Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-22T14:16:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
items: Strój na zakończenie roku szkolnego: galowy, czyli jaki?
items: Zwroty grzecznościowe – przykłady, zastosowania w mowie i piśmie
items: Gdy dziecko staje się problemem... dla innych ludzi
items: Jak się zachować wobec dziecka z zespołem Downa i jego rodziców - podpowiada Andrzej Suchcicki
items: Szczery do... bólu – jak reagować na gafy dzieci
items: 10 rzeczy, których dziecko nie powinno robić przy stole, czyli stołowy savoir-vivre
items: Szbki kurs dobrych manier
items: Lekcja savoir-vivre’u
items: Kindersztuba u dziecka? To możliwe!

Wielu rodziców robi to odruchowo. „To było nasze pierwsze all inclusive. Przez własne dzieci stałam się obiektem kpin”
type: item
date: 2026-07-22T14:15:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: hotel
subject: rodzinne wakacje
subject: savoir-vivre
subject: wakacje all inclusive
subject: wakacje z dzieckiem
description: „Dwa lata odkładaliśmy na ten wyjazd, a tu taki wstyd! Dopiero gdy zobaczyłam reakcję innych gości i usłyszałam, co powiedział kelner, zrozumiałam, że złamałam jedną z zasad, o której nikt wcześniej mi nie powiedział” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Pierwszy wyjazd na wakacje all inclusive potrafi zaskoczyć nie tylko bogatym bufetem, ale także zasadami, które dla stałych bywalców wydają się oczywiste. Nasza czytelniczka przekonała się o tym podczas rodzinnego wyjazdu do Egiptu. Jak sama przyznaje, chciała dobrze, a skończyło się ogromnym wstydem. „Na ten wyjazd odkładaliśmy pieniądze przez dwa lata” Dzień dobry, ja i mój mąż nigdy nie należeliśmy do osób, które co roku latają na egzotyczne wakacje. Mamy dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Żeby polecieć do Egiptu, odkładaliśmy pieniądze prawie dwa lata. Dla nas to był naprawdę duży wydatek i spełnienie marzeń. Wszystko było dla nas nowe. Ogromny hotel, kilka basenów, restauracje, przekąski, lody. Dzieci były zachwycone i co chwilę chciały coś zjeść. Raz frytki, raz owoce, raz ciastko. Myślałam, że skoro wszystko jest w cenie, to mogę po prostu zabrać coś do pokoju albo nad basen. Nie przyszło mi do głowy, że robię coś niewłaściwego. Tamtego wieczoru siedzieliśmy przy kolacji, a córka zjadła tylko kilka kęsów. Powiedziała, że teraz nie chce, ale na pewno zgłodnieje po kąpieli. Pomyślałam, że szkoda będzie znowu iść z mokrymi dziećmi przez pół hotelu do restauracji. Wzięłam więc kilka bułeczek, trochę sera, dwa banany i zawinęłam w serwetkę. Nie robiłam tego po to, żeby coś wynosić na zapas. Po prostu chciałam mieć coś dla dzieci później. „Nikt wcześniej mi tego nie powiedział” Kiedy wychodziliśmy z restauracji, podszedł do mnie kelner. Był bardzo uprzejmy. Uśmiechnął się i powiedział po angielsku, że jedzenie z restauracji powinno być spożywane na miejscu i nie można go wynosić do pokoju. Zrobiło mi się gorąco. Oddałam wszystko bez słowa. Najgorsze było jednak to, że kilka osób siedzących przy stolikach spojrzało na mnie z takim uśmiechem, jakby właśnie zobaczyli kogoś, kto próbuje wynieść pół bufetu i kradnie w dodatku. Naprawdę miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Przez resztę wieczoru czułam się okropnie. Dopiero następnego dnia rezydent…

rodziny-na-wakacjach-all-inclusive-63d50c1.jpg
width: 1600
height: 1200

Strój na zakończenie roku szkolnego: galowy, czyli jaki?
type: item
date: 2024-06-11T10:46:00.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Edukacja
subject: Uczeń
subject: savoir-vivre
subject: ubrania
subject: zakończenie roku szkolnego
description: Jak się ubrać na zakończenie roku szkolnego? Najlepiej sprawdzi się biała koszula z granatowymi lub czarnymi spodniami albo spódnicą. Zamiast koloru granatowego lub czarnego dopuszczalny jest również szary. W chłodniejsze dni całość można uzupełnić sweterkiem, żakietem lub marynarką.
encoded: Strój na zakończenie roku szkolnego to ubranie ani zbyt wyszukane, ani takie, w którym dziecko chodzi na co dzień. W dniu rozdania świadectw obowiązuje tzw. strój galowy. Spis treści: Strój na zakończenie roku szkolnego dla dziewczynki Strój na zakończenie roku szkolnego dla chłopca Stylizacje na zakończenie roku do liceum Strój dla rodziców uczniów na zakończenie roku szkolnego Strój na zakończenie roku szkolnego dla dziewczynki Najbardziej pożądanym strojem na zakończeniu roku jest biała koszula lub bluzka z długim lub krótkim rękawem oraz czarna lub granatowa spódnica o długości mniej więcej do kolan. Krój koszuli i spódnicy powinien być dość klasyczny, czyli koszula z kołnierzykiem, natomiast spódnica plisowana lub ołówkowa. Do tego pantofle z zakrytymi palcami, a więc nie sandałki. Dziewczynka może być też ubrana w sukienkę, np. granatową z białym kołnierzykiem albo biało-granatową czy biało-czarną. Czy dziewczynka na zakończenie roku może być ubrana w sukienkę? Tak, pod warunkiem że będzie to np. granatowa lub czarna, prosta sukienka z białym kołnierzykiem. Warto pamiętać, że klasyczny strój galowy wyklucza choćby najpiękniejsze i najmodniejsze sukienki: kolorowe, wzorzyste, zbyt krótkie lub zbyt długie, z falbankami, etc. Choć z uroczystości zakończenia roku szkolnego raczej nikt nikogo nie wyrzuci za nieodpowiedni strój, to najlepiej unikać: spódnic i sukienek typu mini, szortów, codziennych T-shirtów (choćby tych białych), bluzek na ramiączkach lub zbyt mocno wydekoltowanych, sandałków, bardzo obcisłych sukienek, jaskrawych barw, koronek, falbanek, kwiatowych printów, cekinów. Strój na zakończenie roku szkolnego ma być elegancki. Nie powinien być taki, o którym kiedyś mówiło się, że jest wyzywający. Nie powinien być też zanadto strojny. W podręcznikach do savoir-vivre możemy przeczytać, że jednym z wyznaczników kultury osobistej jest dostosowanie stroju do okazji. Na zakończenie roku szkolnego nie warto więc stawiać na ubranie, które pasuje raczej na przyję…

AdobeStock334244067-min-1ff3f83.jpeg
width: 4928
height: 3280

Zwroty grzecznościowe – przykłady, zastosowania w mowie i piśmie
type: item
date: 2022-02-14T12:35:47.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: savoir-vivre
description: Umiejętność stosowania zwrotów grzecznościowych należy do zasad dobrego wychowania. Choć większość osób zna wszystkie typowe zwroty grzecznościowe w języku polskim, to nie każdy umie z nich odpowiednio korzystać. Sprawdź, na co zwrócić uwagę, stosując zwyczajowe zwroty grzecznościowe w mowie i piśmie.
encoded: Zwroty grzecznościowe powinny być nieodłączną częścią języka mówionego i pisanego w sytuacji, gdy dochodzi do kontaktu między ludźmi. Służą wyrażaniu różnych uczuć, potrzeb i pragnień, świadczą o umiejętnościach społecznych. Prawidłowe korzystanie z form grzecznościowych świadczy o dobrym wychowaniu i umiejętności znalezienia się w każdej sytuacji. Spis treści: Jakie są zwroty grzecznościowe? Przykłady zwrotów grzecznościowych w piśmie Zwroty grzecznościowe w mowie Jakie są zwroty grzecznościowe Zwroty grzecznościowe dzieli się na kilka typów, które zależą od celu, w jakim używa się konkretnych sformułowań. Najpopularniejsze to powitania, pożegnania, prośby i przeprosiny. Ale do tej kategorii należą jeszcze dwa typy zwrotów. Wszystkie rodzaje zwrotów grzecznościowych: Zwroty powitalne – używa się ich do nawiązania kontaktu, np. dzień dobry, witam, cześć, hej, Szanowny Panie. Zwroty pożegnalne – stosowane do zakończenia kontaktu, np. do widzenia, do zobaczenia, cześć, z poważaniem, z wyrazami szacunku. Podziękowania – służą wyrażeniu wdzięczności, np. dziękuję, serdecznie dziękuje, bardzo dziękuję, składam podziękowania. Przeprosiny – używa się ich do wyrażenia swojego ubolewania, np. przepraszam, bardzo przepraszam, wybacz, przykro mi. Prośby – np. proszę, czy mogę prosić o, zwracam się z uprzejma prośbą. Gratulacje – są to wyrazy uznania z okazji sukcesu lub ważnego wydarzenia, np. gratuluję, składam gratulacje. Zaproszenie – prośba o wzięcie udziału w jakimś wydarzeniu lub przyjście na uroczystość, np. serdecznie zapraszam, będzie mi miło gościć. Przykłady zwrotów grzecznościowych Choć w ramach każdej kategorii formy grzecznościowe służą temu samemu, to nieco innych zwrotów używa się w mowie, a innych na piśmie, zwłaszcza w korespondencji formalnej, oficjalnej. Znaczenie ma też to, do kogo osoba mówiąca lub pisząca się zwraca. O ile w mowie można czasami pozwolić sobie na większą swobodę, to korespondencja wymaga bardziej oficjalnego stylu. Poniżej kilka przykładó…

TZfWEW-122571-049f41f.jpg
width: 1200
height: 788

Gdy dziecko staje się problemem... dla innych ludzi
type: item
date: 2016-10-14T17:16:09.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dobre wychowanie
subject: macierzyństwo
subject: rodzicielstwo
subject: savoir-vivre
subject: wychowanie dziecka
description: Każdy medal ma dwie strony. Kto jest prawdziwym problemem: dziecko czy jego rodzice?
encoded: Pisaliśmy już o zakazie wstępu dzieci do restauracji i rodzinie, której odmówiono noclegu w Mikołajkach. Jednak czy za to, że takie zakazy powstają, nie są po części odpowiedzialni rodzice? Czy dzieci są mile widziane w miejscach publicznych? W serwisie TreeHugger znalazłam wypowiedź mamy 3 dzieci: "Problemem są rodzice, nie dzieci. I kultura pobłażliwości, która przenika zachodnie społeczeństwo. Kiedy zachowywanie się jak dzikie zwierzęta i brak szacunku dla innych stały się akceptowalne? Kiedy rodzicielstwo straciło granice, oczekiwania, nacisk na podstawowe zasady dobrego wychowania? Wprowadzenie dzieci do przestrzeni publicznej zamieniło się w szaleństwo przypominające cyrk bez biletów wstępu, gdzie dzieci robią to, co im się podoba, a pozbawieni kręgosłupów moralnych rodzice siedzą, patrzą i milczą, kiedy ich dzieci rujnują czyjś dzień". Na początku pomyślałam, że autorka tych słów, Katherine Martinko, nie ma racji. Szybko zmieniłam zdanie. Jestem przeciwna zakazom wykluczającym dzieci z miejsc publicznych, jednak Martinko zauważa powód, dla którego takie zakazy powstają. Mówi się, że "dziecko to tylko to dziecko", więc więcej mu wolno. Czy rodzic nie powinien jednak ustalić pewnych granic, których dziecko nie może przekraczać? Granice nie są niczym złym, nie ograniczają wolności dziecka, wręcz przeciwnie: zapewniają porządek i bezpieczeństwo, także maluchowi. Nie pozwalasz dziecku stawać na parapecie. Tłumaczysz, że bawiąc się w ten sposób, może zrobić sobie krzywdę. Dlaczego w podobny sposób nie wytłumaczyć maluchowi, że będąc w restauracji, nie można kopać, krzyczeć i rzucać jedzeniem, bo to niegrzeczne, niekulturalne i można w ten sposób komuś zrobić krzywdę? Podstawy dobrego wychowania Rodzice próbują przygotować dzieci do dorosłego życia. Kupują zabawki edukacyjne, zapisują na zajęcia dodatkowe, mają obsesję na punkcie "prawidłowego rozwoju". Jednocześnie boją się, że ich dziecko nie będzie dość dobre i że sobie nie poradzi w okrutnym świecie dorosłych. Z…

img0IY1Gf-9c60a9a.jpg
width: 1024
height: 683

Jak się zachować wobec dziecka z zespołem Downa i jego rodziców - podpowiada Andrzej Suchcicki
type: item
date: 2016-03-08T11:02:08.000Z
creator: aprochyra
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: poradnik dla rodziców
subject: savoir-vivre
subject: zespół Downa
description: Z zespołem Downa żyją miliony ludzi. Nie wiesz, jak się zachować, gdy spotkasz taką osobę? Normalnie! Razem z Andrzejem Suchcickim, tatą córki z zespołem Downa i współzałożycielem stowarzyszenia Bardziej Kochani, przygotowaliśmy krótki poradnik. Przeczytaj, jakie zachowania docenią rodzice dzieci z zespołem Downa.
encoded: Widzisz kogoś z zespołem Downa? Uśmiechnij się! 90 proc. ludzi widząc dziecko z zespołem Downa odwraca wzrok. Ich rodzice wiedzą, że nie wynika to ze złej woli, ale onieśmielenia innością tych dzieci. Tymczasem te dzieciaki są bardzo pogodne. Nie musisz robić nic wielkiego. Zarówno one, jak i ich rodzice naprawdę ucieszą się, jeśli poślesz im uśmiech. O zespole Downa mów wprost Kwestia nazywania dzieci z zespołem Downa bywa drażliwa. Zwłaszcza rodzice, którzy dopiero zaczynają mierzyć się z tematem, mają tendencję do unikania hasła "Down". Zamiast tego mówią "mam dziecko z zespołem", "z wadą genetyczną" itp. Z czasem zazwyczaj nabierają dystansu i mówią po prostu, że ich dziecko ma zespół Downa. Osoby postronne są w innej sytuacji. Absolutnie nie wolno używać obraźliwych określeń wobec tych dzieci: Down, upośledzony itd. są kategorycznie zakazane. Jeżeli chcesz poruszyć ten temat, mów po prostu "zespół Downa". To powszechnie obowiązująca nazwa. Dzieci, które się z nim urodziły, mają tego pełną świadomość. Dla nich zespół Downa nie jest niczym szokującym. Rodzicom dziecka z zespołem Downa zaproponuj pomoc Rodzice dziecka, które urodziło się z zespołem Downa są w trudnej, nowej sytuacji. To fakt. Nie lituj się nad nimi, nie mów im, jak bardzo ich podziwiasz lub, że bardzo im współczujesz. To im nie pomoże. Nie pytaj też "i co dalej?", nie komentuj słowami "jakie nieszczęście was spotkało!", nie pocieszaj boskim planem. Jeżeli naprawdę chcesz im pomóc, zaproponuj to. Zapytaj konkretnie – "jak mogę ci pomóc, czego potrzebujesz?". W rozmowie z osobą z zespołem Downa używaj krótkich prostych komunikatów Nawet, jeśli masz do czynienia z 20-latkiem, używaj krótkich prostych zdań. Mów konkretnie, o co ci chodzi. Nie mów "posprzątaj tu", tylko "włóż kredki do pudełka". Unikaj abstrakcji, mów jak do dziecka. Rozmowę z dzieckiem z zespołem Downa potraktuj poważnie Jeżeli chcesz z nim porozmawiać, przygotuj się na to, że taka pogawędka może potrwać naprawdę długo. Te dzieciaki c…

img5HSnj2-5efb8f8.jpg
width: 1024
height: 733

Szczery do... bólu – jak reagować na gafy dzieci
type: item
date: 2015-01-05T09:28:27.000Z
creator: Aleksandra Sokalska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: savoir-vivre
description: „Mamo, dlaczego ta pani jest taka gruba?" - pyta cię w sklepie twój przedszkolak. Co robić: zapaść się pod ziemię, nakrzyczeć na dziecko, a może spokojnie odpowiedzieć, że pani po prostu lubi jeść?
encoded: Z jednej strony uczysz swojego dziecko, że zawsze powinno mówić prawdę. Ale z drugiej chciałabyś, by pewne rzeczy przemilczało. Czy te dwa pozornie sprzeczne pragnienia można jakoś pogodzić? Szczere dziecko mówi to, co słyszy i widzi Kiedy twój synek na rodzinnym spotkaniu głośno stwierdza, że ciocia to stara panna, chciałabyś zapaść się pod ziemię. Przypomnij sobie jednak, czy przypadkiem sama kilka dni temu w rozmowie z mężem sama tak się o cioci nie wyraziłaś, a dziecko usłyszało to, bo bawiło się obok? Dziecięcy świat jest czarno-biały. Jeśli kilkulatek o czymś słyszy lub coś widzi, uważa, że ma prawo o tym mówić. Nawet, jeśli komuś z tego powodu zrobi się przykro. Dziecko bowiem nie rozumie, że prawdy oczywiste, takie jak np. fakt, że ktoś jest stary czy gruby, wypowiedziane głośno, mogą zaboleć. No bo niby dlaczego, skoro każdy o nich wie? Czytaj też: Nauka dobrych manier Małe dzieci nie potrafią dochować tajemnicy Właśnie powiedziałaś dziecku, że nie lubisz, kiedy sąsiedzi przychodzą z wizytą, bo zawsze zbyt długo siedzą, a teraz prosisz, by nie zdradziło cię przed nimi? Na sto procent przy najbliższej okazji podzieli się swoją tajemnicą z sąsiadami. Kilkulatkowi trudno trzymać język za zębami, a podkreślenie faktu, że nie powinien o czymś mówić, tym bardziej kusi do „zdrady". I nie ma w tym jego winy. Dziecko po prostu często mówi to, o czym właśnie myśli. A ponieważ na widok sąsiadów natychmiast przyjdzie mu do głowy powierzony przez mamę sekret, tajemnica szybko wyjdzie na jaw. Czytaj też: Kotlet daje porządność, czyli wychowanie oczami dorosłych i dzieci Jak nauczyć dziecko unikania gaf? Czy skoro to naturalne, że dzieci mówią, co widzą, i wyjawiają sekrety, można im na taką nieograniczoną szczerość pozwalać? Nie! To właśnie rola rodziców, by wytłumaczyć dziecku, dlaczego niektórych słów lepiej nie wypowiadać i jak można uniknąć kłopotliwych sytuacji. Uważaj na to, co mówisz. Nawet jeśli wydaje ci się, że dziecko jest zajęte zabawą, nie rozmawiaj przy nim…

imgh7f36B-82fd4ce.jpg
width: 800
height: 800

10 rzeczy, których dziecko nie powinno robić przy stole, czyli stołowy savoir-vivre
type: item
date: 2014-03-24T13:08:25.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dobre maniery
subject: jedzenie
subject: savoir-vivre
description: Wierci się, kręci, wylewa i glamie... To w końcu tylko dziecko – tłumaczysz sama sobie. Stop! Nadszedł czas nauczyć dziecko dobrych manier przy stole. Sprawdź, od czego zacząć!
encoded: Widzisz w restauracji, jak dziecko przy stoliku obok wyrzuca jedzenie, krzyczy i nieustannie się wierci. Myślisz, że rodzice nie nauczyli je podstawowych savoir-vivre? A czy ty już to zrobiłaś? W domu często zdarza nam się przymykać oczy na zachowanie naszego dziecka podczas posiłku. Warto jednak reagować i kształtować w dziecku dobre nawyki podczas codziennych posiłków, by potem np. idąc do restauracji, czy na obiad do babci nie musieć się wstydzić. Jakich zasad savoir-vivre można nauczyć dziecko w tym wieku? Dziecku w tym wieku nie powinno: siadać do stołu bez umycia rąk, kłaść na stole zabawek i książek podczas posiłku, trzymać nóg na krześle (nogi powinny być pod stołem), aby nie przewrócić się na krześle do tyłu, bujać się na krześle, odchodzić od stołu bez odnoszenia naczyń, oblizywać talerza czy noża, siorbać, glamać, oglądać telewizji, krytykować jedzenia, którego nie lubi, lekceważyć zachowania innych domowników (dziecko powinno poczekać z rozpoczęciem jedzenia, aż wszyscy dostaną swoje posiłki, i odejść od stołu, dopiero gdy wszyscy zakończą jedzenie). Jaki jest najlepszy sposób, by nauczyć dziecko dobrych manier przy stole? W tym wieku dzieci pilnie obserwują zachowanie rodziców, które to jest dla nich najlepszym przykładem do naśladowanie. Wykorzystajmy więc to, by pokazać dziecku, jak właściwie zachowywać się przy stole i nie tylko. Jedzmy wspólnie rodzinne posiłki, gdy tylko mamy taką możliwość! Wprowadźmy przyjemną atmosferę, rozmawiajmy spokojnie, bez krzyków i nieustannego pouczania dziecka. Używajmy słów: "proszę" i "dziękuję ". Nie włączajmy wtedy telewizji, nie rozmawiajmy przez telefon, nie wstawajmy ciągle od stołu, by zająć się czym jeszcze. Pokaż dziecku, że dobre maniery przy stole obejmują również okazywanie szacunku innym. W ten sposób poprzez spójne, codzienne dawanie przykładu wyrobisz w dziecku nawyki, wzmocnisz pozytywne zachowania. Zobacz też: Warto jeść razem. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, gdy dziecko nie przestrzega przy stole zasad sa…

imgyVzgcF-73d0930.jpg
width: 600
height: 400

Szbki kurs dobrych manier
type: item
date: 2009-12-08T13:44:17.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dobre maniery
subject: dobre wychowanie
subject: savoir-vivre
subject: wychowanie dziecka
description: Pragniesz, by twoje dziecko wyrosło na osobę kulturalną, uprzejmą i życzliwą? Chcesz, aby potrafiło się odnaleźć w każdej sytuacji? Niemal od kołyski ucz je zasad savoir-vivre’u.
encoded: Dziecko nie od razu zrozumie, dlaczego nie wypada rzucać śmieci na ulicę czy mlaskać przy jedzeniu. Jednak mówienia „pa, pa” na pożegnanie można uczyć już rocznego szkraba. Im zaś dziecko jest starsze, tym więcej reguł poprawnego zachowania potrafi sobie przyswoić. Oto wskazówki, które pomogą ci wychować małą damę i prawdziwego dżentelmena. Nauka etykiety przy stole Około 2. roku życia dziecko powinno już dość sprawnie posługiwać się łyżką, a po kolejnych 2 latach – widelcem. Sześciolatka możesz zacząć zachęcać do posługiwania się nożem. Umiejętności te jednak nie wystarczą, by dziecko prezentowało przy stole nienaganne maniery. Dlatego: Podczas posiłków pilnuj, aby dziecko jadło nad talerzem, nie siorbało, nie mówiło z pełną buzią i trzymało łokcie poza stołem – z czasem takie nawyki wejdą mu w krew. Unikaj zbytniego strofowania dziecka. Ciągłe uwagi w rodzaju: „Nie kręć się, używaj widelca” – odbiorą mu apetyt. Lepiej posłuż się pochwałami: „Trzymasz widelec jak dorosły, brawo!” albo: „Skończyłeś jeść, a na stole nie ma ani okruszka, jestem z ciebie dumna”. Dziecko będzie się wtedy jeszcze bardziej starało. Zobacz też: Pochwała – ściągawka dla rodziców Nauka szacunku dla starszych Trzylatek nie pojmuje, dlaczego seniorom należą się względy. Przedszkolak może już jednak postępować zgodnie z tą zasadą. Podpowiadaj mu więc, by: w autobusie proponował swoje miejsce stojącej obok staruszce. Wytłumacz przy tym: „Ta pani jest zmęczona, a my możemy sobie postać”; wyjmował ręce z kieszeni, gdy z kimś się wita („Bo tak robią grzeczni ludzie”); nie przerywał, gdy starsi rozmawiają („Poczekaj, aż skończymy, dobrze?”); przepuszczał zawsze dorosłych w drzwiach („Nie wypada się przepychać”). Czy wiesz: Czego mogą wymagać seniorzy od młodzieży? Nauka magicznych słów Mówienia „dziękuję”, „proszę”, „przepraszam” można wymagać dopiero od trzy–czterolatka. Warto jednak dawać dobry przykład już nawet młodszym, bo dzieci najlepiej uczą się przez naśladowanie. Dlatego: zawsze mów „prosz…

img3N88dC-6367506.jpg
width: 724
height: 483

Lekcja savoir-vivre’u
type: item
date: 2009-11-13T12:30:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: dobre wychowanie
subject: savoir-vivre
subject: wychowanie dziecka
description: Nie wiesz, jak namówić malucha, by zamiast uciekać, złożył cioci urodzinowe życzenia? Tu znajdziesz podpowiedź.
encoded: Uroczysty obiad u dziadków z okazji ich święta, urodziny kuzynów to okazje do spotkań i... składania życzeń. Chciałabyś, by twój trzylatek okazał się w tych chwilach prawdziwym lwem salonowym? Zacznij wprowadzać go w świat towarzyskich zwyczajów. To prostsze, niż sądzisz. Trzylatek sam z siebie nie widzi powodu, by miał składać komuś życzenia, nawet ukochanemu dziadkowi z okazji jego święta. Co więcej, w najważniejszym momencie może speszony nagle schować się za ciebie. To normalne w tym wieku. Pomóż mu traktować składanie życzeń równie naturalnie jak powitanie. Przedszkolak pewnie mówił: „Sto lat!” koledze z okazji urodzin, pamięta, jak sam odbierał życzenia. Wie, że innym mówimy w takich chwilach coś miłego. Serdeczne życzenia powinny być jak najbardziej osobiste, jednak maluch nie ma takiej wiedzy o świecie, żeby umiał życzyć starszej cioci zdrowia, a nastoletniej kuzynce sukcesów w szkole. Wystarczy, że uśmiechnie się, wręczy prezent i powie coś od siebie, np.: „Bardzo cię lubię, ciociu”. Dobrą okazją do ćwiczeń, jak składać życzenia, są zabawy w dom. W ten sposób możesz nauczyć swoje dziecko prostej formułki, np.: „Życzę ci, babciu, zdrowia i radości w nowym roku”. Jeżeli ją potem wygłosi, pochwal go koniecznie. Pamiętaj, że dzieci nie lubią obściskiwania. Jeśli podczas składania życzeń twoje dziecko nie życzy sobie całowania i przytulania, uszanuj to, wesprzyj go w tym. Może początkowo się zawstydził, a pod koniec uroczystości sam da cioci całusa? Ja się wstydzę Co zrobić, jeśli malec chowa się za mamę, gdy trzeba złożyć życzenia? Przed samą ceremonią warto dziecku wyjaśnić, po co jest taki zwyczaj. Opowiedzieć mu, jak składają życzenia dorośli, a jak dzieci. Dobrze jest zaimprowizować przebieg całej sytuacji. A gdy przyjdzie właściwy moment, małe dziecko warto wziąć na ręce, by miało kontakt wzrokowy z dorosłym, któremu składa życzenia. W ramionach mamy czy taty znacznie łatwiej mu będzie pokonać nieśmiałość. Jeżeli to nie pomoże, można po prostu powiedzieć ż…

img7Kp955-54a6eaf.jpg
width: 600
height: 899

Kindersztuba u dziecka? To możliwe!
type: item
date: 2009-08-31T12:18:26.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dobre wychowanie
subject: grzeczne dziecko
subject: savoir-vivre
subject: wychowanie dziecka
description: Czy miłe, dobrze ułożone dziecko jest istotą z zamierzchłej przeszłości – taką, o której czyta się w starych książkach, unosząc z niedowierzaniem brwi? Niekoniecznie!
encoded: Dziś nikt już nie wymaga od dzieci, by całowały ojca w rękę i zwracały się do matki w trzeciej osobie („Czy mama mogłaby…”). Nie przypominamy dzieciom na każdym kroku, że dzieci i ryby głosu nie mają, nie każemy klęczeć na grochu za to, że wstały zbyt wcześnie od stołu, nie wymagamy, by dygały albo kłaniały się w pas sąsiadom. I dobrze, jednak odrobina kindersztuby na pewno by im nie zaszkodziła. Dzięki niej i nam, i im, i wszystkim innym żyłoby się łatwiej i przyjemniej. Łatwo powiedzieć, tylko jak nauczyć manier brzdąca, któremu mnóstwo rzeczy (włącznie z galopem pod stolikami w restauracji i włażeniem dziadkowi na głowę) uchodziło dotąd płazem? I od czego zacząć? Oto nasze propozycje. Nauka nieprzerywania dorosłym Rozmawiasz z przyjaciółką, a twoje dziecko wyskakuje ze skóry, żeby ci coś powiedzieć. „Mamo, mamoooo, MAMOOOOO!” – woła coraz głośniej. A gdy to nie pomaga, szarpie cię za rękaw, bluzkę lub za spodnie, bo bardzo, ale to bardzo chciałoby mieć cię tylko dla siebie. Co robić? Najczęściej w takiej sytuacji z jednej strony napominasz dziecko, z drugiej usiłujesz rozmawiać dalej, mimo że staje się to coraz trudniejsze, a dziecko coraz natarczywiej domaga twojej uwagi? Spróbuj wyjść z tego impasu inaczej. Kucnij przy dziecku, spójrz mu w oczu i spokojnie wytłumacz, czego od niego oczekujesz: „Kasiu, rozmawiam teraz z panią, to potrwa jeszcze kilka minut. Chciałabym, żebyś mi nie przerywała”. Jeśli posłucha, koniecznie je pochwal, bo na pewno kosztowało je to wiele trudu. Jeśli nie, unieś w górę palec, dając mu w ten sposób sygnał, by zamilkło, ale nie przerywaj rozmowy. Czekanie na swoją kolej jest dla kilkulatka bardzo, bardzo trudne (kłopot z tym ma nawet wielu dorosłych!), więc licz się z tym, że taka nauka może trochę potrwać. Czytaj też: Warto rozmawiać z dzieckiem Nauka mówienia „dzień dobry” Choć dajesz dziecku dobry przykład i grzecznie pozdrawiasz znajomych lub sąsiadów, ono nie zawsze idzie w twoje ślady i często musisz mu przypominać o „dzień dobry…

imgXDxqB4-fb1358a.jpg
width: 533
height: 800