Siedzisz w kawiarni. W tle leci muzyka, kilka stolików dalej ktoś głośno rozmawia przez telefon. Syczy ekspres do kawy, stuka blender, a na zewnątrz kierowca wyżywa się na klaksonie. Wszyscy dookoła pracują, a Ty czytasz to samo zdanie po raz piąty i nic. Dlaczego niektórzy potrafią się skupić, a Tobie przychodzi to z trudem?
Zaburzenia koncentracji uwagi są coraz powszechniejszym zjawiskiem zarówno wśród dzieci i dorosłych. A z koncentracją jest trochę jak z przygotowaniem do maratonu. Trening i warunki są bardzo istotne, ale bez odpowiedniej diety nie osiągniesz wymarzonych efektów. Jeżeli więc masz problem ze skupieniem uwagi na jednej czynności, przyjrzyj się swojej diecie i naszym radom! View Ediplayer on the source website Dobra dieta to podstawa Dieta jest podstawą funkcjonowania naszego organizmu. Nie powinno nas dziwić, że ma równie duży wpływ na nasz umysł. Aby poprawić koncentrację, zaleca się kilka podstawowych zmian. Po pierwsze, najlepiej wyeliminować kofeinę - zamiast tego lepiej pić zieloną herbatę, ponieważ pobudza ona nasz organizm w delikatniejszy sposób, ale na dłużej. Z tego samego powodu najlepiej również unikać alkoholu, wysoko przetworzonych produktów i jedzenia zawierającego sztuczne słodziki i barwniki. Jeżeli chcemy, aby nasz umysł pracował na najwyższych obrotach dobrym rozwiązaniem może być dieta MIND. Oparta jest ona na prostych i łatwo dostępnych produktach, takich jak pełnoziarniste produkty, orzechy, zielone warzywa, czy dobrej jakości mięsa i ryby. Zmiana diety pomoże nam w zoptymalizowaniu poziomu witamin z grupy B i witaminy D we krwi oraz przyjmowaniu oleju rybnego i kwasu foliowego, które odpowiadają za sprawne funkcjonowanie naszego organizmu. Obecnie dostępne są doskonałej jakości ziołowe produkty, które również warto włączyć do naszej diety. Aby wzmocnić pracę naszego umysłu, sięgnijmy po imbir, żeń-szeń, miłorząb japoński czy ashwangandę. Za tymi egzotycznymi słowami znajdują się zioła, które są kluczowym elementem profilaktyki zdrowotnej w Chinach i w Indiach, które powoli pojawiają się w domowych apteczkach Polaków. Te zioła wspomagają naszą koncentrację i pamięć, ponieważ zawierają cały szereg minerałów (np. wapń, fosfor, miedź, cynk, żelazo, magnez, molibden, siarka) i witamin (A, B1, B2, C). Wybierajmy naturalne produkty! Aby w pełni skorzystać z dobrodziejstw ziół i roślin starajmy się, by spożywane były regularnie i w jak najbardziej naturalnej formie. Kiedy patrzymy na skład, zwróćmy uwagę, żeby nasze produkty zawierały ekstrakty, a nie soki! Ekstrakt jest prawdziwym wyciągiem z roślin, który pozwoli nam na korzystanie z ich dobrodziejstw w pełni. Obecnie na rynku dostępne są wysokiej jakości cukierki ziołowe. Dobrym przykładem są te firmy Reutter. Te żeńszeniowo-imbirowe nie tylko pomogą pobudzić Twój umysł do pracy i koncentracji, ale ze względu na swoje szerokie spektrum właściwości, wspomagają też odporność Twojego organizmu. Takie wsparcie koncentracji w formie cukierków łatwo zabrać wszędzie ze sobą. Czy do szkoły, czy do pracy - będą z Tobą wszędzie tam, gdzie wsparcie skupienia jest nam potrzebne. Korzystając z właściwości żeń-szenia i imbiru sprawisz, że życie dnia codziennego będzie dla Ciebie usłane sukcesami. Mimo że staramy się dbać o zdrowie, to życie w szybkim tempie sprawia, że wciąż gdzieś zdarza nam się zapomnieć o dobrej diecie. Na szczęście nasze ciało zawsze da nam znać, że coś jest nie tak. Takimi sygnałami będzie obniżona koncentracja czy ciągłe rozkojarzenie. Warto byśmy wtedy zwrócili na nie uwagę i zaczęli działać. Dbajmy o siebie i nasze potrzeby, a nasze ciało na pewno nam się odwdzięczy. Warto wspomnieć inne znakomitości od Reuttera, np.: Cukierki Szałwiowe, Cukierki Czarny Bez, Cukierki Aloesowe, Cukierki Głogowe i inne - wszystkie z naturalnymi wyciągami roślin, czyli z prawdziwymi ekstraktami. Reutter to pionier wielu cukierków ziołowych. Reutter to znana i lubiana marka, posiadająca wiele wyróżnień za swoją jakość. Czytajmy etykiety i starajmy się kupować to, co dobre i sprawdzone. Wyżej opisany dobroczynny ekstrakt z żeńszenia w markowym i bez syntetyków Cukierku Żeńszeniowo - imbirowym od Reuttera – to dogodna forma, zawsze pod ręką! CUKIERKI Żeńszeniowo – imbirowe firmy Reutter dostępne są w aptekach i zielarniach. Dobra cena ok. 11 zł. Materiał powstał z udziałem Reutter
Jak radzić sobie ze stresem w związku z wojną w Ukrainie? Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy?
W obliczu wojny w Ukrainie wiele osób musi radzić sobie z większym stresem niż zazwyczaj. Wymieniamy sposoby, które pomogą go złagodzić. Podpowiadamy również, jakie emocje można pokazywać przy dziecku, a kiedy należy tego unikać.
Wojna w Ukrainie, po nadal trwającej pandemii koronawirusa, jest kolejną ekstremalną sytuacją, z którą musimy sobie radzić. Część z nas nie wie, w jaki sposób. Do tego wszystkiego dochodzi kontakt z najmłodszymi – jak się przy nich zachować? Udawać, że się nie boimy? A może pokazać swoje emocje? Z pomocą psychologa, dr hab. Anny Cierpki, podpowiadamy, jak sobie radzić ze stresem w obliczu kryzysowej sytuacji. Spis treści: 1. Jak samemu radzić sobie ze stresem? Zatrzymać się i włączyć myślenie Uwaga na fake newsy Pomagając, dbajmy też o siebie Dawkujmy sobie informacje o wojnie Profilaktyka: chwila na relaks Pogłębienie oddechu Sen jest ważny Dobre nawyki żywieniowe Kontakt z bliskimi Wdzięczność 2. Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy? 3. Jak rozmawiać z dzieckiem o wojnie, emocjach? Jak samemu radzić sobie ze stresem? „To, że my odczuwamy w tej chwili tak wiele różnych emocji: smutek, rozczarowanie, przygnębienie, złość, nienawiść, to jest normalne, bo jest ekstremalna sytuacja. Można powiedzieć, że są to normalne emocje w nienormalnej sytuacji” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Jak więc radzić sobie ze stresem? Co robić, a czego należy unikać? Zatrzymać się i włączyć myślenie Zdaniem dr hab. Anny Cierpki należy przede wszystkim „zatrzymać się na chwilę” i odwołać do faktów, do tego, w jakiej sytuacji jesteśmy my – Polacy. A fakty są m.in. takie, że:​ wojny u nas nie ma, my teraz jesteśmy bezpieczni, jesteśmy w NATO i wierzymy, że jeżeli byłaby taka konieczność – NATO nas ochroni. Nie powinniśmy także wyprzedzać faktów, katastofizować. Nikt nam nie wypowiedział wojny, więc należy skupić się na bezpiecznym „tu i teraz”. Uwaga na fake newsy Powinniśmy być także bardzo uważni na wszelkie fake newsy, nieprawdziwe lub propagandowe treści. Niektóre z przekazywanych informacji mają na celu zaburzenie naszego poczucia bezpieczeństwa, zmienienie naszej perspektywy widzenia w kwestii zdarzeń w Ukrainie. Nie pozwólmy na to – trzymajmy się konkretnego, wiarygodnego źródła informacji. Pomagając, dbajmy też o siebie „Część z nas bardzo zaangażowała się w pomaganie i to jest absolutnie cudowne, natomiast z drugiej strony – trzeba mieć świadomość własnych granic pomagania” – zauważa dr hab. Anna Cierpka. Warto w tej ciężkiej dla nas wszystkich sytuacji normalizować życie. Jeżeli ktoś zaangażował się w pomaganie – warto, by zastanowił się nad tym, co umie, w czym się sprawdza, co może zrobić, a czego nie powinien brać na swoje barki, bo nie ma odpowiednich zasobów – wewnętrznych i zewnętrznych. Psycholog radzi, by zastanowić się także, ile godzin w tygodniu realnie można poświęcić na pomaganie, co o tym myślą nasi bliscy i czy nie wpływa to na nich niekorzystnie. „To trochę tak jak w samolocie z zakładaniem maski tlenowej. Jest komunikat, że dorosły ma najpierw sobie założyć maskę, a dopiero potem podać ją dziecku. Dlatego też mówię tutaj o naszych granicach pomagania, bo tej siły musi nam wystarczyć na dłużej” – mówi dr hab. Anna Cierpka. „Jest to ważne z perspektywy dbania o zdrowie psychiczne i dbania o zasoby, żebyśmy mogli funkcjonować jeszcze długo w miarę sensownie” – dodaje. Dawkujmy informacje o wojnie Dr hab. Anna Cierpka radzi, by dawkować sobie informacje o wojnie w Ukrainie, a przegląd newsów najlepiej zrobić rano, by ten „ładunek informacyjny” mógł nam się ułożyć w głowie w ciągu całego dnia: „Rozumiem oczywiście, że każdy z nas potrzebuje takiego codziennego update’u – zróbmy go sobie raz, góra dwa razy dziennie. Ale zróbmy sobie ten update najlepiej rano, na początku dnia”. Psycholog zwraca także uwagę na to, by ograniczyć oglądanie obrazów, które przedstawiają wojnę w Ukrainie: „Te obrazy, to co się dzieje w Ukrainie, jest oczywiście straszne, natomiast ciągłe oglądanie tego nie jest dla naszej psychiki dobre”. Lepiej przeczytać te informacje, słowo działa w odrobinę inny sposób. Profilaktyka: chwila na relaks Dr hab. Anna Cierpka, mówiąc o normalizowaniu życia, podkreśla także, że „muszą być jakieś przestrzenie bez wojny”. Skupmy się więc również na sobie. W tym trudnym dla nas momencie bardzo ważne jest, by włączyć do swojej codzienności systematyczną relaksację. Każdy z nas relaksuje się w inny sposób: u niektórych będzie to czytanie książek, medytacja, joga, modlitwa, a u innych ruch: siłownia, bieganie. Włączenie do życia systematycznej relaksacji, czyli danie sobie codziennie przestrzeni na odpoczynek i regenerację, pozwoli nam zadbać o siebie, ale też oderwać choć na chwilę od tragicznych wydarzeń w Ukrainie. Możemy na to poświęcić choćby 15 minut dziennie: wypić w spokoju filiżankę kawy, otworzyć okno i spokojnie pooddychać. Pogłębienie oddechu Kolejnym sposobem na radzenie sobie ze stresem jest pogłębienie oddechu. Można to zrobić nawet w pracy – wystarczy na chwilę odsunąć się od biurka, popatrzeć w okno i głęboko odetchnąć. Dr hab. Anna Cierpka tłumaczy dokładnie, jak należy to zrobić: „Wdychając powietrze należy liczyć do 4, chwila zatrzymania i wydech, również licząc do 4. Można robić to przez nos, by nie zwracać uwagi innych”. Takie trzy, cztery głębokie oddechy ukoją nasz organizm. „Gdy wprowadzamy oddech głęboki, to nasz mózg dostaje informację, że to jest spokojna sytuacja. Można w ten sposób przywrócić do ciała spokój” – podkreśla psycholog. W internecie jest bardzo wiele takich treningów oddechowych, więc z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Sen jest ważny Bardzo ważny jest także sen, choć niestety wiele osób o tym zapomina. Szalenie istotne jest również, by budząc się w nocy, nie sięgać po telefon – impuls świetlny (niebieskie światło), który dociera do kory mózgowej, nas rozbudza. Zamiast tego można np. trzymać przy łóżku butelkę z wodą – gdy obudzimy się w nocy, napijmy się i idźmy dalej spać. Zrezygnujmy także ze sprawdzania informacji przed snem: „Mamy taki nawyk sprawdzania jeszcze informacji przed snem. To jest bardzo niedobre dla naszej głowy, niepotrzebnie się w ten sposób 'nakręcamy'” – radzi dr hab. Anna Cierpka. Co jeszcze można zrobić przed zaśnięciem, by poprawić jakość swojego snu? Oto kilka sposobów: relaksacja przed zaśnięciem – na YouTube jest wiele relaksacji, które pomogą wyciszyć się przed snem; czasem wystarczy chwila spokojnej muzyki i pogłębienie oddechu, uchylenie okna, by wpadło trochę świeżego powietrza, herbatki ziołowe – dostępne w różnych smakach, rodzajach, są zdrowe i przynoszą wiele korzyści, 30, 40 minut przed zaśnięciem nie korzystajmy z urządzeń elektronicznych: komputera, telefonu, tabletu. Dobre nawyki żywieniowe Zadbajmy o to, co jemy. Stosowanie pełnowartościowych produktów, jedzenie jak najczęściej owoców i warzyw, picie wody zamiast napojów o dużej zawartości cukru wpłynie pozytywnie również na naszą psychikę. „Mówi się o tym, że jelita to trochę taki nasz drugi mózg. I to, jakie substancje zaczerpniemy sobie przez jelita do organizmu, to tak będziemy w stanie funkcjonować. Przede wszystkim: dużo warzyw, mniej węglowodanów, mniej jedzenia śmieciowego i dużo, dużo wody” – radzi dr hab. Anna Cierpka. Kontakt z bliskimi Jesteśmy w sytuacji, w której rozmowa z przyjaciółmi, kontakt z bliskimi są niezwykle ważne. Oni nam, ale także my im możemy udzielić wsparcia, pomóc spojrzeć na daną sytuację z innej perspektywy. Dr hab. Anna Cierpka podkreśla jednak, by uważać na ludzi „toksycznych”, zalewających nas swoimi emocjami: „Warto sprawdzić, czy my jesteśmy w stanie być z tą osobą, czy to nie będzie dodatkowo pogłębiać naszego stanu”. Jeżeli ktoś z naszych bliskich nie radzi sobie z tym, co aktualnie dzieje się w Ukrainie – warto zadbać o tę osobę, by udała się po pomoc do specjalisty. Wdzięczność Ważnym elementem jest także wdzięczność. Kładąc się spać, możemy zastanowić się, za co jesteśmy wdzięczni w tym dniu. Nasz mózg ma większą zdolność do zapamiętywania zła, co było nam potrzebne, by nasz gatunek przetrwał w historii ewolucji. Kiedyś ta właściwość naszego mózgu bardzo się przydawała, teraz jednak, gdy dociera do nas dużo trudnych i negatywnych informacji, nie jest to już takie konstruktywne. „Skoro wiemy o tym, że nasz mózg zapamiętuje mocniej złe niż dobre, to spróbujmy świadomym działaniem troszeczkę to zmienić” – zachęca psycholog Anna Cierpka. Pomyślmy wieczorem, co w danym dniu wydarzyło się dobrego i miłego. Mogą to być zwyczajne rzeczy, takie jak: spacer z psem, przyroda budząca się do życia, uśmiech dziecka. „Szukajmy takich kawałków codzienności, o które możemy się zakotwiczyć i które też nam będą dawały takie poczucie, że życie trwa” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy? Wielu rodziców zastanawia się, czy ukrywać przed dzieckiem swoje emocje, udawać, że się nie boimy. Odpowiedź brzmi: nie udawać. Należy jednak w takiej sytuacji zastanowić się, co można dziecku pokazać, a czego nie pokazywać. „Dzieci, nawet jeżeli nie potrafią sobie nazwać, co się dzieje z dorosłymi, to będą odczuwać, że coś się dzieje. Jestem za tym, żeby nazywać to, mówić: 'mama jest smutna, bo jest wojna w Ukrainie', bo dziecko może tworzyć sobie w głowie takie historie, o jakich nam się nie śni. Może mieć taki tok rozumowania, z którego nie będziemy sobie zdawać sprawy” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Smutek, płacz jest czymś, co dziecko może zobaczyć. Jednak jest to bardzo niewskazane w przypadku np. histerii rodzica. „Tutaj potrzebna jest nasza uważność. To dorosły ma wspierać dziecko, a nie odwrotnie. Czyli dorosły ma sobie najpierw zrobić porządek ze swoimi emocjami, jeżeli one są za wysokie” – mówi dr hab. Anna Cierpka. W takiej sytuacji można porozmawiać z innymi dorosłymi, jednak nie należy obarczać tym dziecka. Trzeba się zastanowić, co dziecku powiedzieć o naszych emocjach, a co omówić z innymi dorosłymi. Gdy sami nie potrafimy sobie poradzić z naszymi emocjami – warto zgłosić się do specjalisty. Jak rozmawiać z dzieckiem o wojnie, emocjach? Psycholog podkreśla, że zwykle w sytuacjach trudnych należy rozmawiać z dzieckiem, dopiero gdy samo zapyta o daną sytuację, nie należy wyprzedzać pytań dziecka. Natomiast teraz jest mała szansa, by dzieci nie wiedziały o wojnie w Ukrainie. „W tej sytuacji raczej uważam, że trzeba wprowadzać te pytania, wprowadzać ten temat do rozmów” – mów dr hab. Anna Cierpka, podkreślając jednak, by nie był to „wykład”. W sytuacji, gdy dziecko widzi płaczącą mamę i np. tylko się przytula, ponieważ nie wie, jak zapytać, nie ma do tego odpowiednich narzędzi poznawczych – warto wyjaśnić sytuację, dostosowując narrację do wieku dziecka. „Z nastolatkami można rozmawiać nawet trochę filozoficznie, można wprowadzić taką refleksję związaną z uniwersalizmem tych problemów, można zastanowić się wspólnie, co każdy z nas może zrobić” – zauważa specjalistka, dodając, że w przypadku małych dzieci trzeba ważyć słowa. Zawsze należy też mówić dziecku prawdę. Dr hab. Anna Cierpka zwraca też uwagę na to, że to rodzic musi być dla dziecka oparciem: „Rodzic musi być dla dziecka jak ściana, jak skała, o którą dziecko może się oprzeć. To dziecko ma znaleźć w nas oparcie w tej chwili, a nie odwrotnie”. W rozmowie z dzieckiem o wojnie warto też unikać pokazywania obrazów: „Jeżeli dla nas dorosłych to są straszne obrazy, to dziecko zupełnie nie jest przygotowane na to i nie ma narzędzi do tego, żeby sobie jakoś z tym poradzić, więc dziecko w ogóle nie powinno takich obrazów oglądać. Natomiast jeśli obejrzy, to nie wpadajmy w panikę, tylko spokojnie wyłączmy telewizor, wyłączmy komputer” – mówi psycholog. To również może być impulsem do rozmowy z dzieckiem. Objaśniajmy dzieciom świat, to ich wzmocni i uspokoi. Zobacz także: Dziecko boi się wojny atomowej: co robić? Jak odpowiadać na pytania? Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę Mam wyrzuty sumienia, że za mało pomagam – jak sobie z nimi radzić? Ekspertka radzi, jak pomagać mądrzej Konsultacja merytoryczna dr hab. Anna Cierpka Kierownik Katedry Psychologii Rozwojowej na Wydziale Psychologii UW
To chyba najprostsza recepta na bycie szczęśliwą i ...inteligentną mamą. Ręka w górę która ją stosuje?
Mamy nie powinny tłumić swoich emocji – mówią badania naukowców. Co to oznacza w praktyce? Ano to, że dla własnego dobra powinnaś sobie "bluzgnąć". Zobacz, jakie cuda czynią z twoim zdrowiem niecenzuralne słowa! Dla zdrowia, głowy i aby być fair Takie zaskakujące wnioski płyną z książki Emmy Byrne pt. "Przeklinanie jest dobre dla ciebie: niesamowita nauka o złym języku". Wykazano w niej, że mamy przeklinające są bardziej szczęśliwe, zdrowe i bardziej inteligentne. I uczciwe! Nie ukrywają swoich emocji, potrafią dokładnie powiedzieć to, co czują - szczerze i otwarcie. Inne badanie wykazało nawet, że jeżeli przeklinasz, to jest większe prawdopodobieństwo, że będziesz mniej kłamać. Wierzcie lub nie, ale eksperci twierdzą także, że używanie obraźliwego języka pokazuje, że masz większe (!) słownictwo, gdyż wiąże się to z wyższym ilorazem inteligencji. Uwolnione hormony szczęścia Jest także dobra wiadomość dla twojego zdrowia - przeklinanie zwiększa również krążenie krwi i uwalnia endorfiny – a więc hormony dające radość! Psycholog Richard Stephens w swojej książce "Black Sheep: The Hidden Benefit Of Being Bad" (z ang. Czarna owca: ukryta korzyść z bycia złym), podkreślił, że w trakcie przeklinania wzrasta tętno organizmu, co pokazuje, jak emocjonalnie reagujemy na samo przekleństwo. "To odpowiedź na stres, działająca jak środek przeciwbólowy" - dodał. Nie walcz z tym! - Często mówimy " Och, nie wolno ci przeklinać przy tej osobie", lub "Mam nadzieję, że moje dzieci nie przeklinają", ale jednocześnie wszyscy to robimy - powiedziała Emmy Byrne. Jej zdaniem nie potrzebnie zawracamy sobie głowę walką z potrzebą przeklinania, które paradoksalnie robi nam dobrze. Czego to wszystko nas uczy? Aby nie tłumić swoich emocji. Wypuszczenie z siebie k...a jest dobre dla ciebie - dla twojego zdrowia psychicznego. Nie miejcie w tej sprawie żadnych wyrzutów sumienia. Wszystko dla dobra ludzkości! Oczywiście w granicach rozsądku. Napiszcie w komentarzach, czy też tak robicie! Źródło: practicalparenting.com.au
Rodzice przyznali, co najbardziej ich stresuje. Lista jest naprawdę długa!
Przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie. Co dokładnie podnosi ciśnienie?
Łączenie pracy zawodowej z obowiązkami mamy lub taty nie jest łatwe. Choć w ten sposób funkcjonuje większość rodziców, to jest to źródłem niemałego stresu. Ale co dokładnie ich stresuje? Rodzice dali upust emocjom i wszytko wyznali. Jeden wielki stres W ankiecie umieszczonej w aplikacji BP wzięło udział 2 tys. matek i ojców. Rodzice otwarcie wyznali, co najbardziej podnosi im ciśnienie i jak często. W czołówce najbardziej sterujących czynności znalazły się: kąpiel dzieci, sprawdzanie, czy odrobiły prace domowe i ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami. Powrót do domu na czas, by zdążyć przed snem dzieci, wybieranie odpowiednich posiłków i wychodzenie rano o czasie, także przysparza zmartwień. Dla jednej trzeciej koszmarem jest tankowanie samochodu, jeśli trzeba dziecko wyjąć z fotelika, a za chwilę znów włożyć. Dlaczego tak się dzieje? Otóż rodzice twierdzą, że dużo więcej czasu tracą na proste czynności, jeśli wykonują je dzieckiem. Twierdzi tak aż trzy czwarte rodziców. Wyjście z domu to dodatkowe 12 minut, zakupy – 14, a ubieranie – 11. Wspólne śniadanie to kolejne 12 minut. Okazało się również, że przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie i wierzy, że w wieku pięciu lat dzieci stają się najbardziej wymagające. A przez osiem dni w miesiącu odczuwa potrzebę znalezienia czasu tylko dla siebie. Kreatywność dziecięca nie zna granic. Nerwy już tak! Nie chodzi tylko o codzienne czynności, ale i o dziecięce wybryki. Każdy wie, że gdy tylko rodzic odwróci wzrok to idealny czas na jakiś kreatywny pomysł. Chodzi o takie „niewinne grzeszki” jak odkładanie słodyczy, robienie makijażu i zakładanie spodni na głowę, czy rysowanie po ścianach, dywanie, a nawet psie. Ciśnienie podnosi także wymazanie się jedzeniem, czy wspinanie się na nietypowe miejsca. Rodzice uważają, że spędzają prawie 40 minut dziennie, odczuwając niepokój w związku z tym, że ich dzieci biegają, jakby wpadły w amok. Największe spustoszenie maluchy sieją w domu i właśnie tam powodują u rodziców największy stres (46 proc.). Swoje "złe" zachowanie kontynuują też w sklepach (13 proc.) oraz restauracjach (10 proc.) 82 proc. rodziców twierdzi, że ich potomstwo jest trochę niegrzeczne, kiedy nie patrzą, ale dwie trzecie przyznało, że zwykle dzieciaki są zabawne, a nie stresujące. Stres jest bez wątpienia częścią naszego życia, ale chyba cała sztuka polega na tym, by umieć czasem odpuścić i mieć czas na relaks. A wy jak sobie radzicie z nadmiernym stresem? Źródło: independent.co.uk Zobacz także: 9 odkryć, które zmieniły opiekę nad małym dzieckiem 6 sekretów udanego małżeństwa – poznaj je! Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Szablony kolorowanek dla dorosłych (możesz je wydrukować!) [GALERIA]
Kolorowanie to wspaniała zabawa i kto powiedział, że jest zarezerwowana wyłącznie dla dzieci? Jeśli lubisz to robić, sprawdź nasze wzory do kolorowania dla dorosłych. Są świetne!
Nie zawsze fajnie być mamą – relacja z rozmowy kilku mam
Czasem nie masz ochoty na kolejne układanie puzzli z dzieckiem, wszystko cię denerwuje, jest ci źle... A gdy dziecko uwieszone twoich kolan płacze wniebogłosy, marzysz tylko o tym, żeby... wsiąść do pociągu byle jakiego. Czy coś z tobą nie tak?
Kiedy spotkałyśmy się w kawiarni, przekrzykiwałyśmy siebie nawzajem. Nikt by o nas nie powiedział, że jesteśmy mamami. Chyba że posłuchałby naszej rozmowy. Było o dzieciach, mężach i... poczuciu winy. Każda z nas je odczuwała. Powody były niby różne, ale tak ostatecznie chodziło o to, że chyba jednak nie zawsze chce nam się być mamami! Brzmi strasznie? Baby blues – początki bywają trudne Najmniejsze doświadczenie w poczuciu winy miała Basia – jej córeczka skończyła dopiero 3 miesiące. – Na początku, w szpitalu byłam zachwycona – wspomina – Całymi godzinami wpatrywałam się w śpiącą córcię. Byłam w euforii. Ale kiedy Basia wróciła z dzieckiem do domu, zaczęła płakać po kątach. Pamiętam to bardzo dobrze. To do mnie dzwoniła zalana łzami. Żaliła się, że nie może spokojnie wyjść nawet do toalety, bo córka ciągle chce ssać. Że prawie w ogóle nie śpi, nie ma czasu na jedzenie, nie mówiąc już o takich ekstrawagancjach jak chwila na fejsie. Narzekała, że czuje się, jak w więzieniu – bez jakichkolwiek własnych praw, za to z mnóstwem obowiązków. Ale najbardziej przerażała ją myśl, że nie ma od tego odwrotu, że przecież, kiedy zostaje się mamą, to jest się nią do końca życia! Klasyczny baby blues. Teraz Basia opowiada o tych wszystkich burzliwych emocjach ze spokojem. – Czuję, że najgorsze już za mną. Teraz będzie z górki – śmieje się. Matka w depresji – No nie wiem – wtrąca się do rozmowy Marysia. Właśnie uświadomiłam sobie, że widzę ją pierwszy raz od odwiedzin w szpitalu, po narodzinach jej synka. To niemożliwe – myślę – przecież mały ma już rok! A jednak. Mary opowiada nam o tym, co się wydarzyło przez ostatnie dwanaście miesięcy. Nie wiedziałam, że było jej tak ciężko. Zawsze, jak dzwoniłyśmy do niej z zaproszeniem na kawę, miała jakiś pretekst, by nie przyjść. A to jej mały zachorował, a to była już umówiona – nie miałyśmy pojęcia, że to tylko wymówki. Jak mogłyśmy nie zauważyć, że coś jest nie tak? Marysia, tak, jak Basia, zaliczyła baby blues. Tyle tylko, że nie przeszedł jej po kilku dniach, a nawet tygodniach. Najpierw łudziła się, że to tylko hormony. Potem myślała, że to takie chwilowe obniżenie nastroju, no bo przecież nie ma czasu na odpoczynek, mało śpi, synek wieczorami ma kolki... „Każda mama musi to przejść” – myślała. – Czułam się beznadziejnie – opowiada Mary. – Najpierw dużo płakałam, ale potem to nawet łez mi zabrakło. Nic mi się nie chciało: snułam się po domu w starym dresie, nie malowałam się, nie dbałam o włosy. Straciłam apetyt, szybko zaczęłam chudnąć. Przez cały czas towarzyszył mi lęk o zdrowie synka – co chwila sprawdzałam, czy oddycha. Z drugiej strony, miałam ochotę nie reagować na jego płacz. Psychicznie wykańczały mnie też wizyty rodziny. Miałam wrażenie, że oni wszyscy wiedzą, że jestem złą matką. To był koszmar! Marysia długo nie wiedziała, jak sobie pomóc. Pójście do psychologa wydawało jej się przyznaniem do porażki. A ona przecież zawsze była taka zaradna! Na wizytę w poradni namówiła ją jej własna mama. – To był początek końca moich problemów – z uśmiechem stwierdza Marysia. – Bez sensu tak długo zwlekałam z wizytą. Jestem pewna, że gdybym poszła do psychologa wcześniej, szybciej poradziłabym sobie z depresją. Gdzie się podział mój entuzjazm? Wysłuchałam opowieści Basi i Marysi bardzo uważnie. – Aż boję się narzekać na swoje problemy. Przy waszych wydają się takie banalne – stwierdziłam. – Co ty opowiadasz – wtrąciła się Baśka. – W końcu, od czego ma się przyjaciółki? Narzekaj do woli. To działa oczyszczająco. Zaczęłam opowiadać. Mam długoletnie doświadczenie w byciu mamą (i to podwójną), więc miałam o czym mówić. Skarżyłam się, jak mało mam czasu dla siebie, jak na obiad czasem podaję gotowce, choć niby wiem, że to niezdrowe. Opowiedziałam, jak ostatnio nakrzyczałam na swoją młodszą córkę, że ciągle bałagani, i jaką poczułam się wtedy okropną matką, bo wiedziałam, że przesadzam, i te nerwy to nie przez nią, tylko przez moje zmęczenie. Mówiłam długo, nikt mi nie przerywał. W końcu poczułam, że uszło ze mnie powietrze, że nareszcie udało mi się poskarżyć tak bez ogródek, bez poczucia, że ktoś mnie skrytykuje, osądzi, wyda wyrok. Uspokoiłam się i zamilkłam. – No proszę – pierwsza odezwała się Baśka – a ja myślałam, że tylko mnie nie udaje się być wzorową mamą. Naprawdę mi ulżyło. Wiecie, co to znaczy? Że nie ma ideałów! To fantastyczne! Od razu mi lepiej. Odpocząć od macierzyństwa – Tylko, czy to powinno nas pocieszyć? – zapytała retorycznie Marysia. I zaczęłyśmy rozważać, co by tu zrobić, by zmienić choć trochę nasze życie. Przede wszystkim obiecałyśmy sobie częstsze spotkania w kawiarni (nawet gdyby miały się ograniczać wyłącznie do narzekania na dzieci). Trudno, czasem w naszych domach na obiad będzie pizza i wydamy parę złotych na opiekunkę. Zresztą w Stanach Zjednoczonych od lat młode mamy jeden dzień w tygodniu przeznaczają na wyjścia z domu i ten system sprawdza się doskonale! A więc będziemy brać przykład. Doszłyśmy też do wniosku, że potrzebna jest nam rozrywka absolutnie przyziemna i próżna: wizyta u fryzjera, kosmetyczki albo choćby w cukierni – minimum raz w miesiącu. Musimy także zadbać nie tylko o rozwój dziecka, ale i o swój! Więc od dziś czytamy więcej książek, chodzimy do kina lub teatru (najlepiej z partnerem!). Czasem wystarczy ponarzekać Miałyśmy dobry humor i niepostrzeżenie powróciłyśmy do tematu dzieci. Ale zamiast na nie narzekać, zaczęłyśmy się nimi przed sobą chwalić. Córeczka Basi, gdy się uśmiecha, ma śliczne dołki w policzkach, a jej najnowszym osiągnięciem jest „aaaaa”. Synek Marysi nauczył się właśnie chodzić. Moje córki dobrze się uczą, są ambitne i tak naprawdę bardzo pomagają mi w domu. Gdy już wychodziłyśmy z kawiarni, dostałam od córki esemesa: „Zamawiamy pizzę. Zjesz z nami?”. Pewnie, że zjem! Zobacz też: Doceńcie nas! Nasze poświęcenie jest bezcenne! – rozmowa męża z psychologiem Co to znaczy być dobrą matką? Ten post udostępniono 500 tysięcy razy! Czy jesteś dobrą mamą? Quiz z niespodzianką
Jak bez stresu przygotować się do porodu?
Poród jest bez wątpienia jedną z najważniejszych chwil w życiu każdej kobiety, która tego doświadczyła. I wiąże się to nie tylko z faktem przyjścia na świat potomka, co zmienia nasze życie o 180 stopni, ale również z tym, że wydanie na świat dziecka z reguły nie jest ani łatwe ani przyjemne.
Kobiety w ciąży ze wszystkich stron słyszą tylko, czego nie wolno im robić i czego powinny unikać, a może warto byłoby dowiedzieć się, co mogą i powinny robić, aby właściwie przygotować się do porodu. Przygotowanie mentalne Przyszła mama może słuchać w nieskończoność złotych rad ciotek, sąsiadek i przyjaciółek, które już doświadczyły trudów porodu, jak to: szybko się zapomina, to nie takie straszne, wszystkie przez to przechodzą, i ty dasz radę… A i tak wszystko na marne. Z reguły jest przerażona i absolutnie nie wyobraża sobie, jak to naprawdę będzie wyglądać. Obawy zagłusza przygotowaniami do macierzyństwa, ucieka w pracę, odsuwa niepokojące myśli. Ale i tak dopada ją lęk przed bólem i trudami porodowymi. Nie musi tak być. Przede wszystkim kobieta, w której ciele rozwija się nowy człowiek, powinna wsłuchać się w swój organizm i nawiązać kontakt mentalny ze swoim dzieckiem. To wpływa kojąco nie tylko na nią samą, lecz także na maleństwo, które już czuje i reaguje. Im bardziej akceptujemy nowe życie w sobie, tym łatwiej przyjdzie nam znieść trudy porodu. Zadbajmy o dobrą relację pomiędzy dwiema istotami w jednym ciele. Myślenie pozytywne To brzmi jak truizm! Ale sprawdza się w praktyce. Negatywne nastawienie do porodu obróci się przeciwko nam i sprawi, że sprawdzą się nasze najgorsze oczekiwania. Jeśli zaś myślimy o tym jako o pozytywnym wydarzeniu, które przyniesie nam radość, kochaną istotkę, bliskość i miłość matczyną, nasze ciało odpowie pozytywnie. Łatwiej będzie się nam rozluźnić, uspokoić, ciało zareaguje na nasze nastawienie emocjonalne w taki sposób, w jaki będziemy do niego podchodzić. Im bardziej pozytywne podejście, tym lepszy efekt. Joga Doskonałym pomysłem na przygotowanie się do porodu jest zadbanie o właściwą aktywność fizyczną. Bardzo dobrze sprawdza się w tej sytuacji joga, która zadba nie tylko o elastyczność naszego ciała, rozciągnięcie właściwych partii mięśni i dobrą kondycję, ale także nauczy prawidłowej techniki oddychania – niezwykle istotne w czasie porodu! Ponadto praktyka jogi uczy nas koncentracji, skupienia się na chwili obecnej, wyciszenia i kontroli nad ciałem. To ważne elementy, które z pewnością okażą się przydatne w trudnych chwilach na sali porodowej. Homeopatia Jeśli czujemy że, pomimo wszystko, ciągle brakuje nam spokoju i pewności, warto sięgnąć po leki homeopatyczne. Są one bezpieczne dla kobiet w ciąży i działają na różnych płaszczyznach. Pomagają poradzić sobie zarówno z fizycznymi dolegliwościami, jak i z niepokojem emocjonalnym. Jeśli przyszła mama odczuwa coraz silniejszy lęk, a niepewność przed zbliżającym się porodem wzmaga się z każdym dniem, zajmuje myśli i nie pozwala spokojnie zasnąć, potrzebny jej będzie lek Gelsemium sempervirens. Oczywiście nie spowoduje on, że unikniemy nieuniknionego, ale wyciszy emocje i uspokoi lęki. Dzięki niemu poradzimy sobie z bezsennością i paraliżującym osłabieniem.. Czasem kobieta przed porodem wpada w huśtawkę emocjonalną, niepokój powoduje zmienne nastroje, skłonność do przechodzenia od płaczu do śmiechu lub krzyku, pobudzenie. Histeryczne zachowania i nieprzewidywalne reakcje dają się we znaki jej samej i całemu otoczeniu. Ma gulę w gardle, łzy w oczach, jest smutna lub zła. W takiej sytuacji pomocny będzie lek Ignatia amara. Wyciszy emocje, złagodzi niepokój i pomoże poradzić sobie z trudnym do zniesienia napięciem. Zmienność nastrojów może być także wskazówką do podania leku Pulsatilla. Kobieta, która potrzebuje tego leku jest bardzo emocjonalna, łatwo płacze, martwi się drobiazgami i ogromnie potrzebuje wsparcia, pocieszenia i uwagi ze strony otoczenia. Kilka słów otuchy poprawia jej nastrój, a najlepiej pomaga wypłakanie się na pomocnym ramieniu. Homeopatia bardzo przyda nam się również przed samym porodem. Takie leki jak Actaea racemosa i Caulophyllum thalictroides mogą ułatwić i przyspieszyć akcję porodową, uelastycznią i rozluźnią szyjkę macicy, uregulują siłę skurczów i zwiększą ich efektywność. Na szczególną uwagę zasługuje też lek Arnica montana, który pomoże zapobiec wszelkim urazom towarzyszącym akcji porodowej, zmniejszy krwawienie, a – już po porodzie – wzmocni osłabioną i obolałą mamę. Warto zażywać Arnikę jeszcze jakiś czas po porodzie – tak długo, aż wszelkie dolegliwości związane z urazem ustąpią. Lek ten działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciw krwawieniom, zatem pomoże młodej mamie zregenerować siły i szybko wrócić do formy. Jeśli natomiast doszło do cesarskiego cięcia i kobieta cierpi z powodu rany, pomocny będzie lek Staphysagria, który wspomaga gojenie się ran ciętych, przyspiesza zrastanie się tkanek i zapobiega komplikacjom. Najlepiej oba leki stosować razem, uzupełniają nawzajem swoje działanie. Leki homeopatyczne powinny być stosowane pod kontrolą homeopaty, który zaleci ciężarnej odpowiedni specyfik, a w razie potrzeby dobierze kolejne leki w zależności od stanu pacjentki. Dbaj o ciepło! W czasie ciąży koniecznie trzeba dbać o zachowanie ciepła w ciele. W chłodne dni trzeba się ciepło ubierać, pamiętać o czapce, ciepłych skarpetach, nie siadać na zimnych powierzchniach i nie narażać się na przemarznięcie. Szczególnie należy dbać o ciepło okolic brzucha, macicy i nerek, co zapewnia prawidłowy rozwój dziecka, pomaga donosić ciążę bez problemu, a następnie przeżyć poród bez żadnych komplikacji. Materiał powstał przy współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej PTHK
Jak ona to robi? 5 sekretów wyluzowanej mamy
Zastanawiasz się czasami, dlaczego niektóre mamy nie przejmują się wszystkim tak bardzo jak ty? I jak to jest, że inne potrafią zachować zimną krew, kiedy ty aż kipisz ze złości? Poznaj 5 sekretów zrelaksowanych matek i zobacz, co sama możesz robić, by być bardziej na luzie.
Chyba każda z nas to przeżyła: obserwujemy inną mamę i zastanawiamy się, jak to możliwe, że zachowuje spokój w sytuacji, w której my ciskałybyśmy gromy lub wyrywały włosy ze zmartwienia. Czy ona posiadła tajemną wiedzę? Miło byłoby czasem mniej się przejmować, nie denerwować drobiazgami, na luzie przejść przez kolejny dzień macierzyństwa. Zobacz, jak one to robią i sama wrzuć na luz, kiedy czujesz, że nie wyrabiasz na zakrętach. 1. Nie przejmują się innymi Można oszaleć mając wokół siebie tylu "życzliwych" ludzi, z których każdy ma dla nas jakąś złotą radę: jak ubrać, jak nosić, jak nakarmić, jak dyscyplinować (auć!). I jak tu się nie przejmować, kiedy czujemy się ciągle oceniane? Przeżywamy przez pół dnia krytyczne uwagi innych, a radość życia ulatuje w siną dal. Dla wyluzowanej mamy ważniejsze od opinii pani w parku czy pana w sklepie jest to, jak sama ocenia daną sytuację i co czuje w tym momencie jej dziecko. Informacje o tym, jak ubierać czy karmić czerpie ze źródeł, które sama wybiera, inne jej nie interesują. Zapewne tylko socjopaci kompletnie nic sobie nie robią z opinii innych, ale niektórym z nas jest po prostu łatwiej nie przejmować się uwagami otoczenia. Warto zrozumieć, że martwienie się uwagą sfrustrowanej kobiety w autobusie to strata czasu. Lepiej pójść na spacer z dzieckiem, trzymając jego cieplutką w dłoń w swojej i cieszyć się chwilą. 2. Znają różne triki Zbyt dużo energii marnujemy na zamartwianie się, czy zdążymy gdzieś na czas, czy dziecko ma wyprasowaną bluzkę, czy wszystkie kredki są zawsze zatemperowane, a zabawki co miesiąc zdezynfekowane... Te bardziej wyluzowane z nas wydają się mieć więcej czasu, prawda? Nie, ich doba nie jest z gumy, po prostu korzystają ze skrótów, stosują "magiczne" sztuczki, by ułatwić sobie życie: ubranie przygotowane wieczorem, bajka dla dzieci, kiedy one muszą wykonać ważny telefon, jednogarnkowy obiad raz na dwa dni zamiast codziennie nowego dwudaniowego posiłku. Mama-luzaczka zamiast temperować kredki, kupi te woskowe, zamiast prasować ubrania, wybierze te bawełniane. Ona daje sobie przyzwolenie na brak perfekcji i warto wziąć z niej przykład! 3. Delegują! Nikt nie zrobi tego tak dobrze jak ja! Znasz to? To typowa bolączka mam – albo naprawdę myślimy, że same wszystko zrobimy najlepiej, albo głupio nam prosić o pomoc, bo nie chcemy przyznać się do tego, że jej potrzebujemy. To sprowadza nas do pierwszego punktu i strachu przed ocenianiem: boimy się, że ktoś pomyśli, że nie dajemy sobie rady, że nie jesteśmy dość dobre, uważamy też, że powinnyśmy robić wszystko same. Że inne mamy to potrafią... Wyluzowana mama sięga po pomoc w opiece nad dzieckiem: jego taty, zaprzyjaźnionych mam, sąsiadek, babć – w zależności od swojej sytuacji życiowej. Nie boi się tego, nie wstydzi, nie uważa, że to coś złego. W końcu do wychowania dziecka potrzeba całej wioski, prawda? 4. Mierzą siły na zamiary Czy dzieci muszą mieć tak napięty grafik? W poniedziałek basen, we wtorek balet, środa – klub mam, czwartek angielski... Pędzimy z miejsca na miejsce, ledwo łapiąc oddech, a dzieci, tak samo jak my, chcą po prostu odpocząć w domu. Zamiast więc wypruwać sobie żyły, żeby wszędzie dojechać na czas, weźmy przykład z tych bardziej zrelaksowanych z nas: poprzytulajmy się do siebie na kanapie, pobawmy tym, co na pólkach w dziecięcym pokoju i przestańmy czuć się winne, że nie zapisałyśmy dwulatka na lekcje gry na gitarze. 5. Odpuszczają drobiazgi Są bitwy, które trzeba stoczyć ("Tak, musisz dostać tę szczepionkę!") i takie, które można odpuścić ("Chcesz iść do przedszkola w sukience, mimo że przygotowałam ci spodnie?"). Warto nauczyć się je rozróżniać i przestać walczyć o każdy drobiazg. Nie musimy zawsze stawiać na swoim, a kiedy nauczymy się odpuszczać i ustępować w mniej fundamentalnych sprawach, damy dziecku cenną lekcję: szanujemy jego wybory, dajemy mu prawo do indywidualizmu i wierzymy w siłę kompromisu. Dzięki elastyczności, wyluzowane mamy mają zazwyczaj spokojniejsze dzieci i mniej wyczerpujących emocjonalnie scen, którym muszą stawiać czoła. Fajnie, nie? Zobacz też: Zabawy z kanapy dla zapracowanych rodziców Jesteś mamą i nie wyrabiasz na zakrętach? Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje?
Mamy są bardziej zestresowane niż ojcowie?
Badania dowodzą, że to kobieta żyje w większym stresie. Oto 5 powodów - znacie je?
O tym, że to mamy czują się bardziej zmęczone i zestresowane jest przekonana większość z nas.Badania przeprowadzone w Nowym Jorku i opublikowane w American Sociological Review, potwierdzają tę tezę i podają, dlaczego tak się dzieje. 5 powodów, dlaczego matki są bardziej zestresowane niż ojcowie 1. Kobiety oprócz tego, że zajmują się dziećmi, muszą także pracować, sprzątać, gotować, a to czyni je bardziej zmęczonymi. Stres pojawia się, gdy mają poczucie, że nie dadzą same rady wszystkiego ogarnąć. Ojcowie bardziej bawią się rodzicielstwem, zazwyczaj ich rola polega na radosnej zabawie z dziećmi, spacerach, przejażdżkach rowerowych, więc i poziom stresu niższy. Rodzice i obowiązki - sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie! 2. Mamy częściej opiekują się dziećmi w nocy, więc są też mniej wyspane, a brak snu powoduje, że są jeszcze bardziej przemęczone i zestresowane. Przeczytaj: Czyj sen jest ważniejszy - czyli kto wstaje w nocy do dziecka? 3. Oczekiwania wobec matek są dużo większe, od nich wymaga się spełnienia w każdej dziedzinie. Nikt kobietom nie wystawia usprawiedliwienia, że skoro zajmują się dzieckiem, to mogą coś zawalić w pracy i na odwrót. Muszą być najlepsze zawsze i wszędzie, a to naprawdę stresująca presja. 4. Matki mają mniej przyjemności z bycia rodzicem – wiąże się to ze zbyt wieloma obowiązkami nałożonymi na nie jako kobiety, żony, matki, córki, przyjaciółki. 5. Mamy nawet gdy nie są z dziećmi, myślą o nich, martwią się, co nie pozwala im się zregenerować. Czy Wy też czujecie się bardziej zestresowane niż Wasi partnerzy? Zobacz także: Co robi mama, która "siedzi" w domu z dzieckiem? źródło: http://mediarelations.cornell.edu/
Jak być szczęśliwą mamą? 7 podpowiedzi ekspertów
Zdarzyło mi się płakać ze zmęczenia. Zdarzało mi się mieć dość. Miewałam ochotę uciec na drugi koniec świata. Miałaś też tak kiedyś? Jak sprawić, by codzienne bolączki nie przeszkadzały nam w byciu szczęśliwymi mamami?
Nawet najszczęśliwsze mamy mają trudne momenty. Łatwo mówić: nie płacz nad rozlanym mlekiem, ale kiedy ono rozlewa się po raz 5 w tym miesiącu (a nie minęła jeszcze połowa) i to na twoją spódnicę, na 3 minuty przed nieprzesuwalnym momentem wyjścia z domu, jeśli masz zdążyć do lekarza z gorączkującym od 4 dni dzieckiem? Łatwo radzić, że mamy cieszyć się godziną dla siebie, kiedy dziecko zasnęło, a ty wyczerpana po całym dniu właśnie wyciągasz znużone nogi na kanapie i wtedy dobiega cię nieodwołalne: "maaaamoooo". Gorączka, wymioty, zgubiony pluszak, komar na ścianie – do wyboru, do koloru, do dnia tygodnia. W codziennej gonitwie czasami trudno złapać oddech i docenić to, co mamy. Czasem tracimy z oczu to, co najważniejsze, próbując sprostać swoim obowiązkom, dbając o potrzeby najbliższych, próbując się nie zagubić. Czasami jesteśmy zmęczone i nie czujemy się szczęśliwe. Jak to zmienić? Jak być szczęśliwymi mamami, kiedy dopada nas życie? Sprawdzone sposoby na walkę ze stresem zebrała blogerka Kelly na swoim blogu "The Reformed Idealist Mom", propagatorka pozytywnego rodzicielstwa, zwanego też rodzicielstwem bliskości. Spróbuj, działają! Wiem, bo ja już je stosuję. Nazwij swoje uczucia Nazywanie swoich uczuć to metoda proponowana przez psychologów dla budowania dobrych relacji z ludźmi w naszym otoczeniu: dziećmi, partnerami, rodzicami, przyjaciółmi, współpracownikami. "Czuję się zdenerwowana, bo..", "Czuję smutek, kiedy..." – to dobre początki zdań, które możemy wypowiedzieć zamiast wykrzyczeć "Znowu nie sprzątnęliście klocków!". Jak to działa? Kiedy jesteśmy zestresowani, mózg odbiera nawet najmniejsze niedogodności jako czynniki, które nam zagrażają. Nazwanie swoich uczuć wysyła sygnał do mózgu, że wszystko jest pod kontrolą. Zamiast mówić "jestem zła", lepiej powiedzieć: "odczuwam złość" – to pozwala nam oddzielić uczucia, których doświadczamy od utożsamiania się z nimi. Oddychaj: 3-6-1 Jeśli czujesz, że za chwilę wybuchniesz, spróbuj tej metody oddychania, która obniża ciśnienie i redukuje stres: 1. Oddychaj głęboko przez 3 sekundy. Policz w głowie: 121-122-123, żeby mieć pewność, że nie zrobisz tego zbyt szybko. 2. Wstrzymaj oddech na sekundę. 3. Wydychaj powietrze przez 6 sekund. 4. Powtórz te kroki 3 razy. Powinnaś zauważyć, że przy wydechu stajesz się spokojniejsza. Nie bierz tego do siebie! Kiedy twoje dziecko narozrabiało, spróbuj odwrócić sytuację: nie traktuj jego zachowania jako wymierzonego w siebie, ale spójrz na to przez pryzmat swojego dziecka. Może ma zły dzień? Może źle się czuje? Nie chodzi o to, żeby przymykać oczy na niewłaściwe zachowania, ale pamiętać, że kiedy krzyczymy lub karzemy dziecko, ono nie nauczy się niczego z tej sytuacji, bo stres nie sprzyja nauce. Przytul się! Przytulanie wyzwala produkcję oksytocyny i serotoniny – hormonów szczęścia. To skuteczny sposób na walkę ze stresem i złością. Jeśli więc czujesz, że jesteś zła, przytul dziecko. Niech wasz uścisk trwa przynajmniej 6 sekund – wtedy zadziała! A poza tym trudno gniewać się na kogoś, kogo przytulamy, prawda? Ruszaj się! Wiemy, że aktywność fizyczna to dobry sposób na zachowanie zdrowia i ładnej sylwetki. Pamiętaj jednak, że ruch sprzyja też redukcji stresu. Pomaga obniżyć poziom kortyzolu we krwi (to właśnie hormon stresu), a podnosi poziom endorfin, które zwalczają drażliwość i poprawiają nastrój. Trudno wymagać od mam, żeby znalazły codziennie czas na regularne ćwiczenia, ale warto zaplanować swój dzień tak, żeby znalazł się w nim czas na ruch. Najlepiej, żeby był to czas spędzony razem z dziećmi – wycieczka rowerowa, jazda na rolkach, zabawa w berka, wspólny taniec (muzyka i taniec także obniżają poziom kortyzolu!) – cokolwiek, co pozwoli wam miło spędzić razem czas, a przy okazji pomoże zwalczyć stres. Śpij mądrze Jeśli nawet uda ci się zdrzemnąć się w ciągu dnia, budzisz się oszołomiona i jeszcze bardziej nie w sosie? Winę za to ponosi czas drzemki! Jeśli chcesz szybkiego "kopa energetycznego" zdrzemnij się nie dłużej niż 25 minut, a jeśli chcesz się całkiem zresetować, ustaw pobudkę za 90 minut – to pełen cykl snu. Wszystko pomiędzy – czyli np. 30-85 minut - sprawi, że obudzisz się w złej fazie cyklu i będziesz zmęczona. Sen jest ważny, wszyscy o tym wiemy. Jeśli nie udaje ci się przespać 8 godzin w nocy, naprawdę spróbuj wygospodarować czas na odpowiednią drzemkę w ciągu dnia. Wiadomo: praca, dzieci, obowiązki – to niełatwe, ale jeśli czujesz się spięta i zestresowana, potraktuj to jako lekarstwo, które pomoże i tobie, i rodzinie! Rób i mów miłe rzeczy Szukaj okazji, by mówić i robić miłe rzeczy z rodziną. Przytulanie, czytanie książek, pieczenie ciastek, spacer, powiedzenie "kocham Cię" – to wszystko pomoże poczuć się tobie i reszcie domowników lepiej. Naukowcy twierdzą, że aby naprawić jedno negatywne zachowanie, trzeba pięciu pozytywnych rzeczy. Jeśli więc dziś czujesz, że nawaliłaś krzycząc za to mleko na sukience, bierz się do tulenia, śpiewania i grania w planszówki! Powodzenia! Pamiętajmy jednak, że nie ma sposobów, które działają przez cały czas. Te metody mogą ci pomóc, mogą pozwolić lepiej sobie poradzić w następnej kryzysowej sytuacji, ale nie sprawią, że już nigdy się nie zezłościsz, nie wybuchniesz, nie poczujesz się zmęczona czy sfrustrowana. Mogą jednak sprawić, że będzie się to zdarzać rzadziej. Ważne, żeby coś robić i pamiętać, że zły nastrój jednej osoby wpływa na samopoczucie całej rodziny. I na to też są dowody naukowe! Zobacz też: 8 rzeczy, które pracująca mama może zrobić dla siebie Czy każdy dzień musi wyglądać tak samo? Czas na zmiany! Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju
Jak rozpoznać rodziców, którym urodziło się pierwsze dziecko?
13 dowodów na to, jak narodziny dziecka nas zmieniają.Czy w tych opisach odnajdziecie również siebie?
Pierwsze dziecko to nie lada wyzwanie. Wszystko jest nowe, trochę stresujące, ale i ekscytujące. Przerażenie miesza się z fascynacją, poczucie zmęczenia z ogromem miłości, a wielka niewiadoma okazuje się być przygodą życiową. Po czym można rozpoznać ludzi, którzy właśnie stali się rodzicami? Czy jest to w ogóle możliwe? Okazuje się, że tak… Mamy na to 13 dowodów! 1. Martwią się, że mokre chusteczki do mycia pupy są zbyt... zimne. 2. Uciszają wszystkich, bo ich maleństwo zasnęło - zero rozmów i telewizji! 3. Nakładają na skórę dziecka krem ochronny z najwyższym filtrem, pomimo tego, że jest dopiero marzec. 4. Cały czas sprawdzają pieluchę i wymieniają ją co godzinę. 5. Gdy powierzają dziecko opiekunce, zostawiają jej kilkustronicową instrukcję. 6. Z każdym, bawet błahym problemem biegną do lekarza. 7. W nocy stale nasłuchują czy dziecko oddycha. 8. Wszystko zapisują w zeszycie, począwszy od godziny karmienia, skończywszy na kolorze i ilości kupek. 9. Są gotowi na wszystko, nawet na spacer idą z torbą pełną rzeczy pt. "może się przydadzą". 10. Stale ubierają i rozbierają dzieci, bo jest za zimno, albo za gorąco. 11. Cały czas robią zdjęcia – pierwszy uśmiech, pierwsza łza itp. 12. Wszystkim każą w kółko myć ręce zanim dopuszczą do dziecka. 13. Ich życie ustalane jest według godzin drzemek dziecka. Jak zmienia się Wasze życie po narodzinach dzieci- zobacz zabawne zdjęcia! Czy któreś stwierdzenie z listy jest Wam znajome? Jeżeli tak, oznacza to że macie już dziecko i że jest ono dla was najcenniejszym skarbem. Nie ma absolutnie nic złego w tym, że jesteście trochę spięci, zdenerwowani i przewrażliwieni. To na pewno minie przy kolejnym dziecku. Czy odnalazłaś w tych opisach siebie? Zobacz także: Tak wygląda życie po narodzinach dzieci - film!
Mindfulness, czyli uważność dla rodziców: naucz się spokoju [WYWIAD]
Czym jest uważność i dlaczego mindfulness może przydać się rodzicom i dzieciom? Pytamy o to Eryka Ołtarzewskiego, trenera uważności.
Jako rodzice szukamy różnych sposobów na to, by mieć jak najlepsze relacje z dziećmi. Wiele uwagi poświęcamy metodom wychowawczym, diecie i edukacji dziecka. Czasami naszej uwadze umykają jednak emocje. Najtrudniej chyba poradzić sobie ze stresem: jak tu się nie denerwować i nie zamartwiać, kiedy życie tyle od nas wymaga? Kiedy jesteśmy zestresowani, zdarza nam się przenosić złe emocje na dzieci, szukać ujścia dla złości w krzyku... Jak tego uniknąć? Odpowiedzią może być trening uważności, o którym rozmawiamy z Erykiem Ołtarzewskim, socjoterapeutą, nauczycielem i ekspertem od mindfulness, czyli uważności. Mindfulness to ostatnio bardzo modny termin. Wszyscy mówią o treningach uważności. Jak długo pan się tym zajmuje? - Prowadzę zajęcia dla dorosłych od 3 lat, z dziećmi i młodzieżą pracuję trochę dłużej. Pracuję w dwóch gimnazjach. Elementy uważności pojawiają się we wszystkich zajęciach, które prowadzę: socjoterapii, lekcjach efektywnej nauki, lekcjach wychowawczych. Czym właściwie jest ta uważność? - Dla mnie uważność to zdawanie sobie sprawy z tego, co się ze mną w danej chwili dzieje. Nie pogrążam się w rozmyślaniach o tym, co będzie lub było. Kiedy pojawiają się silne emocje, jestem zazwyczaj w stanie je dostrzec i nie utknąć w nich. Jednocześnie pojawia się duża wrażliwość na innych ludzi i świadomość własnych myśli i emocji. Książkowa definicja uważności mówi, że jest to zdolność pozostawania w chwili obecnej, bycia świadomym własnych emocji, doznań fizycznych, myśli, zauważania własnych ocen i nie podsycania tych ocenach. A uważność w domu? Po co ona rodzicom i dzieciom? - Kolejne, różne sytuacje wymagają od rodziców innych reakcji. Dzieci szybko się rozwijają i to, co było dobre pół roku temu, dzisiaj już jest nieaktualne. To wymaga bycia w obecnej chwili i reagowania na bieżące okoliczności, a nie na własne wyobrażenia. Poza tym dorośli potrzebują wytchnienia od zmartwień związanych z wychowaniem dzieci. Mam wrażenie, że duża część tych zmartwień jest nierealna i wynika z pogrążania się w rozmyślaniach o tym "co by było, gdyby...". Uważam, że nie ma czegoś takiego jak trening uważności dla dzieci. Dzieci naśladują rodziców. Sposób mówienia, poruszania się, przeżywania emocji, radzenia sobie ze stresem. Jeżeli mówilibyśmy o jakichkolwiek zmianach to jest to praca dla dorosłych. Ale słyszałam sporo o treningach uważności dla dzieci... - Oczywiście. Dzieci mogą wykonywać ćwiczenia uważności, ale z dorosłymi. Mogą się uczyć strategii radzenia sobie z trudnymi emocjami, ale nie w taki sposób jak dorośli. Dzieciom do mniej więcej 12 r.ż. trudno zrozumieć, że nie są swoimi emocjami, że to tylko coś, co czują. Małe dziecko przeżywając emocje wie, że kolega jest głupi, mama jest fajna. Dorosły może skupić się na oddechu, rozluźnić się i zauważyć, że złość wynika z oceny sytuacji. Niekoniecznie trafnej. Może wynikać ze zmęczenia, z własnych uprzedzeń... Dziecko, które przeżywa lęk, potrzebuje dorosłego, który będzie przytomny w swoich emocjach i nie będzie zarażał dziecka swoimi obawami. Posłucha o lęku, spróbuje nazwać to, co się dzieje. Dzieci przychodzą do dorosłych i mówią o swoich uczuciach ponieważ potrzebują sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Rodzic, który jest stabilny w swoich emocjach, będzie dawał poczucie bezpieczeństwa. Udział dziecka w treningu uważności może być dla niego fajną przygodą z własnym umysłem. Pozwoli poznawać siebie samego. Dla rodziców trening dziecka będzie wsparciem, ale nie rozwiązaniem trudności wychowawczych. Kontrolując własne emocje, pomożemy dzieciom radzić sobie z ich przeżyciami? - Właśnie to mam na myśli mówiąc o niezarażaniu dzieci własnymi emocjami. Jeśli będę świadomy okoliczności, w których się znajduję, to będę zauważać, że emocje są związane ze wspomnieniami lub wyobrażeniami tego, co będzie. W tym tygodniu rozmawiałem z rodzicami 14-letniej dziewczyny, która świetnie się uczy, pisze wiersze, dyskutuje o literaturze, pomaga rówieśnikom w nauce. Nie jest "kujonką". Koledzy i koleżanki strasznie ją lubią. Ta dziewczyna ma ogromną trudności w porozumieniu się z rodzicami. Jej rodzice martwią się, że nie jest wystarczająco zorganizowana, chodzi zbyt późno spać. Uważają, że potrzebuje kontroli w związku z nauką. Miałem wrażenie, jak gdyby rodzice nie zauważyli, że córka jest prawie dorosła. Jej trudności w porozumieniu się z rodzicami wynikają właśnie z tego niezauważania. Jeśli rodzic będzie bardziej świadomy okoliczności, to automatycznie będzie mniej kłótni w domu? - Tak sądzę. Jeżeli nawykową reakcją na złość jest krzyk to możliwe, że zauważę moment zanim zacznę krzyczeć i zrobię coś innego zamiast awantury. Jeden z uczestników kursu dla dorosłych opowiadał o sytuacji, w której zauważył, jak robi awanturę własnym dzieciom. W pewnym momencie zorientował się, że mówi podniesionym głosem. Uświadomił sobie, że napięcie było związane raczej z pracą, a nie z dziećmi. Wycofanie się z takiej sytuacji nie jest jakąś szczególną techniką. Raczej wynika ze zdrowego rozsądku. Jeżeli potrafimy zorientować się, co się z nami dzieje to daje nam krótką chwilę na decyzję, co zrobimy. [CMS_PAGE_BREAK] Mam jednak wrażenie, że możemy na ten temat czytać, ale jeśli tego nie wyćwiczymy to w danej sytuacji i tak zareagujemy nawykowo. - Rzeczywiście mamy tak dużo nawykowych reakcji, że potrzebujemy ćwiczeń, które pomogą odnaleźć się w tych nawykach. W treningu uważności zaczynamy od skupienia uwagi na oddechu i doznaniach fizycznych. Uczestnicy kursów zauważają, że zdolność skierowania uwagi na doświadczenia fizyczne niekoniecznie powoduje uspokojenie. Daje natomiast oparcie dla uwagi, która przestaje się tak bardzo zagłębiać w rozmyślania. Efektem może być wyciszenie. Jeżeli nie koncentruję się na złości i na sytuacji, z którą jest związana, tylko kieruję uwagę na odczucie oddychania to emocje w końcu opadną. Wtedy pojawia się zdolność racjonalnych decyzji. Jeśli jesteśmy pobudzeni, nie ma takiej możliwości, żeby dzieci były wyciszone, prawda? - Podobnie jak trudno poczuć uspokojenie, jeżeli znajdziemy się w rozemocjonowanej grupie. Dzieci są wrażliwe na reakcje dorosłych i zdarza się, że tak jakby "przejmują" emocje rodziców. Zauważyłem, że jeżeli jestem zmęczony lub napięty i czuję niepokój to dzieci, z którymi pracuję, zaczynają podobnie reagować. I na odwrót. Kiedy zapraszam dzieci do ćwiczeń uważności, sam skupiam się na ich wykonywaniu, to zdarza się że spokojny nastrój udziela się uczestnikom. Rodzice zapytani o sposoby na dbanie o własny stan psychiczny, najczęściej odpowiadają, co robią, żeby dziecko dobrze się poczuło. Dopiero po jakimś czasie zdają sobie sprawę, że nie chodzi o to, co zrobić z dziećmi, tylko jak dbać o siebie. Myślę, że większości rodziców niełatwo jest znaleźć codziennie moment na wyciszenie się i pobycie z dziećmi bez potrzeby dawania rad, odrabiania lekcji, wykonywania jakichkolwiek zadań. Trening uważności daje zdolność rozluźnienia się w tych codziennych napięciach. Jeśli nawet jestem zmartwiony lub pobudzony, to jednocześnie mogę być przytomny i nie podsycać przynajmniej tych zmartwień. Zobacz też: Grzeczne dzieci, ale bez przesady! To musi mocno podnosić jakość życia. Rodzice ciągle się czymś martwią. - Nie wyeliminujemy zmartwień i napięć, ponieważ to część naszych ludzkich reakcji. Możemy jednak oswajać trudne emocje, mniej się angażować w rozmyślania w rodzaju "dlaczego mnie to spotyka"... To nie zmienia radykalnie życia. Ale daje przynajmniej trochę wytchnienia a to może dużo znaczyć na co dzień. Dzięki ćwiczeniom uważności będziemy wiedzieć, co zrobić, żeby dziecko było samodzielne? - Może raczej, czego nie robić. Jedno z ćwiczeń uważności dla rodzica polega na tym, że rodzic siedzi i obserwuje swoje reakcje w obecności małego dziecka. Nic nie robi przez kilka minut. Po jakimś czasie może zaobserwować własne subtelne reakcje na zachowanie dziecka. Napięcie ramion, kiedy dziecko się potknie, odruch, żeby pokazać dziecku, że jest się gotowym pomóc... W którymś momencie okazuje się, że dziecko ma już 19 lat, a my dalej mamy taki sam nawyk, żeby podtrzymać, kiedy się potknie. Widzę, że dzieci mają nieodpartą potrzebę samodzielności, więc uważam, że warto obserwować, w jaki sposób utrudniamy samodzielność. Może trzeba się powstrzymać od wiązania butów, zakładania czapki, noszenia tornistra. Pozwalać na robienie posiłków, pomaganiu w remontach mieszkania, składaniu mebli. Dzieci uwielbiają wykonywać realne prace. Są z tego dumne. To nie brzmi jak techniki uważności. Potrzeba samodzielności dotyczy również przeżyć wewnętrznych. Dzieci chcą rozwiązywać samodzielnie trudności. Rozmawiają o tym ze sobą. Również takie młodsze, 8-letnie. Zdarza się, że mówią mi o tym, że przede wszystkim potrzebują wiary dorosłych w to, że ich dzieci potrafią pokonać przeszkody. Oczywiście dorośli są niezbędni, żeby było bezpiecznie i żeby tworzyć poczucie bezpieczeństwa. Zobacz też: Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? 6 spornych sytuacji [CMS_PAGE_BREAK] Zwykle, kiedy dziecko ma problem z zachowaniem i emocjami, skupiamy się na nim, a umyka nam nasze własne zachowanie. - Dokładnie tak. Dzieci reagują na okoliczności, są obecne w danej chwili. Perspektywa czasu to kilka dni w przeszłość i kilka dni w przyszłość. Jeżeli zapytamy dzieci o plany na przyszłość, to te konkretne plany będą dotyczyły raczej bieżącego tygodnia. Jeżeli pojawia się konflikt, to po kilku dniach może już być zamierzchłą przeszłością. Wyobraźmy sobie sytuację, kiedy rówieśnicy w szkole dokuczają koledze. Rodzice po 3 miesiącach pytają, jak ich syn sobie radzi z dokuczaniem. Sytuacja jest już nieaktualna, ale jeżeli rodzice przejmują się i dopytują, to u dziecka może zrodzić się wątpliwość, czy aby na pewno jest nieaktualna. To z kolei wpływa na odczucie własnej pozycji w grupie. W takich sytuacjach, które niestety powtarzają się co jakiś czas, rodzice utrudniają własnemu dziecku wyjście z roli ofiary. Wiem, że tego rodzaju doświadczenia są poruszające dla rodziców. Doskonale rozumiem intencje rodziców. Nie uważam, że powinniśmy być obojętni, ale musimy odróżniać własne obawy od obaw dziecka. Być może dziecko ich nie ma. Zachęcam, żeby słuchać dzieci. Przyłapuję się na tym, że słucham raczej własnych przekonań, niż tego co dziecko próbuje przekazać. Jeżeli potrafię zrozumieć przekaz, to czasem pomagam to nazwać, a to co nazwane jest łatwiejsze do przeżywania. Czasem wystarczy tylko być obecnym i wierzyć, że dziecko poradzi sobie z trudnymi przeżyciami. Może to zabrzmieć banalnie, ale wiara w to, że się uda i życzliwe nastawienie niosą otuchę. Zobacz też: Czy wiesz, jak mówić do dziecka, żeby cię słuchało? QUIZ Życzliwość dla siebie samego? Życzliwość i akceptacja są czymś podstawowym w treningu uważności niezależnie od tego, czy uczestnikami są dzieci czy dorośli. Wstydzimy się, że nie jesteśmy dość atrakcyjni, wystarczająco inteligentni, że nie radzimy sobie z życiem tak, jak powinniśmy. Słyszymy oceny na swój temat i tworzymy własne. O sobie, o innych. Następnie traktujemy te wszystkie oceny jakby były prawdą. Dostrzeganie własnych oceniających myśli z wyrozumiałością i życzliwością dla siebie samego osłabia te oceny. Sprawia, że przestajemy być tak napięci. Podobnie dzieci. Jest takie fajne ćwiczenie życzliwości dla dzieci. Wykonujemy flagi, na których piszemy dobre życzenia: dla kota, żeby był zdrowy; dla taty, żeby był szczęśliwy; życzymy rodzicom, żeby się nie kłócili; sobie, żeby być lubianym przez kolegów. Możemy rozwiesić te flagi nad oknem. Każdy z nas lubi otrzymywać dobre życzenia, pomimo że nie są czymś materialnym. Życzliwe nastawienie wobec siebie samego pomaga dostrzegać te niefajne emocje jak złość, zazdrość, żal, smutek i nie uciekać od nich. W którymś momencie przekonujemy się, że emocje same w sobie są niegroźne i nie na wszystkie musimy reagować. Uważam, że to jedna z najważniejszych umiejętności, których mogą uczyć się dzieci i dorośli w treningu uważności. Zobacz też: Trening uważności - ćwiczenie zmysłów Dobrze, jestem rodzicem i po przeczytaniu tej rozmowy stwierdzam, że taki trening uważności to coś dla mnie. Co powinnam zrobić? Co jeśli w moim mieście nie ma odpowiednich kursów? Wydaje mi się, że w większości miast w Polsce pojawiają się już treningi uważności dla dorosłych np. najbardziej znany Trening Redukcji Stresu oparty na Uważności ( MBSR - Mindfulness-Based Stress Reduction ) lub podobne programy. Jeżeli nie ma takiego kursu to warto skontaktować się z osobami, które prowadzą takie zajęcia. Jeżeli zbierze się grupa kilku osób to można zorganizować kurs. Prowadzimy treningi uważności w kilku miastach również w formie spotkań weekendowych. Jeżeli nie ma takiej możliwości to zostają książki i samodzielne próby. Szukając książek znajdziemy pozycje z dołączonymi płytami i ćwiczeniami. Mówię o książkach i ćwiczeniach dla dorosłych. Jeżeli mamy jakiekolwiek własne doświadczenie z praktyką uważności to możemy próbować ćwiczeń z dziećmi. Jedną z moich ulubionych książek o uważności dla dzieci jest "10 minut uważności" Goldie Hawn. Rodziców, którzy są zainteresowani uważnością dla własnych dzieci gorąco zachęcam do udziału w treningu dla dorosłych. Eryk Ołtarzewski - pedagog, socjoterapeuta, nauczyciel metod efektywnej nauki. W The Mind Institute prowadzi Treningi Uważności dla osób dorosłych i dzieci oraz warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców. Pracuje jako pedagog w gimnazjum. Prowadzi zajęcia socjoterapeutyczne dla młodzieży i młodszych dzieci. Organizuje i prowadzi warsztaty umiejętności społecznych z elementami survivalu i sportów rekreacyjnych. Absolwent Wyższej Szkoły Edukacji Wczesnoszkolnej w Mysłowicach, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Grzegorzewskiej w Warszawie, Podyplomowego Studium Terapii i Treningu Grupowego na Uniwersytecie Warszawskim. Uczestniczy w programie kursów "Mindfulness Association".
Jak pozbyć się strachu przed przedszkolem?
Już za chwilę twoje dziecko stanie się przedszkolakiem? Boisz się, co to będzie, jak sobie poradzi (i czy w ogóle)? Spokojnie, znam ten lęk. Zobacz, jak można się go pozbyć, by już na starcie pomóc swojemu debiutującemu przedszkolakowi.
Pamiętam ten niepokój z kwietnia, kiedy trzeba było złożyć w przedszkolu papiery. Zastanawiałam się, czy Zuzia nie jest za mała, czy na pewno da sobie radę... Po podjęciu decyzji zapomniałam o swoich obawach. W końcu do września było jeszcze tyle czasu. Kiedy jednak z pięciu miesięcy zrobiło się nagle tylko kilka tygodni, spanikowałam. Dziecko za małe na przedszkole? Wydawało mi się, że przez wakacje córka zdąży się jeszcze mnóstwa rzeczy nauczyć, że podszkoli się w samodzielnym jedzeniu, ubieraniu. No i teoretycznie widać postępy, tylko dlaczego Zuzanka wydaje mi się nadal taka malutka i bezbronna? – Spokojnie – pocieszyła mnie sąsiadka, weteranka, bo do przedszkola posłała już trójkę swoich pociech. – Dla mamy dziecko zawsze jest małym krasnoludkiem, a jednak w grupie rówieśników daje sobie całkiem dobrze radę. Postanowiłam więc zachować spokój, tym bardziej, że moje dziecko w ogóle nie sprawiało wrażenia, że boi się przedszkola. Co więcej, wydawało mi się, że ona nie ma zielonego pojęcia, jak wiele zmieni się od września w jej życiu. Może to i dobrze. Postanowiłam na razie nie zawracać jej głowy długimi opowieściami o przedszkolu. W końcu to tak, jakby ktoś opowiadał mi o locie w kosmos, który odbędę już za kilka tygodni. Czytaj też: 4 proste rady, jak nauczyć dziecko samodzielności Idziemy na zakupy przed przedszkolem Nie chciałam jednak również przypomnieć Zuzance o przedszkolu dopiero na początku września. W końcu każdy ma prawo znać najbliższe swoje plany. A już w szczególności dzieci uwielbiają wiedzieć, co będą robiły (codziennie słyszę pytanie: „Mamo, a gdzie dzisiaj jedziemy", „A kiedy przyjdzie dziadek" itp.). Powiedziałam córci, że już za niedługo pójdzie do przedszkola („Pamiętasz Zuniu, to tam, gdzie bawiłaś się z innymi dziećmi na takich specjalnych zajęciach przed wakacjami"). I w związku z tym musimy pojechać dzisiaj do sklepu, żeby kupić worek, śliczne, nowe kapcie, piżamkę... – A będę mogła sama wybrać kapciuszki i dostanę loda? – zapytała rezolutnie moja córeczka. – Oczywiście – zgodziłam się bez mrugnięcia okiem. Zakupy wyprawki przedszkolaka były bardzo udane. Zuzia wybrała różową piżamkę, przymierzyła z tuzin kapci, przy okazji kupiła nowe trampki, a potem usiadłyśmy w kawiarni. Córcia zapytała, czy w przedszkolu będą dzieci, które poznała w maju na zajęciach. Odpowiedziałam, że pewnie tak. A wtedy mała zaczęła opowiadać, jak bardzo lubi malinowe lody. „I to tylko tyle? – pomyślałam – nic więcej nie chce wiedzieć?". Byłam trochę zaskoczona. Co mówić dziecku przed debiutem w przedszkolu? Kiedy Zuzanka wieczorem zasnęła, opowiedziałam o zakupach i naszej rozmowie mężowi. – A ty myślałaś, że poprosi cię o cały szczegółowy harmonogram przedszkolnych zajęć? – zdziwił się. No fakt, dzieci rozumują trochę inaczej. Tylko, co ja mam jej w końcu opowiedzieć o przedszkolu? O czym chciałaby posłuchać? I nagle przypomniałam sobie, co napisała kiedyś mądra pani psycholog. Że trzeba podążać za pytaniami dziecka. Nie wyprzedzać, nie unikać, tylko mówić dokładnie tyle, ile maluch chce wiedzieć. Tego będę się trzymać. Czy wiesz: Jak rozmawiać z dzieckiem o jego problemach? Dzień przed debiutem w przedszkolu Do końca sierpnia córka zadała może jeszcze z trzy pytania o przedszkole. Chciała wiedzieć, czy będzie mogła zostawić obiad, jak jej nie zasmakuje, jakie będą zabawki i jak wyglądać będzie jej nowa ciocia. Ostatniego dnia „przed" opowiedziałam jej o jutrze: że odprowadzę ją do przedszkola, tam będzie bawić się z dziećmi, pozna swoją panią, zje obiadek, a po nim przyjdę ja i zabiorę ją do domu. Mała wysłuchała z powagą i poprosiła, żebym pobawiła się z nią misiami. Wieczór upłynął nam na grach, całusach, przytulankach. Chciałam, by córcia czuła się dopieszczona. A jej to bardzo odpowiadało. Ach ta moja mała przylepka! Godzina zero – debiut w przedszkolu Wstałam rano, żeby spokojnie przygotować się do wyjścia. Córeczkę obudziłam na śniadanie trochę wcześniej, żeby miała czas spokojnie zjeść, umyć i ubrać się. Starałam się nie wprowadzać wrażenia pośpiechu, nie poganiałam, nie krzyczałam, gdy córcia po raz trzeci zmieniła zdanie co do koloru koszulki. Zabrałyśmy worek z kapciami, piżamkę i wyruszyłyśmy w drogę. Za drzwiami czekało na moją małą Zuzankę całkiem nowe życie. W duchu obiecałam jej, że będzie naprawdę fajne. I tego będę się trzymać! Jeśli chcesz jeszcze lepiej przygotować swoje dziecko do przedszkolnego debiutu, codziennie zaglądaj do naszego kalendarza Przygotowania do przedszkola
Jak pozbyć się stresu, który utrudnia zajście w ciążę
Planujesz zajść w ciąże, ale jesteś kłębkiem nerwów. Poznaj 10 prostych sposobów na radzenie sobie ze stresem.
Niedzielny stres pracujących mam (jak wygrać z tym potworem!)
Ból brzucha, napięcie, wyrzuty sumienia, nawet kłopoty ze snem – to wszystko pojawia się w niedzielę, na samą myśl o tym, że w poniedziałek trzeba zostawić dziecko i iść do pracy? Niedzielny stres dobrze znają pracujące mamy. Jak sobie z nim radzić?
Podobno 3 na 4 osoby czują stres przed poniedziałkiem i powrotem do pracy po weekendzie – tak mówi facet w reklamie środków uspokajających. Myślę, że przypadku mam jest inaczej, 4 na 4, okrągłe 100 % z nas czuje stres. I nie ma to szczególnego znaczenia, w jakim wieku jest dziecko. Choć na pewno zostawianie dziecka płaczącego w żłobku, po wspólnie spędzonym weekendzie, jest koszmarnie trudne. Co robić, by zmniejszyć stres? Oto rady psychologa, Beaty Chrzanowskiej. Pogódź się z tym, że stres przed poniedziałkiem zdarza się każdej mamie, która postanowiła wrócić do pracy. Zadbaj o najlepszą opiekę dla dziecka, w czasie kiedy ty jesteś w pracy. Sprawdzona opiekunka, babciac czy tata którzy kochają dziecko nad życie – oni tak samo dobrze, jak ty potrafią zająć się dzieckiem. Dziecko pod czułą opieką taty czy niani, nawet nie zauważy, że mamy nie było przez jakiś czas. Nie daj sobie wmówić że jesteś złą mamą bo zaniedbujesz dziecko! Dziecko nie potrzebuje obecności mamy non-stop, potrzebuje obecności dobrego, spokojnego dorosłego, który w czasie gdy mama jest w pracy, będzie potrafił zająć się dzieckiem. Zadbaj o pozostawienie pokarmu w odpowiedniej ilości jeśli nadal karmisz piersią. Jak odciągać pokram? Znamy najlepsze sposoby! Jeśli to możliwe rozpocznij powrót do pracy od 1/2 etatu. Zadbaj o siebie - spokojna mama to spokojniejsze dziecko. Jeśli nie musisz wracać do pracy ze względów finansowych i nie czujesz się na siłach aby to zrobić, zostań jeszcze jakiś czas w domu. Co jeszcze możesz zrobić? Staraj się też nie poddawać złemu nastrojowi. Zmęczona i zestresowana nie zapomnij o tym, że są rzeczy, który każdy z nas może zrobić, by poprawić nastrój i nie dać się depresji. Oto 12 rzeczy, które podnoszą poziom serotoniny, czyli hormonu szczęścia w naszym organizmie. O bananach (łagodzą objawy stresu), orzechach (dostarczają magnez, mają kwas Omega-3), zielonych, liściastych warzywach (dodają energii) oraz o spacerach i uśmiechach warto pamiętać zawsze, nie tylko, gdy dopada nas stres przed poniedziałkiem. Polecamy też naśladowanie mniej spiętych mam, przeczytajcie: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej. Dużo spokoju, Kochane Mamy!
Każdy rodzic ma czasem tak dość zachowania dziecka, że mógłby wymierzyć klapsa. Jednak nie wszyscy to robią. To znak, że można postąpić inaczej. Bo klaps, nawet najlżejszy, to nic innego jak porażka.
Na wielu forach internetowych rodzice żywo dyskutują o biciu dzieci: wyrażają sprzeciw, będąc jednocześnie zwolennikami klapsów, i z całym przekonaniem deklarują, że oni swoich dzieci nie biją, bo czyż przypadkowy klaps to bicie? Dlaczego mimo apeli psychologów, kampanii społecznych, czego uczy bicie dzieci, które przypominają, że klapsy są niedobrą i nieskuteczną metodą wychowawczą, nadal je wymierzamy? Dlaczego tak trudno nam uznać, że nawet przypadkowy klaps na długo pozostaje w pamięci dziecka? Dlaczego tak łatwo wykorzystujemy swoją przewagę fizyczną i upokarzamy dziecko? Czyżby dla jego dobra? Bo taka często pojawia się odpowiedź. Niektórzy dorzucają jeszcze, że lanie, które sami dostali od rodziców, im nie zaszkodziło i wyrośli na porządnych ludzi. Trudno to zrozumieć. Bez klapsów można być szczęśliwszym rodzicem i mieć szczęśliwe dziecko. Klaps to też bicie Kiedy z prasy dowiadujesz się o kolejnym pobitym czy wręcz zakatowanym dziecku, zastanawiasz się, jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego. Ale problem zaczyna się, kiedy próbuje się zdefiniować pojęcie bicia. Wielu dorosłym bicie kojarzy się z przemocą, z bestialskim zadawaniem bólu, z patologicznymi zachowaniami, a nie ze swojskim, niewinnym klapsem wymierzanym w słusznych intencjach (statystyki pokazują, że aż 80 procent rodziców nie uważa klapsów za bicie). Jak by tego nie nazywać – klaps jest formą przemocy wobec dziecka, rodzic wykorzystuje przewagę fizyczną, by je ukarać. I na tym się nie kończy. A trzeba pamiętać jeszcze o upokorzeniu, jakie klaps ze sobą niesie, o wpływie na późniejsze relacje z ludźmi (dzieci bite biją rówieśników, a kiedy dorosną, nie potrafią negocjować i rozwiązują konflikty z pozycji siły). Niewinne oblicza przemocy wobec dzieci Przemoc wobec dziecka może mieć różne oblicza. To nie tylko bicie. Słowa też mogą ranić. Nierzadko dziecko, i to czasem całkiem malutkie, słyszy, że jest niedobre, głupie, nieposłuszne, a jak się nie poprawi, to mamusia je odda i weźmie sobie nowe, grzeczne. Niby nic, potok słów zdenerwowanej mamy, która być może nie przywiązuje do nich wielkiej wagi. Ale dziecko, które często słyszy podobne opinie, nabiera przekonania, że jest do niczego, a jako dorosły latami będzie leczyć się z poczucia niskiej samooceny, skłonności do depresji czy niekontrolowanej agresji. Czy wiesz zatem: Jak karać dziecko? Klaps - szybka droga donikąd Kary cielesne nie przynoszą żadnych korzyści wychowawczych. Pociągnięcie za ucho, popychanie, potrząsanie dzieckiem czy klapsy nie tylko nie pomagają w opanowaniu niewłaściwych zachowań, ale prowadzą do pogłębienia się problemu. Klaps to porażka bezradnego rodzica, któremu zabrakło innych metod wychowawczych. Dziecko, które zostało potraktowane w taki sposób, pamięta tylko ból i upokorzenie, nie myśli o swoim występku. Jego gniew i żal przesłonią poczucie skruchy, którego w przeciwnym razie być może by doznało. Jest mało prawdopodobne, że w ten sposób wpoisz mu autentyczne posłuszeństwo – będzie może tylko potulniejsze ze strachu przed fizyczną siłą. Klaps jest zawsze biciem słabszego. Wszyscy zgadzają się z tym, że nie należy tego robić, tego też uczysz swoje dzieci. Żywo reagujesz, gdy jakieś dziecko potrąci twoje czy rzuci mu piaskiem w oczy. A gdzie giną te refleksje o zadawaniu bólu słabszym, gdy ręka rodzica wymierza klapsa albo szarpie malucha? Poznaj 6 metod wychowawczych, które nie działają Opanuj emocje, nie szukaj winy w dziecku Idealni rodzice występują tylko w łzawych serialach. Dzieci są sensem życia dla wielu z nas, ale czasem swoim zachowaniem byłyby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet świętego. I nic w tym dziwnego. Nie to jest złe, że czasem się denerwujemy, ważne jest, żeby umieć sobie z tym poradzić i nie karać dziecka za własną złość i bezsilność. Niełatwo w takiej trudnej chwili, pod wpływem stresu analizować swoje zachowanie, ale warto wiedzieć, że problem nie leży po stronie dziecka. To my mamy problem z opanowaniem emocji i to my musimy sobie z tym poradzić, a nie szukać winy w dziecku („to przez niego, bo mnie nie słucha”, „doprowadził mnie do takiego stanu”, „to bardzo trudne dziecko”). Jeśli nie masz dobrych wzorów wychowawczych, musisz je wypracować na własną rękę. A sposobów może być wiele. Możesz rozmawiać z innymi rodzicami, czytać poradniki o wychowaniu dzieci, a nawet szukać pomocy u psychologa. Jeśli wybuchy złości zdarzają się często, jeśli tracisz w takich chwilach panowanie nad sobą albo, co gorsza, zdarza ci się w niekontrolowany sposób uderzyć lub szarpnąć dziecko – porozmawiaj o tym z lekarzem dziecka lub własnym albo z psychologiem czy psychoterapeutą. Oczami dziecka O co poprosiłoby cię twoje dziecko: Nie podnoś na mnie ręki, nawet jeśli miałby to być „zwykły” klaps. Nie szarp, nie popychaj i nie tarmoś. Upokarzasz mnie, ale możesz mi też wyrządzić krzywdę. Nie ośmieszaj i nie rań słowami, to przynosi tylko żal i wstyd. Uświadamiasz mi swoją władzę i moją bezsilność, a ja czuję bezradność i nie wiem, jak się mogę poprawić. Nie krzycz i nie strasz. Nie opowiadaj, że jak będę niegrzeczne, to mnie oddasz. To mnie przeraża. Nie wzbudzaj poczucia winy, mówiąc: „Widzisz, co zrobiłeś? Przez ciebie mamusia jest smutna i boli ją serce”. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, by nie reagować zbyt emocjonalnie? Nawet zrównoważeni rodzice czasem podlegają działaniu tak silnego stresu, że ku własnemu zdumieniu zaczynają krzyczeć na dzieci, szarpać je, popychać lub straszyć karami, których wprowadzenie w czyn nawet by się im nie śniło. 1. Jeśli czujesz, że to nadchodzi, odsuń się od dziecka lub wyjdź z pokoju, zanim zrobisz coś, czego potem będziesz żałować. Policz do dziesięciu (albo do stu, jeśli trzeba), głęboko oddychaj. Wypróbuj ćwiczenie oddechowe dla dzieci – idealny sposób na stres. 2. Staraj się pomyśleć o czymś przyjemnym, przypomnij sobie np. jakieś miłe zdarzenie z dzieckiem (to pozwoli ci szybko zmienić do niego nastawienie). 3. Wyżyj się na czymś. Jeśli jesteś tak zła, że masz ochotę walić pięściami, natychmiast odejdź od dziecka i poszukaj sobie innego celu; uderz w poduszkę (w drugim pokoju, żeby nie przestraszyć dziecka), pobiegaj w kółko, podskakuj. Wytłumacz dziecku: „Denerwuje mnie to, co robisz. Myślę, że jak się przejdę ze dwa razy po pokoju, złość mi przejdzie”. Nie wyładowuj złości w sposób, którego nie chciałabyś później widzieć u dziecka (trzaskając drzwiami, rzucając talerzami). Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? 4. Uważaj na to, co mówisz. Spróbuj poćwiczyć wyrażanie uczuć w sposób racjonalny, przy użyciu słów, które pokażą dziecku, jak się czujesz, ale nie będą dla niego bolesne. Zamiast mówić: „Jesteś taki niedobry! Nigdy mnie nie słuchasz!”, powiedz raczej: „Kiedy mnie nie słuchasz, bardzo się gniewam i mam ochotę krzyczeć”. Unikaj słów „nigdy” i „zawsze”. 5. Przelej to na papier. Kiedy jesteś na krawędzi wytrzymałości, spróbuj opisać swoje emocje. Pisz prosto z mostu, nie ubieraj myśli w wykwintne słowa. Będziesz zdziwiona terapeutyczną mocą kartki i długopisu. 6. Wypłacz się i wyżal. Jeśli jesteś aż tak zła na dziecko, że nic nie jest w stanie ci już pomóc, zadzwoń do koleżanki lub do kogoś z rodziny, kto umie słuchać, i wypłacz swoje żale i złość. Zrób to, gdy dziecko śpi lub jest z kimś na spacerze. 7. Przyjrzyj się sobie. Jeśli wiesz, co wytrąca cię z równowagi, łatwiej możesz się kontrolować. Gdy zbyt często wpadasz w złość, spróbuj wynotować sytuacje, w których tak się dzieje. Może uda ci się wyciągnąć twórcze wnioski. 8. Nie daj się zaskoczyć. Wybuchy złości częściej trafiają się w trudne dni: gdy dziecko jest marudne, kapryśne, gdy masz problemy w pracy, pokłóciłaś się z mężem i zepsuła ci się pralka. W takich chwilach nie dolewaj oliwy do ognia (np. nie zabieraj malucha do sklepu po nowe buty). Co mają na sumieniu inni rodzice? Teoria sobie, życie sobie. Ile mamy na sumieniu, świadczą wypowiedzi rodziców. Nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, ale czasem tylko klaps jest w stanie doprowadzić do porządku mojego syna. Klaps to jednak nie to samo, co regularne bicie. Mama dwuletniego Krzysia Bardzo trudno wyprowadzić mnie z równowagi, ale czasem udaje się to mojej córeczce. Kiedy po raz setny tłumaczę, że nie wolno rysować po ścianie, a potem wchodzę do pokoju i widzę nowo odnowioną ścianę znowu całą pobazgraną, ogarnia mnie taka wściekłość, że przestaję panować nad sobą i czasem boję się, że mogę zrobić jej krzywdę. Mama trzyletniej Julki Oczywiście, że nie wolno bić dzieci. Takimi patologicznymi rodzicami, którzy katują swoje dzieci, powinna się zająć policja. Jednak zwykły klaps czy trzepnięcie po łapach, to przecież nie patologia, tylko czasem jedyna metoda wychowawcza. Tata sześcioletniej Marceliny Ja nie biję swoich dzieci, nie dostają nawet klapsów. Zdarza mi się jednak, w złości, na nie krzyczeć, szarpnąć je, albo powiedzieć, że jak się nie uspokoją, to przyjdzie po nie Baba-Jaga. Tata czteroletnich bliźniaczek Są takie sytuacje, kiedy na mojego syna działa tylko klaps. Inaczej się nie uspokoi. Mówię mu, że nie wolno wkładać palców do kontaktu, ale on nic sobie z tego nie robi, dopóki nie dostanie klapsa. Czasem to jedyny sposób. Mama dwuletniego Łukasza Kiedy Ania jest niegrzeczna, mój mąż bierze ją na rozmowę. Łapie ją za ramię tak mocno, że mała krzywi się z bólu. Kiedy próbuję protestować, mówi, że przecież jej nie bije, tylko chce z nią porozmawiać. Mama trzyletniej Ani Zobacz też: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Masz stresującą pracę? Nie wiesz, jak rozładować napięcie? Nie wiesz, jakie w prosty sposób walczyć ze stresem? Przeczytaj, co radzi Ewa Maciocha, licencjonowana psychoterapeutka.
W rozładowaniu stresu pomagają choćby ćwiczenia relaksujące. Gdy czujesz, że napięcie narasta, spróbuj rozluźnić mięśnie i z zamkniętymi oczami wykonaj pięć głębokich wdechów i wydechów. Następnie powtórz kilka razy w myślach: „Jestem spokojna, moje serce bije równym rytmem”. Po takim „seansie” powinnaś poczuć się lepiej. Herbatka z melisy i spacer Na skołatane nerwy dobrze robi też uspokajająca herbatka z melisy. Wypita pół godziny przed stresującym zebraniem czy rozmową z szefem pomoże ci się uspokoić. Staraj się też nie brać na siebie zbyt wielu spraw naraz. Jeśli czujesz, że nerwy odmawiają ci posłuszeństwa – zwolnij. Nie zapominaj również o codziennej dawce ruchu. Spaceruj, pływaj, wsiadaj na rower! Albo idź na spacer do parku i popatrz na drzewa. W domu nie tłamś swoich uczuć Płacz, krzycz, a nawet rzuć talerzem, gdy nikt nie widzi, a masz na to wielką ochotę. I koniecznie zrób sobie czasem wakacje od stresu. Choć jeden dzień w tygodniu przeznacz na przeglądanie czasopism, słuchanie ulubionej muzyki czy pielęgnowanie ogródka. To dużo lepsze sposoby na powrót do równowagi, niż obsesyjne myślenie o tym, co złego może się wydarzyć i zamartwianie się. O tym musisz pamiętać Nie zadręczaj się drobnymi potknięciami. Jeśli pracy jest dużo, błąd może się przytrafić każdemu! Staraj się myśleć pozytywnie. Koleżanka krzywo na ciebie spojrzała? Może ma muchy w nosie? Zamiast drążyć sprawę, lepiej doceń to, że szef zaakceptował twój projekt. Naucz się prosić o pomoc. Stres rodzi się często z przekonania, że wszystko powinniśmy umieć, wiedzieć i zrobić sami. Nie przekraczaj limitu dwóch filiżanek kawy dziennie. Kofeina wzmaga niepokój. Jedz węglowodany: pełnoziarniste pieczywo, kasze, ziemniaki. Podnoszą poziom zbawczej dla psychiki serotoniny. Uspokaja też napar z dziurawca i szyszek chmielu. ZOBACZ TEŻ: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy?