się wizja i intelekt, a nie umiejętność obsługi pralki automatycznej. Dlaczego wyręczam dorosłego syna w obowiązkach domowych? Wielu moich znajomych łapie się za głowę, gdy widzą, jak rano szykuję Igorkowi kanapki i czyszczę mu buty przed wyjściem. Pytają mnie: „Iza, jak on sobie poradzi w życiu, jak ty mu we wszystkim służysz?”. Moja odpowiedź jest prosta: on sobie poradzi doskonale, bo będzie miał pieniądze, by zapłacić komuś za sprzątanie, albo będzie miał kobietę, która zrozumie jego wartość. Domowe obowiązki to drobnostki, które tylko rozpraszają mężczyznę stworzonego do wyższych celów. Chcę, żeby wracając do domu, czuł się jak w azylu, gdzie wszystko jest gotowe, czyste i pachnące, by mógł zregenerować siły przed kolejnym dniem walki o swoją przyszłość. Pranie skarpetek przez matkę to nie jest żadna ujma, to inwestycja w jego komfort psychiczny i pewność siebie, którą wyniesie z domu. Wychowanie syna na lidera to zadanie dla świadomej matki Uczę go, że jego uwaga powinna być skupiona na tym, co przynosi zysk, prestiż i rozwój, a nie na tym, co jest zwykłą codzienną rutyną. Mężczyzna, który od dziecka jest przyzwyczajony do tego, że ktoś o niego dba, nabiera naturalnego autorytetu i oczekuje od świata wysokich standardów. Nie chcę, żeby mój syn był nowoczesnym mężem, który kłóci się z żoną o to, czyja kolej na zmywanie naczyń. Chcę, żeby był mężczyzną sukcesu, który wie, jak rozdzielać zadania − zarówno w biurze, jak i w życiu prywatnym. Jeśli teraz nauczę go, że musi sam sobie gotować, to w przyszłości będzie tracił energię na sprawy błahe, zamiast piąć się po szczeblach kariery. Wychowuję go w poczuciu, że jego praca i ambicja są najważniejsze, a logistyka domowa po prostu ma się dziać w tle, zapewniana przez kochające go kobiety. Przyszła żona mojego syna powinna mu usługiwać Wiem, że dzisiejsze młode dziewczyny są wychowywane w duchu skrajnego feminizmu, ale ja mam nadzieję, że mój syn znajdzie kobietę tradycyjną, która z radością przejmie ode mnie pałeczkę. Żona prezesa to nie jest praczka, to partnerka, która dba o tyły wielkiego człowieka, by on mógł błyszczeć w świecie. Nie widzę nic złego w tym, że kobieta usługuje swojemu mężowi, jeśli on zapewnia jej bezpieczeństwo finansowe i status społeczny. Moja rola jako matki polega na tym, by przyzwyczaić go do pewnego standardu opieki, którego będzie wymagał od swojej przyszłej partnerki. Jeśli od początku będzie wiedział, że czysta koszula czeka w szafie, a ciepły posiłek na stole, to nie zadowoli się kobietą, która każe mu samemu smażyć kotlety. Tworzę mężczyznę, który zna swoją wagę i nie pozwoli sobie na bycie pod pantoflem. Możecie mnie nazywać toksyczną matką, możecie mówić, że robię mu krzywdę, ale ja patrzę na mojego syna i widzę człowieka sukcesu. Widzę kogoś, kto nie pęknie pod presją odpowiedzialności, bo w domu zawsze miał spokój i wsparcie. Może i piorę jego skarpetki, gdy on ma 18 lat, ale za dziesięć lat to on będzie dawał pracę mężom tych wszystkich kobiet, które dziś mnie krytykują. Dumna Mama Iza Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten niezwykle szczery i wyrazisty list, który z pewnością wywoła gorącą dyskusję wśród naszych odbiorców. Prezentuje Pani model wychowania oparty na głębokiej wierze w sukces syna, jednak jako redakcja wierzymy, że prawdziwy lider to przede wszystkim człowiek w pełni samodzielny. Współczesna psychologia i rynek pracy pokazują, że najlepsi liderzy to osoby, które potrafią zarządzać nie tylko zespołem, ale i własną codziennością. Umiejętność zadbania o swoje podstawowe potrzeby − takie jak czyste ubranie czy posiłek − buduje poczucie sprawstwa i autentyczną pewność siebie, która nie jest zależna od pomocy innych. Samodzielność nie rozprasza lidera; ona uczy go szacunku do pracy, organizacji czasu i odpowiedzialności za własne otoczenie. Chcemy też wyraźnie podkreślić, że partnerskie relacje w XXI wieku opierają się na wzajemnym wsparciu, a nie na usługiwaniu. Kobiety − zarówno matki, jak i przyszłe żony − mają prawo realizować własne ambicje i kariery, a domowe obowiązki powinny być wspólnym mianownikiem, a nie ciężarem przypisanym do płci. Wychowanie syna w przekonaniu, że rola kobiety sprowadza się do dbania o jego komfort, może w przyszłości stać się barierą w budowaniu trwałych, zdrowych i opartych na miłości relacji. Prawdziwa siła mężczyzny drzemie w tym, że potrafi być liderem w świecie, pozostając partnerem w domu. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
Prosty trik, by dziecko wypełniało obowiązki domowe bez marudzenia. Poleca go psycholog
„Posprzątaj pokój”, „wynieś śmieci”, „ile razy mam powtarzać?” – jeśli te zdania padają z Twoich ust niemal codziennie, nie jesteś wyjątkiem. Istnieje jednak prosty sposób, by dzieci same pamiętały o obowiązkach... Ciekawe, co powiedzą goście!
Większość z nas, poza tą garstką, która prasowanie czy odkurzanie traktuje jak medytację, nie lubi obowiązków domowych. Nic dziwnego, że dzieci również za nimi nie przepadają. Mają wrażenie, że ciągle czegoś chcesz, a w dodatku się „czepiasz”. Problem nie leży w lenistwie dziecka. Jak zauważa amerykańska socjolożka i psycholożka Kyndal Sims, dzieci często po prostu nie przetwarzają informacji w taki sposób jak dorośli. O ile Tobie może wystarczyć lista obowiązków zakodowana w głowie, o tyle dziecko może potrzebować innego rodzaju przypominajki. Jak przypomnieć dziecku o obowiązkach domowych? Trik Wielu rodziców stawia na listy obowiązków, które wiesza na lodówce. Niektórzy kupują dedykowane obowiązkom tabliczki, na których dziecko odhacza wykonane zadania. Sims proponuje inny sposób: zdjęcia. Ekspertka zrobiła dzieciom zdjęcia podczas pozowania do różnych obowiązków: zamiatania, karmienia psa, składania prania czy mycia naczyń. Już sam proces powstawania zdjęć był zabawą. Wydrukowane fotografie trafiły na tablice przypisane do każdego dziecka. Zamiast czytać listę, dzieci mogły zobaczyć na zdjęciu, co mają zrobić. Możesz wykorzystać aparat typu Instax albo zrobić zdjęcia telefonem, a następnie je wydrukować. Posiadacze aparatów na klisze mogą oczywiście zrobić analogowe zdjęcia i je wywołać. Tablica ze zdjęciami zadziałała jak zaklęcie Zmiana w zachowaniu dzieci Sims była niemal natychmiastowa. Same zaczęły sprawdzać swoje tablice i kontrolować, czy wykonały wszystkie powierzone im zadania. Taka wizualna przypominajka była dla dzieci konkretną wskazówką. Przetwarzanie informacji na podstawie obrazu okazało się łatwiejsze niż odczytywanie zadań z listy. Bez proszenia, bez powtarzania, bez napięcia. „Zadziałało znakomicie. Obserwowałam, jak dzieciaki wskazują kolejne zdjęcia i zastanawiają się, czy wykonały dane zadanie. Jeśli o czymś zapomniały, zdjęcia natychmiast im o tym przypominały i od razu biegły, żeby to zrobić. Dawały znać, gdy skończyły, a z mojej strony wystarczało jedynie szybkie sprawdzenie. Właściwie nie musiałam po nich poprawiać” – opisuje swoją metodę Sims. Mniej walki, więcej współpracy Ta metoda działa nie tylko dlatego, że ma formę zabawy. Jej siła tkwi w dopasowaniu do sposobu myślenia dziecka. Obrazy działają na mózg dziecka lepiej niż zapisane słowa. Dziecko może je szybko przetworzyć, co nie wymaga dodatkowego wysiłku poznawczego. Co więcej, udział dzieci w tworzeniu zdjęć sprawia, że czują się współautorami zasad, a nie tylko ich odbiorcami. To subtelna, ale kluczowa zmiana: dziecko nie czuje, że coś mu każesz. Zamiast tego odczuwa odpowiedzialność za jakieś zadanie. Czasem nie trzeba wprowadzać systemów kar czy nagród. Wystarczy zmienić sposób komunikacji, by obowiązki przestały być polem walki – a stały się czymś naturalnym. Ciekawe, jakie miny mają goście na widok porozwieszanych po domu zdjęć dzieciaków sprzątających kuwetę albo ścierających kurze. ;) Źródło: birchpsychology.com Zobacz także: Już 2-latek może pomagać w domu. Lista obowiązków dla dzieci dostosowana do wieku
Ekspert wymienia 1 błąd, przez który dzieci są słabe psychicznie. Rodzice robią to nagminnie
Robisz to, bo chcesz dobrze, a jednak efekt może być odwrotny. Ten jeden, bardzo powszechny nawyk sprawia, że dzieci gorzej radzą sobie z trudnościami. Psychiatra nie ma wątpliwości – wielu rodziców robi to nagminnie. Chodzi o... wyręczanie.
Rodzice chcą chronić swoje dzieci przed porażkami, stresem i rozczarowaniem– to naturalne. W praktyce często oznacza to wyręczanie ich, nawet przy błahostkach. Jak podkreśla psychiatra i autor bestsellerów Daniel Amen, właśnie to podejście może mieć przykre konsekwencje w przyszłości. Ten jeden błąd popełnia większość rodziców Zdaniem eksperta największym problemem jest robienie za dzieci rzeczy, z którymi spokojnie mogłyby poradzić sobie same. Chodzi o pozornie drobne sytuacje: przynoszenie zapomnianej pracy domowej do szkoły, naginanie własnych granic i spełnianie zachcianek, by uniknąć napadu złości czy nawet wyręczanie w szkolnych projektach (chyba każdy z nas zna mamę, która robi za dziecko prace plastyczne?). Jak mówi Daniel Amen: „Jeśli robisz za dużo dla swoich dzieci, podnosisz swoją samoocenę, okradając dzieci z ich własnej”. Mocne, prawda? Jednak te słowa dobrze oddają sedno problemu. Dziecko, które nie musi się starać, podejmować decyzji ani ponosić konsekwencji, nie uczy się radzenia sobie z trudnościami. Dlaczego to takie groźne? Odporność psychiczna nie pojawia się sama. Buduje się ją poprzez doświadczenie – także tych trudnych momentów. Ekspert podaje proste przykłady: „Kiedy moja córka zapominała pracy domowej w domu, nikt jej nie przynosił do szkoły. Jeśli nie wzięła kurtki w chłodny dzień, mimo że mama jej przypominała, nikt jej tej kurtki nie dowoził”. Takie sytuacje uczą odpowiedzialności i samodzielności. Co więcej, pokazują dziecku, że jego decyzje mają realne konsekwencje. Równie ważne jest podejście do nudy. Zamiast natychmiast organizować dziecku czas, warto zostawić mu przestrzeń: „To bardzo ważne, by kiedy dziecko mówi: ‘Nudzi mi się’, zamiast szukać rozwiązań, powiedzieć: ‘Ciekawe, co z tym zrobisz’”. Wyręczanie osłabia, a nie pomaga Badania pokazują, że dzieci o wysokiej odporności psychicznej częściej wyrastają na szczęśliwych i spełnionych dorosłych. Tymczasem nadmierna pomoc działa w odwrotnym kierunku – odbiera im poczucie sprawczości. „Ludzie rozwijają siłę psychiczną poprzez rozwiązywanie problemów” – podkreśla Daniel Amen. To oznacza, że każde wyręczenie dziecka w trudnej sytuacji to odebranie mu szansy na rozwój. Jak mądrze wspierać dziecko? Zamiast chronić dziecko przed każdą porażką, lepiej pozwolić mu jej doświadczyć – przy jednoczesnym zapewnieniu, że rodzic jest obok. Przekaz powinien być prosty: „Wierzę w ciebie i jestem tu, niezależnie od wyniku”. Ważne jest też angażowanie dzieci w codzienne obowiązki i pomaganie innym. To buduje poczucie odpowiedzialności i wzmacnia ich pewność siebie. Chęć pomocy dziecku jest naturalna, ale jej nadmiar może przynieść odwrotny skutek. Zamiast wyręczać, lepiej dać przestrzeń do działania, popełniania błędów i wyciągania wniosków. To właśnie w takich momentach rodzi się prawdziwa siła psychiczna. Źródło: cnbc.com Zobacz także: To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
„Mój 3-latek włączy pralkę, zmywarkę, zrobi kawę z ekspresu. Nie chcę wychować ciamajdy”
Moja córka ma 3 lata i potrafi włączyć pralkę, opróżnić zmywarkę i – pod moim nadzorem – zrobić kawę w ekspresie. Dla wielu to przesada. Dla mnie przesadą jest to, że większość dzieci w tym wieku, a nawet starszych, nie robi absolutnie nic.
Wiem, że to brzmi ostro, ale naprawdę zaczynam mieć wrażenie, że sami wychowujemy pokolenie dzieci, które bez dorosłych nie potrafią funkcjonować. Widzę to na każdym kroku – dzieci, które nie spróbują nawet założyć butów, bo ktoś zrobi to za nie szybciej. Najgorsze zdanie, jakie słyszę, to „daj, mama zrobi”. Pada automatycznie, bez zastanowienia, nawet wtedy, gdy dziecko chce spróbować. I właśnie w tym momencie odbieramy mu coś bardzo ważnego – szansę na nauczenie się czegokolwiek. „Szybciej” nie znaczy lepiej Oczywiście, że dorosły zrobi wszystko szybciej i dokładniej. Szybciej zapnie kurtkę, szybciej naleje wodę, szybciej posprząta. Tylko że dziecko, które zawsze obserwuje z boku, nie nauczy się niczego – poza tym, że nie musi się starać. A potem nagle okazuje się, że siedmiolatek nie umie zrobić sobie kanapki, a dwunastolatek nie wie, jak włączyć pralkę. I zaczyna się zdziwienie, skąd ta nieporadność. Odpowiedź jest prosta – z domu, w którym wszystko było robione za niego. Moja córka po prostu uczestniczy w życiu Moja 3-latka nie jest żadnym wyjątkiem ani „geniuszem”. Po prostu od początku pozwalam jej być częścią codziennych czynności. Kiedy robię pranie, wkłada ubrania i naciska przycisk. Kiedy rozładowuję zmywarkę, podaje mi rzeczy i odkłada je na miejsce. Tak, trwa to dłużej i czasem coś się rozleje, ale widzę, jak z dnia na dzień robi się coraz bardziej samodzielna. Dla niej to nie są obowiązki, tylko naturalny element dnia – coś, co robi się razem, bez wielkiego dramatu. To my uczymy dzieci bezradności Najbardziej martwi mnie to, że dzieci bardzo szybko przyzwyczajają się do wyręczania. Po pewnym czasie nawet nie próbują, tylko od razu mówią „nie umiem” i czekają, aż ktoś zrobi to za nie. I trudno im się dziwić, skoro zawsze tak było. Dwu- i trzylatki naprawdę chcą pomagać, chcą naśladować dorosłych i czują z tego ogromną dumę. Problem w tym, że my im tę możliwość odbieramy, bo wolimy mieć szybciej, czyściej i wygodniej. To nie jest odbieranie dzieciństwa Nie uważam, że ucząc dziecko prostych rzeczy, odbieram mu dzieciństwo. Moja córka bawi się, śmieje i ma tyle samo radości co inne dzieci. Różnica polega na tym, że oprócz tego wie też, że dom to nie hotel, a codzienne życie to coś, w czym każdy ma swój udział. I naprawdę wierzę, że to ważniejsze niż kolejna zabawka czy kolejna bajka. Bo ja nie wychowuję dziecka na teraz, tylko na przyszłość – a patrząc na to, jak wielu rodziców wyręcza dzieci na każdym kroku, mam wrażenie, że coraz więcej osób o tym zapomina. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także:
„Moje dziecko nie jest służącym”. A jednak obowiązki w przedszkolu uczą czegoś ważnego
Ten list przysłała do redakcji mama 5-latki, która – jak sama przyznaje – długo buntowała się przeciwko obowiązkom w przedszkolu. Wydawało jej się, że dzieci są tam od zabawy, a nie od sprzątania. Dopiero jedna sytuacja otworzyła jej oczy. Jej słowa to ważny głos w dyskusji o tym, czym naprawdę jest samodzielność.
Piszę ten list, bo czuję, że nie jestem jedyną mamą, która kiedyś źle patrzyła na obowiązki w przedszkolu. Gdy usłyszałam, że moja córka w swojej grupie ma dyżury – raz nakrywa do stołu, innym razem pomaga sprzątać po zajęciach plastycznych, a czasem podlewa rośliny – w pierwszym odruchu poczułam bunt. W mojej głowie zabrzmiało to tak: „Moje dziecko nie jest służącym. Przecież to przedszkole, a nie zakład pracy”. Dziś wiem, że to ja miałam problem – nie przedszkole. „Zostaw, ja zrobię to szybciej” – słowa, które niszczą samodzielność Jestem mamą, która wszystko robiła za swoje dziecko. Bo szybciej. Bo czyściej. Bo mniej nerwów. Gdy córka próbowała ścielić łóżko – poprawiałam. Gdy chciała pomóc w kuchni – bałam się bałaganu. Gdy odkładała zabawki – wyręczałam ją, bo przecież „i tak zrobię to lepiej”. Aż któregoś dnia pani z przedszkola powiedziała mi przy odbiorze: „Córka pięknie dziś współpracowała. Dzieci mają swoje obowiązki i ona świetnie sobie radzi”. Nie zrozumiałam od razu. W domu nadal chciałam trzymać kontrolę. Ale pewnego popołudnia podsłuchałam rozmowę córki z babcią: „Babciu, ja to wszystko umiem. Tylko mama mi nie pozwala”. To było jak kubeł zimnej wody. Obowiązki w przedszkolu nie są karą. To fundament pewności siebie Dziś widzę, ile dobrego dały jej te małe, przedszkolne zadania. Nakrywanie do stołu – odpowiedzialność. Sprzątanie po zabawie – szacunek do pracy innych. Pomaganie kolegom – współpraca. Dyżury – poczucie, że jest potrzebna i ważna. Zorientowałam się, że obowiązki nie odbierają dzieciom dzieciństwa. One pomagają im w nie wejść – odważnie, samodzielnie i z poczuciem sprawczości. Zaczęłam pozwalać córce robić więcej w domu. Teraz sama z siebie ścieli łóżko, pomaga przy kolacji, segreguje pranie. Nie dlatego, że musi. Dlatego, że chce. Czuje się duża, odpowiedzialna i kompetentna. A ja, patrząc na nią, coraz częściej myślę: „Gdyby nie obowiązki w przedszkolu, dalej trzymałabym ją pod kloszem”. Drodzy rodzice – nie bójmy się oddać dzieciom małych odpowiedzialności Wiele z nas chce chronić swoje dzieci. To naturalne. Ale chroniąc je przed każdym wysiłkiem, odbieramy im coś znacznie ważniejszego – przestrzeń na rozwój. Obowiązki w przedszkolu to nie wyzysk, nie przesada, nie „robienie z dzieci dorosłych”. To nauka, którą powinny wynieść, zanim trafią do szkoły i później – w dorosłość. Dziś mogę powiedzieć jedno: cieszę się, że ktoś w przedszkolu nauczył moją córkę tego, czego ja przez długi czas nie potrafiłam – wiary w siebie. Zobacz także: Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
„Syn ma 14 lat i nie umiał kupić biletu”. Sami tworzymy pokolenie bezradnych nastolatków
To historia, która coraz częściej pojawia się w domach nastolatków – z jednej strony dzieci są bystre, z drugiej zaskakująco mało samodzielne.
14-latek pojechał do dziadków na trzydniową wizytę. Mama zawiozła go do małej miejscowości, upewniła się, że wszystko jest w porządku i wróciła do domu. Spodziewała się, że syn bez problemu poradzi sobie w drodze powrotnej. Tymczasem, gdy stanął przed okienkiem na małomiasteczkowym dworcu, nie wiedział, jak… kupić bilet. „Mamo, ja nie wiem, co mam jej powiedzieć” Plan był prosty. Chłopak po trzech dniach u dziadków miał wrócić sam pociągiem. Mały dworzec, krótkie połączenie, żadnej filozofii. Mama chciała dać mu trochę odpowiedzialności – ot, drobny krok w dorosłość. Kiedy jednak nadszedł dzień powrotu, telefon zadzwonił. – Mamo, ja nie wiem, co mam powiedzieć. Jaki bilet? Ona czeka… – wyszeptał zdenerwowany chłopak. Stał przed kasjerką, która patrzyła na niego z lekkim zniecierpliwieniem. Dla niego to było jak egzamin – i to taki, do którego nikt go nie przygotował. Nie wiedział, że trzeba podać godzinę, kierunek, a nawet to, czy ma mieć ulgę. Mama zamarła. Nie dlatego, że syn nie kupił biletu. Ale dlatego, że nagle dotarło do niej, jak bardzo chroniła go przed codziennością. Technologia ułatwia, ale… odbiera okazję do nauki „Przecież on umie kupić bilet online” – tłumaczyła sobie później. I właśnie w tym tkwi problem. Dzisiejsi nastolatkowie doskonale poruszają się w świecie cyfrowym, ale zwykłe, analogowe sytuacje potrafią ich sparaliżować. Rodzice zgłaszają podobne problemy: nastolatki nie potrafią zapytać o drogę, zadzwonić, by coś załatwić, umówić wizyty, a nawet rozmawiać z obcą osobą w okienku. Nie dlatego, że są nieśmiali. Po prostu nigdy nie musieli. A przecież te drobne życiowe kompetencje budują w nich pewność siebie. Nie nauczą się ich ani w szkolnej ławce, ani w żadnej aplikacji. Czy pozwalamy dzieciom dorosnąć? Historia mamy i jej syna to sygnał, który trudno ignorować. W dobrej wierze wyręczamy nastolatki w niemal wszystkim – bo szybciej, bo wygodniej, bo nie chcemy, żeby się stresowały. Tymczasem brak okazji do praktyki sprawia, że nawet mały dworzec w małej miejscowości staje się dla nich przeszkodą nie do przejścia. Może więc, zamiast tylko chronić, powinniśmy częściej pozwalać im próbować. Tak, nawet jeśli oznacza to czekanie przy kasie i jąkanie się przed panią z okienka. Bo to właśnie te drobne sytuacje uczą ich samodzielności na całe życie. Zobacz także: Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
Jestem nauczycielką i mam prośbę: przed szkołą nauczcie dzieci tej 1 rzeczy, bo będzie dramat
„Siedem lat to nie za wcześnie, żeby dziecko umiało zawiązać buty” – napisała do naszej redakcji doświadczona nauczycielka z klas I–III. Jej apel nie jest kolejnym głosem o podręcznikach czy wyprawkach. To konkretna i poruszająca prośba do rodziców, którzy właśnie przygotowują dzieci do rozpoczęcia szkoły.
Szok już na wejściu. Bo mama zawsze pomagała Pani Monika, nauczycielka z ponad 20-letnim doświadczeniem, w liście do naszej redakcji opisała sytuację, którą obserwuje co roku we wrześniu. Dzieci trafiają do szkoły podekscytowane, czasem przestraszone, ale bardzo często – kompletnie nieprzygotowane do samodzielności. I nie chodzi o to, że nie znają literek czy nie potrafią pisać swojego imienia. Problem zaczyna się znacznie wcześniej – od butów. „W pierwszym tygodniu szkoły najwięcej czasu spędzam na... wiązaniu sznurowadeł. Dosłownie. Kiedy dzieci mają zajęcia na sali gimnastycznej lub wychodzimy na boisko, okazuje się, że 7-latek nie potrafi sam założyć butów na zmianę, a o zawiązaniu ich nawet nie ma mowy. Część z nich nie zna też zasady, że po wejściu do szkoły zmieniamy obuwie” – pisze nauczycielka. Najbardziej poruszające są jednak momenty, kiedy dzieci nie wiedzą, jak samodzielnie skorzystać z toalety. „Czasem trzeba pomóc w zapięciu spodni, czasem dziecko się popłacze, bo w domu zawsze był ktoś, kto pomógł. W szkole – mimo że jesteśmy – nie zawsze zdążymy być wszędzie naraz. Warto to zrozumieć” – dodaje nauczycielka. Lista rzeczy, które naprawdę warto przećwiczyć W swoim liście pani Monika nie oskarża rodziców. Przeciwnie – prosi, by spojrzeli na start szkoły nie tylko jako na początek nauki, ale przede wszystkim jako moment, w którym dziecko zostaje samo, choćby na kilka godzin. Bez mamy i taty. A wtedy warto, żeby znało kilka prostych, życiowych zasad: Zakładanie i zdejmowanie kurtki czy bluzy. Dziecko powinno wiedzieć, jak odwiesić ubranie na wieszak i rozpoznać swoje rzeczy. Korzystanie z toalety. Nie chodzi o sprawy fizjologiczne, ale o to, żeby dziecko umiało zamknąć drzwi, zapiąć spodnie, umyć ręce i wiedziało, że może poprosić o pomoc, jeśli coś się stanie. Wiązanie butów. Najlepiej już w przedszkolu zacząć ćwiczyć tę umiejętność – albo wybrać buty na rzepy, jeśli dziecko nie jest jeszcze gotowe. Samodzielne jedzenie i otwieranie opakowań. Kanapki w pudełku, jogurt, butelka z wodą – to wszystko może być trudne, jeśli nigdy wcześniej nie ćwiczyliście tego razem. Zasady zachowania przy stole i w klasie. Dziecko powinno wiedzieć, że nie wychodzi z sali bez pytania, że nie przerywa, gdy ktoś mówi, i że mówi, kiedy potrzebuje pomocy. Siedmiolatek to nie maluch. Dajcie dzieciom szansę Na zakończenie swojego listu pani Monika podkreśla, że wszystkie dzieci mają prawo się bać i mogą czegoś nie umieć. Ale nie warto tego zrzucać na szkołę, która nie zastąpi domu. „Wiem, że rodzice chcą pomóc. Czasem jednak – pomagając za bardzo – odbierają dzieciom szansę, żeby się czegoś nauczyły. Samodzielność to nie luksus. To konieczność” – pisze nauczycielka. Jej apel nie jest skargą, ale próbą wsparcia. Żeby 1 września nie zamienił się w dramat, wystarczy kilka tygodni spokojnych przygotowań. Poświęćcie trochę czasu na małe, codzienne próby – niech dziecko samo zapnie kurtkę, schowa buty do szafki, spróbuje zapiąć plecak. Niech wie, że dacie mu przestrzeń, żeby próbować – i że nie wszystko musi wyjść za pierwszym razem. „Bo szkoła to nie tylko książki. To szkoła życia. A samodzielność to pierwszy rozdział, który dziecko powinno poznać, zanim usiądzie w ławce” – podsumowuje pani Monika. Zobacz też: Wydałam na wyprawkę prawie 600 zł. Popłakałam się, jak przeczytałam wiadomość ze szkoły
5 rzeczy, których trzeba nauczyć dziecko, zanim skończy 3 lata. Jeszcze sobie za to podziękujesz
To prawdziwy wychowawczy trik, który ułatwi życie rodzicom i pomoże usamodzielnić dziecko. Wszystko jest bardzo proste, ale tylko pod warunkiem, że się pospieszysz i nauczysz tego dziecko przed trzecimi urodzinami. Potem będzie już znacznie trudniej.
Wczesne dzieciństwo to wyjątkowy czas – umysł malucha jest wtedy jak gąbka, chłonny, elastyczny, pełen ciekawości świata. To właśnie wtedy najlepiej wprowadzać zasady, budować nawyki i rozwijać kompetencje, które zaprocentują w przyszłości. Podpowiadamy, którym aspektom wychowania warto się przyjrzeć i nieco inaczej je zorganizować. Cel jest taki, żeby dziecko wyrosło na zdrową i samodzielną osobę, na którą w przyszłości spojrzysz z dumą i w duchu powiesz sobie „dobra robota!”. 1. Zajmowanie się sobą Nie chodzi tu o zostawienie malucha samemu sobie, lecz o stopniowe wprowadzanie prostych czynności, które dziecko może wykonywać samodzielnie – i które sprawiają mu radość. Zakładanie bucików, wkładanie czapki, samodzielne picie z kubka czy nauka korzystania z nocnika – to wszystko są małe kroki ku niezależności. Dziecko, które potrafi samodzielnie wykonać proste zadania, zyskuje poczucie sprawczości i pewność siebie. Warto wspierać je w tych działaniach, nawet jeśli oznacza to więcej bałaganu lub dłuższy czas przygotowań. Z czasem przyjdzie precyzja i szybkość, ale najpierw potrzebna jest cierpliwość rodzica. 2. Kompetencje społeczne Dziecko, które potrafi powiedzieć „proszę”, „dziękuję” i „przepraszam”, które umie poczekać na swoją kolej, zyska sympatię innych dzieci i dorosłych. Warto ćwiczyć te umiejętności w codziennych sytuacjach – podczas zabawy, spaceru, wizyty u dziadków czy w sklepie. To również czas, kiedy dziecko uczy się rozpoznawania i nazywania emocji – własnych i cudzych. Pomóż mu w tym: nazywaj to, co czuje („Widzę, że jesteś zły, bo zabrałam tablet”), ucz empatii („Zobacz, Hania płacze – może podasz jej misia?”). Takie rozmowy budują fundamenty pod późniejsze relacje społeczne i umiejętność rozwiązywania konfliktów. 3. Jedzenie wszystkiego i próbowanie nowych smaków Im wcześniej dziecko pozna różnorodne smaki, tym mniejsze ryzyko, że w przyszłości będzie niejadkiem. Eksperci podkreślają, że pierwsze trzy lata życia to złoty czas na kształtowanie zdrowych nawyków żywieniowych. Serwuj dziecku warzywa w różnych formach, eksperymentuj z przyprawami, ucz jedzenia przy stole, bez rozpraszaczy w postaci bajek. Jeśli maluch odmawia jedzenia czegoś nowego – nie zmuszaj, ale proponuj ponownie. Czasem potrzeba kilkunastu prób, zanim dziecko przekona się do nowego smaku. A kiedy już przekona się do kaszy jaglanej albo brokułów, będziesz mieć powód do dumy. 4. Sprzątanie po sobie To jeden z najcenniejszych nawyków, które warto wprowadzić jak najwcześniej. Oczywiście, nie chodzi o perfekcyjny porządek – lecz o zrozumienie, że zabawa kończy się sprzątaniem. Wspólne układanie klocków, odkładanie książeczek na półkę, wrzucanie brudnych ubrań do kosza – to wszystko może być świetną zabawą, jeśli dodasz do tego muzykę, pochwałę lub element rywalizacji („Kto szybciej pozbiera kredki?”). Dziecko uczy się wtedy odpowiedzialności i porządku, a Ty – zyskujesz pomocnika, a nie kolejne źródło bałaganu. 5. Ruch Ruch to nie tylko sposób na rozładowanie energii – to fundament zdrowego rozwoju. W tym wieku warto zachęcać dziecko do wspinania się, biegania, turlania, skakania, a także do zabaw rozwijających motorykę małą – jak malowanie, układanie puzzli czy lepienie z plasteliny. Nie chodzi o zapisanie dwulatka na dodatkowe zajęcia, ale o stworzenie mu możliwości do aktywnego spędzania czasu. Spacery, place zabaw, taniec przy muzyce w domu – to wystarczy. Ruch wspiera rozwój mózgu, koordynacji, a także poprawia samopoczucie. A dziecko, które dużo się rusza, lepiej śpi, łatwiej się koncentruje i ma mniejszy problem z agresją czy nadpobudliwością. Im szybciej zaczniesz, tym łatwiej będzie zbudować dobre nawyki. Dzieci chłoną wszystko jak gąbka, ale z wiekiem robią się bardziej oporne, uparte, zyskują własne zdanie i... większą siłę negocjacyjną. Dlatego działaj teraz – z miłością, cierpliwością i uważnością. I nie zapomnij – za kilka lat podziękujesz sobie za te wychowawcze decyzje. Zobacz też: Taki poród zdarza się raz na 8 tysięcy. Trojaczki ze Szczecina dostały bajeczne imiona Dziecka w tym wieku nie wolno zabierać na ścieżkę rowerową. Wlepią ci mandat na 5 tysięcy W ten sposób wychowasz pewne siebie dziecko. Rodzice nie wiedzą, że wystarczy 1 prosty nawyk
Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
Pierwszy samodzielny wyjazd na kolonie to jeszcze nie koniec świata, chociaż może ci się tak wydawać. Spokojnie, dziecko sobie poradzi, ale na pewno będzie mu łatwiej, jeśli wcześniej nauczysz je kilku ważnych rzeczy. To się przyda, i to nie tylko na obozie − w życiu także.
Wyjazd na kolonie to ważny moment w życiu i twoim, i dziecka. To nie tylko rozłąka na kilka dni – to pierwszy, może trochę niepewny, ale niezwykle ważny krok w stronę samodzielności. Możesz się denerwować, to zupełnie naturalne. Ale pamiętaj – dziecko wyczuwa emocje jak radar. Dlatego lepiej zamiast się stresować postaw na przygotowania. Naucz swoje dziecko kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, tak samo jak i ty. Przed wyjazdem na obóz − wzmocnij samodzielność dziecka Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas. Nawet jeśli to nie jego pierwszy wyjazd bez rodziców, a np. pierwszy z nocowaniem pod namiotem – warto rozwiać wątpliwości. Opisz mu, jak wygląda dzień na obozie: wspólne posiłki, zabawy, wycieczki, cisza nocna. Przypomnij, że nie będzie samo – będą rówieśnicy, opiekunowie, wychowawcy. Wytłumacz, że każdy może mieć momenty tęsknoty, ale to zupełnie normalne. Uspokój je – każdy na obozie jest tam po raz pierwszy w pewnym sensie. Poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i jego pewności siebie. Możecie wspólnie poćwiczyć proste codzienne czynności – nie tylko po to, by miało łatwiej, ale by poczuło, że potrafi. Warto też rozmawiać – o tym, co zrobić, gdy coś się zgubi, gdy będzie się bało albo czuło niepewnie. Przećwiczcie scenariusze, które mogą się wydarzyć, żeby miało gotowe schematy działania. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym doświadczeniem. Wzmocnią poczucie bezpieczeństwa dziecka i jego kompetencje. A ty zyskasz trochę spokoju ducha, wiedząc, że przygotowałaś je najlepiej, jak można. 1. Ścielenie łóżka Prosta rzecz, a daje poczucie kontroli nad przestrzenią. Na obozie nikt nie będzie sprawdzał hotelowych standardów, ale dobrze, żeby dziecko wiedziało, jak złożyć śpiwór, zwinąć koc, ułożyć rzeczy na swoim miejscu. Dzięki temu poranki będą mniej chaotyczne, a dziecko szybciej się odnajdzie w nowych warunkach. 2. Pranie ręczne Nie każde dziecko musi wrócić z obozu z czystą walizką, ale warto nauczyć je, jak przeprać skarpetki czy majtki. Zabierzcie na próbę trochę mydła w kostce i zróbcie „warsztaty” w domu. Dziecko nauczy się, że to nic trudnego, a przy okazji będzie mieć większy komfort i niezależność podczas wyjazdu. 3. Higiena Szczoteczka, pasta, mydło, ręcznik – spakowane? Super. Ale czy dziecko wie, jak ich używać w warunkach polowych? Warto przypomnieć o myciu rąk przed posiłkiem, o codziennym prysznicu – jeśli będzie dostępny – i o tym, żeby nie dzielić się ręcznikiem czy szczoteczką z kolegami. Dobrym pomysłem będzie też przygotowanie zestawu „awaryjnego” – chusteczki nawilżane, żel antybakteryjny i kilka plasterków w kosmetyczce. 4. Orientacja w terenie Obóz to nie zawsze ośrodek z recepcją i mapą na ścianie. Dziecko powinno wiedzieć, jak trafić do swojego namiotu, gdzie jest stołówka, gdzie znajduje się punkt zbiórki. Warto wytłumaczyć, że nie należy oddalać się samodzielnie od grupy, i co zrobić, jeśli jednak się zgubi. Możecie poćwiczyć to w parku albo na dużym placu – pokaż, jak wygląda orientacja w terenie bez telefonu w ręku. 5. Ochrona przed owadami Komary, kleszcze, meszki – to niestety część obozowej przygody. Spakujcie razem środek odstraszający, wytłumacz, kiedy i jak go stosować. Warto też nauczyć dziecko, jak sprawdzać ciało pod kątem kleszczy – najlepiej codziennie wieczorem, np. z pomocą kolegi albo wychowawcy. Jeśli będzie spało pod namiotem, naucz je, by zawsze zamykać wejście i nie zostawiać jedzenia na wierzchu. 6. Szukanie pomocy To podstawa. Dziecko powinno wiedzieć, do kogo się zgłosić, gdy coś się dzieje. Wytłumacz, że wychowawcy są po to, by pomagać – niezależnie, czy chodzi o zgubioną bluzę, smutek, skaleczenie czy konflikt z kolegą. Naucz, że proszenie o pomoc to nie słabość, ale oznaka dojrzałości. Możesz nawet zapisać mu w notesie kilka ważnych informacji – numer telefonu do ciebie, dane kontaktowe do kadry, nazwę i adres ośrodka. Pierwszy obóz to krok milowy – dla dziecka i dla ciebie. Przygotujcie się razem i potraktujcie to jak wspólne wyzwanie. Ucząc dziecko samodzielności, pokazujesz mu, że mu ufasz. A to najlepsze, co możesz mu dać na drogę. Zobacz też: Cytaty o życiu – piękne i inspirujące cytaty i sentencje Wierszyki do pamiętnika: dla dzieci, śmieszne, krótkie, cytaty i wpisy Ci rodzice mają najsilniejszą więź z dziećmi. Robią 7 rzeczy, o których reszta zapomina
„Jestem nauczycielką i mam prośbę do rodziców: przed szkołą nauczcie dzieci wiązać buty, jeść, ubierać się. Brak samodzielności to dramat” [LIST DO REDAKCJI]
Od dziesięciu lat jestem nauczycielką w klasach I-III. Lada chwila w naszej szkole znów pojawią się nowi uczniowie w wieku 6 i 7 lat… Niestety, bo prawdopodobnie, tak jak w tamtym roku, większość tych dzieci będzie kompletnie niesamodzielna.
Choć trudno w to uwierzyć, fakty są takie, że pierwszoklasiści nie potrafią samodzielnie się ubrać, zawiązać butów, a nawet jeść… Stąd moja prośba do rodziców, ale i nauczycielek przedszkola: zanim dzieci pójdą do szkoły, nauczcie je podstaw samodzielności. Co powinien umieć 7-latek? Uprzedzając Państwa złośliwe komentarze, pragnę podkreślić, że o tym, co powinno umieć dziecko rozpoczynające naukę w szkole, mówi PODSTAWA PROGRAMOWA wychowania przedszkolnego. To tam określono, że dziecko wkraczające w wiek szkolny powinno wiedzieć jak: poprawnie umyć się i wytrzeć oraz umyć zęby, samodzielnie korzystać z toalety, samodzielnie ubrać się i rozebrać. Oczywiście w podstawie programowej jest o wiele więcej wytycznych. Dotyczą one różnego rodzaju gotowości do nauki i życia społecznego. Na ten temat już nawet nie chcę się wypowiadać… Ze wszystkim z roku na rok jest coraz gorzej. Dzieci nie są niczemu winne Wróćmy do samodzielności. Jako pedagog mam świadomość, że dzieci nie są tu niczemu winne. To my, dorośli odpowiadamy za to, jak bardzo są samodzielne. I oczywiście nie mam tu na myśli dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności – ich kłopoty z samodzielnością to zupełnie odrębny temat. Mam na myśli wyłącznie dzieci, które – mimo braku orzeczeniu o niepełnosprawności – wykazują się totalną niesamodzielnością. Jak to możliwe? Jedyne wyjaśnienie jest takie, że dorośli są nadopiekuńczy i wyręczają dzieci we wszystkim. Babcie wiążą uczniom buty My, nauczyciele widzimy, jak mamy i babcie (ale tatusiowie i dziadkowie też) wiążą naszym uczniom buty. Noszą za nich plecaki. Zakładają kurteczki, zapinają suwaki… Efekt? Dzieci w szkole pozbawione tego „wsparcia” czują się kompletnie bezradne. Dlatego, że my, nauczyciele, nie mamy możliwości chodzić z wszystkimi uczniami do toalety, myć im rąk, wycierać pupy. Komu robicie większą krzywdę? Zanim twoje dziecko pójdzie po raz pierwszy do szkoły, odpowiedz sobie szczerze na takie pytania: Czy umie umyć ręce (mydłem)? Czy potrafi założyć/zdjąć: buty, kurtkę, bluzę? Czy potrafi samodzielnie jeść? Czy potrafi samodzielnie korzystać z toalety? Jak będzie się czuło, gdy okaże się, że prędzej załatwi się w majtki, niż samo pójdzie do WC? Drodzy Rodzice, jeśli właśnie puszczacie do szkoły niesamodzielne dziecko – zgadnijcie, komu robicie większą krzywdę? Nauczycielom czy dziecku? Jako nauczycielka podpowiem, że: dziecku. Małgorzata Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Ksiądz z TikToka o posiadaniu dziecka przed ślubem: „To nie przeszkoda”. Zaskakujące słowa! Tragiczny finał wakacji: 7-latka została przygnieciona przez pomnik w hotelu. „Nasze życie jest zrujnowane” Stwierdzono śmierć mózgu – tydzień później niemowlę zaczęło samo oddychać. Rodzice nie zgadzają się na odłączenie od aparatury
„Znajomi wychowują życiową sierotę. Na urlopie karmili łyżką 7-latka, kroili mu naleśniki, towarzyszyli w WC” [LIST DO REDAKCJI]
Dotąd uważałam się za osobę tolerancyjną i szanującą postawy innych ludzi. Ale od ostatniego urlopu już wiem, że nie mogę patrzeć, jak rodzice wychowują życiowe sieroty. Po prostu nie mogę.
Wyjechaliśmy nad morze ze znajomymi. My, tzn. ja, mąż i nasza 5-letnia córka. Znajomi to małżeństwo z 7-letnim synem. Ten Kubuś przy naszej Julce to taka niemota, że aż strach. I to wszystko przez jego rodziców! Karmienie 7-latka zupką Zaznaczę, że Kubuś to zdrowy chłopak. W dodatku wygląda nie na 7, a na 9 lat. Ale jego rodzice widocznie uważają, że zatrzymał się w rozwoju na etapie 2-latka. Bo jak można inaczej pomyśleć, wiedząc, że to dziecko samo nie jest w stanie zjeść zupy? Mama karmi go łyżką! Żeby na pewno się najadł i przypadkiem nie zachlapał koszulki… To dziecko nie jest w stanie samo zjeść również naleśników czy kotletów, jeśli mama najpierw mu ich nie pokroi. Jak ta pierdoła pójdzie do szkoły? Tematy zakazane Ojciec Kuby próbuje trochę hamować żonę, ale sam odpuszcza. Znamy Tomka od lat. Mój mąż chodzi z nim na strzelnicę i siłownię. Uwaga: przy Kubusiu nie mają prawa poruszać tematu przemocy. Pistolet, amunicja, strzelnica – to są słowa, przy których rzekomo dostaje „małpiego rozumu”. Nie wiem jak on, ale jego mama, Sylwia – na pewno. Nie wolno też oceniać dzieci. Kiedy Kubuś i Julka bawili się na placu zabaw i okazało się, że chłopak boi się drabinki, po której nasza mała przeszła raz-dwa… Dostało nam się od Sylwii, tylko dlatego, że powiedzieliśmy do Julii: „Brawo!”. W parku linowym był jeszcze większy cyrk. Kubuś zrezygnował po pierwszej minucie. Z płaczem. Julka bawiła się świetnie. Czy muszę dodawać, że zabroniono wypowiadać słowa: „park linowy” w obecności Kubusia? Właśnie tak było! 7-latek sam nie chodzi do WC! Mnie nawet nie chodzi o jakieś stereotypy, że jak chłopiec to nie ma prawa płakać i zawsze musi pokonywać wszelkie trudności. Chodzi wyłącznie o wiek tego dziecka. Które nawet nie chodzi samo do toalety… Zawsze z mamą albo tatą. Kiedy pojawił się pomysł, że Kubuś przyjdzie do Julki, gdy jego rodzice pojadą do swoich rodziców na jeden dzień… wpadłam w panikę. Czy oni uważają, że będę go podcierać? Karmić go zupą, kroić mu kotleciki? Znosić jego ciągłe frustracje i płacze? Skakać wokół niego jak przy księciu? W dodatku on jest ciągle taki naburmuszony i zarozumiały. „Celebrycki”, jak to określa z dumą Sylwia. Ludzie! Powiedzcie, że nie robicie z dzieci kluch, które niczego od siebie nie wymagają i wszystkiego się boją… Marta O. Piszemy też o: Zmarła 34-letnia Justyna z Wodzisławia Śląskiego. Była w 5. miesiącu ciąży Pijani rodzice wieźli ze sobą dziecko, mieli we krwi aż 3 promile Matka zostawiła dziecko w samochodzie i poszła na zakupy. Interweniowała policjantka
Samodzielne i mobilne – oto dziecko w 15. miesiącu życia. Trzeba je chronić!
Twoje 15-miesięczne dziecko chciałoby nie tylko chodzić, ale i wspinać się po schodach. Uwielbia też eksperymentowanie i samodzielność, choć nie przepada za rozstaniami z rodzicami. Sprawdź co jeszcze potrafi i czym może zaskoczyć cie maluch dziecko w 15. miesiącu życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co cię może niepokoić? Co cię może zainteresować? Rozwój fizyczny Choć 15 miesięczne dziecko wciąż ma trudności z utrzymaniem równowagi, coraz lepiej radzi sobie z przejściem bez szwanku przez cały pokój. Potrafi też schylać się i podnosić drobne zabawki. Zabawki edukacyjne dla dzieci - sprawdź ranking i opinie rodziców! Dziecko w wieku 15 miesięcy na ogół nie poprzestaje na chodzeniu: zaczyna piąć się coraz wyżej. I to dosłownie, bo dostrzega już uroki wspinaczki po schodach i oddaje się temu zajęciu całą duszą. Choć maluch z pewnością będzie domagał się pokonywania kolejnych pięter, nie wdrapujcie się za wysoko – pamiętaj, że drogę powrotną pokona na twoich rękach (nauka schodzenia potrwa jeszcze wiele miesięcy). Coraz lepiej radzą też sobie małe rączki i paluszki. 15 miesięczne dziecko potrafi już wkładać małą zabawkę do pojemnika, z łatwością otwiera i zamyka pudełka albo szufladki, wyjmuje z nich interesujące przedmioty, gromadzi je i rozrzuca wokoło. Potrafi z łatwością zebrać z dywanu maciupeńkie okruszki, rozsypany groszek albo koraliki. View Burdaffi on the source website Dziecko może równie chętnie posługiwać się lewą i prawą ręką lub preferować jedną rączkę, by po kilku dniach przestawić się na drugą. Sprawdź kiedy można stwierdzić, czy dziecko jest leworęczne Rady dla rodziców: Pokaż dziecku jak się wchodzi po schodach. Zachęcaj je, aby na kolejnych stopniach stawiało naprzemiennie raz prawą, raz lewą nóżkę. Ćwiczenia, które polegają na naprzemiennej aktywności obu stron ciała, stymulują rozwój mózgu. Pozwól dziecku jeść samodzielnie. Dzięki takim próbom dziecko ćwiczy koordynację „oko-ręka”. Zrezygnuj z kojca. Dużo lepszym wyjściem jest zorganizowanie dziecku bezpiecznego kącika w pokoju lub kuchni. Kojec sztucznie ogranicza swobodę dziecka i nie pozwala mu na naturalny rozwój ruchowy. Baw się w berka na czworakach. Zabawa w pieska i kotka doskonale wpływa na mięśnie i na rozwój mózgu. Pozwól dziecku poznawać świat wszystkimi zmysłami. Niech obserwuje, nasłuchuje, dotyka, wącha, a nawet liże to, co chce zbadać. Poznaj zabawy rozwijające zmysły Rozwój emocjonalny Maluch już doskonale zdaje sobie sprawę, że mama jest całkowicie odrębną istotą i że w każdej chwili może zniknąć z jego pola widzenia. Dlatego w tym wieku często powraca lęk przed rozstaniem, którego największe nasilenie przypadnie w okolicach 18-19 miesiąca. Sprawdź czego boją się dzieci w różnym wieku Mimo rosnącej samodzielności 15 miesięczne dziecko nadal jest łaknącym czułości i bliskości szkrabem, dla którego najważniejsze jest przebywanie z mamą. Dziecko w tym wieku jest rozdarte między potrzebą niezależności a pragnieniem bezpieczeństwa, jakie znajduje u rodziców. Rozłączone z nimi przeżywa wielki stres. Strach przed odejściem rodziców jest naturalnym etapem w rozwoju dziecka, ale dzięki twojemu umiejętnemu postępowaniu wkrótce powinien minąć. Poznaj praktyczne rady na łagodne pożegnanie W tym okresie dla dziecka niezwykle ważne stają się codzienne rytuały. Dzięki coraz lepszej pamięci dziecko zapamiętuje codzienny przebieg zdarzeń, a powtarzanie zachowań w tej samej kolejności daje mu poczucie bezpieczeństwa. Rady dla rodziców: Nie zabraniaj dziecku wchodzić z tobą do łazienki. Choć dwuosobowe wycieczki do toalety teraz cię denerwują, niedługo je docenisz: zaowocują szybszą nauką siusiania do nocnika a co za tym idzie pożegnaniem z pieluszką. Sprawdź kiedy dziecko będzie mogło pożegnać się z pieluszką Pomóż dziecku spotkać rówieśników. Stwarzaj mu jak najwięcej możliwości nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi, jednak nie oczekuj, że od razu zacznie się z nimi bawić. Na początku będzie je traktować trochę jak duże zabawki, które można odepchnąć albo wyjąć im z rąk wiaderko czy łopatkę. Będzie się bawić nie z nimi, a obok nich. To zupełnie normalne. Z czasem to się zmieni, jednak by tak się stało, dziecko musi zrozumieć, kim są te zabawne istoty, które czasem widuje. Sprawdź jak traktuje rówieśników kilkunastomiesięczny maluch a jak starsze dziecko? Czytaj dziecku książki. Wieczorne czytanie jest znakomitym rytuałem ułatwiającym zasypianie. Cichy głos mamy lub taty, słabe światło i powtarzalność czynności działają uspokajająco i usypiająco. Sprawdź, dlaczego warto czytać dziecku książki Rozwój intelektualny Jakie nowe słówko poznało w tym miesiącu twoje dziecko? Najprawdopodobniej jego słownik poszerzył się już o kilka nowych wyrazów, np. „daj”, „baba” lub „lala”. 15 miesięczne dziecko używa także kilku dwusylabowych wyrazów naśladujących odgłosy wydawane przez zwierzęta: „hau-hau” lub „ko-ko” i potrafi je przypisać właściwym zwierzętom. Doskonali się dziecięca świadomość własnego ciała: maluch zapytany o jakąś część ciała może już umieć wskazać np. gdzie jest jego oczko, nos, ręka. Może też próbować wskazać je na twoim ciele. Jedną z ulubionych zabaw w tym okresie może być opieka nad lalką – dzięki temu zajęciu malec lepiej poznaje ludzkie ciało. Pojęcie „ulubiona zabawa” jest jednak dość umowne: obserwując swoje dziecko, możesz podejrzewać, że nie lubi żadnej zabawy, a wszystkie zabawki je nudzą. Tak nie jest. Malec porzuca kolejne zajęcia, bo nie umie jeszcze się skupić na jednej czynności. Jego uwaga jest rozproszona między zabawą, rodzicami a obserwacją świata. Coraz większa sprawność motoryczna rąk i dłoni idzie w parze z rosnącą kreatywnością. Dziecko chętnie rysuje kredkami po czym tylko może – bazgranie jest dla niego nowym, ekscytującym doświadczeniem. Kiedy możesz spodziewać się uśmiechniętych słoneczek i domków z kominem? Jeszcze nieprędko. Sprawdź jak rysuje dziecko - rok po roku Rady dla rodziców: Zapisuj nowe słówka. Nawet jeśli teraz wydaje ci się, że zapamiętasz je na zawsze, mogą ulecieć z pamięci, a byłoby szkoda. Dzięki notatkom będziesz widzieć rozwój mowy dziecka jak na dłoni. Zapiski pozwolą ci także zauważyć wiele ciekawych rzeczy: może się np. okazać, że dziecko mówi „di” nie tylko na drzwi, ale np. na wszystko, co się otwiera i zamyka (np. usta). Prawda, że sprytnie? Baw się z dzieckiem przed lustrem. Z czasem zrozumie, że widzi w nim siebie. To będzie ogromny krok w jego rozwoju. Nie martw się, jeśli zauważysz, że dziecko najchętniej bazgrze ciemnymi kolorami. W tym okresie życia to nie jest objaw smutku lub problemów, ale tego, że malec – podobnie jak wszystkie dzieci w tym wieku – preferuje wyraziste, rzucające się w oczy barwy. Pomóż dziecku poznać zwierzęta. Baw się w „Jak mówi kotek” (piesek, krówka itd), pokazuj dziecku proste obrazki. Obejrzyj film: Prezenty dla dzieci w wieku od roku do 3 lat View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Bazgranie po ścianach. Dziecko, które wie już, jaką frajdę daje bazgranie, próbuje rysować po wszystkim, a szczególnie atrakcyjne wydają mu się ściany. Postaw sprawę jasno: nie wolno i już. Jeśli nie zareagujesz stanowczo, ozdobi w ten sposób całe mieszkanie. Przerywaj rysowanie także wówczas, jeśli zauważysz, że dziecko najbardziej zainteresowane jest gryzieniem kredek lub łamaniem ich. Bicie rówieśników. 15 miesięczne dziecko nie zdaje sobie sprawy z tego, że bijąc kogoś sprawia mu ból (prawdę mówiąc nie zdaje sobie sprawy z tego, że inna osoba ma jakiekolwiek uczucia). Choć jest jeszcze za małe, by to pojąć, reaguj, gdy próbuje kogoś uderzyć, np. przytrzymaj dziecku rękę i powiedz „Nie bij! Bicie boli". Nigdy nie karz za agresję klapsami, bo osiągniesz skutek przeciwny do zamierzonego - nauczysz dziecko, że rozwiązywanie problemów przy pomocy siły jest w porządku. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe - jak z nich korzystać?​ 10 mądrych zdań o wychowywaniu dzieci - Uwaga, chwytają za serce! 6 zdań, których dziecko nie powinno od ciebie usłyszeć Przestańcie się kłócić Jak rysuje dziecko? Rok po roku Czego boją się dzieci Czy wychowywać bezstresowo? Katalog zabaw rozwijających 12 - 18 miesięcy Zabawki, które rosną wraz z dzieckiem 14 produktów zakazanych dla dzieci Jakie klocki dla rocznego dziecka - opinie
Kalendarz rozwoju dziecka: 32. miesiąc życia (to już niemal 3 lata!)
W 32. miesiącu życia twoje dziecko może rozróżniać pojęcia „później" i „wcześniej", pamięta też, co działo się wczoraj. Jako niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu, co naturalne na tym etapie rozwoju. Sprawdź jednak, jakie problemy możesz napotkać, gdy wchodzi w 32. miesiąc życia.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Niespełna trzyletnie dziecko jest ucieleśnieniem ruchu: w żaden sposób nie można go utrzymać w jednym miejscu. Oglądany jeszcze kilka miesięcy temu z wielką uwagą „Krecik" (poznaj prawdy i mity o oglądaniu TV przez dzieci) teraz poszedł w odstawkę, a w życiu malca niepodzielnie królują: piłka i rowerek. I bardzo dobrze – dziecku w 3. roku życia potrzeba przede wszystkim dużo zabaw ruchowych, które znakomicie wpływają na sprawność jego nóżek i rączek. Kształtowaniu się zwinności sprzyja fakt, że w okolicy 32. miesiąca życia dziecko już wyrasta z noszenia pieluszek, umie wstrzymać siusiu przez kilka godzin, choć czasem – najczęściej w nocy lub podczas interesującej zabawy – jeszcze może zdarzyć mu się mokry wypadek. Wilgotne prześcieradło po każdej nocy jest zwykle dowodem na to, że dziecko przeżywa stres - sprawdź, co robić, gdy dziecko znów moczy się w nocy. Rady dla rodziców: Jeśli twój dwuipółlatek dobrze już opanował sztukę zdejmowania i zakładania spodni oraz majteczek, a także załatwiania się na nocniczek, warto dać mu możliwość uczynienia kolejnego kroku w rozwoju - sprawdź, jak uczyć dziecko samodzielności. Staraj się jak najczęściej wychodzić z dzieckiem na dwór. Niemal każda pogoda jest wymarzona na spacer. View Burdaffi on the source website Zobacz, w co się bawić z dzieckiem na dworze Rozwój emocjonalny W połowie trzeciego roku życia dziecko przeżywa ambiwalentne uczucia: z jednej strony marzy o samodzielności, z drugiej wciąż jest jedynie maminsynkiem, który uwielbia przytulanie, łaskotanie, całowanie. Choć coraz bardziej niezależny i samodzielny, wciąż nade wszystko ceni sobie rytuały domowe. Wieczorna kąpiel, czytanie, śpiewanie wspólne zasypianie to według maluszka najważniejsze chwile w ciągu dnia. Coraz rzadziej zdarzają się wieczorne wybuchy histerii, zwłaszcza gdy rodzice nie uginają się pod presją malucha, który np. nie chce położyć się do łóżka (czytaj też: sposoby na wieczorne usypianie). Rady dla rodziców: Pamiętaj, że każdy ma prawo do złego dnia. Jeśli twój dwuipółlatek był wyjątkowo nieznośny, a ty straciłaś nad sobą panowanie i nakrzyczałaś na nią lub – co gorsza – dałaś mu klapsa, nie rozpamiętuj w nieskończoność swojego zachowania, ale postaraj się temu zaradzić w przyszłości (przeczytaj, dlaczego nie wolno bić dzieci). Nie wyrzucaj sobie, że nie jesteś idealną matką. Może pomoże ci wyjście do kina lub spacer i odpoczynek od rodziny? Kiedy jednak twoje wybuchy powtarzają się zbyt często, dobrze będzie, jeśli zastanowisz się nad tym, w jaki sposób to zmienić (zobacz, co robić, gdy czujesz, że masz dość). Rozwój intelektualny Dla dziecka w trzecim roku życia ważne stają się pojęcia związane z czasem. Dwuipółlatek może rozróżniać „później i „wcześniej". Wie, czym jest wieczór i poranek. Interesuje się porami roku: zapamiętuje twoje objaśnienia, że w zimie pada śnieg, a w lecie można jechać kąpać się w jeziorze. Zaczyna odróżniać dni pracujące od sobót i niedziel – szczególnie łatwo przychodzi to dzieciom, których oboje rodzice pracują. Interesuje się, która jest godzina, choć jeszcze nie nadszedł czas na naukę zegara. Czytaj też: Dziś, jutro wczoraj - kiedy dziecko to zrozumie? Dwuipółlatek pamięta, co działo się wczoraj, szczególnie jeśli w grę wchodzą obiecane dzień wcześniej przez rodziców słodycze. Dla słodkiej nagrody, deseru maluszek zrobi wszystko, a zna już naprawdę wiele sztuczek! Łatwo przychodzi mu nauka kolejnych piosenek, do których teraz doszła choreografia i „pokazywanie" tekstu rączkami. Umiejętność zsynchronizowania słów i gestów to ważny krok w rozwoju intelektualnym dziecka. Jeżeli twoje dziecko nie chodzi ani do żłobka, ani do przedszkola, możesz rozejrzeć się za najbliższym klubem malucha lub zorganizować wśród znajomych cotygodniowe zabawy z dziećmi. Dziecko w w drugiej połowie trzeciego roku życia już dobrze radzi sobie w grupie rówieśniczej: razem z innymi dziećmi chętnie biega, skacze, zjeżdża na zjeżdżalni. Rady dla rodziców: Warto odświeżyć w pamięci słowa swoich ulubionych piosenek z dzieciństwa. „Wspólne śpiewanie z pewnością stanie się jedną z ulubionych zabaw twojego dziecka. Zdjęcia bliższej i dalszej rodziny mogą stać się dla was niewyczerpanym źródłem historyjek. Opowiadaj dziecku o przeszłości waszej rodziny. Takie opowieści doskonale cementują więź między domownikami - to jeden z ważnych kroków do stworzenia szczęśliwej rodziny. Obejrzyj film: Zabawki edukacyjne dla przedszkolaków View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Dyryguje domownikami. Bycie domowym dyktatorem to marzenie każdego trzylatka – na szczęście większość dzieci w tym wieku, choć z wielkim bólem – rozumie już, że jednak czasem trzeba podporządkować się komuś innemu. Poznaj zdanie psychologa, jak radzić sobie z małym terrorystą. Nie bawi się z innymi. Równolatki, choć często w tym wieku nie do końca jeszcze potrafią współpracować, bardzo wiele uczą się od siebie nawzajem, dlatego warto zapewnić im towarzystwo. Jeśli dziecko wstydzi się spotkań z rówieśnikami, zapraszaj dzieci do domu, żeby ośmielić swojego maluszka. Płacze w przedszkolu. Nie wszystkie dzieci szybko oswajają zmiany. Jeśli twój maluch nie chce chodzić do przedszkola, płacze, gdy rozstajesz się z nim rano, sprawdź, co mogło wywołać kłopoty z adaptacją. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? W którym centylu jest twoje dziecko? (Siatki centylowe online)​ 8 umiejętności potrzebnych w przedszkolu Choroba lokomocyjna także bez mdłości i wymiotów 12 prostych sposobów, by okazać dziecku miłość Czego mamy szukają w internecie? Co zapamięta twoje dziecko? Jedynak nie musi być egoistą Dlaczego dzieci są niegrzeczne? Błędy wychowawcze zbyt troskliwych rodziców Najstarsze, średnie, najmłodsze - charakter rodzeństwa 10 powodów, żeby mieć więcej niż jedno dziecko Żywienie przedszkolaka - prawdy i mity Czy mleko szkodzi. Sprawdź!
Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
Twoje dziecko pod koniec 3. roku życia jest niemal całkowicie samodzielne. W 33. miesiącu nieźle posługuje się łyżką i widelcem, co na pewno przyda mu się w przedszkolu. Jeśli planujesz wziąć udział w rekrutacji przedszkolnej, zobacz, jak mądrze przygotować dziecko do zmiany.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Dziecko pod koniec trzeciego roku życia jest już bardzo samodzielne. Samo wyjmie sok z lodówki, samo wyrzuci skarpetki do kosza z praniem, a nawet samo złoży swoje ubranko – oczywiście po swojemu. To nie dzieje się samo przez się. Duża w tym zasługa rodziców, którzy wiedzą, jak uczyć dziecko samodzielności. Gdy twój dwuipółlatek nieźle posługuje się łyżką i widelcem, warto zadbać o wspólne rodzinne obiady. Bez problemu ugotujesz je, uwzględniając zasady diety dla dzieci na 2. i 3. rok życia. Nie podawaj malcowi ciężkostrawnych potraw typu: paprykowe leczo, bigos, łazanki, bo może się to zakończyć ostrym bólem brzucha dziecka. Układ pokarmowy niespełna trzylatka jest już na tyle rozwinięty, że świetnie radzi sobie z trawieniem nawet nierozdrobnionych pokarmów. Rady dla rodziców: W zamian za zjedzony obiadek nie przekupuj dziecka słodyczami, ani nie zajmuj jego uwagi włączonym telewizorem. Te sposoby, choć na krótką metę skuteczne, mogą doprowadzić do tego, że bez migoczącego ekranu lub obietnicy słodkiego deseru dziecko będzie zawsze odmawiało jedzenia. Wypróbuj inne sposoby, by dziecko chciało jeść. Pilnuj nie tylko tego, ile dziecko je, ale przede wszystkim, czym go karmisz (zobacz, jakie produkty nie powinny się znaleźć na <a href="http://Aby%20przekona%C4%87%20maluszka%20do%20samodzielnego%20jedzenia%20warto%20wybra%C4%87%20si%C4%99%20z%20nim%20na%20wsp%C3%B3lne%20zakupy%20po%20dzieci%C4%99c%C4%85%20zastaw%C4%99%20sto%C5%82ow%C4%85.%20Kolorowe%20talerze%20z%20zabawnymi%20malunkami,%20ma%C5%82y%20widelczyk%20i%20%C5%82y%C5%BCka%20ze%20%C5%9Bmiesznym%20uchwytem%20uatrakcyjni%C4%85%20maluchowi%20spo%C5%BCywanie%20posi%C5%82k%C3%B3w.">talerzyku dziecka). Od zdrowej diety zależy nie tylko zgrabna sylwetka, ale też sprawny układ odpornościowy dziecka. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko wkracza w wiek przedszkolny. Jeśli jeszcze nie jest przedszkolakiem, już teraz warto je dobrze przygotować do przedszkolnego debiutu. Oczywiście najważniejsza jest kontrola potrzeb fizjologicznych, a tuż za nią umiejętność samodzielnego jedzenia. Ale niemal tak samo ważna jest także przyzwyczajenie się malucha do nieobecności rodziców (zobacz, jak przygotować dziecko do rozłąki) i swoboda w kontaktach z nieznajomymi – zarówno dziećmi, jak i dorosłymi. Trzylatki zazwyczaj są skrępowane w kontaktach z obcymi, jednak po kilku chwilach powinny oswoić się z nową sytuacją i odzyskać swobodę. Druga połowa trzeciego roku życia to nie jest jeszcze właściwy czas pierwsze przedszkolne przyjaźnie lub miłości. W 33 miesiącu dziecko nie ma potrzeby posiadania własnego, jednego jedynego przyjaciela – zdecydowanie preferuje zabawy grupowe. Najściślejszą więź nadal czuje z mamą, a w kolejce do jego serca ważne miejsca zajmują ulubione zabawki (zobacz, co warto wiedzieć o ukochanych zabawkach dziecka). Z taką samą tkliwością co pluszowym zwierzakiem, malec zajmuje się małym traktorkiem, czy spychaczem i bardzo mocno protestuje, gdy ktoś ośmieli mu się zasugerować, by zamiast nich, ułożył na poduszce lalkę lub misia. Rady dla rodziców: Podczas zabaw w piaskownicy stopniowo zmniejszaj kuratelę nad dzieckiem. Upewniwszy się, że maluch ma z kim się bawić, a zabawek wystarczy dla całego towarzystwa, usiądź nieopodal na ławce. Nie interweniuj w dziecięce kłótnie, dopóki nie usłyszysz odgłosów prawdziwej awantury. Pomóż maluchowi bawić się z innymi dziećmi, plac zabaw, piaskownica to dobre miejsce, by dziecko ćwiczyło umiejętności społeczne, które przydadzą mu się w przedszkolu (zobacz, jak pomóc dziecku, by odnalazło się w grupie). Rozwój intelektualny Pod koniec trzeciego roku życia dziecko najprawdopodobniej zaczyna już rozpoznawać niektóre literki, umie już przeliterować jedno proste słowo (swoje imię lub ulubione: „mama"), a także sprawnie posługuje się zaimkami osobowymi („ja", „ty", „on" oraz spójnikami - „i", „lub", „albo"). Niektóre maluszki w wieku przedszkolnym są zafascynowane nauką czytania. Dwuipółlatek swobodnie posługuje się nie tylko czasownikami i rzeczownikami, ale także przymiotnikami. Te ostatnie staną się w tym okresie bardzo potrzebne, ponieważ właśnie teraz maluch poznaje pierwsze kolory. Dzięki tej cennej umiejętności może samodzielnie sortować przedmioty nie tylko według kształtu, ale i barwy oraz układać proste, duże puzzle z charakterystycznym rysunkiem (jeszcze nie dla niego monotonna kolorystycznie układanka z morskim widoczkiem). View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, by dziecko polubiło układać puzzle. Rady dla rodziców: Nie ingeruj w dziecięce zabawy. Upodobania i fantaje małych dzieci różnią się od dorosłych wyobrażeń, dlatego nawet jeśli zabawy twojego dwuipółlatka wydają ci się niezrozumiałe, nie staraj się ich przekształcać, tak aby stały się – według ciebie – racjonalne. Zamiast podsuwać piękną lalkę w miejsce podartej chusteczki higienicznej, którą dziecko uwielbia się bawić, doceń dziecięcą kreatywność (poznaj sposoby na obudzenie w dziecku kreatywności.) Jeśli twoje dziecko nie przejawia zainteresowania nauką czytania i pisania, nie warto rozpoczynać edukacji. Zbyt wczesne podjęcie nauki może przynieść więcej szkody niż korzyści. Na pewno warto codzienne czytać dziecku książki (zobacz, co czytać dziecku). Obejrzyj film: Zasady żywienia dzieci View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Nie chce się myć. Być może mycie stało się dla dziecka nudną czynnością. Wystarczy odpowiednio zmienić podejście do tej czynności, a nauka zasad higieny okaże się łatwiejsza niż myślisz. Je w kółko to samo. W ostatnim kwartale 3. roku życia dziecka jedzenie może stać się jednym z największych problemów dla jego rodziców: dziecko może odmówić innych pokarmów niż np. ulubiony jogurt lub zupka. Maluch w tym wieku ma już wyraźnie sprecyzowane upodobania smakowe (sprawdź, co smakuje dziecku) i biada temu, kto zechce je lekceważyć! Jeśli spróbujesz mu podać nieznany lub nielubiany pokarm, twój skarbek zaciśnie mocno wargi i odmówi w ogóle jedzenia. Zobacz, jak przemycać warzywa do diety dziecka. Przeklina. Dwuipółlatek miewa jeszcze kłopot z formułowaniem okrągłych, wielowyrazowych zdań, co nie przeszkadza mu jednak z powtarzaniu brzydkich wyrazów, z którymi się gdzieś zetknie. Przekleństwa fascynują dzieci pod każdą szerokością geograficzną. Maluch z upodobaniem wymawia te niezrozumiałe dla siebie słowa, która budzą wśród dorosłych tak wiele emocji. Od twoich reakcji zależy, jak szybko się z tym uporasz (zobacz, co robić, gdy dziecko powtarza brzydkie słowa). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Jak nauczyć dziecko dzielenia się z innymi? 4 proste rady, jak uczyć dziecko samodzielności Jak nauczyć dziecko udzielania pierwszej pomocy Pierwszy raz w przedszkolu - jak sobie poradzić? Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sposobów Nauka czytania dla przedszkolaków Źle karmimy dzieci - szokujący raport Czy dziecko może jeść potrawy z grilla? Najlepszą zabawką edukacyjną jest... mama 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka
"Odmawiam pomocy córeczce! Jestem złą mamą?" - koniecznie przeczytajcie!
Gdzie są granice miłości i odpowiedzialności za dziecko?
Miłość matki do dziecka nie zna granic. Dla jego dobra, szczęścia i spokoju, jesteśmy gotowe na każde poświęcenie. Każde... nawet takie, którego w sumie nie musimy, a nawet nie powinnyśmy robić. Ta mama inaczej podchodzi do swoich dzieci. Posłuchajcie jej opowieści. "Dlaczego nie wstałam?" "Pewnego dnia leżałam w wannie i czytałam dobrą książkę. Nagle usłyszałam tupot stóp jednej z moich córek. Gdy weszła do łazienki, zamknęłam oczy i udawałam, że śpię. Tak bardzo chciałam mieć chwilę spokoju, chwilę dla siebie, że postanowiłam oszukać ją. Gdy wychodziła, okazało się, że nie może otworzyć drzwi. Przez kilka minut walczyła z nimi, a ja cierpliwie leżałam i czekałam, aż sobie poradzi. Wiele osób pomyśli sobie, że jestem okropna. Dlaczego nie wstałam i nie pomogłam jej z tymi drzwiami? Bo uznałam, że to świetna lekcja, by wiedziała, co ma robić w przyszłości, gdy spotka ją to samo. Chciałam, żeby wiedziała, jak ma zareagować i co robić. Nie pomagałam jej, bo wiedziałam, że sobie poradzi, tylko potrzebuje czasu, by rozwiązać problem. Nie chcę, by moja córka zawsze musiała być skazana na pomoc innych, by nie umiała sobie z niczym poradzić. By każda nawet najmniejsza trudność była dla niej nie do pokonania. Wiele dzieci płacze i woła "pomóżcie mi", zanim nawet spróbują zrobić coś same. To mnie strasznie denerwuje i powoduje, że nie chcę pomagać. Gdy patrzą na mnie, bym wstała i podała im coś, choć mają taką samą drogę jak ja. Gdy proszą, by pomóc im czegoś szukać, a ja wiem, że nawet się nie rozejrzały. W 90% próśb są w stanie same sobie poradzić, a proszą o pomoc, bo tak jest łatwiej i szybciej. "Nie chcę by czekały na księcia z bajki" Chcę, by moja córka wyrosła na kobietę, która radzi sobie w życiu. Oczywiście warto korzystać z pomocy innych, tak ja robię to ja, gdy mąż zamiast mnie kroi arbuza, co zawsze sprawia mi trudność. Nie chodzi o to, że ja bym tego nie umiała zrobić, ale z pewnością mi jest miło, że mąż mi pomaga. Ja nie chcę, by moje córki miały poczucie, że one tego nie umieją i nie poradzą sobie. Nie chcę, by marnowały swój czas, czekając na pomoc, tylko radziły sobie same. Nie chcę, by czekały całe życie na księcia z bajki, który wszystko za nie zrobi. Pomaganie - jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? Chcę, by czuły się wolne, niezależne i mądre. Będę przy nich, gdy będą mnie naprawdę potrzebować. Wyciągnę wtedy do nich pomocną dłoń i pokażę, że idą złą drogą. Póki co śpię w nocy spokojnie, wiedząc, że uczę swoje dzieci radzić sobie z problemami. I kiedy zabraknie mnie któregoś dnia, wiem, że nie muszę się o nie martwić, bo wychowałam je dobrze...". Ten list jest niezwykle wzruszający. Choć w pierwszej chwili ma się ochotę powiedzieć, jak to – nie pomagać dziecku?, to już po chwili przychodzi refleksja. Czy na pewno moje dzieci wymagają tyle pomocy, czy na pewno muszę po nich sprzątać, podawać im coś i przybiegać na każde zawołanie? Czy też warto dać dziecku szansę samodzielnie rozwiązać swój problem? 10 umiejętności, których bezwzględnie musisz nauczyć swoje dziecko! źródło: scarymommy
7 rzeczy, których możesz nauczyć dziecko przed wyjazdem na obóz
Stało się. Twoje dziecko wyjeżdża na pierwszy obóz. Całkiem samo. Bez ciebie, znaczy się. I co teraz? Spokojnie, wszystko będzie dobrze, tylko naucz je kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, ty też!
Jak świat światem, lato to czas pierwszych samodzielnych wyjazdów dzieci. Kiedy musi to nastąpić! Jeśli właśnie zapisałaś swoje dziecko na pierwszy obóz lub kolonię, pomyśl, jak możesz je przygotować do tego wyjazdu i czego powinnaś je nauczyć. To pierwszy raz, kiedy będzie musiało być prawdziwie samodzielne. Na pewno da radę! Oto 7 przydatnych, podstawowych umiejętności dla dziecka, które wyjeżdża na kolonie lub obóz. Umiejętności, których warto nauczyć dziecko przed obozem Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas, poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i pewności siebie. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym dla dziecka doświadczeniem. Przydadzą mu się podstawowe umiejętności – potrenujcie przed dniem wyjazdu! Ścielenie łóżka Niby proste, ale mało lubiane. Ćwiczcie ścielenie łóżka co rano, tak żeby na kolonii czy obozie, dziecko nie miało z tym problemu. O ile oczywiście, już nie jest to częścią domowych obowiązków twojego dziecka. Pranie Poświęć chwilę, żeby pokazać dziecku, jak ręcznie wyprać T-shirt czy bieliznę. Ta umiejętność na pewno się przyda, nawet jeśli spakujesz mu do plecaka całą szafę. Higiena Młodzi koloniści są często na bakier z higieną. Przygotuj dziecko na to, że ma codziennie brać prysznic i myć zęby. Koniecznie naucz je, jak myć włosy. Zmysł obserwacji Twoje dziecko będzie bardzo szczęśliwe, jeśli przed wyjazdem zaopatrzysz je w latarkę, lornetkę, kompas i mapę. Poczuje się jak prawdziwy odkrywca! Przed wyjazdem, opowiedz mu o okolicy, do której się wybiera, o przyrodzie i innych ciekawostkach z nią związanych, żeby po przybyciu na miejsce wiedział, na co zwracać uwagę. Orientacja w terenie Naucz dziecko, jak posługiwać się mapą i kompasem – dla niego będzie to przygoda i okazja do popisania się przed kolegami, a jeśli znajdzie się poza zasięgiem lub rozładuje mu się bateria w telefonie, ta umiejętność może okazać się przydatna. To dobry sposób na budowanie pewności siebie u dziecka. Ochrona przed owadami Wytłumacz dziecku, jak zabezpieczać się przed ukąszeniami owadów: jak aplikować repelenty przeciwko komarom i kleszczom. Pokaż mu również, jak posmarować miejsce ukąszenia odpowiednim żelem po ukąszeniu lub sięgnąć po naturalne środki na ukąszenia. Szukanie pomocy Bez względu na to, gdzie wybiera się twoje dziecko, koniecznie naucz je, że w razie jakichkolwiek kłopotów ma prosić o pomoc wychowawców i opiekunów. Wytłumacz mu, że żaden problem, czy żadne pytanie, nie będą zbyt błahe, by zwrócić się z nimi do godnego zaufania dorosłego. Jeśli poświęcisz czas na nauczenie dziecka tych wszystkich rzeczy, żadne komary, ciemność, brudne spodnie i wyładowany telefon nie będą mu straszne! A dzięki temu i ty będziesz spokojniejsza. Udanego lata! Zobacz też: Co na komary zamiast chemicznych repelentów? [WIDEO] Wakacje u babci: 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją 37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy?
To już czas na samodzielność? Jak stopniowo wzmacniać ją w dziecku
Jeśli dziecko zaczyna przejawiać chęć, by coś robić samemu – nie bój się pozwolić mu na niektóre rzeczy. Wspierasz w ten sposób jego rozwój, ale pamiętaj, by robić to mądrze. To bardzo ważne dla rozwoju malucha.
Już kilkumiesięczny niemowlak zaczyna rozumieć swoją indywidualność – cieszy się na widok innych osób, a kiedy ich nie zna – czuje nieufność do danej osoby. Kiedy dziecko ma około 8 miesięcy, zaczyna rozumieć, że ono i mama nie są jednością. Ten moment to etap tzw. lęku separacyjnego, kiedy maluch zaczyna się martwić, że mama nagle zniknie. To uczucie będzie się utrzymywało do około 2. urodzin, ale wcześniej maluch zacznie przejawiać chęci, by różne rzeczy robić samemu – a ty powinnaś go w tym wspierać. Pierwszy krok do samodzielności - jedzenie Pierwsze przejawy samodzielności ujawniają się np. w nauce samodzielnego jedzenia. Możesz ją rozpocząć już bardzo wcześnie, np. poprzez wprowadzenie rozszerzania diety dziecka metodą BLW. Polega ona na tym, że maluch sam zjada wszystkie posiłki – za pomocą swoich rączek. Kolejną próbą samodzielności są pierwsze nieśmiałe kroczki, które maluch zacznie stawiać przy meblach. Nie otaczaj go przy tym nadmierną opieką – jeśli upadnie kilka razy na pupę, nie przejmuj się, bo to naturalny etap nauki chodzenia i musi to przejść każde dziecko. Zabezpiecz schody, okna i ostre kanty, ale nie panikuj, bo inaczej smyk nigdy nie nauczy się samodzielności. Samodzielne mycie się Możesz również pozwolić dziecku na pierwsze próby samodzielnego mycia. Jeśli chce, pozwól mu samemu umyć buzię, rączki czy brzuszek podczas kąpieli. Pamiętaj tylko, bo robiło to pod twoim nadzorem i wyłącznie czystą wodą, bez dodatku mydła czy płynu do kąpieli. Gdy maluch ma około 16. miesięcy, możesz również wprowadzić pierwsze elementy nauki samodzielnego zasypiania: kładź dziecko w łóżeczku w towarzystwie ulubionej przytulanki, opowiedz bajkę czy pośpiewaj. Postaraj się nie ulegać w kwestii przeniesienia do waszego łóżka – choć czasem może się to po prostu nie udać. Eksperymenty w czasie nauki Co najważniejsze – pozwól dziecku poznawać świat samodzielnie, ale pod twoim nadzorem. Eksperymenty czasem są potrzebne w rozwoju. Zobaczysz, ile oboje zyskacie. Jeśli przestaniesz je we wszystkim wyręczać, nagle się okaże, że maluch naprawdę dużo potrafi, a ty masz trochę więcej czasu dla siebie. Pamiętaj jednak, że co za dużo, to niezdrowo: za wysoko ustawiona poprzeczka nie sprzyja rozwojowi, lecz budzi frustrację. Zobacz też: Ignoruję swoje dziecko i oboje dobrze na tym wychodzimy
Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
Dlaczego nie powinnaś ich mieć? Oto 6 powodów - warto byś o nich wiedziała!
Ten tekst ma nie być rozgrzeszeniem dla tych mam, które w ogóle nie znajdują czasu na zabawę z dzieckiem. To informacja dla matek, które zamartwiają się, że nie spędzają każdej wolnej chwili z dzieckiem i nie towarzyszą mu w każdej zabawie w ciągu dnia. Przebywanie z dzieckiem jest bardzo ważne, budujemy wtedy więzi, tworzymy dobrą atmosferę, lepiej poznajemy swoje pociechy. W czasie wspólnej zabawy przemycamy ważne informacje o właściwym zachowaniu, uczuciach, rozwiązywaniu problemów. Ale czasem trzeba dziecku dać wolność, trzeba dać mu szansę na to, by mogło pobyć samo. Dlaczego? 6 powodów, dlaczego nie można się bawić z dzieckiem cały czas 1. Nauka zarządzania czasem. Dziecko musi wiedzieć, jak ma dysponować wolnym czasem. Musi umieć go sobie zorganizować, by się nie nudzić. Jeżeli dasz mu swobodę, z czasem się tego nauczy, co na pewno przyda mu się w dorosłym życiu. 2. Nauka jak sprawiać sobie przyjemność. Dziecko, które dostanie szansę bawienia się w wybraną przez siebie zabawę, będzie wiedziało co tak naprawdę sprawia mu przyjemność. To pozwoli mu być asertywnym i nie ulegać dzieciom, ale również proponować swoje ulubione gry. 3. Nauka oswajania samotności. Nie zawsze jest ktoś z nami, musimy nauczyć dziecko, że są chwile na zabawę z kolegami, ale i chwile, gdy każdy musi pobyć w samotności. By się wyciszyć, by pomyśleć, by poczytać książkę. Niektórzy nie potrafią tak żyć i pędzą z miejsca w miejsce, z imprezy na imprezę. Warto tego nauczyć dziecko, będzie szanowało potrzebę ciszy i chwili dla siebie u innych ludzi. 4. Nauka akceptacji siebie. Własne towarzystwo złe? Nie, jeżeli akceptujemy siebie i lubimy. Wtedy przebywanie sam na sam ze sobą wcale nie jest takie nudne. To trudna sztuka. 5. Nauka rozwiązywania problemów samodzielnie. Najważniejszy punkt. Gdy mama jest w pobliżu, zawsze czujna i chętna pomóc, czy zareagować, dziecko wie, że nie musi się o nic martwić. Tylko co potem, gdy dziecko dorośnie, a mamy nie będzie w pobliżu? Kto wskaże właściwą drogę, kto rozwiąże problem w pracy, kto pogodzi z ulubioną koleżanką? Uczmy dzieci od najmłodszych lat, że problemy są po to, by je rozwiązywać, najlepiej samemu i od razu. Jak nauczyć dziecko rozwiązywania problemów? 6. Nauka przestrzeni. Każdy człowiek potrzebuje przestrzeni do życia. Gdy jej nie ma, jest sfrustrowany i czuje się jak w klatce. Dziecko musi zrozumieć, że nawet mama potrzebuje czasem chwili dla siebie i nie powinno się jej zamęczać setką pytań. Mama chciałaby spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu, jednak trzeba zachować w tym umiar. Nie oceniajmy kobiet, które na placach zabaw zamiast siedzieć z dzieckiem w piaskownicy, siedzą w pobliżu na ławce. One dają dziecku szansę na zorganizowanie sobie samemu zabawy, na zapoznanie się z innymi dziećmi, uczenie postaw i zachowania od rówieśników, oraz na popełnianie błędów, czy wchodzenie w konflikty. Oczywiście trzeba być blisko, obserwować jak zachowuje się dziecko, jak radzi sobie w konkretnych sytuacjach i nad czym warto popracować w domu. A Ty pozwalasz dziecku na samotną zabawę, czy zawsze mu towarzyszysz? Jak bawić się z dzieckiem bez zabawek? Pierwsze 3 lata są najważniejsze w rozwoju dziecka źródło: popsugar.com
Ignoruję swoje dziecko i oboje dobrze na tym wychodzimy
To prawda, że małe dziecko nie potrafi jeszcze samo ugotować sobie obiadu, a niekiedy nawet skorzystać z toalety. Mimo to, jako jego główna opiekunka, mama może mieć czasami dosyć ciągłych próśb, jęków i marudzenia. Ty nie masz?
Zanim ocenicie mnie jako nieodpowiedzialną opiekunkę i najgorszą matkę na świecie, posłuchajcie. Moje dziecko ma niewiele ponad 2 latka (trudny czas!), a ja ignoruję je z "odległości" jednego pokoju, no góra pokoju i kuchni. Dzień w dzień moje dziecko chce jednej rzeczy – żebym się zajmowała tylko nim. To bardzo przyjemne uczucie być tak popularną i pożądaną osobą, ale po nieskończonej ilości próśb, żądań i jęków, przestaje tak bardzo cieszyć. W zasadzie w ogóle nie cieszy. Dlatego w okolicach późnego poranka zazwyczaj orientuję się, że moje poczucie zen gdzieś wyparowało, a zamiast niego mam ręce pełne zdekompletowanych klocków duplo. Gdy frustracja narasta, coraz bardziej zniecierpliwiona zaczynam odburkiwać “zaraz", “za minutkę!". Zmienia się ton głosu, westchnienie goni westchnienie "przecież masz tyle zabawek", "tylko skończę zmywać/ubierać się/odpisywać na mejla". Dziecko naturalnie nie daje za wygraną, tylko marudzi coraz bardziej, przyprawiając mnie o głębsze i głębsze poczucie winy. Może i jestem fatalną matką. Może moje dziecko odczytuje moje wypowiedzi jako sygnał "mamusia nie chce spędzać z tobą czasu, nie jesteś dla niej aż taka ważna". Jak każdy rodzic, chcę żeby moje dzieci czuły się kochane i były szczęśliwe. Ale przy drugim dziecku odkryłam, że moja rola na tym polu jest ograniczona. Owszem, mogę dawać im bardzo wiele (nieskończenie wręcz!) dowodów mojej głębokiej miłości do nich, ale poczucie szczęścia jest już indywidualną sprawą. Ja im tego szczęścia nie wszczepię. Kiedy więc moja 2-latka ciągnie mnie za rękę, jęcząc "mamusiu, pobaw się ze mną", tak naprawdę chce czegoś innego. Chce, żebym ja ją zabawiła, upewniła w poczuciu wyjątkowości i żebym ja podała jej szczęście na tacy. Gdy starszy brat inicjuje zabawy, 2-letnia siostra się w nie włącza, naśladując go. Ona nie potrafi jeszcze wymyślać własnych zabaw, nie jest do tego przyzwyczajona. A gdy zostaje ze mną w domu, oczekuje, że to ja wymyślę jej zajęcie. Ale któregoś dnia, gdy już odczytałam wszystkie ulubione książeczki mojej córki (po raz setny), postanowiłam zająć się swoimi sprawami, a ją zignorować. Stanowczo oświadczyłam dziecku, że od tej chwili może mi pomóc przy wieszaniu prania, albo zająć się sobą. Na początku była naburmuszona ale po chwili stało się coś wspaniałego! Po 5 minutach, kiedy byłam pochłonięta własnymi zajęciami, odkryłam, że córka bawi się sama swoimi miśkami. I nie chodziło tylko o to, że dała mi spokój, ale o to, że ta zabawa sprawiała jej przyjemność – przyjemność, którą osiągnęła sama. Może jednak nie jestem aż taką najgorszą matką. Czytaj też: 5 rzeczy, których warto nauczyć dzieci, dopóki są małe
5 problemów, które twoje dziecko może samo rozwiązać. Nie pomagaj mu w tym!
Często pomagasz dziecku, by ochronić go przed porażką i cierpieniem. Bądź wsparciem i okaż zrozumienie – z niektórymi problemami maluch poradzi sobie sam.
To naturalne, że rodzice chcą chronić swoje dzieci przed bólem i cierpieniem. Są jednak takie problemy, które dziecko powinno rozwiązać samo. Słowa "Zrobię to za ciebie" albo "Ja o to zadbam" są komunikatem, że dziecko sobie samo nie poradzi. Nuda Ile razy w ciągu dnia słyszysz "Mamo, nudzi mi się"? Prawdopodobnie rzucasz wtedy wszystko i wymyślasz swojemu dziecku zajęcie. Kiedy maluch narzeka i jest znudzony, pozwól mu samemu znaleźć zabawę. Nuda powinna pobudzać kreatywność, nie odbieraj tego swojemu dziecku. Wybory Niezależnie od tego, czego dotyczy wybór (smak lodów czy zajęcia dodatkowe), wybranie jednej opcji oznacza porzucenie innych. Czasem to przerażające, ale dla dziecka to świetna nauka. Samodzielne podejmowanie decyzji pozwala dzieciom ocenić, na czym tak naprawdę im zależy. Jeśli wybór okaże się "zły", to lekcja radzenia sobie z porażką i znalezienia innego rozwiązania następnym razem. Przegrywanie Jeśli ktoś wygrywa, ktoś inny musi przegrać. Naucz dziecko, że zarówno wygrana, jak i przegrana, są tymczasowe. Jeśli za wszelką cenę będziesz chronić malca przed przegraną, zacznie myśleć, że lepiej oszukiwać albo w ogóle nie uczestniczyć w żadnych grach czy zawodach. Kiedy pozwalasz dziecku przegrywać, uczysz go radzenia sobie z porażką i próbowania po raz kolejny. Zapominanie o obowiązkach szkolnych Gdy dziecko zapomni o zadaniu domowym albo ważnym projekcie, będzie to dla niego prawdziwą lekcją. Maluch zobaczy, że świat nie kończy się na obowiązkach, jednak następnym razem lepiej się przygotuje, żeby uniknąć takich błędów w przyszłości. Kłótnie z przyjaciółmi Kłótnie to część każdej relacji, także dziecięcej przyjaźni. Nauka rozwiązywania konfliktów dzięki kompromisom, przyznaniu się do błędu albo wybaczeniu i zapomnieniu przyda się maluchowi w dorosłym życiu. Czasem najlepszą rzeczą jest pozwolić dziecku powalczyć z jakąś trudnością. Dzięki temu, maluch uwierzy w swoje umiejętności i będzie bardziej pewny siebie. Jeśli mu się nie uda, trudno. W końcu człowiek uczy się na błędach! Jak to wygląda w waszych domach? Pozwalacie dzieciom podejmować decyzje i radzić sobie samodzielnie z tego typu problemami? Czytaj także: Co zrobić, żeby dziecko odnosiło sukcesy? źródło: psychologytoday.com
7 powodów, dla których warto zapisać dziecko do przedszkola
Dziecko najlepiej rozwija się pod opieką rodziców? Do czasu. Kilkulatek do lepszego rozwoju potrzebuje przedszkola – przekonują psycholodzy. Dlaczego? Oto 7 najważniejszych powodów.
Nawet w sali zabaw dziecko nie powinno zostawać samo - mówi znana psycholog
Niektóre miejsca wydają się bezpieczne i przyjazne dzieciom, np. sala zabaw, pokój w hotelu czy własne mieszkanie. Czy rzeczywiście dzieci mogą zostać w nich same? Gdzie i na jak długo rodzice mogą zostawiać swoje pociechy, a kiedy tego absolutnie robić nie powinni, ile musi mieć lat dziecko, by mogło zostać samo w domu - wyjaśnia dr Aleksandra Piotrowska.
Dużo mówi się o tym, że rodzice nie mogą zostawić dziecka samego w aucie, np. gdy idą na zakupy. A czy umieszczenie go w tym czasie w sali zabaw to dobry pomysł? – Fatalny. Zupełnie nie bierze się pod uwagę, że dziecko zostaje z – być może – atrakcyjnymi zabawkami, ale w obcym miejscu i z obcymi osobami. Nowa zabawka przyciąga uwagę malucha, a rodzice w tym czasie czmychają. I nie wiedzą, co może dziać się po 5–10 minutach. Jeśli planujemy zakupy bez dzieci, zorganizujmy bezpieczne miejsce, w którym można je zostawić. Jeśli brak babci, cioci, wujka, może są rodzice zaprzyjaźnionych dzieci z przedszkola. Szukajmy innych rozwiązań. A jeśli akurat nie można na nikogo liczyć? – Gdy wyjątkowo musimy skorzystać z sali zabaw, redukujmy czas, który spędza tam dziecko do absolutnego minimum – tyle, ile potrzeba, by szybko dojść do sklepu, zrobić zakupy i wrócić. Niektóre moje studentki pracują w tego typu miejscach i to, o czym opowiadają, sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy jesteśmy wystarczająco dojrzali, by mieć dzieci. Z czego wynika ta surowa ocena rodziców? – Mamy do czynienia z przykładami takich zachowań, które stawiają włosy na głowie. Przyprowadzając dziecko do sali zabaw, rodzice zaklinają się, że wychodzą na 15 minut, a wracają po czterech godzinach, zostawiając dwulatka bez picia, jedzenia, w jednym pampersie. Gdy opiekunka dzwoni, ofukują ją, by nie zawracała głowy, bo przecież jej płacą. A niektórzy podają zmyślone numery telefonów... Co czuje małe dziecko, które zostaje samo? – Przede wszystkim paniczny strach. Nie wie, co się dzieje. Nawet jeśli zostaje w żłobku czy przedszkolu, to na początku może odczuwać ogromną niepewność, czy jeszcze kiedyś wróci do domu, czy zobaczy swoją mamę. A co ma czuć dziecko pozostawione w obcym, najczęściej hałaśliwym miejscu, w którym często pracują ludzie bez wystarczających kwalifikacji? Absolwentki lub studentki pedagogiki to rzadkość. Na urlopie rodzicom zdarza się zostawić śpiące dziecko w hotelowym pokoju, aby móc spokojnie posiedzieć, zjeść kolację. – Takie postępowanie nie mieści mi się w obrazie troskliwych, kochających rodziców. Jeśli powołujemy na świat dziecko, nawiązujemy wobec niego coś na kształt zobowiązania. Podejmujemy się opieki nad nim, od której nie ma przerw. Urlop nie zwalnia nas z funkcji opiekuńczej. Dziecko to istota niebywale twórcza. Ta twórczość może być ukierunkowana na działania, o których my, dorośli, nigdy byśmy nie pomyśleli. To może być dla niego niebezpieczne, ale nawet jeśli nie jest, czy naprawdę spokojne posiedzenie z partnerem czy partnerką przy winie jest ważniejsze od możliwej rozpaczy dziecka? Czy przez tak wiele lat dziecko wymaga naszej obecności non stop? Czy jeśli decydujemy się na potomstwo, nie możemy na czas, gdy jest małe i od nas zależne, zmienić swoich przyzwyczajeń i zrezygnować z niektórych przyjemności? Co z dzieckiem, które musi zostać samo w szpitalu, ponieważ personel każe jego mamie czy tacie opuścić na noc oddział? – Wszystkie regulacje ordynatora czy innego lekarza sprzeczne z tym, co mówi karta praw pacjenta czy prawa dziecka, nie mają mocy prawnej. W związku z tym apeluję o ich nieprzestrzeganie! Oddzielanie dziecka od rodzica jest nieludzkie. Trudno mi wyobrazić sobie sytuację, w której mały człowiek bardziej potrzebuje nieustannego kontaktu z rodzicem niż w szpitalu. [CMS_PAGE_BREAK] Jak rodzice mogą dochodzić swoich praw, gdy personel wyprasza ich za drzwi? – Proponuję składać, gdzie tylko się da, odwołania, np. do samorządu, który pełni rolę zwierzchnią wobec szpitala, do NFZ, do rzecznika praw dziecka. A oprócz tego, jeśli rodzicom nie brakuje odwagi, nie dać się wyrzucić. Czy rodzice mogą uczyć dziecko przebywania we własnym towarzystwie i jak mają to robić? – Naturalnie, że powinniśmy przyzwyczajać maluszka już od okresu niemowlęcego do rozłąki, do tego, że jeśli nas nie widzi, to nie znaczy, że nas nie ma, ale jesteśmy nieopodal w drugim pokoju czy w kuchni. W ten sposób nim dojdzie do wieku 3–4 lat, zyska pewność, że dorosły opiekun zawsze jest obok. Nie znaczy to jednak, że gdy dziecko skończy trzy lata, mama może zamknąć je w domu i szybko skoczyć do sklepu. Ponieważ doświadczenie wskazuje, że nigdy nie przekona się wszystkich rodziców do jakiegoś postępowania, myślę, że w takich sytuacjach powinno wkraczać prawo, które ma także funkcję wychowawczą. Cenię sobie takie rozwiązania, które mówią, że np. do 10. roku życia nie można zostawić dziecka bez opieki. Są kraje w których sąsiad po zauważeniu, że 11-latek wraca ze szkoły i otwiera sobie kluczem drzwi, natychmiast dzwoni po policję. Robi to nie dlatego, że jest donosicielem, ale jako praworządny obywatel widzi, że jest łamane prawo ustanowione po to, by chronić dobro dziecka. Jak duże musi być dziecko, żeby można było zostawić je w domu i wyjść do sklepu na pół godziny czy godzinę? – Godzinny wypad do sklepu to jest już bardzo długa nieobecność. Wolałabym, żeby dziecko poniżej 9–10 lat tak długiego czasu nie spędzało samo. Dopuszczam krótkie wyjście do garażu, który jest tuż obok. Nigdy nie można być pewnym, że małe dziecko dotrzyma zobowiązań. Rodzice często mówią: „Ale przecież ona mi obiecała, że czegoś nie zrobi, on obiecał, że nie otworzy drzwi i nikogo do domu nie wpuści”. Zobowiązania i przyrzeczenia przedszkolaków i dzieci z młodszych klas szkolnych należy traktować z dużą dozą ostrożności i nieufności. Nie dlatego, że podejrzewamy te dzieci o kłamstwo, ale dlatego, że nie w pełni zarządzają jeszcze swoimi zachowaniami. Zawsze może pojawić się impuls, który sprawi, że mimo najszczerszych intencji zapomną o tym, co obiecały. Dr Aleksandra Piotrowska jest psychologiem rozwojowym, pracuje na wydziale pedagogicznym uniwersytetu warszawskiego i w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP. Doradza rodzicom i propaguje wiedzę psychologiczną. Jest ambasadorką kampanii społecznej „Reaguj, masz prawo”, która ma zmienić postawę dorosłych wobec krzywdzenia dzieci. Czytaj też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy - wstrząsające fakty Zalety zabawy z dzieckiem - wydrukuj i powieś na lodówce