Cytaty o samotności, czyli jak wyrazić cierpienie w słowach
Cytaty o samotności pozwolą ci wypełnić pustkę po rozstaniu lub śmierci bliskiej osoby. Nasze aforyzmy o samotności pozwolą ci przetrwać te trudne momenty i dadzą nadzieję na lepszą przyszłość.
Wielkie emocje trudno wyrazić słowami. Samotność jest jedną z nich. Wszystkie wyrazy zdają się nie mieć odpowiedniej mocy, by móc uosabiać pustkę czy poczucie straty. Z tak trudnym zadaniem radzą sobie jednak mistrzowie słowa – pisarze i artyści. Ich cytaty o samotności doskonale opisują jej naturę i ból wynikający z jej odczuwania. Spis treści: Smutne cytaty o samotności Cytaty o samotności i tęsknocie Cytaty o cierpieniu i samotności Krótkie cytaty o samotności Cytaty o samotności wśród ludzi Smutne cytaty o samotności Samotność nie jest miłym doświadczeniem, szczególnie jeśli jest niechciana. Strata bliskiej osoby, śmierć, tęsknota – wywołują trudne emocje. Nasze smutne cytaty o samotności pomogą ci spokojniej je przetrwać. „Każdy powinien mieć kogoś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny, czasami czuję się bardzo samotny.” Ernest Hemingway „Kiedy jesteś smutny, musisz mieszać się z tłumem. Samotność karmi mroczne myśli.” Théophile Gautier „Kiedy sięgniesz pamięcią wstecz, widzisz, jak wiele z naszego życia zmarnowaliśmy w samotności. Każdemu potrzebni są przyjaciele.” Vincent van Gogh „Najgorsze, co może spotkać człowieka, to żyć i umrzeć w samotności, nie kochając i nie będąc kochanym.” Paulo Coelho „Największy dar” Cytaty o samotności i tęsknocie Często tęsknimy za rodziną, przyjaciółmi czy zwierzakami. Poniżej znajdziesz cytaty o samotności i tęsknocie, które będą odpowiednie na takie chwile. „Nagle tak cicho zrobiło się w moim świecie bez ciebie…” Janusz Leon Wiśniewski „Samotność w Sieci” „Tęsknię za tą dziewczyną, którą byłam przy niej, tęsknię za tymi wszystkimi ludźmi, którymi byliśmy. Już nigdy nimi nie będziemy. Ona zabrała ich wszystkich ze sobą.” Jandy Nelson „Niebo jest wszędzie” „Samotność to obejmowanie kogoś, kogo kochasz. Gdy wiesz, że nigdy więcej nie obejmiesz go znowu.” Kami Garcia „Piękne istoty” Cytaty o cierpieniu i samotności Samotność często wiąże się z cierpieniem. Czasem nie mamy na to wpływu, często też nie wiemy, jak sobie z nim poradzić. Poniżej znajdziesz dwa ciekawe cytaty o cierpieniu i samotności, które opisują naturę obu emocji. „Człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności. To najgorsza udręka, najcięższa tortura.” Paulo Coelho „Samotność ma miękkie, jedwabiste dłonie, ale mocnymi palcami chwyta serce i powoduje cierpienie. Samotność jest sprzymierzeńcem bólu, a także towarzystwem duchowego wzniesienia.” Khalil Gibran Krótkie cytaty o samotności Wielkim artystom wystarczy kilka słów, by oddać najtrudniejsze uczucia. Poniższe krótkie cytaty o samotności są tego potwierdzeniem. „Samotność to taka straszna trwoga.” Ryszard Riedel „Samotność stwarza ludzi genialnych lub idiotów.” Wiktor Hugo „Żyjemy, tak jak śnimy – samotnie.” Joseph Conrad „Żadne miejsce w życiu nie jest smutniejsze niż puste łóżko.” Gabriel Garcia Márquez „Samotność albo sprawia, że się odnajdujemy, albo się gubimy.” Roberto Gervaso „Być dorosłym to być samemu.” Jean Rostand Cytaty o samotności wśród ludzi Samotność nie musi oznaczać braku bliskich osób. Może to być także poczucie, że nie masz na kogo liczyć w potrzebie. Człowieka może otaczać wianuszek ludzi, a on i tak będzie samotny. Poniżej znajdziesz aforyzmy opisujące takie sytuacje – cytaty o samotności wśród ludzi. „Czasem brak jednej osoby sprawia, że świat zdaje się wyludniony.” Alphonse de Lamartine „Najstraszniejsze jest, kiedy się jest samotnym we własnym wnętrzu.” Stanisław Jerzy Lec „Na samotność bowiem skazują człowieka nie wrogowie, lecz przyjaciele.” Milan Kundera „Wśród ludzi jest się także samotnym.” Antoine de Saint-Exupéry „Kiedy są sami, chcą być z innymi, a kiedy są z innymi, chcą być sami. W końcu ludzie są tacy.” Gertrude Stein Zobacz także: Cytaty o rozstaniu - sentencje, by poradzić sobie w tym trudnym czasie Cytaty o śmierci, które pomogą ukoić ból Cytaty na dobranoc - na zakończenie długiego dnia
Aleksandra Domańska o samotności w macierzyństwie: „To jest obezwładniające”
Aleksandra Domańska trafiła w czuły punkt: napisała o uczuciu, które postronnym trudno zrozumieć, ale którego doświadcza większość mam. To poczucie bezgranicznej, dławiącej samotności, nawet mimo posiadania dziecka, rodziny i przyjaciół. Wzruszone fanki odpowiadają zgodnie: „Wreszcie wiem, że nie tylko ja tak mam”.
Aleksandra Domańska podzieliła się z fankami doświadczeniami młodej matki. Okazuje się, że podobnie czuje się wiele kobiet, które zostają w domach z malutkimi dziećmi i których kolorowe życie nagle zmienia się w ciążącą rutynę. Aleksandra Domańska jako mama: „Najbardziej zaskoczyła mnie samotność” Aktorka napisała wprost o tym, jak czasami się czuje, choć nie jest to wcale miłe uczucie. Nie jest to także stan, którego można by się spodziewać, gdy rodzi się dziecko. Macierzyństwo daje bezgraniczną miłość i szczęście, ale ma też ciemne strony. Aleksandra Domańska przyznała, że najbardziej zaskoczyło ją właśnie poczucie samotności. „Czasem ta samotność jest tak obezwładniająca, że w przeciągu sekundy mam wrażenie, że nigdy nie miałam przyjaciół i że nikt nigdy mnie nie kochał. Ten stan oczywiście nie trwa wiecznie, ale gdy się pojawia, to jest tak silny, że się nim dławię. Wiem, że nie tylko ja tak mam. Wiem, że na pewno dzielę to z tysiącem kobiet. I chciałam Wam powiedzieć, że widzę Was” – wyznała aktorka. Przy okazji Aleksandra Domańska zaczęła się zastanawiać, skąd bierze się ta samotność i jak to się dzieje, że pojawia się zawsze, niezależnie od tego, czy mama jest w związku, czy ma pomoc rodziny albo przyjaciół, czy też ze wszystkim radzi sobie samodzielnie. W odpowiedzi fanki przysłały aktorce mnóstwo wiadomości i opisały własne historie. Większość czuje się dokładnie tak samo, nawet gdy minęło już kilka lat od porodu, a dzieci podrosły. „Codzienność z maluchem, rutyna, a przede wszystkim poczucie (mimo wsparcia innych), że to ja sama doświadczam bycia mamą, tych emocji, tych myśli, tych instynktownych obaw, tych wyrzeczeń, tego zmęczenia. I w tym jest się samemu mimo dobrej woli najbliższych” – piszą internautki. Mamy dziękowały Aleksandrze Domańskiej, często przyznając, że po nieprzespanych nocach płaczą właśnie dlatego, że obezwładnia je samotność. Wcześniej nie potrafiły tego nazwać i wytłumaczyć bliskim, teraz już wiedzą, że nie są same. Piszemy też o: Coraz więcej dzieci z tajemniczą chorobą wątroby: przyczyną może być COVID-19 Policja: pijana matka prowadziła wózek z miesięcznym dzieckiem. Myślała, że po wytrzeźwieniu odzyska maluszka! Tragiczna śmierć 7-latki. Zasypał ją piach na własnym podwórku
Apatia, depresja – dzieci załamane nauką zdalną! I my, rodzice, też jesteśmy temu winni!
Nauka zdalna odciska swoje piętno na kondycji psychicznej uczniów – nawet tych najmłodszych! Dzieci coraz częściej skarżą się na lęki, negatywne myśli i bóle psychosomatyczne.
Uczniowie coraz gorzej radzą sobie z izolacją na skutek pandemii. Skarżą się na dolegliwości psychosomatyczne i zmiany nastroju. Nauka zdalna uniemożliwiła im prawidłową socjalizację i nawiązywanie relacji z rówieśnikami, ale także z nauczycielami. Nauka zdalna oczami dzieci „Gdy ostatnio dowiedzieliśmy się, że musimy przejść znów na zdalne nauczanie, to w klasie usłyszałam taki krzyk rozpaczy, bo wiadomo, że dzieci wolą być ze sobą w klasie” – wyznała nauczycielka z Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 9 w Poznaniu. Najmłodsze klasy mają największy problem ze zrozumieniem przyczyn takiej sytuacji, jednak nastoletni uczniowie, choć rozumieją, że izolacja jest niezbędna, zmagają się z wieloma zagrożeniami. Bez dostępu do rówieśników, młodzi ludzie zaczynają się wycofywać z życia społecznego i przenosić je do sieci. Zaczynają doświadczać stanów depresyjnych, apatii, nie mają ochoty w ogóle wstawać z łóżka na zajęcia. Samotność w sieci Pani Dorota, mama dwójki dzieci, podzieliła się swoimi doświadczeniami: jej syn uczęszczający do szóstej klasy radzi sobie dobrze, jednak córka w pierwszej klasie liceum zmaga się ze znacznym spadkiem motywacji widocznym w ocenach. Sami uczniowie jednak skarżą się nie tylko na nauczanie zdalne, ale także samotność w domu. Rodzice, którzy wcześniej powierzali rozwój społeczny dziecka szkole i rówieśnikom, nie musieli poświęcać dorastającym dzieciom tyle czasu. Problem w tym, że teraz też tego nie robią, a dzieci pozostawione są same sobie w cyfrowym świecie. „Jak rozmawiam z nastolatkami, bo szczególnie oni się dzielą swoimi doświadczeniami, to oni mówią, że czasem by wystarczyło, żeby ktoś im przyniósł herbatę i z nimi usiadł na pięć minut” – opowiada Justyna Suchecka z TVN24. Obawy te potwierdza psychiatra Maja Herman z WUM: „Nie chodzi o to, żeby cały dzień wisieć nad dzieckiem, ale to pół godziny poświęcić, nawet na to, aby on czy ona pokazała, co ogląda na YouTube albo innym medium społecznościowym”. Pani Dorota zdecydowała się więc na wizytę u specjalisty, a po jego rekomendacji – na terapię rodzinną. Eksperci są zgodni, że jeśli kwestia dotyczy całej rodziny to cała rodzina choruje razem z pacjentem. Problem trzeba naprawić u podstaw, aby móc z nim walczyć. Psychologowie więc przestrzegają rodziców: bacznie obserwujcie dzieci i nie bagatelizujcie żadnego sygnału! Źródło: tvn24.pl Zobacz też: Rząd zdecydował: szkoły W CAŁOŚCI ZDALNE! Co z przedszkolami i pracą? Po nauce zdalnej uzupełniające zajęcia dla uczniów, będą zostawać po lekcjach w szkole? Minął rok nauki zdalnej: znikający uczniowie, „autyzm cyfrowy”, samotność wśród dzieci
Rodzic sam w domu, czyli kto ma gorzej: mama czy tata?
Wszystkich rodziców, którzy nie pracują zawodowo i zajmują się wyłącznie domem i dziećmi łączy to jedno uczucie: samotność.
"Może to rosnące uczucie izolacji ma coś wspólnego ze zmieniającymi się porami roku. Nie spotykamy się tak często z innymi dziećmi i ich mamami. Co więcej, dwoje starszych dzieci wróciło do szkoły, więc więcej czasu spędzam w domu sama" – napisała Melissa. Nie ty jedna czujesz się czasem samotna! Mama kontra tata Każdy rodzic, który zajmuje się domem i nie pracuje zawodowo, czuje się czasem samotny. To brutalna prawda, do której wielu "pełnoetatowych rodziców" nie chce się przyznać. Celowo piszę "rodzic", nie "mama" – coraz częściej to kobiety wracają do pracy po urodzeniu dziecka, a obowiązki domowe przejmują mężczyźni. Czytając wypowiedzi mężczyzn, którzy zajmują się dziećmi i domem, można odnieść wrażenie, że jest im o wiele trudniej, niż kobietom. "Do samotności, którą odczuwasz, będąc osobą zajmującą się domem, dodaj: chodzenie na zajęcia zatytułowane Mama i Ja; potrzebę zmiany pieluchy, kiedy w męskiej toalecie nie ma przewijaka, bo jest tylko w damskiej; pytania, czy zajmujesz się dzieckiem chwilowo, czy być może wziąłeś wolne, żeby odciążyć żonę. Przez to czujesz się, jakbyś nie był pełnowartościowym rodzicem" – napisał autor bloga DadNCharge. Inny tata dodał: "Nie ma nikogo, z kim można porozmawiać. Faceci nie są jak kobiety, nie spoufalamy się tak bardzo, chyba że mamy ku temu jakiś konkretny powód. Żaden facet nie spotka się z drugim facetem, żeby rozmawiać o środkach czystości do łazienki". Zobacz także: "Szanuj matkę swojego dziecka". Musisz przeczytać ten list! Samotność w czterech ścianach To nie jest wyścig ani licytacja – nie można stwierdzić, kto ma gorzej, pełnoetatowa mama czy pełnoetatowy tata. Codzienne obowiązki: gotowanie, pranie, sprzątanie, szykowanie dzieci do przedszkola i zawożenie ich na dodatkowe zajęcia mogą być wyczerpujące. Gdy rodzic ma tę upragnioną "chwilę dla siebie", zdaje sobie sprawę, że jest sam. Dziecko śpi, obiad zrobiony, mieszkanie czyste, ale nie ma do kogo się odezwać, komu się wyżalić. Samotność, znudzenie, smutek – żadne z tych uczuć nie trwa wiecznie. Wystarczy zacząć działać, zrobić pierwszy krok. Na bezdzietnych znajomych, partnera czy zapracowaną mamę nie zawsze można liczyć. Warto znaleźć ludzi, którzy na co dzień zmagają się z tymi samymi problemami: stertą prania, gorączką u dziecka czy brakiem czasu dla siebie. Nie trzeba szukać daleko – wystarczy znaleźć grupę wsparcia na Facebooku czy zajęcia dla rodziców w osiedlowym domu kultury. Każde miejsce, które łączy rodziców, może być azylem. Czytaj także: Zarabiasz więcej od męża? Są plusy i minusy! źródło: babycenter.com
Przez 7 miesięcy nosiła tylko jeden kolczyk. Odkryła smutną prawdę o macierzyństwie
To odkrycie zrozumie każda młoda mama. Ile razy czułaś, że odkąd zostałaś matką, stałaś się niewidzialna? Poznaj historię Anastasii!
Anastasia Aligiannis z Sydney zauważyła, podobnie jak wiele innych mam, że po urodzeniu dziecka jej życie wywróciło się do góry nogami. Przede wszystkim zdała sobie sprawę, że odkąd została matką, stała się niewidzialna. Postanowiła sprawdzić, czy jej mąż, rodzina i przyjaciele widzą w niej kogoś więcej niż matkę dwójki dzieci. "Jako matka stałam się niewidzialna..." "Pewnego dnia zaczęłam nosić tylko jeden kolczyk. Każdy, kto mnie zna, wie, że dla mnie to nie jest typowe zachowanie. Okazało się jednak, że przez siedem miesięcy nikt nie zauważył, że brakuje mi jednego kolczyka. Siedem miesięcy kontaktów z różnymi ludźmi i nikt nie spojrzał mi prosto w twarz, nikt nie zauważył. To tylko umocniło mnie w przekonaniu, że jako matka dwójki dzieci poniżej 2. roku życia, która całe dnie siedzi w domu i nic nie robi, stałam się niewidzialna. Niewidzialna nie tylko dla społeczeństwa (obcy mogli nie zauważyć lub zastanawiać się, dlaczego mam tylko jeden kolczyk), ale także dla mojej rodziny, przyjaciół i może, jeśli mam być naprawdę szczera, nawet dla mnie. Podczas rozmów telefonicznych z rodziną i przyjaciółmi słyszę pytania o dzieci, o męża, taka kolej rzeczy. Bardzo rzadko ktoś pyta, jak ja się czuję" – napisała Anastasia na Facebooku. Mamo, jesteś niezastąpiona! Anastasia zakończyła swój wpis słowami: "Piszę ten post, żebyś wiedziała, że jeśli czujesz się dziś przytłoczona, niewidzialna albo jakbyś się nie liczyła, tak naprawdę się liczysz. Jesteś tak ważna, prawdopodobnie twoja rodzina istnieje dzięki tobie. Dalej rób swoje, a jeśli nikt ci tego nie powie, wiedz, że jesteś niezastąpiona, choć nikt nie widzi, jak się poświęcasz". Trudno nie zgodzić się z tymi słowami. Nikt nie widzi twoich łez, twojego wysiłku i twoich poświęceń. Jednak gdyby nie ty, twoja rodzina mogłaby nie istnieć... Jak myślicie, gdybyście zrobiły test Anastasii, jak szybko wasi bliscy zauważyliby, że nosicie tylko jeden kolczyk? Zobacz także: Macierzyństwo oznacza samotność. Ty też tak myślisz? Źródło: kidspot.com.au
Nie czujesz się szczęśliwa? To dlatego, że masz dziecko i męża!
Jeżeli mówisz, że jesteś szczęśliwa, to na pewno udajesz - mamy i żony nie są szczęśliwe - dowodzą badania.
To mało pocieszająca wiadomość, ale nauka dostarcza coraz więcej dowodów na potwierdzenie teorii, że kobiety, które nie mają dzieci i nie wyszły za mąż, są najszczęśliwszą podgrupą społeczną. Jak najdalej od dzieci... "Jeśli jesteś mężczyzną, prawdopodobnie powinieneś wziąć ślub. Jeśli jesteś kobietą, nawet nie zawracaj sobie nim głowy" - tak twierdzi profesor nauk behawioralnych z London School of Economics Paul Dolan. W swoich badaniach dowodzi, że zarówno żony, jak i mężowie są szczęśliwsi niż inni ludzie tylko wtedy, gdy są pytani o szczęście, a ich partner ...siedzi obok i słucha. "Kiedy go nie ma, przyznają, że są bardzo nieszczęśliwi" - powiedział profesor, cytowany przez brytyjski "The Guardian". Facet ma zawsze lepiej Dlaczego to mężczyźni korzystają z małżeństwa, a kobiety powinny przed nim uciekać? To proste - mężczyźni płacą mniejszą cenę takiego zobowiązania: biorą na siebie mniej ryzyka; zarabiają więcej pieniędzy; żyją nieco dłużej niż kobiety. Skąd takie wnioski? Badanie American Time Use Survey - ATUS (analizuje, jak ludzie spędzają czas w pracy, w domu i podczas wypoczynku) wykonane poprzez porównanie poziomu szczęścia osób niezamężnych, żonatych, rozwiedzionych, pozostających w separacji i owdowiałych. Wyszło, że najlepiej mają się ludzie bez żadnych zobowiązań. Cudowne życie singielki? "Najzdrowszą i najszczęśliwszą podgrupą ludności są kobiety, które nigdy nie wyszły za mąż ani nie miały dzieci" - oznajmił Dolan. Z badań wynika, że zamężne kobiety muszą pogodzić się z tym, że umrą wcześniej niż ich rówieśniczki, singielki. Wszystko przez choroby fizyczne i psychiczne, na które są bardziej narażone niż ich samotne koleżanki. "Widzisz samotną 40-latkę i myślisz: o Chryste, jaki wstyd" Ale każdy kij ma dwa końce i nie jest tak, że samotne kobiety to aż piszczą z tego szczęścia. W społeczeństwie nadal obowiązują stara zasada, że miarą sukcesu są małżeństwo i dzieci. Tak więc bezdzietne panie cały czas poszukują partnera, z którym mogłyby wieść życie rodzinne. To też może być powodem frustracji. Jak mówi profesor: "Widzisz samotną 40-letnią kobietę, która nigdy nie miała dzieci. Myślisz: 'O Chryste, jaki wstyd'. 'Może pewnego dnia spotkasz właściwego faceta i to się zmieni' - mówisz jej". Ale w świetle badań naukowców, to raczej marne pocieszenie. Bo to, oznacza, że może spotka faceta, który sprawi, że będzie mniej szczęśliwa, mniej zdrowa i wcześniej umrze. Podpisujecie się pod wnioskami z tego badania? Ja nie. Nie zamieniłbym się na życie z bezdzietną kobietą i mam ku temu tysiące powodów. A wy? Źródło: wysokieobcasy.pl
To wcale nie kolki, karmienie i brak snu są najtrudniejsze po porodzie!
Macierzyństwo bywa najbardziej samotnym z doświadczeń, zwłaszcza to wczesne, kiedy wszystko jest jeszcze nieznane, a noce są długie i bezsenne. Na szczęście jest na to sposób!
Do wychowania dziecka potrzeba całej wioski. Kiedyś do pomocy w opiece nad dziećmi miałyśmy mamy, babcie, ciocie, sąsiadki, starsze dzieci. Nie zostawałyśmy same z macierzyńskimi trudami, problemami i bolączkami. W dzisiejszych czasach nie dość, że często mieszkamy z dala od rodzinnych miejscowości, same nierzadko stawiamy się w sytuacji, w której musimy samodzielnie zająć się wszystkim, co dotyczy dziecka. Bo zrobimy to najlepiej. Bo dobre matki tak robią. Bo tego się od nas oczekuje. Czasami nie mamy na to wpływu. Czujemy się samotne. Nocna samotność matki W macierzyństwie nie brakuje chwil, kiedy czujemy, że jesteśmy samotnymi wyspami. Same z niekończącym się nocnym karmieniem, same z ząbkującym niemowlęciem, same z jego kolkami, samotne z nieutulonym płaczem, na który nie działa noszenie, głaskanie, śpiewanie, słodkie słówka. Ba! Nawet szum suszarki jest wobec niego bezsilny! Czasami mamy wrażenie, że nasz świat stoi w miejscu, a ten za oknami pędzi z prędkością światła. Ludzie gdzieś wychodzą, z kimś się spotykają, robią coś miłego, coś dorosłego. A my w czterech ścianach sypialni, nocą, z ukochanym dzieckiem u piersi, które znowu trzeba przewinąć, znowu podnieść do odbijania. Obok chrapie mąż, w jego snach świat rozpędzony, a on w pelerynie superbohatera brawurowo ratuje ludzkość przed pędzącym w stronę Ziemi meteorytem-gigantem. A my obok, bezsenne, odpowiedzialne, czuwające. Noc karmi naszą samotność, podczas gdy my karmimy nasze dzieci. Nas przygniotła już planeta olbrzym. Macierzyństwo to milion synonimów wspaniałości Trafnie oddała to Chrissie Jones, autorka bloga onehangrymama.com, która napisała: "Czasami macierzyństwo jest samotnością. I nic w tym złego, bo wiesz co? Jest także satysfakcjonujące. I wzbogacające. I porywające, i oszałamiające, i ekscytujące. I można je określić jeszcze milionem innych synonimów słowa ‘wspaniałe’". A kiedy twojemu dziecku wyrżnie się w końcu ten oporny ząbek, kiedy po raz pierwszy świadomie uśmiechnie się do ciebie, kiedy zje pierwszą marchewkę, prześpi pierwszą noc, zrobi pierwszy krok, poczujesz, że było warto. Że to wszystko miało sens. Na razie możesz znaleźć otuchę w dalszych słowach blogerki: "Świat wciąż tam jest, czeka na twój powrót. To tylko taka pora życia. Trudna, ale minie, jak to z porami roku bywa. A do tego czasu pamiętaj o swoim plemieniu. Pamiętaj o wszystkich innych mamach, które czują się dokładnie tak, jak ty i doświadczają dokładnie tego samego, co ty". Nie jesteśmy same! Niedawno miałam okazję przeżyć takie plemienne doświadczenie. Moje dziecko obraziło się, bo nie chciałam kupić mu gazetki. Wybiegło ze sklepu, rzuciło na chodnik i płakało wniebogłosy. Stałam nad nim jak posąg cierpliwości i heroicznego macierzyństwa. Byłam kwiatem lotosu. Wsparciem i zrozumieniem. Byłam Matką. Nie Matką Polką, lecz Matką Teresą. Krainą łagodności. Obok nas przejeżdżały autobusy, samochody i rowery, tłumy wysypywały się z tramwajów i przepływały przez pasy, omijając nas sprawnie, nie widząc, nie słysząc, nie zarażając się histerią. Ale w całym tym zbiorowisku przypadkowych ludzi, hałasów i kroków, zdarzały się też inne matki. Była mama z dwulatkiem w spacerówce. Była kobieta idąca za rękę z dzieckiem w wieku wczesnoszkolnym. I te matki patrzyły. One nas widziały. Widziały moje dziecko i widziały mnie, współmatkę. Uśmiechały się do mnie, próbując dodać mi otuchy, a ich spojrzenia zdawały się mówić: "Znamy to, siostro, trzymaj się!". Takie chwile są na wagę złota. Kiedy następnym razem poczujesz, że jesteś ostatnim dorosłym człowiekiem na świecie, pomyśl o mnie i o moim dziecku na chodniku wielkiego miasta. Pomyśl o tej mamie z zakatarzonym niemowlakiem, z którą zamieniłaś kilka słów w przychodni, o tej z fajnym wózkiem, którą minęłaś na spacerze i o tej, która była wyjątkowo uszczypliwa podczas internetowej dyskusji. One też to czują czasami. Ja to czuję. Wszystkie tam byłyśmy. I było warto! Zobacz też: Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? Samotność w macierzyństwie Pierwsza noc po porodzie = samotność i przerażenie?
Mama nie jest sama – ta akcja zmieni życie ciężarnych i młodych mam
Projekt Fundacji Rzecznik Praw Rodziców "Mama nie jest sama" oferuje pomoc i wsparcie każdej ciężarnej i młodej mamie w trudnej sytuacji życiowej. Dowiedz się więcej!
Ruszył projekt "Mama nie jet sama" skierowany do kobiet w ciąży i młodych mam w trudnej sytuacji życiowej. Autorzy projektu przekonują, że żadna kobieta w okresie ciąży i połogu nie powinna czuć się samotna! Dla mam, które potrzebują pomocy Projekt "Mama nie jest sama" powstał z inicjatywy Fundacji Rzecznik Praw Rodziców. Fundacja chce wesprzeć mamy w trudnej sytuacji spowodowanej chorobą dziecka zdiagnozowaną już w okresie prenatalnym, chorobą w okresie ciąży, trudną sytuacją mieszkaniową, brakiem środków do życia. Celem projektu jest wsparcie i udzielenie pomocy każdej mamie, która czuje się osamotniona, ma problemy ekonomiczne, nie czuje wsparcia w najbliższych, walczy z depresją poporodową. Na projekt "Mama nie jest sama" składają się: portal internetowy www.MamaNieJestSama.pl skierowany do mam, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej i osób, które chcą im pomóc, telefon informacyjno-pomocowy 662 656 380, czynny w poniedziałek, środę i piątek w godz. 16.00 – 18.00, kampania informacyjna o formach wsparcia dla mam potrzebujących pomocy, Anioł Stróż Mamy, czyli wolontariusz udzielający indywidualnego wsparcia potrzebującej mamie i jej dziecku. Co myślicie o takiej inicjatywie? Zobacz także: Młoda mamo, poszukaj wsparcia! Źródło: mamaniejestsama.pl/informacje prasowe
Nie zgadniesz, ile mam czuje się samotnie. Nie jesteś w tym sama!
Jak często myślisz, że brakuje ci kogoś, z kim mogłabyś porozmawiać, napić się herbaty? Uczucie samotności towarzyszy większości mam!
Aż 9 na 10 mam deklaruje, że po urodzeniu dziecka czuje się samotnie – wynika z badania przeprowadzonego przez brytyjski portal dla mam ChannelMum.com. Większość mam, aż 80 proc., przyznała, że potrzebuje koleżanek, które też są mamami i które zrozumieją ich problemy. 30 proc. z nich nie ma jednak odwagi, żeby zrobić pierwszy krok i zacząć rozmowę z inną mamą. W związku z wynikami ankiety ChannelMum rozpoczęło akcję "Nie Jesteś Sama" (org. "You Are Not Alone"). Głównym celem akcji jest uświadomienie mamom, że nie są same ze swoimi uczuciami i wątpliwościami oraz zachęcenie ich do budowania relacji z innymi mamami. Autorzy akcji mają dla mam pięć rad: Idź z dzieckiem na zajęcia dla maluchów i usiądź obok mamy, która przyszła sama. Idź do parku i porozmawiaj z mamą, którą siedzi sama. Uśmiechaj się do każdej mamy, jaką widzisz. Poproś o numer telefonu którąś z poznanych dziś mam. Napisz do niej i umówcie się na kawę. "Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić" – przyznała Margaret, mama dwójki dzieci, która we wzruszający sposób opisała, jak bardzo izolujące może być macierzyństwo. Jeśli wy też czujecie się samotne, skorzystajcie z rad autorek akcji "Nie Jesteś Sama". Przełamcie strach i zróbcie pierwszy krok. Uwierzcie, że większość z mam czuje dokładnie to samo, co wy, tylko boi się o tym otwarcie powiedzieć. Zobacz także: 8 sytuacji, w których czujesz się niesamowicie samotna Źródło: channelmum.com
Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie?
Kiedy ostatnio byłaś sama? Miałaś czas na (nie)myślenie? Współczesny tryb życia wziął nas w niewolę, zmieńmy to!
Brakuje nam samotności. Brzmi przewrotnie? A jednak. Nie mamy czasu na złapanie oddechu, chwilę ciszy, samotny spacer i moment refleksji. To źle, bo po jakimś czasie zaczyna nam tego brakować. Wymagania, którym musi sprostać rodzic małego dziecka są wysokie, a cena, którą przychodzi nam za to zapłacić jest nieuchronna, choć czasami oddalona w czasie: stres, depresja, frustracja, brak cierpliwości i złość – to wszystko efekt niezaspokojonych potrzeb własnych. Tak bardzo skupiamy się na zaspokajaniu potrzeb najbliższych, że dla siebie nie znajdujemy już czasu. To zemści się kiedyś i na nas, i na naszych dzieciach, ponieważ sfrustrowany i zmęczony rodzic nie jest najlepszym towarzyszem dla dziecka. Samotność jest potrzebna rodzicom Nie wolno nam zapominać o własnych potrzebach. Dbanie o siebie powinniśmy traktować tak samo priorytetowo, jak dbanie o dzieci. Jeśli to właśnie dziecko jest dla ciebie najważniejsze na świecie – świetnie, nie traktuj jednak nawoływania do zadbania o siebie jako pochwały egoizmu. Tu chodzi właśnie o dzieci – żeby przez długie lata miały szczęśliwą i spełnioną w życiu mamę. Nawet jeśli teraz jesteś w 100 proc. szczęśliwa i nie pragniesz tylko spędzać czas z dzieckiem, jeśli już teraz nie znajdziesz dla siebie chociaż 5 minut dziennie, możesz być niemal pewna, że w pewnym momencie - może to być nawet za kilka lat) - poczujesz, że czegoś ci brakuje, że coś nie jest tak, jak być powinno. To dlatego ważne jest, żeby od samego początku macierzyństwa pamiętać też o sobie. I poświęcać czas dziecku, wiadomo. Jak Polacy spędzają czas z dziećmi? Współcześni rodzice są bardziej zaangażowani w zabawę, skupieni na dziecku i jego potrzebach, co niejako wiąże się z brakiem czasu dla siebie, o ile odpowiednio się nie zorganizujemy. A jak spędzamy czas z dziećmi? Dwadzieścia lat temu polscy rodzice najczęściej chodzili z dziećmi do kościoła i w odwiedziny do rodziny lub znajomych. Teraz – jak wynika z badania TNS OBOP (2014 r.) – najczęściej zabieramy dzieci na zakupy. Nadal odwiedzamy rodzinę i znajomych. W polskich rodzinach wciąż ważny jest zwyczaj wspólnego zasiadania do stołu – ponad połowa polskich rodziców je posiłki z dziećmi codziennie, ¼ kilka razy w tygodniu. Jednak w porównaniu z 2004 rokiem widać, że czasu na wspólne posiłki mamy mniej – wtedy były one powszechne w ponad 80 proc. naszych domów. Za to chętniej niż kiedyś, chodzimy do kina. A jednak, mimo że, jak wykazało badanie "Zabawki są ważne" przeprowadzone przez IPSOS dla firmy Mattel, polskie dzieci w wieku od 3-9 lat spędzają codziennie średnio 1,5 godziny dziennie z rodzicami (59 proc. z mamą, 43 proc. z tatą), to rzadziej niż dwie dekady temu znajdujemy czas na wspólne posiłki, rozmowy i oglądanie telewizji – to ostatnie przynajmniej może cieszyć, zwłaszcza, że nadal prawie połowa z nas codziennie telewizję ogląda z dziećmi codziennie. Ale czas, który spędzamy z dziećmi i tak się wydłuża – pomimo pracy i szybkiego tempa życia, wymuszonego na nas współczesne czasy. Najważniejsze to znaleźć równowagę Nie mamy chwili na samotność i odpoczynek. Chyba, że postaramy się ją znaleźć. Warto! Znalezienie równowagi w zaspokajaniu potrzeb własnych i najbliższych, to klucz do zadowolenia z życia. Tymczasem praca, zajęcia dodatkowe dzieci, zakupy, dbanie o dom, potrafią być tak wyczerpujące, że na dbanie o siebie nie starcza nam już siły. Najłatwiej przychodzi nam więc zrezygnować ze swoich pasji i potrzeb. Obowiązujące style wychowawcze zakładają podmiotowe traktowanie dzieci. Powtarzane nam w dzieciństwie powiedzenie "dzieci i ryby głosu nie mają", zdezaktualizowało się. To dobrze, ale czasami zapominamy o stawianiu granic. Nie tylko dzieciom, ale i sobie. Nie chodzi o to, żeby zaniedbywać rodzinę, nie namawiam do tego, żeby ignorować potrzeby dzieci, budować świątynie odosobnienia i stawiać się w centrum wszechświata. Chodzi tylko o to, żeby o sobie nie zapomnieć. Znaleźć moment na wyciszenie (może trening uważności? Techniki relaksacyjne?) i swoje hobby. Lubisz gotować? Rób to. Kochasz książki? Znajdź na nie czas. Potrzebujesz relaksującej kąpieli? Wręcz dziecko tacie. Chcesz biegać? Znajdź na to czas i sposób. Nie ma rzeczy niemożliwych. Wszystko jest kwestią organizacji. Spróbuj. Zobacz też: Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności Jak być szczęśliwą mamą? 10 sposobów Jak pozbyć się wyrzutów sumienia?
"Jeśli kiedykolwiek czułaś, że zawiodłaś..." – te słowa zrozumie tylko mama
Ile razy czułaś, że nie dajesz rady? Ile razy zastanawiałaś się, czy jesteś dobrą mamą? Ten list otworzy ci oczy.
"Zawsze wpatrywałam się w te pierwsze zdjęcia z niemowlakiem na Facebooku lub Instagramie. Młode mamy wyglądają na takie szczęśliwe. Zmęczone, ale kwitnące. Ociekające wspaniałością, otulone blaskiem. Tak robią mamy – pomyślałam. Ale nie ja. Mój pierwszy dzień macierzyństwa? Skończyłam w szpitalnej łazience, kucając na podłodze, martwiąc się wszystkim i płacząc. Już na samym początku macierzyństwo dało mi w twarz. Nazwijcie mnie naiwną (pewnie taka byłam), ale od pierwszego skurczu wszystko było o wiele trudniejsze, niż myślałam" – napisała na swoim blogu Jessica. Przypomnijcie sobie swój pierwszy dzień macierzyństwa – pamiętacie to uczucie? Macierzyństwo jest piekielnie trudne Jessica zwraca uwagę na to, czego doświadcza każda mama – na początku jest naprawdę trudno i nie można się do tego w żaden sposób przygotować. Macierzyństwo wykańcza fizycznie – "brak czasu na sen, obolałe nogi, plecy i stopy" – a przy tym najgorsze uczucie świata – uczucie porażki, nieudźwignięcie roli mamy. "Po raz pierwszy w życiu zawiodłam na całej linii – całkowicie i z kretesem – w czymś zawiodłam. Nie w czymś, tylko w tym, co miało być moim powołaniem. Zaczęłam w siebie wątpić. Przez całe życie marzyłam o byciu mamą. Myliłam się? Wszyscy mi mówili, że pokocham macierzyństwo. Że będę wspaniałą mamą. Dlaczego w takim razie nie byłam? Zaczęłam się kurczyć w cieniu wstydu i samotności" – napisała Jessica. Żadna mama nie jest samotna Jessica miała dość samotności. Podjęła decyzję, która wszystko zmieniła – zaczęła szukać kobiet, które czują to samo, co ona. Kobiet, które są złe, zmęczone, smutne, które nie mają z kim rozmawiać i komu się wyżalić. Zrobiła wszystko, żeby udowodnić sobie i innym mamom, że w macierzyństwie nikt nie jest sam. Żadna mama nie jest samotna – ma inne mamy, które doskonale ją rozumieją. Jessica zaczęła działać i założyła bloga, by dzielić się swoimi wątpliwościami, rozterkami i sukcesami. "Piszę, żeby ci powiedzieć, że nie jesteś sama. Ne jesteś sama, kiedy uświadamiasz sobie, że macierzyństwo jest najtrudniejszą rzeczą, z jaką przyszło ci się zmierzyć w życiu. Nie jesteś sama, kiedy sobie z czymś nie radzisz. Nie jesteś sama, kiedy walczysz ze strachem, depresją, kiedy powstrzymujesz się, żeby nie wybuchnąć przy dzieciach. Możesz mieć wrażenie, że jesteś jedyną mamą, która tak myśli, ale uwierz mi, nie jesteś sama". Zapamiętajcie słowa Jessiki – nigdy nie jesteście same. Czytaj także: Dobra matka to ta, która robi coś dla siebie źródło: thebettermom.com
7 nieoczywistych powodów, czemu mamy czują się samotne i zmęczone
Ty też czujesz się zmęczona i samotna jako mama? Dowiedz się, dlaczego tak jest.
W pierwszym roku po porodzie mamom brakuje snu, ale nie jest to jedyny powód, dla którego są zmęczone. Często czują, że wszystko jest na ich głowach, że wszystkiemu muszą sprostać same. Dlaczego tak się dzieje? O innych przyczynach wyczerpania i poczucia osamotnienia raczej nie myślimy, a są równie ważne i uświadomienie ich sobie, może nam pomóc zrozumieć, dlaczego czujemy się takie wycieńczone. Jedna przespana noc tego nie zmieni, powody zmęczenia młodej mamy sięgają głębiej i często dotyczą wrażenia, że matka jest ze wszystkim sama: Na twoich barkach ciąży ogromna odpowiedzialność Prawdopodobnie jeszcze nigdy nie czułaś tak ogromnej odpowiedzialności za innego człowieka, jak teraz. To się nie zmieni – jako mama będziesz czuła tę odpowiedzialność do końca życia. Kiedy po raz pierwszy przekraczasz próg domu z dzieckiem w ramionach, czujesz to z całą jasnością: życie tej ukochanej małej istoty jest całkowicie zależne od ciebie. To myśl jest obezwładniająca, napawa strachem. W pierwszych tygodniach może być wręcz paraliżująca. Dlatego tak ważne jest, żeby mama nie pozostawała sama z opieką nad niemowlęciem. Wspierający i zaangażowany partner wszystko zmienia. Nie masz czasu się zregenerować Poród jest bardzo męczącym przeżyciem, a po nim nie masz czasu na odpoczynek. 6 tygodni połogu to czas, w którym powinnaś dojść do siebie po porodzie, ale przecież masz w domu noworodka, który wymaga całodobowej opieki. W tym okresie najważniejsze jest, żeby mieć przy sobie bliskich dorosłych, którzy pomogą mamie dojść do siebie po porodzie i sprawią, że przejście do podjęcia trudów opieki nad dzieckiem będzie łagodniejsze. Nie sposób podkreślić wystarczająco mocno, jak ważne jest to, żeby ojciec od samego początku włączył się w opiekę nad noworodkiem. Przydatna bywa też pomoc własnej mamy lub teściowej, pamiętajmy, że do wychowania dziecka potrzeba "wioski". Czujesz się samotna Mamy po porodzie często czują się samotne. Tak, jakby wszystkiemu musiały stawić czoła same. Bez względu na to, czy mają wsparcie u najbliższych, czują, że są same: bo same musiały urodzić i tylko one mogą karmić piersią. Często też – niestety! – nie mają pomocy: rodzina mieszka daleko, tata dziecka w pracy, opieka nad dzieckiem przypada wyłącznie mamie. A kiedy partner wraca z pracy, kobieta boi się, że nie będzie umiał dobrze przewinąć, wykąpać, wziąć na ręce, więc nie dopuszcza go do opieki nad dzieckiem – to błąd, bo tata potrafi świetnie zaopiekować się noworodkiem, a dziecko tego potrzebuje. Ty też, mamo. Pozwól sobie pomóc! Musisz się tyle nauczyć Kiedy zostajesz w domu sama z noworodkiem, nagle uświadamiasz sobie, że wszystkiego, co go dotyczy, musisz się dopiero nauczyć! Nieważne, ile godzin spędziłaś w szkole rodzenia i ile artykułów przeczytałaś, czujesz się oszołomiona, bo wszystko jest nowe i nieznane. Spokojnie, dasz radę! Nie bój się prosić o pomoc i rady: korzystaj z doświadczenia krewnych i przyjaciół, dołącz do internetowych grup dyskusyjnych dla mam i czytaj artykuły na sprawdzonych portalach parentingowych (np. Babyonline) i w magazynach dla rodziców (np. Mamo, to ja). Zobaczysz, że matczyna intuicja poprowadzi cię przez te pierwsze dni i tygodnie, a za jakiś czas poczujesz się w macierzyństwie jak prawdziwa profesjonalistka! Twoje potrzeby są na ostatnim miejscu Niemowlę potrzebuje ciągłej uwagi swojej mamy. Ma mnóstwo potrzeb, które trzeba zaspokoić. Ty przyłapujesz się na tym, że przestałaś mieć jakiekolwiek potrzeby – i tak nie ma czasu na to, by się nimi zająć. Kiedy dziecko jest głodne, najpierw musisz nakarmić je, twoja zupa może ostygnąć, kiedy ma mokrą pieluszkę, musisz ją zmienić, twoja wizyta w łazience może poczekać, kiedy potrzebuje noszenia, twój sen oddala się w czasie. Postaraj się jednak dbać o siebie, to niezwykle ważne. Ojcowie: dbajcie o swoje żony! Musisz pamiętać o tylu rzeczach! Kiedy zostajesz mamą, musisz nagle pamiętać o tylu arcyważnych rzeczach – terminach wizyt u pediatry, terminach szczepień, porach karmienia i z której piersi karmiłaś ostatnio... Do tego dochodzą sprawy niezwiązane z dzieckiem, o których też musisz pamiętać: te dotyczące ciebie i twojego zdrowia, te związane z prowadzeniem domu, zakupami itp. Nie jest łatwo, nic dziwnego, że możesz się poczuć przytłoczona. To nie ma końca! Jesteś zmęczona, chce ci się płakać, ale rzeczom, które musisz jeszcze zrobić, nie ma końca... Każdy dzień wydaje się taki sam, każda noc to seria pobudek, ciągle masz wrażenie, że o czymś zapomniałaś, a kiedy już uda ci się usiąść na chwilę, nie możesz odpocząć, bo przecież powinnaś nastawić obiad, włączyć pranie, zetrzeć kurze... Nie daj się! Łap każde 5 minut na odpoczynek, zrób herbatę, puść muzykę, którą lubisz – dbaj o siebie równie dobrze jak dbasz o swoje dziecko. Jeśli nie dla siebie, zrób to dla niego! Zobacz też: Zagubiona młoda mama - jak zrozumieć siebie? Jak być szczęśliwą mamą? 7 podpowiedzi ekspertów 15 prezentów, jakie młody tata może zrobić młodej mamie
8 sytuacji, w których czujesz się niesamowicie samotna
Macierzyństwo to emocjonalny rollercoaster. Z tą różnicą, że stąd nie ma ucieczki.
Chociaż przez większość czasu jesteś zbyt zajęta, żeby o sobie pomyśleć, są sytuacje, w których dominuje jedno uczucie: samotność. Kiedy czujesz się najbardziej samotna? 1. Kiedy twoje dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym Wstyd, strach, zażenowanie, bezsilność, samotność – lista uczuć, które to opisują, jest naprawdę długa. Każda mama to przerabiała. Jedyne, co może cię uratować to spokój i cierpliwość. Nie myśl, co pomyślą inni. Pomyśl o tym, co zrobić, żeby twoje dziecko wstało z podłogi. Porozmawiaj z nim, dlaczego to zrobiło. 2. Kiedy twojego męża nigdy nie ma Jesteś silna i dajesz sobie ze wszystkim radę, jednak czasem... nie dajesz rady. Natłok domowych i zawodowych obowiązków wysysa z ciebie energię. Chociaż starasz się ze wszystkich sił, czasem chciałabyś, żeby twój mąż trochę cię odciążył, pomógł. Kiedy chcesz prosić go o pomoc, przypominasz sobie, że jak zwykle go nie ma. 3. Kiedy twoje dziecko nagle przestaje cię lubić Większość mam to przerabia: twój ukochany maluszek, który płakał, jeśli wychodziłaś bez niego z domu, nagle nie chce mieć z tobą nic wspólnego. Nie je tego, co mu podasz, nie chce się z tobą bawić, nie chce, żebyś odbierała go z przedszkola. Ta faza szybko mija, ale nagłe uczucie pustki, które się wtedy pojawia, jest bardzo przytłaczające. 4. Kiedy nie możesz zasnąć, bo zastanawiasz się, czy jesteś dobrą matką Zdradzimy ci sekret: jesteś najlepszą mamą dla swojego dziecka. Zobacz także: Zła matka? Nie. Prawdziwa! 5. Kiedy spędzasz całe dnie wśród dzieci Każda mama wie, że można jednocześnie uwielbiać macierzyństwo i go nie znosić. Uczucie samotności pojawia się często w momencie, kiedy zauważasz, że już nie pamiętasz, jak to jest rozmawiać z dorosłymi o czymś innym niż dzieci. Pieluchy, zabawki, płacz, książeczki, przedszkole i 500 plus – to najczęstsze tematy twoich rozmów. Każda mama ma czasem ochotę wrócić do czasów, gdy słowo "dziecko" nie pojawiało się w co drugim zdaniu każdej rozmowy. 6. Kiedy bliscy krytykują twoje metody wychowawcze Gdy obca kobieta zwraca ci uwagę, że źle wychowujesz dziecko, jesteś wkurzona. Gdy robi to ktoś z bliskiego otoczenia – chcesz płakać, zamknąć się w łazience i już z niej nie wychodzić. Mamy często czują, że nie mają wsparcia w bliskich. Chociaż te wszystkie "dobre rady" wynikają z miłości i troski, naprawdę krzywdzą. 7. Kiedy nie poznajesz się w lustrze Nie tylko ciąża zmienia twoje ciało. Pierwsze miesiące z niemowlakiem bywają wykańczające, co odbija się na twoim zdrowiu i wyglądzie. Gdy patrzysz w lustro i nagle dociera do ciebie, że ta rozczochrana mamuśka z podkrążonymi oczami i plamą po sosie na koszulce to ty, jesteś w szoku. 8. Kiedy ktoś skrzywdzi twoje dziecko Gdy dziecko przychodzi z płaczem i mówi, że ktoś mu coś zrobił, pęka ci serce. Powód nie jest ważny. Kolega w przedszkolu "dla zabawy" uderzył twojego malucha w głowę? Pani nie pochwaliła rysunku? Ktoś śmiał się z jego kolorowych skarpetek? Każda z tych sytuacji jest dla ciebie tak samo bolesna. Choć chcesz walczyć o swoje dziecko jak lwica, w takich momentach ogarnia cię uczucie bezsilności. Zdajesz sobie sprawę, że nie zawsze będziesz mogła ochronić swoje dziecko. Czytaj także: Szczere wyznanie mamy: Macierzyństwo oznacza samotność
Masz wyrzuty sumienia, gdy nie bawisz się z dzieckiem?
Dlaczego nie powinnaś ich mieć? Oto 6 powodów - warto byś o nich wiedziała!
Ten tekst ma nie być rozgrzeszeniem dla tych mam, które w ogóle nie znajdują czasu na zabawę z dzieckiem. To informacja dla matek, które zamartwiają się, że nie spędzają każdej wolnej chwili z dzieckiem i nie towarzyszą mu w każdej zabawie w ciągu dnia. Przebywanie z dzieckiem jest bardzo ważne, budujemy wtedy więzi, tworzymy dobrą atmosferę, lepiej poznajemy swoje pociechy. W czasie wspólnej zabawy przemycamy ważne informacje o właściwym zachowaniu, uczuciach, rozwiązywaniu problemów. Ale czasem trzeba dziecku dać wolność, trzeba dać mu szansę na to, by mogło pobyć samo. Dlaczego? 6 powodów, dlaczego nie można się bawić z dzieckiem cały czas 1. Nauka zarządzania czasem. Dziecko musi wiedzieć, jak ma dysponować wolnym czasem. Musi umieć go sobie zorganizować, by się nie nudzić. Jeżeli dasz mu swobodę, z czasem się tego nauczy, co na pewno przyda mu się w dorosłym życiu. 2. Nauka jak sprawiać sobie przyjemność. Dziecko, które dostanie szansę bawienia się w wybraną przez siebie zabawę, będzie wiedziało co tak naprawdę sprawia mu przyjemność. To pozwoli mu być asertywnym i nie ulegać dzieciom, ale również proponować swoje ulubione gry. 3. Nauka oswajania samotności. Nie zawsze jest ktoś z nami, musimy nauczyć dziecko, że są chwile na zabawę z kolegami, ale i chwile, gdy każdy musi pobyć w samotności. By się wyciszyć, by pomyśleć, by poczytać książkę. Niektórzy nie potrafią tak żyć i pędzą z miejsca w miejsce, z imprezy na imprezę. Warto tego nauczyć dziecko, będzie szanowało potrzebę ciszy i chwili dla siebie u innych ludzi. 4. Nauka akceptacji siebie. Własne towarzystwo złe? Nie, jeżeli akceptujemy siebie i lubimy. Wtedy przebywanie sam na sam ze sobą wcale nie jest takie nudne. To trudna sztuka. 5. Nauka rozwiązywania problemów samodzielnie. Najważniejszy punkt. Gdy mama jest w pobliżu, zawsze czujna i chętna pomóc, czy zareagować, dziecko wie, że nie musi się o nic martwić. Tylko co potem, gdy dziecko dorośnie, a mamy nie będzie w pobliżu? Kto wskaże właściwą drogę, kto rozwiąże problem w pracy, kto pogodzi z ulubioną koleżanką? Uczmy dzieci od najmłodszych lat, że problemy są po to, by je rozwiązywać, najlepiej samemu i od razu. Jak nauczyć dziecko rozwiązywania problemów? 6. Nauka przestrzeni. Każdy człowiek potrzebuje przestrzeni do życia. Gdy jej nie ma, jest sfrustrowany i czuje się jak w klatce. Dziecko musi zrozumieć, że nawet mama potrzebuje czasem chwili dla siebie i nie powinno się jej zamęczać setką pytań. Mama chciałaby spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu, jednak trzeba zachować w tym umiar. Nie oceniajmy kobiet, które na placach zabaw zamiast siedzieć z dzieckiem w piaskownicy, siedzą w pobliżu na ławce. One dają dziecku szansę na zorganizowanie sobie samemu zabawy, na zapoznanie się z innymi dziećmi, uczenie postaw i zachowania od rówieśników, oraz na popełnianie błędów, czy wchodzenie w konflikty. Oczywiście trzeba być blisko, obserwować jak zachowuje się dziecko, jak radzi sobie w konkretnych sytuacjach i nad czym warto popracować w domu. A Ty pozwalasz dziecku na samotną zabawę, czy zawsze mu towarzyszysz? Jak bawić się z dzieckiem bez zabawek? Pierwsze 3 lata są najważniejsze w rozwoju dziecka źródło: popsugar.com
5 zdań, które chciałaby usłyszeć każda mama
Dla wielu mam największym wzywaniem jest... codzienność. Oto 5 zdań, które są oznaką ciepła, zrozumienia i serdeczności. Chciałabyś je usłyszeć?
Słowa mają ogromną moc. Czasem niewiele trzeba, by dać komuś nadzieję, by wywołać uśmiech na jego twarzy czy dać mu do zrozumienia, że nie jest sam. Młode mamy często czują się samotne. Mają wrażenie, że nikt ich nie rozumie i nie dostrzega wysiłku, który wkładają w wychowanie dziecka. Dzięki tym kilku zdaniom codzienność może stać się mniej uciążliwa. Nikt nie przejmie obowiązków mamy, ale wystarczy uśmiech i dobre słowo, żeby macierzyństwo było łatwiejsze. "Proszę przejść przede mną" Wielokrotnie widziałam w sklepach młode mamy lub kobiety w ciąży, które stały przy kasach w gigantycznych kolejkach. Napis "kasa pierwszeństwa" dla wielu jest niewidzialny. Zamiast wsparcia i zwykłego "proszę przejść przede mną" – oceniające spojrzenia pełne niezrozumienia. Te kilka słów i kilka dodatkowych minut to niewyobrażalnie dużo. Potwierdzi to każda mama, która była kiedyś w podobnej sytuacji. "Proszę poczekać, pomogę" Gdy kobieta z wózkiem próbuje wysiąść z tramwaju czy autobusu, wszyscy wokół dostają ataku dobrze znanej choroby: znieczulicy. Nawet najsilniejszy mężczyzna dostaje paraliżu, błyskawicznie zasypia lub dostaje niezwykle ważnego SMS-a, od którego nie może oderwać wzroku. Mamy to superbohaterki, ale ich kręgosłupy nie są ze stali. Wystarczą trzy słowa: "Proszę poczekać, pomogę". "Ja otworzę..." Mama z dzieckiem w wózku często musi wykazać się umiejętnościami kaskaderskimi. Otworzenie drzwi, kiedy prowadzi się wózek, staje się wyzwaniem. Zamiast wlepiać wzrok w stopy albo, o zgrozo, w mamę z wózkiem, można podejść i pomóc przy otwarciu drzwi. Niewiele wystarczy, by wywołać uśmiech. "Proszę się nie spieszyć" Nieważne, gdzie jesteś. W sklepie, na parkingu, w szatni na basenie, w autobusie. Młode mamy z dziećmi mają kilkanaście dodatkowych kilogramów, o które muszą zadbać. Czynność, która tobie zajmuje minutę (założenie butów i kurtki) to co najmniej 10 minut dla mamy z dzieckiem. Nie chrząkaj, nie próbuj przejść, nie przewracaj oczami. Zamiast tego powiedz, że możesz poczekać. "To minie" Młode mamy nie doświadczają serdeczności ze strony przypadkowych osób. Przyznajcie, która z was ma czasem wrażenie, że jest przeszkodą, a dzieci to intruzi, którzy burzą porządek? Te dwa słowa, "to minie", mogą uratować niejedną mamę. Odrobina ciepła i zrozumienia nic nie kosztuje. Wystarczy jeden uśmiech, żeby pokazać młodej mamie, że nie jest sama. Ile razy słyszałyście takie zdania? Chciałybyście je częściej słyszeć? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: 25 sposobów, by odmówić dziecku, nie mówiąc "nie"
"Szczerze mówiąc, macierzyństwo oznacza samotność" – ty też tak myślisz?
"Jak wyznać przyjaciołom, którzy chcą mieć dziecko, że większość dni to tylko pieluchy, mleko, płacz, zabawki i zamartwianie się?" – pyta Margaret. Jej słowa zrozumie każda mama!
Margaret Jacobsen jest mamą dwójki dzieci, pisarką i aktywistką. Doskonale opisała uczucie, które zna niemal każda mama – samotność. Przeczytajcie jej wpis i przyznajcie – nie czujecie się czasem podobnie? Macierzyństwo izoluje Macierzyństwo zmienia życie i jest magiczne. Pokazuje ci nowy rodzaj miłości, o którym nie miałaś pojęcia, bo żeby zrozumieć tę miłość, trzeba ją poczuć. Macierzyństwo oznacza samotność. Wprowadza do twojego życia nową istotę, daje impuls do nowego rozdziału, który, tak jak w przypadku nowej miłości, oznacza dostosowywanie się. Nie ma normalności, kiedy jest jest się rodzicem. To, co sprawdza się jednego dnia, nie sprawdzi się kolejnego. Są bezsenne noce, kiedy twoje dziecko raz przesypia kilka godzin, a innym razem nie może zmrużyć oka. Są dni, kiedy wychodząc z domu czuję się, jakbym zdobyła najwyższy szczyt, ale są też takie, kiedy nawet nie zbliżyłam się do wierzchołka. Nigdy nie chodziłam po górach, ale wyobrażam sobie, że to uczucie zdobycia czegoś tak potężnego jest podobne do tego, jak czuję się rano, kiedy moje dzieci wychodzą z domu przed 9 rano ubrane, nakarmione i w suchych pieluchach. Kiedy jesteś świeżo upieczonym rodzicem, odrzucasz połączenia telefoniczne, a odpisanie na smsa w ciągu 24 godzin staje się trudne. Kiedy pierwszy raz zostałam mamą, utrzymanie przyjaźni nie było najważniejsze. Priorytetem było spanie. Korzystanie z toalety w samotności. Prysznic raz na tydzień. Na samym początku, chodziło przede wszystkim o przetrwanie. Przy pierwszym dziecku nie czułam się samotna. W ciągu kilku pierwszych miesięcy jej życia, obchodziliśmy święta, znów zaszłam w ciążę, straciłam dziecko, zaszłam w ciąże trzeci raz, straciliśmy prace, znaleźliśmy nowe, przeprowadziliśmy się. Zanim urodził się nasz syn, mieliśmy 14-miesięczną córkę, mieszkaliśmy w innym mieście i byliśmy tak bardzo zmęczeni. Nawet jeśli spędzałam czas w Internecie, czytałam i czułam, że mam kontakt z ludźmi, nigdy nie czułam się bardziej samotna niż wtedy. Moim życiem zawładnęła rutyna, robiłam wszystko bez chwili zastanowienia. I w tej rutynie nie było miejsca dla innych ludzi. Każdy, kogo znałam przed urodzeniem dziecka, był tylko znajomym, który nie planuje powiększania rodziny. Kiedy poznawałam inne matki, były zazwyczaj starsze ode mnie, a ich dzieci były starsze od moich. Planowanie kolejnych dni było mordęgą. Musiałam zaplanować posiłki, drzemki, zmiany pieluch, musiałam zorganizować czas na przygotowywanie przekąsek, pracę. Każdego dnia, jedynymi ludźmi, z którymi rozmawiałam, były moje dzieci – moje malutkie dzieci, które nie umiały jeszcze mówić – ale to nie wystarczyło, żebym czuła się mniej samotna. (...) Raz (jeden z wielu), płakałam do telefonu mojej mamie, mówiłam jej, że mam wrażenie, że nic się nigdy nie zmieni. Zapytałam jej, jak nas wychowała i jednocześnie pozostała sobą. Zapytałam, jak zrobiła to jej mama, jak robiły to inne kobiety. Przypomniała mi, że kobiety zawsze otoczone były przez rodzinę i dodatkowe osoby do pomocy. Przypomniała mi, że nigdy nie jesteśmy same. W macierzyństwie nie chodzi o to, żeby wszystko robić na własną rękę, żeby polegać tylko na sobie. Od tamtej rozmowy inaczej patrzę na macierzyństwo. To nie jest już miejsce samotności, to miejsce dzielenia. To nasze miejsce, w którym doświadczamy wszystkich rodzajów macierzyństwa: dobrego, złego, tego pomiędzy. Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić. Na szczęście, nie tylko to zrozumiałam, ale też zaczęłam szczerze i otwarcie mówić o tym, czym jest dla mnie rodzicielstwo. Znalazłam ludzi, którzy mnie rozumieją i wspierają, a to wszystko zmienia. Czujesz się czasem samotna? Mądry i wzruszający wpis... Macie kogoś, dzięki komu nie czujecie się samotne? Czytaj także: Moje dzieci zachowują się przy mnie jak diabełki. I dobrze! źródło: MARGARET E JACOBSEN/romper.com
Czego samotna mama nie powie na głos (ale każda czasem tak myśli)
Przeczytaj, co chodzi po głowie każdej samotnej mamy, ale do czego nie chce się głośno przyznać.
Chyba każda kobieta doświadczająca samotnego macierzyństwa ma czasami którąś z tych myśli – pisze w swoim artykule Laura Lifshitz z Popsugar Moms. Rzeczywiście, takie myśli się pojawiają. Są też inne, których Lifshitz nie wymienia. Przyjrzyjmy się temu. Nie są to myśli, które samotna mama chciałaby wypowiedzieć głośno (chyba, że ktoś ją przyłapie w słabszym momencie lub wypije za dużo wina z przyjaciółkami!). Odnajdujecie się w nich? Dodałybyście coś do tej listy? Gdzie się wszyscy podziali? Ponieważ samotna matka musi wszystko robić samodzielnie, czasem przyłapuje się na myśli: "gdzie są wszyscy?". To ten moment, kiedy przydałaby się kolejna para rąk do pomocy. Kiedy zdaje sobie sprawę, że "wszyscy" to w tym przypadku ona, sięga po telefon i dzwoni do przyjaciółki albo po prostu przyznaje sama przed sobą, że jest świetna: daje radę, jest zorganizowana i godna podziwu. Poproszę o bilet do raju! Kiedy wszystkiego jest za dużo – rachunków do zapłacenia, dat do zapamiętania, lekarzy do odwiedzenia i ubrań do wyprania – samotnej mamie zdarza się usiąść i pomyśleć, że oddałaby wiele za bilet na samolot. Gdzieś gdzie jest ciepło, morze szumi zachęcająco, a piasek grzeje w stopy. Dziecię radośnie buduje zamki z piasku, a ona na leżaku sączy drinka z parasolką. Wystarczyłby chociaż jeden taki dzień! Świetnie sobie radzę! Kiedy przychodzi wieczór, dziecko utulone kołderką spokojnie oddycha, samotna mama siada na kanapie i myśli: "naprawdę dobrze sobie radzę. Nie zapomniałam o składce na wycieczkę z przedszkola, upolowałam super buty na wyprzedaży i zaoszczędziłam dzięki temu pieniądze na rachunek za prąd. Wszędzie dziś zdążyliśmy i nawet udało się zagrać w planszówkę. Jestem silną babką". Kompletnie nie daję rady Takie myśli też przychodzą. Dziecko marudziło przy kąpieli, walka, żeby położyło się spać trwała godzinę, w zlewie sterta garów do umycia, pranie nadal czeka na rozwieszenie, a tu jeszcze zaległe zlecenie do zrobienia na rano. Tak, te dni też się zdarzają, a wtedy samotna mama myśli zrezygnowana, że nie daje już rady. Nie ma już siły. Aż do rana, wtedy znowu ją znajdzie. Przestańcie mnie oceniać To frustrujące, że matki są ciągle oceniane. Jeszcze gorzej wygląda to w przypadku samotnych mam: te pytania zadawane mniej lub bardziej wprost: a gdzie tata dziecka? Co zrobiła, że jest sama? Czemu daje dziecku słodycze? Tego naprawdę można mieć dość. Przestańcie mnie żałować Samotna nie znaczy nieszczęśliwa. Samodzielne mamy mają dość współczucia: "Przestańcie się litować, nie współczujcie mi, radzę sobie świetnie, mam cudowne dziecko i jesteśmy wspaniałą rodziną!" Dziękuję! Kiedy ktoś pomaga jej bezinteresownie, niepytany zaproponuje pomoc, zaopiekowanie się przez chwilę dzieckiem, podaruje nowy krem lub przyniesie truskawki – samotna mama czuje ogromną wdzięczność. Życzliwe gesty mocno wzruszają, kiedy się ich nie spodziewamy. Smutno mi Bywają wieczory, kiedy nie jest dobrze. Poczucie samotności atakuje znienacka: miło byłoby mieć komu opowiedzieć o nowym sukcesie dziecka, miłej rozmowie z koleżanką, zjeść lody z miseczki i razem pozachwycać się ich smakiem. Trudne bywają też dni, kiedy wszyscy wokół planują długie weekendowe wypady za miasto, wakacyjne wyjazdy i rodzinne uroczystości. Uwielbiam to! Satysfakcję przynosi samotnej mamie moment, kiedy trzeba podjąć decyzję i może zrobić to sama bez konieczności roztrząsania problemu z kimś innym, szukania kompromisu, bez długich negocjacji, kłótni i utyskiwań. Nie musi ustępować. Może robić to, co sama uznaje za najsłuszniejsze dla siebie i swojego dziecka. To jak bycie szefową. Dobrze jest! Zobacz też: 7 rzeczy, których samotna mama nie chce od ciebie usłyszeć Jak samotne mamy ułatwiają sobie życie: 6 sprawdzonych rad Gdy wychowujesz dziecko bez ojca
Nie tylko samotna matka boryka się z problemem samotności w macierzyństwie. Dotyka on bardzo wielu kobiet w związkach, które zostają nagle wyrwane ze swojego dotychczasowego życia i miesiącami ich codzienność ogranicza się do opieki nad niemowlęciem.
To nie depresja Doświadczyłam tego dwa razy. Za pierwszym razem byłam zaskoczona jak bardzo moje nowe życie różni się od tego sprzed porodu. Skończyło się życie na mieście: kawiarnie, sklepy, biblioteki już były nie dla mnie. Dłużyły mi się ciemne zimowe dni, które spędzałam sama z płaczącym noworodkiem w domu. Z trudem udawało mi się znaleźć pięć minut na prysznic i zjedzenie zupy. Od czasu do czasu ktoś przychodził w odwiedziny ale głównie byłam z synem sama, sama, sama. Za drugim razem byłam już przygotowana na wiele rzeczy związanych z pojawieniem się dziecka, jak również zmiany w moim ciele i psychice, ale uczucie samotności i tak mnie dopadło. Taka macierzyńska samotność to co innego niż depresja poporodowa, chociaż także wiąże się z uczuciem smutku, wyobcowania i pustki. Forum pełne smutku Nie zrozumcie mnie źle. Bardzo kocham moje dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich, jednak dla współczesnej kobiety takie nagłe zamknięcie w domu okazuje się nieraz szokujące i trudne do przetrwania. Dowodem tego pękające od wpisów fora, na których kobiety nagle odsunięte na boczny tor życia szukają wsparcia i pomocy innych matek. W ich wypowiedziach pojawiają się słowa "osamotnienie", "pustka", "poczucie nieadekwatności", "strata", "nuda", "zamknięcie w domu". Te emocje nie przekreślają ogromu miłości, którą matka czuje do dziecka. Ono nadal jest źródłem wielkiej radości. To raczej ogrom obowiązków i odpowiedzialność, które spadają na mamę wprawiają ją w poczucie zagubienia, lęku i bezradności. Zwłaszcza wielkomiejskie mamy, przyzwyczajone do zgiełku i intensywnych wrażeń na co dzień, z trudem znoszą nagłą zmianę scenerii. Nie mogą, jak w pracy, zadzwonić do informatyka i powiedzieć, że dziecko nie działa. Kolka, płacz, czy ulewanie - muszą zmierzyć się z nim same. Właśnie to jest dla wielu matek najtrudniejsze. A mąż w pracy Rzadko która mama ma do dyspozycji kogoś, kto byłby z nią na co dzień lub nawet kilka razy w tygodniu i choć trochę ją wsparł i odciążył. Ojciec dziecka po dwóch tygodniach urlopu wraca do pracy, a ciężar odpowiedzialności za maleńkiego człowieka spada w całości na barki matki. Kobiety często narzekają wtedy na poczucie utraty wolności i rozżalenia kierowanego właśnie do partnera, którego życie nie zmienia się aż tak bardzo w stosunku do zmian, przez które one przechodzą. Jako matce dwójki zdarzało mi się odbierać telefony od przyjaciółek "przyjdź do mnie, mała płacze od pięciu godzin, zaraz zwariuję!". Koleżanki zwierzały mi się, że nie czują się kompetentne w roli matek, że macierzyństwo – zwłaszcza na samym początku – je przerasta i mają wrażenie, że sobie nie radzą. To tylko wrażenie Żaden człowiek na świecie, choćby znał na pamięć wszystkie poradniki dotyczące rodzicielstwa, nie jest przygotowany na szok, jakim jest pojawienie się dziecka. Tego trzeba nauczyć się w praktyce. Gdybym miała przekazać komuś tylko jedną radę dotyczącą przyjęcia na świat niemowlęcia, powiedziałabym, żeby nie skupiać się na stracie i trudach, ale czerpać możliwie dużo przyjemności z obcowania z maleńkim dzieckiem, ponieważ ten okres błyskawicznie mija i już nigdy nie wraca. Warto dać sobie książkowe sześć tygodni połogu na dojście do siebie i zapoznanie się z dzieckiem. Później dobrze jest organizować sobie życie z młodym człowiekiem i nie bać się próbować nowych rzeczy. Moja przyjaciółka ze zdumieniem odkryła jak spokojna staje się nagle jej trzymiesięczna córeczka, kiedy przychodzę do niej w odwiedziny ze swoją dwójką rozrabiaków, które hałasują i ją zaczepiają. To dlatego, że nawet bardzo małe dzieci lubią bodźce i bez nich zwyczajnie się nudzą. Nie bójcie się przyznać, że czujecie się samotne. Wyraźnie proście o pomoc bliskich, choćby o chwilowe dotrzymanie towarzystwa. Umówcie się z kimś na spacer w parku, kawę w mało uczęszczanej kawiarni, odwiedźcie ciocię. Będziecie zaskoczone jak bardzo przysłuży się to wam i waszemu dziecku. Czas szybko płynie. Nawet się nie obejrzycie, a okres opieki nad swoim niemowlęciem będziecie wspominać z rozrzewnieniem.