Dlaczego niemowlę budzi się z płaczem – co wtedy robić, jak je uspokoić?
Rodzice niepokoją się, gdy niemowlę budzi się z płaczem lub płacze w nocy bez powodu. Niektóre dzieci budzą się i płaczą nawet co godzinę. Sprawdź, co może być tego przyczyną i jak reagować w podobnych sytuacjach.
Gdy niemowlę budzi się z płaczem, zwykle oznacza to, że czegoś potrzebuje. Warto poznać przyczynę płaczu dziecka i odpowiednio zareagować. Zwykle to pomaga. Gdy trudno dociec, co wybudza niemowlę, konieczna może być wizyta u pediatry. Spis treści: Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Kiedy zgłosić się do lekarza? Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Niemowlęta nie płaczą „bez powodu”. Jeśli dziecko budzi się z płaczem, oznacza to, że czegoś potrzebuje. Płacz jest dla niemowląt językiem komunikacji. Młodzi rodzice zwykle dość szybko zaczynają rozumieć, co chce im w ten sposób powiedzieć dziecko. Oto 10 powodów, przez które dzieci najczęściej płaczą w nocy. Niemowlę budzi się z płaczem, ponieważ: jest głodne, ma przemoczoną pieluszkę, ma kolkę, gazy, ząbkuje, jest chore, ma nieodpowiednie warunki do snu (jest mu za zimno lub za gorąco), ma regres snu (może pojawić się w 4, 6, 8, 12 i 24 miesiącu życia), śnią mu się koszmary (dotyczy zwykle dzieci między 3. a 4. rokiem życia), przechodzi etap przyspieszonego wzrostu (potrzebuje wtedy częściej jeść), cierpi na lęk separacyjny (pojawia się zwykle u dzieci powyżej 9. miesiąca życia), miało za dużo wrażeń w ciągu dnia. Niektóre niemowlęta potrafią budzić się w nocy z płaczem, gdy zostały przebodźcowane w ciągu dnia. Co oznacza przebodźcowanie? To po prostu dzień pełen wrażeń, który znacznie odbiega do dnia codziennego, np. przychodzą goście, jest gwarno, gra muzyka, palą się jasne światła itp. Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Najpierw warto się upewnić, czy dziecko rzeczywiście nie śpi. Często zdarza się, że niemowlę płacze przez sen. Jeśli dziecko się przebudziło i płacze, nie interweniuj od razu. Bądź przy dziecku, ale daj mu chwilę na, by spróbował samodzielnie usnąć. Gdy dziecko płacze w nocy, sprawdź: czy ma czystą pieluszkę i ewentualnie ją zmień; czy nie jest mu za gorąco lub za zimno (dotknij skóry na karku, a nie stóp czy rączek dziecka); czy nie potrzebuje jedynie twojej bliskości – spróbuj je uspokoić, np. śpiewając kołysankę lub przytulając. czy chce jeść – nakarm niemowlę piersią lub butelką. Jeżeli płacz spowodowany jest jedną z wymienionych wyżej przyczyn – wszelkie czynności, takie jak np. zmiana pieluszki, rób przy małym świetle, aby bardziej nie rozbudzić dziecka. Z tego samego powodu nie próbuj też uspokoić go zabawą. Pamiętaj, by nie zostawiać niemowlęcia, które płacze samego. Dziecko traci wtedy poczucie bezpieczeństwa. Jednym z najlepszych sposobów uspokojenia płaczącego dziecka, zarówno niemowlaka, jak i starszego dziecka jest... przytulenie go. Nic nie uspokaja tak, jak dotyk kochającej mamy lub kochającego taty. Kiedy zgłosić się do lekarza, gdy niemowlę budzi się z płaczem? Jeżeli płacz nie ustaje, mimo zaspokojenia potrzeb dziecka, a niemowlę nadal budzi się i płacze co godzinę lub co kilka godzin – rodzice powinni wybrać się na wizytę do pediatry. Lekarz zbada dziecko i oceni jego stan zdrowia. Zobacz także: Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania Dlaczego niemowlę płacze? Rodzicom pomoże sztuczna inteligencja! 11 niezawodnych zwrotów, które ukoją płacz dziecka
Fobia szkolna – objawy, przyczyny, leczenie nerwicy szkolnej
Niechęć do szkoły wcale nie musi oznaczać, że dziecko jest leniwe. Uczeń może borykać się z fobią szkolną, czyli panicznym lękiem związanym ze szkołą. Towarzyszą mu wtedy również objawy somatyczne, np. ból brzucha, biegunka, stany podgorączkowe, ból głowy.
Oznaką fobii szkolnej jest to, że dziecko nie chce chodzić do przedszkola lub szkoły i próbuje wymusić na rodzicach, by zostało w domu. Jeśli próby pomocy dziecku przez rodziców i nauczycieli nie pomagają – konieczna jest wizyta u psychologa dziecięcego lub psychiatry. Jakość życia dzieci, które cierpią z powodu fobii szkolnej, jest znacznie obniżona i porównywalna do osób z rozpoznaniem depresji. Fobii szkolnej towarzyszą obawy związane z niską samooceną, strachem przed ośmieszeniem, krytyką lub odrzuceniem. Spis treści: Fobia szkolna – co to jest? Fobia szkolna – objawy Fobia szkolna – przyczyny Jak postępować z dzieckiem z fobią szkolną? Czy fobia szkolna mija? Lęk przed szkołą – leczenie Fobia szkolna – co to jest? Fobia szkolna to jedna z nerwic dziecięcych. Określa się ją również jako skolionofobię albo didaskaleinofobię. Fobia szkolna należy do zaburzeń lękowych, które są związane ze środowiskiem szkolnym, a także wymaganiami i obowiązkami stawianymi przed dzieckiem. Taki lęk szkolny może być spowodowany trudnościami w nauce, ale również strachem przed nauczycielem, kolegami. Z pewnością nie należy go lekceważyć! Fobia szkolna – objawy Objawy fobii szkolnej to przede wszystkim niechęć dziecka do chodzenia do szkoły. Wiążę się to z lękiem, obawami, bardzo silnym stresem. Objawy nerwicy szkolnej wywołane lękiem mogą przybierać także postać somatyczną. Pojawiają się: nudności i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wymioty-u-dziecka-jak-je-zatrzymac-najczestsze-przyczyny-kiedy-jechac-do-lekarza-29310-r1/">wymioty u dziecka, bóle i zawroty głowy, bóle brzucha, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/goraczka-u-dziecka-przyczyny-obnizanie-28253-r1/">stany podgorączkowe lub gorączka, duszności, kołatanie serca, nadpotliwość, zaburzenia mowy, drżenie mięśni, przyspieszone bicie serca, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/biegunka-u-dziecka-przyczyny-dieta-leki-i-sposoby-na-biegunke-23776-r1/">biegunka u dziecka. Objawy fobii szkolnej nasilają się, gdy dziecko wie, że następnego dnia będzie musiało pójść do szkoły, a także o poranku. Nie występują jednak w czasie wolnym od zajęć szkolnych. Fobia szkolna – przyczyny Przyczyn fobii szkolnej może być wiele, między innymi to: molestowanie w szkole, przemoc domowa, zastraszanie i bicie przez kolegów, wyśmiewanie przez rówieśników lub nauczycieli, zbyt surowe ocenianie i krytykowanie przez nauczycieli, niskie poczucie własnej wartości wywołane np. niepełnosprawnością czy wadą wymowy, postawa lękowa rodzica (przerzucenie własnego lęku na dziecko), nadopiekuńczość rodziców, silne tendencje perfekcjonistyczne dziecka, brak umiejętności radzenia sobie z krytyką, presją rówieśników, czy frustracją. Powodem może być również to, że rodzice i nauczyciele mają zbyt wygórowane oczekiwania względem dziecka, a ono obawia się porażki. Czasami wpływają też znaczące zmiany, które zachodzą w życiu, np. przeprowadzka, śmierć bliskiej osoby, kłopoty finansowe rodziny, rozwód rodziców. Fobia szkolna często współistnieje z: lękiem separacyjnym – zaburzeniem lękowym, które u uczniów ujawnia się między 7. a 9. rokiem życia. Dzieci w wieku szkolnym przeżywają silny stres w sytuacji oddzielenia się od rodzica lub opiekuna; lękiem społecznym – wynikającym z obawy przed kontaktem z rówieśnikami, znalezieniem się w centrum zainteresowania oraz strachem przed oceną np. strach przez tym, że powie coś, co zostanie uznane za głupie, a tym samym skompromituje się, zostanie wyśmiane; innymi fobiami specyficznymi – objawiającymi się panicznym strachem przed konkretną sytuacją (np. klaustrofobia – lęk przed przebywaniem w ciasnych, zamkniętych pomieszczeniach) lub czynnikiem (np. arachnofobia – lęk przed pająkami); zaburzeniami lękowymi z napadami paniki – pojawiają się najczęściej u uczniów w okresie dorastania. W trakcie epizodu, dziecko odczuwa silny lęk, któremu towarzyszą fizyczne objawy: duszności, zawroty głowy, przyśpieszone bicie serca. Jak postępować z dzieckiem z fobią szkolną? Lęk jest odczuciem subiektywnym, dlatego też nie powinniśmy oceniać dziecka naszą miarą, bagatelizować jego emocji, a także celowo narażać na sytuacje, które wywołują u niego strach i panikę (tzw. terapia szokowa). Co zatem można zrobić, by pomóc dziecku? Wysłuchać, okazać zrozumienie i wspólnie wymyślić rozwiązania, które mogłyby poprawić sytuację lub zażegnać problem. Czytać wspólnie bajki i opowiadania terapeutyczne, które pomogą dziecku oswoić się z lękiem. Nauczyć dziecko rozpoznawać reakcje swojego ciała, aby mogło zastosować techniki relaksacyjne (np. głębokie, miarowe oddychanie). Praktykować jogę dla dzieci lub mindfulness. Czy fobia szkolna mija? Tak, jeśli zastosuje się odpowiednie leczenie i profilaktykę. Zazwyczaj terapia trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Należy jednak pamiętać, że czas trwania leczenia u każdej osoby może przebiegać inaczej. Lęk przed szkołą – leczenie Zdiagnozowanie i odpowiednie leczenie lęku przed szkołą jest bardzo ważne, ponieważ jego brak może w sposób destrukcyjny wpłynąć między innymi na edukację dziecka, a także relacje z rodziną i rówieśnikami. W leczeniu fobii szkolnej dobrze sprawdza się psychoterapia, czasami konieczne jest również połączenie jej z leczeniem farmakologicznym. Dziecko w takiej sytuacji może skorzystać też z nauczania indywidualnego, jednak nie jest ono rozwiązaniem samym w sobie. Najważniejsza jest praca terapeutyczna nad lękami i trudnościami dziecka. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/dziecko-placze-w-przedszkolu-i-nie-chce-zostac-co-robic-porady-psychologa-21009-r1/">Dziecko płacze w przedszkolu – adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM] Depresja lękowa: objawy, przyczyny, leczenie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/strach-przed-szkola-jak-oswoic-lek-dziecka-przed-szkola-25699-r1/">Mamo, boję się szkoły
„Rejestr ciąż” wchodzi w życie! Kontrola czy opieka? Polki jeszcze bardziej będą się bały zachodzić w ciążę?
Właśnie wchodzi w życie projekt, który od samego początku wzbudzał ogromne kontrowersje. Choć rząd przekonuje, że nic się nie zmieni na niekorzyść kobiet, to większość osób obawia się, że Polki będą zmuszane do porodu w każdej sytuacji.
Adam Niedzielski podpisał w piątek (03.06.2022 r.) rozporządzenie, zgodnie z którym dane zbierane przez personel medyczny zostaną rozszerzone między innymi o grupę krwi, alergię, ciała obce oraz ciążę. Konieczność raportowania tych informacji ma wejść w życie 1 października. Dostęp do danych mają mieć jedynie medycy. Rzecznik Ministerstwa Zdrowia Wojciech Andrusiewicz przekonywał, że rząd nie tworzy rejestru ciąż, a jedynie poszerza system raportowania: „Nie tworzymy żadnych rejestrów, a jedynie poszerzamy system raportowania w oparciu o zalecenia Komisji Europejskiej”. Strach przed „rejestrem ciąż” Pomysł z obiegiem informacji medycznej budzi kontrowersje, ale u większości Polaków również strach... Na ten temat głos zabrała posłanka Lewicy Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, pisząc na Twitterze: „Polki już dziś nie zachodzą w ciążę z obawy przed przymusem porodu w każdej sytuacji. Powodów do strachu właśnie przybyło. Rejestr ciąż w kraju z niemal całkowitym zakazem aborcji przeraża”. Wicemarszałek Sejmu Małgorzata Kidawa-Błońska zauważyła z kolei, że żadna kobieta nie będzie mogła czuć się w Polsce bezpieczna: „Rząd PiS będzie rejestrować ciąże Polek. Oczywiście twierdzi, że to wszystko dla bezpieczeństwa kobiet. Czyli jak zawsze będzie odwrotnie. Zaostrzy kontrolę, by żadna kobieta nie mogła czuć się w Polsce bezpiecznie”. Wszystkie poprzednie działania obozu rządzącego pokazują, że podejmowane decyzje mają na celu kontrolę i przymus, a nie troskę i opiekę nad kobietami w Polsce. Istnieją ogromne obawy, że podpisane rozporządzenie i działania podjęte w związku z tym staną się narzędziem represji wobec kobiet. Jaki jest cel zmian? Jak podaje resort zdrowia, celem podpisania rozporządzenia jest „doprecyzowanie szczegółowego zakresu danych dotyczących zdarzenia medycznego przetwarzanego w systemie informacji oraz zasad ich przekazywania”. Zmiany mają usprawnić pracę personelu medycznego, ułatwić przepływ informacji, a to z kolei ma się przełożyć na zmniejszenie kosztów. Rzecznik rządu przekonuje także, że poszerzenie zakresu danych raportowanych w ramach systemu informacji medycznej jest efektem zaleceń wypracowanych przez zespół powołany przez Komisję Europejską. „Zespół zakończył pracę w 2013 roku, gdy ministrem zdrowia był Bartosz Arłukowicz, i to wówczas pojawiło się pierwsze zalecenie dla państw Unii Europejskiej wskazujące na konieczność poszerzenia zakresu raportowanych danych m.in. o ciążę. Trzeba podkreślić, że wszelkie raportowane dane, na które wskazała Komisja Europejska, mają służyć przede wszystkim pacjentom, w szczególności tym, którzy dość często przemieszczają się pomiędzy poszczególnymi państwami Unii” – wyjaśnił Wojciech Andrusiewicz. Unijna Karta Pacjenta ułatwi życie Polakom? Rzecznik Ministerstwa Zdrowia opowiedział również o pomyśle stworzenia Patient Summary – Karty Pacjenta. Ma ona ułatwić korzystanie z usług medycznych na terenie całej Unii Europejskiej. „Patient Summary ma obowiązywać w Unii Europejskiej od przyszłego roku. Jego wdrożenie jest obligatoryjne dla wszystkich państw Wspólnoty. Objęcie ciąży obowiązkiem raportowym jest jak najbardziej zasadne w świetle istotności tej informacji z perspektywy prowadzonego procesu leczniczego” – wyjaśnił. Rzecznik resortu zdrowia zauważył również, że kobiety ciężarne powinny być poddawane różnym badaniom i procedurom medycznym. Obieg informacji ma więc służyć „dostosowaniu terapii do stanu ciężarnej pacjentki i zapewnieniu bezpieczeństwa zdrowotnego jej oraz nienarodzonemu dziecku”. „To w swoich zaleceniach podkreśla również Komisja Europejska. Dostęp do danych raportowanych będzie miał wyłącznie lekarz prowadzący, a na życzenie pacjenta/pacjentki każdy inny medyk, z którego usług zechce dana osoba skorzystać” – dodał. Źródło: tvn24.pl Piszemy też o: Amerykańscy żołnierze uratowali dziecko w galerii handlowej Nowa „Akademia Pana Kleksa” z Adą zamiast Adama. Dorota Zawadzka nie kryje zaskoczenia 16-latek poszedł popływać i utonął. Jego ciało odnaleźli nurkowie
Agnieszka Włodarczyk obawia się o synka: „Odnoszę wrażenie, że tylko ja noszę go prawidłowo”
Agnieszce Włodarczyk, podobnie jak innym mamom, towarzyszy wiele lęków o dziecko. Aktorka opublikowała na Instagramie bardzo szczery wpis, w którym opowiedziała o swoich emocjach, a także zwierzyła się ze swoich obaw o Milanka.
Odkąd Agnieszka Włodarczyk została mamą, często zabiera głos w kwestiach dotyczących macierzyństwa. Jakiś czas temu przyznała, że bardzo obawiała się płaczu synka na spacerze. Teraz wypowiedziała się na temat strachu, który towarzyszy jej, gdy ktoś bierze jej dziecko na ręce. Strach o synka Agnieszka Włodarczyk zapytała niedawno fanki, czy one również obawiają się, gdy ludzie biorą ich dziecko na ręce: „A jak to jest z pozwalaniem innym na branie na ręce Waszego szkraba? Czy dla Was to nie był na początku problem?”. Aktorka przyznała, że sama miała (i nadal ma) duże obawy w takich sytuacjach: „Ja się bałam – zresztą do tej pory mam lęk o to, czy ktoś go nie upuści. I odnoszę wrażenie, że tylko ja noszę go prawidłowo. Tak, wiem, to już zakrawa na niezłą schizę, ale wydaje mi się naturalne takie zachowanie”. Młoda mama przyznała również, że obawia się tego, że lęk o dziecko będzie towarzyszyć jej również w przyszłości: „Tylko strach pomyśleć, w którą stronę to u mnie pójdzie... Przecież dziecko potem siada, je (tutaj również moja wyobraźnia skręca w niewłaściwą stronę, że się zadławi, zakrztusi itd.), chodzi, a o pływaniu i pierwszych lekcjach na basenie nie wspomnę”. „Jak żyć bez tego strachu o wszystko?” – podsumowała swój wpis. Komentarze fanek Pod postem pojawiło się wiele komentarzy fanek Agnieszki Włodarczyk, które również podzieliły się swoimi doświadczeniami: „Zaufać. Tak jak pozwalamy sobie myśleć o złych rzeczach (co niestety jest naturalne i czasem dobre), to pokierować myśli w stronę dobrych wizji: moje dziecko ponosi ktoś fajny i bardziej doświadczony”; „Pierwsze miesiące z pierwszym dzieckiem to było pasmo wizji najgorszych scenariuszy. Bez przerwy myślałam, że coś mu się może stać. Niestety doprowadziło mnie to do miejsca, w którym przez cały dzień siedziałam smutna i zmartwiona. Potem na szczęście mi przeszło”; „Tak jest przy pierwszym dziecku, przy trzecim już czekasz, kiedy ktoś przyjdzie i się zajmie Twoim dzieckiem”; „Przy drugim dziecku jest już się troszkę mniej wrażliwym na pewne rzeczy, ale generalnie strach nie opuszcza nigdy...”. Rodzinna fotografia Choć na Instagramie Agnieszki Włodarczyk dominują zdjęcia małego Milana, teraz aktorka zdecydowała się opublikować fotografię, na której możemy obejrzeć trzy pokolenia jej rodziny. Aktorka zapozowała ze swoim synkiem oraz babcią, która dla Milanka jest prababcią. Internauci byli pod dużym wrażeniem tego, jak świetnie wygląda przedstawicielka najstarszego pokolenia w rodzinie. Fani zauważyli też ogromne podobieństwo aktorki do babci. Zobacz także: Tori Spelling kąpie się z synami. Zdjęcie z wanny wzbudziło mieszane uczucia Edyta Pazura załamana szkołą córki: „Ale jej współczuję” Gwiazdy pytają: co się stało z dziećmi uchodźców z polskiej granicy?
Strach przed ciążą – objawy, rodzaje. Jak się pozbyć lęku przed ciążą?
Strach przed ciążą jest naturalny – większość kobiet go odczuwa. Problem zaczyna się wtedy, gdy nasilenie strachu jest tak duże, że wywołuje zmiany w funkcjonowaniu organizmu. Sprawdź, kiedy strach przed ciążą trzeba leczyć oraz jakie są jego objawy.
Strach przed ciążą, a także przed porodem odczuwa aż 80 proc. kobiet. U 14 proc. jest on bardzo silny, a u 2 proc. – przybiera formę ekstremalną. Specjaliści potrafią odróżnić naturalny, umiarkowany strach od panicznego lęku przed ciążą, który nazywa się tokofobią. Stan ten trzeba leczyć, gdyż może bardzo negatywnie wpływać na codzienne życie i zdrowie kobiety. Spis treści: Czym jest strach przed ciążą? Przyczyny strachu przed ciążą Objawy strachu przed ciążą Jak pozbyć się lęku przed ciążą? Czym jest strach przed ciążą? Kobiety mogą czuć lęk przed zajściem w ciążę niezależnie od tego, czy chciałyby mieć dziecko, czy go nie planują. Jeśli chcą zostać mamami, często strach wynika z obawy o zdrowie dziecka, przebieg ciąży i porodu, o to jak sobie poradzą po przyjściu dziecka na świat. Kobiety nieplanujące dziecka mogą z kolei bać się, że zajdą w ciążę nieplanowaną. W obu przypadkach, jeśli strach przed ciążą jest umiarkowany, nie wywołuje żadnych objawów fizycznych i nie wpływa destrukcyjnie na życie kobiety, problemu nie ma. Strach po prostu udaje się przezwyciężyć i kobieta funkcjonuje w normalny sposób. Zupełnie inaczej jest, gdy strach niemal paraliżuje psychikę i ciało kobiety. Paniczny lęk przed ciążą Jeśli strach przed zajściem w ciążę jest bardzo silny (tokofobia), wpływa on na działanie ciała. Pobudzony zostaje układ nerwowy, który uaktywnia łańcuch podwzgórze-przysadka-nadnercza. Poziom hormonów stresu jest nieustająco podwyższony, co może wywoływać nie tylko fizyczne objawy. Przyczyny strachu przed ciążą Strach przed ciążą może być pierwotny lub wtórny. O pierwotnym mówi się wtedy, jeśli występuje u kobiet, które nigdy wcześniej nie były w ciąży. Tokofobia wtórna dotyczy kobiet, u których paniczny lęk przed ciążą rozwinął się wskutek trudnych doświadczeń z poprzedniej lub poprzednich ciąż albo porodów. Pierwotny strach przed ciążą lub strach przed porodem może rozwinąć się wskutek traumatycznych przeżyć takich jak: molestowanie seksualne; gwałt; śmierć matki kobiety, która nastąpiła podczas porodu; silne przeżywanie budzących grozę opowieści o ciążach i porodach. Wtórny strach przed ciążą jest skutkiem przeżytych już przez kobietę własnych doświadczeń związanych z ciążą lub porodem. Mogą to być np. liczne poronienia, bardzo ciężki i bolesny poród. Zaobserwowano, że wtórny strach przed ciążą częściej dotyka kobiety, które po poprzednim porodzie doświadczyły depresji poporodowej. Objawy strachu przed ciążą Objawem oczywistym jest odczuwany lęk przed zajściem w ciążę. Jeśli jest on na tyle silny, że można mówić o tokofobii, to często pojawiają się też objawy związane z funkcjonowaniem w życiu codziennym. Strach jest tak silny, że wpływa na podejmowane przez kobietę decyzje. Kobiety cierpiące na silny strach przed ciążą mogą: unikać seksu, odczuwać brak zaufania do metod antykoncepcyjnych, stosować kilka metod antykoncepcyjnych naraz. Do fizycznych, wywołanych wzrostem poziomu hormonów stresu, objawów silnego strachu przed ciążą należą: przyspieszone bicie serca, skoki ciśnienia krwi, napady duszności, bóle brzucha, bóle głowy, wymioty, biegunki. Jak pozbyć się lęku przed ciążą? Najważniejsze to znaleźć lekarza, który nie zbagatelizuje problemu. Paniczny lęk przed ciążą trzeba leczyć, gdyż długotrwałe funkcjonowanie w tak silnym stresie odbija się na zdrowiu. W ramach leczenia stosuje się psychoterapię oraz farmakoterapię. Leki podaje się wtedy, gdy lęk jest na tyle silny, że uniemożliwia normalne funkcjonowanie. Farmaceutyki podaje się też kobietom, które odczuwają silny strach przed ciążą i wcześniej chorowały na depresję. Psychoterapię stosuje się obok leczenia farmakologicznego albo jako jedyną terapię – w lżejszych postaciach lęku przed ciążą. Najczęściej stosuje się terapię poznawczo-behawioralną, której częścią jest edukacja i konfrontacja z danymi naukowymi statystycznymi na temat ciąż i porodów. Bardzo ważne jest też unikanie sytuacji, w których kobieta może być narażona na dostęp do informacji czy relacji z traumatycznych ciąż i porodów. Sprawdź także: Wszystko o depresji lękowej Ważne informacje o zaświadczeniu o tokofobii Czego najbardziej boją się ciężarne
Zofia Zborowska szczerze o ciąży: „Zderzyłam się z diagnozą, która mnie zmroziła”
Jakiś czas temu Zofia Zborowska ogłosiła, że jest w ciąży. Od tamtej pory aktorka dzieli się z fanami niektórymi informacjami na temat swojego wyjątkowego stanu. Teraz opublikowała bardzo osobiste wyznanie. O tej sytuacji nie wiedziała nawet jej rodzina!
Zofia Zborowska w swoim ostatnim wpisie na Instagramie opowiedziała o tym, jak przebiega jej ciąża. Zdradziła także, jak się czuje na jej poszczególnych etapach. W szczerym wyznaniu żona Andrzeja Wrony poruszyła między innymi temat ogromnego zmęczenia, które jej towarzyszyło, strachu, mdłości w ciąży. Aktorka zdradziła też, że musiała się zmierzyć z trudną diagnozą, którą usłyszała w drugim trymestrze. Przerażająca diagnoza Zofia Zborowska opisała trudne chwile, które towarzyszyły jej podczas drugiego trymestru ciąży: „Gdy rozpoczął się drugi trymestr, gdzie niby jest już »bezpiecznie i fajnie«, ja musiałam zderzyć się z diagnozą, która zmroziła mnie na około półtora miesiąca”. Aktorka świadomie nie publikowała szczegółów dotyczących diagnozy, ponieważ chciała oszczędzić stresu swojej rodzinie: „Nie wchodzę w szczegóły, bo zapewne jutrzejsze nagłówki zmroziłyby krew w żyłach dużej części naszej rodziny, która nie miała o tym wszystkim pojęcia. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze, a ja wyszłam z tej sytuacji tylko z blizną i większą liczbą siwych włosów”. Dbanie o siebie w ciąży Ciąża jest wyjątkowym okresem, podczas którego kobieta troszczy się nie tylko o siebie, ale też o swoje dziecko. Zofia Zborowska zdradziła, że nigdy wcześniej nie przywiązywała tak dużej wagi do dbania o siebie. „W życiu tak nie dbałam o siebie, jak dbam teraz. Mam na myśli nawadnianie się, walkę o to, aby jeść zdrowo czy pamiętanie, by przyjmować codzienną dawkę leków, zastrzyków oraz supli. Skrupulatnie masuję ciało dwa razy dziennie olejkami. Poza tym chodzę do fizjoterapeutki uroginekologicznej, osteopatki oraz na masaże drenujące. Jestem w terapii i mam zajęcia z medytacji. A wszystko to robię dla mojej nienarodzonej jeszcze córki” – wyznała aktorka. Przyszła mama zaapelowała też do kobiet, by nie oceniały się wzajemnie, bazując jedynie na wyglądzie innej kobiety: „Także jak słyszę, że ktoś zarzuca mi albo jakiejkolwiek innej kobiecie zaniedbanie, to jest mi po prostu przykro”. Choć aktorka nie napisała o tym wprost, trudno oprzeć się wrażeniu, że w ten sposób odniosła się do krzywdzącego wpisu Agnieszki Kaczorowskiej. Zobacz także: Ida Nowakowska pokazała, jak kąpie synka. Nagranie zachwyciło jej fanki Agnieszka Włodarczyk kupiła dwa wózki. W punkt odpowiedziała na przykry komentarz internautki Agnieszka Chylińska pokazała małego synka: jej historia wyciska łzy!
Przed porodem mogą pojawić się różne uczucia. Bądź przygotowana!
Mieszanka strachu, niecierpliwości i radosnego oczekiwania za każdym razem ma inne proporcje. Pamiętaj, że masz prawo odczuwać wszystkie te emocje przed porodem!
Każda kobieta w inny sposób przeżywa swoją ciążę i poród. Ba, często zupełnie inaczej przebiegają kolejne ciąże u jednej kobiety. To, co ciężarna czuje przed porodem, bywa mieszanką spokoju, strachu, niecierpliwości i radosnego oczekiwania. Najważniejsze tuż przed narodzinami dziecka jest ukojenie lęków, które mogą narazić przyszłą mamę na zbędny stres. Świetne samopoczucie tuż przed porodem Pomimo tego, że termin porodu masz wyznaczony za cztery dni, być może nadal czujesz się świetnie, pracujesz zawodowo i załatwiasz mnóstwo spraw, jeżdżąc samochodem po mieście, a energia wprost cię rozpiera. Czasem tylko z niepokojem zerkasz na kalendarz i stwierdzasz, że wyznaczona data narodzin nieuchronnie się zbliża. A przecież ty nie zdążysz! Nie podpisałaś umowy z ważnym klientem, nie wynegocjowałaś porozumienia z kontrahentem, nie złożyłaś do druku zamówionej broszury. W domu też jeszcze nie wszystko gotowe na przyjęcie maleństwa, które na razie informuje cię o swojej obecności przyjaznymi kopnięciami. Nie masz jeszcze łóżeczka i wózka, a wczoraj wymyśliłaś, że warto by jednak przemeblować pokój, w którym zamierzacie ulokować nowego członka rodziny... Na razie przemawiasz czule do maleństwa, by nie przychodziło na świat za wcześnie i pozwoliło mamie w spokoju dokończyć to, co zamierza. Pocieszasz się też, że przecież w ostateczności wyprawkę dla dziecka może kupić tata. A z przemeblowaniem też zapewne sobie poradzi. Uspokojona, z werwą przystępujesz do dalszej pracy. Tak upływają ostatnie dni ciąży u wielu kobiet. Ale równie dużo pań w tym okresie nie jest w najlepszej kondycji. Zniecierpliwienie. Kiedy wreszcie urodzę? Właśnie minął wyznaczony termin porodu... i nic. Nie odczuwasz żadnych skurczów, czujesz się równie dobrze jak kilka dni temu. Z coraz większą niecierpliwością oczekujesz na sygnały zwiastujące rozpoczęcie porodu. Stajesz się drażliwa i zdenerwowana. Obawiasz się o zdrowie dziecka. W takiej sytuacji najlepiej codziennie kontaktuj się z lekarzem, który uspokoi i zaleci dalsze postępowanie, ale pamiętaj też, że poród do dwóch tygodni po zaplanowanym terminie jest nadal uznawany za normę. Strach pod koniec ciąży Wiele kobiet w ostatnim okresie ciąży zastanawia się, czy rozpoznają moment, w którym rozpocznie się poród. Inne obawiają się odpłynięcia wód płodowych w miejscu publicznym lub nagłego rozpoczęcia się porodu w autobusie czy sklepie. Niektóre przyszłe mamy pod koniec ciąży boją się, że nie sprostają macierzyńskim obowiązkom albo nawet, że nie będą umieć obdarzyć dziecka instynktowną miłością. Jak się odprężyć czekając na poród? Relaks to najlepsze, co może zrobić przyszła mama. Postaraj się aż do porodu wykonywać ćwiczenia, zarówno gimnastyczne, jak i odprężające. Dużo spaceruj, słuchaj muzyki, oglądaj pogodne, spokojne filmy. Pamiętaj, że każda ciąża musi się skończyć – już wkrótce będziesz trzymała w ramionach swoje maleństwo. Co pomoże lepiej przygotować się do porodu? Spakuj torbę z rzeczami dla siebie i dziecka, którą zabierzesz do szpitala (jeśli nie zrobiłaś tego wcześniej). Sprawdź, czy masz skompletowaną całą garderobę i inne akcesoria dla maleństwa. Starszemu dziecku przygotuj prezent-niespodziankę, którą tata wręczy mu, gdy ty już urodzisz (dziecko nie będzie się czuło odrzucone i zapomniane). Zrób na zapas kilka gotowych dań obiadowych i włóż do zamrażalnika (przydadzą się rodzinie, gdy będziesz w szpitalu, a także tobie po powrocie z maleństwem do domu). Uporządkuj swoje sprawy zawodowe - pozałatwiaj niezbędne formalności, dokończ sprawy, które zaczęłaś, wprowadź w temat swojej pracy osobę, która będzie Cię zastępować. Uwaga! Z hasztagiem #UstąpCiężarnej zakładamy też zamkniętą grupę na Facebooku. Dołączysz? Zobacz także: Strach przed porodem Kalkulator terminu porodu Jak przygotować się do porodu rodzinnego?
Tokofobia – zaświadczenie do cesarskiego cięcia
Zaświadczenie o tokofobii od psychiatry jest wskazaniem do wykonania cesarskiego cięcia. Lęk związany z porodem, który towarzyszy przyszłym mamom jest zjawiskiem naturalnym. Z tokofobią mamy do czynienia, gdy lęk staje się patologiczny. W takiej właśnie sytuacji kobieta dostaje wskazanie do cesarskiego cięcia od psychiatry.
Tokofobia jest bardzo silnym strachem przed porodem, który ma podłoże psychiczne i bywa wręcz paraliżujący.<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/przygotowania-do-porodu/tokofobia-objawy-leczenie-zaswiadczenie-do-wykonania-cesarskiego-ciecia-29769-r1/"> Tokofobia objawia się także fizycznie, np. wymiotami, skokami ciśnienia<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/cisnienie-krwi-w-czasie-ciazy-7636-r1/"> lub przyspieszoną akcją serca. Zaświadczenie od psychiatry o tokofobii jest wskazaniem do wykonania cesarskiego cięcia. Kobiecie może pomóc też odpowiednie leczenie w postaci psychoterapii. Wskazanie do cesarskiego cięcia od psychiatry Cesarskie cięcie wykonuje się z powodu różnych wskazań medycznych, nie należy do nich jednak tokofobia. W Polsce tokofobia oficjalnie nie jest wskazaniem do wykonania cesarki, w przeciwieństwie do np. Niemiec. Jeśli jednak przyszła mama przedstawi zaświadczenie od psychiatry o tokofobii i zaleceniach do wykonania cesarskiego cięcia – powinno zostać ono uwzględnione. Bez takiego zaświadczenia sama informacja o cierpieniu na tokofobię nie będzie traktowana jako wskazanie do cesarki. Tokofobia – zaświadczenie do cesarskiego cięcia Silny stres może doprowadzić do braku współpracy między rodzącą a personelem medycznym w trakcie porodu naturalnego. Skutkiem tego będą trudności w przyjściu dziecka na świat. Po stwierdzeniu tokofobii przyszła mama może otrzymać zaświadczenie, które da możliwość wykonania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/cesarskie-ciecie-1215-r1/">cesarskiego cięcia. Zaświadczenie do cesarskiego cięcia wystawia lekarz psychiatra. Takie zaświadczenie od psychiatry zawiera wskazania do wykonania cesarki – jest w nim uwzględniona informacja, że ze względu na stan zdrowia pacjentki wymagane jest przeprowadzenie porodu właśnie w takiej formie. Zaświadczenie o tokofobii i co dalej? Tokofobię powinno się odpowiednio leczyć. Kobieta, która mówi lekarzowi, że boi się porodu, nie powinna otrzymywać od razu propozycji wykonania cesarskiego cięcia, ale nie może być także zbywana, a jej strach lekceważony. Kobieta powinna skorzystać z psychoterapii, uzupełnianej konsultacją psychiatryczną. Jeśli u ciężarnej zostanie zdiagnozowana tokofobia przez psychiatrę – powinien zająć się nią zespół, na który składa się: psychiatra, psycholog, położna i położnik prowadzący ciążę. Tokofobia może również uniemożliwić zajście w ciążę – kobieta obawia się tego, a jednocześnie pragnie dziecka. Jeśli zgłosi się do specjalisty przed zajściem w ciążę – jest wtedy możliwość pracy nad jej lękiem, czego skutkiem może być zmniejszenie go i poczęcie potomstwa. Łagodna forma strachu przed porodem dotyka nawet 80 procent kobiet. U 14 procent przyszłych mam strach jest jednak bardzo silny, a u 2 procent wręcz ekstremalny. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/cesarka-to-nie-porod-grzmi-internauta-duet-make-life-harder-odpowiada-w-mocnych-slowach-32256-r1/">​„Cesarka, to nie poród” – grzmi internauta. Duet Make Life Harder odpowiada w mocnych słowach <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/blizna-po-cesarskim-cieciuzdjecia-swiezej-blizny-z-zabiegu-i-gojenia-sie-rany-32274-r1/">Blizna po cesarskim cięciu – zdjęcia. Jak wygląda świeża blizna, a jak zagojona? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/blizna-po-cesarskim-cieciuzdjecia-swiezej-blizny-z-zabiegu-i-gojenia-sie-rany-32274-r1/">​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/polog/zastrzyki-przeciwzakrzepowe-przy-cesarskim-cieciu-jak-dlugo-trzeba-je-brac-31869-r1/">Zastrzyki przeciwzakrzepowe po cesarskim cięciu – jak długo trzeba je brać?
„Za karę” porzucił 4-latka kilkanaście kilometrów od domu?
Kierowca znalazł chłopca, który stwierdził, że tatuś zostawił go za karę na polu kukurydzy. Mężczyzna już zgłosił sprawę na policję.
Według mężczyzny, który znalazł dziecko, to ojciec miał porzucić czteroletniego syna, chcąc go w ten sposób ukarać. Wywiózł dziecko aż 14 km od domu i pozostawił na polu kukurydzy. Ta "metoda wychowawcza" miała przestraszyć dziecko. Zapłakany maluch niemal wpadł pod nadjeżdżający samochód. Kierowca auta zatrzymał się, zabrał chłopca. Nieufne dziecko dopiero po chwili zdradziło, jak się nazywa i wyjaśniło, co robi daleko od domu. Mężczyzna odwiózł malucha na posterunek policji, ale dziecko nie chciało opuścić samochodu. Na szczęście okazało się, że znajomy mężczyzny, znał nazwisko i adres rodziców dziecka. Mężczyzna twierdzi, że dziadkowie chłopca dali mu do zrozumienia, że to nie pierwsza taka sytuacja. Ten zdecydował się powiadomić policję i nagłośnić sprawę w mediach społecznościowych. Z wersji policji wynika, że dziecko się nudziło i ojciec miał zabrać dziecko w rejon pola kukurydzy, gdzie malec miał się oddalić od taty. Nie strasz dziecka! Na ten moment nikomu nie przedstawiano zarzutów. Policjanci cały czas wyjaśniają wszelkie okoliczności tej sprawy. Najpewniej kluczowa w tej sprawie będzie opinia biegłych psychiatrów, która zostanie wydana po rozmowie z czterolatkiem. Jeśli okaże się, że ojciec naraził dziecko na utratę zdrowia lub życia, może mu grozić nawet do pięciu lat wiezienia. Bez względu na to, czy dziecko zostało porzucone "za karę", czy też tak oceniło sytuację, każdy z nas powinien wyciągnąć wnioski. Sytuacja może oznaczać, że nawet jeśli ojciec nie zrobił tego celowo, to dziecko niejednokrotnie słyszało, że jak będzie niegrzeczne to go tata lub mama zostawi. Choć może się wydawać, że takie słowa dzieci puszczają mimo uszu, to one jednak mocno zakorzeniają się w ich świadomości. Straszenie, to metoda wielu rodziców. Uważają oni, że dziecko powinno się trochę bać rodzica, a lęk przed tatą czy mamą to skuteczna metoda by maluch, był posłuszny. Bez wątpienia malec powinien słuchać, szanować rodziców, ale lęk w tym przypadku jest zupełnie zbyteczny! Żadne dziecko nie powinno się bać ani mamy, ani taty. Psychologowie tłumaczą, że dziecko, które boi się rodziców, zamiast być grzeczne zaczyna się zachowywać tak, by „zadowolić” rodzica. Malec taki tak naprawdę nie uczy się rozróżnienia tego, co jest dobre a co złe, ale zaczyna postępować tak, by nie zostać przyłapanym na złym zachowaniu.Pamiętaj rodzic, który zbudza lęk, nie wzbudza zaufania. Strach przed wyrzutami, podniesionym tonem czy karą sprawią, że dziecko będzie starało się ukrywać swoje problemy, czy błędy. Warto wiec nie budować relacji opartej na lęku. Źródło: onet.pl Zobacz także: Jak karać dziecko? Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Czego boją się rodzice szukający niani dla dziecka? [WIDEO]
Jest jedna rzecz, która paraliżuje rodziców i wzbudza lęk przed zatrudnieniem niani – mówi Joanna Jakubiak, właścicielka agencji niań i autorka poradnika "Zaufana niania". Jest nią strach o bezpieczeństwo dziecka. Zobacz film, z którego dowiesz się, czy rzeczywiście jest się czego bać.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl pt. "Zaufana niania", w którym Joanna Jakubiak, właścicielka agencji niań i autorka poradnika "Zaufana niania" udziela porad, jak znaleźć dobrą opiekunkę do dziecka zapytałyśmy o najczęstsze obawy rodziców związane z zatrudnieniem niani. Okazuje się, że nie ma ich wcale, poza jedną, za to bardzo poważną – lękiem o bezpieczeństwo dziecka. Czy to słuszny strach? Bezpieczeństwo, bezpieczeństwo i jeszcze raz bezpieczeństwo Jednym tchem wymienia Jakubiak poproszona o wymienienie obaw rodziców przy zatrudnianiu niani. "Gdyby miała wyciągnąć średnią z blisko 2 tysięcy rodzin, z jakim współpracowałam w ciągu ostatnich lat, to zawsze powiela się jedno: jestem przerażona, że mojemu dziecku może stać się krzywda" – stwierdza autorka poradnika. Znajdź idealną nianię dla dziecka na niania.pl Mamy boją się też, że niania będzie krzyczeć, stosować przemoc słowną lub fizyczną. Niestety, wystarczy jeden taki przypadek opisany w mediach, aby uruchomić spiralę strachu. "Mama obejrzy jeden news na ten temat i już codziennie będzie widzieć kobietę, znęcającą się nad jej dzieckiem"– mówi niania. Jak podkreśla, pokonanie tego strachu jest bardzo trudne i wymaga dużej ilości czasu, w tym pracy nad sobą samą takiej mamy. 2 tygodnie z nianią w domu To najlepszy sposób na pozbycie się obaw. Taka swoista adaptacja. "Jest ona konieczna – przynajmniej dwa tygodnia mama powinna spędzić z nianią w domu, codziennie" – stwierdza Jakubiak. To powinno pomóc pozbyć się strachu. "To, że czujemy realne zagrożenie wychodząc i zostawiając z kimś dziecko, jest bardzo dużym psychologicznym problemem, z którym trzeba walczyć, jeżeli chcemy mieć nianię" – stwierdza autorka poradnika. Przyznaje, że są mamy, dla których jest to tak duży problem, że mimo znalezienia bardzo dobrej niani, rezygnują z zatrudnienia takiej pani i decydują się dłużej zostać z dzieckiem w domu. Joanna Jakubiak jest nianią z wieloletnim doświadczeniem i właścicielką agencji niań "Zaufana niania". We współpracy z wydawnictwem Edipresse wydała książkę poradnik "Zaufana niania", w której w bardzo przystępny i dowcipny sposób pokazuje jak skutecznie znaleźć nianię dla naszego dziecka. Opiszcie, czy także miałyście takie obawy? A może inne? Podzielcie się swoim doświadczeniem w komentarzach! Zobacz też: Powrót do pracy po urodzeniu dziecka. Poznaj prawa i przywileje mamy Czy wybrałaś dobry moment na powrót do pracy? Co po macierzyńskim? A może własny biznes? Powrót do pracy może być przygodą!
Jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie?
Poporodowe zaburzenia lękowe bywają mylone z depresją poporodową. Przeczytaj, jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie.
Poporodowe zaburzenia lękowe są to nadmierne lęki i obawy, które najczęściej dotyczą dziecka. Zaburzenia lękowe po porodzie mogą też przyjmować postać lęku panicznego, utrudniającego funkcjonowanie. Nasilone poporodowe zaburzenia lękowe wymagają konsultacji lekarza, mogą bowiem zagrażać życiu matki i dziecka. Objawy poporodowych zaburzeń lekowych Kilka lub wszystkie z poniższych objawów mogą świadczyć o poporodowych zaburzeniach lękowych: • nasilony lęk o dziecko • utrudnione funkcjonowanie z powodu strachu • lęk przed zostaniem sam na sam z dzieckiem • przyspieszony rytm serca • ból w klatce piersiowej • duszności • problemy ze snem • zaburzenia odżywiania • ból głowy • ból kręgosłupa • obniżony nastrój • depresja poporodowa Niezwłocznej konsultacji lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry lub/i psychoterapeuty wymagają stany lękowe objawiające się: • omdleniami • przyspieszonym tętnem • hiperwentylacją. Zobacz też: Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Psycholog mówi: 2 tyg. smutku to może być depresja Co cię przeraża, gdy myślisz o macierzyństwie? - test
Wszystkie mamy ze sobą coś wspólnego: ten sam lęk
Mamy inne poglądy, różnimy się w podejściu do karmienia czy wychowania, ale jedna rzecz nas, matki, łączy: ten sam lęk. Czego boją się wszystkie mamy?
Wraz z dzieckiem same rodzimy się na nowo, tym razem w roli matek. Rodzi się też nieodłączny towarzysz macierzyństwa: strach o dziecko. Ten lęk będzie towarzyszył nam już zawsze, nieważne, ile lat będzie miało nasze dziecko. Tak samo będziemy bać się o nasze niemowlę, jak o 9-letnią córkę, czy 50-letniego syna. To nasz wspólny mianownik: strach. Lęk definiuje nas jako matki nawet bardziej niż poczucie winy. W życiu można bać się wielu rzeczy: pająków, ciemnych parków, zarazków, utraty pracy, choroby. Jako matki boimy się o przyszłość – swoją i swojej rodziny. O to, czy będziemy mogły zapewnić dzieciom bezpieczeństwo finansowe i o to, czy one poradzą sobie w życiu. Boimy się chorób wieku dziecięcego, wszy, odtrącenia przez rówieśników, pedofilii, porwań... Nasze lęki mogą mieć różne natężenie, dotyczą rzeczy małych i dużych, ale wszystkie rodzą się w chwili, w której dowiadujemy się, że zostaniemy matkami i wszystkie kręcą się wokół dziecka. Nawet, kiedy boimy się, że same zachorujemy, martwimy się, że nasze dziecko mogłoby zostać na świecie bez kochającej matki. Wyjątkowo trafnie ujęła to Harmony Hobbs, matka trojga dzieci, autorka bloga Modern Mommy Madness. Kiedy jej najstarsze dziecko zapytało ją, czego się boi, odpowiedź na to pytanie okazała się zbyt trudna. Opowiedziała o tej sytuacji znajomym mamom z placu zabaw i wtedy każda z nich zaczęła wymieniać swoje fobie. "W gruncie rzeczy wszystkie matki są takie same – napisała Hobbs na portalu Scarry Mommy. - Jesteśmy bandą neurotyczek z listą zmartwień: latające karaluchy, Frida, zapałki, wysokość, ciasne przestrzenie, vany bez okien, suszone owoce, strzykawki i stojąca woda. Przyznałam się wtedy, że boję się pompować koła w samochodzie, bo jestem pewna, że napompuję jedno za mocno i ono eksploduje mi w twarz. Jestem pewna, że nikt nigdy od tego nie zginął, ale nie chcę kusić losu. Żadna się ze mnie nie śmiała. Jestem pewna, że one też rozważały tę możliwość. Mimo że nasze lęki bardzo się od siebie różniły, jeden miałyśmy wspólny: wszystkie boimy się o swoje dzieci. Kiedy zostajemy matkami, coś przeskakuje w naszych mózgach. Nagle stajemy się świadome każdego możliwego zagrożenia: dużego i małego. Trudno jest balansować pomiędzy mówieniem dzieciom, że strach jest ok a ukrywaniem naszych najgłębszych, najciemniejszych lęków, tak aby nie przeszły na dzieci. Codziennie stawiamy czoła naszym lękom, a niektóre z nich wcale nie są irracjonalne. Niektóre są bardzo realne. Boimy się, że nasze córki mogą paść ofiarami molestowania seksualnego. Boimy się za każdym razem, kiedy nasi synowie wychodzą z domu, modląc się, aby nie stali się kolejnymi danymi statystycznymi, jednocześnie zmuszając się do uśmiechu i machania im na do widzenia. Boimy się, bo jesteśmy matkami. Jakaś część nas żyje teraz poza naszymi ciałami, chodzi i mówi i podejmuje decyzje, a my boimy się spuścić ją z oczu, mimo że wiemy, że tak właśnie robią dobre matki." Świadomość, że nie jesteśmy same z tymi lękami, jest pokrzepiająca, prawda? Zobacz też: Dziecko się boi - sposoby na pokonanie lęku Co gryzie tatę? Czego boją się przyszli ojcowie? Jestem w ciąży i się boję
Co robić, gdy dziecko się boi? Odpowiedź nie jest oczywista!
Twój ciekawy świata maluch nagle zaczął się wycofywać. Boi się, częściej się do ciebie przytula, nie ma ochoty na zabawę. Zacząć panikować czy odpuścić?
Gdy widzisz, że twój 2-letni maluch się boi, sama zaczynasz się bać. W twojej głowie pojawiają się różne myśli. Czy to normalne, że 2-letnie dzieci boją się karuzeli, basenów z kolorowymi piłeczkami i zjeżdżalni? Dlaczego to, co sprawia innym dzieciom radość, przeraża moje dziecko? Uspokajamy: strachu malucha nie trzeba się bać! Maluch się boi – rodzic panikuje Każdy zna kogoś, kto boi się przejażdżki kolejką górską, zjeżdżania na ślizgawce w parku wodnym czy skoku do wody z trampoliny. Strach nie jest zarezerwowany wyłącznie dla dzieci. Jeśli dorosły może bać się przejażdżki na diabelskim młynie, dlaczego 2-latek nie może odczuwać strachu? Malec może być przerażony, bo jak na razie, jego główną potrzebą w życiu jest bliskość i miłość najbliższych. 2-latek chce być blisko mamy, chce czuć jej ciepło i wsparcie. Gdy dorosły rozmawia w zatłoczonym korytarzu, koncentruje się wyłącznie na rozmówcy, dobiegające dźwięki są tłem. Dla 2-latka to zbyt dużo bodźców docierających w tym samym czasie. Jest zaniepokojony, a jego jedyną myślą jest być blisko mamy, bo przy mamie jest bezpiecznie. Dla dziecięcego mózgu to zbyt dużo informacji, by móc czuć się komfortowo i pewnie. Co sprawia, że dziecko się boi? Zmuszanie. Nie popychaj i nie ciągnij malca na siłę. Będzie bać się nie tylko tego, do czego go zmuszasz, ale także ciebie. Nagradzanie albo karanie. To najgorszy sposób, żeby przekonać do czegoś dziecko. W ten sposób nie wygrasz z jego strachem! Chwalenie. Nie mów "będzie świetnie, zobaczysz". To nie działa, wręcz przeciwnie – malec czuje, że wywierasz presję. Porównywanie. Nigdy nie mów dziecku, że jest tchórzem, a inne dzieci są "takie odważne". Będzie czuł się gorszy, a tego nie chcesz. Co sprawi, że maluch poczuje się bezpiecznie? Szanowanie odmowy dziecka. Jeśli pytasz, czy ma ochotę wziąć udział w jakiejś zabawie, a ono odmawia, potraktuj "nie" poważnie. Nie pytaj kilkakrotnie z myślą, że za którymś razem usłyszysz inną odpowiedź. Rozmawianie o uczuciach i uświadamianie. Jeśli malec boi się przejazdu kolejką, nie mów mu, że nie ma się czego bać. Wręcz przeciwnie, powiedz: "Wiem, że tam jest głośno i trochę strasznie". Pokaż maluchowi, że nie jest sam ze swoimi lękami. Zapewnienie o twoim wsparciu. Nie strasz, że jeśli się nie zdecyduje, to sobie pójdziesz. Zamiast tego, powiedz: "Możesz zostać ze mną, jeśli nie chcesz iść. Do niczego cię nie zmuszam". Znalezienie czegoś przyjemnego. Spraw, że maluch się uśmiechnie. Jeśli się boi, zamiast przekonywać go, że nie ma czego, odwróć jego uwagę. Opowiedz zabawną historię, zrób śmieszną minę albo pokaż mu coś wyjątkowego. Jak radzicie sobie ze strachem dziecka? Czytaj także: Czego boi się twoje dziecko? Lista najczęstszych dziecięcych lęków źródło: essentialbaby.com.au
Obejrzyjcie, jeśli macie odwagę! Koszmary z dzieciństwa na zdjęciach
Wielu utalentowanych rodziców fotografuje swoje dzieci. Niektóre zdjęcia są realistyczne, inne zahaczają o świat baśni i fantazji, ale to, co robi ten ojciec jest naprawdę zaskakujące i... przerażające! Sami zobaczcie.
Ten ojciec zamienia najgorsze koszmary swoich córek w rzeczywistość. Jak to możliwe? Joshua Hoffine jest fotografem i interesuje się horrorami. Jego córki biorą udział w projekcie artystycznym jego autorstwa, w którym ukazuje najstraszniejsze koszmary i lęki z dzieciństwa. Zobaczcie, jak przerażające są te kreacje, a jeśli wam się spodobają – i nie boicie się! - możecie nawet zamówić album z tymi przerażającymi fotografiami i oglądać je przed snem! fot. Joshua Hoffine Joshua Hoffine odpowiedział na pytania Babyonline: Co cię pociąga w fotografii rodem z horrorów? Lubię straszne filmy. Lubię też fotografię, która opowiada różne historie. Uwielbiam pracować z efektami specjalnymi. Chcę prowokować silne emocjonalne reakcje u widza i uważam, że strach to temat wart artystycznej eksploracji. fot. Joshua Hoffine Jak wpadłeś na pomysł, żeby zaangażować do projektu swoje córki? Zauważyłem, że moje dzieci boją się tego samego, czego ja bałem się w ich wieku. Zainteresowała mnie psychologia strachu – skąd się bierze, jak działa? To zainteresowanie zaowocowało pierwszą serią moich fotografii rodem z horroru, zatytułowaną "After Dark, My Sweet" ("Po zmroku, kochanie moje" - przyp. red.) - opartą głównie na klasycznych dziecięcych lękach i obrazach rodem z baśni. Moje córki brały udział w tym projekcie od samego początku. fot. Joshua Hoffine Jak powstają twoje zdjęcia? Buduję scenografię do sesji fotograficznej jak do filmu: z planem zdjęciowym, kostiumami, wyrafinowanymi rekwizytami, maszynami do wytwarzania mgły i makijażem charakteryzacyjnym. Wszystko odgrywamy przed aparatem. Dzieci są świadome procesu i nierealności tego wszystkiego. Traktujemy to jak wielką zabawę w przebieranie się. Babcia, na przykład, jest klaunem na zdjęciu "Balony". Dzieci się nie boją, dobrze się bawią. Wiedzą, że straszymy innych i to im się podoba. fot. Joshua Hoffine A pokazujesz im efekt końcowy? Nie boją się? Początkowo nie pokazywałem. Bardzo się buntowały przeciwko tej cenzurze i przekonywały mnie, że skoro mogą brać udział w sesji, to dadzą też sobie radę z obejrzeniem zdjęć. Naprawdę bardzo chciały oglądać końcowy efekt swojej pracy! W końcu się poddałem i pozwoliłem im na to. Były wtedy za małe, żeby przejmować się tym, jak wyglądają, a niepokojące obrazy nie zostawały im w głowach. Nie bały się ich. Nie wieszam tych zdjęć na ścianach. Nie robię z nich galerii. Nie chcę, żeby moje dzieci mieszkały wśród zdjęć, na których są ofiarami. Ale one czasami łamały zasady i przemycały zdjęcia do szkoły, żeby pokazać je innym uczniom, a nawet nauczycielom. Są bardzo dumne ze swojej pracy. Tak jak ja uwielbiają obserwować reakcje na twarzach ludzi. fot. Joshua Hoffine Oglądacie razem horrory? - Tak. Takie horrory dla małych dzieci jak Scooby Doo czy "Gęsia skórka" w końcu ustąpiły miejsca "Mumii" i "Straconym chłopcom". Nie wszystkie dzieci to lubią. Na przykład moi siostrzeńcy nienawidzą strasznych filmów, ale moje dzieci, na szczęście, je lubią. Swoistą szkołą aktorską dla moich córek – przygotowaniem do sesji – było oglądanie "Zathury – Kosmicznej przygody": odgrywanie strasznych scen i robienie najbardziej przerażonych min. fot. Joshua Hoffine Jak ludzie reagują na te zdjęcia? Jedni je chwalą, inni krytykują. Mnie obchodzi tylko to, żeby w ogóle na nie reagowali. fot. Joshua Hoffine A jak wy zareagowaliście na zdjęcia Hoffine'a? Podobają się wam? Napiszcie w komentarzach. Zobacz też: Chłopiec i jego króliczki - te zdjęcia podbiją twoje serce. Zobacz koniecznie! Wakacje bez elektronicznych gadżetów. Zjawiskowe zdjęcia Polki
Beata Pawlikowska o rodzicach: dlaczego czepiają się dzieci?
Rodzice bezustannie oceniają i próbują narzucać swoją wolę, co często wywołuje agresję, kłótnie i przemoc emocjonalną. Dlaczego tak się dzieje?
Skąd się bierze ta agresja i próba narzucania woli? Dlaczego ludzie nakręcają się wzajemnie i z małej kłótni rodzi się wojna na śmierć i życie? Strach kieruje naszym życiem? Beata Pawlikowska długo zastanawiała się nad odpowiedzią na te pytania. Dziś postanowiła podzielić się z nami swoimi przemyśleniami .– Każde zachowanie wynika z głęboko zakodowanego strachu, który ukryty jest w zakamarkach duszy. To jest strach, z którego człowiek nie zdaje sobie sprawy, choć kieruje on naszym myśleniem, emocjami i zachowaniem. Ten strach rodzice otrzymali od swoich rodziców, a teraz przekazują go swoim dzieciom. Stąd rodzi się zależność wg. Beaty Pawlikowskiej. Ludzie nakręcają się wzajemnie, bo próbują się bronić poprzez atak, a wtedy z małej kłótni, robi się awantura. Jedynym sposobem na uniknięcie tego jest: NIE DAĆ SIĘ SPROWOKOWAĆ! Miłość kontra nienawiść Podobna sytuacja ma miejsce w domach, w których obok miłości pojawia się przemoc emocjonalna lub słowna. – Jeżeli Wasi rodzice żyli w takich domach – zapewnia Pawlikowska – to w ich umysłach powstaje obraz, że miłość zawsze jest związana z przemocą, walką, nienawiścią. Jeżeli Ty to widzisz, to podświadomie zapisujesz sobie to w głowie. Jakie rozwiązanie proponuje dziennikarka? – Musicie wyłączyć w sobie obrażanie się, wtedy słowa krytyki, będą tylko słowami. Nie próbuj walczyć gdy ktoś Cię atakuje, ten konflikt zrzuci Cię na dno przepaści. Lepiej być życzliwym, uśmiechniętym, przyjaznym i w myślach powtarzać sobie – kocham Cię, kocham Cię. Zmień się-warto! Jeżeli choć 1 osoba znajdzie w sobie tyle silnej woli, by powstrzymać swoją agresję i nie wywoła konfliktu wnosząc do sytuacji miłość, [...] to inne osoby także zaczną się zmieniać. – dodaje Beata Pawlikowska. Czy zgadzacie się z tą teorią? Jak Wy rozwiązujecie konflikty? Piszcie w komentarzach. Czytaj także: Kłótnie w małżeństwie są potrzebne.
Każda myśl o porodzie powoduje, że zaczynasz się bać. Skąd bierze się to uczucie? Jeźeli pragniesz, żeby twój poród był radosnym wydarzeniem, przeczytaj rady psychologa.
Za miesiąc urodzę pierwsze dziecko. Jeszcze do niedawna nie mogłam się doczekać, kiedy po raz pierwszy zobaczę synka. Choć nadal bardzo tego pragnę, to ostatnio każda myśl o porodzie powoduje, że zaczynam się bać. Skąd bierze się to uczucie? Pragnę, żeby mój poród był radosnym wydarzeniem, nie chcę się nim stresować. Małgosia z Olesna Jest to na tyle ważna, wyjątkowa i emocjonująca chwila w życiu, że wiele kobiet się jej obawia. Rozmawiając z innymi mamami, poczuje się Pani mniej osamotniona w swoich odczuciach. Intensywny lęk przed porodem odczuwa jedna na pięć przyszłych mam. Najczęściej boją się one bólu oraz problemów ze zdrowiem swoim i dziecka. Obawy wzbudza sam pobyt w szpitalu, w tym rutynowe zachowanie personelu i brak wsparcia. Pojawia się też niepewność, czy umiejętności nabyte w szkole rodzenia uda się zastosować w praktyce. Prowadzone w różnych krajach badania pokazały jednak pewne różnice w tej kwestii. Na przykład Włoszki najczęściej boją się, że na sali porodowej nie zapanują nad własnym zachowaniem, a Szwajcarki, Węgierki i Finki takiego przebiegu porodu, który zagrozi zdrowiu dziecka, a także im samym. Polki też najbardziej niepokoją się o zdrowie malucha. Bezpośrednio przed porodem rosną obawy dotyczące jego przebiegu i odczuwania bólu. U części kobiet lęk przed rodzeniem jest tak silny (szczególnie w ciąży powikłanej), że wręcz utrudnia codzienne funkcjonowanie. Może wywołać koszmary senne, zaburzenia koncentracji. Na podstawie badań prowadzonych w Wielkiej Brytanii wiadomo, że w kolejnych pokoleniach rośnie liczba kobiet, które boją się porodu – w ciągu 20 lat zwiększyła się trzykrotnie. Z tego powodu częściej planują znieczulenie, a rzadziej stosują jedynie techniki relaksacyjne i oddechowe. Okazało się także, że przyszłe mamy usilnie starające się o rozwiązanie ciąży poprzez cesarskie cięcie lub ze znieczuleniem zdecydowanie bardziej bały się porodu. Silny lęk nie zwiększa liczby powikłanych porodów, ale może wydłużyć czas ich trwania. Dobre przygotowanie do rodzenia może ten efekt odwrócić i przerwać błędne koło: silny lęk zwiększa napięcie mięśniowe, które wzmaga ból, a on sprzyja wzrastaniu lęku, który zwiększa napięcie... Odpowiada ekspert: psycholog dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, na Uniwersytecie Łódzkim zajmuje się naukowo psychologią prokreacji, czyli doświadczeniami w okresie ciąży, porodu, macierzyństwa i ojcostwa. Poza tym udziela pomocy terapeutycznej kobietom w powikłanej ciąży.
Już wkrótce smyka czeka pierwszy „dorosły”, bo bez rodziców, wyjazd. A wraz z nim pierwsze tak długie rozstanie i pierwsze tęsknoty...
Już wkrótce smyka czeka pierwszy „dorosły”, bo bez rodziców, wyjazd. A wraz z nim pierwsze tak długie rozstanie i pierwsze tęsknoty... Jak sobie z nimi poradzić? No cóż, sporo zależy od Was samych. A miało być tak pięknie: maluch z dziadkami nad morzem albo z kolegami na koloniach, a Wy nareszcie sam na sam, jak za dawnych, „przedrodzicielskich” czasów. Tymczasem smyk co chwila wydzwania na komórkę i płacze w słuchawkę. Kiedy nie dzwoni, jest jeszcze gorzej, bo chodzisz nerwowa i zamartwiasz się, co tam u Twojego aniołka słychać... No cóż, rozstania z ukochanymi nie są łatwe, co nie znaczy, że nigdy nie powinnaś wysyłać malca z dziadkami czy na kolonie. Jak sprawić, by tęsknota nie przeszkodziła mu (i Wam) miło spędzić wakacje? Zacznijmy od początku. Przyjemne plany... Kiedy planujesz urlop, odpowiednio się do niego przygotowujesz. Kreślisz trasę podróży, robisz listę niezbędnych rzeczy, zastanawiasz się, jak spędzisz czas. To czynności nie tylko niezbędne, ale także przyjemne. Twój maluch również potrzebuje takich planów. Oczywiście to nie on sam ma decydować o miejscu wypoczynku czy dacie wyjazdu (choć dobrze jest uwzględnić jego preferencje: może np. woli pojechać nad jezioro niż w góry). Kilkulatek powinien jednak mieć czas, by oswoić się z myślą o wyjeździe bez rodziców. Na szczęście większość smyków na taką propozycję reaguje entuzjastycznie, bo nie zdaje sobie jeszcze do końca sprawy, że rozłąka łączy się z tęsknotą. Nie musisz dziecku tego specjalnie uświadamiać. Lepiej opowiedz mu, z kim pojedzie (dobrze, by były to osoby, które często z malcem przebywają i które smyk zna i lubi). Wspólnie zastanówcie się, jak miło może spędzić czas (warto wcześniej dowiedzieć się o atrakcje w danej miejscowości i w jej pobliżu). Generalnie pokaż malcowi, jak może być miło na wczasach z dziadkami czy koloniach, ale nie koloryzuj. Bo dziecko, które po przyjeździe na miejsce przeżyje rozczarowanie, że plac zabaw to tylko jedna huśtawka, a do jeziora trzeba kawałek dojść, tym bardziej będzie tęsknić. ...i ważne zasady Musisz się zastanowić, w jaki sposób będziesz się z maluchem kontaktowała: czy telefonicznie za pośrednictwem osób dorosłych (np. dziadków czy wychowawców na kolonii), czy dasz dziecku komórkę na kartę (to wersja raczej dla pięcio-, sześciolatków), by mogło dzwonić samodzielnie. Pamiętaj, że na koloniach musicie się dostosować do ogólnych zasad (czasem np. maluchy nie mogą mieć komórek, nie wolno ich odwiedzać w czasie obozu itd.). Takie kolonijne reguły są bardzo ważne, bo gdyby każdy rodzic postępował wedle własnego uznania, wychowawcy nigdy nie daliby sobie z dziećmi rady: jedne płakałyby, że nie mają telefonów, inne, że ich rodzice nie przyjechali w odwiedziny... A tak panuje równość i łatwiej poradzić sobie z tęsknotą za rodzicami. Bez względu na rodzaj wyjazdu umów się ze smykiem, o jakiej porze dnia będziecie się kontaktować. Najlepszym rozwiązaniem jest ustalenie konkretnej godziny, o której będziesz do malca dzwonić (np. między 14:00 a 15:00 po południu). Nie wybieraj jednak wieczornej pory: tuż przed snem nie ma już pasjonujących zajęć, za to jest mnóstwo czasu na rozmyślania o najukochańszych rodzicach. Łzy aż same cisną się do oczu! Pożegnanie Wcale nie musi być smutne. Zamiast ze łzami w oczach ściskać mocno dziecko w ramionach i szeptać, jak bardzo je kochasz, lepiej uścisnąć je serdecznie i życzyć miłej zabawy. To prawda, że nie jest łatwo zachować spokój i uśmiech, gdy ma się świadomość, że Twój największy skarb za chwilę wyruszy w TAKĄ podróż. I to bez Ciebie! Ale właśnie dla swojego skarbu warto choć trochę potrenować zdolności aktorskie i sprawić mu pogodne pożegnanie. Dzięki temu maluch będzie wyruszał na swoją wyprawę z radością, a nie niepokojem, że chyba coś jest nie tak, skoro mama taka smutna... [CMS_PAGE_BREAK] Chcę do domu! Twój smyk już na wakacjach, a Ciebie korci, by do niego zadzwonić. Trzymaj się jednak ustalonych z nim zasad i zatelefonuj dopiero o umówionej porze. To bardzo ważne: jeśli Ty nie będziesz konsekwentna, maluch tym bardziej nie będzie i wykorzysta to na dzwonienie w każdej, nawet najbłahszej sprawie (np. jeśli dziadkowie nie pozwolą mu na lody, uderzy się w kolanko albo posprzecza się z kolegą). Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co robiło ciekawego, gdzie było z babcią, w co bawiło się z kolegą. Unikaj pytań: „Kochanie, czy ci dobrze?”, „Tęsknisz za mamusią?” i stwierdzeń w stylu: „Ciągle o tobie z tatą myślimy”. Bądź również przygotowana na to, że malec może mieć gorsze chwile, popłakać albo nawet prosić, by po niego natychmiast przyjechać. Jeśli zachowasz spokój i postarasz się pokierować rozmowę na inne tory („Słyszałam od dziadka, że dziś pływaliście łódką”), smyk pewnie po chwili sam się uspokoi. Wielki powrót Dziecko tęskniło, dzwoniło codziennie, płakało, a po przyjeździe wita się z Tobą niezbyt wylewnie? No cóż, może jest onieśmielone, czasem lekko zdezorientowane, jak powinno się z Tobą przywitać. To normalne. Tak samo jak normalna jest pierwsza po powrocie deklaracja malca, że nigdy więcej nie ma zamiaru jechać bez Was. Spokojnie. Dziecku na wakacjach nic złego się nie działo, nie przeżyło traumy w związku z rozstaniem. Co więcej, pewnie świetnie się bawiło. Skąd takie emocje? Maluch po prostu musi troszeczkę odreagować, poczuć się dopieszczony, pocieszony i pochwalony, jaki był dzielny. W końcu pierwszy wyjazd bez rodziców to nie bułka z masłem. A za rok... przekonasz się, smyk sam zapyta, dokąd wyjeżdża tym razem. Dlaczego warto się rozstawać Rozstania z rodzicami nie są proste, ale malcowi bardzo potrzebne. Dlaczego? - Dziecko uczy się większej samodzielności. Przy Tobie robi to wolniej, bo gdy ukochana mama jest pod ręką, zawsze można poprosić ją o pomoc. - Nabiera pewności siebie. „Nie było taty, ale poradziłem sobie z nadmuchaniem piłki, kupieniem bułki” – myśli z satysfakcją. - Rozwija swoje umiejętności interpersonalne. Zwykle smyk poznaje więcej kolegów, niż gdyby był z rodzicami (ich obecność często wystarcza kilkulatkowi, a wtedy nie szuka nowych znajomości i kompanów do zabawy). - nawiązuje silniejsze więzi z osobami, z którymi wyjeżdża. Ma wtedy szansę pobawić się z dziadkiem, posłuchać bajek babci, lepiej poznać swojego kolonijnego wychowawcę czy opiekunkę. Kiedy trzeba jechać po malca Większość dzieci dobrze radzi sobie podczas wyjazdów, choć potrafi nieraz się rozpłakać, rozmawiając z rodzicami przez telefon. Są jednak sytuacje, kiedy dla dobra malucha lepiej skrócić jego samodzielne wakacje. - Dziecko płacze często, nie tylko podczas rozmowy z rodzicami, ale także w ciągu całego dnia. Nie ma sensu serwować smykowi rozstroju nerwowego. - Maluch nie płacze, ale za to przez cały czas jest apatyczny, nie bawi się z nikim, nie ma apetytu, dołączają się do tego inne objawy: np. bóle brzucha, głowy, nudności. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Wyobraź sobie przez chwilę, że masz dopiero trzy lata i właśnie idziesz do przedszkola… Jak się czujesz? Oto relacja małej Oli. Przeczytaj, a łatwiej zrozumiesz swojego debiutanta.
Zaczęło się całkiem niewinnie. Mama kilka miesięcy temu zapytała, czy nie chciałabym pójść do przedszkola. Nie miałam pojęcia, o co jej chodzi. Na wszelki wypadek kiwnęłam jednak głową twierdząco (może przedszkole to jakieś wspaniałe słodycze, kto wie?). To nie były słodycze. To był taki dom, w którym bawiły się dzieci. Było super! Nie rozumiem zupełnie, po co mama w ogóle mnie pytała. Przecież doskonale wie, że lubię się bawić. No tak, ale to było kilka miesięcy temu. Potem sprawa przycichła. Rodzice co jakiś czas mówili, że od września będę chodzić do przedszkola codziennie, ale ja nie wiem, co to znaczy „od września” i „codziennie”. Postanowiłam się więc nie przejmować. Aż tu nagle… Wyprawa do sklepu Sprawy nabrały tempa. Mama powiedziała, że do przedszkola będą mi potrzebne nowe rzeczy. Super! Może wreszcie dostanę lalkę-dzidziusia? Albo tata kupi mi domek dla lalek? No niestety. Okazało się, że rodzice mają na myśli coś zupełnie innego. Najpierw przymierzałam chyba ze sto par różnych kapci. Niektóre były okropne! Miały wzory w kratkę, brrr… I to ma być dla dziewczynki? Mnie podobały się wściekle różowe (uwielbiam ten kolor), ale mama upierała się, że są za małe. Eee tam, ja bym dała radę w nich chodzić. Na szczęście tata znalazł inne – też różowe, choć może już nie tak wściekle, ale co tam. Były dobre, podobały mi się, więc kompromis został osiągnięty. Rodzice kupili mi też do przedszkola piżamę. Nie wiem po co. W końcu mam się tam bawić czy spać? Przy okazji uparłam się na ślicznego puchatego kotka. Tata stwierdził, że to może być niezły kompan w przedszkolu. To nawet dobry pomysł! Pójdę razem z kotem. Mam już nawet dla niego imię – Mruczek. Ale czułości! Zupełnie nie wiem, co stało się mamie. Ciągle mnie przytula, bawi się ze mną, czyta książeczki i opowiada o przedszkolu. Nie, żebym narzekała. Lubię, kiedy mama mnie głaszcze i jest blisko. Czuję się bezpiecznie i miło. Fajnych mam tych rodziców. Tata wieczorem opowiedział mi, że też kiedyś był przedszkolakiem. Super, choć nie wiedziałam, że tatuś był mały. Najbardziej cieszę się, że poznam nowe dzieci i będę się z nimi bawić. Do tej pory chodziłam tylko na plac zabaw i tam robiłam babki, zjeżdżałam na zjeżdżalni, huśtałam się. Ale mama zawsze mi w którymś momencie przerywała i mówiła, że pora wracać, bo obiad, zimno albo takie tam… Teraz będzie inaczej, bo mamy nie będzie. No właśnie, to znaczy... Jak to? Nie do końca rozumiem. To gdzie będzie, jak jej nie będzie? Muszę z nią poważnie porozmawiać.[CMS_PAGE_BREAK] To już jutro Wcale nie musiałam o nic pytać. Mama sama dzisiaj usiadła ze mną na kanapie i zaczęła tłumaczyć, jak jutro będzie wyglądał mój dzień. O rany! Jeśli mam jej wierzyć, to będzie się działo! Podobno jutro tata zawiezie mnie do przedszkola. Zapytałam, dlaczego nie mama, ale ona odpowiedziała, że musi wyjść wcześniej do pracy i pożegnamy się w domu. Dziwne jest jednak, że rodzice zostawią mnie w nowym miejscu samą. Wcześniej zostawałam bez nich na kilka godzin, ale była wtedy przy mnie niania albo dziadkowie. To rozumiem: znam ich, wiem, co ich denerwuje i co zrobić, żeby dostać cukierka. A w przedszkolu? Tata uspokaja mnie, że przed wakacjami kilka razy spotkałam swoją panią, która będzie się opiekować moją grupą. Rety, czy oni nie rozumieją, że ja jej już nie pamiętam? Albo Kasia – podobno znam ją z piaskownicy i będzie ze mną chodzić do przedszkola. Po pierwsze wcale jej tak dobrze nie znam: kilka wspólnych babek z piasku to jeszcze nie znajomość. Po drugie nic mnie nie obchodzi, że będzie ze mną chodzić. Zaczyna mi się to coraz mniej podobać. Chyba poproszę mamę, żeby skończyła temat i zrobiła mi budyń. Rano Myślałam, że będzie niezłe zamieszanie. A tu proszę. Rano dostałam płatki, normalnie ubrałam się, nikt mnie nie popędzał. Wydaje mi się nawet, że rodzice starali się być wyjątkowo mili i pogodni. To rozumiem. Teraz czuję się spokojniejsza, choć śniadanie słabo mi dziś wchodziło. Na pożegnanie mama ucałowała mnie mocno, a potem z uśmiechem obiecała, że zaraz po obiedzie odbierze mnie z przedszkola. Niby już wiele razy żegnałam się z mamą, ale dziś zrobiło mi się jakoś tak smutno. Na szczęście tata w samochodzie włączył moją ulubioną piosenkę i nawet zaczął sam podśpiewywać. No i miałam przy sobie Mruczka. Tata poszedł sobie Kiedy weszliśmy do przedszkola, podeszła do mnie pani i przywitała się. Tata chwilę z nią rozmawiał, ale pani musiała wracać do dzieci. A ja w tym czasie zakładałam kapcie. Potem tata zaprowadził mnie do sali, w której były nieznajome maluchy. Wcale nie miały zadowolonych min. Pomyślałam, że właściwie to nie ma potrzeby, żebym tu zostawała. Równie dobrze mogę pobawić się w domu. Próbowałam to wyjaśnić tacie, ale on powtarzał, że w domu nikogo nie ma. Ojejku, a do dziadków to nie mogę jechać? Tatuś upierał się, że oni też gdzieś wyszli. No pięknie, to znaczy: muszę zostać. Łzy zaczęły mi napływać do oczu, ale wtedy podeszła do mnie pani. Powiedziała, że tata już musi iść, a ona pokaże mi puzzle z Królewną Śnieżką. Zgodziłam się, w końcu co mogłam zrobić? Co za dzień! Gdy za tatą zamknęły się drzwi, rozpłakałam się. Nie jestem beksą, ale to było takie straszne! Tym bardziej, że co chwila wchodziło do sali dziecko i prawie każde płakało. Wkrótce jednak maluchy przestały przychodzić. Wtedy pani przedstawiła siebie i jakieś inne panie, które możemy nazywać ciociami. To fajny pomysł. Mnie najbardziej spodobała się ciocia Wiesia. Trochę jest podobna do mojej babci, ale co tam, mogę ją nazywać ciocią. Najpierw dostaliśmy śniadanie. Były drożdżowe bułeczki i kakao. Nie miałam apetytu, ale bałam się, że muszę wszystko zjeść. Na szczęście ciocia Wiesia powiedziała, że mogę zjeść tyle, ile chcę. Ulżyło mi i… zjadłam prawie całą bułkę! Po śniadaniu układałam puzzle z Kasią, którą znałam z piaskownicy. Jest miła. I mamy kapcie takiego samego koloru! Trochę rysowałyśmy, bawiłyśmy się lalkami. Nawet pożyczyłam jej na chwilę swojego kota. Mówi, że jest śliczny. Pani nam czytała, a potem opowiadaliśmy o swoich wakacjach. No a później to już był obiad. Hurra, zaraz idę do domu. Kiedy na stole pojawiła się zupa, nie wytrzymałam i zapytałam, czy już przyszła mama. Podobno tak, ale ja najpierw muszę zjeść. No dobra, skoro tak mówią…[CMS_PAGE_BREAK] Nareszcie razem Jak kończyłam jeść, do sali zajrzała mamusia. Ale się za nią stęskniłam! Ona chyba też, bo jak podbiegłam do niej, to mocno mnie przytuliła. Po wyjściu z przedszkola mama zapytała, na co mam ochotę. Proponowała kino albo lody. Wybrałam to drugie, bo tak naprawdę chciałam wracać do domu i pobawić się z mamą. Po południu przyszedł tata. Mama zdała mu relację z dzisiejszego dnia. Tatuś był ze mnie bardzo dumny. To mi dodało otuchy, bo rodzice mówią, że jutro znów idę do przedszkola. Zapytałam mamę, czy może mnie rano odprowadzić. Zgodziła się, ale pod warunkiem: muszę ładnie się pożegnać i postarać się nie płakać. Obiecałam. I bardzo chcę tej obietnicy dotrzymać. Nie wiem tylko, czy umiem. Wieczorem nie mogłam zasnąć. Myślałam o przedszkolu. W końcu podkradłam się do łóżka rodziców. Jestem już prawie dorosła, ale co tam. Przecież nie codziennie idzie się do przedszkola. A może jednak codziennie… Sama już nie wiem. Zasnęłam w ramionach mamy. I powtórka Nie chciało mi się wstawać. Tata zaczął mnie więc poganiać. Wstałam, ale bez entuzjazmu. Do przedszkola szłam wolno, ale pamiętałam, co obiecałam wczoraj mamie. Nie było łatwo. W szatni musiałam się powstrzymywać od płaczu. Mama nie dała mi dużo czasu na pożegnanie. Ale to nie szkodzi, bo w sali przytuliła się do mnie Kasia. Chyba mam koleżankę. Pani bawiła się dzisiaj z nami w robienie zabawnych min. Wszyscy pękali ze śmiechu. Już nikt nie siedział sam w kącie. No może tylko przez chwilkę Jacek nie chciał się z nikim bawić, ale pani Wiesia pokazała mu taki duży pociąg. Jackowi bardzo się spodobał i było już dobrze. Mama znów odebrała mnie po obiedzie, ale powiedziała, że za kilka dni będzie odbierać mnie dziadek, po leżakowaniu. Leżakowanie to takie spanie w dzień. Zupełnie nie wiem, po co to dorośli wymyślili. Mama powiedziała, że jak nie będę chciała spać, mogę się cichutko bawić w drugiej części sali. No, to już brzmi lepiej. A jutro znów do przedszkola. To cudowne Jak ten czas szybko płynie: minął już pierwszy tydzień! W moim przedszkolu jest naprawdę coraz fajniej. Poznałam Darię i Kornela. A Mateusz to nawet mieszka niedaleko mnie. Często wychodzimy z panią na podwórko. Ona jest bardzo miła, choć czasem potrafi coś kategorycznie powiedzieć. Szczególnie gdy chłopcy są nieznośni. A już oni potrafią nieźle nabroić. Dziewczynki za to uwielbiają ciocię Wiesię. Ostatnio obiecała, że upiecze specjalnie dla nas pyszne ciasto. Nie mogę się doczekać. W domu rodzice uspokoili się. Nie wypytują mnie ciągle o to, co było na obiad, w co się bawiłam, a dlaczego nie chciałam wyjść z sali… I nie mogą się nadziwić, że mają już taką dużą córkę. A przecież to takie oczywiste… Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Jak oswoić dziecięce lęki? 3 proste sposoby
Wystraszony maluch odruchowo zwraca się do rodziców o pomoc. Zobacz jak pomóc mu uporać się z lękiem.
Każde dziecko przeżywa chwile grozy, chwile prawdziwego, paraliżującego strachu, przed którym nawet najbardziej kochający rodzice nie są w stanie go uchronić. Mogą jednak sprawić, by sytuacje te nie zdarzały się często, a przede wszystkim, by malec umiał zapanować nad lękiem. Strach jest potrzebny Odczuwając go, dziecko uczy się, że nie wszystko mu wolno. Że istnieją pewne ograniczenia, których przekroczenie powoduje przykre następstwa. W takim strachu nie ma nic złego, przeciwnie, jest bardzo pomocny w prawidłowym rozpoznawaniu, co jest dobre, a co złe. Nie bagatelizuj obaw dziecka Zdarza się, że malec przejawia lęk, który wydaje się nam zupełnie nieuzasadniony. Zwykle rodzice starają się zlekceważyć sprawę, mówiąc dziecku, że nie ma się czego bać lub że boją się tylko “baby i beksy”. Nie wolno zaprzeczać uczuciom dziecka — apelują psychologowie. Nawet jeśli źródło lęku wydaje się nam absurdalne, to strach, jaki dziecko odczuwa, jest jak najbardziej prawdziwy. Warto sobie tu uświadomić, że powód strachu, który z naszego punktu widzenia jest nierozsądny, z perspektywy dziecka może mieć jak najbardziej racjonalne podstawy. Nie wiemy przecież, co przeżyło w trakcie porodu, zwłaszcza jeśli był ciężki, skomplikowany, lub przez cesarskie cięcie. Być może to właśnie tamte przeżycia sprawiają, że malec odczuwa strach w sytuacjach, które my uważamy za całkowicie bezpieczne. Nie powinniśmy więc uważać, że rozpieścimy niemowlę, jeśli za każdym razem, gdy pozornie bez powodu zapłacze, będziemy brali je na ręce, tulili i delikatnie kołysali. Maluszek potrzebuje ciepła mamy, bo tylko jej serdeczna bliskość skutecznie go uspokaja. Ale jeśli mama jest zirytowana lub zdenerwowana, niemowlę to wyczuje i jego strach się nasili.[CMS_PAGE_BREAK] Okaż zrozumienie To, co powinnaś dać swemu malcowi w chwili, gdy odczuwa on strach, to całkowite, bezwarunkowe wsparcie. Na tłumaczenie, że nie ma powodu do obaw, przyjdzie czas później, gdy malec się uspokoi. W chwili gdy płacze, krzyczy, lub powodowany irracjonalnym lękiem odmawia wykonania jakiejś czynności (na przykład umycia się w wannie lub wyjścia z domu), rodzic powinien przede wszystkim pomóc mu zapanować nad silnymi emocjami. Na pewno nie uspokoi dziecka krzycząc, grożąc mu lub lekceważąc jego uczucia czy podważając poczucie własnej wartości. Mama jest Wielką uspokajającą moc ma w momencie lęku powiedzenie dziecku: „Mama jest”. To często wystarczy, by maluch natychmiast się uspokoił. Poczucie, że w trudnej sytuacji dorosły staje za nim, a nie przeciwko niemu, jest ważnym doświadczeniem. Nie tylko w tym konkretnym momencie, gdy trzeba uśmierzyć lęk, ale także na przyszłość. Dziecko, które czuje, że może liczyć na swoich rodziców, któremu oszczędzono poczucia, że zawiodło ich oczekiwania, w miarę dorastania nabiera pewności siebie, rzadziej odczuwa lęk. Potrafi także samodzielnie się z nim uporać — widząc opanowanie rodziców, mając za sobą wiele spokojnych rozmów o tym, co czuje, podczas których nauczyło się nazywać dręczące je uczucia, wie, jak uśmierzyć wewnętrzny niepokój.
Gdy dziecko się boi, biegnie do rodziców. Podpowiadamy, jak nie zawieść jego oczekiwań i pomóc mu uporać się z lękiem.
Każde dziecko przeżywa czasem chwile grozy, chwile prawdziwego, paraliżującego strachu i nie jesteśmy w stanie go przed tym uchronić. Możemy jednak sprawić, by sytuacje te nie zdarzały się często, a przede wszystkim, by dziecko poczuło się lepiej a w przyszłości umiało zapanować nad lękiem. Ale po kolei... Zobacz także: Czego boją się dzieci? Strach jest potrzebny Odczuwając strach, dziecko uczy się, że nie wszystko mu wolno. Że istnieją pewne ograniczenia, których przekroczenie powoduje przykre następstwa. W takim strachu nie ma nic złego, przeciwnie, jest bardzo pomocny w prawidłowym rozpoznawaniu, co jest dobre, a co złe. Strachu nie można bagatelizować Zdarza się, że malec czuje lęk, który nam, dorosłym, wydaje się nam zupełnie nieuzasadniony. Zwykle rodzice starają się zlekceważyć sprawę, mówiąc dziecku, że nie ma się czego bać lub że boją się tylko “baby i beksy”. To błąd! – Nie wolno zaprzeczać uczuciom dziecka — apelują psychologowie. Strach zawsze jest prawdziwy Nawet jeśli źródło lęku wydaje się nam absurdalne, to strach, jaki dziecko odczuwa, jest jak najbardziej prawdziwy. Warto sobie tu uświadomić, że powód strachu, który z naszego punktu widzenia jest nierozsądny, z perspektywy dziecka może mieć jak najbardziej racjonalne podstawy. Przestraszone dziecko potrzebuje wsparcia To, co powinnaś dać swemu malcowi w chwili, gdy odczuwa on strach, to całkowite, bezwarunkowe wsparcie. Na tłumaczenie, że nie ma powodu do obaw, przyjdzie czas później, gdy malec się uspokoi. W chwili gdy płacze, krzyczy, lub powodowany irracjonalnym lękiem odmawia wykonania jakiejś czynności (na przykład umycia się w wannie lub wyjścia z domu), powinnaś przede wszystkim pomóc mu zapanować nad silnymi emocjami. Na pewno nie uspokoisz dziecka krzycząc, grożąc mu lub lekceważąc jego uczucia czy podważając poczucie własnej wartości. Magiczne słowa: "Mama jest!" Te słowa mają wielką, uspokajającą moc. Wypowiedzenie ich często wystarczy, by dziecko natychmiast się uspokoiło. Poczucie, że w trudnej sytuacji dorosły staje za nim, a nie przeciwko niemu, jest ważnym doświadczeniem. Nie tylko w tym konkretnym momencie, gdy trzeba uśmierzyć lęk, ale także na przyszłość. Dziecko, które czuje, że może liczyć na swoich rodziców, któremu oszczędzono poczucia, że zawiodło ich oczekiwania, w miarę dorastania nabiera pewności siebie, rzadziej odczuwa lęk. Potrafi także samodzielnie się z nim uporać — widząc opanowanie rodziców, mając za sobą wiele spokojnych rozmów o tym, co czuje, podczas których nauczyło się nazywać dręczące je uczucia, wie, jak uśmierzyć wewnętrzny niepokój. Polecamy także: Strach przed zasypianiem