5 wartościowych aplikacji na telefon dla dziecka. Wreszcie będzie mądrze korzystać z technologii
Wielu rodziców żyje w przekonaniu, że technologia to głównie pożeracz czasu, cyfrowy złodziej dzieciństwa i wróg kreatywności. A może, zamiast prowadzić kolejną wojnę o odłożenie urządzenia, zmienić strategię?
Skoro nie możemy i nie chcemy całkowicie odciąć dzieci od świata, w którym przyjdzie im żyć i pracować, może lepiej wypełnić ten świat wartościami. Osobiście przetrząsnęłam dziesiątki propozycji i znalazłam rozwiązania, które sprawiają, że moje serce rośnie, gdy widzę postępy w nauce moich dzieci. Okazuje się, że telefon wcale nie musi być ogłupiaczem − odpowiednio zaprogramowany staje się potężnym paliwem dla młodego mózgu. 1. Duolingo Pierwszą aplikacją, która kompletnie odmieniła nasze popołudnia, jest oczywiście Duolingo. Wiem, pewnie o niej słyszeliście, ale czy wiedzieliście, jak niesamowicie działa ona na dziecięcą psychikę? Ta mała, zielona sowa to mistrzyni motywacji. System grywalizacji, zdobywanie punktów za systematyczność sprawia, że moja córka uczy się języka japońskiego z własnej woli, bez mojego marudzenia nad zeszytem. Duolingo uczy przez zabawę, kojarzenie obrazków z dźwiękiem i budowanie prostych konstrukcji, co jest idealne dla młodszych użytkowników. 2. Star Walk 2 Ale świat edukacji mobilnej nie kończy się na słówkach. Jeśli chcemy, by nasze dzieci naprawdę mądrze korzystały z technologii, musimy pokazać im narzędzia, które rozbudzają ciekawość świata. Kolejnym hitem w naszym domu stało się Star Walk 2. To aplikacja do odkrywania astronomii, która wykorzystuje rozszerzoną rzeczywistość. Wystarczy skierować telefon w stronę nocnego nieba, by na ekranie pojawiły się nazwy gwiazdozbiorów, planet i satelitów. To moment, w którym technologia dosłownie łączy się z naturą. Widok dziecka, które z zapartym tchem szuka na niebie Wielkiej Niedźwiedzicy, zamiast oglądać kolejny bezsensowny filmik na TikToku, jest dla mnie bezcenny. To lekcja pokory wobec wszechświata i fascynujący wstęp do nauk ścisłych. 3. Khan Academy Kids Jeśli martwisz się o matematyczne i analityczne zdolności swojej pociechy, musisz poznać Khan Academy Kids. To darmowa, przepięknie zilustrowana platforma, która prowadzi dziecko przez świat liczb, czytania i logiki. Co jest w niej wyjątkowego? Całkowity brak reklam i nastawienie na wszechstronny rozwój. To nie jest tylko klepanie zadań, to interaktywne opowieści i gry, które uczą krytycznego myślenia. To narzędzie, które rodzice na całym świecie cenią za merytorykę i bezpieczeństwo. 4. Swift Playground albo ScratchJr A skoro mówimy o przyszłości, nie sposób pominąć kodowania. Swift Playgrounds (dla użytkowników Apple) lub ScratchJr to aplikacje, które zamieniają trudny język programowania w układanie kolorowych klocków. Wierzę, że kodowanie to język XXI wieku, a dzięki takim aplikacjom dzieci uczą się sekwencyjnego myślenia i rozwiązywania problemów w sposób, który jest dla nich naturalny. Zamiast być tylko odbiorcami treści, stają się ich twórcami − projektują własne gry, animacje i interaktywne kartki. To daje im niesamowite poczucie sprawczości i pewności siebie, której nie zastąpi żadna tradycyjna lekcja informatyki. 5. Smiling Mind Na koniec coś, o czym często zapominamy, a co jest kluczowe w świecie pełnym bodźców − nauka koncentracji i wyciszenia. Aplikacja Smiling Mind oferuje programy uważności (mindfulness) skrojone specjalnie pod dzieci w różnym wieku. Krótkie medytacje, ćwiczenia oddechowe i nauka rozpoznawania własnych emocji to coś, co pomaga mojemu dziecku wyciszyć się po ciężkim dniu w szkole. To dowód na to, że smartfon może być też narzędziem do dbania o zdrowie psychiczne i higienę cyfrową. Jako mama wiem, że technologia nie zniknie z naszego życia. Naszym zadaniem jest więc nie zakazywanie, a mądre prowadzenie dziecka za rękę po tym wirtualnym świecie. Te pięć aplikacji to dla mnie gwarancja, że czas spędzony przed ekranem nie jest czasem straconym. Wreszcie mam poczucie, że telefon w ręku dziecka to nie zło konieczne, ale okno na świat, które otwiera przed nim nieskończone możliwości rozwoju. Jeśli zainstalujecie te narzędzia, obiecuję Wam jedno − przestaniecie patrzeć na smartfona z lękiem, a zaczniecie z ciekawością, co wasze dziecko dziś odkryje. Bo mądre korzystanie z technologii to nie tylko kwestia czasu, ale przede wszystkim jakości tego, co pojawia się na wyświetlaczu. Zobacz też: Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Zakaz telefonów komórkowych w żłobkach. Wreszcie skończy się scrollowanie?
Zakaz telefonów w żłobkach może stać się realny. Wiceministra Aleksandra Gajewska podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach nie wykluczyła ograniczeń dotyczących smartfonów w opiece nad dziećmi do 3 lat. W tle jest projekt MEN o zakazie telefonów w szkołach podstawowych.
Sygnał płynie z rządu: rozmowa o telefonach nie kończy się na szkolnych korytarzach. Aleksandra Gajewska, wiceszefowa Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wskazała, że ograniczenia mogą objąć również żłobki. W praktyce chodzi o to, by dzieci nie oglądały opiekunów korzystających ze smartfonów podczas opieki. Zmiany zaczynają się od najmłodszych i mogą dotknąć także żłobków To ważny szczegół, bo w żłobkach nie mówimy o „korzystaniu z telefonu przez dziecko”, tylko o tym, co dziecko widzi i na co jest wystawione w trakcie dnia. Gajewska zapowiedziała „eliminowanie światła niebieskiego”, które – jak podkreśliła – ma być szkodliwe dla dzieci do 3. roku życia. Jednocześnie zaznaczyła, że rozwiązania mają powstawać we współpracy z placówkami, „po partnersku”. MEN chce ostrych zasad w podstawówkach, a wyjątki mają być ściśle opisane Tłem dla zapowiedzi dotyczących żłobków jest projekt nowelizacji Prawa oświatowego przygotowywany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Zakłada on zakaz używania telefonów komórkowych i innych urządzeń elektronicznych w szkołach podstawowych. W projekcie przewidziano jednak sytuacje, w których telefon nie znika całkowicie z codzienności szkoły. Korzystać z niego mają móc pracownicy szkoły. Uczniowie – tylko za zgodą nauczyciela oraz w wybranych sytuacjach zdrowotnych. To ma być model „z jasnymi wyjątkami”, a nie dowolność, która zwykle kończy się tym, że zasady są na papierze, a życie toczy się po swojemu. Dla rodziców uczniów podstawówek to informacja praktyczna: jeśli przepisy wejdą w życie, szkoły dostaną podstawę do uporządkowania tematu także na przerwach, nie tylko w czasie lekcji. A to właśnie wtedy telefon najczęściej wchodzi w rolę „wypełniacza czasu”. Zakaz telefonów obejmie też przedszkola? Wątek może szybko poszerzyć się poza podstawówki. Do 23 kwietnia trwały konsultacje publiczne projektu nowelizacji Prawa oświatowego dotyczącego zakazu telefonów w szkołach. W tym czasie pojawił się też apel Związku Powiatów Polskich, aby zakaz objął również przedszkola i oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych. Uwagi w tej sprawie trafiły do resortu edukacji. Wypowiedź Gajewskiej pokazuje, że temat ekranów jest rozpatrywany szerzej i w porozumieniu z ministrą edukacji Barbarą Nowacką. Dla wielu rodzin może to brzmieć jak próba uporządkowania codzienności dzieci w różnych miejscach: od szkoły, przez przedszkole, po opiekę nad najmłodszymi. Jeśli twoje dziecko chodzi do żłobka albo dopiero się do niego wybieracie, warto śledzić, jak placówki podejdą do zapowiedzi. W praktyce takie zmiany zwykle dotyczą codziennych nawyków dorosłych w pracy: telefonu „na chwilę”, zerkania w ekran podczas usypiania czy odpowiadania na wiadomości w trakcie dyżuru. I właśnie te drobne momenty mogą stać się przedmiotem nowych zasad. Źródło: Infor Zobacz też: Najkrótsze imię w Polsce ma tylko 1 literę. Rodzice przecierają oczy, że tak można nazwać dziewczynkę
„Przedszkolanka nie miała prawa zabierać mojej córce telefonu. Pożałuje, z kim zadarła”
Tak, moja 5-letnia córka ma już własnego smartfona. Nie po to, żeby siedzieć w internecie, ale dla bezpieczeństwa. To, co wydarzyło się w przedszkolu, przekroczyło wszelkie granice.
Jestem mamą 5-latki i tak – daję jej telefon do przedszkola. Nie zamierzam się z tego jakoś tłumaczyć, bo robię to świadomie. W dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo, co się wydarzy. Może ktoś powie, że przesadzam, ale ja po prostu wolę dmuchać na zimne. Inni rodzice ślepo ufają przedszkolankom – ja wolę mieć kontakt z własnym dzieckiem, żeby potem pluć sobie w brodę. Z córką miałyśmy jasną umowę: telefon zostaje w plecaczku, w szatni, i „udajemy, że go nie ma”. Wiem, że w regulaminie przedszkola jest zakaz przynoszenia różnych rzeczy i że dzieci mogą mieć zabawki tylko w piątki. Ale umówmy się – to dotyczy pluszaków czy lalek, a nie kwestii bezpieczeństwa. Najwyraźniej jednak coś poszło nie tak. Może córka zapomniała, może chciała pokazać koleżance jakąś grę. Nie wiem – tego dnia zaprowadzał ją mąż, ja ją odbierałam. Dlatego dowiedziałam się o tym wszystkim. Zabrała telefon jakby to była jej własność Kiedy poszłam odebrać Zosię, pani wzięła mnie na bok i oznajmiła, że złamałam regulamin, a ona była zmuszona skonfiskować telefon. Słucham i nie wierzę. Skonfiskować? Czy my żyjemy w jakiejś instytucji zamkniętej? Według mnie to jest absolutne przekroczenie kompetencji. Nauczycielka nie miała żadnego prawa zabierać mojemu dziecku jego własności. To nie był niebezpieczny przedmiot, tylko telefon należący do naszej rodziny. Dla mnie to jest po prostu forma przywłaszczenia. Owszem, oddała mi ten telefon, ale to nie zmienia faktu, że wcześniej go zabrała. Bez mojej zgody, bez uprzedzenia, bez żadnej próby rozwiązania sytuacji inaczej. To ja powinnam zgłosić tę sprawę Najbardziej oburza mnie to, że pani uznała, że ma rację i jeszcze zgłosiła sprawę do dyrektorki. Przepraszam bardzo, ale to ja powinnam iść do dyrekcji i zapytać, na jakiej podstawie nauczycielka zarządza własnością mojego dziecka. Rozumiem zasady, rozumiem regulaminy – ale one nie mogą być ważniejsze niż zdrowy rozsądek i prawa rodzica. Telefon nie był używany podczas zajęć (a przynajmniej nie powinien być), nikomu nie zagrażał. A jednak potraktowano nas, jakbyśmy złamały jakieś poważne prawo. Nie zamierzam tego tak zostawić. Bo dziś chodzi o telefon, a jutro co? Ktoś uzna, że może decydować o czymś jeszcze ważniejszym? Komentarz redakcji Rozumiemy emocje mamy, ale warto spojrzeć na tę sytuację szerzej. Przedszkola wprowadzają zasady nie bez powodu – mają one zapewnić bezpieczeństwo i równe warunki dla wszystkich dzieci. Telefon w rękach 5-latka to nie tylko kwestia „własności”, ale też odpowiedzialności i potencjalnych zagrożeń. Nauczycielka zareagowała zgodnie z regulaminem placówki, który rodzice akceptują przy zapisie dziecka. Trudno mówić o „kradzieży”, skoro urządzenie zostało zabezpieczone i oddane opiekunowi. Pytanie, które warto tu postawić, brzmi inaczej: czy tak małe dzieci w ogóle powinny mieć przy sobie telefon – nawet „na wszelki wypadek”? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Odebrała dziecko i załamała ręce. „To się w głowie nie mieści. Przedszkolanki nie znają granic”
5-punktowy plan, by odkleić przedszkolaka od ekranu. Zacznij dziś, bo będzie tylko gorzej
Przedszkolak przed ekranem to nie jest tylko „chwila wytchnienia” dla rodzica – to realna zmiana w neurobiologii młodego mózgu, która, jeśli nie zareagujemy teraz, zaowocuje problemami na lata.
Żyjemy w świecie, który oszalał na punkcie technologii, a algorytmy są projektowane przez najzdolniejszych inżynierów tak, by uzależniać nawet dorosłych, a co dopiero czteroletnie dziecko. Ale to my, rodzice, jesteśmy jedynym hamulcem bezpieczeństwa. Jeśli widzisz, że twój maluch nie potrafi zjeść posiłku bez telefonu, a każda próba wyjścia na spacer kończy się negocjacjami o jeszcze jedną bajkę, czas wdrożyć plan ratunkowy. Nie od jutra, nie od poniedziałku. Od teraz. Bo prawda jest bolesna: im starsze dziecko, tym trudniej będzie zerwać te cyfrowe kajdany. 1. Metoda zimnego prysznica kontra łagodne wygaszanie Wiele z nas popełnia ten sam błąd − próbujemy negocjować z przebodźcowanym dzieckiem. „Jeszcze pięć minut” to dla przedszkolaka pojęcie abstrakcyjne, które tylko przeciąga problem. Pierwszym punktem planu jest wprowadzenie jasnych, sztywnych ram. Jeśli decydujesz się na ten krok, musisz być jak skała. Niektórzy eksperci polecają całkowite odcięcie ekranów na dwa tygodnie, by „zrestartować” układ nagrody w mózgu. To trudne, bo wiąże się z płaczem i krzykiem, ale to jedyny sposób, by dopamina wróciła do naturalnego poziomu. Jeśli jednak totalny zakaz wydaje ci się zbyt radykalny, wprowadź zasadę „ekran tylko w weekendy” lub w ściśle określonych godzinach (np. 15 minut po przedszkolu). Kluczem jest przewidywalność. Dziecko musi wiedzieć, że po sygnale minutnika tablet znika w szafce (tak, szafce, nie na stole pod ręką!). Najgorsze, co możemy zrobić, to ulec „ostatniej minucie” pod wpływem krzyku. Pamiętaj, każda twoja uległość to komunikat dla dziecka: „Twój płacz działa, walcz dalej”. Bądź konsekwentna, nawet jeśli serce ci pęka, bo ratujesz przyszłą zdolność dziecka do koncentracji. 2. Architektura przestrzeni, czyli zniknij z oczu, zniknij z serca Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak trudno przestać podjadać słodycze, gdy leżą w miseczce na stole? Dokładnie tak samo działa telefon czy pilot do telewizora. Drugi punkt planu to audyt waszego mieszkania. Jeśli telewizor jest centralnym punktem salonu i gra w tle, mózg dziecka jest w stanie nieustannego czuwania. Wyłącz go. Schowaj tablety do szuflad, do których maluch nie ma dostępu. Twoim zadaniem jest stworzenie środowiska, w którym inne bodźce mają szansę przebić się do świadomości dziecka. Kiedy ekrany znikają z zasięgu wzroku, dzieje się magia − powraca nuda. A nuda, choć dla dzisiejszych rodziców brzmi jak wyrok, jest najlepszym przyjacielem rozwoju. To właśnie w chwilach nudy dziecko zaczyna dostrzegać klocki, bierze do ręki kredki, zaczyna budować bazę z poduszek. Nie bój się jęków: „Mamo, nudzę się!”. Odpowiedz z uśmiechem: „To wspaniale, ciekawe, co teraz wymyślisz?”. Twoim celem jest sprawienie, by świat rzeczywisty znów stał się bardziej atrakcyjny niż ten cyfrowy, a to wymaga „wyczyszczenia” pola widzenia z łatwych rozpraszaczy. 3. Wspólne czytanie jako dopaminowa odtrutka Eksperci nie bez powodu grzmią: czytanie rozwija mózg, oglądanie obrazów go zwija. Trzeci krok to zastąpienie pasywnego odbioru obrazów aktywnym budowaniem wyobraźni. Nic tak nie regeneruje neuronów wymęczonych szybkim montażem z YouTube'a, jak wspólna lektura. Kiedy czytasz dziecku, ono musi samo „wyświetlić” sobie film w głowie. To ogromny wysiłek intelektualny, który buduje gęstą sieć połączeń w korze przedczołowej − tam, gdzie rodzi się empatia, cierpliwość i umiejętność planowania. Zrób z tego rytuał. Niech wieczorne czytanie będzie najważniejszym punktem dnia, na który oboje czekacie. Kupujcie pięknie ilustrowane książki, zmieniajcie głosy, angażujcie się w historię. Pokaż dziecku, że emocje płynące z opowieści są o wiele głębsze i trwalsze niż te wywołane przez krzykliwe reklamy w grach mobilnych. To nie jest tylko nauka liter − to budowanie więzi, której żaden algorytm nigdy nie zastąpi. Dziecko, któremu się czyta, rzadziej szuka ucieczki w ekrany, bo jego wewnętrzny świat jest zbyt bogaty, by marnować czas na puste obrazy. 4. Bądź przykładem, czyli odłóż własny telefon Bądźmy szczerzy: jak mamy wymagać od przedszkolaka, by nie patrzył w ekran, skoro sami sprawdzamy Instagrama przy śniadaniu lub odpisujemy na maile podczas wspólnej zabawy klockami? Czwarty punkt planu jest najbardziej bolesny dla nas, dorosłych. Jesteśmy lustrem dla naszych dzieci. Jeśli maluch widzi, że twoją pierwszą czynnością po przebudzeniu jest sięgnięcie po smartfon, on uznaje to za naturalną potrzebę fizjologiczną, taką jak oddychanie. Wprowadź strefy wolne od technologii dla całej rodziny. Żadnych telefonów przy stole, żadnych ekranów w sypialni. Pokaż dziecku, że potrafisz być w 100% obecna, gdy do ciebie mówi. Nic tak nie napędza chęci dziecka do ucieczki w cyfrowy świat, jak poczucie, że przegrywa walkę o uwagę rodzica z kawałkiem plastiku i szkła. Twoja obecność to najsilniejsza konkurencja dla TikToka czy gier. Kiedy ty odkładasz telefon, dajesz dziecku sygnał: „Jesteś ważniejszy niż cały świat w sieci”. 5. Aktywność fizyczna i powrót do natury Ostatni, piąty filar planu na oderwanie dziecka od ekranu, to ruch. Ekrany wymuszają bezruch, co dla dziecka jest stanem nienaturalnym. Przebodźcowany umysł potrzebuje ujścia energii w dużej motoryce. Zabierz dziecko do lasu, na plac zabaw, na basen − tam, gdzie liczy się sprawność ciała, a nie tylko kciuka. Kontakt z naturą, dotykanie kory drzew, bieganie po piasku − to wszystko dostarcza mózgowi bodźców sensorycznych, których tablet nigdy nie zastąpi. Ruch fizyczny pomaga spalać kortyzol (hormon stresu), który kumuluje się podczas sesji przed ekranem. Dziecko, które jest fizycznie zmęczone zdrową zabawą, łatwiej zasypia, jest spokojniejsze i... mniej domaga się bajek. To naczynia połączone. Im więcej prawdziwego świata dostarczysz swojemu przedszkolakowi, tym mniej atrakcyjny będzie dla niego ten sztuczny. Zacznij wprowadzać ten plan dziś. Nie czekaj, aż problemy z koncentracją staną się diagnozą w szkole. Twój maluch ma tylko jedno dzieciństwo − dopilnuj, by nie spędził go w całości przed ekranem. Zobacz też: Po tym dziecko już ci nie zaufa. 7 rodzicielskich błędów, które trudno naprawić
„Za dzieciaka oglądałam kreskówki godzinami i wyszłam na ludzi”. Rodzice kpią z zakazu telefonów w szkołach
Mam wrażenie, że w tej całej nagonce na telefony w szkołach zgubiliśmy gdzieś zdrowy rozsądek. Od września ma wejść zakaz używania komórek w placówkach i wszędzie słyszę tylko zachwyty: „Wreszcie dzieci będą ze sobą rozmawiać”, „Wreszcie zaczną się uczyć”. Akurat!
Jako mama dwójki dzieciaków w wieku szkolnym mam ochotę głośno krzyknąć: ludzie, opamiętajcie się! Robicie z tych urządzeń jakiegoś demona, jakby to smartfon był winny wszystkim nieszczęściom tego świata, a zapominacie, że my sami wcale nie byliśmy lepsi. Pamiętam swoje dzieciństwo w latach 90. Czy ja biegałam po podwórku 24 godziny na dobę? No nie! Jak tylko dorwałam się do telewizora, potrafiłam oglądać kreskówki godzinami. Moja mama też wtedy załamywała ręce, że „oczy mi wypłyną” i że „zostanę tumanem”. I co? Wyszłam na ludzi, skończyłam studia, mam dobrą pracę i potrafię budować relacje. Dzisiejsze dzieciaki mają po prostu inne okno na świat. Smartfon to dla nich to samo, czym dla nas był telewizor, walkman i encyklopedia w jednym. Zakazywanie im tego w szkole to jak próba zawrócenia Wisły kijem. Szkoła ma uczyć życia, a nie ucieczki przed technologią Moim zdaniem szkoła powinna przygotowywać do rzeczywistości, która nas otacza, a nie tworzyć jakąś sztuczną enklawę bez prądu. Żyjemy w XXI wieku! W pracy moi synowie będą musieli sprawnie posługiwać się technologią, wyszukiwać informacje, selekcjonować źródła. Zakazując im dotykania telefonu przez osiem godzin dziennie, wcale ich nie chronimy. My sprawiamy, że telefon staje się owocem zakazanym, który smakuje najlepiej pod ławką. Zamiast konfiskować telefony do jakichś szafek czy pudełek (co swoją drogą kojarzy mi się z jakimś rygorem więziennym, a nie z przyjazną edukacją), szkoła powinna uczyć, jak z tych urządzeń korzystać mądrze. Dlaczego nauczyciel nie może powiedzieć: „Wyjmijcie telefony i sprawdźcie, jak wygląda ten proces w symulacji 3D”? Przecież to by było fascynujące! Ale nie, lepiej kazać dzieciom patrzeć w zakurzone tablice i udawać, że świat poza oknem klasy nie istnieje. Ten zakaz to pójście na łatwiznę − łatwiej zabrać sprzęt, niż wymyślić, jak go konstruktywnie wykorzystać w czasie lekcji. Bezpieczeństwo i kontakt z dzieckiem to podstawa Druga sprawa, o której mało kto mówi głośno, to nasze, rodziców, poczucie bezpieczeństwa. Ja chcę mieć kontakt ze swoimi dziećmi. Chcę wiedzieć, że jeśli lekcje skończą się wcześniej albo syn źle się poczuje, to wyśle mi jednego krótkiego SMS-a. Nie chcę za każdym razem dzwonić do sekretariatu, prosić panią sekretarkę, żeby łaskawie zawołała moje dziecko do telefonu, bo to jest stresujące dla obu stron. Żyjemy w niebezpiecznych czasach i telefon w kieszeni mojego dziecka to dla mnie gwarancja spokoju. Argumenty o tym, że dzieci nie rozmawiają ze sobą na przerwach, bo patrzą w ekrany, też do mnie nie trafiają. Widzę moje dzieciaki z kolegami − oni siedzą obok siebie i wspólnie w coś grają, śmieją się z memów, przesyłają sobie filmiki. To jest ich forma socjalizacji! My wymienialiśmy się karteczkami z notesów albo graliśmy w gumę, oni budują światy w Minecrafcie. Czy to naprawdę jest gorsze? To jest po prostu inne. Zmuszanie ich do patrzenia sobie w oczy przez całą przerwę nie sprawi magicznie, że staną się mistrzami retoryki. Sprawi tylko, że będą znudzeni i sfrustrowani. Zakaz telefonów w szkołach to walka z wiatrakami Najbardziej śmieszy mnie to przekonanie, że zakaz cokolwiek rozwiąże. Dzieci są sprytniejsze od nas. Będą chować telefony w piórnikach, w rękawach, będą korzystać z nich w toaletach. Stworzymy tylko atmosferę wzajemnej nieufności i policyjnego nadzoru. Czy naprawdę chcemy, żeby nauczyciele, zamiast uczyć, tracili energię na śledzenie, czy komuś w kieszeni nie świeci ekran? To jest strata czasu i autorytetu pedagoga. Apeluję o odrobinę zaufania do młodych ludzi. Skoro my wyszliśmy na ludzi mimo godzin spędzonych przed telewizorami i pierwszych gier na Pegasusie, to oni też sobie poradzą. Dajmy im żyć w ich czasach, a nie próbujmy ich na siłę wpychać w nasze wspomnienia z lat 90. Świat idzie do przodu i telefon jest jego częścią, czy nam się to podoba, czy nie. Zamiast walczyć z telefonami, powalczmy o to, żeby szkoła była na tyle ciekawa, by dziecko samo z siebie chciało czasem ten ekran odłożyć. Ale zakazy? Zakazy to dowód na to, że jako dorośli po prostu nie mamy lepszego pomysłu na edukację. Adrianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
„Oglądanie ekranów zwija mózg dziecka”. Pedagog wskazuje, co robić zamiast dawania telefonu
Myślałam, że o higienie cyfrowej wiem już wszystko. Przecież ograniczam czas przed telewizorem i staram się wybierać wartościowe bajki. Jednak po wysłuchaniu rozmowy z prof. Mariuszem Jędrzejko poczułam, jak po plecach przebiega mi dreszcz niepokoju.
W podcaście Studio Dobrych Praktyk profesor nie bawi się w eufemizmy − mówi wprost o tym, że współczesna technologia potrafi dosłownie „zwijać” mózg dziecka, a my, dając maluchowi smartfona do ręki, nieświadomie fundujemy mu emocjonalny rollercoaster, z którego bardzo trudno jest wysiąść. Pułapka dopaminowa, czyli dlaczego dziecko „odpływa” przy tablecie Zastanawiałyście się kiedyś, dlaczego wasze dziecko, zwykle radosne i pełne energii, po zabraniu telefonu wpada w furię, której nie powstydziłby się żaden filmowy czarny charakter? Odpowiedź kryje się w układzie nagrody. Profesor Jędrzejko tłumaczy to obrazowo: mózg dziecka wpatrzonego w migoczący ekran dostaje potężny wyrzut dopaminy − hormonu szczęścia, który w tym wydaniu wcale szczęścia nie daje. Dziecko dostaje nagrodę za nic − nie musi się wysilać, nie musi budować z klocków, nie musi rozwiązywać zagadek. Po prostu patrzy, a kolory i dźwięki stymulują jego neurony do granic wytrzymałości. Problem polega na tym, że mózg bardzo szybko przyzwyczaja się do tych nienaturalnie wysokich dawek bodźców. Kiedy wyłączamy ekran, poziom dopaminy drastycznie spada, a dziecko zostaje z pustką, której szara rzeczywistość nie jest w stanie wypełnić. To wtedy zaczyna się wspomniane przez profesora „zwijanie”. Zamiast tworzyć nowe połączenia nerwowe odpowiedzialne za logiczne myślenie, empatię czy cierpliwość, mózg przechodzi w tryb pasywnego odbioru. Staje się leniwy, domagając się jedynie prostych, wizualnych bodźców. Jako rodzice często kupujemy sobie w ten sposób chwilę ciszy, ale cena, jaką płaci za to plastyczny umysł malucha, jest przerażająco wysoka. Czytanie kontra oglądanie: bitwa o wyobraźnię i neurony Wypowiedź profesora rzuca nowe światło na odwieczny spór między książką a bajką na YouTube. Mechanizm jest bezlitosny: oglądanie obrazów to proces gotowy, podany na tacy, który nie wymaga od dziecka żadnego wysiłku intelektualnego. Wyobraźnia zostaje uśpiona, bo wszystko jest już narysowane, pokolorowane i udźwiękowione. Tymczasem czytanie − lub słuchanie, gdy to my czytamy dziecku − to dla mózgu prawdziwa siłownia. Kiedy słyszymy słowo „las”, każdy z nas widzi go inaczej. Dziecko musi samo wykreować obraz, poczuć zapach mchu w swojej głowie, usłyszeć szum drzew. To właśnie ten proces buduje gęstą sieć połączeń neuronalnych. Profesor Mariusz Jędrzejko podkreśla z całą mocą: czytanie rozwija i „rozciąga” mózg, podczas gdy nadmierne oglądanie go „zwija”. Jeśli chcemy, by nasze dzieci potrafiły w przyszłości analizować fakty, wyciągać wnioski i skupiać się na jednym zadaniu przez dłużej niż trzy minuty, musimy wrócić do korzeni. To nie jest kwestia bycia „eko-mamą” czy walki z postępem. To walka o to, by nasze dzieci nie stały się niewolnikami algorytmów, które wiedzą, jak przykuć ich wzrok na dłużej. A każda przeczytana strona to inwestycja w rozwój, o którym ekrany pozwalają nam zapomnieć. View oEmbed on the source website Jak odzyskać dziecko z rąk technologii? Pedagog wskazuje drogę No dobrze, ale co zrobić, gdy smartfon stał się już integralną częścią życia domowego? Profesor nie każe nam wyrzucać całej elektroniki przez okno, ale apeluje o radykalną zmianę priorytetów. Zamiast dawania dziecku telefonu w kolejce do lekarza czy podczas jazdy samochodem, musimy nauczyć je... nudy. Nuda jest kreatywna, nuda zmusza mózg do szukania rozwiązań, do patrzenia przez okno, do wymyślania historii o chmurach. To trudne, bo wymaga od nas, rodziców, większego zaangażowania i przetrzymania pierwszych buntów, ale to jedyna droga do „odwinięcia” tego, co zdążyły nabroić ekrany. Kluczem jest interakcja. Zamiast pasywnego gapienia się w wyświetlacz, profesor zachęca do wspólnych gier, rozmów i oczywiście wspólnego czytania. To nie są puste frazesy. To budowanie fundamentów zdrowia psychicznego. Kiedy dziecko dostaje uwagę rodzica zamiast dopaminowego strzału z tabletu, buduje bezpieczną więź, która jest najlepszym pancerzem przeciwko uzależnieniom w przyszłości. Pamiętajmy, że mózg dziecka rozwija się najintensywniej w pierwszych latach życia. To, czym go nakarmimy dzisiaj − czy będzie to wartościowa literatura i nasza obecność, czy szybkie, puste obrazy − zdeterminuje to, jak będzie funkcjonować jako dorosły człowiek. Czasem warto odłożyć własny telefon, by pokazać dziecku, że świat poza ekranem jest o wiele bardziej fascynujący. Zobacz też: Ciągłe awantury o „jeszcze minutkę”: 5 błędów rodziców, przez które dziecko przykleja się do telefonu
Logopedka ostrzega przed 1 bajką, a dzieci ją uwielbiają. „Pokazuje złe wzorce”
Szybkie, mocno bodźcujące bajki mogą nie być tak niewinną rozrywką, jak wielu rodziców zakłada. Prof. Jagoda Cieszyńska w programie „Balans” mówi o przeciążeniu mózgu dziecka, problemach z emocjami i relacjami oraz o zaleceniach, by najmłodsi w ogóle nie patrzyli w ekran.
Małe dziecko, które dostaje do ręki tablet lub telefon, potrafi w kilka sekund „zniknąć” w bajce. W programie „Balans” prof. Jagoda Cieszyńska w rozmowie z Kubą Jankowskim zwróciła uwagę, że współczesne animacje – szybkie, kolorowe i pełne dynamicznych zmian – mogą przeciążać rozwijający się mózg. Jej ostrzeżenie dotyczy nie tylko czasu spędzanego przed ekranem, ale też jakości treści, które dzieci oglądają. Szybkie bodźce, wolniejszy rozwój relacji Ekspertka podkreśla, że intensywna stymulacja wzrokowa i częsta zmiana scen to dla najmłodszych wyjątkowo trudne środowisko. W jej ocenie taki „rollercoaster bodźców” nie wspiera budowania odpowiednich aktywności w mózgu, w tym długich funkcjonalnych połączeń opisywanych w neurobiologii. Konsekwencje, o których mówi, brzmią znajomo dla wielu rodziców: dziecko po bajce bywa rozdrażnione, trudno wrócić do spokojnej zabawy, a kontakt „tu i teraz” jakby się urywał. Prof. Cieszyńska wskazuje, że przy częstym oglądaniu dziecko może mieć trudności z uczeniem się emocji, współdziałaniem i budowaniem relacji. Ważny jest też wątek wspólnego pola uwagi: gdy ekran przejmuje dowodzenie, rodzic i dziecko przestają skupiać się na tym samym, a to właśnie wspólne patrzenie, reagowanie i nazywanie świata jest jednym z fundamentów wczesnego rozwoju. Ekspertka opisywała również sytuacje, w których dzieci oglądają w kółko ten sam materiał (np. rolki na Instagramie). To zachowanie porównała do działania narkotyku – jako sygnał, że bodźce mogą być tak „wciągające”, iż trudno je potem zastąpić spokojniejszą aktywnością. „Świnka Peppa” na celowniku: problemem mają być wzorce relacji Wśród przykładów prof. Cieszyńska wymieniła bajkę „Świnka Peppa”. Jej krytyka nie dotyczy pojedynczych scen, tylko sposobu pokazywania relacji. Według ekspertki są one przedstawione w bardzo niekorzystny sposób, z przekazem, że w relacjach nie ma reguł. W jej ocenie taka narracja może utrwalać nieprawidłowe wzorce zachowań. To ważna uwaga zwłaszcza dla opiekunów maluchów, które uczą się przez obserwację. Dla małego dziecka bohater bajki bywa kimś „prawdziwym” – modelem do naśladowania. Jeśli więc w codziennym domu dbacie o zasady, granice i spokojne komunikowanie emocji, a dziecko regularnie dostaje treści pokazujące coś odwrotnego, łatwo o chaos: inne reguły obowiązują w rodzinie, inne na ekranie. View oEmbed on the source website Ekran a najmłodsi: zalecenia i wątek wzroku, który niepokoi W rozmowie wybrzmiało też stanowisko przywoływane przez ekspertkę: według Światowej Organizacji Zdrowia dzieci do 2. roku życia nie powinny w ogóle patrzeć na ekran. Prof. Cieszyńska łączy ten postulat z rosnącą liczbą badań wskazujących na negatywny wpływ ekranów na rozwój funkcji wzrokowych u najmłodszych. Zwróciła uwagę na obserwację z badań psychologicznych: dzieci, które oglądają bajki na smartfonach i tabletach, mogą mieć mniejszy zakres pola widzenia. W praktyce ma to wyglądać tak, że w zadaniach wymagających ułożenia obrazka z części dziecko może nie zauważać elementów znajdujących się po bokach. Jeśli próbujecie w domu ograniczać ekrany, a jednocześnie macie poczucie, że bez bajki „nie da się” ugotować obiadu czy spakować się do wyjścia, ta rozmowa jest mocnym sygnałem, by przyjrzeć się nie tylko długości oglądania, ale i temu, co oraz jak działa na dziecko. Prof. Cieszyńska mówi wprost: przy szybkim, intensywnym przekazie stawką mogą być emocje, relacje i sposób, w jaki rozwija się dziecięca uwaga. Zobacz też: Dziecko nie „wymusza” ani nie „przesadza”, tylko jest wysoko wrażliwe. Oto 10 cech dziecka WWO
Groźna gra na WhatsApp zalewa podstawówki. Tak dzieci poniżają rówieśników
Na szkolnych grupach WhatsApp rozgrywa się niepokojąca gra. Zaczyna się od tego, że dzieci wybierają sobie ofiarę... Wielu rodziców nie ma o tym pojęcia.
W polskich szkołach podstawowych rozprzestrzenia się niebezpieczna forma przemocy emocjonalnej. Gra „wisielec”, o której informuje reporter „Dzień Dobry TVN” Bartek Dajnowski, staje się codziennością na klasowych grupach WhatsApp i Messenger. Czym jest gra wisielec i dlaczego budzi grozę? Mechanizm gry jest prosty, ale może mieć przykre skutki: dzieci wybierają jedną osobę, która przez tydzień staje się celem hejtu, ignorowania i publicznego ośmieszania. Padają pytania w stylu: „Kogo nie lubimy w tym tygodniu?” czy „Kto dzisiaj ma być wisielcem?”. To nie jest niewinna zabawa. To lincz emocjonalny, którego ofiarą padają nawet najmłodsi uczniowie. Dzieci w wieku 7–10 lat, które powinny uczyć się współpracy i empatii, uczestniczą w przemocy psychicznej, która może zostawić trwałe ślady. Co gorsza, ofiary często nie mówią o swoich doświadczeniach dorosłym – wstydzą się, myślą, że zasłużyły. Jak działa szkolna grupa WhatsApp i co może się na niej wydarzyć? Szkolne grupy komunikacyjne na WhatsApp i Messenger z założenia miały ułatwiać życie – dzielenie się informacjami o zadaniach domowych, planowanych wydarzeniach czy zagubionych rzeczach. W rzeczywistości stały się areną, na której rozgrywa się dramat wielu dzieci. Z pozoru zwykłe rozmowy szybko przeradzają się w falę złośliwości, ironii i wykluczania. Dzieci podejmują decyzje, kto ma zostać „wisielcem”, a potem przez cały tydzień wykluczają go z dyskusji, drwią, obrażają. Dajnowski opublikował screeny z takich rozmów – widać na nich, jak dzieci bezrefleksyjnie pytają, komu dziś „dokuczyć dla zabawy”. Rodzice często nie mają pojęcia, co dzieje się w cyfrowym świecie ich dzieci. Tymczasem to właśnie tam toczy się ich codzienność – z całym bagażem emocji, które trudno udźwignąć nawet dorosłym. Jakie są sygnały, że dziecko padło ofiarą? Rodzice muszą być wyjątkowo czujni. Pierwszymi sygnałami są zmiany w zachowaniu dziecka: wycofanie, niechęć do szkoły, rozdrażnienie, unikanie rozmów. Czasem dziecko chowa telefon, nerwowo go wyłącza lub usuwa wiadomości. To moment, w którym trzeba zareagować. Psychologowie alarmują, że dla dzieci w tym wieku hejt w internecie może być równie bolesny jak przemoc fizyczna. A ponieważ dzieje się to poza zasięgiem wzroku dorosłych, rany emocjonalne są głębokie i długo się goją. Wstyd, poczucie winy, strach – to uczucia, które sprawiają, że dzieci nie mówią, co się dzieje. Co mogą zrobić rodzice, by zatrzymać przemoc? Przede wszystkim: rozmawiać. Nie karać, nie zabraniać – ale spokojnie pytać i słuchać. Rodzice powinni wiedzieć, co dzieje się w klasowej grupie. Warto zapytać: „Czy ktoś cię zranił?”, „Czy coś się dzieje w waszej grupie?”. Pokazać, że dorosły to sojusznik, a nie kontroler. Ustalanie zasad korzystania z telefonu i komunikatorów to kolejny krok. Żadnych obraźliwych wiadomości, żadnego udostępniania prywatnych zdjęć, żadnego wyśmiewania. Dziecko musi wiedzieć, że ma prawo mówić „nie” i że przemoc – także wirtualna – nigdy nie jest zabawą. Regularne pytania o wydarzenia na grupie klasowej, zainteresowanie się tym, z kim dziecko rozmawia i co go śmieszy lub smuci, pomagają zbudować zaufanie. To nie nadzór – to troska, która może uchronić przed tragedią. Dlaczego szkoły powinny włączyć się w rozwiązanie problemu? Niektóre szkoły już reagują: wychowawcy proszą, by grupy klasowe były moderowane przez dorosłych – rodziców lub nauczycieli. To szczególnie ważne w klasach 1–3, gdzie dzieci dopiero uczą się granic i społecznych norm. Szkoła powinna być partnerem rodziny w wychowaniu i dbaniu o bezpieczeństwo dzieci. Jeśli pojawia się agresja, potrzeba dominacji kosztem innych – to sygnał alarmowy. „Wisielec” to nie tylko gra. To objaw głębszego problemu: braku empatii, społecznego nacisku i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami. Wspólne działania rodziców i szkół mogą realnie zatrzymać ten trend. Potrzeba tylko uważności, gotowości do działania i odwagi, by przyznać, że nawet wśród najmłodszych może dochodzić do przemocy. Gra wisielec na WhatsApp to niebezpieczny proceder, który wymaga natychmiastowej reakcji. Im szybciej dorośli zareagują, tym większa szansa, że dzieci znów poczują się bezpieczne – nie tylko w szkole, ale i w świecie online. Źródło: Dzień Dobry TVN Zobacz też: Tak wychowasz silne psychicznie dziecko. Powtarzaj mu tych 7 zdań
Zakazali używania telefonów w świetlicy. Nauczycielka: „Dawno czegoś takiego nie widziałam”
Kiedy we wrześniu wprowadzono zakaz telefonów w świetlicy, rodzice byli oburzeni, a dzieci wściekłe. Dziś nauczycielka mówi, że to jedna z najlepszych decyzji, jakie szkoła mogła podjąć: „Nie pamiętam, kiedy widziałam uczniów tak… żywych”.
Gdy dyrekcja ogłosiła nowe zasady, zaczęły się protesty. Dzieci pytały, czy „to jakiś żart”, rodzice pisali wiadomości, że „to ograniczanie swobód” i „w dzisiejszych czasach telefon to konieczność”. Przez pierwsze dni naprawdę było ciężko – dzieci chodziły po świetlicy jak po muzeum nudy, nie wiedząc, co zrobić z rękami. „A co ja mam robić, jak mi się nudzi?” – usłyszałam od jednego z uczniów. I to chyba najlepiej podsumowało problem. Na zmianę trzeba było poczekać. Ale przyszła Najpierw były westchnienia, marudzenie i próby wyjęcia telefonów „tylko na sekundkę”. Ale potem coś pękło. W pewien zwyczajny dzień zauważyłam, że dzieci… rozmawiają. Że śmieją się nad planszówkami, wspólnie układają puzzle, budują wieże z klocków, których wcześniej nikt nie chciał dotknąć. Nagle świetlica ożyła. Pojawił się ruch, gwar, śmiech – ten prawdziwy, nie ten spod memów i TikToków. „Dawno czegoś takiego nie widziałam” – pomyślałam, patrząc, jak trzech chłopców spiera się o zasady gry w Monopoly. Dzieci zaczęły bawić się tak, jakby odzyskały zapomnianą część dzieciństwa. A potem przyszli rodzice. I zaczęli mówić coś zupełnie innego niż na początku... Ci, którzy wcześniej jako pierwsi protestowali, teraz nie kryli zaskoczenia: „Córka prosiła, żebym kupiła jej planszówkę. Pierwszy raz!” „Syn w domu mniej siedzi w telefonie, bo w świetlicy nauczył się bawić z innymi” „Dziecko zaczęło mnie pytać, czy możemy wieczorem coś razem zagrać”. Jedna mama powiedziała wprost: „Myślałam, że to głupi zakaz. Ale to zmieniło nasze życie. Serio”. Dzieci potrzebują relacji, nie ekranów Po kilku miesiącach od wprowadzenia zakazu nauczycielka mówi, że efekty przerosły jej oczekiwania. Widać, że dzieci potrafią bawić się bez telefonów. Potrafią tworzyć grupy, wymyślać zabawy, rozmawiać o czymś innym niż gry. „To niesamowite, że trzeba było zakazu, żeby dzieci przypomniały sobie, że istnieją gry planszowe, klocki i rozmowy” – przyznaje. I dodaje, że dziś, zamiast widoku kilkunastu pochylonych głów w milczeniu nad ekranami, widzi coś, co naprawdę ją wzrusza: śmiech, współpracę, sprzeczki o zasady gry – normalne, zdrowe dzieciństwo. Nie wszystkim decyzja dyrekcji się podobała. Niektórzy wciąż mają pretensje. Ale jedno jest pewne – zmieniła świetlicę nie do poznania. „Dawno czegoś takiego nie widziałam” – powtarza nauczycielka. I dodaje: „Dawno nie widziałam dzieci tak szczęśliwych”. Zobacz także: Nauczycielka: „Rodzice mają pretensje, że świetlica nie jest czynna od 6. Moje zdanie się nie liczy”
Chcecie odpocząć w wakacje, ale jak daję dziecku telefon i macie spokój, to nazywacie mnie "złą matką" [LIST DO REDAKCJI]
Apeluję o rozsądek. O to, by zanim wylejecie na kogoś wiadro pomyj, chwilę się zastanowić. Oczywiście najprościej jest oceniać (i to źle oceniać). Nieco więcej wysiłku kosztuje szersze spojrzenie na sprawę...
Na plażach, w pociągach, w restauracjach oczekujecie dzieci, których nie widać i nie słychać. Bo macie wakacje i potrzebujecie ciszy, czystości, relaksu. A jeśli zobaczycie, jak matka daje dziecku telefon – macie ochotę publicznie ją zlinczować. Obawiam się, że by wypocząć, potrzebny Państwu wehikuł czasu. O, przed wojną to dzieci były idealne… Sporo się nad tym zastanawiałam. I doszłam do wniosku, że w wielu z nas wciąż pokutuje obraz dziecka z XIX wieku lub przynajmniej sprzed wojny. To wtedy w kurortach można było spotkać (gdzieniegdzie) chłopców w marynarskich ubrankach i dziewczynki z kokardami we włosach. Siedzących prosto. Milczących. Nie odzywających się bez pytania. Grzecznie odpowiadających: „Tak, proszę mamy”. I oczywiście bez telefonów komórkowych w rękach. W PRL też było nieźle Podobnie grzeczne dzieci zdarzały się jeszcze w PRL. Sama pamiętam, jak mama prasowała mi kokardę do włosów… W pociągu popijało się kompot i patrzyło przez okno. W restauracji… nie wiem, nie chodziliśmy do restauracji, tylko na zapiekanki do budki. Nad morzem też nie bywaliśmy, musiała wystarczyć mała rzeczka za miastem, gdzie chlapaliśmy wodą, darliśmy się wniebogłosy, ale nie przeszkadzaliśmy nikomu, bo żadnego dorosłego w pobliżu nie było. I to, czy ktoś zsika się do rzeki, bo nie wytrzyma – nikogo nie obchodziło. Ale dziś jest XXI wiek Jak łatwo się domyślić – kiedyś było inaczej. Dziś inaczej wychowujemy dzieci. Nie wiem, czy lepiej – ale chyba wolimy myśleć, że tak, że lepiej. Że na szczęśliwszych, świadomych swojej wartości ludzi. Przytulanych, swobodnych, obdarowywanych prezentami z okazji i bez okazji. Niestety XXI wiek to również telefony komórkowe i internet. I nawet jeśli bardzo tęsknimy do zamierzchłych dziejów bez telefonów i internetu – nic na to nie poradzimy. Zresztą większość dorosłych nie widzi nic złego w swoich uzależnieniach (nie tylko od internetu), wręcz przeciwnie, bardzo sobie chwali. Poprawcie mnie, jeśli się mylę. Daję dziecku telefon również z myślą o innych Moja córka ma 7 lat. Od września pójdzie pierwszy raz do szkoły. Uznałam, że to najwyższy czas, by nauczyła się obsługiwać smartfon. Inaczej może stać się obiektem kpin rówieśników… Dostaje telefon np. w restauracji, gdy czekamy na kelnera z zamówieniem. Wiem, w co klika. To nie jest Tik Tok, ani portal randkowy. Ogląda zdjęcia jaszczurek i innych gadów, bo ma na tym punkcie totalnego bzika. Niestety, w internecie tych zdjęć i informacji jest najwięcej – w żadnej książce nie znalazłyśmy tyle informacji o „latających jaszczurkach”. W tej restauracji byłyśmy razem z moją przyjaciółką i jej synami. Chłopcy też dostali telefon (jeden), bo uwielbiają grać w matematyczne gry (ćwiczą dodawanie i odejmowanie). Gdyby nie telefony – trójka naszych dzieci prawdopodobnie narobiłaby sporo zamieszania na cały lokal. Obie z Martą znamy ich możliwości… Ostatnio, na przystanku autobusowym, dostało nam się za „głośne, rozwydrzone, rozpieszczone dzieciaki”. A w tej restauracji usłyszałyśmy z kolei wypowiedzianą pod nosem reprymendę mijającej nasz stolik starszej pani: „Najlepiej dać dzieciom telefon i plotkować.” Ta pani najchętniej widziałaby nasze dzieci siedzące przy stoliku z liczydłami lub książką. Może nawet w wyprasowanych marynareczkach. Albo w ogóle by ich najchętniej nie widziała… Ale to jest jej problem, a nie mój. I będę dawać córce telefon. Również z myślą o komforcie osób, które nie lubią dziecięcego hałasu w miejscach publicznych. Lidka M Piszemy też o: To „tylko” bostonka? Mylimy ją z HFMD! Słyszała, że nie powinna zachodzić w ciążę, bo jest niskorosła. „To nie była łatwa decyzja” Linie lotnicze „zgubiły” dziecko. Matka dziewczynki usłyszała, że jej córka zaginęła
Tablet i smartfon dla dziecka – zobacz, jak go wybrać [PORADNIK]
Ostatnie tygodnie pokazały, że tablety i smartfony to nie tylko rozrywka, ale także narzędzia niezbędne w zdalnym nauczaniu czy pielęgnowaniu znajomości. Podpowiadamy, na co zwrócić uwagę, kupując sprzęt dla dziecka, żeby ono miało pożytek i radość, a my – spokojną głowę, że to sprzęt odpowiednio dobrany.
Chociaż decyzja, kiedy kupić smartfon czy tablet dla dziecka jest decyzją osobistą, różną dla każdej rodziny, nakaz pozostawania dzieci w domu bez bezpośredniego kontaktu z rówieśnikami mógł ją przyspieszyć. Zdalne nauczanie, prowadzone ostatnio w polskich szkołach czy spotkania na platformach komunikacyjnych przedszkolaków z wychowawczyniami i kolegami pokazały, że nowoczesne sprzęty są niezbędnym narzędziem także dydaktycznym. Zdalnie odbywają się lekcje, warsztaty, zabawy i spotkania na dziecięce pogaduszki. Lekki, poręczny tablet z pojemnymi bateriami czy smartfon jest wtedy nie do przecenienia... Czas, by technologia na dobre wkroczyła do dziecięcego pokoju. Wyjaśniamy, na co zwrócić uwagę i proponujemy dwa niezawodne urządzenia, które spełnią oczekiwania rodziców i ich pociech. Pierwszy tablet i smartfon – wskazówki dla rodzica Oceń system operacyjny Podczas gdy dorośli na ogół mają swoje preferencje, jeśli chodzi o systemy operacyjne iOS lub Android, istnieje duża różnica między nimi, jeśli chodzi o kontrolę rodzicielską i monitorowanie. Smartfony współpracujące z iOS zazwyczaj pozostawiają rodzicowi mniejszą kontrolę nad systemem niż systemy Android. Weź pod uwagę cenę Istnieje wiele różnych urządzeń w różnych przedziałach cenowych. Pamiętaj, że dzieci często gubią lub przypadkowo uszkadzają sprzęty podczas użytkowania. Oj, minie trochę czasu, zanim twoja pociecha stanie się odpowiedzialna lub chociaż trochę mniej… roztrzepana. Dlatego też Huawei proponuje tablet, lekki i niezawodny, którego cena zaczyna się już od 399 zł. Kup futerał ochronny i rozważ ubezpieczenie sprzętu Jak wspomnieliśmy, wiele się może wydarzyć, zanim dziecko nauczy się dbać o sprzęty elektroniczne. Pomyśl więc o parasolu ochronnym. Ubezpieczenie zapewni ochronę na wypadek zagubienia, uszkodzenia, lub kradzieży sprzętu. Solidny futerał zaś może nie raz ocalić smartfon lub tablet przed zniszczeniem. Rozważ potrzeby dziecka i ustal zasady Jeżeli nadszedł czas na pierwszy telefon dla dziecka, decydując się na dany model sprawdź, czy ma kilka ważnych cech. To między innymi: – wytrzymała bateria, – solidne wykonanie, – dobra cena, – aplikacja bezpieczna rodzina. Tak, tak – aplikacja Bezpieczna rodzina, którą znajdziesz w Huawei AppGallery, to wśród rodziców (i nie tylko rodziców) hit. Pozwala na lokalizowanie – dziecka, babci czy nawet dziadka :) Powyższe kryteria spełnia z powodzeniem smartfon Huawei Y6p, najpotężniejszy smartfon w nowej generacji serii Y – wyróżnia się potrójnym aparatem fotograficznym z obiektywem szerokokątnym, dzięki któremu twoje dziecko będzie mogło odkryć w sobie pasję do fotografowania. Podstawowy obiektyw o rozdzielczości 13 MP i z przysłoną f/1.8. Drugi obiektyw o rozdzielczości 5 MP i z przesłoną f/2.2 umożliwia wykonanie zdjęć szerokokątnych, a trzeci, 2 MP obiektyw – zdjęć z artystycznym efektem bokeh. Do gier i zabaw edukacyjnych oraz spotkań online z przyjaciółmi czy dziadkami idealny będzie nowy tablet Huawei MatePad T8. Został wyposażony w kącik dziecięcy z aplikacjami i funkcjami dedykowanymi najmłodszym, m.in. aparat fotograficzny, aplikacje do zabawy oraz nagrywanie dźwięku. Ważny detal: kącik dziecięcy umożliwia też rodzicom kontrolę nad czasem, jakie dziecko spędza na korzystaniu z tabletu! Przed wybraniem jakiegokolwiek urządzenia ustal zasady i omów je z dzieckiem. Aby egzekwować reguły, takie jak zakaz gier przed snem czy „cisza nocna”, poszukaj urządzenia, które pozwoli ci ustawić limity czasu. Jeśli ta funkcja nie jest wbudowana, sprawdź, czy w sklepie z aplikacjami telefonu jest dostępna aplikacja spełniająca twoje potrzeby. Sprawdź wydajność Dziecko raczej nie będzie pamiętało o regularnym ładowaniu urządzeń, nie mówiąc już o noszeniu przy sobie ładowarki. Warto więc sprawdzić wydajność urządzenia. Tablet Huawei MatePad T8, choć waży zaledwie 310 g, został wyposażony w pojemną baterię 5100 mAh, co czyni go poręcznym i niezawodnym urządzeniem do oglądania video, czytania książek czy grania w gry podczas podróży. Pełne naładowanie tabletu umożliwia oglądanie video nawet przez 12 godzin. Smartfon Huawei Y6p jest zasilany przez potężną baterię o pojemności 5000 mAh, która może pełnić rolę przenośnego power banku. Umożliwia to funkcja przewodowego ładowania zwrotnego do 6 W – wystarczy podłączyć smartfon do innego urządzenia, na przykład drugiego telefonu, aby naładować jego baterię! Naucz mądrego korzystania Pamiętajmy, że smartfony i tablety to narzędzia, dzięki którym można uczyć się, poznawać świat i rozwijać swoje pasje. To świetna pomoc edukacyjna! Pokaż dziecku, że z ich pomocą może nie tylko oglądać filmiki, ale także rozwijać się! To dzięki smartfonom nauka przybiera swą najskuteczniejszą formę – formę zabawy! Tabliczka mnożenia? Języki obce? Życie i zwyczaje zwierząt? Książki, komiksy i ebooki z każdej dziedziny? Proszę bardzo! Ściągasz aplikacje i twoja pociecha może z wypiekami na twarzy odkrywać i realizować kolejne pasje. Starszym dzieciom warto zainstalować na smartfonie muzyczną apkę Tidal (to ponad 55 milionów utworów i ponad 200 tysięcy teledysków i filmów) – do wyczerpania zapasów lub do 30 maja można przez 6 miesięcy korzystać z darmowego do niej dostępu. Więcej prezentów? Kupując nowy tablet Huawei MatePad T8 możecie skorzystać z oferty Huawei: kuponu o wartości 20 zł na pierwsze zakupy (za minimum 50 zł) w aplikacji Allegro oraz bezpłatnego, 3-miesięcznego dostępu do ebooków i audiobooków w aplikacji Empik Go! Aby skorzystać z prezentów, wystarczy pobrać wspomniane aplikacje ze wspomnianego sklepu Huawei AppGallery, autorskiego sklepu z aplikacjami marki, w którym znajduje się już ponad 900 polskich aplikacji, a w sumie blisko 35 000 aplikacji z całego świata. Z dnia na dzień ta liczba rośnie. Skorzystaj z dodatkowych bonusów Od 7 do 24 maja, smartfony Huawei Y6p i Y5p oraz tablet Huawei MatePad T8 można zamówić w przedsprzedaży – do zakupionego w tym okresie telefonu lub tabletu, za 1 zł dodawane są opaski sportowe. Dodatkowo, nabywcy nowych smartfonów mogą skorzystać z oferty Huawei – bezterminowego dostępu do map Polski i nawigacji AutoMapa. Możesz zapytać: „A po co dziecku mapy?”. I tu zaskoczenie – dzięki nim możesz zaangażować dziecko do wspólnego planowania podróży. Niech będzie twoim osobistym pilotem! Później, gdy smyk podrośnie, mapy pomogą mu trafić do domu kolegi lub znaleźć najkrótszą drogę do kina czy do ulubionego skate parku. Dzieci na całym świecie są coraz częściej lepiej obeznane z technologią niż ich rodzice. I proszą o coraz bardziej skomplikowane urządzenia… Nie bądź w tyle, sprawdź, jakie cechy powinien mieć tablet i telefon idealne dla twojego juniora i podejmij najlepszą decyzję! Materiał powstał przy udziale marki Huawei
Jaki telefon dla dziecka kupić [PORADNIK]
Telefon dla dziecka powinien być inny dla młodszego dziecka, a inny dla nastolatka. W pierwszym przypadku mocna powinna być obudowa, w drugim – procesor.
To, kiedy kupić dziecku pierwszy telefon, jest indywidualną sprawą każdego rodzica. Nie będziemy tego tu roztrząsać. Zajmiemy się za to parametrami i cechami, jaki powinien mieć telefon dla dziecka w różnym wieku. Telefon dla dziecka: Najważniejsze cechy Akumulator GPS WiFi Procesor i pamięć Dodatkowe zabezpieczenia Telefon dla młodszego dziecka Telefon dla starszego dziecka Najważniejsze cechy telefonu dla dziecka Nie ma się co oszukiwać: od tego, jaki telefon dla dziecka wybierzesz, zależy twój spokój. Jeśli źle wybierzesz, będziesz wymieniać co chwilę szybkę, nie dodzwonisz się do pociechy, bo będzie miała notorycznie rozładowany aparat, nasłuchasz się, że telefon wolno działa. Aby tego uniknąć, najlepiej wybrać aparat, który: wytrzymały wyświetlacz, pojemny akumulator najlepiej z funkcją szybkiego ładowania, mocny procesor, lokalizator GPS, Wi-Fi. Sprawdź: Kontrola rodzicielska na telefon dziecka Akumulator w telefonie dla dziecka Dzieciaki potrafią wisieć na telefonach niemal non stop – im starsze, tym częściej to robią, niestety. Dlatego kupując telefon dla dziecka postaw na taki, który ma akumulator o pojemności powyżej 4000 mAh. Lokalizator GPS w telefonie dla dziecka Przyda się przede wszystkim tobie, jeśli chcesz korzystać z aplikacji umożliwiających sprawdzenie, gdzie znajduje się twoja pociecha (tzw. lokalizator). Starsze dziecko może też korzystać z GPS, poruszając się po swojej okolicy. Czasami przydaje się też do różnych gier – tak było w przypadku Pokemonów. Lokalizator GPS mają też smartwatche dla dzieci, które do pewnego stopnia potrafią zastąpić telefon komórkowy. WiFi w telefonie dla dziecka Jeśli nie chcesz płacić kroci za dane komórkowe, WiFi się przyda, o ile masz internet bezprzewodowy w domu. Gdy dziecko będzie pod twoim dachem, aparat będzie mógł automatycznie korzystać z tego źródła danych, za które i tak płacisz. Dane komórkowe pociecha będzie zużywać jedynie poza domem. Procesor i pamięć w telefonie dla dziecka Dzieciaki i młodzież korzystają różnych gier, oglądają filmy, pobierają aplikacje. Dlatego warto zadbać, aby telefon dla dziecka miał sporo pamięci – najlepiej dokupić kartę pamięci – i mocny procesor: im wyższe CPU, tym lepiej. Obecnie najlepsze procesory to: Snapdragon 865 i wcześniejszy Snapdragon 855/855+. Przy dobrze zoptymalizowanym telefonie świetnie poradzą sobie też: Snapdragon 845 i 835. Procesorem ze średniej półki jest Snapdragon 730 i jego "brat" przeznaczony do gier – 730G (nowoczesny i dość energooszczędny). Jeśli chodzi o pamięć RAM telefonu, to nie warto wydawać pieniędzy na telefony dla dzieci z RAM poniżej 4 GB. View Burdaffi on the source website Telefon dla dziecka trzeba dodatkowo zabezpieczyć Koniecznie kup folię ochronną na wyświetlacz i dobre etui, które zabezpieczy aparat przed uszkodzeniem w razie upadku – a ten będzie często upadać, naprawdę. Można także wykupić dodatkowe ubezpieczenie, ale zanim to zrobisz, dokładnie przeczytaj jego warunki! Telefon dla młodszego dziecka W tym przypadku warto rozejrzeć się za wzmocnioną konstrukcją aparatu. Telefon powinien też mieć szybkę Gorilla Glass i być pyło- i wodoszczelny. Na przykład niektóre aparaty LG są wyjątkowo wytrzymałe – przechodzą militarne testy wytrzymałości. I jeszcze jedno – pierwszy telefon dla dziecka nie powinien być drogi (np. Huawei Y5 z 2019 – ok. 375 zł). Może się zdarzyć tak, że dość szybko ulegnie uszkodzeniu, więc szkoda na niego wydawać krocie, zanim dziecko nauczy się, jak dbać o tak cenną rzecz. Telefon dla starszego dziecka Nastolatki potrafią już lepiej zadbać o telefon, ale mają większe wymagania. W smartfonie przyda się im dobry aparat, spory ekran i bardzo sprawny procesor – zwłaszcza jeśli dziecko ma zamiar grać na swoim telefonie. Obecnie warto zainteresować się aparatami Xiaomi. Są znacznie tańsze od konkurencji, a wyższe modele mają naprawdę świetne parametry – bardzo dobre ekrany, procesory i spora pamięć. Więcej o elektronicznych gadgetach dla dzieci: Tablet dla dziecka – nie taki zły, ale... Czy dzieci powinny korzystać z nowych technologii? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/to-z-jakiego-powodu-dajesz-dziecku-tabletsmartfon-okazuje-sie-bardzo-wazne-21432-r1/">Ważny jest powód, z jakiego dajesz dziecku smartfon
Zakaz używania smartfonów przez dzieci – dobry pomysł?
Uzależnienie, brak kontroli i ryzyko wypadków – to wystarczające powody, aby zabronić dzieciom korzystania z urządzeń mobilnych.
Do Kongresu w Stanach Zjednoczonych niebawem trafi petycja o wprowadzenie zakazu używania smartfonów przez dzieci do 13. roku życia. Dr Timothy Farnum ze stowarzyszenia Parents Against Underage Smartphones tłumaczy swoje działania tym, że telefon stał się jak papierosy, czy alkohol – środkiem uzależniającym. Sami Amerykanie uważają, że to dobry pomysł, skłaniający do budowania poczucia odpowiedzialności. Problem w Polsce Jak wynika z badań - 60% rodziców w Polsce nie ustanawia żadnych zasad korzystania ze smartfonów, czy tabletów. Fundacja Dbam o swój zasięg ujawniła, że z urządzeń tego typu regularnie korzystają 10-latki. Wiek ten obniża się wraz ze wzrostem liczby ludności w miejscowościach. W dużych miastach już 7-taki bywają uzależnione, a przecież 92% telefonów ma połączenie z siecią, co niesie ze sobą ryzyko niekontrolowanych wejść na strony przeznaczone wyłącznie dla dorosłych. Trwa jednak dyskusja nad tym, czy faktycznie zabranianie korzystania ze smartfonów przyniesie oczekiwane rezultaty. Może wystarczy wprowadzić ograniczenia, bo przecież wszystko jest dla ludzi? Zasady korzystania Amerykańskie Towarzystwo Pediatryczne zaleca, aby do 2. roku życia nie dawać dziecku smartfonów do zabawy. Ponadto rekomenduje, aby korzystanie z urządzeń mobilnych przez dzieci powyżej 2. roku życia było niecodziennym zjawiskiem i jednorazowo trwało nie dłużej niż przez 15 minut. Łączny, optymalny czas wirtualnej zabawy nie powinien przekraczać 30 minut. Nie dajemy również dziecku smartfona do łóżka przed snem. Wszystko powinno odbywać się pod kontrolą rodziców, aby treści były odpowiednie do wieku dziecka i nie zawierały materiałów niecenzurowanych. Źródło: tvn24.pl
To, z jakiego powodu dajesz dziecku tablet/smartfon – okazuje się bardzo ważne!
Nowe zalecenia pediatrów dla dzieci w wieku 1-5 lat!
Lekarze zrzeszeni w Amerykańskiej Akademii Pediatrów opublikowali nowe wytyczne odnośnie korzystania przez dzieci ze sprzętów elektronicznych. Uznali, że jeżeli dziecko korzysta przez chwilę ze smartfonu, by porozmawiać z babcią, albo by przez chwilę pograć, czy obejrzeć bajkę, nie jest to tak złe, jeżeli powód podania dziecku sprzętu jest dobry. Najgorzej jest wtedy, gdy dajemy dzieciom tablet tylko po to, by było cicho, lub by je uspokoić! Dlatego naukowcy z AAP postanowili uzmysłowić rodzicom, że nie tyle czas grania na tablecie jest istotny, co powód, dlaczego dziecka gra, w jakich okolicznościach. Najważniejsze ustalenia w punktach: 1.Dzieci poniżej 18 m-ca życia, nie powinny w ogóle korzystać z tabletów/smartfonów. Ten czas powinno się przeznaczyć na budowanie więzi z dzieckiem, nauczenie go radzenia sobie z emocjami. Dziecko potrzebuje czasu na sen, zabawę. Nadmierne używanie sprzętów, zabiera cenne minuty i wywołuje niepożądany efekt. Dla maluszka poniżej 18 m-ca życia, śledzenie akcji bajki, szybko zmieniających się obrazów, powoduje, że nie nadąża on z przyswajaniem nowych rzeczy. 2. Dzieci w wieku 2-5 lat, nie powinny bawić się elektronicznymi gadżetami dłużej niż godzinę dziennie. Maluchy w wieku powyżej 3.roku życia, mogą uczyć się poprzez gadżety elektroniczne. Oglądając np. "Ulicę Sezamkową", nabywają nowych pomysłów, trzeba wybierać im właściwe programy. 3. Dzieci nie powinny używać żadnych gadżetów elektronicznych krócej niż na godzinę przed snem, a już na pewno nie powinny mieć z nimi styczności w sypialni, oraz w czasie posiłków. Jedzenie przed telewizorem - tak, czy nie? 4. Rodzice powinni unikać dawania dzieciom tabletów czy komórek by je uspokoić, np. w czasie podróży, czy u lekarza. Dzieci nie będą regulować we właściwy sposób swoich emocji. 5. Możemy używać sprzętów w dobrym celu: rozmowa z dziadkami, którzy mieszkają daleko, wspólne słuchanie muzyki z dziećmi, robienie sobie zdjęć, nawet wieczorki filmowe z dziećmi są dopuszczalne. Obyśmy robili coś wspólnie, a nie żeby dziecko samotnie siedziało w innym pokoju, grając w gry. "Musimy być realistami, wiemy o wszechobecności cyfrowej mediów. Staje się to zakorzenione w naszej kulturze i w życiu codziennym. Z tego powodu, to jest jeszcze ważniejsze, by rodzice pomagali dzieciom rozpoznać zdrowe sposoby wykorzystania mediów od najwcześniejszych lat" - mówi Radesky, współautor badań. 6. Nie można zaczynać dziecku pokazywać zbyt wcześnie możliwości technologicznych. Okazuje się, że dzieci od razu intuicyjnie obsługują sprzęty i uzależniają się od nich. 7. Ważne jest, byś oglądała telewizję z dziećmi w wieku 2-5 lat, gdyż możesz im na bieżąco tłumaczyć scenki, które są niezrozumiałe, lub mogą być źle zinterpretowane. 8. Testuj aplikacje, zanim twoje dziecko zacznie z nich korzystać. Musisz mieć pewność, że są odpowiednie do jego wieku. Ogromnie nas cieszy, że dostrzeżono, że to nie tylko długość korzystania z elektroniki jest bardzo ważna, ale i powód, dla którego daje się dziecku sprzęt. Zdarza Ci się uspokajać dziecko, dając mu tablet/komórkę? Zobacz także: Zanim wpuścisz dziecko do sieci - 11 rad, które pozwolą uniknąć kłopotów źródło: www.sciencedaily.com
Bakterie na twoim telefonie są równie groźne, jak te w publicznej toalecie!
Nie pozwalasz dziecku lizać klamek w publicznej toalecie, dlaczego dajesz mu do zabawy telefon?
Niemal w każdej chwili jesteśmy narażeni na obecność patogenów groźnych dla naszego zdrowia. Chorobotwórcze i lekooporne bakterie występują na większości przedmiotów codziennego użytku, w tym na ekranach telefonów komórkowych i tabletów. Choć te bakterie nie zagrażają zdrowemu, dorosłemu człowiekowi, którego układ odpornościowy jest w pełni rozwinięty, mogą być niebezpieczne dla dzieci i osób o obniżonej odporności. Ekran smartfona = publiczna toaleta? We wrześniu 2016 roku naukowcy zbadali, jakie zanieczyszczenia występują na powierzchniach, z których korzystamy każdego dnia. Poza ekranem telefonu zbadano również poręcze w komunikacji miejskiej, klamki, toalety publiczne, monety oraz banknoty. Występowanie bakterii E.coli, pałeczek salmonelli czy gronkowca na klamkach w publicznych toaletach, czy na poręczach w autobusach nie powinno dziwić. Okazuje się jednak, że smartfony, z których indywidualnie korzystamy każdego dnia, są równie zanieczyszczone. Dr inż. Damian Andrzejewski z firmy Bioavlee tłumaczy: "Wysoce lekooporne bakterie mogą znaleźć się nawet na ekranie smartfona. Pobrane stamtąd wymazy czystościowe ujawniły obecność opornych na metycylinę szczepów gronkowca (Staphylococcus aureus MRSA). Kolejną lekooporną bakterię (Staphylococcus epidermidis MRSCN), znaleziono zarówno na tramwajowym uchwycie, na uchwycie wózka z hipermarketu, jak i... klamce w domowych drzwiach". Okazuje się, że groźne bakterie występują nie tylko w miejscach publicznych, ale także w naszych domach. Zabawa telefonem? Uważaj na bakterie! Rodzice często dają dzieciom telefon "do zabawy". Szczególnie niemowlaki uwielbiają zabawy z telefonem – naciskanie guzików, wpatrywanie się w świecący ekran i... wkładanie telefonu do buzi. Jeśli dajemy dziecku telefon, narażamy je na zakażenie występującymi na ekranie bakteriami, które mogą wywołać biegunkę, choroby skóry, a w najpoważniejszych przypadkach mogą doprowadzić do zakażenia krwi i zapalenia płuc. Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się bakterii, nie dawaj dziecku telefonu do zabawy. Wystarczy chwila, aby telefon wylądował w buzi malca. Niestety, nawet regularne czyszczenie ekranu nie gwarantuje 100-procentowej ochrony i nie usuwa wszystkich bakterii. Czytaj także: Co czuje dziecko, gdy używasz przy nim telefonu? źródło: focus.pl / bioavlee.com
"Tak, daję dziecku smartfon w czasie obiadu. Nie macie pojęcia, dlaczego to robię!"
Mama napisała wzruszającą prośbę o nieosądzanie. Koniecznie przeczytajcie!
Każdy wyobraża sobie, że jego dziecko będzie idealne, uprzejme, rozsądne, grzecznie będzie zjadać posiłki i cierpliwie czekać przy stole, aż wszyscy skończą. Nic w życiu nie jest jednak takie idealne i czasem musimy iść na ustępstwa, by spędzić miły dzień, czy pójść z dziećmi do restauracji. Tak było i w tym przypadku. Posłuchajcie! "Do osób, które siedziały w restauracji przy stoliku obok, Wy pewnie nie pamiętacie już mojej rodziny, ale ja Waszą tak. Wasze oceniające spojrzenia i te słowa: "My nigdy nie pozwolimy naszym dzieciom na korzystanie z komórek w czasie rodzinnego obiadu", zapamiętam na zawsze. Pewnie wyobrażacie sobie, że nigdy nie będziecie mieli tak niegrzecznych dzieci jak my. Myślałam dokładnie tak samo w przeszłości. To było zanim urodziłam dzieci. Zanim jedno z nich urodziło się inne niż pozostałe. To co ja widzę przy stoliku w restauracji, a co widzą ludzie, którzy nie mają jeszcze dzieci, to dwie zupełnie różne sprawy. Ty widzisz chłopca, który siedzi i gra bezmyślnie w gry. Ja widzę dziecko, które rano walczyło długo z ubraniem się. To dziecko, które lubi być nagie, a dotyk ubrań sprawia mu wyraźną trudność. Nawet miękka bawełna sprawia przykrość. A jednak ubrał się i poszedł z nami na spacer. Przez godzinę pozował do zdjęć, choć nie miał na to ochoty. Współpracował, choć mógł odmówić i usiąść z boku. Wiedziałam, że męczy go uśmiechanie, ustawianie i wolałby poskakać sobie z dala od innych. Wy widzicie chłopca, który ogląda filmiki i lekceważy posiłek. Ja widzę dziecko, które cierpliwie czekało pół godziny na stolik, kolejne 15 min. na danie, które okazało się nie być jego ulubioną potrawą. Czy zje obiad? Spróbuje, bo to nowe danie i nie wiadomo czy będzie mu smakować. Cieszę się, że próbuje, ale i tak wiem, że choć głodny, będzie czekać na powrót do domu. [...] To, że siedzi i ogląda filmiki na komórce sprawia, że jest w stanie wytrzymać w restauracji, nie myśląc choć przez chwilę o hałasie wokół niego, zmęczeniu, głodzie, narastającej agresji oraz niewygodnych ubraniach. To pozwala reszcie rodziny zjeść posiłek i nie zamykać się w czterech ścianach. Być może wydaje ci się, że Ty będziesz mieć idealne dziecko, ale jeżeli nie, przypomnij sobie moją rodzinę." Ten list napisany przez matkę chorego dziecka jest bardzo uniwersalny. Wielu rodziców chcąc wyjść gdzieś z małymi dziećmi, pozwala im na korzystanie ze smartfonów, czy tabletów, by móc w spokoju dokończyć posiłek. Cudownie, gdy ktoś ma dzieci na tyle spokojne i cierpliwe, że potrafią zachować się zawsze odpowiednio do sytuacji, ale nie oceniajmy tych rodziców, którzy albo nie radzą sobie z temperamentem dziecka, albo mają inne powody, by dać dziecku do ręki komórkę. Może to być zmęczenie, choroba, gorszy dzień, złe samopoczucie... cokolwiek, o czym my nie wiemy, a stanowi problem dla danej rodziny. źródło: cheyennerosephotography.com
Zanim wpuścisz dziecko do sieci - 11 rad, które pozwolą uniknąć kłopotów
Jeśli twoje dziecko z okazji świąt Bożego Narodzenia dostanie tablet lub smartfon z dostępem do sieci, przeczytaj ten tekst. Od ciebie zależy, czy będzie w niej bezpieczne.
Nie ma sensu sprowadzać roli rodzica do funkcji kontrolera, który zagląda dziecku przez ramię, by sprawdzić, co robi w smartfonie, tablecie czy komputerze. Wszystkiego i tak nie zobaczysz. Można dziecku, ufać, można ustalać zasady, ale przede wszystkim warto się zaangażować i być obecnym w świecie, który tak bardzo je fascynuje. Być razem z nim i mądrze je po nim prowadzić. 1. Ustal zasady korzystania z komputera, tabletu, smartfona Są konieczne, bo od cyberzabawek trudno się oderwać. Określ, na jakich zasadach dziecko może z nich korzystać, np. po powrocie ze szkoły, żeby mogło się przy nich odprężyć, albo gdy już ma odrobione lekcje. Ucz, że nie powinno sięgać po smartfon lub tablet podczas posiłków, wizyt gości, na rodzinnym spacerze, przed wyjściem do szkoły i przed snem (to utrudnia zasypianie). Dziecko, które zaczęło naukę w szkole, może korzystać z przeznaczonych dla niego aplikacji czy gier codziennie. Ważne jednak, by robiło to w towarzystwie rodzica. Czas, jaki na poświęcicie na zabawę w wirtualnym świecie, nie powinien przekraczać 2 godzin – w myśl zasady, im młodsze dziecko, tym krótszy. To ważne nie tylko ze względu na ryzyko uzależnienia, ale również dla zdrowia dziecka (jego dobrego wzroku, prostego kręgosłupa), zapewnienia mu odpowiedniej porcji ruchu w ciągu dnia i znalezienia czasu na zwykłą zabawę, sport, spotkania z rówieśnikami, rozmowy z rodzicami, czytanie książek. Polecamy: Bezpieczne zakupy przez internet 2. Pamiętaj o wieku dziecka Zadbaj, aby dziecko korzystało z treści odpowiednich do jego poziomu rozwoju. Sprawdzaj oznaczenie PEGI. To ikonki informujące o minimalnym wieku użytkowników, dla których przeznaczona jest gra czy aplikacja oraz o zawartych w niej ewentualnych elementach przemocy, wulgaryzmach, kontekstach erotycznych czy scenach, które mogą wystraszyć dzieci. Klasyfikację PEGI możesz sprawdzić także w internecie na stronie www.pegi.info. Dzieci garną się również do serwisów społecznościowych. Gdy tylko nauczą się pisać i czytać, pragną zakładać w nich konta. Nie wszyscy rodzice wiedzą jednak, że zarówno regulamin Facebooka, YouTube’a czy Snapchata określa minimalny wiek użytkowników na 13 lat! W przypadku Snapchata, który słynie ze znikających po 10 sekundach postów, tzw. „snapów”, nawet starsi użytkownicy w wieku 13–17 lat powinni mieć zgodę rodziców na korzystanie z tej aplikacji. 3. Chroń tożsamość dziecka Dziecko nie powinno poruszać się w sieci pod prawdziwym imieniem i nazwiskiem. W grach online w zupełności wystarczy pseudonim. Nie potrzebne są również informacje o wieku, nazwie szkoły, adresie zamieszkania – które pomagają dziecko zidentyfikować. Naucz je, żeby nie ujawniało nikomu (poza rodzicami) haseł dostępu do usług sieciowych. Nierzadko zdarzają się przypadki, że koledzy zdradzają sobie swoje hasła do serwisu społecznościowego, a potem włamują się na konta, aby publikować na nich różne treści. Wyjaśnij, na czym polega kradzież tożsamości i jakie niesie konsekwencje – w najlepszym przypadku jest to utrata w grze online wirtualnych zdobyczy czy brak dostępu do konta mailowego, w najgorszym (w świecie dorosłych) przejęcie konta bankowego i strata pieniędzy. Czytaj też: 6 zasad ochrony wizerunku dziecka w internecie 4. Pokaż bezpieczne hasła Nawet jeśli dziecko jeszcze ich nie używa, powinno wiedzieć, jak mają wyglądać. Trenuj z nim wymyślanie i zapamiętywanie bezpiecznych haseł. Nie należy do nich imię, np. "Zosieńka" ani też ciąg liczb, np. "1234". Dobre hasło zawiera minimum 8 znaków, powinno być ciągiem bez znaczenia (np. pierwszymi literami wyrazów wiersza lub piosenki). 5. Wyjaśnij, czym jest hejt Prędzej czy później twoje dziecko może zetknąć się z niepochlebnymi komentarzami na swój temat, od niezadowolonego przegraną rywala z gry albo koleżanki, z którą właśnie pogorszyły się relacje. Uprzedź, że nie powinno nigdy postępować w podobny sposób, bo korespondencją w sieci, esemesami rządzą te same zasady, co zwykłą rozmową. Dzieci często ukrywają fakt, że stały się ofiarami przemocy, dlatego proś, by twoje dziecko mówiło ci, gdy ktoś wyraża się o nim niepochlebnie. Staraj się często z nim rozmawiać o kolegach, o tym, jak układają się relacje. Dzięki bliskiemu kontaktowi łatwiej domyślić się, że mały człowiek ma kłopoty. 6. Ucz ostrożności ze zdjęciami Dzieci uwielbiają przesyłać swoje fotki, podobnie jak dorośli, którzy chętnie dzielą się wizerunkiem swoich pociech w sieci. Warto jednak mieć świadomość, że zdjęcia raz wrzucone do internetu, zostają w nim na zawsze i nigdy nie możemy mieć pewności, do czego i w jakiej części świata zostaną użyte. Uprzedź dziecko, żeby nigdy nie publikowało w sieci zdjęć ani filmików osób, które sobie tego nie życzą. A jeśli samo znajdzie się w podobnej sytuacji, powinno głośno przeciw temu protestować i powiedzieć rodzicom. Sprawdź: Czy zdjęcia twojego dziecka są w internecie? [CMS_PAGE_BREAK] 7. Zaleć ostrożność w kontaktach w internecie Ucz dziecko, aby nie ufało nieznajomym w sieci, a tym bardziej nie przenosiło tych znajomości do świata realnego. Powinno mówić ci, że otrzymuje wiadomości od kogoś, kogo nie zna. Bardzo ważne, by wiedziało, że nie może ulegać prośbom obcych, np. o podanie wieku, adresu, przesłanie swojego zdjęcia lub filmiku. Powinno także informować cię, jeśli nieznajomi wysyłają mu jakieś pliki (fotki, filmy). 8. Uprzedź o fałszywych wiadomościach Jeśli dziecko korzysta z mejla, musi wiedzieć, że nie należy odpowiadać na dziwne prośby, np. od dobrego znajomego o podanie, w jakich godzinach można zastać rodziców w domu lub na informację od nieznanej osoby o otrzymaniu spadku. Uprzedź również o możliwości pojawienia się fałszywych komunikatów, np. że komputer został zawirusowany i należy kliknąć w link, aby go oczyścić. 9. Uczul na lokowanie produktu Idolami dzieci stają się dziś blogerzy, a szczególnie vlogerzy (czyli youtuberzy), których, jako rodzic, powinieneś mieć na oku. Dziecko musi być świadome, że wielu z nich poleca różne produkty, bo to ich sposób na zarabianie pieniędzy. Czytaj też: Dlaczego zabawa z dzieckiem jest taka ważna? 10. Daj miejsce Jeżeli dziecko korzysta z domowego komputera, stwórz mu własny profil w systemie i katalog na dysku, w którym będzie mogło przechowywać swoje dane, aplikacje czy gry. Zwracaj jednak uwagę, do czego dziecko wykorzystuje sprzęt. Pomogą w tym funkcje kontroli rodzicielskiej dostępne w niektórych aplikacjach (uwaga: dziecko może dość szybko posiąść taką wprawę w posługiwaniu się oprogramowaniem, że spróbuje obejść zabezpieczenia). Umów się z dzieckiem, że nie będzie nic instalowało w komputerze bez twojej wiedzy. 11. Bądź blisko Nowe media nie powinny być rozrywką, której oddaje się dziecko, a ty zyskujesz czas, aby zająć się sobą. Mądrze wykorzystane, dadzą szansę na świetną rozrywkę dla całej rodziny. Znajdźcie wspólne zainteresowania, korzystajcie z aplikacji, które dadzą możliwość wspólnej zabawy. Możecie razem grać online na komputerze lub konsoli do gier albo rozwiązywać quizy na smartfonie. Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co je fascynuje w nowych mediach, w co lubi grać, na jakie strony oglądać, co je zadziwiło, co jest dla niego trudne, co mu się nie podoba. W ten sposób nic nie umknie twojej uwadze – nawet jeśli dziecko czasami korzysta z komputera poza twoją kontrolą – np. w domu u kolegi. WARTO ZAPAMIĘTAĆ: Dyżurnet.pl (przy NASK) - polski punkt ds. zwalczania nielegalnych treści w Internecie, telefon 800 100 100 – bezpłatny punkt pomocy dla rodziców i profesjonalistów w przypadkach zagrożeń w Internecie Czytaj też: 10 gier edukacyjnych na tablet