„Na weselu szwagra mąż zostawił mnie samą z dziećmi i poszedł obtańcowywać wszystkie baby. Gdy wrócił po dwóch godzinach, na koszuli miał ślad szminki”
„Dwie godziny go szukałam wśród gości, a kiedy wrócił, na białej koszuli miał czerwony ślad, który zmienił sposób, w jaki na niego patrzyłam”.
Wesele Marka, brata mojego męża, zapowiadało się jak wszystkie inne – ogród pełen lampionów, stoły uginające się od jedzenia, dzieci biegające między krzesłami. Mam dwóch synów, pięcioletniego Kubę i dwuletniego Antosia, którzy od pierwszej minuty czepiali się mojej sukienki, domagając się uwagi. Tomasz, mój mąż, przyjechał na to wesele z oczywistych powodów – to był ślub jego brata – ale bardziej ucieszył się z okazji, żeby spotkać starych znajomych ze studiów, których dawno nie widział. Usiedliśmy w miejscu, z którego widziałam całą salę i część ogrodu. Tomasz krążył między gośćmi, śmiał się głośno, obejmował koleżanki i kolegów, których nie widział latami, i co jakiś czas rzucał mi przelotny uśmiech, jakby chciał powiedzieć: „Zobacz, jak się dobrze bawię”. Nie miałam mu tego za złe. W końcu każdy z nas zasłużył na chwilę oddechu od codzienności. Zegar zaczął tykać inaczej Pierwsza godzina minęła szybko – między pilnowaniem, żeby Antoś nie zjadł całej miski oliwek, szukaniem zgubionej zabawki Kuby i rozmowami z ciotkami, które chciały wiedzieć wszystko o moich planach zawodowych. Tomasz zniknął gdzieś w tłumie, co nie było niczym nadzwyczajnym. Znałam go – lubił być w centrum uwagi, opowiadać anegdoty, śmiać się głośniej niż wszyscy. Druga godzina jednak zaczęła mnie niepokoić. Chłopcy byli już zmęczeni, Antoś zasypiał na moich kolanach, a ja rozglądałam się po ogrodzie, próbując wypatrzyć znajomą sylwetkę męża. Zapytałam kilku osób, czy go widziały. Ktoś wspomniał, że poszedł „na chwilę” w stronę altany przy stawie, gdzie zbierała się mniejsza grupka gości, dalej od głośnej muzyki. Nie zastanawiałam się nad tym długo. Wesela mają swój rytm, ludzie się rozchodzą, rozmawiają w mniejszych grupach. Ale kiedy minęła kolejna godzina, a Tomasz wciąż się nie pojawiał, poczułam, że coś we mnie zaczyna się napinać. Nie była to jeszcze zazdrość – bardziej niepokój, że coś jest nie tak. Detal na koszuli, który zmienił wszystko Kiedy wreszcie wrócił do stolika, uśmiechał się, ale ten uśmiech wydawał się wymuszony, zbyt szybki, jakby ćwiczony w drodze. Usiadł, sięgnął po szklankę wody i zaczął rozmawiać o niczym – o pogodzie, o tym, że orkiestra gra za głośno. Nie patrzył mi w oczy. I wtedy to zobaczyłam. Na jego białym kołnierzyku, tuż przy szyi, widniał wyraźny odcisk szminki. Czerwony, niewielki, ale niemożliwy do przeoczenia. Serce mi zamarło. Przez chwilę myślałam, że może to jakiś przypadek – ktoś go przywitał, może jedna z ciotek pocałowała go w policzek, jak to bywa na weselach. Ale ten odcisk nie wyglądał na przypadkowy pocałunek w policzek. Był zbyt blisko szyi, zbyt intymny. – Tomek – powiedziałam spokojnie, choć głos mi się lekko trząsł – co masz na kołnierzyku? Spojrzał na mnie, a potem błyskawicznie na swoją koszulę. Zobaczyłam, jak blednie. – Co? Nic, pewnie... pewnie ktoś się przywitał – wymamrotał, próbując to zamaskować serwetką. – Dwie godziny cię nie było – powiedziałam, starając się zachować spokój przy dzieciach. – Gdzie byłeś? – Rozmawiałem z chłopakami ze studiów, przy altanie. Straciłem poczucie czasu, to wszystko. Znałam go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, kiedy kłamie – jego wzrok wtedy zawsze uciekał w bok, tak jak teraz. Noc pełna pytań bez odpowiedzi Resztę wesela spędziłam z uśmiechem przyklejonym do twarzy, tańczyłam z chłopcami, rozmawiałam z rodziną, ale w głowie miałam tylko jedno pytanie – co się właściwie wydarzyło przy tej altanie. Tomasz starał się być uważny, dolewał mi wody, pytał, czy dzieciom nie jest zimno, ale to wszystko wydawało się grą, jakby chciał odkupić coś, czego jeszcze nie wyznał. W drodze do domu, kiedy chłopcy zasnęli na tylnym siedzeniu, zapytałam go bezpośrednio. – Tomek, co tam się wydarzyło? Milczał przez chwilę, wpatrując się w drogę przed sobą. – To nie było tak, jak myślisz – powiedział wreszcie. – Ela, moja koleżanka ze studiów, przyszła się przywitać. Objęła mnie, pocałowała w szyję, bo tak zawsze robiła, kiedyś. Nie zdążyłem się odsunąć. Nie chciałem tego. – I dlaczego mi to mówisz teraz, a nie od razu przy stole? – Bo wiedziałem, jak to wygląda. Bałem się twojej reakcji przed dzieckiem, przed całą rodziną. Czułam, że coś we mnie pęka – nie z powodu samego pocałunku, ale z powodu tego, że wolał ukrywać prawdę, niż powiedzieć mi od razu, co się stało. Zaufanie, które budowaliśmy przez lata, w jednej chwili wydało się cienkie jak papier. To był moment, w którym zrozumiałam, co naprawdę mnie boli Przez kilka następnych dni rozmawialiśmy więcej, niż zdarzało nam się przez ostatnie miesiące. Tomasz przyznał, że rozmowa z Elą trwała dłużej, niż powinna, że wspominali stare czasy, kiedy oboje byli inni – wolni od obowiązków, bez dzieci, bez codziennych zmartwień. Powiedział, że to nostalgia go zatrzymała, a nie uczucie. Zrozumiałam, że moja złość nie wynikała tylko z tego jednego wieczoru. Wynikała z tego, że przez ostatni rok czułam się jak druga skrzypaczka we własnym małżeństwie – zawsze zajęta dzieckiem, domem, podczas gdy Tomasz miał przestrzeń, żeby być kimś innym, kimś z przeszłości, kimś wolnym. – Potrzebuję więcej niż przeprosin – powiedziałam mu wieczorem, kiedy dzieci już spały. – Potrzebuję, żebyś zauważał, kiedy znikasz z mojego życia na dwie godziny, nawet jeśli fizycznie jesteś w tym samym ogrodzie. Słuchał uważnie, bez przerywania, co samo w sobie było dla niego nietypowe. Nowy początek na starych fundamentach Minęły trzy miesiące od tamtego wesela. Nie było magicznego rozwiązania, żadnej jednej rozmowy, która wszystko naprawiła. Ale Tomasz zaczął inaczej podchodzić do wspólnych wyjść – zamiast znikać w tłumie, częściej szukał mnie wzrokiem, przyprowadzał mi talerz z jedzeniem, siadał przy nas z chłopcami, nawet kiedy przy sąsiednim stole trwała ożywiona rozmowa. Zrozumiałam też, że nie muszę być zawsze tą, która opiekuje się dzieckiem, żeby on mógł się bawić. Zaczęliśmy dzielić te role uczciwiej, na kolejnych imprezach rodzinnych i spotkaniach ze znajomymi. To nie był powrót do stanu sprzed wesela – to było coś nowego, zbudowane na uczciwej rozmowie, a nie na milczącym założeniu, że wszystko jest w porządku. Do dziś, kiedy widzę białą koszulę na wieszaku, mimowolnie zerkam na kołnierzyk. Ale teraz robię to z mniejszym niepokojem, a bardziej z pewnością, że jeśli coś się wydarzy, Tomasz powie mi o tym od razu, a nie będzie czekał, aż sama to zauważę. Katarzyna, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Pozwoliłam zabrać dzieci na wesele i pożałowałam. Bąbelki rozniosły salę, ale najgorszą wiochę odstawili rodzice” „Mąż nazwał mnie darmozjadem, więc na obiad dostał pierogi z marketu, a wieczorem stos ubranek dziecka do prasowania. Efekt mnie zaskoczył” „Wzięliśmy 100 tys. od teściów na budowę domu dla nas i dzieci. Gdy usłyszałam, co chcą w zamian, przeszedł mnie dreszcz”
„Po narodzinach Aurelki byłam tak wykończona, że nie zauważyłam, jak mąż robi ze mnie pośmiewisko przed rodziną. Dopiero na weselu kuzynki przejrzałam na oczy”
„Myślałam, że mój mąż jest ze mnie dumny, aż ciotka na weselu powiedziała mi, co naprawdę mówił o mnie całej rodzinie”.
Nigdy nie przypuszczałam, że wesele kuzynki stanie się miejscem, w którym runie mój obraz małżeństwa. Siedziałam przy suto zastawionym stole, w sukience, którą kupiłam na specjalną okazję, z Aurelką śpiącą w wózku obok, i czułam się prawie jak przed macierzyństwem – odświętnie, lekko, prawie jak dawna ja. Patryk siedział po drugiej stronie stołu, rozbawiony, w swoim żywiole, otoczony ciotkami i kuzynami, którzy chichotali z jego dowcipów. Byłam z niego dumna. Myślałam, że to nasz wspólny wieczór wytchnienia od pieluch, nieprzespanych nocy i kolejnych karmień. Od urodzenia Aurelki minęło osiem miesięcy. Te miesiące były dla mnie najintensywniejszym czasem w życiu – pełnym miłości, ale też wyczerpania, którego nie da się opisać komuś, kto tego nie przeżył. Patryk wracał z pracy, brał córkę na ręce, mówił, że jestem świetną mamą, że dajemy sobie radę. Wierzyłam mu bez zastrzeżeń. Może właśnie dlatego to, co usłyszałam tamtego wieczoru, uderzyło we mnie z taką siłą. Komplement, który nie był komplementem Ciotka Bogumiła, siostra mojej mamy, usiadła koło mnie ze szklanką soku owocowego i uśmiechem, który od razu wydał mi się dziwnie współczujący. – Wiesz, Karolinko, naprawdę podziwiam Patryka – powiedziała, poprawiając serwetkę. – Że mimo wszystko nie wstydzi się z tobą pokazywać publicznie. To budujące, że tak trzyma się przy tobie, nawet teraz. Zamarłam z widelcem w połowie drogi do ust. – Co masz na myśli? – spytałam, próbując zachować spokój w głosie. Ciotka zrobiła zdziwioną minę, jakby to ja powinna rozumieć, o co chodzi. – No, on tyle mówi, jak bardzo się zmieniłaś po porodzie. Że jesteś… inna. Zawsze zmęczona, roztargniona. Mówił nam to na imieninach u babci, pamiętasz? A mimo to zabiera cię na takie wyjścia. To miłe z jego strony. Czułam, jak twarz mi płonie, choć na zewnątrz starałam się zachować spokój. – Nie pamiętam takiej rozmowy – powiedziałam cicho. – Ojej, może nie chciał, żebyś się dowiedziała – ciotka machnęła ręką, jakby to była drobnostka. – Mężczyźni czasem tak żartują między sobą, wiesz. Nie miej mu tego za złe. Zrozumiałam, że coś jest bardzo nie tak Wróciłam do domu tamtej noc z uczuciem, że ziemia usunęła mi się spod nóg. Patryk prowadził, wesoły, nucąc coś pod nosem, nieświadomy, że w mojej głowie właśnie rozsypywał się cały obraz naszego małżeństwa. – Fajne wesele, nie? – zapytał, patrząc na drogę. – Bardzo – odpowiedziałam sucho. Nie chciałam wywoływać kłótni w samochodzie, z Aurelką śpiącą w foteliku. Ale kiedy położyliśmy córkę do łóżeczka i zostaliśmy sami w salonie, nie mogłam już dłużej milczeć. – Ciotka Bogumiła powiedziała mi coś dziwnego – zaczęłam, siadając na kanapie. – Co takiego? – Patryk usiadł przy mnie, jeszcze uśmiechnięty po całym wieczorze. – Że podziwia cię, bo mimo wszystko nie wstydzisz się ze mną pokazywać. Że mówiłeś rodzinie, jak się zmieniłam, jak jestem zmęczona i roztargniona. Uśmiech zniknął z jego twarzy w ciągu sekundy. – Przesadza – powiedział, ale nie patrzył mi w oczy. – To był tylko żart, wiesz, jak to bywa między rodziną. – Jaki żart, Patryku? Bo ja nie widzę w tym nic zabawnego. Nigdy nie zapomnę tej rozmowy Zaczął się tłumaczyć, ale każde jego słowo tylko potwierdzało to, czego się bałam. Mówił rodzinie, że po porodzie „trochę spuchłam”, że jestem „nie taka jak dawniej”, że czasem „trudno mnie znosić”, bo zawsze jestem wyczerpana i nie mam czasu dla siebie i się zaniedbałam. Robił z tego anegdoty przy stole, śmiał się z nimi, budował swój obraz jako cierpliwego męża, który „mimo wszystko” mnie kocha. – To były tylko żarty – powtarzał, jakby to mogło coś zmienić. – Nie chciałem cię zranić. – Nie chciałeś mnie zranić, ale robiłeś ze mnie temat do śmiechu za moimi plecami? – głos mi się łamał, ale nie chciałam płakać przy nim. Nie tym razem. – Przesadzasz, Karolina. To nic wielkiego. To zdanie zabolało najbardziej. Bo dla mnie to było wszystko. Miesiące nieprzespanych nocy, karmień co dwie godziny, kołysania, kiedy Aurelka płakała z kolki, prania, sprzątania, gotowania, kiedy on wracał z pracy i mówił, że jestem wspaniałą matką. A za moimi plecami śmiał się z tego, jak wyglądam i jak się czuję. Tamtej nocy nie zmrużyłam oka Nie spałam tamtej noc. Leżałam obok niego, słuchając jego spokojnego oddechu, i myślałam o wszystkich chwilach, kiedy czułam się doceniona – czy one były prawdziwe, czy tylko elementem gry, którą prowadził na dwóch frontach? Rano zadzwoniłam do mamy. Nie chciałam obciążać jej moimi problemami, ale potrzebowałam kogoś, kto powie mi, czy przesadzam. – Kochanie, ja to słyszałam już wcześniej od ciotki Bogusi – powiedziała mama cicho. – Myślałam, że wiesz. Że to jakiś wasz prywatny żart. Okazało się, że nie tylko ciotka Bogumiła znała te historie. Cała rodzina słyszała wersję Patryka o naszym małżeństwie – wersję, w której on był bohaterem znoszącym trudy życia z kobietą, która „się zmieniła”. Nikt nie pomyślał, żeby powiedzieć mi wcześniej. Może wstydzili się, może uważali, że to nie ich sprawa. Nie mogłam tego tak zostawić Wieczorem, kiedy Patryk wrócił z pracy, czekałam na niego przy stole z Aurelką na kolanach. – Musimy porozmawiać poważnie – powiedziałam, kiedy usiadł. – Znowu to samo? – westchnął. – Tak, znowu to samo, bo to samo się nie skończyło od naszej ostatniej rozmowy. Chcę wiedzieć, dlaczego czułeś potrzebę opowiadania rodzinie takich rzeczy o mnie. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że coś ci nie odpowiada, tylko robiłeś ze mnie żart przy innych? Patryk długo milczał, wpatrując się w blat stołu. – Może... może było mi ciężko – powiedział wreszcie. – Nie umiałem powiedzieć tego wprost, więc robiłem z tego śmieszne historie. Łatwiej było się z tego pośmiać, niż przyznać, że czasem czuję się zagubiony w tym wszystkim. – Ale to ja jestem twoją żoną, Patryk. Nie oni. Jeśli coś ci ciężko, powiedz mi, a nie im. Zamiast tego pozwoliłeś, żeby cała rodzina patrzyła na mnie jak na kogoś, kogo trzeba tolerować. Jego oczy zaszkliły się, choć starał się to skryć. – Przepraszam. Naprawdę. Nie zastanawiałem się, jak to wygląda z twojej strony. Obiecał, że już nigdy mnie nie oczerni Nie było łatwo odbudować zaufanie. Powiedziałam mu wprost, że jeśli chce zostać w tym małżeństwie, musi zacząć mówić do mnie, a nie o mnie za moimi plecami. Że szacunek nie polega na tym, żeby publicznie deklarować, że „mimo wszystko” się ze mną pokazuje, ale na tym, żeby nigdy nie stawiać mnie w sytuacji, w której muszę się usprawiedliwiać przed rodziną z własnego wyglądu czy zmęczenia. Minęły miesiące, zanim poczułam, że coś się naprawdę zmieniło. Patryk zaczął chwalić mnie przy innych, ale tym razem szczerze – że radzę sobie z Aurelką, że jestem silniejsza, niż myślałam. Kiedy następnym razem spotkałam ciotkę Bogumiłę, na kolejnym rodzinnym obiedzie, powiedziała mi, że Patryk mówił o mnie „same dobre rzeczy”. Uśmiechnęłam się, ale wiedziałam, że to ja musiałam nauczyć go, jak wyglądają te dobre rzeczy. Dziś, kiedy patrzę na Aurelkę, która uczy się chodzić, trzymając się mebli, wiem, że nie chcę, by dorastała w domu, gdzie miłość okazywana jest jedną osobie, a wyśmiewana za jej plecami. Wiem też, że mój głos – ten, który wtedy przy stole na weselu zabrzmiał niepewnie – w końcu został usłyszany. Karolina, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż biegał z płaczem do mamusi, gdy leżałam w połogu, i narzekał, że dom nieposprzątany. Mój sprytny odwet zamknął mu usta” „Podsłuchałam rozmowę męża z jego matką o moim macierzyństwie. Ten maminsynek bezczelnie mnie oczernił, nigdy mu tego nie podaruję” „Mój były mąż przepisał cały majątek na nową żonę, by nie płacić na nasze dziecko. Mówi, że mam się cieszyć, że nie zabrał mi 800+”
Panna młoda o bezczelnej prośbie dziadków: „Rozbeczałam się. Myślałam, że noc poślubna jest dla nas”
Wydawało jej się, że wszystko zaplanowała tak, żeby każdy czuł się mile widziany – także najmłodsi goście. Kiedy jednak zadzwonili rodzice z pewną propozycją, przez chwilę była przekonana, że to tylko niezbyt udany żart. Niestety, mówili całkowicie serio. Przeczytaj, co napisała do nas nasza czytelniczka Ola.
Na redakcyjną skrzynkę regularnie trafiają listy od rodziców. Tym razem napisała do nas przyszła panna młoda, która jeszcze przed ślubem usłyszała prośbę, po której długo nie mogła dojść do siebie. Przyznaje, że do dziś zastanawia się, czy naprawdę to ona zachowała się egoistycznie. „Od początku wiedziałam, że na naszym weselu będą dzieci” Pod koniec sierpnia wychodzę za mąż. Nigdy nawet przez chwilę nie rozważałam wesela bez dzieci. Mam chrześniaków, siostrzeńców, dzieci kuzynów i przyjaciół. Dla mnie są częścią rodziny, dlatego od początku wiedziałam, że chcę świętować razem z nimi. Naprawdę się postarałam. Wynajęliśmy animatora, który przez kilka godzin będzie organizował dzieciom zabawy. Przygotowaliśmy osobny stolik z jedzeniem specjalnie dla najmłodszych. Będą mini pizze inspirowane Minionkami, nuggetsy w kształcie dinozaurów, kolorowe deserki i lemoniada. Zamówiliśmy też stanowisko, przy którym będzie można robić zwierzątka z balonów. Chciałam, żeby dzieci czuły się na naszym weselu równie ważne jak dorośli. Słyszałam od wielu osób, że przesadzam i że dzieci i tak będą szczęśliwe, jeśli dostaną frytki i kawałek tortu. Ja jednak chciałam zrobić coś więcej. „Myślałam, że to żart” Kilka dni temu zadzwoniła do mnie mama. Rozmowa zaczęła się całkiem zwyczajnie, ale po chwili powiedziała, że razem z tatą mają do mnie jedną prośbę. Chodziło o apartament dla nowożeńców. Rodzice zasugerowali, że powinnam odstąpić go mojej siostrze i jej dwóm synkom, którzy mają trzy i pięć lat. Tłumaczyli, że chłopcy będą zachwyceni takim wielkim łóżkiem, a w pokojach dla gości dzieci prawdopodobnie będą spały na dostawkach. Dodali też, że przecież my z mężem i tak pewnie wrócimy do apartamentu dopiero nad ranem, więc dzieci mogłyby przespać się tam kilka godzin. Na początku naprawdę myślałam, że mama żartuje. „Poczułam, że znowu mam ustąpić. Jak przez całe życie” Kiedy powiedziałam, że absolutnie się na to nie zgodzę, zapadła cisza. Po chwili usłyszałam, że nie tak mnie wychowała i chyba zapomniałam, że dzieci też mają swoje potrzeby. Rozbeczałam się, jak skończyłyśmy rozmawiać. Odkąd pamiętam, miałam wrażenie, że moi rodzice zawsze trochę bardziej faworyzowali moją młodszą siostrę. To ja byłam tą starszą, więc to ode mnie oczekiwano rozsądku, cierpliwości i ustępowania. Słyszałam: „Jesteś starsza, odpuść”, „Nie kłóć się z siostrą”, „Ona jest jeszcze mała, zrozum”. Przez lata przywykłam do tego, że jej potrzeby często stawiano przed moimi. Kiedy siostra jako pierwsza wyszła za mąż i urodziła dzieci, też nie obyło się bez uszczypliwości. Rodzina żartowała, że „młodsza cię wyprzedziła”, że „chyba za bardzo wybrzydzałam”, że „teraz to już tylko czekać, aż w końcu i ja kogoś znajdę”. Nikt nie zastanawiał się, jak takie komentarze mogą boleć. Uśmiechałam się, choć w środku było mi przykro. Dlatego, gdy mama poprosiła mnie o oddanie apartamentu nowożeńców siostrze i jej dzieciom, poczułam coś więcej niż złość. Miałam wrażenie, że po raz kolejny słyszę ten sam komunikat: „Twoje marzenia mogą poczekać. Najpierw zadbajmy o siostrę”. Naprawdę lubię dzieci, uwielbiam siostrzeńców. Wydaliśmy dodatkowe pieniądze tylko po to, żeby najmłodsi goście świetnie się bawili. Nie przeszkadza mi ich śmiech, bieganie ani to, że na weselu będzie trochę głośniej. Chciałabym jednak, żeby moja rodzina zrozumiała jedno. To nadal jest dzień mojego narzeczonego i mój. Jeden jedyny dzień, którego nie da się powtórzyć. Czy naprawdę proszę o tak wiele, jeśli chciałabym spędzić noc poślubną we własnym apartamencie z własnym mężem? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Te dzieciaki właśnie powiedziały sobie tak”. Jedno zdjęcie z wesela wywołało niesmaczne skojarzenia
„Te dzieciaki właśnie powiedziały sobie tak”. Jedno zdjęcie z wesela wywołało niesmaczne skojarzenia
Wystarczyło jedno zdjęcie z wesela, by w komentarzach na Facebooku pojawiły się skojarzenia z... pierwszą komunią, dziecięcym ślubem w przedszkolu, a nawet stypą. Coraz popularniejszy trend ślubny okazał się znacznie bardziej kontrowersyjny, niż mogłoby się wydawać.
Personalizowane dekoracje, zdjęcia z rodzinnych albumów czy własnoręcznie przygotowane dodatki stały się niemal standardem w branży ślubnej. Okazuje się jednak, że nawet najbardziej sentymentalny pomysł może zostać odebrany zupełnie inaczej, niż zakładali jego twórcy. Tak stało się z wpisem opublikowanym na facebookowym profilu firmy Bella Busta Wedding zajmującej się przygotowywaniem dekoracji i tablic weselnych. Zdjęcie jednej z realizacji błyskawicznie przyciągnęło uwagę internautów. Zdjęcia z dzieciństwa zamiast klasycznego powitania Na fotografii widać dużą tablicę powitalną ustawioną przy wejściu na salę weselną. Zamiast zdjęcia pary młodej z narzeczeńskiej sesji, umieszczono fotografie dwojga dzieci. Pod nimi znalazł się napis: „Te dzieciaki właśnie powiedziały sobie tak”. Obok ustawiono drugą tablicę z nazwiskami gości, dzięki której mogli sprawdzić, gdzie zostały przygotowane dla nich miejsca. Takie dekoracje stają się coraz popularniejsze. Ich celem jest pokazanie drogi, jaką przeszli nowożeńcy – od dzieciństwa do dnia ślubu. Dla wielu par to sposób na dodanie uroczystości bardziej osobistego charakteru i wywołanie uśmiechu na twarzach gości. Tym razem efekt okazał się jednak zupełnie inny. „Myślałam, że to tablica na stypę” Pod postem szybko pojawiło się ponad 100 komentarzy. Część osób przyznała, że dopiero po chwili zrozumiała zamysł autorów dekoracji. Niektórzy pisali, że pierwsze skojarzenie mieli z pierwszą komunią świętą. Inni uznali, że tablica wygląda jak element przygotowany na stypę lub przypomina... nagrobek. Pojawiły się również głosy, że zdjęcia dzieci sprawiają wrażenie, jakby chodziło o ślub najmłodszych. Jedna z internautek napisała: „Pomyślałam w pierwszej chwili, że to jakieś zaślubiny dzieci jak w zamierzchłych czasach, kiedy zamożne rodziny planowały połączyć rody i wybierali im małżonków... Okropne. Poza tym śluby biorą ludzie dorośli i takie insynuacje są po prostu niesmaczne jak na mój gust”. Inna skomentowała krótko: „Myślałam, że to jakaś dziwna nowomodna tablica na stypę”. Nie zabrakło również opinii: „Co to ma być? Dzieciaki mówią sobie tak? Dziwne. Bo to wesele dorosłych ludzi, a nie dzieci. Tam powinny być zdjęcia dorosłych osób. Chyba że to ślub w przedszkolu taki na niby”. Dlaczego takie dekoracje budzą tyle emocji? Choć najbardziej widoczne były komentarze krytyczne, pod wpisem pojawiło się również wiele pozytywnych opinii. Część osób uznała dekorację za wyjątkowo wzruszającą i oryginalną. Nie zabrakło także praktycznych pytań o koszt przygotowania podobnych tablic. Coraz więcej par odchodzi od klasycznych weselnych dekoracji na rzecz rozwiązań opowiadających ich własną historię. Dla jednych są one piękną i wzruszającą pamiątką, dla innych – zbyt nowoczesnym pomysłem, który łatwo może zostać źle odczytany. Dyskusja pod wpisem pokazuje, że nawet niewielki detal potrafi podzielić internautów. To, co jedni uznają za wyjątkowo osobiste i pełne emocji, inni odbierają jako niezrozumiałe lub wręcz nietrafione. A w przypadku ślubów, które od zawsze łączą tradycję z nowymi trendami, podobnych dyskusji będzie zapewne coraz więcej. Zobacz także: Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą” Animatorka szczerze o pracy na weselach. „Rodzice myślą, że jestem darmową nianią na całą noc” „Mąż ukrywał w telefonie sekretne zdjęcie z naszego ślubu. Gdy zobaczyłam, kogo fotografował, gorzko zapłakałam”
Dostała zaproszenie na wesele bez dzieci. „Niech mi para młoda zapłaci za nianię. Jak nie, to pójdę, ale z pustą kopertą”
Wesela „tylko dla dorosłych” nikogo już dziś nie dziwią, ale wciąż potrafią wywoływać ogromne emocje. Dla jednych to sposób na spokojną zabawę, dla innych – spory problem organizacyjny i dodatkowy wydatek. Nasza czytelniczka przyznaje, że po otrzymaniu zaproszenia od kuzynki poczuła przede wszystkim złość. „Mam wrażenie, że nikt nawet przez chwilę nie pomyślał o rodzicach” – napisała do naszej redakcji.
Coraz więcej par decyduje się na organizację wesela bez dzieci. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę, że znalezienie zaufanej opieki, zwłaszcza na całą noc, nie zawsze jest łatwe. Czy w takiej sytuacji goście powinni po prostu odmówić udziału, czy mogą mieć pretensje do młodej pary? „Na kopercie było tylko nasze imiona” Dzień dobry, mam dwoje dzieci – trzy i sześć lat. Kilka dni temu dostaliśmy z mężem zaproszenie na ślub mojej kuzynki. Piękne, eleganckie, wszystko dopięte na ostatni guzik. Na kopercie były jednak tylko dwa imiona – moje i męża. Pomyślałam, że może dzieci zostały wpisane gdzieś w środku. Nie zostały. Na końcu zaproszenia widniała prośba, że para młoda organizuje wesele wyłącznie dla dorosłych. Szczerze? Zrobiło mi się przykro. „To nie jest tylko jeden wieczór” Od razu zaczęłam się zastanawiać, co mamy zrobić z dziećmi. Moi rodzice jadą na to samo wesele. Teściowie mieszkają ponad 300 kilometrów od nas. Znajomi też będą na imprezie, więc zostaje niania. Tylko że dobra opiekunka na kilkanaście godzin kosztuje konkretne pieniądze. Trzeba zapłacić nie tylko za sam wieczór, ale często również za noc albo bardzo późny powrót do domu. Do tego dochodzą paliwo, hotel i prezent. Nagle okazuje się, że udział w weselu kosztuje nas znacznie więcej niż samą kopertę. „Mam jeszcze finansować cudzą wizję idealnego wesela?” Najbardziej irytuje mnie jedno: para młoda ma pełne prawo zorganizować wesele, jakie sobie wymarzy. Naprawdę to rozumiem. Niech jednak nie oczekuje, że wszyscy goście bez słowa wezmą na siebie dodatkowe koszty. Skoro ktoś decyduje, że dzieci nie są mile widziane, to może wypadałoby choć przez chwilę pomyśleć o rodzicach. Mam płacić za sukienkę, fryzjera, prezent, paliwo, nocleg i jeszcze kilkaset złotych za opiekunkę? Naprawdę? „Może pójdę. Tylko z pustą kopertą” Powiedziałam mężowi, że jeśli już mamy wydać tyle pieniędzy na samą możliwość przyjścia, to prezent chyba będzie musiał poczekać. Niech para młoda wybiera: albo zaprasza dzieci, albo dokłada się do opieki. Bo dlaczego tylko rodzice mają ponosić konsekwencje cudzej decyzji? Wiem, że wiele osób się ze mną nie zgodzi. Pewnie usłyszę, że nikt mnie nie zmusza do przychodzenia. To prawda. Tylko później ci sami ludzie dziwią się, że ktoś odmawia albo daje skromniejszy prezent. Mam wrażenie, że dziś zapomina się o jednej rzeczy. Zaproszenie na wesele to nie obowiązek. To propozycja. Jeśli ktoś przerzuca na mnie dodatkowe koszty, nie powinien mieć pretensji, że nie zamierzam jeszcze dopłacać do tego grubą kopertą. Komentarz redakcji Wesele bez dzieci staje się coraz popularniejszym rozwiązaniem i para młoda ma pełne prawo zdecydować o charakterze swojej uroczystości. Z drugiej strony nie da się ukryć, że dla rodziców małych dzieci taka decyzja często oznacza konieczność znalezienia opieki, co wiąże się z dodatkowymi kosztami i organizacją. Podobnie jak para młoda ma prawo ustalić listę gości, tak zaproszone osoby mają prawo odmówić udziału lub dostosować wysokość prezentu do swoich możliwości finansowych. Najważniejsze, by żadna ze stron nie traktowała swoich oczekiwań jako oczywistego obowiązku drugiej. Zobacz także: Nauczyciele powinni opiekować się dziećmi w wakacje? „Dorobiliby 500 zł do pensji, dla nich to przecież dużo”
Ile się daje na wesele w 2026 roku: widełki. Należy przestrzegać 1 zasady
Ile pieniędzy wypada dać na wesele w 2026 roku? Goście, którzy zostali zaproszeni na ślub i przyjęcie weselne, często mają dylemat. Najważniejsza zasada brzmi: dajemy tyle, ile możemy i nic ponadto. Podpowiadamy, ile zwykle daje się na wesele od rodziny i jakie są stawki w 2026 roku od chrzestnego, świadka, a także brata i siostry.
Ile się teraz daje na wesele − to najczęstsze pytanie gości zaproszonych na ślub i przyjęcie weselne. To ważne, aby ustalić, ile włożyć w kopertę, aby kwota nie okazała się ani zbyt niska, ani zbyt wysoka. Nieoficjalnie przyjęło się, że minimalna kwota powinna wynosić tyle, by pokryć koszt „talerzyka”, czyli wydatków pary młodej na przyjęcie dla gości. Poniżej podajemy średnie stawki: ile dać na wesele 2026 od chrzestnego i chrzestnej, od całej 3-osobowej albo 4-osobowej rodziny albo od świadka. Warto też zorientować się, ile mniej więcej pieniędzy daje się w tym wyjątkowym dniu najbliższej rodzinie, czyli bratu lub siostrze. Spis treści: Ile dać na wesele jako świadek lub chrzestny? Ile dać na wesele od pary? Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Ile dać siostrze, bratu, kuzynce na wesele? Ile rodzice dają na wesele? Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Ile na wesele daje chrzestny lub świadek? To, ile chrzestny włoży do koperty, zależy od kilku rzeczy. Przede wszystkim od tego, na jaką kwotę chce i może sobie pozwolić. Kwota na wesele od rodziców chrzestnych zależy też od tego, czy chrzestny bądź chrzestna uczestniczyli w kosztach związanych np. z organizacją wieczoru panieńskiego lub kawalerskiego. Chrzestni mogą włożyć do koperty nieco większą kwotę – od 500 do 1000 zł od osoby. Niektórzy decydują się nawet na to, żeby dać młodym jeszcze więcej pieniędzy – powyżej 1000 zł. Można także dać nieco mniejszą sumę, a pozostałe pieniądze zainwestować w jakiś wyjątkowy prezent dla pary młodej. Warto jednak pamiętać, że jest to dość duży wydatek, na który chrzestni często przygotowują się od dłuższego czasu. Najważniejsze, by prezent był dany od serca, sama kwota nie jest tak istotna. W 2026 roku kwoty bywają jeszcze większe: coraz częściej słyszy się, że świadek lub rodzic chrzestny daje nawet 1500 albo 2000 zł w kopercie. Ile się daje na wesele od pary? To, ile daje się na wesele w 2026 roku od pary, zależy głównie od stopnia pokrewieństwa z nowożeńcami. W przypadku pary koszt talerzyka należy podwoić, by koperta pokryła wydatki za dwie osoby. Można więc dać w prezencie na wesele ok. 500-800 zł (koszt talerzyka to ok. 250-400 zł) i na pewno będzie to wystarczający prezent. Ile dać na wesele od 4-osobowej rodziny? Kwota, jaką można dać na wesele od 4-osobowej rodziny, zależy od wielu czynników, takich jak bliskość relacji z parą młodą, lokalne zwyczaje, a także własna sytuacja finansowa. W Polsce często przyjmuje się, że na wesele daje się od 100 do 300 zł od osoby. Dla 4-osobowej rodziny mogłoby to oznaczać: przy kwocie 100 zł od osoby: 400 zł od całej rodziny przy kwocie 200 zł od osoby: 800 zł od całej rodziny przy kwocie 300 zł od osoby: 1200 zł od całej rodziny Podobne kwoty można dać młodym na wesele od 3-osobowej rodziny − mnożąc 100-300 zł przez 3. Warto jednak pamiętać, że najważniejsza jest intencja, a nie suma pieniędzy dana w prezencie. Jeśli sytuacja finansowa rodziny nie pozwala na wydanie większej sumy, to również będzie w porządku. Można również rozważyć inne formy wsparcia pary młodej, takie jak np. pomoc w organizacji wesela. Ile dać na wesele bratu, siostrze, kuzynce? Osoby z bliższej rodziny dają zazwyczaj nieco więcej pieniędzy niż osoby dalej spokrewnione z parą młodą lub zaproszeni przyjaciele i znajomi. Kwota, jaką wręcza się nowożeńcom od brata czy siostry, oscyluje między 500 a 1000 zł od osoby. W przypadku rodzeństwa czy kuzynostwa pary młodej to odpowiedni prezent na wesele. Osoby z dalszej rodziny średnio wręczają 300-500 zł od osoby. Ile rodzice dają na wesele? Rodzice często wspierają swoje dzieci finansowo, jednak kwota, jaką mogą przeznaczyć na wesele, zależy od wielu czynników, takich jak ich sytuacja finansowa czy tradycje rodzinne. W Polsce często rodzice panny młodej pokrywają koszty związane z przygotowaniem ceremonii, takie jak sukienka, kwiaty czy dekoracje, natomiast rodzice pana młodego mogą zajmować się kosztami wesela, jak wynajem sali czy catering. Warto jednak pamiętać, że nie ma sztywnych zasad i wszystko zależy od konkretnej sytuacji rodzinnej. Niektórzy rodzice mogą ograniczyć się do pokrycia przynajmniej części kosztów związanych z weselem, inni zechcą przekazać jeszcze dodatkowy prezent i dać młodym kilka czy nawet kilkanaście tysięcy zł. Ile pieniędzy dać na wesele znajomych? Standardowo daje się parze młodej 200-400 zł za osobę, czyli 400-800 zł od pary. Zamiast dawać pieniądze, można także kupić nowożeńcom prezent lub wspólnie z innymi znajomymi zrobić zrzutkę na coś, czego państwo młodzi będą potrzebować w nowym mieszkaniu (np. dobry ekspres do kawy, pralka). To bardzo praktyczne rozwiązanie, które z pewnością ułatwi młodym wspólny start. Zobacz też: Ile się daje na chrzciny jako gość w 2026? Tyle włóż w kopertę od dziadków, chrzestnych i cioci Ile na komunię w 2026 daje chrzestna, chrzestny i dziadkowie? Nowe stawki jak z kosmosu Nie laurka, nie kwiatek. Te podziękowania od dzieci zrobią furorę wśród nauczycieli i wychowawców
Widziała, co rodzice robili na weselu. Świadkowa: „Zgłosiłam to obsłudze. Biedne dzieciaczki”
Huczne, całonocne wesela potrafią wyzwolić w dorosłych uczestnikach najgorsze, skrajnie egoistyczne instynkty. Poznaj relację zszokowanej kobiety, która zamiast świętować szczęście młodej pary, musiała interweniować.
Piszę do Państwa, bo od minionej soboty nie potrafię normalnie funkcjonować, a w mojej głowie wciąż kłębią się obrazy, które po prostu rozrywają mi serce. Byłam świadkową na weselu mojej bliskiej przyjaciółki i z racji swojej funkcji musiałam czuwać nad wieloma sprawami organizacyjnymi w trakcie trwania całej imprezy. Sama jestem mamą dwuletniej córeczki, którą na ten czas zostawiłam w domu pod czułą opieką babci, ponieważ uważałam, że głośna impreza do białego rana to nie jest odpowiednie miejsce dla małego dziecka. Na sali weselnej pojawiło się jednak sporo par, które zdecydowały się zabrać ze sobą swoje pociechy, w tym kilkumiesięczne niemowlęta oraz kilkulatki. To, co ci dorośli, często bardzo eleganccy ludzie, wyprawiali ze swoimi dziećmi w miarę upływu godzin, sprawiło, że poczułam ogromną wściekłość oraz głęboki wstyd za ich skrajną nieodpowiedzialność. Kulminacja nastąpiła około północy, kiedy po prostu nie wytrzymałam i zgłosiłam całą sytuację obsłudze oraz managerowi sali, bo patrzyłam na te biedne dzieciaczki i łzy same napływały mi do oczu. Weselna zabawa kosztem bezpieczeństwa najmłodszych Początek imprezy wyglądał całkiem normalnie, dzieci biegały, bawiły się balonami i jadły słodycze, a rodzice kontrolowali sytuację. Jednak z każdą kolejną godziną uwaga dorosłych zaczynała drastycznie słabnąć. Około godziny dwudziestej drugiej zauważyłam, że nikt już nie interesuje się losem zmęczonych maluchów, które potykały się o własne nogi i płakały ze zmęczenia wniebogłosy. Zamiast wezwać taksówkę i odwieźć dzieci do domu, rodzice woleli bawić się na parkiecie w najlepsze, całkowicie ignorując potrzeby swoich synów i córek. Wtedy zaczęło się najgorsze i najbardziej przerażające zjawisko, jakie kiedykolwiek widziałam na rodzinnych uroczystościach. Dorośli zaczęli zestawiać ze sobą po dwa lub trzy bankietowe krzesła w rogach ciemnej sali, kłaść na nich swoje maluchy i przykrywać je męskimi, przepoconymi marynarkami. Wszystko to działo się w potwornym huku basów, przy migających, ostrych światłach stroboskopów i wrzaskach bawiących się obok gości. Te biedne dzieciaczki próbowały zasnąć w tych spartańskich warunkach, zwinięte w kłębek, w totalnym hałasie, narażone w każdej chwili na to, że ktoś potknie się i po prostu na nie spadnie. Skandaliczne zachowanie rodziców na sali balowej Nie mogłam na to patrzeć, bo moje macierzyńskie serce po prostu krwawiło z żalu i bezsilności wobec ludzkiej głupoty. Jedna z matek bawiła się w kółeczku na parkiecie, podczas gdy jej niespełna roczne dziecko spało w wózku postawionym tuż obok potężnego głośnika, z którego ryczała muzyka disco polo. Kiedy podeszłam do niej i spróbowałam delikatnie zwrócić uwagę, że maluch może doznać uszkodzenia słuchu i bardzo się męczy, usłyszałam bełkotliwą odpowiedź, że ona też ma prawo do życia, a dziecko jak jest zmęczone, to prześpi się w każdych warunkach. W tym momencie zrozumiałam, że z tymi ludźmi nie ma już żadnej merytorycznej dyskusji. Oni nie widzieli nic złego w tym, że ich dzieci śpią na twardych krzesłach jak porzucone bagaże, bez jakiejkolwiek kontroli i opieki. Liczył się tylko darmowy bar, taniec i chęć zabawy za wszelką cenę, nawet kosztem zdrowia psychicznego i fizycznego własnych pociech. To był przerażający festiwal egoizmu, w którym najmłodsi stali się jedynie uciążliwym balastem, przeszkadzającym w całonocnym resecie dorosłych. Interwencja u managera i walka o dobrostan dzieci Widząc, że sytuacja staje się skrajnie niebezpieczna, a na krzesłach śpi już czwórka dzieci, postanowiłam działać i poszłam prosto do managera sali oraz szefa kelnerów. Powiedziałam wprost, że jako świadkowa żądam natychmiastowej reakcji, ponieważ obsługa nosi gorące posiłki i ciężkie tace z napojami tuż obok miejsc, gdzie na złączonych krzesłach leżą bezbronne maluchy. Manager zachował się niezwykle profesjonalnie − natychmiast kazał otworzyć mniejszą, klimatyzowaną salę konferencyjną na zapleczu, przenieść tam bezpiecznie dzieci pod okiem jednej z osób z obsługi i zmusił rodziców do natychmiastowego przeniesienia wózków. Oczywiście, gdy rodzice zorientowali się, co się stało, wybuchła gigantyczna awantura, a ja zostałam okrzyknięta bezduszną wariatką, która psuje ludziom idealną weselną zabawę. Nie obchodzi mnie jednak ich opinia, bo uważam, że moim świętym obowiązkiem jako człowieka i jako matki było stanięcie w obronie tych dzieciaczków, które same nie mogły poprosić o pomoc. Chcę zapytać czytelników portalu: czy w naszym kraju naprawdę wciąż panuje przyzwolenie na traktowanie dzieci jak zabawek, które można rzucić w kąt sali weselnej, bo dorośli chcą się zabawić? Przestańmy przymykać oko na takie sytuacje i reagujmy za każdym razem, gdy luz i zabawa wygrywają z odpowiedzialnością za malucha. Izabela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Otworzyła kopertę od bratowej z 3 dzieci i zdębiała. Panna młoda: „Żałuję, że w ogóle przyszli”
Oto pełen bólu list młodej mężatki, która po otwarciu koperty od brata i jego żony zalała się łzami – okazuje się, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny kosztowało fortunę, a to, co dorośli zostawili w zamian, przekracza wszelkie granice przyzwoitości.
Droga Redakcjo! Razem z mężem przez dwa lata ciężko pracowaliśmy na to, aby nasze wesele było idealne, dopracowane w każdym calu i komfortowe dla wszystkich zaproszonych gości. Nie oszczędzaliśmy na niczym, chcąc, żeby rodzina czuła się wyjątkowo, dlatego bez mrugnięcia okiem zgodziliśmy się, aby mój rodzony brat przyszedł na przyjęcie ze swoją żoną oraz trójką małych dzieci. Kiedy w niedzielę wieczorem usiedliśmy z mężem do otwierania prezentów ślubnych, byłam pewna, że czekają nas same miłe chwile, jednak gdy otworzyłam białą kopertę od bratowej, po prostu zdębiałam i przez długi czas nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. W środku, zamiast chociażby minimalnego wsparcia finansowego, znalazłam papierowe laurki pokolorowane kredkami przez moich bratanków oraz jeden zmięty banknot stuzłotowy, co w obecnych czasach brzmi jak ponury żart i jawna kpina z młodej pary. Teraz, z perspektywy czasu, czuję ogromną gorycz i żałuję, że w ogóle przyszli na nasze wesele, bo pokazali nam totalny brak szacunku, na jaki nigdy w życiu bym sobie nie pozwoliła wobec najbliższej rodziny. Koszty talerzyka na weselu a rzeczywistość w kopercie Zorganizowanie wesela w dzisiejszych realiach to gigantyczny wydatek, o czym doskonale wie każdy, kto w ciągu ostatnich miesięcy rezerwował salę czy zamawiał catering. Za sam tak zwany talerzyk dla osoby dorosłej płaciliśmy ponad czterysta złotych, a menu dla dzieci, choć nieco tańsze, i tak kosztowało nas ponad dwieście pięćdziesiąt złotych za każdego malucha. Łatwo policzyć, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny mojego brata kosztowało nas blisko półtora tysiąca złotych, nie licząc przecież napojów, paczek z ciastem na do widzenia, noclegu w hotelu, który im opłaciliśmy, oraz profesjonalnej animatorki, którą wynajęłam specjalnie po to, żeby dzieci bratowej się nie nudziły. Brat i jego żona doskonale znali te realia, bo sami brali ślub kilka lat temu, a bratowa uwielbia chwalić się w mediach społecznościowych drogimi zakupami i zagranicznymi wyjazdami. Nie są to ludzie biedni, którym brakuje do pierwszego, wręcz przeciwnie, oboje świetnie zarabiają i żyją na poziomie. Tym bardziej boli mnie fakt, że potraktowali nasze wesele jak darmowy, luksusowy obiad z całonocną opieką nad ich rozbieganą trójką. Wrzucenie stu złotych do koperty przy tak ogromnych kosztach, jakie ponieśliśmy, żeby ich godnie ugościć, to dla mnie zwyczajne upokorzenie i pokazanie, że nasz wielki dzień był dla nich jedynie okazją do taniej zabawy. Laurki od dzieci na ślub zamiast wsparcia młodej pary Najbardziej absurdalne w tym wszystkim jest tłumaczenie bratowej, która w poniedziałek, jak gdyby nigdy nic, zadzwoniła zapytać, jak nam się podobały rysunki od dzieci. Gdy delikatnie, starając się opanować drżenie głosu, wspomniałam, że kwota w kopercie była dla nas sporym zaskoczeniem, usłyszałam zadowolony głos w słuchawce, że przecież prezenty wykonane własnoręcznie przez dzieci mają największą wartość emocjonalną i będą dla nas pamiątką na całe życie. Myślałam, że pęknę ze złości, słuchając tych bzdur, bo pamiątkami z dziecięcych rysunków nie zapłacę za faktury, które wciąż czekają na uregulowanie u fotografa, florystki i zespołu muzycznego. Uważam, że zasłanianie się dziećmi i ich laurkami w celu zaoszczędzenia na prezencie ślubnym to szczyt bezczelności i wyrachowania. Dzieci mogły wręczyć te urocze rysunki obok normalnego prezentu od rodziców, a nie zamiast niego. To dorośli przychodzą na wesele i to dorośli powinni mieć świadomość, że kultura i tradycja wymagają, aby włożyć do koperty przynajmniej tyle, by pokryć koszt własnego jedzenia i zabawy. Przez ich zachowanie czuję teraz potworny niesmak za każdym razem, gdy patrzę na te kolorowe kartki papieru, które zamiast o miłości, przypominają mi o skąpstwie i egoizmie najbliższych ludzi. Awantura rodzinna po otwarciu ślubnych prezentów Ta sytuacja całkowicie zniszczyła moje relacje z bratem, z którym do tej pory miałam naprawdę dobry, bliski kontakt. Mój mąż jest wściekły i wcale mu się nie dziwię, bo jego znajomi potrafili dać po pięćset złotych od głowy, a mój rodzony brat z całą gromadką zostawił nas z potężnym debetem za ich miejsca przy stole. Między nami a bratem doszło do ostrej wymiany zdań, w której bratowa zarzuciła mi materializm, chciwość i brak serca do dzieci, twierdząc, że wesele robi się dla gości, a nie dla zarobku. Ja jednak nie chciałam zarobić, chciałam po prostu uczciwości i szacunku dla naszych starań oraz ciężko zarobionych pieniędzy, które włożyliśmy w ten jeden dzień. Obecnie w naszej rodzinie panuje lodowata atmosfera, nikt ze sobą nie rozmawia, a ja zamiast cieszyć się miesiącem miodowym, przeżywam potworny kryzys emocjonalny. Chcę zapytać inne czytelniczki Państwa portalu: czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy w dzisiejszych czasach oczekiwanie, że bliska rodzina z trójką dzieci nie przyjdzie na wesele z pustymi rękami i stuzłotowym banknotem, to naprawdę jest grzech i materializm, którego powinnam się wstydzić? Pozdrawiam, Marianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Goście potraktowali moje wesele jak all inclusive. Wyszli obżarci i napici, a w kopertach hulał wiatr”
Zdaniem niektórych par młodych wesele to inwestycja, która powinna się zwrócić. Do naszej redakcji napisała czytelniczka, która nie kryje rozczarowania po swoim wielkim dniu. Choć zadbała o każdy szczegół i nie oszczędzała na atrakcjach dla gości, po otwarciu części kopert poczuła ogromną frustrację.
Do naszej redakcji napisała Karolina (imię zmienione na jej prośbę). Kobieta opowiedziała o swoim rozczarowaniu po weselu, które miało być najpiękniejszym dniem w jej życiu. Największe emocje wzbudziło jednak nie samo przyjęcie, ale zawartość niektórych kopert. Publikujemy jej list. „Wydałam fortunę, a niektórzy nawet się nie postarali” Nie mogę przestać o tym myśleć, chociaż od wesela minęło już kilka tygodni. Wszyscy mówią mi, żebym odpuściła, ale naprawdę czuję się wykorzystana. Razem z mężem wydaliśmy na wesele ponad 100 tysięcy złotych. Przez dwa lata odkładaliśmy pieniądze, rezygnowaliśmy z wakacji i wielu przyjemności. Chcieliśmy, żeby nasi goście dobrze się bawili i niczego im nie brakowało. Nie było mowy o oszczędzaniu. Był piękny lokal, świetny zespół, fotobudka 360, ciężki dym przy pierwszym tańcu, słodki stół, wiejski stół, drink bar, animator dla dzieci i osobny kącik zabaw. Dzieci były mile widziane, nie robiliśmy żadnych ograniczeń. Każdy mógł przyjść z rodziną i czuć się swobodnie. „Jedli, pili, korzystali ze wszystkiego. A potem taka koperta” Naprawdę nie rozumiem niektórych ludzi. Były osoby, które przez całą noc korzystały z atrakcji, korzystały ze wszystkiego, ustawiały się do fotobudki i drink baru. Jedzenia było tyle, że ledwo zmieściło się na stołach. A potem otwieram koperty i przecieram oczy ze zdumienia. Najbardziej zabolała mnie jedna sytuacja. Czteroosobowa rodzina – dwoje dorosłych i dwoje dzieci. Przyszli wszyscy, bawili się do końca, korzystali ze wszystkiego. W kopercie było 400 zł. 400 zł od czterech osób. Przepraszam bardzo, ale za talerzyk od jednej osoby płaciliśmy prawie 300. Miałam wrażenie, że niektórzy potraktowali nasze przyjęcie jak wakacje all inclusive. Przyjść, najeść się, napić, pobawić i wrócić do domu. A koszty? Niech martwią się państwo młodzi. „Nie oczekiwałam fortuny, tylko odrobiny przyzwoitości” Nie chodzi mi o to, żeby ktoś finansował moje życie. Ale naprawdę uważam, że jeśli decydujemy się iść na wesele, to wypada dać taki prezent, który chociaż częściowo pokrywa koszt naszego uczestnictwa. Najbardziej boli mnie to, że część tych osób dobrze zarabia. Wiem, gdzie jeżdżą na wakacje, jakie samochody kupują i jak wydają pieniądze na własne przyjemności. A kiedy przyszło do wsparcia młodej pary, nagle okazało się, że nie mają z czego. Może zabrzmię źle, ale mam poczucie, że wiele osób zwyczajnie wykorzystuje wesela. Chcą się bawić, ale nie chcą ponosić żadnych kosztów tej zabawy. Dziś wiem jedno. Już wiem, kogo nie zaproszę na chrzciny i roczek, jak zostanę mamą. Komentarz redakcji Choć rozczarowanie czytelniczki jest wyraźnie odczuwalne, trudno zgodzić się z jej podejściem. Zapraszając gości na wesele, zapraszamy ich do wspólnego świętowania ważnego momentu w życiu, a nie do finansowania imprezy. Wysokość prezentów zależy od możliwości, sytuacji życiowej i indywidualnych decyzji gości. Nikt nie ma obowiązku zwracać kosztów organizacji przyjęcia ani finansować atrakcji, na które zdecydowali się państwo młodzi. Jeśli głównym celem wesela staje się odzyskanie wydanych pieniędzy, łatwo o frustrację i poczucie krzywdy. A przecież nie o to powinno chodzić. Wesele organizuje się dla ludzi i wspomnień, a nie dla zawartości kopert. Jeśli ktoś liczy przede wszystkim na finansowy zwrot inwestycji, być może lepiej w ogóle zrezygnować z organizowania takiego przyjęcia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
„Kuzynka zaprosiła mnie na wesele bez dzieci. I tak pójdę z Antosiem, od jednego dziecka nie zbiednieje”
„Najmłodszych zapraszamy na poprawiny, rodzice na weselu bawią się bez dzieci” – przeczytałam na zaproszeniu od kuzynki i aż się we mnie zagotowało. Naprawdę? Mam zostawić mojego 3-letniego synka w domu? Początkowo pokiwałam głową, zadeklarowałam, że przyjdziemy z mężem sami, ale im dłużej o tym myślę, tym bardziej jestem pewna: zabieram Antosia i koniec. Od jednego dziecka naprawdę nikt nie zbiednieje.
Moja kuzynka organizuje wesele w sierpniu. Sala ogromna, gości ponad setka, poprawiny następnego dnia, luksusowe menu, drink bar, fotobudka i Bóg wie co jeszcze. Ale zabrakło miejsca dla mojego dziecka. Serio? Na początku próbowałam to zrozumieć. Pomyślałam: „Dobra, ich dzień, ich zasady”. Tylko że później zaczęłam się zastanawiać, dlaczego właściwie mam podporządkowywać całe życie potrzebom pary młodej. Mam 3-letniego syna, który praktycznie się ode mnie nie odkleja. Nie wyobrażam sobie zostawić go na całą noc z teściami, bo przecież moi rodzice też będą na imprezie, wozić po dalszej rodzinie albo nie daj Bóg komuś płacić, bo ktoś inny chce mieć „eleganckie wesele dla dorosłych”. Antoś nie jest przecież rozwydrzonym bachorem, który będzie biegał po stołach. To spokojne dziecko. Może siedzieć obok mnie, zjeść trochę rosołu i pobawić się samochodzikiem. Naprawdę aż taki problem dostawić jedno małe krzesełko i mały talerzyk? Mam wrażenie, że ludzie przesadzają z tym kultem wesel idealnych. Wszystko musi wyglądać jak z Instagrama: białe róże, świece, spokojna muzyka i broń Boże żadnego dziecka w tle. A przecież wesele to rodzinne wydarzenie. Rodzina to także dzieci. „Jak jesteś matką, to dziecko zawsze jest na pierwszym miejscu” Najbardziej zirytowało mnie to, że kuzynka nawet nie próbowała znaleźć kompromisu. Po prostu zaznaczyła na zaproszeniu, że wesele jest „tylko dla dorosłych”. Bez pytania, bez rozmowy, bez zastanowienia się, czy ktoś może mieć problem z opieką. Podkreśliła to też kilka razy, jak przyjechali wręczyć nam zaproszenie. Z takim jakimś niesmakiem patrzyła na Antosia. Mam wrażenie, że bezdzietni kompletnie nie rozumieją rzeczywistości rodziców małych dzieci. Dla nich wszystko jest proste: „Wynajmij opiekunkę”. Tylko że ja nie zostawię 3-latka z pierwszą lepszą studentką tylko po to, żeby ktoś mógł spokojnie tańczyć do disco polo. Poza tym nie rozumiem, dlaczego rodzice mają się zawsze poświęcać dla wygody innych. To ja mam stresować się przez całe wesele, czy moje dziecko zasnęło, czy nie płacze, czy ktoś sobie radzi? A potem jeszcze udawać, że świetnie się bawię? Nie. Jeśli mam przyjść, to z Antosiem. I szczerze mówiąc, nie zamierzam już nikogo pytać o zgodę. Gdyby chodziło o piątkę dzieci, może jeszcze bym zrozumiała problem. Ale jedno spokojne dziecko? Bez przesady. „Obrazi się? Trudno” Mąż uważa, że przesadzam i że powinniśmy uszanować zasady kuzynki. On i jego rodzina są właśnie tacy poprawni do bólu. Tylko że mnie coraz bardziej denerwuje to podejście, że rodzice mają być niewidzialni razem ze swoimi dziećmi. Najpierw słyszymy, że dzieci są najważniejsze, a później nagle okazuje się, że najlepiej, żeby nie było ich widać na rodzinnych uroczystościach. Wiem, że część rodziny będzie komentować. Że „jak można”, że „to brak kultury”. Ale szczerze? Nie obchodzi mnie to. Antoś jest częścią naszej rodziny i nie zamierzam udawać, że go nie mam tylko dlatego, że komuś psuje wizję idealnego wesela. A jeśli kuzynka się obrazi? Cóż, trudno. Może kiedyś sama zostanie matką i zrozumie, że dziecka nie da się po prostu odstawić na bok, kiedy jest niewygodne. Komentarz redakcji Nie zgadzamy się z takim podejściem. Zaproszenie na wesele bez dzieci to decyzja pary młodej, którą goście powinni uszanować. Nie chodzi wyłącznie o pieniądze czy dodatkowy talerzyk, ale o komfort wszystkich uczestników i atmosferę wydarzenia. Wesele nie zawsze jest miejscem odpowiednim dla małych dzieci. Gorące półmiski noszone przez obsługę, potłuczone szkło, butelki na stołach czy bardzo głośna muzyka mogą być dla maluchów zwyczajnie męczące, a nawet potencjalnie niebezpieczne. Warto też pamiętać, że para młoda ma prawo zorganizować uroczystość według własnej wizji. Część osób decyduje się na wesele bez dzieci, bo chce, by goście mogli swobodnie się bawić, nie martwiąc się o opiekę nad pociechami. Inni chcą uniknąć płaczu podczas ceremonii, biegania między stolikami czy sytuacji, w której rodzice są skupieni wyłącznie na dzieciach, zamiast uczestniczyć w wydarzeniu. Uszanowanie granic i próśb gospodarzy to po prostu wyraz kultury i szacunku. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Babcia: „Dzieci rządzą rodzicami”. Scena przy stole to dowód, że boimy się własnych dzieci
„Żona ukrywała, że jest w ciąży Z TYM TRZECIM” – wyznał Maciej, uczestnik „Ślubu od pierwszego wejrzenia”
Jednym z uczestników najnowszego sezonu popularnego programu „Ślub od pierwszego wejrzenia” jest Maciej, który w ostatnim odcinku wyznał, że będąc w poprzednim związku małżeńskim, dowiedział się, że jego żona nosi pod sercem dziecko, którego ojcem jest inny mężczyzna.
„Ślub od pierwszego wejrzenia” to popularny program, który budzi wiele kontrowersji. Pary, które biorą udział w programie, są dobierane przez zespół ekspertów. Małżonkowie poznają się dopiero na ślubnym kobiercu. Jednym z uczestników nowej edycji programu jest Maciej, który na co dzień pracuje jako kierowca ciężarówki. To nie jest pierwsze małżeństwo mężczyzny – poprzednie, jak wyznał, trwało krótko i zakończyło się zdradą ze strony byłej partnerki. „Dzisiaj czułem już taką radość. Mam już za sobą jeden ślub, niestety nieudany. Okazało się, że moja żona ukrywała przede mną, że jest w ciąży z tą trzecią osobą” – powiedział w programie. 37-latek nie poddaje się w poszukiwaniach miłości Pomimo złych doświadczeń mężczyzna nie poddał się w poszukiwaniach prawdziwej miłości. Jak wyznał, ceni sobie szczęście rodzinne i jest domatorem. Eksperci z programu sparowali go z Martą, która samodzielnie wychowuje 2,5-letniego synka. Życzymy szczęścia na nowej drodze życia! Źródło: pudelek.pl Piszemy także o: Czy tata może być w ciąży? Tak! Szczęśliwy chłopiec ma już 2 lata Matka pojechała do kochanka, zostawiając dzieci same w domu. Gdy wróciła, już ich nie było Podczas zabawy psia smycz okręciła się wokół szyi dwulatki. Dziewczynka zaczęła się dusić
15 rocznica ślubu – jak się nazywa i co oznacza nazwa? Jaki prezent wręczyć? [pomysły, życzenia, wierszyki]
15 lat w małżeństwie to imponujący wynik. Tak długi staż wymaga wyjątkowej, jak mówi tradycja, wręcz kryształowej oprawy. Co oznacza 15 rocznica ślubu? Jaki prezent warto wręczyć z tej okazji?
Już od 15 lat idziecie razem przez życie. Dzielicie wiele doświadczeń, a także pięknych i być może trudnych wspomnień. Mimo to nadal wybieracie siebie. Okrągła, 15 rocznica ślubu powinna być wyjątkowa. Podpowiadamy, jak możecie wspólnie spędzić ten dzień. Spis treści: 15 rocznica ślubu – co oznacza nazwa? 15 rocznica ślubu – jaki prezent warto wręczyć? 15 rocznica ślubu – cytaty i wierszyki 15 rocznica ślubu – jak powinien wyglądać tort? 15 rocznica ślubu – co oznacza nazwa? 15 rocznicę ślubu nazywa się rocznicą kryształową lub kryształowymi godami. Dlaczego kryształową? Bowiem kryształ to materiał mocny, przejrzysty, trwały i szlachetny. Słowem, jest on odzwierciedleniem waszej miłości po 15 latach małżeństwa. 15 rocznica ślubu – jaki prezent warto wręczyć? Jak wpleść kryształowy motyw w świętowanie 15 rocznicy ślubu? Nie trzeba wręczać kryształów, jednak mogą one stać się inspiracją: Warto wybrać się na degustację wina czy whisky. Równie dobrym pomysłem będzie wybranie się do miejsca, w którym znajdują się kryształowe żyrandole – do opery czy też teatru. Kryształ to symbol czystości, zarówno ducha jak i ciała. Warto wybrać się na rytuał oczyszczający, który dodatkowo powinien być relaksujący. Dobrym pomysłem będzie masaż ajurwedyjski dla par, któremu przypisuje się oczyszczające właściwości. Jeśli któryś z małżonków jest fanem whisky, warto wręczyć mu z okazji 15 rocznicy ślubu kryształowy zestaw do degustacji tego szlachetnego trunku. Kryształowa biżuteria to także dobry pomysł. Wybierając biżuterię, do której produkcji zostały użyte kryształy, warto kierować się ich znaczeniem. Białe kryształy są oczyszczające, różowe przynoszą miłość i współczucie, czerwone mnożą energię, a zielone manifestują bogactwo. 15 rocznica ślubu – cytaty i wierszyki Najlepsze życzenia to te złożone od serca, z miłości. Przedstawiamy kilka najpiękniejszych cytatów i wierszyków o małżeństwie i miłości, które warto wpleść do życzeń dla swojej drugiej połówki z okazji 15 rocznicy ślubu. Małżeństwo nie szkodzi tylko prawdziwej miłości. Maria Czubaszek Szczęśliwe małżeństwo – to długa rozmowa, która wciąż wydaje się zbyt krótka. Andre Maurois Miłość mi wszystko wyjaśniła, Miłość wszystko rozwiązała – dlatego uwielbiam tę Miłość, gdziekolwiek by przebywała. Jan Paweł II Miłość to głupo­ta ro­biona we dwoje. Napoleon Bonaparte Moim najwspanialszym osiągnięciem była umiejętność przekonania żony, by wyszła za mnie. Winston Churchill Archeolog to najlepszy mąż, jakiego może mieć kobieta. Im jest starsza, tym bardziej on się nią interesuje. Agata Christie Małżeństwo pozwala drażnić jedną wyjątkową osobę do końca życia. Nieznany Szczęśliwy jest mężczyzna, który znajduje prawdziwego przyjaciela, o wiele szczęśliwszy jest ten, kto znajduje tego prawdziwego przyjaciela w swojej żonie Franz Schubert Małżeństwo składa się z takich drobiazgów, jak przypalone obiady i kąpiele w basenie o północy. To właśnie one łączą dwoje ludzi. Tess Gerritsen Wierszyki na 15 rocznicę ślubu Wśród ciągłej życia pogody, niech rozkosz Was oplata, wśród miłości, wiary, zgody żyjcie w zdrowiu długie lata. *** Wszystko, co tylko miłe na świecie, Wszystko, co tylko pomyślność wróży, Niech się wam w jedno ogniwo splecie I będzie szczęściem w życia podróży! *** Niech Wam sprzyja szczęście, zdrowie Niech w spokoju płyną lata Bądźcie wzorem, sobie wsparciem Aż do końca tego świata! 15 rocznica ślubu – jak powinien wyglądać tort? Przy okazji 15 rocznicy ślubu warto odświeżyć tradycję dzielenia się tortem, tak jak to miało miejsce 15 lat temu. Jaki tort wybrać? Przede wszystkim musi on smakować parze. Warto, aby wyglądem nawiązywał do kryształowego motywu. Poniżej zamieszczamy inspiracje na tort z okazji 15 rocznicy ślubu. Zobacz także: 5 rocznica ślubu – sprawdzamy, jak się nazywa i co oznacza nazwa, podpowiadamy propozycje prezentów i życzeń 10 rocznica ślubu: jak się nazywa? Symbolika, życzenia, cytaty Rocznice ślubu – jakie są? Nazwy i symbole
Ksiądz z TikToka o posiadaniu dziecka przed ślubem: „To nie przeszkoda”. Zaskakujące słowa!
Ksiądz Sebastian Picur postanowił głosić Ewangelię za pośrednictwem TikToka. Jak się okazuje, taka forma niesienia Słowa Bożego spotkała się z ciepłym przejęciem użytkowników mediów społecznościowych, a pod każdym filmikiem pojawia się wiele pytań dotyczących wiary.
Jedna z obserwatorek zadała księdzu trudne pytanie: „Nigdy nie zrozumiem brania ślubu kościelnego, jak już się ma dziecko. Wy w ogóle przestrzegacie jakichkolwiek zasad waszej religii?”. Jaka była odpowiedź księdza? Dziecko a Sakrament ślubu Ksiądz Sebastian Picur z uśmiechem na twarzy odpowiedział jednoznacznie: „Posiadanie dziecka nie jest przeszkodą do przyjęcia sakramentu małżeństwa. Unikajmy skrajności”. Przypominamy, że zgodnie z prawem Kościoła katolickiego każdy ksiądz ma obowiązek udzielenia Chrztu świętego dziecku, jeśli jest taka wola rodziców oraz nie ma prawa odmówić Sakramentu małżeństwa, nawet jeśli przyszli małżonkowie są już rodzicami dziecka lub dzieci. View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @ks.sebastianpicur Piszemy też o: Świętokrzyskie: maszyna rolnicza wciągnęła włosy dziewczynce Najmniejsze dziecko świata jest już w domu, po 13 miesiącach w szpitalu „Moja siostra chce wciągnąć w romans żonatego kolegę z pracy. Przecież on ma dzieci... Kiedyś to ją ktoś skrzywdził, więc planuje się odegrać”
„Mój 4-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że dzieci będą jeść z talerzy rodziców!” [LIST DO REDAKCJI]
Zabraliśmy Janka na wesele znajomych, bo jesteśmy rodziną i wszędzie chodzimy razem. Najwyraźniej jednak państwo młodzi uznali nasze dziecko za zbędny balast. Jaś nie dostał ani jedzenia, ani własnego krzesła. Musiałam trzymać go na kolanach, wyjadał mi zupę z talerza.
Czy dzieci na weselach powinny być traktowane na równi z dorosłymi gośćmi? Nasza czytelniczka opisała skandaliczną sytuację, do jakiej doszło na weselu jej znajomych. A może pomijanie dzieci podczas ustalania liczby posiłków to już norma? Podzielcie się swoimi opiniami – piszcie do nas na adres redakcja@mamotoja.pl. Mój synek na weselu nie dostał jedzenia (list) „To skandal, że dzieci na weselach traktuje się jak zło konieczne albo wcale się ich nie zauważa. Ludzie, przecież dziecko to nie powietrze, potrzebuje jeść i pić! No i usiąść jak człowiek. Dzieci to pełnoprawni goście, nie jakieś przybłędy. Moi znajomi uznali jednak, że dzieci na ich weselu będą niewidzialne. Pojechaliśmy we trójkę, ja, mąż i nasz synek. Najpierw piękny ślub, potem wystawne wesele. Mnóstwo gości, zaciszne, reprezentacyjne miejsce. Ania i Krzysiek, nasi przyjaciele, musieli wydać masę pieniędzy na całą organizację, może dlatego postanowili oszczędzić na dzieciach? Nie rozumiem tego zupełnie, zwłaszcza że maluszków nie było wiele. Może z dziesięcioro. Niby były zaproszone, ale żadne nie dostało swojego talerza. To zbulwersowało mnie najbardziej, bardziej jeszcze niż brak miejsc do siedzenia – rodzice musieli kombinować, wymieniać się dziećmi na kolanach albo sadzać je na podłodze. Ale żeby zostawić dzieci głodne?! Ani zupy, ani nawet deseru im nie dali. Jeśli rodzice się podzielili, to dzieci coś tam uszczknęły, a jeśli nie – maluchy głodowały cały wieczór! Nikt o nich nie pomyślał, nic nie przygotował. W zeszłym roku byłam na weselu, gdzie rozstawiono specjalny stół dla dzieci, maluchy miały nawet swoje menu... Ja nie wiem, może teraz ludzi stać na mniej, a może po prostu zwyczaje się zmieniają. Mnie to mocno zniesmaczyło, mam teraz uraz do tych znajomych. Mam nadzieję, że jak urodzi im się dziecko, to trochę zmądrzeją.” Agata Zobacz też: "Dzieci na weselu? Nie, dziękuję!" Dziecko musi być grzeczne? To pułapka, w jaką wpadają rodzice „Nigdy więcej wczasów z jedzeniem na stołówce. Rozmowy o kupkach i podcieraniu, darcie się, bieganie… Jak możecie jeść w takich warunkach?”
Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski wzięli ślub. Na weselu pełno dzieci!
Para influencerów pobrała się w miniony weekend. Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski wyprawili wielkie wesele, na którym dzieci mogły liczyć na wystrzałową zabawę. Zaprosili kilkadziesiąt maluchów!
Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski są już małżeństwem. Niezapomniane wesele znanej pary nie mogło odbyć się bez dzieci – na imprezie bawiły się zarówno dwie małe córeczki państwa młodych, jak i kilkadziesiąt dzieci zaproszonych weselników! Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski już po ślubie Piosenkarka i influencer tworzą zgraną parę od kilku lat, doczekali się też dwóch córek. W ostatnią sobotę odbył się ślub i huczne wesele, na którym świetnie bawili się i dorośli, i dzieci. Młodzi już wcześniej zapowiadali, że nie wyobrażają sobie imprezy weselnej bez udziału dzieci – swoich i gości. Ich dwie córeczki, pomimo młodego wieku (rok i dwa lata) także świętowały ślub rodziców. Aby zapewnić dzieciom atrakcje na weselu, Sylwia Przybysz i Jan Dąbrowski zatrudnili do pomocy firmę, która zorganizowała dla najmłodszych animacje. To musiało być spore przedsięwzięcie, bo w imprezie uczestniczyło kilkadziesiąt maluchów! „Mamy ok. 45 dzieci, więc to dla nas "must have" zapewnić im atrakcje” – zdradzała przed ślubem Sylwia Przybysz na Instagramie. Takie podejście nam się podoba! W końcu wesele to święto dla wszystkich bliskich i kochanych osób, dzieci również. Piszemy też o: Ciało noworodka trafiło do kosza z odpadami. Przez koszmarną pomyłkę szpitala rodzice nie mogli pochować dziecka Zostawili 4-latkę w samochodzie i poszli na pogrzeb. Temperatura w aucie: 79 stopni! Anna Dec szczerze o trzeciej ciąży: „Nie mogę się doczekać, kiedy urodzę i dojdę do siebie”
Gromada dzieci na weselu: maluchy popsuły pierwszy taniec?
Ta para młoda zaprosiła na swoje wesele gości wraz z dziećmi i... być może pożałowała. Maluchy postanowiły pobawić się w obłokach pary dokładnie wtedy, gdy młodzi tańczyli swój pierwszy taniec. Słabo wyszło?
Wielu internautów zastanawia się, dlaczego żaden z rodziców nie zareagował i nie zabrał dzieci z parkietu. Maluszki rzeczywiście tak bardzo przeszkadzały młodym? Dzieci na weselu to koszmar? Ta gromadka z pewnością zostanie zapamiętana na długo: i przez weselników, i przez parę młodą. Podczas uroczystego pierwszego tańca dzieci wbiegły na środek sali i zaczęły bawić się w białym dymie. Trudno się im dziwić, w końcu białe obłoczki nad podłogą to niecodzienna atrakcja. Nie wiadomo, co wtedy myśleli państwo młodzi, nikt jednak nie zareagował i nie wyprosił dzieci z parkietu. Może jednak do akcji powinni wkroczyć rodzice? „Gdybym to ja była panną młodą, przerwałabym taniec, wzięła mikrofon i powiedziała gościom, że jeśli nie zabiorą swoich dzieci z parkietu, zostaną wyproszeni z przyjęcia”; „Właśnie dlatego powinno się organizować wesela bez dzieci. Pary wydają ogromne pieniądze, aby ten dzień był wyjątkowy” – piszą zdegustowani widzowi pod filmikiem na TikToku. A może młodej parze wesołe harce dzieci wcale nie przeszkadzały? W końcu jeśli wesele to i zabawa, dla wszystkich. View oEmbed on the source website Piszemy też o: Tiktokerka pokazała swoje duże dziecko. Reakcja internautów: „Wygląda jak ludzik Michelina” Para pozywa klinikę in vitro. Twierdzi, że wszczepiono jej cudzy zarodek Gonił z nożem matkę zastępczą. Ale prawda jest inna, niż wszyscy sądzą
Polacy zrobili obrączki dla pary z Ukrainy – w godzinę, bo pan młody jechał na wojnę
Para młoda dostała wyjątkowy prezent ślubny od warszawskich jubilerów. Nie dość, że obrączki zostały wykonane w ekspresowym tempie, to jeszcze ozdobiono je w szczególny sposób.
Młodzi Ukraińcy w wieku 18 i 19 lat postanowili wziąć ślub w kilka godzin, bo pan młody wyjeżdżał do ojczyzny – na wojnę. Potrzebowali obrączek, byli gotowi nawet na takie prowizoryczne, druciane. Nie spodziewali się prezentu od polskich jubilerów! Niezwykłe obrączki dla młodych Ukraińców Ślub młodej pary miał odbyć się za 3 godziny w ukraińskiej ambasadzie w Warszawie, więc nikt nie liczył na to, że uda się zdobyć obrączki z prawdziwego zdarzenia. Młodzi poszli do warszawskiego jubilera razem z mamami i ciotkami, poprosili o najzwyklejszą biżuterię, choćby ze srebrnego drutu! Mieli przy sobie tylko 50 euro. Paulina Rojewska z zakładu jubilerskiego w Warszawie obiecała zrobić obrączki w ciągu godziny. W trakcie pracy wpadł jej jednak do głowy pewien pomysł. Użyła niebieskiego topazu oraz żółtego cytrynu, by stworzyć biżuterię w kolorach ukraińskiej flagi. Żółte i niebieskie kamienie zostały kupione dzień wcześniej, bo pani Paulina wraz z ojcem zamierzała wykonać specjalną biżuterię przeznaczoną na licytacje dla Ukrainy. Obrączki dla ukraińskiej pary zrobiła za darmo. Zobacz także: Pomoc dla Ukraińców – ważne telefony, zbiórki, jak pomóc? Młodzi mieli łzy w oczach, gdy zobaczyli niespodziankę od Polaków. Po szybkim ślubie odwiedzili ich jeszcze z ciastem. Dziś pan młody pewnie już walczy... Uwaga! Będę chwalić! Wczoraj poznałam Paulinę, która wraz tatą prowadzi firmę wyrabiającą biżuterię na zamówienie. Do ich sklepu weszła para Ukraińców (ona lat 18 on 19) wraz z członkami rodziny. Mieli w ręku 50 euro i szukali obrączek, których nigdzie za takie pieniądze 1/3 pic.twitter.com/INLq2mb9mh — Ewa Polska ????????????️‍????????????⚡️ (@Ewa04059325) March 4, 2022 Piszemy też o: Ukrainki rodzą przy polskiej granicy. Zwykle przedwcześnie 1 marca w Charkowie urodziły się bliźnięta. Dzień później straciły rodziców "To się dzieje na oczach świata" Maja Bohosiewicz o wojnie w Ukrainie: „Czy to, że nie polecisz na urlop, polepszy czyjąkolwiek sytuację?”
Rocznice ślubu – jakie są? Nazwy i symbole
Rocznice ślubu mają swoje nazwy, które symbolizują etapy, jakie przechodzi małżeństwo. Nazewnictwo to ma już ponad stuletnią tradycję. Autorką części nazw rocznic ślubu jest amerykańska pisarka, znawczyni etykiety i zasad dobrego wychowania – Emily Post. Wyjaśniamy, jak nazywają się poszczególne nazwy rocznic ślubu i jakie jest ich znaczenie.
Okrągłe rocznice ślubu – 1, 5, 10, 15, 20, 25 i 50 – zostały nazwane przez amerykańską pisarkę Emily Post. Wymyślone przez nią nazwy są na tyle trafne, że przyjęły się na całym świecie. Listę nazw rocznic ślubu uzupełnił Związek Amerykańskich Jubilerów, z pewnością wietrząc w tym intratny interes – skoro jest specjalna nazwa, to trzeba uczcić ją w wyjątkowy sposób. Tak powstały nazwy rocznic od 1. do 20. Późniejsze rocznice ślubu nazywane są co pięć lat. Spis treści: Jakie są rocznice ślubu? Rocznice ślubu – nazwy Nazwy rocznic ślubu – znaczenie Jakie są rocznice ślubu? Nazwy rocznic ślubu nawiązują w większości do trwałości i szlachetności różnych materiałów. Czyli im bardziej znamienita rocznica (trwalsze małżeństwo – i nieważne, czy zwykłe, czy białe małżeństwo), tym można spodziewać się szlachetniejszej nazwy. Stąd na początku listy znajdują się papier, bawełna i drewno (podobno pierwsze poważne kryzysy małżeńskie pojawiają się po 7 i 10 latach związku), a w jej drugiej połowie – metale i kamienie szlachetne. Co ciekawe, ostatnia rocznica, która otrzymała nazwę, a której doczeka bardzo mała liczba małżeństw, nosi nazwę nawiązującą do drewna, z którego robi się... solidne trumny. Czy w ten sposób jej twórcy chcieli nawiązać do powiedzenia „miłość do grobowej deski”? Rocznice ślubu – nazwy: nazwa 1. rocznicy ślubu – papierowa (papierowe gody), nazwa 2. rocznicy ślubu – bawełniana (bawełniane gody), nazwa 3. rocznicy ślubu – skórzana (skórzane gody), nazwa 4. rocznicy ślubu – kwiatowa lub owocowa (kwiatowe lub owocowe gody), nazwa 5. rocznicy ślubu – drewniana (drewniane gody), nazwa 6. rocznicy ślubu – cukrowa (cukrowe gody), nazwa 7. rocznicy ślubu – wełniana lub miedziana (wełniane lub miedziane gody), nazwa 8. rocznicy ślubu – spiżowa lub brązowa (spiżowe lub brązowe gody), nazwa 9. rocznicy ślubu – blaszana (blaszane, gliniane, generalskie gody), nazwa 10. rocznicy ślubu – cynowa (cynowe lub aluminiowe gody), nazwa 11. rocznicy ślubu – stalowa (stalowe gody), nazwa 12. rocznicy ślubu – płócienna lub jedwabna (płócienne, jedwabne lub lniane gody), nazwa 13. rocznicy ślubu – koronkowa (koronkowe gody), nazwa 14. rocznicy ślubu – rocznica ślubu z kości słoniowej (gody z kości słoniowej), nazwa 15. rocznicy ślubu – kryształowa (kryształowe lub szklane gody), nazwa 20. rocznicy ślubu – porcelanowa (porcelanowe gody), nazwa 25. rocznicy ślubu – srebrna (srebrne gody), nazwa 30. rocznicy ślubu – perłowa (perłowe gody), nazwa 35. rocznicy ślubu – koralowa (koralowe gody), nazwa 40. rocznicy ślubu – rubinowa (rubinowe gody), nazwa 45. rocznicy ślubu – szafirowa (szafirowe gody), nazwa 50. rocznicy ślubu – złota (złote gody) nazwa 55. rocznica ślubu – szmaragdowa (szmaragdowe lub platynowe gody), nazwa 60. rocznicy ślubu – diamentowa (diamentowe gody), nazwa 65. rocznicy ślubu – żelazna (żelazne gody), nazwa 70. rocznicy ślubu – kamienna (kamienne gody), nazwa 75. rocznicy ślubu – brylantowa (brylantowe gody), nazwa 80. rocznicy ślubu – dębowa (dębowe gody). Składając życzenia lub kupując prezent na rocznicę ślubu, można nawiązać do jej nazwy, wybierając rzecz wykonaną z materiału, jaki znajduje się w nazwie godów. Złote gody – np. złota biżuteria, cukrowe gody – pudło słodyczy, drewniane gody – figurka wyrzeźbiona w drewnie. Oczywiście nie ma takiej tradycji i nie zawsze uda się znaleźć odpowiednią rzecz, ale zawsze można spróbować, szukając pomysłu na rocznicowy prezent. Zawsze natomiast z okazji rocznicy ślubu sprawdzi się randka z mężem, własnym mężem! View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Nazwy rocznic ślubu: znaczenie Znaczenie nazw rocznic ślubu, niestety, nie zostało spisane w momencie ich powstawania. Dlatego ich interpretacje mogą być dość różne, zresztą w różnych kręgach funkcjonują różne nazwy rocznic ślubu. Wydaje się jednak, że można iść tropem trwałości i szlachetności. Jeśli spojrzymy na listę rocznic i ich nazwy, i będziemy odczytywać kolejno nazwy materiałów z poszczególnych kategorii, wyraźnie widać, że wiązanie ich ze szlachetnością nie jest pozbawione sensu, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że nazwy powstawały 100 lat temu: bawełna, skóra, wełna, płótno, koronka; papier, drewno, miedź, spiż, blacha, cyna, stal, srebro, złoto, żelazo; kość słoniowa, kryształ, perła, koral, rubin, szafir, szmaragd, diament, brylant. Do tego schematu nie pasują jedynie nazwy rocznic ślubu takie jak: papierowe, kwiatowe, owocowe czy cukrowe gody. Być może chodzi o to, że to ciągle „młode rocznice”, które mają spore szanse upływać na: zapisywaniu czystych kart związku małżeńskiego (rocznica papierowa), w atmosferze pachnącej kwieciem sprezentowanym przez męża (rocznica kwiatowa), a życie we dwoje ciągle jeszcze może być naprawdę słodkie (rocznica cukrowa)... A wszystko po to, by z czasem więzi między małżonkami zyskiwały na sile i stawały się coraz cenniejsze. Na to przynajmniej wskazuje symbolika nazw kolejnych rocznic ślubu. Zobacz też: Romantyczne gesty po urodzeniu dziecka Nowe przepisy kościelne dot. ślubów Prezent dla żony po porodzie
Joanna Opozda jest w ciąży. Ostro odpowiada na insynuacje, że dlatego wyszła za mąż
Joanna Opozda i Antek Królikowski będą mieli dziecko. Jak zdradziła osoba z otoczenia pary, gdy aktor dowiedział się o ciąży, uznał, że należy wziąć ślub. Gwiazda w ostrych słowach odniosła się do tych doniesień.
Plotki o tym, że Joanna Opozda i Antek Królikowski zostaną rodzicami, krążą od kilku tygodni. Fani zwrócili uwagę na nietypowy fason sukni ślubnej, który miał ukrywać ciążowy brzuszek u panny młodej. Podczas ślubu, ksiądz wspomniał też o „potomstwie, którym Bóg ich obdarzył”, a nie, jak brzmi standardowa formuła, „obdarzy”. Joanna Opozda spodziewa się pierwszego dziecka Para długo nie odnosiła się do tych spekulacji. Joanna Opozda zwróciła się jedynie do wszystkich wątpiących w jej związek. „Wytrzymaliśmy już tydzień w małżeństwie” – napisała ostatnio na Instagramie. Wygląda jednak na to, że plotki się potwierdziły. Anonimowy informator portalu Pudelek twierdzi, że celebrytka jest w trzecim miesiącu ciąży! Antoni Królikowski podobno chciał, aby jego dziecko urodziło się w sformalizowanym związku. „Gdy Antek dowiedział się, że zostanie ojcem, nie miał wątpliwości, jak powinien się zachować. Wbrew pozorom jest bardzo odpowiedzialny. Oboje chcieli, żeby dziecko przyszło na świat w małżeństwie, stąd tak szybka decyzja o ślubie” podkreśla informator Pudelka. Joanna Opozda dementuje plotki Joanna Opozda przerwała milczenie i skomentowała doniesienia Pudelka na swoim profilu na Instagramie. „Wzięliśmy ślub z miłości, a nie z przymusu. Wiem, że to się niektórym nie mieści w głowach, ale można chcieć z kimś spędzić resztę życia, bo się go kocha” – napisała gwiazda, wyjaśniając, że zaręczyła się już w marcu tego roku. Od tamtej pory para miała planować ślub. „Dzieci na pewno będą, ale planowane i wyczekane” – podkreśliła Joanna Opozda, dodając, że raz na zawsze odcina się od plotek, jakoby jej małżeństwo było spowodowane ciążą. Zobacz też: Patrycja Tuchlińska urodziła! 74-letni miliarder Józef Wojciechowski został ojcem Agnieszka Kaczorowska o pierwszej reakcji starszej córki na młodszą siostrę: „Nie chciała podejść do Maluszka” Kontrowersje wokół koloru wózka Anny Karczmarczyk. Fanki alarmują, że JEST NIEODPOWIEDNI!
„Mała” Ania o swojej ciąży i ślubie: „Nie wierzę, że muszę się z tego tłumaczyć”
Znana z programu „Warsaw Shore” Anna Aleksandrzak opowiedziała o swoim ślubie z Arturem Sowińskim. Celebrytka zapewniła swoich fanów, że ciąża nie była jedynym powodem, dla którego powiedziała „tak”.
To dobry czas dla Anny Aleksandrzak, czyli „Małej” Ani z „Warsaw Shore”. Dopiero co ogłosiła, że spodziewa się pierwszego dziecka, a w ubiegły piątek wzięła ślub ze swoim partnerem Arturem Sowińskim. „Mała” Ania tłumaczy się z decyzji o ślubie Celebrytka zamieściła na Instagramie serię pytań od swoich fanów. Opowiedziała o wszystkich zmian, jakie zaszły ostatnio w jej życiu. Zdradziła, że ceremonia zaślubin była skromna i kameralna. Wytłumaczyła, że chciała cieszyć się tym ważnym dniem tylko w gronie najbliższych (stąd też nie informowała wcześniej o swoich planach). „Ślub wzięliśmy z miłości, jeżeli nie wzięlibyśmy go teraz, to na pewno stałoby się to w najbliższym czasie. Nie chcieliśmy mówić ani o zaręczynach, ani o ślubie. Chcieliśmy, żeby to był nasz czas, nasza chwila. Wesele mieliśmy bardzo skromne, tak jak i suknię. Mieliśmy przy sobie najbliższych znajomych, najbliższą rodzinę. To był piękny, wzruszający dzień” – opowiadała na Instastories. „Mała” ucięła też krążące plotki. Część fanów sugerowała, że spieszyła się ze ślubem ze względu na ciążę. „Nie wierzę, że muszę się z tego tłumaczyć. Nie chodzi o was, chodzi o osoby, które myślą, że ślub bierze się tylko dlatego, że zaszło się w ciążę” – podkreślała, dodając, że przede wszystkim chciała zabezpieczyć przyszłość dziecka. „Powodów, dla których ten ślub wzięliśmy teraz, a nie za rok, jest milion. Jeden z takich najważniejszych jest taki, że jakby cokolwiek stało się mojemu dziecku, odpukać, to Artur ma jako pierwszy dostęp do dokumentacji medycznej i może działać. Musimy myśleć o tym, żeby nasz dzidziuś był z każdej strony zabezpieczony. Decydując się na dziecko, zmieniają się priorytety”. Zobacz też: Sylwia Przybysz o wczesnym macierzyństwie: „Jest ciężko, ale fajnie” Ida Nowakowska wróciła do formy miesiąc po porodzie. Jej zdjęcia mogą dziwić Krzysztof Radzikowski został ojcem! Gwiazdor programu „Googlebox” pokazał zdjęcie synka
Ula Chincz zorganizowała WESELE BEZ DZIECI. „Nie żałuję tego”
Dzieci na weselu to jeden z tematów, który zawsze wzbudza wiele emocji. Dziennikarka Ula Chincz opowiedziała o swoich doświadczeniach. Podjęła kontrowersyjną decyzję, ale jej nie żałuje.
Jedni nie wyobrażają sobie, żeby na ich weselu miało zabraknąć dzieci (i organizują nawet dla nich specjalną przestrzeń zabawową), inni są zdania, że maluchy będą się na takiej imprezie męczyć. Wiele zweryfikowała też sama pandemia i wprowadzane obostrzenia. Pary młode muszą dobrze zastanowić się, z kim spędzić ten ważny dzień, żeby nie przekroczyć limitu gości. Coraz częściej wybierają więc... wesela bez dzieci. Ula Chincz: „Najważniejsza jest rozmowa” Taką decyzję (choć nie obowiązywały wtedy żadne restrykcje pandemiczne) podjęła lata temu prezenterka Ula Chincz. Jej zdaniem „wesele to impreza dla dorosłych”. „Nie żałuję tego, choć minęło tyle lat. Wszyscy się dostosowali, nawet matka karmiąca piersią, która była na naszej uroczystości, także sobie poradziła. Dla niej wynajęty został pokój w hotelu, w którym dziecko przebywało z opiekunką” – mówiła dziennikarka w rozmowie z serwisem dziendobry.tvn.pl. Ula Chincz wróciła do tematu również na swoim kanale na YouTubie „Ula Pedantula”. Przekonywała swoich widzów, że najważniejsza jest szczera rozmowa ze swoimi gośćmi. „Nie mogliśmy z mężem zapewnić dzieciom dobrych warunków w miejscu, gdzie odbywało się przyjęcie. Nie było przestrzeni na zabawę i odpoczynek. Nie chcieliśmy też, żeby dzieci na naszym weselu leżały gdzieś pokotem w nieodpowiednim miejscu” – podkreślała dziennikarka, dodając, że nie miała wówczas dzieci, a goście weselni nie mieli z jej decyzją żadnego problemu. Przypomnijmy, że od 28 maja będzie obowiązywał limit do 50 osób na weselach, komuniach i innych rodzinnych uroczystościach (osoby w pełni zaszczepione przeciwko COVID-19 nie wliczają się do limitu). Zobacz też: Czy zapraszanie na wesele bez dzieci to faux pas? "Dzieci na weselu? Nie dziękuję!" Taka postawa młodej pary oburza wielu rodziców 5 ciążowych sukienek na wesele, w których przyćmisz pannę młodą!
Najpierw dzieci, potem ślub. Czy ksiądz robił problemy Paulinie Krupińskiej? [WIDEO]
Modelka w lipcu 2018 roku wyszła za mąż za Sebastiana Karpiela-Bułeckę – piosenkarza i górala. W chwili ślubu para miała już dwoje dzieci. Czy dla księdza nie stanowiło to problemu w udzieleniu im sakramentu?
Modelka Paulina Krupińska i muzyk Sebastian Karpiel-Bułecka są szczęśliwym małżeństwem od dwóch lat. Mają też dwoje dzieci. Jednak, co nietypowe w tradycji góralskiej, para najpierw zdecydowała się na potomstwo, a dopiero później na ślub kościelny. Reporterka Party.pl spytała gwiazdę, czy w związku z tym nie było żadnych trudności w uzyskaniu zgody na ceremonię w kościele. Oto co powiedziała celebrytka! Najpierw dzieci, potem ślub: czy to problem? Paulina Krupińska w rozmowie z Party.pl stanowczo zaprzeczyła, by spotkały ją jakiekolwiek nieprzyjemności w momencie, gdy planowała wziąć ślub kościelne, mając już dwójkę dzieci. „W ogóle nie mieliśmy takiej sytuacji, żeby mieć jakieś problemy z księdzem” – wyznała. Modelka zdradziła też, dlaczego w ogóle zdecydowała się na ślub w kościele katolickim w tym konkretnym momencie. Okazuje się, że miało to związek z chęcią ochrzczenia drugiego dziecka. „Wiedzieliśmy, że jeżeli chcemy ochrzcić drugie dziecko, to już po prostu nie wypada pójść i prosić o chrzest bez ślubu. Jasne dla nas było to, że chcemy zrobić te dwie uroczystości w jednej” – powiedziała Paulina Krupińska. Modelka przyznała też, że oczywiście zdarzają się sytuacje, że kapłan patrzy nieprzychylnym okiem na pary, które zamierzają wziąć ślub w kościele dopiero po tym, jak na świecie pojawi się potomstwo, jednak podkreśliła, że każdy powinien mieć szansę na „wejście na dobrą drogę”, zgodną z nauczaniem Kościoła, nawet jeśli wcześniej był na tzw. złej drodze. Paulina i Sebastian właśnie taką decyzję podjęli w 2018 roku i udało im się dopełnić formalności bez żadnych problemów. Modelka w udzielonym wywiadzie została także spytana o to, czy jej dzieci są podobne bardziej do niej, czy do jej męża. Jesteście ciekawi? Odtwórzcie nasz materiał wideo! Zobacz także: Krzysztof Bosak będzie ojcem. Jego żona w dniu ślubu była już w ciąży! Anita i Adrian ze „ŚOPW” planują ślub kościelny? Ktoś im pokrzyżował plany! Jacek Kurski - ojciec 3 dzieci unieważnił ślub kościelny i ponownie się ożenił (w kościele!)
Agnieszka Kaczorowska opowiada o swojej „ekspresowej” miłości: „Niektórzy dawali nam 2 miesiące”
Aktorka i tancerka obchodzi właśnie drugą rocznicę ślubu. Fanki kibicują i opowiadają swoje historie o tym, że szybko wcale nie znaczy źle.
Agnieszka Kaczorowska zaczęła spotykać się z Maciejem Pelą w 2018 roku, a już kilka miesięcy później miały miejsce zaręczyny. Dziś taneczna para obchodzi drugą rocznicę ślubu, co skłoniło gwiazdę do refleksji na temat „szybkich” związków. Agnieszka Kaczorowska szczerze o swoim związku „Niektórzy dawali nam 2 miesiące, bo przecież »nie można tak szybko się zakochać, zaręczyć i jeszcze wziąć ślub«. A ja Wam powiem jedno - MOŻNA, jeśli od razu wiesz, że chcesz z kimś spędzić życie!” – radzi fankom zakochana Agnieszka. W komentarzach można dostrzec wiele słów wsparcia i gratulacji dla pary. Przemowa Agnieszki zainspirowała również obserwatorki do podzielenia się swoimi historiami. „Oczywiście, że można! My po tygodniu znajomości zamieszkaliśmy razem, w marcu będzie 8 lat”, „W styczniu 2012 poznaliśmy się na weselu, potem się nie widzieliśmy, aż w maju przypadkowe spotkanie i zaczęliśmy się spotykać. W listopadzie zaręczyny, a w lipcu 2013 ślub. 7 lat po ślubie, 2 dzieci na stanie” – opowiadają fanki. Czy „ekspresowy” związek to faktycznie przepis na udaną relację? Źródło: Instagram Zobacz też: Agnieszka Kaczorowska została mamą! Pokazała śliczne zdjęcie z córeczką Kaczorowska urządza pokój dla córeczki - będzie miała nawet basen! Kaczorowska pokazała swój patent na zimowe spacery z dzieckiem
Więcej za ślub, bo budżet parafii cierpi z powodu pandemii?
Mniej wiernych w kościele to też mniej pieniędzy dla parafii. Nic dziwnego, że szukają sposobów na podreperowanie budżetów. Ale czy odbywa się to kosztem par planujących ślub?
Jeden z księży skarżył się, że nie ma wpływów z tacy, a wydatków bardzo dużo. Dlatego zamiast 600 złotych za ślub, jak wcześniej umawiał się z młodą parą, poprosił o 1000. „(...) zażartował, że to dodatek za pracę w szkodliwych warunkach" - opowiada w kobieta.wp.pl kobieta, która ślub wzięła w kwietniu. Przypomnijmy: w tym czasie w kościołach nie mogło przebywać więcej niż 5 osób. Wspomniana kobieta spodziewała się więc, że opłata za ślub będzie nawet niższa. Cała <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/slub-w-czasie-pandemii-przekladac-czy-organizowac-zachowujac-wzgledy-bezpieczenstwa-1924-r22/">ceremonia - w maseczkach i rękawiczkach - trwała 15 minut. Śluby, chrzty, komunie - ważne źródło utrzymania Ofiara „co łaska" składana przy zamawianiu którejś z ważnych uroczystości kościelnych - chrztu, pogrzebu, komunii czy ślubu, to podstawowy dochód dla księdza, a także premia dla organisty i kościelnego. Z wypowiedzi przytoczonych w serwisie kobieta.wp.pl wynika, że zmiany w opłatach za ślub zależą od parafii. Nie wszędzie się zmieniły, ale w niektórych w kwietniu trzeba było zapłacić nawet 1600 zł. Od 30 maja limit wiernych podczas nabożeństwa już nie obowiązuje, wróciły więc też pełne tace, co pozwala powrócić do standardowych opłat za nabożeństwo. Większość parafii nie ma oficjalnego cennika za odprawienie uroczystości kościelnej. „Co łaska" oznacza jednak w przypadku ślubów zwykle od 300 do 1100 złotych, za chrzest średnio 130-200 zł. Trudna sytuacja finansowa polskich parafii Datki na tacę to podstawowe źródło utrzymania parafii. To z tych pieniędzy opłacane są rachunki i pensje organistów i kościelnych. „Tych pieniędzy księdzu nie wolno wziąć na żadne własne wydatki. Z tacy opłacamy wszystkie rachunki związane z utrzymaniem kościoła i pensje. Od sześciu niedziel odprawiamy do pustych ławek, więc pieniędzy nie ma" – skarżył się pod koniec kwietnia w „Rzeczpospolitej" proboszcz spod Warki. Jak ocenia dziennik, problemy finansowe miała w tym czasie każda z ponad 10 tysięcy polskich parafii, a także zakony i klasztory. Potwierdził to także metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz w radiu RMF FM: „Jest problem z utrzymaniem zakonów, dzieł zakonnych, problem utrzymania małych parafii, ludzi, którzy w nich pracują, ogrzewania" - mówił. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirusw-polsce-co-z-chrzcinami-urodzinami-i-komuniami-28622-r1/">Brałyście ślub lub chrzciłyście dziecko w czasie pandemii? Czy opłata była wyższa, niż się spodziewałyście? Źródło: kobieta.wpl.pl, Rzeczpospolita, money.pl Zobacz także: Ile wypada dać w prezencie na chrzciny? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/kosciol-wprowadza-zasady-dla-chrzestnych-musza-prowadzic-sie-po-katolicku-28508-r1/">Kościół wprowadza zasady dla chrzestnych - muszą prowadzić się „po katolicku" Nowe przepisy kościelne dotyczące zawierania małżeństw. Co się zmieni?
Nowe przepisy kościelne dotyczące zawierania małżeństw. Zmiany od 1 czerwca
Narzeczeni od teraz muszą dopełnić przed ślubem szereg formalności i odbyć rozmowę z księdzem, ujawniając w jej trakcie różne, nawet intymne szczegóły. Co jeszcze się zmieniło?
Przepisy zmieniające dotychczas obowiązujące prawo kościelne w zakresie zawierania małżeństw weszły w życie 1 czerwca 2020. Dekret w tej sprawie został wydany 26 listopada 2019. Planujesz ślub kościelny? Sprawdź szczegóły! Spis treści: Spotkanie z księdzem najpóźniej na 3 miesiące przed ślubem Konsens małżeński wolny od wad Skomplikowana sprawa zmiany płci Ślub tylko we własnej parafii Dokumenty niezbędne do sporządzenia protokołu przedślubnego Spotkanie z księdzem najpóźniej na 3 miesiące przed ślubem Zgodnie z „Dekretem ogólnym Konferencji Episkopatu Polski o przeprowadzaniu rozmów kanoniczno-duszpasterskich z narzeczonymi przed zawarciem małżeństwa kanonicznego” narzeczeni muszą pojawić się w parafii najpóźniej na 3 miesiące przed planowanym terminem ślubu, by dopełnić formalności. W trakcie spotkania zostanie spisany protokół przedślubny oraz rozmowa z księdzem. Na część pytań przyszli małżonkowie będą odpowiadać na osobności. Konsens małżeński wolny od wad Podczas spotkania ksiądz musi sprawdzić, czy narzeczeni „mają właściwą intencję zawarcia małżeństwa zgodnie z bożym zamysłem i ustanowieniem, a konsens małżeński będzie wolny od wad”. W jaki sposób? Najpierw odbywać się będzie krótka, wspólna rozmowa, a następnie każde z narzeczonych będzie musiało szczerze odpowiedzieć na kilka pytań, na osobności. Odpowiedzi nie mogą ograniczać się do słów „tak”, „nie”, „nie wiem”, ale muszą być rozbudowanymi wypowiedziami, dającymi szczegółowe informacje. W dekrecie czytamy: „Po swobodnej rozmowie z narzeczonymi duszpasterz winien zadawać pytania każdemu z nich osobno, przynajmniej w tych kwestiach, które nie są tylko zwykłym pozyskaniem danych personalnych. Ten wymóg uzasadniony jest jednym z ważniejszych celów badania kanonicznego, mianowicie ochroną przed dopuszczeniem do zawarcia nieważnego małżeństwa. Rozmowa na osobności sprzyja szczerej wypowiedzi”. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/znp-zada-wyjasnien-od-men-na-temat-niedyskretnych-ankiet-dla-uczniow-27424-r1/">Ankiety w szkołach: jak często się modlisz? Czy rodzice są po rozwodzie? Skomplikowana sprawa zmiany płci Dekret odnosi się również do przypadków, w których jedno z przyszłych małżonków byłoby po zmianie płci. „W takiej sytuacji nie wolno spisywać protokołu przedślubnego, ustalać daty ślubu i czynić żadnych obietnic do czasu definitywnej decyzji Kurii Rzymskiej. Należy wówczas uprzedzić narzeczonych, że ich sprawa jest wysoce skomplikowana. Nie można bowiem dopuścić do zawarcia związku między osobami tej samej płci (z punktu widzenia biologiczno-genetycznego). W tego rodzaju przypadkach należy brać też pod uwagę możliwość zaistnienia przeszkody impotencji, a także poważnych zaburzeń psychoseksualnych” – podaje dekret. Ślub tylko we własnej parafii Od teraz trudniej będzie również zawrzeć małżeństwo poza parafią jednego z narzeczonych. Aby móc zmienić kościół, trzeba będzie uzyskać stosowne zezwolenie od proboszcza. Będzie ono wydawane jedynie wtedy, gdy zaistnieją ku temu słuszne i ważne powody. „Jeśli narzeczeni mają słuszne powody, by zawrzeć małżeństwo w parafii innej niż parafia ich stałego lub tymczasowego zamieszkania albo miesięcznego pobytu, winni uzyskać zezwolenie własnego proboszcza lub ordynariusza miejsca” – wskazuje dekret. Dokumenty niezbędne do sporządzenia protokołu przedślubnego Żeby móc spisać protokół, narzeczeni będą musieli przygotować szereg dokumentów, takich jak: dowód osobisty (oryginał do wglądu lub ksero), świadectwo chrztu, potwierdzenie przyjęcia sakramentu bierzmowania, zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego o braku przeciwwskazań do zawarcia związku, świadectwo katechizacji szkolnej, zaświadczenie o wygłoszonych zapowiedziach przedślubnych, świadectwo uczestnictwa w katechezie przedślubnej. Źródło: tustolica.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/modym-polakom-nie-oplaca-sie-brac-slubu-27203-r1/">Dlaczego nie bierzemy ślubu? Bo to się nie opłaca <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/rosnie-liczba-dzieci-urodzonych-w-nieformalnych-zwiazkach-27181-r1/">Coraz więcej nieślubnych dzieci. Upadek polskiej rodziny? Jak wygląda życie po ślubie? Obalamy 8 mitów