Tak upokarzają uczniów na WF-ie. „Czy to właściwe zmuszać dziecko?”
Znowu wróciłam myślami do szkolnej sali gimnastycznej, choć minęło tyle lat. Jeden wpis na Threads uruchomił lawinę wspomnień i pytań, które zbyt długo zamiataliśmy pod dywan.
Kiedy zobaczyłam ten krótki, emocjonalny post w Threads, poczułam znajome ukłucie w brzuchu. Autorka stawia pytanie, czy dziecko powinno grać na WF-ie w siatkówkę, mimo że każde odbicie piłki sprawia mu ból. Nie chodzi o zwyczajne „nie chce mi się”, tylko o realną reakcję ciała. Dalej pada drugie pytanie, równie niewygodne: czy to sprawiedliwe, że bardzo drobne dziecko, poniżej normy wzrostu według siatki centylowej, oceniane jest w rzucie piłką lekarską tak samo jak rówieśnik wysoki i silny? Czytam to i mam przed oczami nie tylko to jedno dziecko. Widzę też siebie, która na dźwięk gwizdka czuła wstyd, zanim zaczęły się ćwiczenia. WF w teorii miał być lekcją, na której ruch daje radość. W praktyce bywał – i wciąż bywa – testem odporności na upokorzenie. WF w szkole. Co się dzieje, gdy dziecko mówi: „to mnie boli” Najtrudniejsze w całej historii jest to, że ból dziecka zderza się z rutyną dorosłych. „Wszyscy grają, ty też masz grać”. „Nie przesadzaj, to tylko piłka”. „Za moich czasów nikt nie narzekał”. Słyszałam te zdania dziesiątki razy, a teraz słyszą je nasze dzieci. W komentarzach pod wpisem wracają te same wspomnienia: ktoś musiał skakać przez kozła wyższego od siebie, ktoś inny odbijał piłkę w siatkówce z dziećmi o głowę wyższymi, jeszcze ktoś dostawał złe oceny w biegach, bo był po prostu wolniejszy i szybciej łapał zadyszkę. To nie są drobne anegdoty. To zbiorowa pamięć o systemie, który gubi pojedynczego ucznia. Cały wpis i komentarze przeczytasz tutaj. Na WF-ie wciąż pokutuje założenie, że dyskomfort jest częścią procesu. I owszem, ruch bywa wyzwaniem, potrafi męczyć, czasem szczypie w płucach, gdy biegniemy szybciej niż zwykle. Jednak ból przy kontakcie z piłką, łzy po każdym odbiciu, strach przed kolejną lekcją nie mają nic wspólnego z „hartowaniem”. To sygnał, że dziecko potrzebuje innego sposobu ruchu, innego tempa albo zwyczajnie odpoczynku. W mojej głowie od razu pojawia się pytanie: co ma zrobić rodzic, kiedy słyszy w domu „mamo, boli mnie, nie chcę”. Najprościej byłoby pójść do nauczyciela z prośbą o modyfikację zadań. Sęk w tym, że rodzice bardzo często boją się, że ktoś uzna ich za roszczeniowych. A dzieci boją się, że gdy powiedzą prawdę, dostaną łatkę „marudy”. Oceny z WF-u a różnice między dziećmi Druga część wątku z Threads uderza jeszcze mocniej, bo dotyczy sprawiedliwości. Jeśli mamy w klasie drobne dziecko, dziecko szybko rosnące, dziecko z nadwagą, dziecko w trakcie dojrzewania, dziecko po kontuzji albo takie, które po prostu ma inną budowę ciała, to jakim cudem porównujemy je jedną linijką. W rzucie piłką lekarską wzrost i masa ciała robią różnicę, to widać gołym okiem. Podobnie w skokach, biegach, grach zespołowych. A jednak w wielu szkołach ocena nadal bywa prosta: jest norma, jest wynik, jest stopień. Tyle że ten stopień często mówi więcej o genetyce i tempie rozwoju niż o wysiłku. Pamiętam chłopca z mojej klasy, wątłego i niskiego, który miał tyle samo zapału co inni, ale w siatkówce ginął. Wuefista mówił, że „brakuje mu charakteru”. Dziś, z perspektywy dorosłej osoby, mam ochotę zapytać: dlaczego to dziecko miało płacić upokorzeniem za to, że jego ciało jeszcze nie nadążało. Jeśli ocena z WF-u ma zachęcać do ruchu, to nie może być batem. Powinna doceniać postęp, regularność, próbę. Nie porównywać z kolegą, który akurat wyrósł o 10 centymetrów przez wakacje. Co rodzice mogą zrobić, gdy WF staje się źródłem stresu Nie mam złudzeń, że jedna rozmowa zmieni cały system, ale mam poczucie, że bez takich rozmów nic nie ruszy. Kiedy dziecko wraca z płaczem, nie wolno nam tego bagatelizować. Lepiej zacząć od prostych kroków. Po pierwsze, warto wysłuchać dziecka do końca, bez dopowiadania swoich interpretacji. Ono najlepiej wie, co czuje. Po drugie, trzeba spokojnie zebrać fakty: w jakich sytuacjach boli, jak długo trwa ból, co mówi nauczyciel, jak reaguje klasa. Jeśli to potrzebne, idziemy do lekarza, żeby wykluczyć problem zdrowotny. Nie po to, żeby „udowodnić rację”, tylko żeby realnie pomóc. Następnie rozmowa ze szkołą. Wiem, że to brzmi jak walka z wiatrakami, ale często nauczyciele nie widzą wszystkiego. Nieraz działają według schematu, bo nikt im nie pokazał innej drogi. Zdarza się, że drobna modyfikacja ćwiczeń czy inne zadanie na lekcji rozwiązuje sprawę. I wreszcie coś najważniejszego: trzeba dziecku przypominać, że jego ciało nie jest „gorsze” tylko inne. Że ruch można znaleźć w tysiącu form, nie tylko w siatkówce i rzucie ciężką piłką. Ten wpis z Threads nie jest więc tylko retorycznym pytaniem. Jest lustrem, w którym widzimy całe pokolenia. I jeśli mamy coś zmienić, to właśnie teraz, w tych małych codziennych rozmowach o bólu, wstydzie i o tym, że sprawiedliwość w szkole powinna dotyczyć nie tylko ocen z matematyki. Zobacz też: Nie wychowuj lenia: jakie obowiązki są odpowiednie dla dzieci w różnym wieku?
„Przez całą szkołę miałam lewe zwolnienie z WF-u. Teraz mój syn będzie musiał ćwiczyć, chociaż nie chce. To chore” [LIST DO REDAKCJI]
Na co komu te wszystkie biegi na czas, skakanie przez kozła i gra w kosza? W wykonaniu dzieci z podstawówki to przecież zwykła przepychanka. Mój syn nie lubi gier zespołowych, stresują go skoki i przewroty. A dzięki wymysłom naszej władzy będzie musiał się męczyć.
Nigdy nie lubiłam WF-u w szkole, ale na szczęście dość łatwo było uniknąć ćwiczeń. Rodzice załatwili mi lewe zwolnienie i miałam to z głowy na cały semestr. To było normalne, wiele dzieci nie ćwiczyło, bo i większość miała jakieś przykre sytuacje czy nawet traumy związane z WF-em. Dziewczyny często zgłaszały niedyspozycje, a jak ktoś się postarał, to lekarz wypisywał mu zaświadczenie o chorobie i tyle. Nie oszukujmy się – WF to kiedyś był koszmar dla dzieci mniej wysportowanych albo mniej sprawnych. Teraz niestety jest podobnie. Nauczyciele nie grzeszą kwalifikacjami. Upokorzenia i wyśmiewanie są na porządku dziennym. Dzieciaki wrzeszczą, przepychają się, do drużyn zawsze wybierani są tylko ci najsprawniejsi, a pozostali są traktowani jak jakieś wyrzutki i muszą się wstydzić. To ma rozbudzić w moim dziecku miłość do sportu? Jestem załamana, co to za pomysły z przymusowym ćwiczeniem na WF-ie? I jeszcze WF liczy się do średniej, a przecież nie każde dziecko ma predyspozycje do bycia sportowcem. Nie chcę, żeby mój syn się tak męczył, ale jak załatwić mu zwolnienie od specjalisty? Na NFZ to nierealne, a wizyta prywatna kosztuje. Rodzice jak zawsze muszą kombinować... Karolina Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz też: Zwolnienie lekarskie z WF: kontrowersje wokół nowych przepisów Edukacja domowa –​ na czym polega? Czego uczy się dziecko w pierwszej klasie?
Snowboard dla dzieci: jaka jest najlepsza deska snowboardowa? (i czy nadaje się dla 3-latka?)
Snowboard dla dzieci to coraz bardziej popularny sport, choć jazda na snowboardzie kojarzy się jeszcze głównie z młodzieżą. Tymczasem deska snowboardowa nadaje się już dla przedszkolaka! Dzieci świetnie radzą sobie na śniegu, warunkiem jest jednak dobry, dopasowany do wieku snowboard. Uwaga, specjaliści nie polecają deski snowboardowej dla 3-latka!
Być może zastanawiasz się, czy snowboard nadaje się dla dzieci w każdym wieku. Jeśli oglądasz w sieci filmiki z dziećmi jeżdżącymi (po mistrzowsku!) na deskach, możesz odnieść wrażenie, że deska snowboardowa dla 3-latka to świetny pomysł. Ale snowboard to dość wymagający sport i nie należy zbyt wcześnie wsadzać dziecka na deskę. Snowboard dla 3-latka: nie za wcześnie? Instruktorzy zalecają, by z nauką jazdy na desce wstrzymać się do 5-6 roku życia. Dopiero w tym wieku dziecko jest dostatecznie sprawne ruchowo i ma odpowiednią podzielność uwagi. Warto też wiedzieć, że dopiero dzieci w wieku szkolnym zaczynają traktować jazdę na snowboardzie jak sport, a nie jak zabawę. Deska snowboardowa dla dziecka: jaką wybrać? Nie da się ukryć, że snowboard dla dzieci to dość kosztowny sport. Podstawą jest dobrej jakości deska snowboardowa. Podczas zakupów zwróć uwagę na: szerokość deski (stopy dziecka ubrane w buty snowboardowe i postawione tak jak do jazdy nie powinny wystawać poza granice snowboardu) flex, czyli miękkość deski (dla dzieci poleca się miękkie deski, które ułatwiają naukę balansowania ciałem) rdzeń (najlżejsze snowboardy dla dzieci posiadają rdzeń z tworzywa sztucznego) Deska snowboardowa dla dziecka powinna po postawieniu na ziemi sięgać maluchowi do brody. Obliczając długość snowboardu, można też skorzystać z prostego wzoru: długość deski = waga dziecka – 20 + 100. View Burdaffi on the source website Co jeszcze kupić na snowboard dla dziecka? O ile deskę snowboardową możesz wypożyczyć, to z butami nie jest już tak łatwo. Buty w wypożyczalni mogą być zdeformowane i nie trzymać nóg, co utrudni naukę, a nawet może doprowadzić do kontuzji. Koniecznie kup przedszkolakowi nowe buty snowboardowe dopasowane do jego stopy i w odpowiednim rozmiarze (w palcach powinno być trochę luzu!). Co jeszcze przyda się na snowboard dla dziecka? wiązania (dopasowane do rozmiaru buta) kask ochronny (ocieplany i regulowany) gogle (z szerokim polem widzenia i powłoką antyfog) kurtka i spodnie snowboardowe (muszą zapewniać swobodę ruchów i komfort termiczny) rękawice (z lekkim luzem w palcach) View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website Snowboard dla dzieci: jak wygląda nauka jazdy na desce? Naukę rozpoczyna się od przyzwyczajenia do specyficznych butów snowboardowych oraz od oswojenia dziecka ze śniegiem (jeśli do tej pory nie miało z nim do czynienia). ​Podstawą przed rozpoczęciem nauki jest sprawdzenie, która noga jest u dziecka wiodąca (to właśnie ta noga powinna być przypięta z przodu deski). Od tego zależy także mocowanie wiązań na snowboardzie. Nauka odbywa się na łagodnym stoku, bo dziecko musi najpierw nauczyć się trzymać równowagę i podnosić po upadkach. Jeśli jedziecie pierwszy raz na snowboard z dzieckiem, warto zainwestować w instruktora. Możesz wybrać zajęcia indywidualne lub grupowe. Maluchom zazwyczaj wystarcza 6–8 godzin pod okiem instruktora, by opanować podstawy jazdy na desce snowboardowej. Najpierw instruktor nauczy podstaw bezpieczeństwa na stoku, samodzielnego zapinania deski i podchodzenia z nią pod górkę. W kolejnym etapie dziecko będzie się uczyło, jak przyjąć prawidłową postawę podczas zjazdu (barki powinny być w pozycji równoległej do deski, kolana ugięte, ręce lekko uniesione, a głowa skierowana w stronę jazdy). W kolejnych etapach nauczy się ześlizgu tyłem do jazdy – to trudny manewr, bo maluch przy zachowaniu odpowiedniej postawy musi jednocześnie cały czas patrzeć w dół stoku. Na samym końcu dziecko opanowuje sztukę skręcania na snowboardzie. Przed wybraniem zajęć, sprawdź opinie na temat instruktora. Szczególnie w przypadku małych dzieci istotne jest, by <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zabawy-ruchowe-dla-dzieci-23-pomysly-na-szalone-zabawy-ruchowe-12238-r1/">sport był zabawą, a zajęcia były interesujące. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/kask-narciarski-dzieciecy-rodzaje-i-jaki-wybrac-27807-r1/">Kask narciarski dziecięcy (na snowboard też) – jak wybrać? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/jakie-sanki-dla-dziecka-przeglad-najlepszych-modeli-27638-r1/">Jakie sanki kupić dla niemowlaka i starszego dziecka? Kiedy zacząć naukę jazdy na łyżwach?
Morsowanie dzieci: czy one również mogą zażywać „zimnych kąpieli”​?
Morsowanie dzieci przebiega inaczej niż lodowate kąpiele dorosłych. Dziecko może morsować maksymalnie ok. 2 minut, a i to dopiero po odpowiednim przygotowaniu. Takie lodowate kąpiele mają swoje zalety, ale są też i przeciwwskazania. Sprawdź więc, czy twoje dziecko może morsować bez przeszkód.
Morsowanie jest dozwolone dla dzieci, które skończyły 3 lata, o ile są zdrowe i mają na to zgodę lekarza. Co daje dziecku morsowanie? Zwiększa odporność organizmu na przeziębienia, ale także pozytywnie wpływa na psychikę. Zanim zaczniecie, musicie jednak odpowiednio przygotować siebie i dziecko do morsowania i zachować ostrożność, ponieważ konsekwencją zbyt szybkiego wejścia do zimnej wody może być hipotermia lub odmrożenia. Morsowanie dzieci Morsowanie dzieci może być szokującą praktyką dla niektórych rodziców. Eksperci jednak twierdzą, że morsować mogą już maluchy, które skończyły 3 lata. Im dziecko jest młodsze, tym jego niechęć do zimnej wody jest mniejsza. Jest to także dobry czas na przyzwyczajanie dziecka to tego sportu i kształtowanie w nim zdrowych nawyków. Nie możesz jednak do niczego zmuszać dziecka, niech samo zdecyduje, czy ma ochotę na taką aktywność. Przed pierwszym morsowaniem dziecka, musisz także zasięgnąć porady lekarza. Co to jest morsowanie? Morsowanie polega na zanurzaniu się lub krótkim pływaniu w bardzo zimnej wodzie. Zazwyczaj morsuje się w rzekach, jeziorach, morzach i innych zbiornikach wodnych. Jego działanie można porównać do krioterapii. Ile czasu powinno się spędzać w wodzie podczas morsowania? Taka kąpiel powinna trwać od 3 do 5 minut. U dzieci czas ten wynosi 2-3 minuty, a jeżeli dziecko zanurza się całe – powinna to być chwila, która trwa jedynie kilkadziesiąt sekund. Jeśli jednak dziecko dopiero zaczyna przygodę z morsowaniem – wystarczy nawet jedno zanurzenie. Morsowanie dzieci - przeciwwskazania Przed rozpoczęciem przez dziecko morsowania, upewnij się, że nie ma ono żadnych chorób, które mogłyby być przeciwwskazaniem do tego. Są to między innymi: niewydolność układu krążenia choroby serca choroby mózgu epilepsja niektóre przewlekłe choroby, np. borelioza. Morsować nie powinny także dzieci, które nie ukończyły jeszcze 3. roku życia. Morsowanie dzieci – zalety Zastanawiasz się, czy morsowanie jest zdrowe dla dzieci? Odpowiadamy: tak, jeśli dziecko nie zmaga się z wymienionymi wcześniej chorobami, które są przeciwwskazaniem do tej aktywności. Innymi słowy: potrzebujecie pozwolenia lekarza na morsowanie dziecka. Dzięki lodowatym kąpielom zwiększa się odporność organizmu, tak zahartowane dziecko będzie więc rzadziej chorować. Pozostałe zalety morsowania to: zwiększenie wydolności układu sercowo-naczyniowego poprawa kondycji skóry redukcja stanów zapalnych pozytywny wpływ na funkcje poznawcze. Korzystnym aspektem morsowania dla dziecka jest także to, że doświadcza ono nowych rzeczy, dzięki czemu staje się bardziej otwarte na nieznane, pewne siebie i odważne. Jak zacząć morsować z dzieckiem Jak przygotować dziecko do morsowania? Przede wszystkim odpowiedzialnie. Należy wcześniej przyzwyczaić organizm do zmiany temperatur, np. poprzez coraz zimniejsze prysznice. Nie powinno się także morsować w pojedynkę, warto wcześniej np. zapisać siebie i dziecko do klubu morsów i korzystać z doświadczenia i wiedzy innych. Przed morsowaniem obowiązkowe jest również wykonanie rozgrzewki. Pierwsze wejście do wody powinno być spokojne, lecz stanowcze. Chcąc rozpocząć swoją przygodę z morsowaniem, warto wcześniej również zasięgnąć opinii lekarza na ten temat. Istotnym elementem jest również strój do morsowania: czapka i rękawiczki, ponieważ właśnie przez głowę i dłonie ucieka najwięcej ciepła. Warto również zaopatrzyć siebie/dziecko w specjalne buty do morsowania (neoprenowe). Do tego jeszcze obowiązkowo strój kąpielowy lub kąpielówki i można zaczynać zabawę! :) View Burdaffi on the source website Zobacz także: Morsowanie w ciąży: czy to bezpieczne? Jak wpływa na dziecko? Dzieci leżakują na mrozie. Szokujący pomysł jednego z przedszkoli Jak długo dziecko może przebywać na mrozie?
Karate dla dzieci – czy warto zapisać dziecko?
Wahasz się, czy zapisać dziecko na zajęcia karate dla dzieci? Niepotrzebnie, bo to dobry pomysł. Jak każdy sport karate jest doskonałą szkołą charakteru i wspomaga rozwój fizyczny dziecka. Choć to sport walki, treningi przez długi czas nie mają z nią wiele wspólnego, za to pełno w nich zabaw ruchowych i ćwiczeń techniki.
Główną zaletą karate dla dzieci jest poprawa<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/jak-wspierac-rozwoj-motoryczny-dziecka-przez-zabawe-24253-r1/"> koordynacji ruchowej dziecka, która jest jedną z najważniejszych składowych motoryki. Karate przypomina balet – w obu przypadkach górna, jak i dolna część ciała musi wykonywać zawiłe, skoordynowane ruchy. Zdaniem ekspertów, to właśnie ta wschodnia sztuka walki może rozwinąć w twoim dziecku równowagę i płynności ruchów. Spis treści: Sztuki walki dla dzieci – od ilu lat dziecko może zacząć treningi Jak wygląda trening karate dla dzieci Ile kosztuje karate dla dzieci Strój na karate dla dzieci Zalety karate Gdzie znaleźć odpowiedni klub karate dla dzieci Sztuki walki dla dzieci – od ilu lat dziecko może zacząć treningi Karate jest dla każdego, dlatego mogą je ćwiczyć już kilkuletnie dzieci. W przedszkolach zajęcia są prowadzone już dla 3-latków. Oczywiście w przypadku maluchów treningi są bardziej kombinacją gier i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zabawy-ruchowe-dla-dzieci-23-pomysly-na-szalone-zabawy-ruchowe-12238-r1/">zabaw ruchowych przeplatanych nauką elementów karate. Zajęcia dla dzieci oferowane na zewnątrz z reguły adresowane są dla dzieci od 6. roku życia. Jak wygląda trening karate dla dzieci W bardzo wielu klubach dzieci ćwiczą w specjalnych napięstnikach i kaskach, chroniących twarz, jednak ten etap pojawia się dopiero po pewnym czasie, nie od razu. Początkowo treningi nie zawierają walk, a składają się z dużej ilości ćwiczeń ogólnorozwojowych i z nauki technik ciosów i kopnięć oraz z tzw. kata, czyli sekwencji ruchów wykorzystywanych w walkach, ale wykonywanych „na sucho’’ czyli bez przeciwnika. Trening składa się z: z ceremonii rozpoczęcia, podkreślającej korzenie karate rozgrzewki treningu właściwego uczącego technik karate ćwiczeń rozciągających ceremonii zakończenia, pozwalającej się wyciszyć. Na pierwszych zajęciach dziecko poznaje też zasady karate i jego nomenklaturę. Ile kosztuje karate dla dzieci Jeżeli zapiszesz dziecko na zajęcia organizowane w przedszkolu, musisz się liczyć z wydatkiem ok. 60 złotych miesięcznie. Droższe są zajęcia wykupione w klubach sportowych – to najczęściej już ponad 100 złotych miesięcznie (karate dla dzieci w Warszawie to koszt ok.120 złotych, we Wrocławiu – 120-150 złotych, w Katowicach – ok. 100 złotych, w Poznaniu – 100 złotych). Strój na karate dla dzieci Musisz się liczyć także z dodatkowymi wydatkami – np. zakupem stroju do karate, aczkolwiek na początku nie jest on niezbędny. Wystarczy wygodny dres. Koszt stroju do karate – karategi – to ok. 100 złotych (najtaniej kupisz go w sklepach internetowych). Można też szukać używanej karategi. Buty nie są potrzebne, bo karate trenuje się boso. View Burdaffi on the source website Są różne szkoły karate, a każda z nich ma swój symbol. U trenera można kupić emblematy, które naszywa się na karategę – dzieci na ogół chcą je mieć. To też wydatek (kilkadziesiąt złotych), ale warto go ponieść dopiero wtedy, gdy dziecko zaangażuje się w treningi i będzie zanosiło się na to, że będzie uprawiać karate przez dłuższy czas. Jeśli chodzi o rękawice czy ochraniacze, to w dobrych szkołach karate są one na wyposażeniu. Zwykle warto kupić je dziecku dopiero wtedy, gdy treningi wchodzą w etap walk, a dziecko będzie kontynuowało przygodę z tym sportem. Najbardziej potrzebne okazują się ochraniacze na golenie i stopy – te można kupić od ok. 40 zł za komplet. Ochraniacze głowy są droższe (od. 100 zł), ale najczęściej dysponują nimi szkoły karate i pożyczają je swoim podopiecznym. Dlatego przed zakupami warto porozmawiać z trenerem (w karate nazywa się go senseiem) i zapytać, co i kiedy dziecku będzie niezbędne. Zalety karate dla dzieci Karate dla dziecka to nie tylko poprawa jego kondycji i koordynacji ruchowej czy okazja do spotkania się z rówieśnikami i zabawy w grupie. To prawdziwa „kuźnia” charakteru, stopniowego i wytrwałego dążenia do realizacji swoich celów i panowania nad emocjami. Karate rozwija u dziecka: siłę, szybkość, gibkość, zręczność, wytrzymałość. Dzięki karate twoje dziecko uczy się: skupienia, opanowania, koncentracji, cierpliwości, samodyscypliny, samokontroli. Badania pokazują, że trening karate pomaga dziecku w przyswajaniu wiedzy. To wszystko zasługa koncentracji, którą wyrabia sobie dziecko poprzez zdyscyplinowane wykonywanie technik wskazanych przez instruktora. Ćwicząc karate, dziecko uczy się kilkudziesięciu ruchów – bloków, uderzeń, kopnięć i przejść w określonych pozycjach – to zdecydowanie wymaga skupienia. Dzięki treningom karate dziecko staje się silniejsze psychicznie. I – chociaż trenuje sztukę walki – wcale nie będzie bardziej agresywne, bo na treningu się wyładuje. Dlatego karate polecane jest <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/adhd-jak-wychowywac-dziecko-18952-r1/">dzieciom nadpobudliwym. Dziecko trenujące karate uczy się nie bać się przeciwnika – nie chowa głowy w piasek, tylko patrzy mu w oczy. Potrafi chronić się przed zadawanymi ciosami. Ale warto pamiętać, że na tak wczesnym etapie nauki i rozwoju to nie samoobrona i walka są najważniejsze w tym sporcie, a kształtowanie charakteru i usprawnianie ciała. Gdzie znaleźć odpowiedni klub karate dla dzieci Warto zapisać dziecko do klubu zarejestrowanego w Polskim Związku Karate Tradycyjnego. To większa gwarancja doświadczenia i profesjonalizmu instruktorów. Z reguły bez problemu znajdziesz lekcje karate w swojej okolicy. Kluby często organizują także zajęcia w mniejszych miastach lub wsiach. Karate dla dzieci to idealny, ogólnorozwojowy sport. Dziecko trenujące karate uczy się panować nad swoimi emocjami. Pamiętaj jednak, że <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/jaki-sport-dla-dziecka-wybrac-i-kto-powinien-o-tym-decydowac-29944-r1/">wybór sportu dla dziecka nie może się odbywać bez jego udziału. Maluch musi tego chcieć i mieć możliwość wyboru! Karate to sztuka i sport walki stworzony przez mieszkańców japońskiej Okinawy jako metoda samoobrony bez użycia broni. Przez stulecia rozwijała się z chińskich stylów walki, wykorzystujących usystematyzowane i wyćwiczone techniki bloków, uderzeń i kopnięć. Słowo „karate” oznacza „pusta (naga, bez broni) ręka”. Powstało ponad 100 stylów karate, ale można wyróżnić trzy podstawowe kierunki: karate tradycyjne jako walka na śmierć i życie; karate jako sport z elementami samoobrony i karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia – nienastawione bezpośrednio na samoobronę i rywalizację. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zajecia-sportowe-dla-dziecka-jak-wybrac-najlepsze-25798-r1/">Na jakie zajęcia sportowe zapisać dziecko i kiedy, radzi psycholog sportu Gimnastyka jest dzieciom potrzebna <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/szkolka-pilkarska-zapisz-dziecko-na-treningi-pilki-noznej-film-814-r22/">Czy zapisać dziecko na piłkę nożną? – zobacz film
Jaki sport dla dziecka wybrać i kto powinien o tym decydować
Żeby wybrać sport dla dziecka, trzeba odsunąć na bok własne ambicje. To, że tata był mistrzem judo, nie znaczy, że jego syn ma w tym kierunku predyspozycje. Najważniejsze, to... pozwolić dziecku wybrać. Zadaniem mądrego rodzica jest tylko zapewnienie synowi czy córce kontaktu z różnymi dyscyplinami sportu. Reszta należy do dziecka.
Zapisanie dziecka na zajęcia sportowe to naprawdę dobry pomysł, bo każdy sport, przynajmniej na początkowym etapie jego uprawiania, to doskonałe wsparcie rozwoju fizycznego. Jednak nie tylko o rozwój sprawności dziecka tu chodzi. Regularne treningi wyrabiają u niego nawyk uprawiania aktywności fizycznej. Jest więc duża szansa, że dziecko, które uprawia sport, wyrośnie na aktywnego fizycznie dorosłego. A to już jest kapitał na całe życie. Spis treści: Jaki sport dla 3-latka Jaki sport dla 4-latka Sporty dla dziewczynek Najważniejsze przy wyborze sportu dla dziecka Jaki sport dla 3-latka W tym wieku jest jeszcze za wcześnie na większość sportów. Bezpieczne będzie za to aktywizowanie dziecka w ramach najprostszych zajęć fizycznych. Gimnastyka ogólnorozwojowa, rytmika, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/jazda-na-rowerze-jak-nauczyc-dziecko-jezdzicna-rowerze-3756-r1/">nauka jazdy na rowerze, jazda na sankach, kąpiele w basenie, spacery, gry i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zabawy-ruchowe-dla-dzieci-23-pomysly-na-szalone-zabawy-ruchowe-12238-r1/">zabawy ruchowe – to wszystko pozwoli malcowi w harmonijny sposób rozwijać swoją sprawność fizyczną. Najważniejsze na tym etapie jest to, by nie powstrzymywać dziecka przed ruchem, a jedynie zapewnić mu bezpieczeństwo. Wspinanie się na drabinki, huśtanie się, zabawa na karuzeli, zjeżdżanie ze zjeżdżalni – warto na to wszystko pozwalać, a nawet zachęcać i pokazywać maluchowi różne aktywności, dbając, aby nic mu się przy zabawie nie stało. Jaki sport dla 4-latka Czterolatek nie jest wiele sprawniejszy od trzylatka. Dlatego dla niego nadal najlepsze są zajęcia ogólnorozwojowe. W przedszkolach często można spotkać się z ofertą dodatkowych zajęć fizycznych adresowanych nawet do tak małych dzieci. Czy warto je na nie zapisywać? Tak, a to dlatego, że nawet jeśli będzie to <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/lekcje-karate-dla-dzieci-od-jakiego-wieku-gdzie-mozna-sie-zapisac-26249-r1/">karate dla dzieci czy balet, treningi nie są ani obciążające, ani nudne, ale polegają głównie na kształtowaniu sprawności ogólnej dziecka i dobrej zabawie. Jeśli maluch będzie w nich uczestniczył, prowadzący je trener będzie mógł rodzicom przekazać informacje o tym, jakie cechy sprawności są u dziecka dobrze wykształcone, a z jakimi maluch ma problem. Na tym etapie można też pokusić się o ocenę, jakie predyspozycje sportowe może przejawiać dziecko w przyszłości. To pomoże ukierunkować zainteresowania sportowe malucha i podsuwać mu sporty, w których będzie się dobrze czuło. Sporty dla dziewczynek Obecnie nie dzieli się popularnych sportów na męskie i damskie. Dlatego nie powinien dziwić chłopiec na zajęciach z baletu, a dziewczynka na lekcjach<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/judo-dla-dzieci-film-jak-dzieci-trenuja-judo-na-legii-820-r22/"> judo dla dzieci. Najważniejsze jest to, aby dziecko chciało uprawiać wybrany sport. Mimo tego są sporty, które mocniej pociągają dziewczynki. Należą do nich: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/gimnastyka-artystyczna-dla-dzieci-pomysly-na-aktywnosc-ruchowa-przedszkolaka-26833-r1/">gimnastyka artystyczna, jazda figurowa na łyżwach, taniec. Niestety wszystkie są dość specyficzne i wymagają poczucia rytmu i doskonałej koordynacji ruchowej. Nie każda dziewczynka się do nich nadaje, co nie powinno powstrzymywać jej rodziców przed zapisaniem córki na tego typu zajęcia, jeśli sama zainteresowana się tego chce. Najprawdopodobniej dość szybko do niej dotrze, że nie idzie jej najlepiej i sama zrezygnuje. Wtedy warto jej podsunąć nową propozycję już bardziej dopasowaną do jej sprawności. Najważniejsze przy wyborze sportu dla dziecka W Polsce dzieci najczęściej uprawiają piłkę nożną, pływanie, sporty walki i taniec. Na szczęście oferta zajęć sportowych na tym się nie kończy, więc jeśli dziecko nie zagustuje w żadnym z najpopularniejszych sportów, można mu podsunąć propozycję. To, czy dziecku się ona spodoba, zależy od kilku czynników. Są nimi: postawa trenera, predyspozycje dziecka, sposób prowadzenia zajęć, zdrowe podejście rodziców do treningów dziecka. Warto też pamiętać, że nie z każdego dziecka można zrobić sportowca i nie to jest najważniejsze. Świetnie będzie, jeśli dziecko zaangażuje się na poważnie w uprawianie jakiegoś sportu i zacznie na tym polu odnosić sukcesy. Jeśli jednak maluch nie ma zadatków na sportowego mistrza świata, nie ma co załamywać rąk, nawet jeśli ambicją rodziców było <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/wychowac-olimpijczyka-jak-zachecic-dziecko-do-uprawiania-sportu-15283-r1/">wychowanie olimpijczyka. Najistotniejsze jest to, aby dziecko regularnie się ruszało, bo to stymuluje jego rozwój, kształtuje charakter (samodyscyplinę, konsekwencję w działaniu, godzenie się z porażkami itd.) i zdrowe nawyki. Dlatego, nawet jeśli dziecko ma ewidentne predyspozycje w kierunku tenisa, ale woli chodzić na judo dla dzieci, nie należy go za wszelką cenę namawiać na tenisa. Można próbować to robić, ale nie wbrew jego woli. Znalezienie sportu dla dziecka, takiego, które będzie chciało uprawiać, wymaga czasu. Trzeba stworzyć mu okazje do próbowania różnych dyscyplin sportowych. Pomoże w tym przedszkole, zajęcia dodatkowe w szkole i poza nią oraz aktywności sportowe, które obejmuje program obozów czy kolonii. Nie uszczęśliwiajmy dzieci na siłę. Dajmy im możliwość wyboru. Jeśli twoja pociecha nadal nie chce uprawiać sportu, to jedynie znak, że jeszcze nie trafiła na taki, który by się jej spodobał. Może będzie to tenis stołowy, łucznictwo, bieganie długodystansowe, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/nauka-jazdy-na-nartach-dla-dzieci-27791-r1/">nauka jazdy na nartach albo wspinaczka skałkowa? Cokolwiek to będzie, trzeba dziecko wspierać w jego zainteresowaniach i dać mu prawo do ich zmiany. I jeszcze jedno: jeśli chcesz, aby twoje dziecko regularnie uprawiało sport, sama musisz to robić. Nie musi to być ta sama dyscyplina sportu, jaką interesuje się twoja pociecha. Jednak widok trenującego rodzica to najlepsza motywacja dla dziecka. Sprawdź też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/gimnastyka-dla-dzieci-zbedna-czy-potrzebna-26839-r1/">Gimnastyka jest dzieciom potrzebna Na czym polega gimnastyka korekcyjna <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/nauka-plywania-jak-oswoic-dziecko-jakie-akcesoria-kupic-25751-r1/">Pierwsza lekcja pływania – co jest potrzebne dziecku
Na jakie zajęcia sportowe zapisać dziecko i kiedy, radzi psycholog sportu
Zastanawiasz się, czy warto zapisać dziecko na zajęcia sportowe, a jeśli tak, to jaką dyscyplinę sportową wybrać? Pytamy eksperta o odpowiedni sport dla dziecka, wyjaśniamy, jakie cechy powinien posiadać trener pracujący z dziećmi i co robić, żeby mały sportowiec nie zniechęcił się już po kilku treningach.
Zajęcia sportowe mogą być dla dziecka świetną formą spędzania wolnego czasu, pod warunkiem, że dobrze wybierzemy ich rodzaj. O tym, kiedy kilkulatek może zacząć sportowe treningi i w jakiej konkurencji sportowej, rozmawiamy z dr Martyną Tadzik, psychologiem sportu i mamą. Spis treści: Kiedy zapisać dziecko na zajęcia sportowe? Jaki sport wybrać dla dziecka na początek? Czym się kierować, wybierając dla dziecka sport? Jakie cechy powinien mieć trener, który pracuje z dziećmi? Sport zespołowy czy indywidualny dla dziecka? Co robić, gdy dziecko nie chce chodzić na zajęcia sportowe? Jak zachęcać dziecko do treningów? Kiedy zapisać dziecko na zajęcia sportowe? – Wielu trenerów odpowie, że jak najszybciej, bo często myślą przez pryzmat wyniku sportowego. Ja doradzałabym jednak w tej kwestii rozważność. Każdy rodzic najlepiej zna swoje dziecko, wie, czy jest gotowe na regularne zajęcia sportowe, na funkcjonowanie w nowej grupie, na kontakt z trenerem, a w związku z tym na podporządkowanie się określonym zasadom i obowiązkom. Od jakiego sportu zacząć? – Najzdrowiej zacząć od zajęć ogólnorozwojowych, opartych o <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zabawy-ruchowe-dla-dzieci-23-pomysly-na-szalone-zabawy-ruchowe-12238-r1/">zabawy ruchowe. To świetna baza do wyboru dyscypliny sportowej. Dopiero początek szkoły podstawowej jest momentem, kiedy możemy pomyśleć o zapisaniu dziecka do konkretnej sekcji sportowej. Ale też nie każdej, np. treningi wioślarskie zaczyna się później. Czym się kierować, wybierając dyscyplinę sportu? Brać pod uwagę to, co się podoba dziecku, czy to, co naszym zdaniem będzie dla niego dobre? – Pozwólmy dziecku na eksperymentowanie! Im więcej dyscyplin sportowych pozna, tym lepiej. Zyskamy szansę obserwowania, co sprawia mu frajdę, do czego ma predyspozycje, co je ciekawi. A dziecko będzie mogło uczestniczyć w podjęciu decyzji, na jakie zajęcia się zapisać lub zacząć częściej chodzić. Każdy rodzic dobrze zna swoją pociechę i wie, że np. lubi bawić się w grupie albo preferuje indywidualne działanie. Są maluchy, które potrafią działać skutecznie w niesprzyjających warunkach – hałas, chaos, dużo osób wokół, a im to nie przeszkadza. Są też takie, które potrafią skupić się na zadaniu jedynie wtedy, kiedy nie ma zakłócających bodźców zewnętrznych. Musimy to brać pod uwagę, ale musimy też pamiętać, że dużo się może zmienić w przyszłości. Doświadczajmy. Obserwujmy. Zaufajmy też trenerom, którzy po poznaniu naszego dziecka podpowiedzą, na jakie zajęcia je posłać. Jak rozpoznać dobrego trenera? – To niewątpliwie osoba, która potrafi nawiązać z dzieckiem przyjazną i fajną relację. Bez kontaktu z trenerem, pełnego pozytywnych emocji, przygoda ze sportem się nie uda. Dobry trener potrafi tak prowadzić zajęcia, że dzieci rozwijają się wszechstronnie poprzez zabawę, a wynik sportowy jest traktowany drugorzędnie. Dla niego najważniejsze jest stworzenie motywującej i radosnej atmosfery, która sprzyja polubieniu aktywnego spędzania czasu. Kiedy wybrać sport zespołowy, a kiedy postawić na indywidualny? – Każde dziecko ma cechy, które predysponują go mniej lub bardziej do sportów zespołowych albo do indywidualnych. Ale musimy też pamiętać o tym, że dzieci stale się rozwijają. Warto, aby poznały na początku jak najwięcej dyscyplin sportowych, żeby mogły przekonać się, co sprawia im największą frajdę i gdzie czują się najlepiej. To da im również szansę rozwijania różnych umiejętności – i z dyscyplin indywidualnych, i z zespołowych. Co robić, gdy dziecko się zniechęci po kilku treningach? – Zadajmy sobie pytanie, z czego to wynika? Może to tylko chwilowa słabość, a może przyczyną jest nieodnalezienie się w grupie lub chłodne traktowanie przez trenera. Może dziecko czuje się słabsze od innych, bo podczas pierwszych zajęć wykonało wszystkie zadania najwolniej? Rozmawiajmy z dziećmi. One powiedzą nam wszystko. Nie naciskajmy, ale pozytywnie, ciepło interesujmy się, co się dzieje na treningach. Co robić, żeby się nie zniechęciło? – Wspierajmy i pozytywnie motywujmy, ale bez wywierania nacisków. To normalne, że nastawienie dzieci się zmienia, że ulegają różnym nastrojom. Zajęcia dodatkowe nie mogą być realizowane pod przymusem. Nie będą wtedy przyjemnością. Staną się przykrym obowiązkiem lub karą. Sport to pozytywne emocje. O to powinniśmy zadbać przede wszystkim. Czy można wychować małego sportowca, jeśli samemu najchętniej spędza się wolny czas na kanapie? – Niestety – a może właśnie na szczęście – wszystko zaczyna się od nas – rodziców! Aktywnością fizyczną zarażamy się w domu. Dzieci stają się takie, jak ich otoczenie. A są doskonałymi obserwatorami i nic nie umknie ich uwadze. Ich dobre i złe nawyki kształtują najważniejsze dla nich osoby – czyli rodzice. Wcale nie musimy mieć zawodowej przeszłości sportowej ani profesjonalnego sprzętu sportowego w domu, aby naszemu dziecko hasła „ruch”, "sport", "aktywność fizyczna" niosły same pozytywne skojarzenia. Dr Martyna Tadzik jest psychologiem sportu. Zajmuje się doradztwem skierowanym do sportowców, ich trenerów i rodziców (psychologia sportu, dietetyka sportowa, fizjoterapia sportowa, przygotowanie ogólne). W firmie Technika Zwycięstwa koordynuje pracę zespołu specjalistów wspierających wszechstronny rozwój zawodników. Jest mamą 3,5-letniego Dominika. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jakie-wybrac-zajecia-dodatkowe-dla-dzieci-17673-r1/">Zajęcia dodatkowe dla dziecka – jakie wybrać i ile? Judo dla dzieci – zobacz film z treningu Dzieci regenerują się szybciej od małych sportowców
Judo dla dzieci – sport, który kształtuje ciało i umysł
Judo dla dzieci to przede wszystkim szkoła charakteru i harmonijny rozwój ciała. Zajęcia nie są nudne i wszechstronnie rozwijają sprawność fizyczną. Mogą też być świetnym sposobem na profilaktykę wad postawy.
Judo to doskonały sport dla dziecka w każdym wieku. Treningi wzmacniają jego mięśnie, poprawiają koordynację ruchową i gibkość, a przede wszystkim zapewniają dziecku ruch, którego w dzisiejszych czasach maluchom często brakuje. Judo dla dzieci to też okazja do spotkań z przyjaciółmi i nawiązywania przyjaźni na długie lata. Spis treści: Zalety judo dla dzieci Kiedy zapisać dziecko na judo Stopnie judo i kolory pasów Zalety judo dla dzieci Judo to doskonała dyscyplina sportu dla dzieci ruchliwych, pełnych energii, bo mata daje im możliwość wyszaleć się i zmęczyć. Treningi wzmacniają wiele mięśni (przede wszystkim nóg, brzucha, klatki piersiowej i grzbietu), wpływają pozytywnie na ogólny rozwój, uczą utrzymania równowagi, koordynacji, poprawiają gibkość. Są więc świetnym rodzajem gimnastyki, ale przede wszystkim kapitalną zabawą ruchową. Ale to nie wszystko. Judo uczy dzieci konsekwencji w działaniu, wytrwałości i szacunku dla innych ludzi. Kiedy zapisać dziecko na judo Na judo możesz zapisać już kilkulatka. Dziecko nie musi wykazywać jakichś szczególnych zdolności w kierunku judo, po prostu wystarczy zaprowadzić dziecko na pierwsze zajęcia i przekonać się, czy podoba mu się taka forma aktywności. Jeśli myślisz o profesjonalnym szkoleniu judo dla swojego dziecka, musisz pamiętać, że jest ono długotrwałe (rozpoczyna się od ćwiczeń ogólnorozwojowych) i dopiero w jego trakcie okazuje się, czy dziecko ma predyspozycje w kierunku tego sportu. Stopnie judo i kolory pasów Stopień zaawansowania w judo oznacza się kolorem pasa. Są dwa rodzaje stopni: kyū i dan. Zdobycie kolejnego stopnia związane jest egzaminem, który weryfikuje opanowanie technik wymaganych na dany stopień. Przy nadawaniu stopni powyżej 3 kyū pod uwagę bierze się tez wyniki sportowe, z kolei stopnie 7 dan i wyższe – są stopniami honorowymi przyznawanymi przez federacje kontynentalne (7 i 8 dan) oraz Międzynarodową Federację Judo (9 i 10 dan). 6 kyū, rokkyū – biały pas, 5 kyū, gokyū– żółty pas, 4 kyū, yonkyū – pomarańczowy pas, 3 kyū, sankyū – zielony pas, 2 kyū, nikyū – niebieski pas, 1 kyū, ikkyū – brązowy pas, Stopniom dan odpowiada czarny pas. Jednak od 6 dan można nosić pas biało-czerwony, a od 9 czerwony: 1 dan, shodan – pas czarny, 2 dan, nidan – pas czarny, 3 dan, sandan – pas czarny, 4 dan, yondan – pas czarny, 5 dan, godan – pas czarny, 6 dan, rokudan – biało-czerwony, 7 dan, shichidan – biało-czerwony, 8 dan, hachidan – biało-czerwony, 9 dan, kyūdan – czerwony, 10 dan, jūdan – czerwony. Zobacz także: 6 rodzajów zajęć sportowych – wybierz najlepsze dla swojego dziecka Karate dla dziecka – zdrowie i siła charakteru Jak wychować olimpijczyka
Tenis ziemny - ćwiczenia dla dzieci [WIDEO]
Prezentujemy ćwiczenia tenisa ziemnego dla dzieci polecane przez trenerkę tenisowej szkółki Legii. Dzięki tym zabawom tenisowym dziecko polubi tenis ziemny i zdobędzie pierwsze szlify.
Prezentowane ćwiczenia tenisa ziemnego dla dzieci nie zastąpią oczywiście profesjonalnych treningów, ale mogą zachęcić dziecko do tenisa. Poza tym dzięki nim możesz sprawdzić, czy twoje dziecko w ogóle ma ochotę na treningi. Zachęcaj dziecko do ćwiczeń, kto wie, może zrobi sportową karierę i wyrośnie na tenisowego mistrza? Zabawy tenisowe dla dzieci Przedstawiamy kilka ćwiczeń tenisowych dla dzieci, które z pewnością sprawią maluchom wiele radości, ale także doskonale wpłyną na ich kondycję fizyczną. Ćwiczenie tenisowe 1 Poproś dziecko, by położyło piłkę tenisową na rakiecie i wykonało 10 okrążeń piłki wokół ramy rakiety w jedną stronę, a następnie 10 okrążeń w stronę przeciwną. Rakietę tenisową dziecko powinno trzymać jedną ręką. Ćwiczenie tenisowe 2 Poproś dziecko, by trzymając piłkę na rakiecie, poruszało się i zatrzymywało zgodnie z twoimi poleceniami: mówisz „start" – dziecko idzie, mówisz „stop" – dziecko zatrzymuje się. Ćwiczenie tenisowe 3 Poproś dziecko, by stanęło szeroko na nogach przed tobą (odwrócone do ciebie plecami). Poturlaj piłkę między nogami dziecka. Zadaniem dziecka jest złapanie piłki, zanim dotrze ona do jakiegoś wyznaczonego przez ciebie celu (np. siatki, położonego przez ciebie patyka itp.). Ćwiczenie tenisowe 4 Poproś swojego małego sportowca, by stanął przed tobą (odwrócony do ciebie plecami). Rzuć piłkę nad głową dziecka tak, by upadła przed nim. Zadaniem dziecka jest złapanie piłki po jednym koźle. Ćwiczenie tenisowe 5 Poproś dziecko, by wysoko podrzucało piłkę i łapało ją po koźle (lub – w trudniejszej wersji – w powietrzu). W trakcie oczekiwania na piłkę dziecko ma wykonać jak najwięcej klaśnięć w dłonie. Więcej informacji o profesjonalnych treningach znajdziesz na stronie Legia Tennis Schools
Runmaggedon Kids – świetna sportowa zabawa dla dzieci!
Runmaggedon Kids to konkurencja dla dzieci rozgrywana w ramach zawodów biegowych Runmaggedon. Jest to bieg w terenie na dystansie jednego kilometra, a na trasie czeka na małych zawodników szereg przeszkód.
Runmaggedon Kids przeznaczony jest dla dzieci w wieku 4-11 lat. Organizowany jest w różnych miejscach w Polsce. Trasa o długości około 1000 metrów poprowadzona jest w terenie, tak jak w przypadku biegów Runmaggedon dla dorosłych. W czasie biegu dzieci mają do pokonania zwykle 10 przeszkód. Oczywiście wygrywa to dziecko, które jako pierwsze dotrze do mety, ale satysfakcję i medale otrzymują wszyscy mali zawodnicy docierający do mety. Runmaggedon Kids: kategorie wiekowe zapisy start w zawodach przeszkody przygotowania ryzyko kontra korzyści Kategorie wiekowe Runmaggedon Kids Startujące w zawodach dzieci najczęściej są dzielone na następujące kategorie wiekowe: 4-5 lat, 6-8 lat, 9-11 lat. Aby znaleźć się w konkretnej kategorii, dziecko musi mieć ukończone tyle lat, ile jest wskazane w dolnej granicy wiekowej kategorii. Zatem dziecko w wieku 8 lat i 11 miesięcy nadal będzie w kategorii 6-8 lat, a nie w wyższej. Zapisy na Runmaggedon Kids Do startu w zawodach dziecko zapisuje rodzic lub opiekun prawny. Musi on mieć założone konto na stronie runmaggedon.pl. Zapisy są także możliwe na miejscu, w dniu zawodów, o ile jeszcze będą wolne miejsca startowe. Udział w zawodach jest płatny – opłaty można dokonać wcześniej przelewem lub przy zapisie na miejscu. Warto jednak zapisywać się i płacić wcześniej, gdyż wtedy ceny są niższe niż bezpośrednio przed zawodami. Udział jednego dziecka w Runmaggedon Kids to koszt ok. 60 zł, jeśli start zostanie wykupiony bezpośrednio przed zawodami. W cenie, oprócz udziału w zawodach, jest tzw. pakiet startowy. Znajdują się w nim różne gadżety oraz bandana Runmaggedon Kids. Na mecie dziecko otrzyma medal, napój chłodzący lub rozgrzewający (malinowa herbatka lub kakao), jeśli w dniu biegu jest chłodno. Jak wygląda start w zawodach Runmaggedon Kids Dzieciaki są podzielone na grupy wiekowe i startowe. Dlatego trzeba z wyprzedzeniem sprawdzić, na którą godzinę planowany jest start grupy, w której znajduje się dziecko. Na miejsce zawodów warto dotrzeć nie później niż na godzinę przed startem i w Biurze Zawodów odebrać pakiet startowy oraz wypełnić oświadczenie. Do odbioru pakietu upoważniony jest opiekun prawny dziecka, który wylegitymuje się dokumentem tożsamości. Dziecko z pakietem otrzyma specjalną opaskę, która upoważni je do udziału w biegu. Na 15 minut przed startem dziecko musi znaleźć się w strefie startu. Tam wolontariusze będą wypisywać na buziach dzieci numery. Przed startem odbywa się obowiązkowa rozgrzewka w formie prostych ćwiczeń. Następnie dzieciaki ustawiają się za linią startu i na sygnał wyruszają na trasę. Można ją pokonać biegiem, marszobiegiem lub marszem. Na trasie znajdują się przeszkody o różnym stopniu trudności, z którymi większość dzieci, z mniejszym lub większym wysiłkiem, radzi sobie samodzielnie. Dzieci, które mają problemy z pokonaniem przeszkód, mogą uzyskać pomoc od innych zawodników, a w trudniejszych sytuacjach pomogą dziecku wolontariusze. Rodzice nie mogą znajdować się na trasie biegu dzieci, nie mogą im pomagać w pokonywaniu przeszkód. Dlatego dobrym pomysłem jest, aby dziecko startowało w towarzystwie kolegów i koleżanek, którzy w razie potrzeby mu pomogą. Po każdej grupie na trasę wyrusza wolontariusz, który sprawdza, czy wszystkie dzieci już pokonały trasę i w razie potrzeby pomaga małym maruderom. Przeszkody na trasie Runmaggedon Kids Najczęściej jest ich 10, a w czasie każdego biegu może to być nieco inny zestaw. Często dzieciaki muszą pokonywać odcinki pełne błota (bo dzieci kochają się brudzić!), niewysokie przeszkody, minitrasy linowe, przeszkody z opon, miniścianki wspinaczkowe, odcinki, na których trzeba się czołgać. To sprawia, że zawody są bardzo urozmaicone i dostarczają najmłodszym mnóstwa wrażeń. Każde dziecko po dotarciu do mety i otrzymaniu medalu jest z siebie bardzo dumne – czas pokonania trasy odgrywa tu naprawdę dużą mniejszą rolę niż zabawa. Przygotowanie do startu w Runmaggedon Kids Aby ukończyć bieg, nie trzeba się specjalnie szykować. Oczywiście szybciej pokona trasę i przeszkody sprawne fizycznie dziecko niż to, które unika na co dzień aktywności fizycznej. Dla przeciętnie sprawnego dziecka pokonanie biegiem dystansu 1000 metrów z przerwami na pokonywanie przeszkód nie będzie wielkim problemem, choć do mety dotrze zasapane i zgrzane. Jeśli jednak maluch ma zacięcie sportowe i chce rywalizować z innymi dziećmi, może do startu w Runamaggedon Kids wcześniej się przygotować. Przydadzą się treningi biegowe oraz sprawności ogólnej, które kształtują koordynację ruchową, siłę całego ciała i szybkość. Aby przygotować dziecko do startu, można poprosić o pomoc nauczyciela WF-u lub trenera, o ile dziecko trenuje np. karate czy inny sport. Rodzice z dzieckiem mogą też we własnym zakresie poprawiać swoją sprawność poprzez zabawy ruchowe na świeżym powietrzu. Runmaggedon – ryzyko kontra korzyści dla dziecka Te drugie zdecydowanie przeważają. Trasa Runmaggedon Kids jest zawsze dobrze przygotowana, podobnie przeszkody i wolontariusze. To sprawia, że udział w zawodach nie niesie ze sobą większego ryzyka dla zdrowia dziecka. Oczywiście mogą przydarzyć się otarcia, czy stłuczenia, a nawet poważniejsze kontuzje, ale dochodzi do nich naprawdę rzadko. Tymczasem start i ukończenie biegu jest dla dziecka wielkim przeżyciem i źródłem olbrzymiej satysfakcji. Tego typu aktywna zabawa może zachęcić dotąd mało ruszającego się chłopca czy dziewczynkę do tego, aby zacząć uprawiać jakiś sport odpowiedni dla dzieci. Obecnie wybór jest naprawdę duży, a każda godzina spędzona przez dziecko na aktywności ruchowej jest bezcenna. Więcej o dzieciach i sporcie: Czy warto zapisać dziecko na karate? Czego dzieci uczą się poprzez sport Jak wychować olimpijczyka?
Czy joga jest dla dzieci? Wyjaśnia joginka i psycholog
To nieprawda, że joga jest tylko dla dorosłych. Już kilkulatki mogą ją praktykować! I mieć z niej mnóstwo korzyści. Zajęcia dla dzieci różnią się jednak od tych dla dorosłych. Na czym polegają? Ilonę Pawluk, trenerkę jogi i psycholożkę, pyta Tatiana Audycka.
Joga niesie wiele korzyści także dzieci (nie tylko dla dorosłych) i na szczęście jest coraz bardziej popularna w naszym kraju. Na zajęcia jogi mogą chodzić już całkiem małe dzieci. Co trzeba o niej wiedzieć i jak zorganizować zajęcia? Wyjaśnia Ilona Pawluk, trenerka jogi i psycholożka. Czy joga jest dla dzieci? Ilona Pawluk: – Zdecydowanie tak! Joga zwykle kojarzy się z ćwiczeniami fizycznymi, czyli asanami, jednak to również medytacja czy praktyka technik oddechowych. Joga wprowadza harmonię na poziomie ciała, ale też umysłu i relacji ze światem. Brzmi poważnie, ale na naszych zajęciach najmłodsi poznają jogę poprzez zabawę, taniec czy dramę. Poziom trudności ćwiczeń dostosowujemy do wieku, uwzględniając temperament dzieci. Gdy w zajęciach uczestniczą maluchy, sprawdzają się głównie asany i niektóre proste, krótkie ćwiczenia oddechowe. Od jakiego wieku maluchy mogą chodzić na jogę? – Dzieci są urodzonymi joginami. Już niemowlęta naturalnie przyjmują pozycje jogi, np. sięgają stopą do buzi. Małe dzieci zakładają nogi za głowę, bez trudu siadają w kwiecie lotosu czy wyginają kręgosłup w koci grzbiet. Dzięki elastycznym stawom mogą przyjmować pozycje, które są prawie niemożliwe dla dorosłych. Dzieci są naturalnie radosne, spontaniczne, nieobciążone stresem. Lubią zdobywać nowe umiejętności, cieszą się, że ćwiczą jogę. Prowadząc zajęcia z dziećmi, obserwuję, jak szybko wkręcają się w ćwiczenia. Na pewno warto zaproponować zajęcia z jogi dzieciom, które zaczynają edukację. Problemem jest wtedy brak ruchu, siedzenie przy komputerze, niewłaściwa dieta, otyłość, wady postawy. Przez to dzieci tracą spontaniczność i gibkość. Zapisać dziecko na zajęcia czy ćwiczyć w domu? – Ćwiczenia asan i inne elementy jogi z dziećmi powinny być prowadzone przez profesjonalnych nauczycieli, którzy wiedzą, co jest najlepsze dla danej grupy wiekowej. Później poznane asany można już ćwiczyć z dzieckiem w domu. Na czym polegają zajęcia jogi dla dzieci? – Joga dla dzieci to głównie zabawa i spontaniczność. Na zajęciach wykonuje się m.in. asany zwierzęce, gdzie dzieci naśladują zwierzęta. Wywołuje to dużo śmiechu, pobudza kreatywność i wyobraźnię dziecka, zachęca do radosnej komunikacji z rówieśnikami. Często rezygnuję z założonego planu i idę za potrzebą grupy, aby dzieci dobrze się bawiły, ale też mogły poznane metody zastosować potem w codziennym życiu. Co praktyka jogi daje dziecku? – Asany jogi pozwalają dziecku utrzymać prawidłową postawę ciała, stabilność, elastyczność stawów, wzmacniają ciało, poprawiają jego zręczność i świadomość. Wpływają na poprawę kondycji psychoruchowej. Joga oddechowa pomaga radzić sobie ze stresem, lękami i negatywnymi emocjami. Poprawia koncentrację i pamięć. Wzmacnia system odpornościowy. Badania naukowe nad jogicznymi technikami oddechowymi pokazują, że stosowanie ich wpływa m.in. na wzrost wydzielania oksytocyny (tzw. hormon szczęścia), spadek wydzielania kortyzolu (hormonu stresu), wpływa na stabilizację autonomicznego systemu nerwowego i wzrost aktywności fal beta w mózgu. Praktyka poprawia więc samopoczucie, pomaga dzieciom nadpobudliwym wyciszyć się, a nieśmiałym wzmocnić pewność siebie. Wzmacnia poczucie własnej wartości, wpływa na jakość podejmowanych decyzji (co ważne w świecie nastolatków), pomaga w radzeniu sobie w relacjach z innymi. A jeśli dziecko nie umie usiedzieć w miejscu, to odnajdzie się na jodze? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej – Propozycje jogi dla dzieci dostosowane są do wieku i temperamentu. Kilkulatki lubią ruch, dynamikę, spontaniczność i różnorodność asan. To wulkany energii. W jodze chodzi też o to, by tę energię odpowiednio ukierunkować. Rozbrykane dziecko odnajdzie się na jodze. Ćwiczenia połączone z oddechami pomagają w skupieniu uwagi. Rodzice dzieci uczestniczących w zajęciach jogi donoszą nam, że stały się one spokojniejsze. Medytacja to element jogi, wspiera uważność. Co zyska dziecko, które medytuje? – Medytacja to naturalny powrót do obecności „tu i teraz”, to kontakt z samym sobą. Medytacja dla dzieci różni się od tej dla dorosłych. Im młodsze dziecko, tym krócej usiedzi w jednej pozycji z zamkniętymi oczami. Dlatego zwykle są to raczej krótkie, parominutowe wprawki medytacyjne, w czasie których dzieci mogą na moment przenieść uwagę z zewnątrz do wewnątrz siebie. Medytacja wspiera naturalną spontaniczność dzieci, ich umiejętność bycia „tu i teraz”. Dla mnie oznacza to docenienie każdej chwili, akceptację rzeczywistości – „uznanie faktu”, jak mówią psycholodzy. Bycie w tym, co jest. Ilona Pawluk jest psychologiem, od ponad 28 lat jest też trenerką jogi oddechowej w Fundacji Art Of Living oraz trenerką programów dla dzieci Art. Excel i programów dla młodzieży YES!. Mama trójki dzieci.
Rowerki dla dzieci - 15 modeli do wyboru
Jazda na rowerze to nie tylko przyjemność. To także intensywny trening dla ciała i mózgu malucha. Sprawdź, jakie rowerki dla dzieci są dostępne w sklepach.
5 sportów, które możesz uprawiać z dzieckiem do późnej jesieni
Zobacz, co możesz ćwiczyć na zewnątrz razem z dzieckiem przez całą jesień!
Spędzanie czasu z dzieckiem buduje silne relacje. Dzięki zabawom wzajemnie poznajemy się i uczymy być ze sobą. Wakacje, to świetny moment na budowanie więzi, gdyż mamy dla siebie trochę więcej czasu. Warto spędzić go aktywnie. Jak? Podpowiadamy!
Co robić, by aktywnie wykorzystać wolny czas z dzieckiem? Na początek możemy zacząć od wspólnego spaceru po okolicy. Może są w okolicy ciekawe parki, a może mieszkacie blisko lasu? Podczas takiej wędrówki możemy razem z dzieckiem poznawać przyrodę. Zabierzmy ze sobą piłkę, będzie okazja, by pograć. A może przypomnimy sobie zabawy z dzieciństwa? Oprócz wspólnych pieszych wycieczek, możemy również się wybrać na wycieczkę rowerową. Starsze dzieci pewnie chętnie pójdą z nami na rolki czy rower. Lato i wakacje, to czas wspólnych wypadów na basen, czy jezioro. Nauczmy dzieci pływać. Pływanie kształtuje sylwetkę i doskonale zapobiega wadom postawy. Do aktywności fizycznej zachęca Strefa Zdrowia Muszynianki - projekt edukacyjny, który wskazuje zdrowe nawyki żywieniowe, dba o aktywność fizyczną dzieci i młodzieży. Efektem rodzinnych aktywności będzie zaszczepienie w dziecku zamiłowania do sportu, który nie tylko poprawia nasze zdrowie i kondycję fizyczną, lecz także pozytywnie wpływa także na nasz układ odpornościowy. Poza tym uczy konsekwencji w dążeniu do celu oraz umiejętności pracy w grupie. Jak zachęcić dziecko do aktywności fizycznej? Od czego zacząć aby zachęcić dziecko do aktywności fizycznej? na przykład od kupienia mu sportowych gadżetów: na przykład skakanki, piłek czy rolek. Zamiast wspólnego oglądania telewizora, wybierzmy spacer, zamiast jeździć windą, idźmy schodami. Jeśli to możliwe i bezpieczne chodźmy z dzieckiem pieszo do przedszkola, czy szkoły. Dobrze byśmy mieli spróbujmy zrobić to w weekend. Kiedy zacząć przygodę dziecka ze sportem? Wdrażać do sportowego i aktywnego stylu życia możemy już pomału dwu- czy trzylatka. Nie zmuszajmy dziecka do sportu na siłę, to powinna być dla niego radość i przyjemność. Nie chcemy go przecież zniechęcić. W wieku pięciu lat ciało dziecka jest już lepiej przystosowane do sportu. Jego mięśnie, kości i stawy są już dostatecznie wytrzymałe. Poprawia się także zdolność utrzymania równowagi i koordynacji ruchów. Pięciolatek może się już nauczyć pływać, jeździć na rowerze czy jeździć na rolkach. Obserwujmy jakie aktywności lubi nasze dziecko, na pewno znajdzie jakiś sport dla siebie. Zapraszamy do tworzenia społeczności Strefy Zdrowia Muszynianki.
Jak ćwiczyć z dzieckiem judo? – zobacz film
Nie wiesz, czy zapisać dziecko na judo? Zrób z dzieckiem w domu kilka ćwiczeń proponowanych przez trenera, a przekonasz się, czy ta dyscyplina sportu podoba się twojemu kilkulatkowi.
Dzięki treningom judo dziecko wzmacnia mięśnie, poprawia koordynację, szybkość, gibkość. Jest wysportowane i uśmiechnięte (ruch doskonale podnosi poziom endorfin, czyli tzw. hormonów szczęścia). Zanim zapiszesz dziecko na treningi, możesz poćwiczyć z nim w domu. Oto trzy ćwiczenia przygotowane przez trenera judo Legii specjalnie dla was. Ćwiczenie 1 Usiądź na podłodze z wyprostowanymi nogami. Na przemian złączaj i rozsuwaj swoje nogi. Gdy nogi masz złączone, dziecko przeskakuje nad nimi na zewnątrz, kiedy nogi rozsuwasz, dziecko wskakuje pomiędzy nie. Ćwiczenie wzmacnia mięśnie nóg, brzucha i grzbietu, uczy utrzymywania równowagi i poprawia skoczność dziecka, która kształtuje się właśnie w najmłodszym wieku. Ćwiczenie 2 Poproś dziecko, by uklękło i podparło się rękami. Podnieś dziecko za nogi (obejmując rękami jego kostki) i poproś, by zaczęło iść do przodu na rękach (dziecko ma wykonać tzw. taczki). Ćwiczenie wzmacnia górną partię mięśni (ręce, barki, klatkę piersiową oraz plecy). Ćwiczenie 3 Połóż się na brzuchu i poproś dziecko, by przeskoczyło nad tobą. Gdy wykona polecenie, podnieś się na rękach i nogach, tworząc tunel, i poproś dziecko, by przeczołgało się pod tobą. Ćwiczenie wzmacnia mięśnie nóg, brzucha i grzbietu. Zmienność ćwiczeń sprawia, że poprawia się koordynacja dziecka i jego orientacja w przestrzeni. Zobacz także: film z treningu judo
Zobacz film z ćwiczeniami przygotowującymi dziecko do gry w piłkę nożną i trenuj ze swoim przedszkolakiem. Kto wie, może twoje dziecko to przyszły Messi?
Prezentowane ćwiczenia zostały wybrane spośród ćwiczeń, które wykonują dzieci podczas treningów Akademii Piłkarskiej Legia Warszawa. Pierwsze ćwiczenia pomaga wejść dziecku gładko w trening i rozgrzać organizm. Kolejne przykłady – to ćwiczenia ogólnorozwojowe, z czucia piłki i koordynacji. 1 ćwiczenie – rozgrzewające Niedaleko bramki rozłóż sznurowaną drabinkę. Poproś dziecko o to, by poturlało piłkę po drabince. Dziecko ma za nią pobiec, wysoko podnosząc kolana, a bieg ma zakończyć strzałem w światło bramki. W drugim wariancie dziecko ma poturlać piłkę nogą, a odcinek drabinek pokonać naprzemiennymi skokami – raz ze złączonymi nóżkami, raz z nogami na zewnątrz drabinki (podobnie ja w grze w klasy). 2 ćwiczenie – trening szybkiego reagowania na piłkę Poproś dziecko, by stanęło twarzą do bramki na szeroko rozstawionych nogach. Stań za dzieckiem i poturlaj piłkę między jego nogami w kierunku bramki. Zadaniem dziecka jest jak najszybsze strzelenie gola. 3 ćwiczenie – trening koordynacji Poproś, by dziecko podrzuciło piłkę w górę i zanim ją złapie, dotknęło nosa jedną, a następnie drugą ręką. W drugiej wersji tego ćwiczenia ma dotknąć ręką najpierw jednego, następnie drugiego kolana. 4 ćwiczenie – praca nad szybkością Poproś dziecko, by wykonywało za tobą polecenia. Najpierw niech postawi lewą stopę na piłce, następnie prawą. Potem niech dotknie piłki jednym i drugim kolanem, a następnie pupą, brzuchem i głową. Takie ćwiczenie niech powtórzy kilka razy, z coraz większą szybkością. 5 ćwiczenie – gra w piłkę Poproś dziecko, by próbowało strzelić gola, a ty mu w tym przeszkadzaj. Potem zamieńcie się rolami. Sprawdź: Czy warto zapisać dziecko na piłkę nożną?
Czym się kierować wybierając rower dla dziecka? Zobacz praktyczne porady eksperta dotyczące zakupu rowerków dziecięcych.
Istnieje kilka zasad dotyczących wyboru roweru dla dziecka. Jedna z nich mówi, że im młodsze dziecko, tym mniejsze koła. Zgodnie z nią dla dwulatka i trzylatka odpowiednie są rowery z 12-calowymi kołami, dla 3-5 latka przeznaczone są rowery o 14-calowych koła, a dla 5-6 latka rowery o 16-calowych kołach. Pamiętaj, że dzieci w tym samym wieku różnią się od siebie wzrostem i budową, dlatego warto przy zakupie roweru dla dziecka wziąć pod uwagę jeszcze kilka innych kwestii. Sprawdź, jakich. Zobacz też: Jak wybrać kask rowerowy dla dziecka (video)
Kiedy najlepiej kupić pierwszy rowerek dla dziecka? (video)
Od jakiego wieku dziecko może jeździć na rowerku? Od czego zależy, czy dziecko nauczy się szybko jeździć?
Rodzice najczęściej kupują dzieciom ich pierwszy rowerek w okolicach drugiego roku życia. Dzięki pojawieniu się na rynku laufradów (rowerków biegowych) naukę jazdy mogą rozpocząć już dzieci, które ukończyły pierwszy rok życia. Oczywiście początki takiej nauki to bardziej chodzenie niż prawdziwa jazda. Pamiętajmy by nie przyspieszać nauki na siłę, nie krytykować dziecka, bo to może go zniechęcić do podejmowania kolejnych prób. Uwaga! Jazda na rowerku zawsze powinna odbywać się w kasku. Zobacz, jak wybrać kask rowerowy dla dziecka. Zobacz, kiedy twój maluszek może jeździć na rowerze.
Najlepszy sport dla dziecka, czyli jaki?
Twoje dziecko jest jak żywe srebro, aż strach spuścić je z oczu? Pozwól mu rozładować energię w zabawach ruchowych. Dziecko wiele na tym zyska!
Szaleństwa na rowerze, rolkach, gra w piłkę... Dzięki aktywności fizycznej dziecko nie tylko mniej choruje i unika nadwagi, ale nabywa też wielu cennych umiejętności! Rower - idealny sport dla dziecka Jazda na nim to wielka frajda, bo stymuluje mózg do produkcji tzw. hormonów szczęścia. Wprawiają one dziecko w świetny nastrój i dodają mu pewności siebie. Ale to nie wszystko! Rowerowe przejażdżki wzmacniają też mięśnie dziecka i dobrze wpływają na kręgosłup. Naukę jazdy najlepiej zacznij od tzw. roweru biegowego (dziecko odpycha się na nim nóżkami). Dziecko będzie się uśmiechało od ucha do ucha! Zabawy z piłką Uczy współpracy w grupie, bo dziecko – by odnieść sukces – musi współdziałać z kolegami. A przy okazji doskonali też zmysł wzroku, koncentrację, refleks i uodparnia się na porażki. Dlatego do zabaw z piłką zachęcaj już nawet półroczne dziecko. Dziecko nie potrafi jeszcze łapać ani rzucać? Turlaj mu piłeczkę po trawie, pokazuj, jak ją kopać czy wprawiać w ruch rączkami. Dzięki ćwiczeniom pociecha łatwiej później opanuje podstawy gier grupowych i będzie w nich bardzo chętnie uczestniczyć. Hulajnoga dla dziecka Ułatwia naukę mówienia, a także czytania i pisania! Jak to możliwe? Ta zabawka wykształca zmysł równowagi, którego ośrodek mieści się w tej samej części mózgu, co rejon odpowiadający za zdolności językowe. Podczas jazdy na hulajnodze dochodzi do aktywacji połączeń między nimi, co z czasem owocuje właśnie dobrymi umiejętnościami językowymi. Ten przydatny pojazd możesz sprawić nawet trzylatkowi, bo w tym wieku dzieci całkiem dobrze już sobie radzą z balansowaniem ciałem. Zobacz też: Kupujemy hulajnogę dla dziecka Huśtawka dla dziecka Bujanie się na niej wspaniale uspokaja (podobnie jak kołysanie szkraba na rękach czy w wózku) oraz pomaga w koncentracji. Jest to szczególnie ważne wtedy, gdy dziecko jest nieco nadpobudliwe, roztrzepane czy rozkojarzone. Same huśtać się mogą dopiero dwulatki (zawsze pod okiem dorosłych!), ale na kolanach u mamy może to robić nawet półroczny maluch. Dziecko uprawia sport - dostarczaj płyny Ponieważ podczas wysiłku fizycznego dziecko mocniej się poci, ważne, by zmęczonemu dziecku podawać sporą ilość picia. Płyny nawodnią organizm, dzięki temu rowerowe szaleństwa czy biegi za piłką nadmiernie dziecka nie osłabią. Unikaj jednak napojów typu cola, bo działają na organizm zakwaszająco, co wręcz sprzyja odwodnieniu. Najlepiej niech dziecko popija (przed zabawą, w trakcie i po niej) wodę mineralną, letnią herbatkę owocową czy soki ze świeżych wyciśniętych owoców (np. z marchwi, jabłek). Czytaj więcej: Jaki sport dla dziecka?
RoweLove, czyli wszystko o nauce jazdy na rowerze, roklach i hulajnodze!
Dzieci kochają ruch! Patrzysz na swoje dziecko oglądające trzecią bajkę i myślisz: „Czy ja wiem?”. No to nie myśl tyle, tylko wyciągnij je na rower, rolki lub hulajnogę.
Tak sobie myślę, że z nartami czy łyżwami jest prościej. Bo oddajesz malucha pod opiekę instruktora i gotowe. To on musi zmierzyć się z dzieckiem: jego upartością, płaczem, nieposłuszeństwem. A na rower czy hulajnogę musisz dziecko wyciągnąć sama. Sama przekonać je, że na dwóch kółkach jeździ się równie dobrze, jak na czterech, że do hulajnogi nie trzeba wielkich umiejętności... Ale warto podjąć się tego zadania. Bo gdy dziecko nauczy się jeździć, samo zacznie cię wyciągać z domu. Podpowiadamy, jak wybrać dobry sprzęt, kiedy zacząć uczyć dziecko i co zrobić, by nauka była przygodą. Nauka jazdy na rowerze Maluch na dwóch kółkach uczy się skupiania uwagi (bo przecież na drodze nie jest sam), utrzymywania równowagi i ćwiczy mięśnie. Nabiera również pewności siebie. Kiedy zacząć uczyć dziecko jazdy na rowerze? Dziecko może rozpocząć naukę jazdy na rowerze około czwartego, piątego roku życia (tylko czasami udaje się ta sztuka trzylatkom). To najlepszy wiek, bo właśnie wtedy kończy się kształtować poczucie równowagi, wzrasta także koordynacja ruchowa. Poza tym maluch potrafi się na dłużej skupić, nie rozprasza się z byle powodu. Są jednak dzieci, które nie potrafią nauczyć się jazdy na dwóch kółkach jeszcze w wieku sześciu, siedmiu lat. I nie ma w tym nic niepokojącego: po prostu nie mają do końca wykształconego poczucia równowagi albo nie potrafią się jeszcze na dłużej skoncentrować. Nie wolno zmuszać dziecka do jazdy ani wyśmiewać. Pamiętaj, że każdy umiejętności zdobywa indywidualnie. Spokojnie zatem czekaj. Zobacz też: Jak wybrać pierwszy rowerek biegowy? Co będzie potrzebne do nauki jazdy na rowerze? Po pierwsze kask rowerowy – bez niego nie ma nawet mowy o jeździe. Po drugie rower. Trzylatkowi wystarczą koła dwunastocalowe, „czternastki” nadają się dla dzieci między trzecim a piątym rokiem życia. Pięcio- i sześciolatek może już jeździć na „szesnastkach”. Koła dwudziestocalowe są dla dzieci, których nóżki mają ponad pół metra długości, a więc sześcio-, siedmiolatków. Mało precyzyjne? No tak, bo przecież dzieci w tym samym wieku różnią się od siebie wzrostem. Dlatego koniecznie wybierz się z malcem do dobrego sklepu, by przy pomocy sprzedawcy dobrać rower i na miejscu odpowiednio go wyregulować. Jeśli dziecko dopiero uczy się jeździć, siodełko lepiej ustawić nisko, tak, by mogło oprzeć o ziemię całe stopy. Dzięki temu będzie czuło się bezpieczniej. Później można unieść je na tyle, by maluch swobodnie opierał stopy o pedał w najniższym położeniu. Kierownicę ustaw tak, by smyk bez problemu do niej sięgał, nie wyginając pleców w pałąk. Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze? Ustaw pedały roweru tak, by jeden z nich był przechylony do przodu. Smyk nie będzie musiał wtedy użyć dużej siły, by wprawić koła w ruch. Kiedy dziecko już zacznie jechać, przez cały czas je zabezpieczaj przed przewróceniem się. Możesz np. przymocować z tyłu roweru kij, którym będziesz go równoważyć. Możesz też po prostu trzymać za siodełko albo przytrzymywać malca z tyłu za kark. Kiedy zauważysz, że coraz lepiej utrzymuje równowagę, pozwól mu przez krótkie momenty na samodzielną jazdę (jeśli jednak się boi, nie mów, że go puszczasz). Bądź jednak blisko, by móc w każdej chwili chwycić malucha. Musisz nauczyć dziecko nie tylko jazdy prosto, ale także skrętów i hamowania. Z hamulcem zapoznaj brzdąca najpierw na sucho. Pokaż, którego powinien używać (ma to być hamulec do tylnego koła, bo hamowanie przednim dla niedoświadczonego rowerzysty może się skończyć wypadkiem). Zwróć też uwagę, by malec nie hamował za gwałtownie. Skrętów możesz uczyć dziecko, które potrafi już jechać prosto. Pamiętaj, by na początku maluch robił duże, szerokie zakręty (to dla niego znacznie bezpieczniejsze i łatwiejsze). Jak wybrać rower odpowiedni dla dziecka? Siodełko – wygodne, z amortyzacją. Kierownica dostosowana do wzrostu dziecka. Kółeczka – koniecznie odkręcane, by maluch szybko spróbował jazdy bez nich. Hamulec ręczny musi z łatwością poddawać się dziecięcej rączce. Koła dobieraj do wzrostu, a nie wieku malca. Pedały – stopy muszą się na nich swobodnie opierać. [CMS_PAGE_BREAK] Nauka jazdy na rolkach i wrotkach Z rolkami czy wrotkami jest trochę inaczej niż z rowerem – dziecko nie miało szansy zapoznać się z „wersją dla maluszków”, musi się więc uczyć od zera. Jazda na rolkach idealnie ćwiczy mięśnie ud i łydek, poprawia także gibkość i kondycję. Kiedy zacząć naukę jazdy na rolkach? Jazda na takim sprzęcie wymaga dobrego wyczucia równowagi, więc lepiej się z nią nie spieszyć. Naukę można rozpocząć po czwartych urodzinach, choć lepiej to zrobić wówczas, gdy malec radzi już sobie z jazdą na rowerze bez bocznych kółek. To sport wymarzony dla dzieci ruchliwych, które nie boją się szybkości. Co będzie potrzebne do nauki jazdy na rolkach? Idealne rolki to takie, w których stopa jest dobrze ustabilizowana, ale nie ściśnięta jak w imadle. Wielkość buta można regulować w zakresie czterech rozmiarów, np. 27–30. Zamiast rolek można kupić malcowi wrotki z regulowanym rozstawem (np. od 23 do 31). Niektóre modele mają blokadę kółek przydatną podczas nauki – w zależności od ustawienia koła można zablokować całkowicie albo sprawić, że będą się toczyły wyłącznie do przodu. Zaś tzw. butorolki firmy Bartek (159,90 zł) to buty, w których na wysokości pięty wbudowana jest rolka. „Jazda” w takich butach to raczej zabawa, ale może zachęcić smyka do założenia prawdziwych rolek. Absolutnie niezbędny jest również kask oraz ochraniacze na kolana, łokcie i nadgarstki (powinny być na tyle elastyczne, by „pracowały” razem ze stawami). Jak nauczyć dziecko jeździć na rolkach? Poproś dziecko, by złączyło pięty i ustawiło stopy w literkę V (dzięki temu nie rozjeżdżają się nóżki). Gdy poczuje się w tej pozycji w miarę pewnie, może zrobić przysiad albo półprzysiad, unieść jedną stopę do góry, przenosić ciężar z nogi na nogę itd. Chodzi o to, by oswoiło się z rolkami. Teraz czas ruszać! Stopy nadal powinny być ustawione w V. Dziecko musi nachylić się tak, jakby się skradało, wyciągnąć ręce do przodu (na wypadek wywrotki) i zrobić kilka kroków. Taki marsz można zakończyć ustawieniem stóp równolegle i krótką jazdą. Potem malec powinien zacząć odpychać się na przemian to jedną, to drugą nogą. Odradzamy trzymanie malucha za ręce w trakcie jazdy – to przeszkadza w nauce, bo dziecko nie jest w stanie opanować sztuki utrzymywania równowagi. Nauka jazdy na hulajnodze To jeden z prostszych do obsługi sprzętów. I sprawia maluchom naprawdę dużo frajdy! Kiedy zacząć naukę jazdy na hulajnodze? Wcale nie wymaga bardzo dużego wyczucia równowagi. Dlatego jazdy na niej może spróbować nawet dziecko, które nie umie jeszcze jeździć na dwukołowym rowerze. Są trzylatki, które potrafią na niej całkiem nieźle śmigać! Co będzie potrzebne do nauki jazdy na hulajnodze? Do nauki najlepsza jest stabilna hulajnoga na trzech kółkach. Dopiero gdy malec nieźle sobie na niej radzi, możesz mu kupić taką prawdziwą: dwukołową, składaną, z małymi kółeczkami. Jak nauczyć dziecko jazdy na hulajnodze? Najważniejsza jest umiejętność odpychania oraz utrzymywania równowagi na desce. Na początku wyjaśnij maluchowi, że pod żadnym pozorem nie powinien puszczać kierownicy. Potem przytrzymaj hulajnogę z przodu i poproś malca, by jedną nogą stanął na niej, a drugą „na sucho” odepchnął się i zaraz potem również postawił ją na desce. Dziecko powinno nauczyć się odpychania zarówno prawą, jak i lewą nogą. Pokaż też, jak maluch może się zatrzymać (zdejmując jedną nogę z hulajnogi i stawiając ją na podłożu). Dopiero po takim treningu smyk może ruszyć z miejsca. Lepiej, by najpierw jeździł na krótkich odcinkach (jedno odepchnięcie i zatrzymanie), stopniowo ucząc się dłuższej jazdy. Zobacz też: Dziecięce akcesoria rowerowe, jakich nie znacie! Konsultacja: Olga Gorzelak, „Laboratorium Ruchu”.