„Dziewczynki mogą wszystko”: ważna kampania LEGO
Już 9 na 10 polskich dziewczynek wie, że stereotypy związane z płcią wcale nie muszą ograniczać ich marzeń. Pokazują to wyniki badań Instytutu Geeny Davis, które przeprowadzono na zlecenie Grupy LEGO w 7 krajach. To dobra wiadomość, zwłaszcza że my, dorośli, świadomie lub nie, często uczymy córki, że są pasje zarezerwowane wyłącznie dla chłopców...
Jak mówi Martyna Wojciechowska, podróżniczka, dziennikarka i ambasadorka kampanii „Dziewczynki mogą wszystko”: „Dzisiaj, wyraźniej niż kiedykolwiek wcześniej widzimy, że popularne stereotypy, takie jak "dziewczynki lubią róż", niekoniecznie mają wiele wspólnego z rzeczywistością. Owszem, część z nich lubi róż, ale inne wolą niebieski, zielony, żółty i czerwony”. Dodaje, że choć część dziewczynek lubi być księżniczkami – wiele z nich woli bawić się w gaszenie pożarów, odkrycia naukowe czy pełne emocji podróże w nieznane… Martyna Wojciechowska: „A dziewczynki mogą wszystko” Słynna podróżniczka wspomina, że kiedy jako mała dziewczynka mówiła o swoich marzeniach słyszała, że „to niemożliwe, dziewczynki nie robią takich rzeczy”. „A dziewczynki mogą wszystko. Mają w sobie siłę, odwagę i potrafią być przebojowe. Lubią bawić się lalkami, ale równie chętnie tworzą budowle z klocków i powinniśmy je do tego zachęcać, bo to jedna z najlepszych zabaw, które pozwala rozwijać kreatywność” – mówi Martyna Wojciechowska. Są rodzice, którzy lubią kiedy córki śpiewają, tańczą i gotują Okazuje się, że choć współczesne polskie dziewczynki nie wierzą w moc ograniczających je stereotypów – rodzice wciąż zachęcają je do typowo dziewczęcych aktywności. Dorośli lubią gdy ich córki interesują się: tańcem, śpiewem, przebierankami, gotowaniem, zabawą w dom. Według pomysłodawców kampanii LEGO „Dziewczynki mogą wszystko” – to schematy, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ich celem jest (mniej lub bardziej świadome) ukierunkowywanie zainteresowań i postaw dziewczynek. Tak, by wchodziły one w określone, uznawane za kobiece, role społeczne. Może prowadzić to do ograniczenia kreatywności, a także do przedwczesnej rezygnacji z marzeń. Co na to psycholog? „W trakcie zabawy dzieci rozwijają wiele kluczowych umiejętności i zdobywają wiedzę o sobie i świecie. Dlatego tak ważne jest, by zabawa ta była różnorodna i nieograniczona stereotypami. Byśmy jako dorośli tworzyli nieoceniającą przestrzeń, w której dziewczynki będą mogły swobodnie sięgać po to co je ciekawi. Dorośli są dla dzieci niezwykle ważni, zwracają one więc uwagę na to, że płeć jest dla dorosłych istotną kategorią i na tej podstawie kształtują również swoje dziecięce przekonania. Warto poza uważną obecnością, niezależnie od płci dziecka, proponować mu zabawy, w których może ono doświadczać różnych sytuacji z codziennego życia. Tak, aby dziewczynki mogły wcielać się zarówno w kucharki, jak i nauczycielki, astronautki, policjantki czy strażaczki. Nie czując społecznych oczekiwań co do ich zabawy, marzeń czy planów na przyszłość. Dostrzegajmy indywidualność dzieci, tak by mogły one wierzyć w siebie, a nie stereotypy” – tłumaczy Aleksandra Iwacz-Belta, psycholożka, autorka bloga Mamologia, ekspertka kampanii marki LEGO „Dziewczynki mogą wszystko”. materiał powstał we współpracy z LEGO Piszemy też o: Dziewczynka może być strażaczką! Dziewczynki przesadzają gdy je boli? Nic bardziej mylnego! Jesteś mamą dziewczynki? Obejrzyj to koniecznie! Lepsza przyszłość jest możliwa
Kupiła synowi pod choinkę lalkę. Wylała się na nią fala krytyki
Gdy influencerka zdradziła obserwatorom, co jej syn dostanie od Mikołaja, wywołała skrajne emocje wśród internautów. Czy to rzeczywiście tak kontrowersyjny wybór?
Caitlin Fladager to 27-letnia mama z Vancouver. Kobieta na swoim profilu w mediach społecznościowych chętnie dzieli się informacjami o swoim życiu rodzinnym. Jej profil śledzi aż 600 tys. osób, a posty, które publikuje, często wzbudzają skraje emocje wśród internautów. Nie wszystkim poddają się metody wychowawcze młodej mamy. Nie inaczej było przed świętami, gdy influencerka podzieliła się z obserwatorami informacją, co kupiła w prezencie 6-letniemu synkowi. Prezent, który uszczęśliwi dziecko Caitlin Fladager, zamiast kupować typowe figurki wojowników, jak choćby modne Power Rangers, postanowiła kupić dokładnie to, o co poprosiło dziecko. Chłopiec uwielbia bawić się lalkami Barbie, dlatego mama postanowiła dać mu taki prezent, który go uszczęśliwi. Na kobietę natychmiast wylała się fala krytyki. Wielu osobom nie podobało się, że kupuje synowi zabawki „przeznaczone dla dziewczynek”. Nie brakowało też rodziców, którzy wyznali, że ich dzieci również nie bawią się zabawkami zgodnie z utartymi stereotypami. Pojawiły się także słowa podziwu i pochwały dla tak odważnej i odlotowej mamy. Lalka dla dziewczynki, samochodzik dla chłopca? Czy podział na zabawki dla dziewczynek i chłopców ma jeszcze sens? Psychologowie są zdecydowani w tym temacie. Stereotypy dotyczące kolorów, ubioru czy wyboru zabawek wynikają z wyborów rodziców, a nie preferencji dzieci. Dzieje się to już na etapie wybierania wyprawki czy malowania ścian w pokoju dziecięcym. Dzieci potrzebują zabawy zabawkami, które je zaciekawią i to powinno mieć największe znaczenie podczas podejmowania decyzji, jaką zabawkę kupujemy dziecku. Jeśli dziewczynka chce dostać koparkę, a chłopiec wózek dla lalek, rodzice nie powinni się bać takich dziecięcych wyborów. Źródło: The Sun Zobacz także: Komu lalkę, komu autko? - wywiad z psychologiem Powinnyśmy zabronić córkom oglądania bajek Disneya? To skomplikowane! Dziewczynka może być strażaczką!
Mama przytuli, tata zapewni byt – reakcja Doroty Zawadzkiej na utrwalanie krzywdzących stereotypów
Dorota Zawadzka odniosła się do komentarza jednej z internautek. Superniania sprzeciwiła się stereotypowi, że mama zawsze lepiej zaopiekuje się dzieckiem niż jego tata.
Choć w dzisiejszych czasach wypierany zostaje model rodziny, w którym to kobieta jest od zajmowania się dziećmi, a mężczyzna od zarabiania, to w niektórych domach nadal pokutuje ten krzywdzący stereotyp. Zdarza się również, że niektóre osoby wciąż są przekonane, że to właśnie mama „zrobi wszystko lepiej” od taty. Krzywdzące stereotypy Dorota Zawadzka na swoim profilu na Facebooku odniosła się do komentarza jednej z internautek. Superniania przyznała, że „aż się zagotowała”, gdy przeczytała te słowa: Stanowisko Doroty Zawadzkiej na temat takich stereotypów jest bardzo stanowcze. Jest ona zdania, że kobiety, mówiąc i myśląc w ten właśnie sposób, dają mężczyznom jawne pozwolenie na to, by w mniejszym stopniu brali udział w wychowaniu dziecka, a wręcz same popychają ich do tego: „Dopóki kobiety tak będą mówić i myśleć NIC się nie zmieni. Kobiety będą nadal uważały i wierzyły, że »one lepiej«, a potem uwierzą i wykorzystają to mężczyźni. Bo »ona wie i zrobi lepiej«! Absolutnie się nie zgadzam z tym postem!”. Owszem, być może w niektórych przypadkach słowa autorki komentarza są uzasadnione, jednak z pewnością nie jest tak w każdej rodzinie. Przecież ojcowie nie są gorszymi rodzicami niż mamy! Co myślicie na ten temat? Jak wasi partnerzy radzą sobie w opiece nad maluchem? Zobacz także: Dziecko trafiło do szpitala z powodu uzależnienia od gry komputerowej Nauczycielka obcięła dziecku włosy bez zgody rodziców! Ojciec złożył pozew i żąda odszkodowania Tatuaże dla dzieci reklamują WYTATUOWANE NIEMOWLAKI!
Ani chłopiec, ani dziewczynka... więc kto? [WIDEO]
Choć płeć dziecka zostaje określona w momencie poczęcia, to coraz więcej rodziców uważa, że to dziecko powinno samo wybrać, kim chce zostać w przyszłości...i nie o zawód chodzi.
Wielu rodziców czeka z niecierpliwością na informację czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Część z nich zgodnie z tradycją kupuje wyprawkę dla maluszka w określonym przez płeć kolorze. Coraz więcej rodziców i producentów odchodzi od różu i niebieskiego, a oglądając wyprawki można wybierać i przebierać w kolorach. Jednak są rodzice, którzy idą o krok dalej i w żaden sposób nie chcą wpływać na odczuwanie przez dziecko płci. Maluch taki wychowywany „neutralnie” w przyszłości sam wybierze, kim chce być. Różowa obsesja Przez lata królowały niebieski i różowy jako kolory odpowiednie dla płci malucha. Co ciekawsze ten kolorystyczny kult jest stosunkowo młody i zaczął się dopiero w latach 40. XX. Do lat 20. XX wieku wszystkie niemowlaki ubierano na biało, dopiero później pojawiły się sukienki i spodenki w innych kolorach, mowa tu oczywiście o różowym i niebieskim. Tyle że dziewczynki nosiły niebieskie ubranka, a chłopcy różowe. Dlaczego? Kolor niebieski nawiązuje do delikatności, dla chrześcijan wiąże się on z wizerunkiem Matki Boskiej i z tego powodu przypisano go dziewczynkom. Różowy zaś to subtelniejsza barwa czerwonego, koloru mocy, agresji, męskości. Gdy weszła moda na róż producenci (i rodzice) oszaleli. Przez lata mocno zarysowała się granica między rzeczami tylko dla dziewczynek a rzeczami tylko dla chłopców. Mama, która nie chciała ubierać dziewczynki w różowe falbanki, musiała ubrać córkę w chłopięce ubranie. Na szczęście trend się zmienił i można w sklepach dostać coraz więcej produktów dla dzieci w wersji unisex. Bez stereotypów = bez płci? Nie tylko o ubranka czy zabawki chodzi. Wiele badań dowodzi, że znając płeć dziecka, podświadomie zaczynamy inaczej traktować dziecko. Badacze zauważyli, że np. rodzice dopiero urodzonych dziewczynek określali córki przymiotnikami takimi jak: ładna, urocza, czarująca, delikatna, a rodzice synków: duży, silny, mocny, o wyraźnych rysach. Co ciekawe, rodzice delikatną nazywali nawet bardzo dużą i silną dziewczynkę, a drobniutkiego chłopczyka określali jako bardzo wyrazistego. Zdaniem antropologów takie zachowania od pierwszych dni wskazują dzieciom, jakie być powinny. Gdy dziecko dorasta, stereotypów jest jeszcze więcej. Nadal w wielu domach króluje przekonanie, że są zachowania, które są dopuszczalne u chłopca i niedopuszczalne u dziewczynek i odwrotnie. Ostatnio BBC przeprowadziło eksperyment, w którym dzieci ubrano przeciwnie do ich płci. Dorośli biorący u dział w eksperymencie zasugerowani strojem dzieci podawali dzieciom zabawki „zgodne” z płcią maluszków, a tym samym każde z nich ocenili po ubraniu. Wielu specjalistów uważa, że ulegając stereotypom organiczna się rozwój dziecka. Jest w tym wiele racji, bo czy jest coś złego w tym, że chłopiec chce żelazko, czy wózek dla lalek, a dziewczynka piłkę lub samochód? Każda z nas chciałaby, aby jej syn był wrażliwym ojcem i pomagał w domu, a córka była niezależna i odważna. Coraz częściej rodzice zwracają na to uwagę, pozwalając dziecku na swobodny wybór, naprzeciw tym oczekiwaniom wychodzą także firmy produkujące zabawki czy ubrania dziecięce, tworząc produkty „gender neutral”. Choć dziewczynka z samochodem jest już w miarę normalnie postrzegana, to chłopiec z lalką nadal wzbudza kontrowersje. Głośno jest też o dzieciach sław, które wychowywane są bez stereotypów. Nie wszystkim się to podoba. Na celowniku są choćby córki Angeliny Jolie i Pink (dziewczynki lubią „chłopięce ubrania.”) Krytykowane są także Charlize Theron i Megan Fox, które pozwalają swoim synkom przebierać się za Elsę. Jednak nadal są to chłopcy i dziewczynki, tymczasem są rodzice, którzy idą o krok dalej. Masz pytania na temat szczepień? Wątpliwości? Zadaj pytanie ekspertom! Coraz więcej jest rodziców, którzy chcą wychować dzieci nie tylko bez stereotypów, ale i „bez płci”. W ubiegłym roku było głośno na temat kanadyjskiej rodziny, która zadecydowała, że nie chce, by w dokumentach dziecka widniała płeć malucha. Dziecko także będzie wychowywane bez wyraźnego określania jego płci. Nie jest to jednak odosobniony przypadek, od lat moda na „neutralną płeć” panuje choćby w Szwecji. W takich domach biologiczna płeć dziecka jest tajemnicą, a malec dostaje do wyboru rzeczy „dla chłopców,” „dla dziewczynek” i „neutralne.” W przyszłości samo stwierdzi czy chce być kobietą, czy mężczyzną. Jak tłumaczą Skandynawowie, nie tylko chodzi o równość płci, ale o jej neutralność i idzie za tym szereg zmian. W Szwecji istnieje 170 legalnych imion unisex – ich brzmienie nie wskazuje na płeć noszących je osób. Są propozycje, by publiczne toalety były neutralne płciowo. Pewna szwedzka firma produkująca ubrania dla dzieci zlikwidowała w swoich sklepach działy dla chłopców i dziewczynek, a szwedzkie szkoły i przedszkola, mając wsparcie rządu, zmieniają programy nauczania. Są już placówki, w których nie mówi się „chłopcach” czy „dziewczynkach”, ale używa neutralnego płciowo słowa „hen.” Zobacz poniższy film i poznaj argumenty rodziców, którzy preferują takie wychowanie: Zwolennicy wychowywania bez określonej płci uważają, że dorośli kierujący się stereotypami nie powinni przeszkadzać dzieciom w odkrywaniu płci i seksualności. Specjaliści mają jednak wątpliwości. Tożsamość płciowa jest filarem naszej osobowości. Są przypadki, kiedy płeć biologiczna nie zgadza się z płcią psychiczną, jednak brak informacji o tym, czy dziecko jest chłopcem, czy dziewczynką, to nie tylko problem dla otoczenia, które nie wie, jak ma się zwracać do malucha. „Neutralność” to także problem dla samego dziecka i wprowadzanie w jego życie chaosu i niejasności. Może to prowadzić do problemów w procesie identyfikacji płciowej. Co uważacie o takim sposobie wychowania? Napiszcie w komentarzach. Źródło: arte.tv, Wysokie Obcasy, onet.pl Zobacz także: Pink: "Nie uznajemy płci naszych dzieci. Nic na świecie nie jest czarne albo białe" Brzydka prawda o książkach dla dzieci. Jeśli masz córkę, musisz zobaczyć ten film! 7 rzeczy, które mówisz chłopcu, ale nie powiesz ich dziewczynce
Czy imię dziecka ma wpływ na jego karierę zawodową?
Imię nadane dziecku po urodzeniu jest jednym z najważniejszych elementów, tworzących jego wizerunek w dalszym etapie życia. Często rodzice myślą, że jeżeli nadadzą dziecku ekstrawaganckie imię, to ono na pewno zrobi karierę. W praktyce wygląda to jednak zupełnie inaczej.
Moda na określone imiona zmienia się średnio co kilka lat. Już od dłuższego czasu w naszym kraju panuje trend na staropolszczyznę. Antek, Jaś, Staś, Amelka, Marysia i Zosia, to tylko niektóre z popularnych imion, wciąż chętnie nadawanych dzieciom. Obok nich mamy zupełnie inną grupę imion, które zamiast ułatwiać życie ich posiadaczom, jedynie utrudniają budowanie relacji z otoczeniem. Oryginalne nie znaczy lepsze Brajan, Dżastin, Dżesika, Nikola i Vanessa to spolszczone odpowiedniki zagranicznych imion, nadawane dzieciom przez rodziców, którzy za wszelką cenę pragną podkreślić swój status społeczny. Być może wiąże się to z tym, że celebryci chętnie wybierali swoim dzieciom imiona, które mają wyróżnić je z tłumu. Słynnym przykładem są, chociażby Fabienne, Etiennette, Xavier oraz Vivienne Vienna, czyli dzieci Michała Wiśniewskiego, wokalisty zespołu Ich Troje. Z kolei ostatnio media rozpisywały się o Natalii Siwiec, która nazwała swoją córkę Mia. Osoby, które nie są związane ze światem mediów, próbują iść w ślady celebrytów, wierząc w to, że jeżeli ich dziecko będzie nosiło nietypowe imię, z pewnością zrobi karierę w show-biznesie. A przynajmniej zrobi wrażenie na przyszłym pracodawcy. Imię a kariera zawodowa Pomysłowość rodziców, którzy wymyślają wciąż nowe odmiany imion, nie zna granic. Okazuje się jednak, że nie jest ona w cenie, gdyż dzieci bywają wyśmiewane przez rówieśników, a nauczyciele szufladkują uczniów, którzy muszą zapracować na nową opinię. Wiele imion nadawanych w Polsce obciążonych jest negatywnymi stereotypami na temat ich właścicieli. Janusze, Grażyny i Seby to rzekomo osoby o prymitywnym zachowaniu, porównywane do bohaterów serialu „Świat według Kiepskich”. Z kolei Brajany, Dżastiny, Dżesiki, to imiona nadawane dzieciom przez osoby z niższych warstw społecznych, które chcą podnieść swój status. Krystyna Doroszewicz z Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej oraz Ewa Stanisławiak z Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie, przeprowadziły badania na temat psychologicznych aspektów imion ludzkich. Psycholożki przeprowadziły zainscenizowaną scenkę z udziałem nauczycieli, którzy znając tylko płeć i imię dziecka mieli wybrać, które z nich chcieliby mieć w swojej klasie. Imiona oryginalne odpadły w pierwszej kolejności. Badaczki ustaliły też, że cechy osobowościowe „typowego Janusza” raczej nie będą pożądane na rynku pracy, a „typowa Mariolka” będzie kojarzona z niskim ilorazem inteligencji. Z badań wynika, że w Polsce aż 90 proc. imion to nośniki stereotypów. Niemal każde z nich ma dla nas jakieś zabarwienie, z czymś się kojarzy, przez co rzutuje na naszą opinię o nowo poznanej osobie. Okazuje się zatem, że nawet najbardziej tolerancyjne osoby padają ofiarą stereotypów, gdy chodzi o imiona. Których imion lepiej zatem nie wybierać? Na to pytanie każdy z rodziców musi odpowiedzieć sam, ale warto wziąć pod uwagę zarówno subiektywną wizję, jak i zdrowy rozsądek. Czy wam zdarzało się słyszeć, że wybierając imię dla dziecka, dokonaliście złego wyboru? Czekamy na komentarze. Zobacz także: Jan, Maria i... czyli 20 imion, które noszą geniusze Jak wybrać imię dla dziecka? - test​ 5 rad jak wybrać imię dla dziecka
Dlaczego nikt nie chce wierzyć, że matki świetnie sobie radzą i w domu i w pracy?
Powrót do pracy po długim urlopie macierzyńskim, czy wychowawczym, jest bardzo trudny dla kobiety. Oprócz problemów emocjonalnych związanych z pozostawieniem dziecka pod opieką babci/niani, dochodzi stres jak sobie poradzą w pracy po tak długiej przerwie. Na pewno nie pomaga w tym także podejście pracodawców, którzy niestety świeżo upieczoną mamę, traktują jak pracownika II kategorii. Zazwyczaj stereotypowo myśli się o niej: Będzie chodzić na zwolnienia. Będzie chciała wychodzić wcześniej z pracy. Nie będzie się w stanie skupić na pracy. Trudno będzie na niej polegać, bo nigdy nie wie, kiedy dziecko zachoruje. Nie będzie wyjeżdżać w delegacje i na szkolenia. Praca po godzinach – można zapomnieć o tym. Młoda kobieta = problemy. Zaraz zajdzie w ciążę i zniknie na 3 lata. Oczywiście nie bądźmy hipokrytami. Wiemy, że są mamy, które czasem wykorzystują sytuację rodzinną i pozwalają sobie na częste zwolnienia, wymuszając na lekarzach kilka kolejnych dni na opiekę nad dzieckiem. Większość kobiet powracających na rynek pracy, jest jednak tego zaprzeczeniem. Zatrudnienie takiej pracownicy może okazać się strzałem w dziesiątkę. Dlaczego? Czy znacie kogoś lepiej zorganizowanego niż mamę 2/3/4 dzieci? Logistykę taka kobieta ma w małym palcu! Czytaj: Mama zorganizowana Taka mama jest pracowita, szybka i efektywna. Nie będzie przesiadywać na kawce z koleżankami, bo najzwyczajniej w świecie będzie spieszyć do domu. Owszem, dzieci chorują, ale coraz więcej mam pracuje zdalnie, co nie ma znacznego wpływu na wykonywaną pracę. Mama która pozostaje w domu z dzieckiem, potrafi być efektywna on-line. Priorytety takiej kobiety są nastawione na efekt i sukces. Po długim czasie spędzonym z dzieckiem w domu, dąży do szybkich rezultatów w pracy. Ustalają we właściwy sposób priorytety i są na tym skoncentrowane. Kobieta, która już ma dzieci i wraca na rynek pracy, naprawdę nie robi tego tylko po to, by zajść w kolejną ciążę i kolejne 3 lata spędzić na zwolnieniach i urlopach. Warto walczyć ze stereotypami odnośnie matek w pracy. Przez takie niekorzystne ich postrzeganie, tracą one dużo, chociażby wysokość pensji, czasem abstrakcyjnie różną od tej, którą proponuje się mężczyznom. Łączenie pracy z wychowywaniem dziecka, to trudne zadanie. Jest to jednak w dużej mierze kwestia dobrej organizacji, umiejętnego ustalania priorytetów, ale i współpracy z partnerem. Z własnego doświadczenia wiem, że jest to możliwe. Trudne, ale możliwe :-) A Ciebie spotkała kiedyś jakaś dyskryminacja z racji tego, że jesteś matką? Ciąża to nie choroba - nie zwalniam się! Przestań się martwić - twój powrót do pracy nie krzywdzi dziecka!
Zobacz, co o gender myśli ta dziewczynka
Oto lekcja gender, którą daje nam, dorosłym, mała dziewczynka. Posłuchajcie, co ma do powiedzenia na temat… napisów na koszulkach dla dzieci oferowanych w sklepach.
O gender trochę przycichło, ale trudno nie pamiętać tego, że jakiś czas temu wręcz nie było dnia, by nie odmieniano tego słowa przez wszystkie przypadki. Straszono nim jakby byłoby to diabłem wcielonym. A czym jest gender? Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definicję gender opisuje jako stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty, jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn. Gender to dziedzina nauki, która bada różnice kulturowe między płciami, przygląda się również temu, jak handlowcy postrzegają rolę dziewczynek i chłopców. I jak postrzegają? Demaskuje ich pewna dziewczynka. Oskarżam was! Na kanale Youtube można obejrzeć film z jakiegoś sklepu. Zatytułowano go: "Dlaczego supermarkety myślą, że tylko chłopcy marzą o przygodach". Przy stoisku z ubraniami dla dzieci prawdopodobnie mama pyta swoją córkę, co myśli o koszulkach, które wiszą na wieszakach. Trudno nie zauważyć wzburzenia dziewczynki, która zwraca uwagę przede wszystkim na napisy na ubraniach. View oEmbed on the source website – Na koszulkach dla dziewczynek napisane jest: "Hej", "Czuję się wspaniale", "Piękne". A na koszulkach dla chłopców: "Myśl nieszablonowo", "Bohater", "Pustynne przygody czekają" – wymienia. – Co o tym myślisz – słyszymy pytanie. – To nie jest w porządku! – oburza się dziewczynka. – Widząc te napisy, każdy pomyśli, że dziewczynka powinna być po prostu ładna, a chłopcy być żądni przygody. A to błąd. Dlaczego ubrania dla chłopców i dziewcząt sprzedawane są oddzielnie? Byłoby dobrze, gdyby były takie same dla jednych i dla drugich. Bo co to znaczy, by myśleć nieszablonowo? To zachęta, by podążać za swoimi marzeniami, szukać przygód. To też rada, by nic cię nie zatrzymywało. A co znaczy to "hej" na koszulce dla dziewczynki? – Nie wiem – odpowiada mama. – Może ma zainspirować do tego, by powiedzieć... "hej"? Nie znajdujesz w tym napisie niczego inspirującego? – Nie, nie widzę. Która część w słowie "hej" ma mnie inspirować? – wzburza się dziewczynka Rewolucja jest dziewczynką! To nie koniec filmu. Okazuje się, że mała ma plan, by zacząć rewolucję ubraniową! I jak tu nie uśmiechnąć na widok tego, co zrobiła. Otóż wzięła kilka koszulek z napisami "Bohater" oraz "Chodźmy na poszukiwania" i rozwiesiła je na kilku wieszakach, zasłaniając w ten sposób różową ofertę dla dziewczynek. Na pewno znajdą się takie, które ucieszą się z takiej różnorodnej oferty. ZOBACZ TEŻ: Dziewczynka tez może być strażaczką
Tata robi błąd i nikt go nie ocenia... a mama?
Dlaczego mężczyźni mogą popełniać błędy, a kobiety od razu są oceniane? Opowieść tej mamy daje wiele do myślenia.
Mamy zawsze czują na sobie oceniający wzrok innych. Sąsiadek, pań z pobliskiego sklepu, słowem innych kobiet. Mężczyźni nie mają aż tak dużej tendencji do oceniania postępowań innych, zwłaszcza kobiet. Czemu jednak płeć piękna za te same przewinienia krytykuje matki, a jest w stanie odpuścić ojcom? Constance Hall - blogerka, opisała zdarzenie które przydarzyło jej się osobiście. Matka czwórki dzieci ma świadomość pewnych stereotypów rządzących światem, niemniej jednak czasem się przeciw nim buntuje. "Byłam na śniadaniu w kawiarni z przyjaciółmi i synkiem. Kiedy poszłam do łazienki zmienić mu pieluszkę, okazało się, że nie ma stolika do przewijania. Ponieważ kafejka była w parku, wyszłam więc na zewnątrz i zmieniłam dziecku pieluszkę kładąc go na trawie. Po chwili podeszła do mnie jakaś kobieta i powiedziała: Widziałam że przewijałaś tu dziecko, czy następnym razem możesz użyć stolika do przewijania? Gdy jej odpowiedziałam, że nie znalazłam takiego w kawiarni dodała, że jest taki, tylko w innej części budynku. Poczułam się głupio i dlatego, że nie znalazłam tego miejsca i dlatego, że obca osoba zwraca mi uwagę. Podziękowałam jej za podpowiedź. W następny weekend poszliśmy do parku całą rodziną. Poprosiłam mojego męża, by tym razem on zmienił dziecku pieluchę, więc położył dziecko na trawie i zaczął przewijać. Obok siedziała grupka mam, które... były zachwycone moim mężem. Z daleka było słychać ochy i achy, jak wspaniale sobie radzi i jakim jest świetnym ojcem. Nikt go nie skrytykował, nikt nie kazał mu iść do toalety. To za co ja oberwałam, mojego męża uczyniło królem parku. Tak samo jest, gdy odbieramy dzieci. Na mnie wiecznie spóźnioną i zalataną wszyscy patrzą z wyraźną niechęcią. Kiedy mój mąż odbiera dzieci, nawet gdy jest spóźniony, wszyscy patrzą z podziwem. Dlaczego od ojców wymaga się dużo mniej niż od mam, które muszą być perfekcyjne? Nie twierdzę, że mamy nie podziwiać ich za to, jak dobrymi ojcami są, ale zadbajmy też o mamy! Spójrzmy innymi oczami na kobiety pchające wózki, te które pozostały z dziećmi w domu, robiące tysiące małych, choć wielkich spraw każdego dnia. Musicie je zobaczyć!" Czy Wy także dostrzegacie, że mężczyźni muszą mniej robić od kobiet, a dostają więcej nagród za to? Jak wzmocnić więź dziecka z ojcem? "Szanuj matkę swojego dziecka" - poruszający list młodego ojca do innych ojców źródło: huffingtonpost.uk
Czy ojcowie mają takie same prawa jak matki? O niektóre muszą powalczyć!
Mężczyźni, którzy chcą świadomie uczestniczyć w życiu dzieci, niestety muszą o to zawalczyć. Są często dyskryminowani, choć nieświadomie, przez lekarzy, czy nauczycieli. Jedni machną ręką i pogodzą się z tym, że tak już jest. Ci, którzy poczują się zranieni, powinni tupnąć nogą i powiedzieć – nie zgadzamy się na to! David - tata, który zdecydował się powiedzieć o tym, jak czuje się dyskryminowany napisał tak: - Jestem ojcem dwójki dzieci. Rano budzę je, ubieram, karmię i odprowadzam do szkoły. Zawsze staram się wracać z pracy w porze wieczornej kąpieli i czytania bajek. Mimo to, ludzie postrzegają mnie przez pryzmat stereotypów. 1. Szkoła nie informuje ojca o wynikach pracy dziecka Zazwyczaj matka otrzymuje wszelkie powiadomienia ze szkoły. Dlaczego, skoro oboje rodziców podaje adres mailowy? David blisko rok walczył w sekretariacie, by wszystkie informacje o edukacji jego dziecka, a także okresowe informacji o jego stanie zdrowia, były wysyłane do obojga rodziców. 2. Na imprezy dla dzieci nie chodzą tylko mamy Spotkania poza szkołą są świetne dla dzieci, pogłębiają wtedy znajomości, otwierają się na rówieśników. Ojcowie rzadko są powiadamiani o takich imprezach, gdyż szkolna administracja nie wysyła do nich powiadomień, z góry zakładając, że nie będą oni brać udziału w przygotowaniach. Mało tego, gdy David pojawia się na takich spotkaniach, padają pytania typu: Gdzie jest ich mama?, albo zdziwienie: To Pan przyszedł? 3. Tylko mamy mogą rozmawiać o rodzicielstwie? Oczekiwania ludzi są strasznie schematyczne. Mamy w czasie spotkania dyskutują o dzieciach, ojcowie mają obowiązek rozmawiania o sporcie i i pracy. Dlaczego ojcowie nie mogą także włączyć się do dyskusji matek? Przecież są na bieżąco ze sprawami dzieci. Przeczytaj: Po co dziecku ojciec? Wyjaśnia psycholog, Jarek Żyliński 4. Tata, który spędza czas z dziećmi, nie robi kariery na serio? To kolejny stereotyp. Jeżeli tata czynnie uczestniczy w życiu dzieci, czy to oznacza, że nie może spełniać się zawodowo? Nie! Powszechnie myśli się, że tylko Ci ojcowie, którzy wychodzą bladym świtem i nie wracają na wieczorne czytanie bajek, a weekendy spędzają przed komputerami, są prawdziwymi samcami, zajmującymi wysokie stanowiska. Czy warto walczyć ze stereotypami? Warto! Ojcowie, nie poddawajcie się w dążeniu do równego traktowania przez innych! Czy Twój mąż także czuje się pokrzywdzony? Co jest dla niego największym problemem? Przeczytaj także: Dlaczego ojcowie nie pomagają przy dzieciach? Bo im nie pozwalamy
"Dzięki ci, feminizmie", czyli dlaczego feministki lepiej wychowują dzieci
"Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci" – te słowa wywołały falę oburzenia. Przeczytaj, jak odnosi się do nich mama dwójki dzieci i feministka, Sandhya Menon.
"Feminizm to nadużywany termin. Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci. Nie chcę być mężczyzną. Chcę któregoś dnia gotować obiad dla męża i dzieci. Nie chcę być zawodową feministką" – to te słowa wypowiedziane przez modelkę i aktorkę Lisę Haydon wywołały w Internecie burzę. Sandhya Menon, mama 2 dzieci, bardzo trafnie opisała, dlaczego Haydon jest w błędzie. Przeczytajcie wpis Menon: "Negowanie feminizmu głęboko mnie rani. Czym jest zawód feministki? Dobrze tam płacą? Gdzie mogę się zapisać? Po udzielonym wywiadzie, Haydon napisała na swoim Instagramie (który jest już skasowany) coś, czym się pogrążyła jeszcze bardziej: To ważne, żeby nie zapomnieć, że jesteśmy kobietami stworzonymi do najwspanialszej roli – do powoływania na świat nowego życia. To coś, z czego powinnyśmy być dumne! Naszą prawdziwą siłą jest dar, którego mężczyźni nigdy nie będą mieć. Nasze ciała tworzą życie. Jeśli feministki mają z tym problem, to nie feminizm jest ich prawdziwym zmartwieniem... To natura! Lisa Haydon, rozumiem to. Mylisz się. Ale to rozumiem. Lata temu, zanim wiedziałam, że chcę mieć dziecko, przeczytałam książkę Adrienne Rich. Podczas pierwszej ciąży, powrót do tej książki pomógł mi zrozumieć, że to, czego od siebie wymagałam, było tak naprawdę tym, czego wymagali ode mnie inni. Podobnie jak Haydon, uczyłam się czym jest "macierzyństwo" przez wszystkie stereotypy, którymi byłam otoczona. Po lekturze tej książki, zaczęłam obserwować moje własne doświadczenie. Teraz jestem samotną mamą 6-latka i 7-latki. Jestem ich głównym wzorem do naśladowania. Nie jestem idealna, ale próbuję. Niezależnie od tego, co pokazują reklamy i filmy, moje dzieci widzą, że wykonuję "męskie" prace tak samo, jak "kobiecie". Widzą, że nikt nie dba o to, kto wykonuje jakąś pracę, dopóki robi to dobrze. (...) Lisa Haydon i ja korzystamy z wolności, którą mamy dzięki feminizmowi. Na jej Instagramie widzimy, jak podróżuje po świecie, pracuje, żeby zarobić własne pieniądze, wypowiada się krytycznie w przestrzeni publicznej. Widzimy zdjęcia bez makijażu i z makijażem. Widzimy beztroską kobiecość – markę, na którą feministki walczyły w poprzednim wieku. Jako beztroska kobieta, Haydon ma prawo dążyć do posiadania dzieci i gotowania mężowi. Ale jest w błędzie myśląc, że te pragnienia są oderwane od feminizmu. Pójście do łóżka z kim chcesz i kiedy chcesz? Dzięki ci, feminizmie. Planowanie dziecka? Dzięki ci, feminizmie. Zapobieganie ciąży? Dzięki ci, feminizmie. Gotowanie obiadu dla męża, choć nie musisz tego robić? Dzięki ci, feminizmie. Pod koniec dnia, mamy-feministki lepiej wychowują dzieci – dzieci, które mają mniej uprzedzeń a więcej współczucia, dzieci nieprzywiązane do ról, które narzuca im społeczeństwo, dzieci, które niezależnie od płci, dostrzegają obowiązki domowe i relacje międzyludzkie. Mamy-feministki wychowują dzieci, które wierzą w świat, w którym kobiety są wolne i mogą robić to, co im się żywnie podoba, a mężczyźni są mężczyznami nawet wtedy, gdy płaczą, noszą kolor różowy albo gotują dla swoich żon. Feministki czy nie, wszystkie kochamy swoje dzieci bardziej niż cokolwiek innego i uwielbiamy gotować obiady naszym mężom. Ale pod koniec posiłku i tej podróży, mama-feministka wychowa dziecko lepiej niż kobieta, która zaprzecza swojemu feminizmowi." Całość tekstu możesz przeczytać tutaj. Co sądzicie o tak mocnej wypowiedzi? Choć samo słowo "feminizm" wciąż burzy krew, jedno jest pewne: każda mama kocha swoje dziecko tak samo mocno. Czytaj także: Ta kampania obraża kobiety!
Czterdzieści minut potrzebowała Joanna Piotrowska, prezeska Fundacji Feminoteka, by pokazać pięciolatkom, że mogą być, kim tylko chcą. Nie tylko nauczycielkami, fryzjerkami czy księżniczkami. Mogą być też np. strażaczkami. Rozmawiamy o stereotypach płciowych.
Trudno nie zacząć od pytania o gender. Nadal błędnie odczytujemy to słowo. Gdy dziecko przychodzi na świat, to rodzice zwykle wiedzą, czy urodziła się dziewczynka, czy chłopiec. To płeć biologiczna. Oprócz niej jest jeszcze płeć społeczno-kulturowa, czyli właśnie gender (z ang. płeć). Gdy kobieta jest w ciąży, często odpowiada na pytanie, czy spodziewa się córki czy syna. Te niewinne pytanie jest emanacją oczekiwań społeczeństwa, które płciom przypisuje konkretne role. Zresztą różne badania potwierdzają, że rodzice, gdy dowiedzą się, jakiej płci będzie dziecko, inaczej zwracają się do przyszłej dziewczynki, a inaczej do chłopca. Gender pokazuje, że kobiety nie rodzą się z naturalnymi skłonnościami do sprzątania i gotowania, a mężczyźni – do polowania czy majstrowania w aucie. Te role narzuca nam społeczeństwo. Oczywiście jest część dziewczynek i chłopców, którym to się podoba, ale nie jest tak, że wszyscy chłopcy kochają auta, a wszystkie dziewczynki lubią różowy. To dorośli mówią dzieciom, że mają się tak a tak zachowywać i że taki a taki kolor przypisany jest do danej płci. Zresztą to się zmienia, bo kiedyś niebieski był dziewczyński, a różowy chłopacki. Dzieci tego nie wiedzą, ale szybko od nas to przejmują. Ograniczając dzieciom wybór, działamy na ich niekorzyść. Ma Pani na myśli wybór zawodu? Chętniej uczymy się, gdy mamy motywację, jak coś nas pasjonuje. Jeżeli dziewczynka interesuje się motoryzacją, mogłaby rozwijać się w tym kierunku i w przyszłości zostać np. projektantką samochodów. Jeśli jednak usłyszy, że to zajęcie nie jest dla dziewczynek, to może się zamknąć na to, co ją interesowało. Tak samo jest z chłopcami. Być może dlatego nie narodził się jeszcze drugi Janusz Korczak, bo chłopcy słyszą, że zajmowanie się dziećmi jest niemęskie, to zadanie kobiet. Kto studiuje na kierunkach humanistycznych? Kobiety! Nie dlatego, że chłopców to nie interesuje, tylko na pewnym etapie socjalizacji daliśmy im do zrozumienia, że to nie jest zawód dla nich. Na Zachodzie zachęca się już mężczyzn do studiowania np. pedagogiki. Prowadziła Pani warsztaty z gender w przedszkolach. Okazało się, że już przedszkolaki mają głowy nabite stereotypami. Gdy pytałam dzieci, kim chciałyby być, to dziewczynki odpowiadały, że księżniczką, nauczycielką, fryzjerką, czasem lekarką. Ta księżniczka pojawiła się pod koniec lat 90. i można to wiązać się z zalewem różowych książek o księżniczkach. Natomiast chłopcy chcą być policjantami, żołnierzami, lekarzami, strażakami. Tylko w jednej grupie dziewczynki marzyły o tym, by być policjantkami. Okazało się, że akurat w tej grupie to kobieta-policjantka opowiadała im o swoim zawodzie. I to już wystarczyło, by dziewczynki mogły się z nią utożsamić. To ważne, bo wszędzie są te księżniczki! Trudno jest trafić na film czy książkę, w których dziewczynka pokazana byłaby w innej roli. Chłopcy mają lepiej, bo w chłopięcej literaturze bohaterowie są różnorodni: wojownik, strażak, podróżnik, odkrywca, także książę, który... ratuje księżniczkę. Rodzice, by nie powielać stereotypów, kupują dzieciom książki o zwierzątkach. Ale to też pułapka, bo w tych książkach bardzo często mama-miś siedzi w kuchni, a tata-miś opowiada o tym, co się dzieje poza domem. I to jest powielanie tego samego stereotypu. Trzeba znaleźć taką opowieść, która przekraczałaby granice tego, co mogą dziewczynki, a co chłopcy. Czy nauczyciele inaczej traktują dziewczynki, a inaczej chłopców? Gdy w Szwecji wprowadzano do programów przedszkoli obowiązek przestrzegania równości płci, okazało się, że kadra nauczycielska, mimo ogromnej wiedzy i przeszkolenia, nie potrafiła oderwać się od stereotypów. Bo gdy działamy w stresie, to pierwsze, co z nas wychodzi to to, co mówili do nas rodzice. Analiza wykazała, że częściej rozmawiano z chłopcami niż z dziewczynkami, więcej poświęcano im czasu, dawano im więcej przestrzeni, by mogli się zaprezentować. Z kolei dziewczynkom częściej zwracano uwagę niż chłopcom, którzy zachowali się podobnie jak one. Walka ze stereotypami to długi proces. Dla niektórych stereotypy to coś naturalnego, bo tak są przyswojone. Już chłopcy w przedszkolu wiedzą, że to, co dziewczyńskie, jest gorsze. Gdy to odkryłam, przeraziłam się. Spytałam cztero- i pięciolatki, dlaczego chłopcy nie mogą chodzić w spódniczkach. Bo to dziewczyńskie - odpowiadali. Ale co to znaczy? W końcu usłyszałam, że dziewczyńskie to takie bleee, że to coś gorszego. Chłopcy mówili to pewnym głosem, jako coś oczywistego. I wszystko to słyszały dziewczynki. I one też już wiedzą, że to, co dziewczyńskie, jest gorsze. Co się potem dzieje, jeśli nie dostaniemy wsparcia od rodziców i od środowiska, w którym żyjemy? Otóż marnujemy masę czasu i energii na to, by udowadniać sobie i światu, że wcale tak nie jest. Mogłybyśmy ten czas poświęcić na zabawę, czytanie, zdobywanie wiedzy, ale nie możemy, bo zajęte jesteśmy udowadnianiem, że wszystko z nami OK. Z kolei chłopcy już w wieku czterech i pięciu lat wiedzą, że ten cały kobiecy świat jest jakiś niepoważny, bo niemęski. I mają na to masę dowodów, znajdują je w filmach, książkach, z obserwacji otoczenia. Jakie są konsekwencje takiego działania? Popychamy dziewczynki, by wybierały zawody opiekuńcze. Nie ma w tym nic złego, tylko niech to będzie ich wybór, a nie przymus. Ale warto, by wiedziały, że będą mniej zarabiać, bo wszystkie zawody sfeminizowane są gorzej opłacane. Trudniej będzie im znaleźć pracę czy samodzielnie się utrzymać, przez co mogą być zależne od swoich partnerów, co jest jednym ze źródeł przemocy, choćby ekonomicznej. Na zajęciach z rodzicami powtarzam, by przestali powielać stereotypy, jeśli nie chcą, by ich synowie nie zaczęli palić, pić, brać narkotyki, nie wylądowali w wiezieniu. Pokazuję im statystyki, Coraz młodsi chłopcy sięgają po używki, i robią to wcześniej niż dziewczynki. Dlaczego? Bo jest taki stereotyp, że chłopak powinien pić i palić, bo wtedy jest fajnym kolesiem. Podobnie jest z agresywnym zachowaniem. Jest na to przyzwolenie, by chłopcy w ten sposób rozwiązywali konflikty. Mówimy chłopcom, by nie okazywali uczuć, a przecież tak samo jak dziewczynki potrzebują bliskości. Co robią? Popychają się, wyśmiewają, szturchają... Nie mówmy im, że jeśli chcą komuś okazać uczucia, to powinni to zrobić w ładny sposób, nie krzywdząc drugiej osoby. Rosną w poczuciu, że okazywanie uczuć w taki agresywny sposób jest OK, bo to jest chłopackie i aprobowane. I stąd tzw. końskie zaloty. Dziewczynki przejmują je, bo... tak chłopcy mają. Gdy słyszą od dorosłych, że to dlatego, iż się komuś podoba. I to jest potworne, bo dajemy komunikat dziewczynce: że jeśli ktoś narusza twoje granice, to powinno ci się to podobać. Co mogą zrobić rodzice, którzy chcieliby uciec od stereotypów? Proponuję tygodniowy eksperyment. Przez ten czas niech wszystko, co wpadnie w ich ręce, poddali analizie. Jakie mogą być tego konsekwencje, że np. w filmie atakowana kobieta nie broni się, tylko czeka na wybawcę? Jeśli sprzątamy, to kto co robi i dlaczego? Posłuchajmy, co do siebie mówimy, jak zwracamy się do dzieci. Gdy przychodzą znajomi, zwykle mówią do dziewczynki, że ślicznie wygląda, jakby nie można było spytać o książkę, którą czyta. Chłopiec w takiej sytuacji usłyszy, że jaki jest duży i silny. Polecam też świetnie napisaną książkę Agnieszki Graff "Świat bez kobiet”. Mam wrażenie, że lata miną, gdy cokolwiek się zmieni. Mnie otuchy daje to, że niewiele trzeba, by zmienić myślenie dzieci. Na koniec warsztatów w przedszkolu spytałam moje pięciolatki, czy dziewczynka może zostać strażakiem. Na co wyrywał się chłopiec i krzyknął z całą stanowczością, że nie. Myślę sobie, że coś źle zrobiłam, bo nie o taką odpowiedź mi chodziło. Pytam tego chłopca dlaczego, a on na to, że dziewczynka może być... strażaczką. Już po 40 minutach warsztatów tyle można osiągnąć! ZOBACZ TEŻ: Wywiad z psycholożką dziecięcą – co z tą płcią, co z tym gender?
„Przebrali chłopca za dziewczynkę!”, „Rodzice z Rybnika buntują się przeciw ideologii gender”, „Szokująca indoktrynacja maluchów”... Dawno nie było takiej afery wokół przedszkolaków. Czy jest się czego bać? Sprawdziliśmy. W warszawskim przedszkolu.
Kiedy mówię „przedszkole”, myślę „pani Ala”. Pani Ala to przedszkolanka, którą pokochały moje dzieci. To osoba, którą najczęściej prosiłam o rady w sprawach wychowawczych. Jej myślenie i sposób rozmawiania z najmłodszymi przekonywał nie tylko maluchy, ale też ich rodziców i dziadków. Pani Ala pracuje z dziećmi od ponad 40 lat! Pracowała w placówkach w różnych miastach, w przedszkolach państwowych, założyła też domowe. Teraz pracuje w prywatnym prowadzonym przez jej córkę. Oprócz setek kochających ją wychowanków ma czwórkę dzieci i ośmioro wnucząt. O niej pomyślałam, gdy wybuchła ta awantura wokół gender i przedszkolaków. Przeczytaj koniecznie: Co to znaczy gender? Program o równości „Równościowe przedszkole” to program, który wywołał burzę. Dlaczego? Zajrzymy do programu. Czytamy w nim, że wyjaśnia on dorosłym pracującym z dziećmi, jak unikać stereotypów płciowych, jakie przekazy wzmacniać, a jakie osłabiać, na co zwrócić uwagę dzieci, jak dostosować gry, zabawy i ćwiczenia, by nie utrwalać płciowych stereotypów. Co w tym złego? Komu zależy na tym, by stereotypy jednak funkcjonowały? Ja nie lubię stereotypów, nie chcę, by moje dzieci nimi przesiąkały. Ale wróćmy do programu. Jego autorki piszą, że powstał ponieważ „równe traktowanie, szacunek dla równości ludzi, w tym dla równości płci nie jest normą w naszym społeczeństwie”. Dalej zaznaczają, że „program do edukacji przedszkolnej (...) jest nietypową propozycją. Nie można według niego, krok po kroku, prowadzić zajęć dla dzieci przez cały rok. Nie ma też takiej potrzeby”. Reasumując, walczy ze stereotypami, uczy równego traktowania dziewczynek i chłopców. Nikt nie pyta o gender O to, czy w przedszkolu, w którym teraz pracuje moja znajoma, prowadzony jest program „Równościowe przedszkole”, nikt z rodziców nie pytał. Byłam pierwsza. – Ten program nie jest u nas realizowany. Jest, jak wiele innych, nieobowiązkowy. Ale przecież o płci, o stereotypach płciowych i tak rozmawiamy – tłumaczy pani Ala. – Od wielu lat to robię. Czego pani Ala i jej córka, pani Małgosia, uczą bez genderowego programu? – Że tatuś nie musi, nawet nie powinien mówić, że pomaga mamie w domu. Jeśli miałby pomagać, to by znaczyło, że dom albo zakupy czy sprzątanie to obowiązek i zmartwienie mamy. A tata ma tylko po-ma-gać? Tak nie może być! Razem pracują, razem mają dzieci, razem zajmują się domem – tłumaczy ze spokojem pani Ala. Wózek i talerze a gender W przedszkolu, które odwiedziłam, nie ma innych zabawek dla dziewczynek i innych dla chłopców. – Kiedy kupujemy nową kuchenkę albo wózeczki z lalkami, chłopcy się nimi bawią równie chętnie jak dziewczynki. No ale przecież nie ma w tym zupełnie nic dziwnego – słyszę. Dla przeciwników programu „Równościowe przedszkole”, którzy nie zgadzają się na jego realizowanie, np. w Rybniku, może jednak być to bardzo niebezpieczne. Oni nie chcą też przebierania chłopców w różne stroje. – Kiedy wspólnie coś gotujemy, chłopcy sami proszą o fartuszki. W czasie przedstawień grają chętnie różne role, nie patrzą na płeć. A pomaganie przy podawaniu do stołu lub przy podlewaniu kwiatków jest dla nich wielkim wyróżnieniem – rozsądnie uspokaja moja znajoma. Mam nadzieję, że równe traktowanie dzieci, bez względu na ich płeć jest normą w większości polskich przedszkoli. Oby tak też było w naszych domach. Polecamy też: Gender - moja rodzina to lubi! [CMS_PAGE_BREAK] Co to znaczy geneder? Gender, a jeszcze gorzej: gender mainstreaming, brzmi obco, przez to groźnie. A gender najkrócej można zdefiniować jako równe traktowanie płci. Nie jest to ideologia. Jest to teoria, nauka o tym, że ludzie mają równe prawa niezależnie od płci. Takie samo prawo do nauki, rozwoju, realizacji talentów mają mężczyźni i kobiety, wcześniej: chłopcy i dziewczynki. Co w tym złego lub kontrowersyjnego? NIC. Gender w praktyce Równe traktowanie płci powinno być oczywiste, ale nie jest. Przykładów jest wiele. Oto jeden z nich, dotyczący dzieci, choć starszych. Jakiś czas temu zdecydowano o wybudowaniu w Polsce dwóch tysięcy boisk do piłki nożnej, tzw. orlików. Czyli zadbano o nowe miejsca do uprawiania sportu dla... chłopców. Bo w Polsce w piłkę nożną grają głównie chłopcy. Gdyby pomyślano o dziewczynkach, powinny powstać programy zachęcające dziewczynki do tego sportu. Ale tak nie było. Gdyby w Ministerstwie Sportu ktoś myślał o gender w praktyce, zastanowiono by się, ile korzyści z tych stadionów będą mieli i chłopcy, i dziewczynki. Po równo? Oczywiście nie. Może mógłby powstać inny (sprawiedliwy dla obu płci) pomysł na wydanie tych pieniędzy? Przeciwnicy i zwolennicy gender powinni też przeczytać ciekawą rozmowę z Joanną Piotrowską, psychologiem dziecięcym: Co z tą płcią, co z tym gender?
Lalka dla chłopca, pistolet dla dziewczynki?
Kupienie córeczce autka, a synkowi Barbie, to świetny pomysł. To nie pomyłka ani żart. Argumentów za takim rozwiązaniem jest więcej niż myślisz.
Zabawki nie mają płci. Na placu zabaw gangi chłopców strzelają z patyków, a dziewczynki robią ciasta z piasku? Idealny prezent dla małej panienki to lala w wózku, a dla chłopczyka – zdalnie sterowane autko? Tak może być, ale nie musi. Obalamy mity o dziecięcych zabawach. Wbrew streotypom Choć każda z płci ma swoje ulubione zabawy, to sporo dziewczynek woli autka od barbie. Są też chłopcy pasjonujący się mieszaniem w garnuszkach dla lalek. Nie niepokój się tym. Być może właśnie te zabawy akurat teraz najbardziej odpowiadają twojemu dziecku. A przy okazji uczą go nieoczywistych dla jego płci umiejętności, które w przyszłości mogą okazać się bardzo przydatne. Pozwól maluchowi bawić się zgodnie z jego temperamentem i rozwijać różnorodne talenty. Nie jesteś przekonana, czy to jest dobre? Boisz się, co powiedzą inni? Przyjrzyjmy się zatem najczęstszym stereotypom związanym z płcią. Wrażliwy chłopiec wyrośnie na ciapę Fałsz. Wyrośnie na wrażliwego mężczyznę – o ile mu na to pozwolisz. Typ brutala odszedł do lamusa, dziś kobiety cenią w mężczyznach umiejętność wyrażania uczuć. Nie zabijaj tych cech w swoim synku! Nasza rada: Nie ucz chłopca, że płacz, lęk, smutek są tym, co „mężczyźnie nie przystoi”. Powinien umieć wyrażać uczucia. Ojcowie zwykle obawiają się, że maluch, który nie potrafi lub nie chce się bić, stanie się obiektem drwin. Nie musi, jeśli nauczysz go rozwiązywać konflikty przez negocjowanie. W grupie może wtedy stać się niezastąpionym opiekunem i pocieszycielem. Dziewczynki nie powinny bawić się w wojnę Fałsz. Taka zabawa pomaga w rozładowaniu agresji, nawet jeśli dziewczynka celująca patykiem i wrzeszcząca: „Giniesz!” nie pasuje do wzorca „małej damy”. Jeśli jej tego zabronisz, pozbawisz swoją córeczkę okazji do wyrażania negatywnych uczuć. Może to mieć przykre konsekwencje w przyszłości, bo te emocje łatwo skierować przeciw sobie. Nasza rada: Uważnie obserwuj zabawy w wojnę, podwórkowe bandy i podchody. Nie dopuść, by przerodziły się w znęcanie nad słabszymi. Siniak zdobyty w „pogoni za nieprzyjacielem” może być powodem do dumy dla „walecznej” dziewczynki, ale rozbity przez kolegę czy koleżankę nos to sygnał, że dzieje się coś złego Chłopcy nie mogą mieć lalek Fałsz. Cenisz u partnera umiejętność zajęcia się dzieckiem, prawda? Pozwól więc synkowi ćwiczyć te umiejętności na lalce bobasie, a widząc go z „bobasem”, wyobraź sobie, jak kiedyś będzie woził swojego synka na spacery. Bawiąc się lalkami, malec przygotowuje się do roli taty, ćwiczy okazywanie uczuć i sztukę rozpoznawania emocji u innych. Większość chłopców wyrasta z tych zabaw w 2.–3. roku życia. Ale niektórzy i później z fascynacją przyglądają się lalom siostry czy koleżanki. Nasza rada: Nie bój się, że Twój synek wyrośnie na zniewieściałego mężczyznę. Dzieci mają różne upodobania, a zainteresowanie lalkami nie jest „niemęskie”. Wielu słynnych kreatorów mody to mężczyźni – może rośnie ci mały Arkadius? Przeczytaj też: 10 znaków, że wychowujesz mamisynka Łobuzującą dziewczynkę należy utemperować Fałsz. Zarówno wśród chłopców, jak i dziewczynek zdarzają się dzieci ostrożne i śmiałkowie wspinający się na najwyższe drzewo w okolicy. Pozwól córeczce na zdobywanie takich doświadczeń pod Twoją opieką. Pomożesz jej rozwinąć wrodzony potencjał i wyładować rozpierającą ją energię. Nasza rada: Jeżeli widzisz, że córeczka najchętniej gania z chłopakami po podwórku – pomyśl o zajęciach sportowych. Wybierzcie odpowiednią dyscyplinę, nawet jeśli nie jest typowo dziewczęca. Wiele medalistek w dzieciństwie uganiało się za piłką, zamiast grzecznie bawić się lalkami. Przeczytaj też, o dziewczynce, która lubi grać w piłkę nożną i chodzić po drzewach Chłopcy powinni się bawić jedynie we własnym gronie Fałsz. Kiedy maluchy lubią bawić się razem, nie zwracają uwagi na płeć. Dopiero na początku przedszkola łączą się w jednolite grupy, a chłopcy dzielą zabawy na „chłopięce” i „dziewczyńskie”. Jednak zabawa i nauka w grupach tej samej płci jest korzystniejsza. Dzieci zachowują się wtedy swobodniej, a na ich zachowanie nie wpływają „bardziej wygadane” dziewczynki czy „zdolniejsi matematycznie” chłopcy. Nasza rada: Nie martw się, jeśli Twój synek oprócz kolegów ma sporo koleżanek. Dzięki zabawom z nimi ćwiczy nietypowe dla chłopięcego grona zachowania społeczne. Staje się bardziej otwarty, więcej współpracuje i mówi o swoich przeżyciach. Dziewczynki często wykorzystują do zabawy wyobraźnię Fałsz. Wyobraźnia to podstawa rozwoju wszystkich rodzajów inteligencji twórczej. Każde bawiące się dziecko ją wykorzystuje, niezależnie od tego, czy buduje coś z klocków, czy układa misie do snu. Im prostsze zabawki, tym większe pole dla wyobraźni. Drewniana pacynka, szmaciana lala może być w zależności od potrzeb księżniczką, małą dzidzią lub wojownikiem. Z czasem dziewczynki częściej wykorzystują wyobraźnię do tworzenia rozbudowanych historii czy do odgrywania ról. Jednak i chłopiec, który celuje z patyka do wyimaginowanego kosmity albo buduje z pudeł wysoką twierdzę, też intensywnie jej używa. Nasza rada: Pomóż synkowi ćwiczyć wyobraźnię twórczą – rozmawiaj z nim, opowiadaj bajki, zachęcaj do odgrywania scenek, przedstawień kukiełkowych lub do rysowania. Pamiętaj, że telewizja oglądana w nadmiarze szybko zabija wyobraźnię, natomiast czytanie ją rozwija! Przeczytaj też: 4 ważne pytania o oglądanie telewizji przed snem Konsultacja: Krystyna Zielińska; psycholog, logopeda
O różnicach w wychowaniu dziewczynek i chłopców
Marzyłaś o córeczce czy synku? A może aż do porodu nie chciałaś znać płci maleństwa? Czyżbyś obawiała się, że ta wiadomość może inaczej nastawić Cię do bycia mamą? Przeczytaj o stereotypach w wychowaniu dzieci.
Obserwując w szpitalu nowo narodzone maluszki, pewnie zauważyłaś, że chłopcy i dziewczynki zachowują się nieco inaczej. Dziewczynki szybciej szukają wzrokiem twarzy mamy, silniej reagują na hałas i ostre światło, są też wrażliwsze na dotyk. Płaczących chłopców zaś trudniej jest uspokoić, choć szybciej zainteresują się grzechotką lub pozytywką nad łóżeczkiem. Czy to możliwe, by płeć miała znaczenie już u tak malutkich dzieci? Psycholodzy podkreślają, że w tej kwestii istotny jest nie tylko temperament. Jak zatem wytłumaczyć fakt, że chłopcy rosną zwykle szybciej, są silniejsi, chętniej niż ich równolatki chwytają różne przedmioty i obracają je w rączkach? A potem budują z klocków wysokie wieże, podczas gdy dziewczynki wolą niższe. Dlaczego jako przedszkolaki zwykle ignorują nowe dziecko w grupie, a ich koleżanki od razu próbują się zaprzyjaźnić? Skąd te różnice Poza cechami fizycznymi i działaniem innych hormonów maluchy odmiennej płci różni też... budowa mózgu. W ostatnich latach wiedza na temat funkcjonowania układu nerwowego rozwinęła się na tyle, że nikt już nie kwestionuje tego, co odkryto. Otóż, choć nie brzmi to najlepiej, mózg chłopca rozwija się inaczej niż dziewczynki. W efekcie najczęściej prawa półkula ma więcej połączeń wewnętrznych, za to mniej połączeń z półkulą lewą. To istotne? Owszem, bo różne części mózgu odpowiadają za odmienne funkcje. Właśnie te różnice mogą wpływać na częstsze występowanie uzdolnień matematycznych i technicznych u chłopców, zaś u dziewczynek – lepsze zdolności językowe. Z drugiej strony, jak wynika z badań, rodzice częściej mówią do córek. Odmienność chłopięcego mózgu ma też zalety. Prawa, sprawniejsza półkula odpowiada za chęć do działania. Możesz więc liczyć na to, że z czasem Twojemu synkowi łatwiej będzie podjąć „męską decyzję”. Niestety, decyzja ta bywa szybsza niż myśl, co wyjaśnia, dlaczego to właśnie chłopcy wciąż pakują się w tarapaty. Błękit i róż Gdyby wszystko, co męskie i kobiece, dało się sprowadzić do odkryć neurobiologów, życie rodziców byłoby proste. Ale to dopiero część prawdy. Znaczna część tej imponującej góry lodowej kryje się w wychowaniu. Nie zawsze jesteśmy tego świadomi, że wpływamy na malucha stosownie do jego płci na długo przedtem, zanim sam się zorientuje, że należy do jednej z grup – chłopców lub dziewczynek. I chodzi nie tylko o to, że kupujemy ubranka różowe albo błękitne. Już trzydzieści lat temu psycholodzy obserwujący zachowanie rodziców w stosunku do nowo narodzonego dziecka zauważyli ciekawą prawidłowość. W zależności od jego płci (a nie rzeczywistych cech) opis zmieniał się w charakterystyczny sposób. Zarówno zdaniem mamy, jak i taty chłopczyk był silniejszy, większy, lepiej skoordynowany i czujniejszy. Dziewczynka zaś mniejsza, delikatniejsza, subtelniejsza i mniej uważna. Nic więc dziwnego, że marząc o córeczce albo o synku, mamy bardzo konkretne wyobrażenia. Pragniemy dziewczynki, bo w głębi duszy oczekujemy posłusznego dziecka, a gdy marzymy o maluchu niezależnym i pełnym pasji, wierzymy, że urodzi się chłopczyk. On się gniewa, ona boi Czyżbyśmy aż tak bardzo ulegali stereotypom? Niestety, tak. Potwierdziła to seria ciekawych eksperymentów z Dzieckiem X przeprowadzanych w różnych krajach przez kilkanaście lat. W jednym z nich grupie kobiet i mężczyzn pokazywano film przedstawiający bawiącego się kilkumiesięcznego malucha, z tym że część z nich informowano, że to dziewczynka, a pozostałe osoby dowiadywały się, iż jest to chłopiec. Gdy „chłopiec” reagował na zabawkę płaczem, większość dorosłych spostrzegała to jako gniew. Ale gdy taką samą reakcję zauważono u „dziewczynki”, w opinii badanych był to lęk. Równie „typowo” zachowywali się uczestnicy innego badania, gdy mieli za zadanie wybrać dla Dziecka X zabawki. „Dziewczynki” nie dostawały gumowych młotków, a „chłopcy” zastawy dla lalek. Co więcej, „chłopca” zachęcali do zabaw dynamicznych i eksperymentowania, a „dziewczynkę” traktowali delikatniej. Możesz powiedzieć, że dobrze robili. Jednak takie ograniczanie malucha, wtłaczanie go od najmłodszych lat w jedyną słuszną rolę, nie sprzyja wszechstronnemu uczeniu się i rozwijaniu indywidualnych zdolności. Jak zatem wykorzystać tę wiedzę, by mądrze wychować malucha w zależności od jego płci? Psycholodzy, na szczęście, nie poprzestają na eksperymentach, choć lubią dolewać do beczki miodu łyżkę dziegciu. Uczenie się ról Przez pierwsze dwa lata życia dziecko zyskuje świadomość, że wszyscy łącznie z nim są albo chłopcami i panami albo dziewczynkami i paniami, ale samo rozróżnienie jest dla niego jeszcze dość umowne. Jednak już dwulatek wie, jakie zachowania są właściwe dla dziewczynek („dużo gadają”), a jakie dla chłopców („biją, przepychają się”). Wie to od nas, dorosłych, bo świadomie lub nie, ale skutecznie przekazujemy dziecku własne oczekiwania związane z płcią. I najsilniej robimy to właśnie wtedy, gdy najintensywniej przebiega rozwój w tym zakresie, czyli w drugim roku życia malucha. A skutek szybko widać. Chociaż we wczesnym dzieciństwie maluchy obojga płci interesują się lalkami, po ukończeniu dwóch lat chłopcy najczęściej rezygnują z takich zabaw. Natomiast dziewczynki, przeciwnie – gdy zdają sobie sprawę, że same kiedyś zostaną mamami, okazują uczucia macierzyńskie w sposób jeszcze bardziej intensywny. To dlatego już wkrótce będą chętnie opiekować się młodszym rodzeństwem czy niestrudzenie wymyślać zabawy dla gromady maluchów na podwórku. Płeć na zawsze Warto jednak pamiętać, że dopiero przedszkolak rozumie, że płeć to coś takiego, co ma się przez całe życie. Ale nadal uważa, że zmiana fryzury albo ubrania zmienia płeć – co nawet chłopcy często wykorzystują w zabawie. Takie przymierzanie cudzej tożsamości jest dla dziecka całkiem naturalne, podobnie jak przeistaczanie się w rycerza. I – odwrotnie niż pełni obaw zwykle sądzimy – pomaga lepiej poczuć się we własnej skórze, lepiej osadzić we własnej płci. Krystalizacja tych poglądów następuje dopiero około 5–6. roku życia. Wówczas dziecko zaczyna zdawać sobie sprawę, że męskość i kobiecość to cechy niezależne od czasu lub kontekstu i wcale nie wynikają z tego, co dana osoba robi lub jak się zachowuje. Skąd ma taką wiedzę? Najczęściej z obserwacji dorosłych w różnych sytuacjach – nie tylko we własnym domu, ale też u kolegów, na podwórku, na ulicy, w sklepach, a nawet z reklam. A co dalej? Niewielu chłopców zachowuje się w „typowo męski” sposób, a niewiele dziewczynek „skrajnie kobieco”. Nie oczekuj więc, że Twój syn będzie impulsywnym, niewiele mówiącym matematycznym geniuszem, wiecznie wdającym się w bójki. A ulubionym zajęciem Twojej córki będzie spokojna rozmowa z przyjaciółką przy herbatce dla lalek, po odrobieniu lekcji w czyściutkim zeszycie z równiutkimi marginesami. Co jednak robić, gdy ma się „postrzeloną” dziewczynkę, która woli śrubokręt od wózeczka, albo łagodnego, wrażliwego chłopczyka o usposobieniu Byczka Fernando? Nie próbuj wtłoczyć dziecka w swoje oczekiwania, nie strofuj, nie upominaj. Przecież najcenniejsze, co możesz mu dać, to bezwarunkowa akceptacja, wsparcie i ciekawość, z jaką będziesz go poznawać przez kolejne lata. Konsultacja: Krystyna Zielińska, psycholog, logopeda. Od 15 lat pomaga przedszkolakom stawiać kroki ku dorosłości, jest też autorką wielu artykułów i książek poświęconych psychologii rozwojowej dzieci.