Siedzisz w kawiarni. W tle leci muzyka, kilka stolików dalej ktoś głośno rozmawia przez telefon. Syczy ekspres do kawy, stuka blender, a na zewnątrz kierowca wyżywa się na klaksonie. Wszyscy dookoła pracują, a Ty czytasz to samo zdanie po raz piąty i nic. Dlaczego niektórzy potrafią się skupić, a Tobie przychodzi to z trudem?
Zaburzenia koncentracji uwagi są coraz powszechniejszym zjawiskiem zarówno wśród dzieci i dorosłych. A z koncentracją jest trochę jak z przygotowaniem do maratonu. Trening i warunki są bardzo istotne, ale bez odpowiedniej diety nie osiągniesz wymarzonych efektów. Jeżeli więc masz problem ze skupieniem uwagi na jednej czynności, przyjrzyj się swojej diecie i naszym radom! View Ediplayer on the source website Dobra dieta to podstawa Dieta jest podstawą funkcjonowania naszego organizmu. Nie powinno nas dziwić, że ma równie duży wpływ na nasz umysł. Aby poprawić koncentrację, zaleca się kilka podstawowych zmian. Po pierwsze, najlepiej wyeliminować kofeinę - zamiast tego lepiej pić zieloną herbatę, ponieważ pobudza ona nasz organizm w delikatniejszy sposób, ale na dłużej. Z tego samego powodu najlepiej również unikać alkoholu, wysoko przetworzonych produktów i jedzenia zawierającego sztuczne słodziki i barwniki. Jeżeli chcemy, aby nasz umysł pracował na najwyższych obrotach dobrym rozwiązaniem może być dieta MIND. Oparta jest ona na prostych i łatwo dostępnych produktach, takich jak pełnoziarniste produkty, orzechy, zielone warzywa, czy dobrej jakości mięsa i ryby. Zmiana diety pomoże nam w zoptymalizowaniu poziomu witamin z grupy B i witaminy D we krwi oraz przyjmowaniu oleju rybnego i kwasu foliowego, które odpowiadają za sprawne funkcjonowanie naszego organizmu. Obecnie dostępne są doskonałej jakości ziołowe produkty, które również warto włączyć do naszej diety. Aby wzmocnić pracę naszego umysłu, sięgnijmy po imbir, żeń-szeń, miłorząb japoński czy ashwangandę. Za tymi egzotycznymi słowami znajdują się zioła, które są kluczowym elementem profilaktyki zdrowotnej w Chinach i w Indiach, które powoli pojawiają się w domowych apteczkach Polaków. Te zioła wspomagają naszą koncentrację i pamięć, ponieważ zawierają cały szereg minerałów (np. wapń, fosfor, miedź, cynk, żelazo, magnez, molibden, siarka) i witamin (A, B1, B2, C). Wybierajmy naturalne produkty! Aby w pełni skorzystać z dobrodziejstw ziół i roślin starajmy się, by spożywane były regularnie i w jak najbardziej naturalnej formie. Kiedy patrzymy na skład, zwróćmy uwagę, żeby nasze produkty zawierały ekstrakty, a nie soki! Ekstrakt jest prawdziwym wyciągiem z roślin, który pozwoli nam na korzystanie z ich dobrodziejstw w pełni. Obecnie na rynku dostępne są wysokiej jakości cukierki ziołowe. Dobrym przykładem są te firmy Reutter. Te żeńszeniowo-imbirowe nie tylko pomogą pobudzić Twój umysł do pracy i koncentracji, ale ze względu na swoje szerokie spektrum właściwości, wspomagają też odporność Twojego organizmu. Takie wsparcie koncentracji w formie cukierków łatwo zabrać wszędzie ze sobą. Czy do szkoły, czy do pracy - będą z Tobą wszędzie tam, gdzie wsparcie skupienia jest nam potrzebne. Korzystając z właściwości żeń-szenia i imbiru sprawisz, że życie dnia codziennego będzie dla Ciebie usłane sukcesami. Mimo że staramy się dbać o zdrowie, to życie w szybkim tempie sprawia, że wciąż gdzieś zdarza nam się zapomnieć o dobrej diecie. Na szczęście nasze ciało zawsze da nam znać, że coś jest nie tak. Takimi sygnałami będzie obniżona koncentracja czy ciągłe rozkojarzenie. Warto byśmy wtedy zwrócili na nie uwagę i zaczęli działać. Dbajmy o siebie i nasze potrzeby, a nasze ciało na pewno nam się odwdzięczy. Warto wspomnieć inne znakomitości od Reuttera, np.: Cukierki Szałwiowe, Cukierki Czarny Bez, Cukierki Aloesowe, Cukierki Głogowe i inne - wszystkie z naturalnymi wyciągami roślin, czyli z prawdziwymi ekstraktami. Reutter to pionier wielu cukierków ziołowych. Reutter to znana i lubiana marka, posiadająca wiele wyróżnień za swoją jakość. Czytajmy etykiety i starajmy się kupować to, co dobre i sprawdzone. Wyżej opisany dobroczynny ekstrakt z żeńszenia w markowym i bez syntetyków Cukierku Żeńszeniowo - imbirowym od Reuttera – to dogodna forma, zawsze pod ręką! CUKIERKI Żeńszeniowo – imbirowe firmy Reutter dostępne są w aptekach i zielarniach. Dobra cena ok. 11 zł. Materiał powstał z udziałem Reutter
Dziecko nie chce jeść w przedszkolu: przyczyny + wskazówki dla rodziców
Twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu? Najczęściej jest to reakcja na stresujące sytuacje, np. adaptację w nowym miejscu. Niechęć do jedzenia w przedszkolu na szczęście mija – z czasem. Długotrwały brak apetytu u dziecka może jednak być objawem poważnych dolegliwości.
Moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu”, martwi się wielu rodziców. Jeśli to również o tobie – nie powinnaś martwić się na zapas. Najczęściej taki stan jest przejściowy i w krótkim czasie wszystko wraca do normy. Sprawdź, co może być przyczyną, że twoje dziecko nie chce jeść w przedszkolu. Dlaczego dziecko nie chce jeść w przedszkolu? To pytanie dręczy wielu rodziców, jednak nie ma na nie jednej odpowiedzi. Każde dziecko jest inne, a każda sytuacja powinna zostać rozpatrzona indywidualnie. Najczęściej powodem niechęci do jedzenia jest: adaptacja w przedszkolu i związany z tym stres, silna tęsknota za rodzicami, nieumiejętność jedzenia sztućcami, duży konflikt w rodzinie, np. rozwód rodziców, ciężka choroba, zakażenie pasożytami, depresja dziecięca. Jak również powody mogą być bardziej błahe z punktu widzenia rodzica (ale nie dziecka!): kłótnia z koleżanką lub kolegą, brak ulubionego kubeczka, niemiły komentarz innych dzieci, np. dotyczący koszulki, ziemniaki posypane koperkiem, zgubiona zabawka, komentarz pani nauczycielki, np. „tylko maluszki nie jedzą…”, dziecko potrzebuje skorzystać z toalety, ale się wstydzi. A jeśli dziecko NIC nie je w przedszkolu? Jeśli taka sytuacja pojawia się w pierwszym lub drugim dniu obecności dziecka w przedszkolu, to powodem najczęściej jest silny stres, który najprawdopodobniej szybko minie. Jeśli nie zauważasz innych niepokojących objawów, to nie powinnaś mieć powodów do zmartwień. Natomiast jeśli sytuacja taka trwa dłużej lub pojawia się w kolejnych miesiącach, a nawet w kolejnym roku pobytu dziecka w przedszkolu, to powodem mogą być… złe nawyki żywieniowe. Dzieci szybko się uczą poprzez obserwację i doświadczenie. Jeśli odbierając dziecko, wręczasz mu dużego pączka lub dziecko wie, że po powrocie do domu będzie mogło zajadać się słodyczami lub innymi niezdrowymi przekąskami, celowo nie je w przedszkolu, aby po powrocie mieć więcej miejsca w brzuszku. Chyba wiesz, co powinnaś zrobić w tej sytuacji, prawda? Ogranicz dziecku słodycze, a już na pewno nie dawaj mu ich zaraz po wyjściu z przedszkola. Oczywiście, wcześniej poinformuj je o tym, żeby miało szansę zjeść w przedszkolu porządny i zdrowy obiad. Jeśli brak apetytu u dziecka utrzymuje się dłużej, a wykluczyłaś czynniki środowiskowe – dziecko dobrze zaadaptowało się w przedszkolu, w jego życiu nie ma żadnych stresujących sytuacji, nie ma konfliktów między nim a rówieśnikami – skonsultuj się z pediatrą. Wizyty u lekarza nie powinnaś również odkładać, jeśli dziecko przestało jeść nie tylko w przedszkolu, ale i w domu. Jak przekonać dziecko do jedzenia w przedszkolu? Małe dziecko nie zawsze pamięta twoje argumenty, natomiast szybko uczy się poprzez własne doświadczenie i obserwację. Jak możesz pomóc dziecku i przekonać je do wspólnych posiłków w przedszkolu? Porozmawiaj z dzieckiem – zachęcaj do wspólnego jedzenia z dziećmi, opisz wspólne posiłki jako fajną i ciekawą zabawę. Porozmawiaj z wychowawczynią grupy – powiedz jej, co cię niepokoi, poproś ją, aby nie zmuszała dziecka do jedzenia, najczęściej takie metody przynoszą odwrotny skutek Ogranicz słodycze i niezdrowe przekąski – jeśli dziecko jest nauczone, że po przedszkolu może jeść bez ograniczeń słodycze, to z pewnością jest to dla niego dobra motywacja, żeby nie jeść nic w przedszkolu. Nie rozmawiaj tylko o jedzeniu – gdy odbierasz dziecko z przedszkola, nie wypytuj, ile zjadło i co zjadło. Jeśli dla ciebie i dziecka jedzenie jest trudnym tematem, wplataj pytania dotyczące posiłków między inne, bardziej ogólne pytania, np. o zabawy. Nie rezygnuj z posiłków – możesz pomyśleć, że „skoro moje dziecko nie chce jeść w przedszkolu, to nie powinnam płacić za posiłki, które i tak zostają wyrzucone do śmieci”. Nie jest to dobra strategia, ponieważ tym samym zupełnie zamykasz dziecku możliwość na spożywanie posiłków w grupie. Być może twoje dziecko potrzebuje więcej czasu lub za odmawianiem jedzenia kryją się poważniejsze problemy, np. dziecięca depresja. Nie przypinaj łatek – jeśli nazywasz dziecko niejadkiem, najprawdopodobniej stanie się to samosprawdzającą się przepowiednią, dziecko będzie chciało nieświadomie zaspokoić twoje oczekiwania i… nie będzie jadło. Nie porównuj z innymi dziećmi – porównywanie z innym dzieckiem nie sprawi, że twoje zacznie jeść, takie zachowanie jest demotywujące. Poradź się specjalisty – jeśli twoje dziecko nie je w przedszkolu, a ty jesteś tym poważnie zaniepokojona, powinnaś skorzystać z porady specjalisty, np. porad dietetyczki, lekarki rodzinnej, a w niektórych sytuacjach psycholożki. Zobacz także: Adaptacja w przedszkolu – co robić, żeby dziecko chętnie chodziło do przedszkola? Książki dla 4-latków: 7 prawdziwych bestsellerów Zaświadczenie o alergii do przedszkola: czy trzeba je dostarczyć? [WZÓR]
„Mój niemowlak to terrorysta! Na sekundę nie mogę go odłożyć, do nikogo na ręce nie pójdzie. Oszaleję!” [LIST DO REDAKCJI]
Moje nowo narodzone dziecko akceptuje tylko mnie, z każdą inną osobą wpada w histeryczny płacz. Mam tego dość, nie daję sobie z tym rady.
Cześć! Moje życie dla wielu z Was mogłoby się wydawać bajką. Pochodzę z dobrej rodziny, mam kochających rodziców, którzy od zawsze mnie wspierali i szanowali moje życiowe wybory. Właśnie dzięki nim skończyłam dobre studia, a od razu po studiach dostałam się na staż do dużej korporacji, gdzie pracuję do dziś. W pracy poznałam także mojego męża, Daniela. Jak w bajce Pracowaliśmy w tej samej firmie, ale w innych działach. Poznaliśmy się w… windzie. Któregoś dnia on uśmiechnął się do mnie, ja odpowiedziałam tym samym. Z biegiem czasu sytuacja zaczęła się powtarzać, niby „przypadkiem”. „Przypadkiem” zaczął robić sobie kawę obok mojego biurka, „przypadkiem” ja coraz częściej zaczęłam zaglądać do działu IT (chociaż mój komputer działał bez zarzutu). Od uśmiechu do uśmiechu, od kawy do kawy, zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Od tamtej chwili jesteśmy w nieustannym dialogu, chociaż minęło już ponad pięć lat. Jak można się domyślić, jesteśmy małżeństwem. Większość naszego związku poświęciliśmy na rozwój zawodowy i podróże. Po czterech latach wspólnego życia, po zrobieniu listy za i przeciw zdecydowaliśmy się na dziecko, Od początku naszego związku wiedzieliśmy, że chcemy mieć rodzinę, że to dla nas największa wartość. Przeanalizowaliśmy wszelkie aspekty – mieliśmy dobrą, stabilną, dobrze płatną pracę. Mogliśmy pozwolić sobie na dwa zagraniczne wyjazdy w roku. Kupiliśmy trzypokojowe mieszkanie (na kredyt, wiadomo). Oboje chcieliśmy mieć dziecko. Nic nas nie powstrzymywało. Rodzina 2+1 Po stosunkowo krótkim czasie udało mi się zajść w ciążę. Nigdy nie zapomnę tego wybuchu euforii na wieść o tym, że zostaniemy rodzicami. Ciąża była zaplanowana, wyczekiwana i bardzo chciana. Oboje z mężem byliśmy bardzo zaangażowani w przygotowania do narodzin dziecka. Chcieliśmy być świadomymi rodzicami, więc nieustannie dokształcaliśmy się w tym temacie. Wiedzieliśmy, że może być ciężko. Że niewyspanie się w końcu da się we znaki. Że życie nigdy nie będzie już takie samo. Mimo to byliśmy dobrej myśli i nie mogliśmy doczekać się momentu, w którym to poznamy się z Leosiem, naszym synem. W końcu nadszedł ten dzień. Poród był względnie szybki i na moje szczęście, pod znieczuleniem. Radość była nie do opisania. Przez pierwsze dwa tygodnie nie chciałam, by ktoś poza mną zajmował się Leonem. Chciałam mieć go na wyłączność, bo sądziłam, że tylko ja jestem w stanie dać mu to, czego potrzebuję. I właśnie tu popełniłam błąd. Po jakichś dwóch euforycznych tygodniach hormony nieco opadły. A właściwe nie nieco. Całkowicie. Na ich miejsce weszło niesamowite, niespotykane wcześniej zmęczenie i wyczerpanie organizmu. Jedyne, o czym marzyłam, to kilka godzin dla siebie. Bez noworodka przyssanego 24/7 do piersi. Tylko ja, wanna, a potem łóżko. Niestety, po dwóch tygodniach urlopu ojcowskiego Daniel musiał wrócić do pracy. Przez te dwa tygodnie ja zdążyłam uzależnić od siebie dziecko, i to dosłownie. Tak, wiem, noworodki potrzebują swojej mamy jak powietrza. Wiem to i rozumiem. Problem jest w tym, że ja, zamiast dać tacie dziecko i sama odpocząć, nosiłam je bez przerwy. Wydawało mi się, że jak odłożę je do łóżeczka, to Leon będzie taki opuszczony, taki samiuteńki. W tamtym momencie wydawało mi się to okrutne, dlatego też cokolwiek bym nie robiła, nosiłam dziecko w chuście. I dopóki w niej było, wszystko było okej. Nie dawałam rady Schody zaczęły się, kiedy dziecko zaczęło odczuwalnie przybierać na wadze, a ja czułam coraz większe zmęczenie. Z odsieczą przybyła moja mama, która słysząc mój łamiący się, zmęczony głos, postanowiła przyjechać i zająć się wymarzonym wnukiem. I chociaż kochała go bardzo i robiła wszystko, by Leoś poczuł się z nią komfortowo, gdy brała go na ręce, zaczynał płakać. Wyć. Drzeć się wniebogłosy. Podobnie było wtedy, kiedy to tata brał go na ręce. I druga babcia. I moja przyjaciółka. I dziadek. Ktokolwiek inny nie próbował się nim zająć, zawsze kończyło się to tak samo – płaczem. Okrutnym płaczem. Co gorsza, sytuacja miała się tak samo, kiedy to ja próbowałam odłożyć Leosia do łóżeczka, jak już usnął. Kończyło się tak samo – wyciem. W mojej głowie urosło to już do rangi zwierzęcego ryku, którego nie mogłam wytrzymać. Muszę przyznać, że miałam już naprawdę źle myśli – że albo zrobię coś sobie, albo dziecku. Wiedziałam, że tak będzie, jednak teoria a praktyka to dwie różne rzeczy. Wiedziałam też, że muszę zadbać o siebie, bo inaczej mogłoby to się skończyć tragedią. Happy end Postanowiłam wyjść. Wyjść do fryzjera. Po prostu, po dwóch miesiącach bycia mamą 24/7, tak naprawdę bez pomocy, potrzebowałam znowu poczuć się człowiekiem. Nakarmiłam Leosia, ucałowałam i zostawiam go z tatą. Gdy wychodziłam, słyszałam jak płacze – myślałam, że serce mi pęknie. Wiecie, jak to jest. Macie świadomość, że dziecko jest pod najlepszą możliwą opieką, ale i tak wygrywa instynkt. Tym razem postanowiłam go nieco zagłuszyć. I poszłam do fryzjera. I na kawę. Nie było mnie jakieś dwie godziny. Na początku miałam wyrzuty sumienia, że jestem beznadziejną matką, że zostawiłam dziecko samo, kiedy mnie potrzebowało. Miałam ochotę zadzwonić od razu po wyjściu, ale wiedziałam, że to nie jest dobry pomysł. Kiedy wróciłam, Leoś spał. I to nie z wycieńczenia. Daniel powiedział, że po moim wyjściu Leon faktycznie płakał, ale nie trwało to jakoś długo. W tym czasie Daniel próbował opowiedzieć naszemu synowi o otaczającym go świecie – czyli chodził po domu i pokazywał mu różne rzeczy. Leonowi całkiem się to spodobało. Nie płakał. Nic się nie stało. Ja odpoczęłam. Syn spędził czas z tatą. Postawmy się na pierwszym miejscu Od tamtej pory minęło kilka miesięcy. Wychodzę dwa razy w tygodniu. Albo z przyjaciółką, albo na jogę, którą praktykowałam jeszcze przed ciążą. Znowu czuję się człowiekiem. I dobrą matką. Bo dobra matka dba o to, aby i ona czuła się dobrze. Odkąd jestem spokojniejsza i bardziej wypoczęta, Leon też stał się jakby spokojniejszy. Pamiętajcie, mamy – macie prawo do odpoczynku. Kiedy leci się samolotem z dzieckiem, wytyczne mówią, że w przypadku awaryjnego lądowania maskę najpierw zakłada się sobie, potem dopiero dziecku, bo aby pomóc swojemu maluszkowi, najpierw musisz zadbać o siebie. I tego się trzymajcie. Weronika Zobacz także: „Moja mama nie chce zajmować się wnukiem, bo mówi, że jest podobny do ojca” [LIST DO REDAKCJI] „Znajoma zabrała 7-latkę na wesele. A wcześniej do kosmetyczki i na solarium. Czułam się przy niej jak szara myszka!” [LIST DO REDAKCJI] „Córka wciąż śpi w naszym łóżku, a mój mąż jej na to pozwala. Mnie brakuje intymności!”
Jak radzić sobie ze stresem w związku z wojną w Ukrainie? Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy?
W obliczu wojny w Ukrainie wiele osób musi radzić sobie z większym stresem niż zazwyczaj. Wymieniamy sposoby, które pomogą go złagodzić. Podpowiadamy również, jakie emocje można pokazywać przy dziecku, a kiedy należy tego unikać.
Wojna w Ukrainie, po nadal trwającej pandemii koronawirusa, jest kolejną ekstremalną sytuacją, z którą musimy sobie radzić. Część z nas nie wie, w jaki sposób. Do tego wszystkiego dochodzi kontakt z najmłodszymi – jak się przy nich zachować? Udawać, że się nie boimy? A może pokazać swoje emocje? Z pomocą psychologa, dr hab. Anny Cierpki, podpowiadamy, jak sobie radzić ze stresem w obliczu kryzysowej sytuacji. Spis treści: 1. Jak samemu radzić sobie ze stresem? Zatrzymać się i włączyć myślenie Uwaga na fake newsy Pomagając, dbajmy też o siebie Dawkujmy sobie informacje o wojnie Profilaktyka: chwila na relaks Pogłębienie oddechu Sen jest ważny Dobre nawyki żywieniowe Kontakt z bliskimi Wdzięczność 2. Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy? 3. Jak rozmawiać z dzieckiem o wojnie, emocjach? Jak samemu radzić sobie ze stresem? „To, że my odczuwamy w tej chwili tak wiele różnych emocji: smutek, rozczarowanie, przygnębienie, złość, nienawiść, to jest normalne, bo jest ekstremalna sytuacja. Można powiedzieć, że są to normalne emocje w nienormalnej sytuacji” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Jak więc radzić sobie ze stresem? Co robić, a czego należy unikać? Zatrzymać się i włączyć myślenie Zdaniem dr hab. Anny Cierpki należy przede wszystkim „zatrzymać się na chwilę” i odwołać do faktów, do tego, w jakiej sytuacji jesteśmy my – Polacy. A fakty są m.in. takie, że:​ wojny u nas nie ma, my teraz jesteśmy bezpieczni, jesteśmy w NATO i wierzymy, że jeżeli byłaby taka konieczność – NATO nas ochroni. Nie powinniśmy także wyprzedzać faktów, katastofizować. Nikt nam nie wypowiedział wojny, więc należy skupić się na bezpiecznym „tu i teraz”. Uwaga na fake newsy Powinniśmy być także bardzo uważni na wszelkie fake newsy, nieprawdziwe lub propagandowe treści. Niektóre z przekazywanych informacji mają na celu zaburzenie naszego poczucia bezpieczeństwa, zmienienie naszej perspektywy widzenia w kwestii zdarzeń w Ukrainie. Nie pozwólmy na to – trzymajmy się konkretnego, wiarygodnego źródła informacji. Pomagając, dbajmy też o siebie „Część z nas bardzo zaangażowała się w pomaganie i to jest absolutnie cudowne, natomiast z drugiej strony – trzeba mieć świadomość własnych granic pomagania” – zauważa dr hab. Anna Cierpka. Warto w tej ciężkiej dla nas wszystkich sytuacji normalizować życie. Jeżeli ktoś zaangażował się w pomaganie – warto, by zastanowił się nad tym, co umie, w czym się sprawdza, co może zrobić, a czego nie powinien brać na swoje barki, bo nie ma odpowiednich zasobów – wewnętrznych i zewnętrznych. Psycholog radzi, by zastanowić się także, ile godzin w tygodniu realnie można poświęcić na pomaganie, co o tym myślą nasi bliscy i czy nie wpływa to na nich niekorzystnie. „To trochę tak jak w samolocie z zakładaniem maski tlenowej. Jest komunikat, że dorosły ma najpierw sobie założyć maskę, a dopiero potem podać ją dziecku. Dlatego też mówię tutaj o naszych granicach pomagania, bo tej siły musi nam wystarczyć na dłużej” – mówi dr hab. Anna Cierpka. „Jest to ważne z perspektywy dbania o zdrowie psychiczne i dbania o zasoby, żebyśmy mogli funkcjonować jeszcze długo w miarę sensownie” – dodaje. Dawkujmy informacje o wojnie Dr hab. Anna Cierpka radzi, by dawkować sobie informacje o wojnie w Ukrainie, a przegląd newsów najlepiej zrobić rano, by ten „ładunek informacyjny” mógł nam się ułożyć w głowie w ciągu całego dnia: „Rozumiem oczywiście, że każdy z nas potrzebuje takiego codziennego update’u – zróbmy go sobie raz, góra dwa razy dziennie. Ale zróbmy sobie ten update najlepiej rano, na początku dnia”. Psycholog zwraca także uwagę na to, by ograniczyć oglądanie obrazów, które przedstawiają wojnę w Ukrainie: „Te obrazy, to co się dzieje w Ukrainie, jest oczywiście straszne, natomiast ciągłe oglądanie tego nie jest dla naszej psychiki dobre”. Lepiej przeczytać te informacje, słowo działa w odrobinę inny sposób. Profilaktyka: chwila na relaks Dr hab. Anna Cierpka, mówiąc o normalizowaniu życia, podkreśla także, że „muszą być jakieś przestrzenie bez wojny”. Skupmy się więc również na sobie. W tym trudnym dla nas momencie bardzo ważne jest, by włączyć do swojej codzienności systematyczną relaksację. Każdy z nas relaksuje się w inny sposób: u niektórych będzie to czytanie książek, medytacja, joga, modlitwa, a u innych ruch: siłownia, bieganie. Włączenie do życia systematycznej relaksacji, czyli danie sobie codziennie przestrzeni na odpoczynek i regenerację, pozwoli nam zadbać o siebie, ale też oderwać choć na chwilę od tragicznych wydarzeń w Ukrainie. Możemy na to poświęcić choćby 15 minut dziennie: wypić w spokoju filiżankę kawy, otworzyć okno i spokojnie pooddychać. Pogłębienie oddechu Kolejnym sposobem na radzenie sobie ze stresem jest pogłębienie oddechu. Można to zrobić nawet w pracy – wystarczy na chwilę odsunąć się od biurka, popatrzeć w okno i głęboko odetchnąć. Dr hab. Anna Cierpka tłumaczy dokładnie, jak należy to zrobić: „Wdychając powietrze należy liczyć do 4, chwila zatrzymania i wydech, również licząc do 4. Można robić to przez nos, by nie zwracać uwagi innych”. Takie trzy, cztery głębokie oddechy ukoją nasz organizm. „Gdy wprowadzamy oddech głęboki, to nasz mózg dostaje informację, że to jest spokojna sytuacja. Można w ten sposób przywrócić do ciała spokój” – podkreśla psycholog. W internecie jest bardzo wiele takich treningów oddechowych, więc z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Sen jest ważny Bardzo ważny jest także sen, choć niestety wiele osób o tym zapomina. Szalenie istotne jest również, by budząc się w nocy, nie sięgać po telefon – impuls świetlny (niebieskie światło), który dociera do kory mózgowej, nas rozbudza. Zamiast tego można np. trzymać przy łóżku butelkę z wodą – gdy obudzimy się w nocy, napijmy się i idźmy dalej spać. Zrezygnujmy także ze sprawdzania informacji przed snem: „Mamy taki nawyk sprawdzania jeszcze informacji przed snem. To jest bardzo niedobre dla naszej głowy, niepotrzebnie się w ten sposób 'nakręcamy'” – radzi dr hab. Anna Cierpka. Co jeszcze można zrobić przed zaśnięciem, by poprawić jakość swojego snu? Oto kilka sposobów: relaksacja przed zaśnięciem – na YouTube jest wiele relaksacji, które pomogą wyciszyć się przed snem; czasem wystarczy chwila spokojnej muzyki i pogłębienie oddechu, uchylenie okna, by wpadło trochę świeżego powietrza, herbatki ziołowe – dostępne w różnych smakach, rodzajach, są zdrowe i przynoszą wiele korzyści, 30, 40 minut przed zaśnięciem nie korzystajmy z urządzeń elektronicznych: komputera, telefonu, tabletu. Dobre nawyki żywieniowe Zadbajmy o to, co jemy. Stosowanie pełnowartościowych produktów, jedzenie jak najczęściej owoców i warzyw, picie wody zamiast napojów o dużej zawartości cukru wpłynie pozytywnie również na naszą psychikę. „Mówi się o tym, że jelita to trochę taki nasz drugi mózg. I to, jakie substancje zaczerpniemy sobie przez jelita do organizmu, to tak będziemy w stanie funkcjonować. Przede wszystkim: dużo warzyw, mniej węglowodanów, mniej jedzenia śmieciowego i dużo, dużo wody” – radzi dr hab. Anna Cierpka. Kontakt z bliskimi Jesteśmy w sytuacji, w której rozmowa z przyjaciółmi, kontakt z bliskimi są niezwykle ważne. Oni nam, ale także my im możemy udzielić wsparcia, pomóc spojrzeć na daną sytuację z innej perspektywy. Dr hab. Anna Cierpka podkreśla jednak, by uważać na ludzi „toksycznych”, zalewających nas swoimi emocjami: „Warto sprawdzić, czy my jesteśmy w stanie być z tą osobą, czy to nie będzie dodatkowo pogłębiać naszego stanu”. Jeżeli ktoś z naszych bliskich nie radzi sobie z tym, co aktualnie dzieje się w Ukrainie – warto zadbać o tę osobę, by udała się po pomoc do specjalisty. Wdzięczność Ważnym elementem jest także wdzięczność. Kładąc się spać, możemy zastanowić się, za co jesteśmy wdzięczni w tym dniu. Nasz mózg ma większą zdolność do zapamiętywania zła, co było nam potrzebne, by nasz gatunek przetrwał w historii ewolucji. Kiedyś ta właściwość naszego mózgu bardzo się przydawała, teraz jednak, gdy dociera do nas dużo trudnych i negatywnych informacji, nie jest to już takie konstruktywne. „Skoro wiemy o tym, że nasz mózg zapamiętuje mocniej złe niż dobre, to spróbujmy świadomym działaniem troszeczkę to zmienić” – zachęca psycholog Anna Cierpka. Pomyślmy wieczorem, co w danym dniu wydarzyło się dobrego i miłego. Mogą to być zwyczajne rzeczy, takie jak: spacer z psem, przyroda budząca się do życia, uśmiech dziecka. „Szukajmy takich kawałków codzienności, o które możemy się zakotwiczyć i które też nam będą dawały takie poczucie, że życie trwa” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Czy udawać przed dzieckiem, że się nie boimy? Wielu rodziców zastanawia się, czy ukrywać przed dzieckiem swoje emocje, udawać, że się nie boimy. Odpowiedź brzmi: nie udawać. Należy jednak w takiej sytuacji zastanowić się, co można dziecku pokazać, a czego nie pokazywać. „Dzieci, nawet jeżeli nie potrafią sobie nazwać, co się dzieje z dorosłymi, to będą odczuwać, że coś się dzieje. Jestem za tym, żeby nazywać to, mówić: 'mama jest smutna, bo jest wojna w Ukrainie', bo dziecko może tworzyć sobie w głowie takie historie, o jakich nam się nie śni. Może mieć taki tok rozumowania, z którego nie będziemy sobie zdawać sprawy” – mówi dr hab. Anna Cierpka. Smutek, płacz jest czymś, co dziecko może zobaczyć. Jednak jest to bardzo niewskazane w przypadku np. histerii rodzica. „Tutaj potrzebna jest nasza uważność. To dorosły ma wspierać dziecko, a nie odwrotnie. Czyli dorosły ma sobie najpierw zrobić porządek ze swoimi emocjami, jeżeli one są za wysokie” – mówi dr hab. Anna Cierpka. W takiej sytuacji można porozmawiać z innymi dorosłymi, jednak nie należy obarczać tym dziecka. Trzeba się zastanowić, co dziecku powiedzieć o naszych emocjach, a co omówić z innymi dorosłymi. Gdy sami nie potrafimy sobie poradzić z naszymi emocjami – warto zgłosić się do specjalisty. Jak rozmawiać z dzieckiem o wojnie, emocjach? Psycholog podkreśla, że zwykle w sytuacjach trudnych należy rozmawiać z dzieckiem, dopiero gdy samo zapyta o daną sytuację, nie należy wyprzedzać pytań dziecka. Natomiast teraz jest mała szansa, by dzieci nie wiedziały o wojnie w Ukrainie. „W tej sytuacji raczej uważam, że trzeba wprowadzać te pytania, wprowadzać ten temat do rozmów” – mów dr hab. Anna Cierpka, podkreślając jednak, by nie był to „wykład”. W sytuacji, gdy dziecko widzi płaczącą mamę i np. tylko się przytula, ponieważ nie wie, jak zapytać, nie ma do tego odpowiednich narzędzi poznawczych – warto wyjaśnić sytuację, dostosowując narrację do wieku dziecka. „Z nastolatkami można rozmawiać nawet trochę filozoficznie, można wprowadzić taką refleksję związaną z uniwersalizmem tych problemów, można zastanowić się wspólnie, co każdy z nas może zrobić” – zauważa specjalistka, dodając, że w przypadku małych dzieci trzeba ważyć słowa. Zawsze należy też mówić dziecku prawdę. Dr hab. Anna Cierpka zwraca też uwagę na to, że to rodzic musi być dla dziecka oparciem: „Rodzic musi być dla dziecka jak ściana, jak skała, o którą dziecko może się oprzeć. To dziecko ma znaleźć w nas oparcie w tej chwili, a nie odwrotnie”. W rozmowie z dzieckiem o wojnie warto też unikać pokazywania obrazów: „Jeżeli dla nas dorosłych to są straszne obrazy, to dziecko zupełnie nie jest przygotowane na to i nie ma narzędzi do tego, żeby sobie jakoś z tym poradzić, więc dziecko w ogóle nie powinno takich obrazów oglądać. Natomiast jeśli obejrzy, to nie wpadajmy w panikę, tylko spokojnie wyłączmy telewizor, wyłączmy komputer” – mówi psycholog. To również może być impulsem do rozmowy z dzieckiem. Objaśniajmy dzieciom świat, to ich wzmocni i uspokoi. Zobacz także: Dziecko boi się wojny atomowej: co robić? Jak odpowiadać na pytania? Jak rozpoznać objawy stresu u dziecka i dorosłego? Nietypowe reakcje na wojnę Mam wyrzuty sumienia, że za mało pomagam – jak sobie z nimi radzić? Ekspertka radzi, jak pomagać mądrzej Konsultacja merytoryczna dr hab. Anna Cierpka Kierownik Katedry Psychologii Rozwojowej na Wydziale Psychologii UW
„Nawet najserdeczniejsze życzenia na święta mogą się nie spełnić, jeśli weźmiemy na siebie więcej, niż trzeba” [LIST DO REDAKCJI]
Chcę napisać ten list, odkąd na mamotoja.pl zobaczyłam teledysk do piosenki Malwiny „Wszystko co chcę na święta to...” (parodia matki). Po co? Po to, że dystans do całej tej świątecznej krzątaniny naprawdę ma sens. I szkoda, że zrozumiałam to dopiero rok temu.
Ubiegłoroczna Wigilia po raz pierwszy miała się odbyć u nas. Zanim jednak przejdę do wydarzeń z grudnia 2020, muszę zaznaczyć, że kobiety z mojej rodziny (a także – jak się okazało – również kobiety z rodziny mojego męża), mają świra na punkcie świąt. Od zawsze. Z pokolenia na pokolenie... Moja mama, odkąd pamiętam, listę zakupów na świąteczne potrawy robi już na początku grudnia. Znosi do domu co się da, jakby nagle znów miał wybuchnąć stan wojenny i w sklepach znów można było kupić tylko ocet. Takie same zakupy rok w rok robi moja siostra. Po czym wpada w szał gotowania, pieczenia, smażenia, etc. To nic, że wcześniej ustalamy menu i dzielimy się, kto co zrobi. Później i tak wjeżdżają na stół potrawy, o których nie było mowy. Za to są hitami Internetu albo znajome robiły i mówiły, że „to takie dobre”. Czasem wystarczy powód, że „wcześniej tego u nas na Wigilię nigdy się nie jadło, więc czemu nie spróbować". W efekcie potraw wcale nie jest 12, a 24 a może i 48... Teściowa lepi już w listopadzie setki uszek. Za każdym razem skrzętnie je liczy i chełpi się pobitym rekordem. Uszka leżą potem w zamrażarce i jemy je z barszczem przez cały rok na pierwsze danie podczas każdego obiadu, na który nas zaprosi. Jeśli na dwa tygodnie przed Wigilią nie uda się jej wybrać najpiękniejszej choinki w promieniu 50 km – wpada w panikę. Cel: co rok piękniej Sama podchodziłam do przygotowań świątecznych raczej na luzie. Sporo zmieniło się, kiedy 10 lat temu urodziłam córkę i uznałam, że moim obowiązkiem jest zapewnić dziecku magiczne święta. Takie, które będzie wspominać ze wzruszeniem i zachwytem. Lśniący dom (czystością i blaskiem ozdóbek dających ciepłe światło). Oszałamiający zapach pierniczków (które wspólnie dekorujemy), pomarańczy i mandarynek (kto, tak jak ja, urodził się w latach 70 lub 80, ten wie, że cytrusy były jednym z symboli Bożego Narodzenia). I oczywiście uśmiechnięta mama, ubrana w stylowe beże lub czerwono-zielone kratki... Z roku na rok podnosiłam poprzeczkę, szukając w sieci inspiracji na oszałamiająco magiczne święta. Czy muszę pisać, że z roku na rok coraz trudniej było o uśmiech? To, co najważniejsze znikało mi z oczu – przesłaniały je masy solne i porcelanowe, ciasto na pierniczki, bajkowa dekoracja choinki, etc. Ta bańka musiała pęknąć Już w październiku padł pomysł, by Wigilia 2021 odbyła się u nas. Oczywiście bardzo się ucieszyłam. Plan był „prosty” – to będzie Wigilia wszech czasów – najpiękniejsza. Mój kalendarz zaczęły wypełniać listy rzeczy do zrobienia. Wiedziałam, że rodzinka nazwozi mnóstwo jedzenia, ale jako gospodyni nie mogłam sobie pozwolić na to, by przyrządzić „tylko” to, co dostałam w przydziale. Październikowe noce spędzałam na przetrząsaniu sieci w poszukiwaniu inspiracji na nowoczesne wersje potraw wigilijnych lub jakieś przedwojenne przepisy na karpie, śledzie i kapusty, inspiracji na dekoracje domu, inspiracji na prezenty. W listopadzie robiło mi się słabo, kiedy słyszałam słowo „inspiracja”, ale działałam dalej. W kierunku najpiękniejszych świąt ever. Z każdym dniem denerwowałam się coraz bardziej, czy na pewno wszystko się uda. Pielęgniarka: „Co, święta?” Na początku grudnia zaczęłam się czuć coraz gorzej. Pierwszy raz zasłabłam w sklepie – zwaliłam na maseczkę, przez którą trudno oddychać. Drugi raz w domu, już bez maseczki. Mąż wezwał pogotowie. Karetka długo nie przyjeżdżała, poczułam się lepiej, zadzwoniliśmy, by ją odwołać. Udało mi się przekonać do tego męża, bo obiecałam, że pójdę do lekarza i zrobię wszystkie badania. U lekarza byłam roztrzęsiona. Ciśnienie – w porządku. Saturacja – w porządku. Wysłał mnie na EKG do sąsiedniego gabinetu – w porządku. Pielęgniarka odpinając mnie od aparatury ze współczuciem zaproponowała mi coś na rozluźnienie. – Co, święta? – zapytała. – Tak, w tym roku u nas – starałam się uśmiechnąć. Okazało się, że przedświąteczna gorączka nie tylko mi daje się we znaki. Całkiem sporo kobiet traci w tym czasie przytomność (dosłownie i w przenośni). Życzenia na przedświąteczny czas Wyniki wszystkich badań wyszły idealnie. – Ale wie pani, że jeśli będzie się pani tak denerwować, to w przyszłym roku te wyniki już mogą być gorsze? – zapytał lekarz. Wtedy zwolniłam. Odpuściłam. Przy porządkach pomagali mąż i córka. Córka z koleżanką same zrobiły pierniczki (ja tylko wkładałam i wyjmowałam blaszki z pieca). Bawiły się świetnie. Lukier udał im się wspaniale. Wigilia też się udała. Choć po choinkę pojechaliśmy dopiero 24 grudnia. Jak teściowa się o tym dowiedziała, prawie zemdlała. W tym roku Wigilia znów u nas Z tym, że już od początku podchodzę do tego na luzie. Jest 22 grudnia i nie mamy jeszcze choinki. Jutro kroję warzywa na sałatkę, córka już umówiła się z koleżanką „na pierniki”. Za barszcz i krokiety wezmę się w piątek. Resztę potraw przywiozą nasi goście: mamy i siostry z rodzinami. W tym roku nawet okna będą nieumyte. Może zrobię to po świętach, a może na wiosnę? Jedno jest pewne: na pewno zobaczę przez nie pierwszą gwiazdkę. Dziewczyny, nawet najserdeczniejsze życzenia na święta mogą się nie spełnić, jeśli weźmiemy na siebie więcej niż trzeba. Dlatego życzę spokoju i zdrowia – na przedświąteczne dni. Aneta, 40 lat Zobacz także: Nie jadę na święta do rodziców. Nie chcę by dziecko miało zmarnowane Boże Narodzenie [LIST DO REDAKCJI] „Nienawidzę Wigilii i Świąt. Znów wszyscy będą pytać, kiedy dziecko, a mam za sobą trzy poronienia…” [LIST DO REDAKCJI] „Nie puszczacie dzieci na religię? Nie powinniście obchodzić Wigilii i Świąt!” [LIST DO REDAKCJI]
„Wszystko co chcę na święta to… luz”: poleca się do nucenia przed świętami!
Słynna piosenka „All I want for Christmas is You” doczekała się wyjątkowego coveru. Sprawdźcie która wersja jest fajniejsza: ta, którą śpiewa Mariah Carey, czy… Malwina z Bakusiowa.
Scenki z teledysku i słowa tej piosenki mogą wydać się bardzo znajome. Ale spokojnie, to nie jest kolejna opowieść o perfekcyjnych, „magicznych” Świętach, od których już zaczyna pękać w szwach Facebook i Instagram… Wszystko zaczyna się, „kiedy znicze znikną z witryn” Piosenka jest o tym, że… gorączka przedświąteczna potrafi dać się we znaki jak mało co. I to już od listopada. A im bliżej świąt – tym gorzej… Sprzątanie, mycie okien, „noszenie żarcia”, kupowanie prezentów, nocne gotowanie 12 potraw… Mało tego! Przecież trzeba jeszcze: Kupić „światełka, gwiazdy dwie – że Cię stać niech sąsiad wie” Zadbać o świąteczne ozdoby (koniecznie DIY) Zrobić magiczne zdjęcie na Insta (a tu „mąż się krzywi, dzieci płaczą”) A to przecież wcale nie koniec listy! „Ja się modlę, żeby zdążyć do Wigilii umyć włosy” Ta piosenka jest też o tym, że kiedy czujesz, że sytuacja zaczyna brać nad tobą górę… najwyższy czas wrzucić na luz. Bo takich dziewczyn, które „modlą się, żeby zdążyć do Wigilii umyć włosy” jest może teraz tysiąc razy więcej. Niż takich jak ta „Błyszcząca Kaśka na obcasach” co to „rzęsa, włosy, co za klasa”. View oEmbed on the source website Cały tekst piosenki: Wszystko co chcę na święta To mieć posprzątany dom Prezent mieć na czas kupiony Czyste okna, że aż błysk Ja chcę tylko spokój mieć Zamiast nosić żarcie, jeść Panie Boże mój Niech na święta matka, ma luz Kiedy znicze znikną z witryn Świąt nastaje w sklepach czas A ja… nie mogę wyjść po bułki Bo Mikołaj straszy z kas Kup prezenty, sprzątnij chatę Bo teściowa puści hejt Zrób dwanaście potraw nocą Bo Ci nie wystarczy dzień Kup światełka, gwiazdy dwie Że Cię stać niech sąsiad wie Wystaw świerk przed dom Żeby podnieść prestiż tych świąt uuu prestiż Wrzuć na insta piękne zdjęcie Świąt rodzinnych oddaj czar Mąż się krzywi, płaczą dzieci Będziesz cykać tak do śmierci Kaśka błyszczy, na obcasach Rzęsa, włosy, co za klasa Ja się modle, żeby zdążyć Do Wigilii umyć włosy Prezenty zapakować tak Jak królowa DIY Mam papier, wstążki, klej Ale nie dojechał kurier, ojej uuu kurier Na ostatnią chwilę, do centrum rzucam się Staje na zakazie, laweta zgarnie mnie Mężowi sweter nowy Ciul z tym, że nie założy Przecież jeszcze tyle do zrobienia domu Oby nie wyczuli, że barszcz jest z kartonu Wszystko co chcę na te święta To się najeść i pójść spać Niech ktoś raz coś zrobi za mnie Że gotowe da mi znać Ja chcę tylko spokój mieć Zamiast nosić żarcie, jeść Panie Boże spraw Wreszcie niech ta co świętuje tooo JAAA uuu matka Niech odpocznie matka choć raz, w święta źródło: bakusiowo.pl Zobacz także: Nienawidzę Wigilii i Świąt. Znów będą pytać kiedy dziecko, a ja mam za sobą trzy poronienia" Nie puszczacie dzieci na religię? Nie powinniście obchodzić świąt! [List do redakcji] Dzielenie się opłatkiem: co oznacza? Jak prawidłowo dzielić się opłatkiem?
Powrót do szkoły na kilka tygodni jest DUŻYM STRESEM dla uczniów! Minister Czarnek odpowiada: „Obowiązek to nie stres”
Przemysław Czarnek podczas konferencji prasowej (29.04.2021 r.) odniósł się do obawy, że powrót dzieci do szkoły jedynie na kilka tygodni przysporzy im wiele niepotrzebnego stresu. Minister edukacji i nauki wykazał się jednak ogromnym, choć nie do końca zrozumiałym optymizmem.
Decyzja o powrocie dzieci do szkół jeszcze przed wakacjami budzi duży sprzeciw zarówno dzieci, jak i rodziców. Według tych drugich powrót do nauki na niecałe dwa miesiące jedynie zdezorientuje uczniów i przysporzy im niepotrzebnego stresu. Przemysław Czarnek twierdzi jednak, że „każdy dzień nauki stacjonarnej jest na wagę złota i jest dużo lepszy, niż kilka dni nauki zdalnej”. Czy powrót do szkoły przed wakacjami ma sens? Podczas konferencji prasowej padło pytanie do Przemysława Czarnka, czy powrót uczniów do szkół jest dobrą decyzją: „Pojawia się sporo wątpliwości, zarówno ze strony rodziców, jak i uczniów. Czy powrót na dosłownie kilka tygodni ma sens? Powstała nawet specjalna petycja, podpisało ją już kilka tysięcy uczniów, w której zwracają oni uwagę na to, że przysporzy im to więcej stresu i nie pozwoli skupić się na egzaminach”. „Rozumiem, że petycja została podpisana przez uczniów, mogę do nich zaapelować młodzieżowo: »Take it easy«. Stres to jest rzecz, która towarzyszy człowiekowi w życiu, ale nie należy tego stresu generalnie wyolbrzymiać. Nikt nie będzie państwa stresował. Wszyscy mamy swoje obowiązki w życiu codziennym i do tych obowiązków wracamy również w szkole” – odpowiedział minister nauki i edukacji. Przemysław Czarnek odniósł się do swoich słów i apelu, że uczniowie i nauczyciele powinni skupić się na odbudowaniu wspólnoty i więzi. „Nie bójmy się obowiązków. Obowiązek to nie stres” – dodał Przemysław Czarnek. Petycja W specjalnej petycji uczniowie apelują o powrót do szkoły dopiero od następnego roku szkolnego. Treść petycji brzmi: Chcemy powrotu do szkół od następnego roku szkolnego! Powrót do nauki w szkole na ostatnie niecałe dwa miesiące jest niepotrzebny i tylko zdezorientuje uczniów klas 7 oraz 8, którzy w tym czasie prowadzą intensywną naukę do egzaminu ósmoklasisty. Sprzeciwiamy się powrotowi w tym roku szkolnym do nauki stacjonarnej i chcielibyśmy, by nasz głos, głos wszystkich uczniów został i tym razem usłyszany oraz by została podjęta odpowiednia decyzja, o jaką prosimy. Nie mamy czasu, by znów wrócić do nauki stacjonarnej, ponieważ uczniowie chcą się skupić na nauce do egzaminu ósmoklasisty, a nie przejmowaniem się o liczbie zgonów i zachorowań w danym dniu. Dodatkowo uczniowie są zestresowani sprawdzaniem zeszytów, notatek lub że po powrocie będą musieli od nowa pisać sprawdziany w niepokoju i stresie. Petycja dotyczy również uczniów klas ponadpodstawowych. Musimy działać szybko, ponieważ decyzja o ewentualnym powrocie w następnym tygodniu! Petycję można podpisać tutaj. Zobacz także: Czego uczy bicie dzieci? Zdaniem niektórych: szacunku i miłości (cytaty) Szczepionka na koronawirusa nie działa na długo! Potrzebna będzie TRZECIA DAWKA SKANDAL! Przedszkole zamknięte, a płacić trzeba: „Właściciel urządził sobie wakacje kosztem mojego portfela”
Minister Rolnictwa KRYTYKUJE DZIECI Z MIAST: „Wychowywane bez wartości, coraz słabsze”
Grzegorz Puda kontrowersyjnie porównał dzieci ze wsi do tych z miast. Polityk stwierdził, że wiejska młodzież, w odróżnieniu od tej z miast, radzi sobie w życiu znacznie lepiej, jest nauczona ciężkiej pracy i zaradna. Słowa ministra wzbudziły w internautach oburzenie.
„Dzieci w rodzinach rolniczych uczone są pracy, są dużo bardziej odporne na stres, dużo bardziej zaradne i zdrowsze” – powiedział minister Puda na antenie TVP Info. Czy aby na pewno tak jest? Czy dzieci ze wsi są „lepsze” od tych z miast? Zdaniem ministra, dzieci z miast nie mają szacunku do wsi i rolnictwa, a także nie są nauczone ciężkiej pracy i nie mają wpojonych wartości. „Warto powiedzieć, że mleko nie bierze się z kartonu, jak wiele młodych ludzi w miastach do dzisiaj uważa. To pokolenie dobrobytu, tak często wychowywane bez wartości, jest coraz słabsze i pokazała to pandemia” – ocenił ostro Puda. Do słów ministra odniosła się jedna z matek, która udzieliła wywiadu dla portalu WP Kobieta. Tuż po urodzeniu dzieci, zdecydowała przenieść się z miasta na wieś, ale jej córki w dalszym ciągu dowożone są do miejskich szkół. „Tam, gdzie jest duża rodzina i bieda to widzę, że młodzież musi być bardziej odpowiedzialna. Szybciej zaczynają pracować, mają różne obowiązki, często ponad swój wiek. Bardziej skłonna byłabym stwierdzić, że to status materialny rodziny decyduje o tym, jak wygląda życie młodych ludzi, a nie to czy mieszkają na wsi, czy w mieście” – mówi Ilona Wodnicka. Zarówno dzieci z miast, jak i ze wsi narażone są na stres i zagrożenia „Dzieci z miast narażone są na większe natężenie hałasu: tramwaje, duży ruch uliczny, centra handlowe z wszechobecną głośną muzyką, ale też bodźce wizualne w postaci banerów, ekranów i reklam, bombardujących je nowymi produktami. Z drugiej strony dzieci ze wsi, mimo że żyją w spokojniejszym środowisku, należą do mniejszych społeczności, gdzie wszyscy się znają. Wówczas każdy błąd może odbić się szerszym echem, dotrzeć do większej ilości osób, co samo w sobie może być stresujące” - mówi w WP psycholożka Marta Groszyńska. Czy wartościowanie młodzieży miejskiej i wiejskiej faktycznie ma jakiekolwiek postawy? Zdaniem rodziców i ekspertów – nie. Ale czy minister weźmie to pod uwagę? Źródło: WP Kobieta Zobacz też: Jedź na wakacje z dzieckiem na wieś, warto! Dla jego zdrowia Duże miasto czy małe miasteczko - gdzie lepiej wychowywać dziecko? Dzieci rolników otrzymają dofinansowanie na ZAKUP KOMPUTERA!
Jak stres wpływa na ciążę, płód i rozwój dziecka po narodzinach?
Stres w ciąży może wpływać na dziecko jeszcze przed narodzinami oraz zaburzać jego rozwój w przyszłości. Na szczęście nie każdy płacz lub nerwowa sytuacja, której doświadcza ciężarna, musi mieć poważne skutki. Natura chroni kobiety w ciąży przed stresem. Ekspert wyjaśnia, jakie doświadczenia mogą ten mechanizm ochronny przełamać i sprawić, że dziecko urodzi się przedwcześnie, będzie mniejsze i bardziej narażone na trudności w prawidłowym rozwoju.
Stres w ciąży może wywołać nie tylko wyjątkowe trudne przeżycie emocjonalne, ale również niedojadanie czy duży wysiłek fizyczny – wyjaśnia dr hab. Anna Ziomkiewicz-Wichary, która w rozmowie z mamotoja.pl tłumaczy, jak stres może wpływać na przebieg ciąży, a także na dziecko, i to nie tylko w okresie życia płodowego, ale również tuż po jego narodzinach oraz w dorosłości. Anna Ziomkiewicz-Wichary, dr hab. nauk medycznych, specjalność biologia medyczna, adiunkt w Instytucie Zoologii i Badań Biomedycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, autorka bloga popularno-naukowego „Progesteron czyli o damskich sprawach naukowo”. Zajmowała się m.in. wpływem stresu na karmienie piersią i rozwój niemowląt, obecnie prowadzi m.in. badania nad wpływem stresu związanego z pandemią na ciężarne. Czy stres w ciąży zawsze oznacza coś złego? Anna Ziomkiewicz-Wichary: Stres może działać na nas pozytywnie i negatywnie. Mamy tzw. eustres, który nas pobudza i powoduje, że jesteśmy przyjemnie podnieceni i przygotowani do działania. I stres, który działa negatywnie (dystres), zwłaszcza jeśli utrzymuje się przez długi czas. W obu przypadkach w odpowiedzi na stres w organizmie rośnie poziom hormonów – adrenaliny, noradrenaliny i kortyzolu. Zwykle zwraca się uwagę na związane z tym podenerwowanie, zmęczenie czy nawet występujące po dłuższym czasie osłabienie odporności. Ale wydzielanie kortyzolu sprawia też, że rośnie poziom glukozy, dzięki czemu mamy więcej energii, żeby sprostać czekającym nas wyzwaniom. Kiedy stres mobilizuje do działania, a kiedy zaczyna szkodzić? Jeśli stres trwa krótko i jesteśmy w stanie nad nim zapanować, możemy powiedzieć, że ma działanie pozytywne. Weźmy przykład z naszej ewolucyjnej przeszłości, człowiek pierwotny na sawannie zauważył lwa, skacze mu kortyzol i ma dość energii, żeby uciec. To właśnie pozytywna strona kortyzolu. Natomiast gdy nie potrafimy poradzić sobie ze stresem lub gdy trwa zbyt długo, kortyzol zaczyna działać negatywnie, bo nie mamy już skąd czerpać zasobów energii. Organizm jest stale pobudzony, a stres rozregulowuje działanie innych układów biologicznych (immunologicznego, rozrodczego czy wydzielania). Kobiety w ciąży często się zamartwiają, np. tym, czy dziecko jest zdrowe, jak poradzą sobie z jego wychowaniem, czy taki stres jest dla nich zagrożeniem? Ciężarne są w pewnym sensie chronione przed nadmiernym stresem przez samą fizjologię. Ciąża jest dużym wydatkiem energetycznym dla organizmu, dlatego w jej trakcie kilkakrotnie wzrasta poziom kortyzolu, który pozwala tę energię mobilizować z organizmu mamy i przekazywać do organizmu dziecka. Istnieją mechanizmy, które chronią płód przed nadmiernym i negatywnym działaniem stresu. Łożysko produkuje specjalny enzym 11-ß-HSD przemieniający kortyzol w mniej agresywną formę, która nie ma aż tak szkodliwego działania na płód. Niestety – mechanizm ten nie stanowi stuprocentowej ochrony. Jaki stres może zatem szkodzić w ciąży? Ciążowy mechanizm ochrony przed stresem może zawieść, jeśli stres jest bardzo silny lub długotrwały. Do tej kategorii możemy zaliczyć agresję, molestowanie przez partnera czy przemoc domową. Silnym stresorem, któremu mogą towarzyszyć negatywne efekty dla ciąży, są też katastrofy, takie jak trzęsienia ziemi lub powodzie. Zapytano kiedyś dużą grupę osób, jakie stresory uważają za najbardziej znaczące w życiu i na tej podstawie ułożono taką listę ważnych i wyjątkowo stresujących wydarzeń życiowych wg hierarchii ich ważności. Na jej czele znalazła się śmierć bardzo bliskiej osoby, najczęściej partnera, rozwód, zmiana miejsca zamieszkania czy pracy. To bardzo istotne stresory psychologiczne, które mogą podwyższać poziom stresu fizjologicznego. Warto zaznaczyć, że związek z podwyższeniem poziomu kortyzolu mają również długie epizody niedojadania albo bardzo wysokiej aktywności fizycznej. Czy są stresory typowe dla okresu ciąży, np. strach przed porodem, który odczuwa większość ciężarnych? Strach przed porodem jest rzeczą bardzo indywidualną. Zawsze występuje, ale wszelkie działania, które oswajają ciężarne z porodem i jego przebiegiem, które edukują na temat możliwych sytuacji, które uczą technik relaksacyjnych, będą ten strach obniżać. Z ciążą, zwłaszcza na jej ostatnim etapie, związane jest również ryzyko depresji. Mówimy więc nie tylko o depresji poporodowej ale i depresji okołoporodowej. Kobiety ciężarne czasem mówią, że tak bardzo się zestresowały, że boli je brzuch. Czy można to uznać za objaw silnego stresu? Trudno z punktu widzenia fizjologicznego powiedzieć, kiedy dana osoba reaguje na chroniczny stres. Ból brzucha może być objawem stresu, ale może być też indywidualnym odczuciem osoby, a niekoniecznie musi mieć związek z podwyższonym poziomem kortyzolu. Ludzie bardzo różnią się reaktywnością na stres. To może być związane z genami lub indywidualnymi przeżyciami, np. jeśli ktoś ma traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa może bardziej negatywnie odpowiadać na trudne wydarzenia, jakie mu się przydarzają w życiu, także w okresie ciąży. Jakie objawy świadczą o tym, że zostały przełamane mechanizmy chroniące płód przed stresem, o których mówiła pani wcześniej? To trudno ocenić, ale jeśli badamy płód i widzimy, że słabo się rozwija, a poza tym wszystko jest w porządku, mama jest zdrowa, możemy mieć podejrzenia, że w grę może wchodzić stres. Czy stres na początku ciąży jest gorszy od stresu w III trymestrze? Badania pokazują, że dramatyczne, traumatyczne przeżycia matek i wysoki poziom kortyzolu w początkowym okresie ciąży są związane z większym ryzykiem spontanicznej aborcji. Mogą też doprowadzić do zmian w epigenomie, czyli zespole molekularnych znaczników, które modyfikują działanie naszych genów. Na późniejszym etapie ciąży efekty stresu nie są już tak dramatyczne, choć wciąż mogą być poważne. Stres może sprawić, że dziecko urodzi się przedwcześnie, będzie mniejsze, szczuplejsze, a w późniejszym wieku może mieć wyższy poziom kortyzolu. Czy przez stres można poronić? To jest częsty pogląd wśród przyszłych mam, że ktoś może się tak denerwować, że aż poroni, ale takich przypadków opisanych w literaturze naukowej nie ma wiele. Jeżeli mówimy o pierwszym trymestrze, gdy poronień jest dużo, to rzeczywiście stres może przyczynić się do spontanicznej utraty ciąży. Na późniejszych etapach to ryzyko nie jest już tak poważne ale badania wskazują, że przeżycie intensywnego stresu może zwiększać ryzyko poronienia. Bada Pani wpływ stresu związanego z pandemią koronawirusa na kobiety w ciąży. Wyniki badań są jeszcze opracowywane, co udało się już ustalić? Zdecydowaliśmy się zrobić te badania, ponieważ pandemia stała się czymś w rodzaju wielkiego naturalnego eksperymentu, w którym uczestniczą także ciężarne. Nie mamy do czynienia ze stresem, który wynika z zagrożenia np. głodem, tylko ze stresem natury psychologicznej. Wpływ stresu psychologicznego na rozwój fizyczny jest bardziej efemeryczny, dlatego stwierdziliśmy, że pandemia to dobry moment, aby się przekonać, jak będzie wpływał na nasze dzieci. W badaniach wzięło udział około 1000 matek z różnych rejonów Polski. Narażenie na COVID-19 nie dotyczyło wielu z nich, ale wiele ciężarnych martwiło się z powodu koronawirusa. Czym martwiły się ciężarne w wyniku wybuchu pandemii? Ponad 50 proc. przyszłych mam martwiło się tym, że mają utrudniony dostęp do usług medycznych i badań w ciąży, choć tylko 15 proc. rzeczywiście nie mogło wszystkich badań wykonać. Ponad 60 proc. ciężarnych nie mogło uczestniczyć w szkole rodzenia. A jak już mówiłam wcześniej, jeśli nie oswajamy sytuacji porodu, to rośnie związany z nim stres. Aż 40 proc. kobiet nie mogło przestać myśleć o epidemii, martwiły się tym, że mogą zachorować i nie będą mogły liczyć na odpowiednią opiekę. Jak stres w ciąży może wpływać na życie dziecka po narodzinach? Mamy bogatą literaturę psychologiczną, która pokazuje, że dzieci matek doświadczających stresu związanego z traumatycznymi wydarzeniami, takimi jak np. burza śnieżna, huragany, zamachy terrorystyczne, np. na WTC, mają zmieniony rozwój psychologiczny, np. wolniej nabywają umiejętności mowy lub gorzej wypadają w testach na inteligencję. Ich rozwój psychologiczny może być nie tylko wolniejszy na najwcześniejszym etapie życia, ale również w wieku 6 czy 7 lat. Niektóre badania pokazują, że dzieci te również rozwijają się wolniej fizycznie. Z badań wynika także, że jeśli dziecko trafia po narodzinach do dobrego środowiska, rozwija się szybciej, żeby nadrobić straty związane z negatywnym środowiskiem prenatalnym. Jeśli środowisko, w którym żyje, jest nadal złe, będzie utrwalał się gorszy poziom rozwoju. Wszystkie badania świadczą o tym, że długotrwały stres ma negatywne znaczenie dla każdego, ale szczególnie dla najmłodszych dzieci. W życiu prenatalnym i pierwszych dwóch latach życia stres ustawia nam fizjologiczną granicę tego, jak będziemy reagować na sytuacje stresowe. Im więcej mamy stresu w dzieciństwie, tym większa szansa na to, że w dorosłości będziemy drażliwi, neurotyczni, lękliwi. Osoby, które w dzieciństwie przeżywały wydarzenia traumatyczne – agresję, przemoc domową, w dorosłości mają większe problemy natury psychologicznej, większe ryzyko depresji i innych psychopatologii. Jeśli jesteś w ciąży, możesz wziąć udział w badaniu prowadzonym przez Uniwersytet Jagielloński i Polską Akademię Nauk i podzielić się z naukowcami informacjami o tym, jak pandemia wpływa na twoje samopoczucie. Poświęcisz kwadrans na wypełnienie ankiety i przyczynisz się do rozwoju nauki. Uwaga! Z hasztagiem #UstąpCiężarnej zakładamy też zamkniętą grupę na Facebooku. Dołączysz? Zobacz też: Trudne emocje w ciąży – kogo częściej dopada płacz i smutek Szczęśliwa po porodzie – od czego to zależy? Jak nie pomylić baby bluesa z depresją poporodową?
Jednak to mężowie, a nie dzieci, najbardziej stresują kobiety!
Dużo mówi się na temat przemęczonych matek, ale okazuje się, że bycie żoną również jest bardzo obciążające. Dlaczego?
Kobiety zamężne odczuwają silniejszy stres niż ich samotne koleżanki. Praca, macierzyństwo i małżeństwo potrafią być obciążające. Nic dziwnego, że tak często uskarżają się na ból głowy czy obniżony nastrój. Są zwyczajnie przemęczone. Wydawać by się mogło, że troska o dzieci jest tym, co najbardziej angażuje i męczy kobietę, a jednak badania pokazują, że chodzi o coś innego. Prawie połowa mężatek przyznaje, że więcej zmartwień przysparzają im… ich mężowie. Też tak macie? Mężczyźni zachowujący się jak dzieci są frustrujący Jedna z teorii mówi, że mężczyzna zachowuje się jak dziecko aż do 43 urodzin (nie wiadomo, co wtedy nagle się zmienia, że mężnieje). Kiedy jednak kilkulatek rozrabia jak typowe dziecko, jest to trudne, ale zrozumiałe, natomiast gdy dorosły mężczyzna, ojciec tego kilkulatka, zachowuje się podobnie do niego, jest to bardzo frustrujące. Przecież powinien być rozsądniejszy! Tymczasem ojcowie bardzo często bawią się razem z dziećmi jak równy z równym, są przyjaciółmi, ale też stronami w kłótniach i przepychankach. Mama natomiast musi przejmować rolę złego policjanta i przywoływać do porządku całe towarzystwo. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dobry-tata-pokolenie-y-ojcostwo-jacek-maslowski-17563-r1/">Psychoterapeuta o dzisiejszych ojcach Mężczyźni nie angażują się w rolę opiekuna Wiele kobiet przyznaje, że gdyby mężowie odciążali je od konieczności pamiętania o wszystkim – o wizytach dzieci u dentysty, o zajęciach dodatkowych, o opłacaniu rachunków, o planowaniu zakupów – nie musiałyby być strażnikami porządku i też od czasu do czasu mogłyby dołączać do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/pomysly-dla-taty-na-wolny-czas-z-niemowlakiem-1353-r22/">wspólnych zabaw. Tymczasem mężczyźni z reguły sami z siebie nie podejmują takich odpowiedzialności. Owszem, mogą zrobić zakupy czy ugotować obiad, ale tylko wtedy, gdy dostaną takie polecenie od żony. Czyli cały czas to kobieta musi o wszystko dbać. A to niezwykle męczące. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/tata/dziecinstwo-po-mesku-7603-r1/">Tata uczy dziecko innych rzeczy niż mama Kobiety opiekujące się domem nie są doceniane Zarówno mężczyźni, jak i kobiety, czują większą satysfakcję z wykonywania obowiązków służbowych niż domowych, ponieważ w pracy ich wysiłki są bardziej docenianie. A jeśli kobieta nie jest aktywna zawodowo? Wówczas może być niezwykle sfrustrowana, że mąż nie tylko jej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/mama-kontra-tata-co-mysla-po-powrocie-z-pracy-ten-wpis-to-hit-23783-r1/">nie pomaga w pracach domowych, lecz także nie zauważa i nie szanuje jej codziennego poświęcenia. Byłoby o wiele przyjemniej, gdyby obydwoje angażowali się w to, jak dom wygląda i obydwoje wspólnie go budowali. Poza tym kobieta wówczas nie musiałaby mieć poczucia winy, gdy coś pójdzie nie tak, bo nie wszystko byłoby tylko na jej głowie. Przez trudności zawsze łatwiej jest przechodzić wspólnie niż w pojedynkę. Małżeństwo to przecież dwie osoby, a nie jedna, dlatego razem powinni je budować i prowadzić swoją rodzinę. Wspólne rozmowy, dyskusje, planowanie i podejmowanie decyzji są ważne nie tylko dla jakości tego małżeństwa, lecz także dla zdrowia psychicznego osób, które je tworzą. Nie powinno być tak, że jedna ze stron czuje się o wiele bardziej obciążona niż druga. Niestety, w wielu domach taką osobą jest kobieta. A jak jest u was? Czujecie się przytłoczone nadmiarem obowiązków i brakuje wam wsparcia męża, czy budujecie wasz dom wspólnie? Źródło: brightside.me
Masz dwójkę dzieci i pracujesz? No to masz kiepsko w życiu!
Jeżeli chcesz mieć spokojniejsze życie, to nie powinnaś mieć dwójki dzieci - takie smutne wnioski płyną z zakrojonych na szeroką skalę badań.
Badanie pokazuje to, co same niejednokrotnie gdzieś tam w podświadomości czujemy, że gdybyśmy nie miały tylu obowiązków, nasze życie byłoby spokojniejesze. A zwłaszcza gdybyśmy nie miały tylu dzieci - bo jak wyliczyli naukowcy, stres idzie w parze z ich liczbą. Czy to oznacza, że najlepiej nie mieć ich wcale? Pracujące matki aż o 40 proc. bardziej zestresowane Profesorzy i naukowcy z Uniwersytetu w Manchesterze oraz Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex przebadali poziom stresu u ponad 6 tys. kobiet. To największa tego typu ankieta na świecie. Aby badania były jak najbardziej rzetelne, wykluczyli takie czynniki jak wiek kobiet, ich pochodzenie etniczne, wykształcenie, zawód i dochód, skupiając się wyłącznie na godzinach pracy i warunkach rodzinnych kobiet. Naukowcy odkryli, że biomarkery wskazujące na przewlekły stres, w tym poziom hormonów i ciśnienie krwi, były aż o 40 proc. wyższe w przypadku kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin i wychowujących dwójkę dzieci, niż wśród kobiet pracujących w pełnym wymiarze godzin bez dzieci. Pracujące kobiety, które wychowywały jedno dziecko, miały o 18 proc. wyższy poziom stresu niż kobiety bezdzietne. Konflikt między pracą a rodziną wiąże się ze zwiększonym napięciem psychicznym, wyższym poziomem stresu i niższym poziomem samopoczucia" - powiedział prof. Tarani Chandola z Uniwersyteu w Manchesterze. Jego zdaniem rodzice małych dzieci są szczególnie narażeni na konflikt między pracą a rodziną.„Warunki pracy, które nie są elastyczne w stosunku do wymagań rodziny, w tym szczególnie długie godziny pracy, mogą niekorzystnie wpłynąć na reakcje stresowe danej osoby" - cytuje wypowiedź profesora brytyjskie czasopismo„Sociology", które opublikowało wyniki badań. Elastyczna praca niewiele pomoże Do tej pory uważano, ze wybawieniem dla pracujących rodziców może być zdalny system pracy, np. wykonywania jej części z domu. Badanie obala to przekonanie - pokazuje, że ani praca w domu, ani elastyczny czas pracy nie miały wpływu na chroniczny, długotrwały stres kobiet. Jego poziom redukowała jedynie zmniejszona liczba przepracowanych godzin. "Zastosowanie elastycznych form pracy i ograniczenie liczby jej godzin łagodzi niektóre związki stresorów rodzinnych i zawodowych. Jednak niewiele było dowodów na to, że rozwiązania dotyczące elastycznego czasu pracy lub czasu pracy na czas pracy wiązały się z niższymi chronicznymi reakcjami na stres"- skomentowała profesor Professor Michaela Benzeval z z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Nie można bagatelizować tych doniesień. Dostępne aktualnie opracowania naukowe jednoznacznie pokazują, że stres jest głównym winowajcą kłopotów ze zdrowiem. Bezsenność, lęki, nerwice, czy nawet depresja to wszytko może być wynikiem życia w ciągłym stresie.„Powtarzające się stresujące wydarzenia wynikające z kombinacji społecznych i środowiskowych stresorów i poważnych traumatycznych wydarzeń życiowych powodują przewlekły stres, który z kolei wpływa na zdrowie" - powiedziała profesor Meena Kumari z Instytutu Badań Społeczno-Ekonomicznych na Uniwersytecie w Essex. Badanie obrazuje rzeczywistość będącą pewnie udziałem wielu pracujących mam. Dla wielu z nas być może nawet nie jest szczególnie odkrywcze, gdyż jedynie pokazuje w liczbach skalę tego, co i tak na co dzień czujemy - jak trudne i obciążające dla zdrowia może być macierzyństwo, kiedy równolegle pracujemy zawodowo. Ale pamiętajmy, że to tylko jedna strona medalu. Wyobraźcie sobie, że nie macie swoich dzieci i po pracy wracacie do pustego mieszkania. Chciałybyście tak? Napiszcie w komentarzach, czy mocno odczuwacie stres związany z wychowywaniem dzieci i pracą? Źródło: theguardian.com Zobacz też: 10 sprawdzonych sposobów na relaks Stres blokuje zajście w ciążę. Jak go pokonać? Zobacz porady psychologa Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Rodzice przyznali, co najbardziej ich stresuje. Lista jest naprawdę długa!
Przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie. Co dokładnie podnosi ciśnienie?
Łączenie pracy zawodowej z obowiązkami mamy lub taty nie jest łatwe. Choć w ten sposób funkcjonuje większość rodziców, to jest to źródłem niemałego stresu. Ale co dokładnie ich stresuje? Rodzice dali upust emocjom i wszytko wyznali. Jeden wielki stres W ankiecie umieszczonej w aplikacji BP wzięło udział 2 tys. matek i ojców. Rodzice otwarcie wyznali, co najbardziej podnosi im ciśnienie i jak często. W czołówce najbardziej sterujących czynności znalazły się: kąpiel dzieci, sprawdzanie, czy odrobiły prace domowe i ograniczanie czasu spędzanego przed ekranami. Powrót do domu na czas, by zdążyć przed snem dzieci, wybieranie odpowiednich posiłków i wychodzenie rano o czasie, także przysparza zmartwień. Dla jednej trzeciej koszmarem jest tankowanie samochodu, jeśli trzeba dziecko wyjąć z fotelika, a za chwilę znów włożyć. Dlaczego tak się dzieje? Otóż rodzice twierdzą, że dużo więcej czasu tracą na proste czynności, jeśli wykonują je dzieckiem. Twierdzi tak aż trzy czwarte rodziców. Wyjście z domu to dodatkowe 12 minut, zakupy – 14, a ubieranie – 11. Wspólne śniadanie to kolejne 12 minut. Okazało się również, że przeciętny rodzic czuje się zestresowany aż sześć razy dziennie i wierzy, że w wieku pięciu lat dzieci stają się najbardziej wymagające. A przez osiem dni w miesiącu odczuwa potrzebę znalezienia czasu tylko dla siebie. Kreatywność dziecięca nie zna granic. Nerwy już tak! Nie chodzi tylko o codzienne czynności, ale i o dziecięce wybryki. Każdy wie, że gdy tylko rodzic odwróci wzrok to idealny czas na jakiś kreatywny pomysł. Chodzi o takie „niewinne grzeszki” jak odkładanie słodyczy, robienie makijażu i zakładanie spodni na głowę, czy rysowanie po ścianach, dywanie, a nawet psie. Ciśnienie podnosi także wymazanie się jedzeniem, czy wspinanie się na nietypowe miejsca. Rodzice uważają, że spędzają prawie 40 minut dziennie, odczuwając niepokój w związku z tym, że ich dzieci biegają, jakby wpadły w amok. Największe spustoszenie maluchy sieją w domu i właśnie tam powodują u rodziców największy stres (46 proc.). Swoje "złe" zachowanie kontynuują też w sklepach (13 proc.) oraz restauracjach (10 proc.) 82 proc. rodziców twierdzi, że ich potomstwo jest trochę niegrzeczne, kiedy nie patrzą, ale dwie trzecie przyznało, że zwykle dzieciaki są zabawne, a nie stresujące. Stres jest bez wątpienia częścią naszego życia, ale chyba cała sztuka polega na tym, by umieć czasem odpuścić i mieć czas na relaks. A wy jak sobie radzicie z nadmiernym stresem? Źródło: independent.co.uk Zobacz także: 9 odkryć, które zmieniły opiekę nad małym dzieckiem 6 sekretów udanego małżeństwa – poznaj je! Każda matka czasem upada... Zobacz najpiękniejszy film o macierzyństwie!
Czy długotrwały płacz niemowlaka szkodzi mu?
Zastanawiasz się, czy długotrwały płacz niemowlaka może mu zaszkodzić? Nie wiesz, czy zostawienie dziecka by się wypłakało to dobry pomysł? Sprawdź koniecznie!
Długotrwały płacz niemowlaka sprawia, że nie masz już siły na nic, ale z drugiej strony zastanawiasz się czy wypłakanie się to dobry sposób na uspokojenie dziecka? Mamy dla ciebie ważną wiadomość - długotrwały płacz niemowlaka szkodzi dziecku. Udowodniono, że płacz trwający dłużej niż 15 minut, wywołuje w mózgu dziecka nieodwracalne zmiany. Przy długotrwałym płaczu, w mózgu zaczyna wytwarzać się bardzo wysoki poziom kortyzolu, znanego jako hormon stresu. Wysokie stężenie kortyzolu może sprawić, że dalsze życie malucha będzie wyglądało zupełnie inaczej - dziecko czuje ciągłe zagrożenie, a to zaburza jego poczucie bezpieczeństwa i więź z mamą. Co za tym idzie, należy unikać usypiania poprzez metodę Ferbera, która jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych metod usypiania dziecka. Polega ona na zostawieniu niemowlęcia w łóżeczku i podchodzeniu do płaczącego dziecka co kilka minut, aby malec się uspokoił. Nie można jednak wziąć dziecka na ręce, przytulić ani pogłaskać. Badania pokazują jednak, że długotrwały płacz niemowlaka ma wiele wad i szkodzi dziecku. Metoda zwana również „cry it out”, która mówi, że wypłakanie przynosi ulgę, jest błędna, a w rzeczywistości dziecko uspokaja się i usypia z przemęczenia fizycznego, które spowodowane jest długotrwałym płaczem. Efektem długotrwałego płaczu dziecka jest: brak ufności i wiary w rodzica poddanie i bezsilność (dlatego dziecko w końcu usypia) lęk przed przywiązaniem i strach przed nowymi sytuacjami problemy emocjonalne, brak empatii Zobacz też: Najbardziej kontrowersyjna metoda usypiania - nie dla każdego!
Jak przeżyć rodzinne Święta i nie zwariować? Pożegnaj świąteczny stres
Podpowiadamy, jak przygotować się do Świąt, żeby nie dopadł nas stres i zmęczenie. W tym roku Święta będą radosne!
Święta za pasem i - jak co roku - czekamy na nie z utęsknieniem, dopieszczając w myślach obrazy sielankowych chwil z najbliższymi. Będzie radośnie, ciepło i miło, usiądziemy do stołu w atmosferze pełnej śmiechu, aromatów pysznego jedzenia, w blasku świec światełek z choinki. Pełnia hygge! Aż w końcu nadejdą Święta: ciocia pokłóci się z dziadkiem, mama z grymasem niezadowolenia zamknie się w kuchni, nie pozwalając sobie pomóc, a potem będzie padać ze zmęczenia. Spory, pretensje, zmęczenie i Święta miną szybciej, niż się spodziewaliśmy, a my poczujemy jednocześnie i ulgę, i rozczarowanie, że nie było tak, jak to sobie wymarzyliśmy.... Z badań psychologicznych wynika, że Święta Bożego Narodzenia są jednym z najbardziej stresujących okresów w roku. Co zrobić, żeby w tym roku było inaczej? Jak przeżyć te Święta i nie zwariować? Zobacz, jakich rad udziela dr Małgorzata Godlewska, psycholog społeczny z Uniwersytetu SWPS. Dlaczego Święta nas stresują? Życzymy sobie wesołych Świąt, ale dla wielu z nas Święta są źródłem stresu. Dlaczego tak się dzieje? Zdaniem dr Godlewskiej jest kilka źródeł świątecznego stresu: przygotowania do Świąt są bardzo angażujące, zarówno jeśli chodzi o czas, który musimy poświęcić, wydatki na Święta, jak i energię i wysiłek, który musimy włożyć w te przygotowania przy rodzinnym stole spotykamy się z osobami, których nie widujemy na co dzień, co sprawia, że spodziewamy się niewygodnych pytań, których nawet sami sobie nie chcemy zadawać tematy poruszane przy wigilijnym i świątecznym stole bywają źródłem stresu, często rozmawiamy np. o polityce czy religii: - Są to tematy drażliwe, które – jak wiemy z naszych przeszłych doświadczeń – kończą się albo kłótniami, albo po prostu nieprzyjemną atmosferą przy rodzinnym stole, który miał być ciepły i miły – mówi dr Godlewska. stres jest nam narzucany przez społeczeństwo: - Media serwują nam dawkę pięknych, rodzinnych Świąt przy suto zastawionym stole, gdzie wszyscy wyglądają na uśmiechniętych, zadowolonych i zrelaksowanych – wyjaśnia psycholog. - Mamy poczucie, że powinniśmy dążyć do tego standardu, żeby nasze rodzinne Święta tak właśnie wyglądały. Winny jest perfekcjonizm? Bywa i tak, że same jesteśmy sobie winne, że w Święta jesteśmy zmęczone i zestresowane. Wszystko przez to, że nie potrafimy prosić o pomoc, a jeśli ktoś ja nam proponuje – odrzucamy ją. - Sami przed sobą stawiamy wysokie wymagania – twierdzi dr Godlewska. Wszystko przez perfekcjonizm: - Perfekcjoniści stawiają wysoko poprzeczkę innym, ale i sobie. Jeśli chodzi o Święta, to oni chcą je przygotować w jak najlepszy sposób – musi być 12 potraw, muszą być najpiękniejsze dekoracje, wszyscy muszą pięknie wyglądać i wszystko musi być idealne – wylicza. Tymczasem nie jesteśmy w stanie przygotować wszystkiego idealnie, zwłaszcza same. - W konsekwencji, kiedy docieramy do Świat, jesteśmy bardzo zmęczeni, siadamy do tego stołu rodzinnego w wielkim biegu. Nie mamy czasu wyhamować przed Świętami i cieszyć się nimi – mówi dr Godlewska. Jak przeżyć Święta i nie zwariować? Co więc możemy zrobić, żeby w tym roku przeżyć Święta bez stresu? Warto o tym pomyśleć już na bazie przygotowań do Świąt. Dr Godlewska radzi: podziel zadania: - Trzeba rozdzielić zadania pomiędzy członów rodziny, warto zaangażować dzieci, członków dalszej rodziny, który oferowali swoją pomoc – radzi psycholog. przygotuj się psychicznie na niewygodne pytania. Przewidzieć, jakie pytania mogą paść i przygotować sobie odpowiedź na nie przygotuj listę tematów, o których chciałabyś rozmawiać przy rodzinnym stole: interesujących i niedrażliwych tematów (omijamy politykę i religię – te tematy nie wprowadzają miłej atmosferze przy stole i często wywołują silne emocje) Pamiętaj, że im mniejsze zmęczenie, im mniej oczekiwać, tym mniejszy stres. Nie ma idealnych Świąt, ale są Święta udane – i takich wam życzymy w tym roku! Zobacz też: Święta bez stresu W tym roku będzie inaczej! 10 najpiękniejszych świątecznych piosenek: poczuj magię Świąt!
Mamy są bardziej zestresowane niż ojcowie?
Badania dowodzą, że to kobieta żyje w większym stresie. Oto 5 powodów - znacie je?
O tym, że to mamy czują się bardziej zmęczone i zestresowane jest przekonana większość z nas.Badania przeprowadzone w Nowym Jorku i opublikowane w American Sociological Review, potwierdzają tę tezę i podają, dlaczego tak się dzieje. 5 powodów, dlaczego matki są bardziej zestresowane niż ojcowie 1. Kobiety oprócz tego, że zajmują się dziećmi, muszą także pracować, sprzątać, gotować, a to czyni je bardziej zmęczonymi. Stres pojawia się, gdy mają poczucie, że nie dadzą same rady wszystkiego ogarnąć. Ojcowie bardziej bawią się rodzicielstwem, zazwyczaj ich rola polega na radosnej zabawie z dziećmi, spacerach, przejażdżkach rowerowych, więc i poziom stresu niższy. Rodzice i obowiązki - sprawdź, ile tak naprawdę pracujecie! 2. Mamy częściej opiekują się dziećmi w nocy, więc są też mniej wyspane, a brak snu powoduje, że są jeszcze bardziej przemęczone i zestresowane. Przeczytaj: Czyj sen jest ważniejszy - czyli kto wstaje w nocy do dziecka? 3. Oczekiwania wobec matek są dużo większe, od nich wymaga się spełnienia w każdej dziedzinie. Nikt kobietom nie wystawia usprawiedliwienia, że skoro zajmują się dzieckiem, to mogą coś zawalić w pracy i na odwrót. Muszą być najlepsze zawsze i wszędzie, a to naprawdę stresująca presja. 4. Matki mają mniej przyjemności z bycia rodzicem – wiąże się to ze zbyt wieloma obowiązkami nałożonymi na nie jako kobiety, żony, matki, córki, przyjaciółki. 5. Mamy nawet gdy nie są z dziećmi, myślą o nich, martwią się, co nie pozwala im się zregenerować. Czy Wy też czujecie się bardziej zestresowane niż Wasi partnerzy? Zobacz także: Co robi mama, która "siedzi" w domu z dzieckiem? źródło: http://mediarelations.cornell.edu/
Zapominasz o antykoncepcji? Wszystko przez to, że jesteś taka zajęta!
Jeśli zdarza ci się zapomnieć o zażyciu pigułki antykoncepcyjnej, wiedz, że nie jesteś sama. Przyznaje się do tego większość kobiet. Co zrobić, jeśli pominiesz pigułkę? Przeczytaj, o czym jeszcze zapominamy i dlaczego tak się dzieje.
Zapomniałam dzisiaj obiadu do pracy. Tego, który wczoraj specjalnie przygotowałam, zapakowałam i schowałam do lodówki. O pigułce zapominam średnio raz na miesiąc. Zdarza mi się zostawić w domu portfel i klucze. A ty o czym ostatnio zapomniałaś? Zapominamy nie tylko o antykoncepcji Międzynarodowe badanie przeprowadzone na zlecenie firmy Bayer wśród 4,5 tys. kobiet, wykazało, że 39 proc. pań w wieku 21-29 lat, stosujących doustne środki antykoncepcyjne, w zeszłym miesiącu co najmniej raz zapomniało o zażyciu pigułki. Kobiety zapominają też o innych czynnościach: zmyciu makijażu przed snem (38 proc.), naładowaniu komórki (24 proc.) czy nastawieniu budzika (10 proc.). Co piąta zapomina o portfelu czy kluczach. To dość krzepiące, że nie jesteśmy same, prawda? Dlaczego zapominamy? Okazuje się, że winnym naszego zapominania jest stres, spowodowany napiętym rozkładem dnia i ważnymi zmianami w życiu, w które obfituje 3 dekada życia. To w tym okresie kobiety rozpoczynają nową pracę, wchodzą w nowe związki, zakładają rodziny i zostają matkami, przeprowadzają się, ale też rozstają z partnerami, kłócą z bliskimi... Jeśli więc chcemy mieć większą kontrolę nad tym, co ważne, powinnyśmy popracować nad lepszym radzeniem sobie ze stresem. Badanie wykazało, że kobiety w wieku 21-19 lat doświadczyły w minionym roku przeciętnie dwóch ważnych zmian, a w niektórych przypadkach – nawet sześciu. Trzy czwarte badanych uważa, że życiowe zmiany potęgują stres. Dr Linda Papadopoulos komentując badanie, powiedziała: "Nie jest żadną tajemnicą, że życie po dwudziestce jest stresujące. To czas podejmowania ważnych decyzji i czas istotnych zmian, które często powodują stres. Stres ten może zaburzać proces kodowania i przywoływania wspomnień, co w konsekwencji może mieć negatywny wpływ na zapamiętywanie." Co zrobić, jeśli zapomnisz wziąć pigułkę? Nienaładowana komórka czy zapomniany w domu obiad nie wpłyną istotnie na twoje życie, pominięta pigułka może jednak mocno zmienić jego bieg. Jak wynika z badania przeprowadzonego przez Bayer o pigułce zapomina raz w miesiącu prawie 40 proc. kobiet, a co 5. zapomina o niej raz w tygodniu. Wśród powodów zapominania, najczęściej wymieniamy natłok obowiązków i nieprzechowywanie tabletek antykoncepcyjnych w widocznym miejscu. Jeśli od pominiętej tabletki minęło mniej niż 12 godzin, zażyj zapomnianą pigułkę tak szybko, jak to możliwe, a kolejną przyjmij o zwykłej porze. Jeśli jednak od pominiętej pigułki minęło więcej niż 12 godzin, zażyj ją jak najszybciej i przez tydzień stosuj dodatkowe metody antykoncepcji, np. prezerwatywę. Najważniejsze dla skuteczności tej metody antykoncepcyjnej jest regularne zażywanie pigułek, dlatego ważne jest, aby pamiętać o nich codziennie. Zobacz też: Jak uwolnić się od pamiętania o codziennej antykoncepcji? Antykoncepcja awaryjna Stres działa jak naturalna antykoncepcja
Jak rozpoznać rodziców, którym urodziło się pierwsze dziecko?
13 dowodów na to, jak narodziny dziecka nas zmieniają.Czy w tych opisach odnajdziecie również siebie?
Pierwsze dziecko to nie lada wyzwanie. Wszystko jest nowe, trochę stresujące, ale i ekscytujące. Przerażenie miesza się z fascynacją, poczucie zmęczenia z ogromem miłości, a wielka niewiadoma okazuje się być przygodą życiową. Po czym można rozpoznać ludzi, którzy właśnie stali się rodzicami? Czy jest to w ogóle możliwe? Okazuje się, że tak… Mamy na to 13 dowodów! 1. Martwią się, że mokre chusteczki do mycia pupy są zbyt... zimne. 2. Uciszają wszystkich, bo ich maleństwo zasnęło - zero rozmów i telewizji! 3. Nakładają na skórę dziecka krem ochronny z najwyższym filtrem, pomimo tego, że jest dopiero marzec. 4. Cały czas sprawdzają pieluchę i wymieniają ją co godzinę. 5. Gdy powierzają dziecko opiekunce, zostawiają jej kilkustronicową instrukcję. 6. Z każdym, bawet błahym problemem biegną do lekarza. 7. W nocy stale nasłuchują czy dziecko oddycha. 8. Wszystko zapisują w zeszycie, począwszy od godziny karmienia, skończywszy na kolorze i ilości kupek. 9. Są gotowi na wszystko, nawet na spacer idą z torbą pełną rzeczy pt. "może się przydadzą". 10. Stale ubierają i rozbierają dzieci, bo jest za zimno, albo za gorąco. 11. Cały czas robią zdjęcia – pierwszy uśmiech, pierwsza łza itp. 12. Wszystkim każą w kółko myć ręce zanim dopuszczą do dziecka. 13. Ich życie ustalane jest według godzin drzemek dziecka. Jak zmienia się Wasze życie po narodzinach dzieci- zobacz zabawne zdjęcia! Czy któreś stwierdzenie z listy jest Wam znajome? Jeżeli tak, oznacza to że macie już dziecko i że jest ono dla was najcenniejszym skarbem. Nie ma absolutnie nic złego w tym, że jesteście trochę spięci, zdenerwowani i przewrażliwieni. To na pewno minie przy kolejnym dziecku. Czy odnalazłaś w tych opisach siebie? Zobacz także: Tak wygląda życie po narodzinach dzieci - film!
Jak przeżyć cudowne święta? Rozmowa z psychologiem
Co możemy zrobić, by nie wpaść w przedświąteczny obłęd? Czy święta idealne są w ogóle możliwe, zwłaszcza gdy się jest młodą (czytaj: przemęczoną) mamą? A może wystarczy, żeby były po prostu ciepłe i fajne? Jak wyglądałoby Boże Narodzenie, gdyby zaplanowało je niemowlę?
Dlaczego przygotowania do świąt tak bardzo nas stresują? Anna Cwojdzińska, psycholożka i terapeutka rodzinna z Uniwersytetu SWPS w Poznaniu: Często dlatego, że chcemy świąt idealnych. Wymagamy zbyt wiele od siebie i od innych. Jesteśmy podminowani i zmęczeni, bo pracujemy ponad siły. Gdy mimo ogromnego wysiłku święta nie są takie, jak je sobie wyobrażaliśmy, skupiamy się na wyszukiwaniu różnic między naszą piękną wizją a tym, co dzieje się naprawdę. A przecież życie nigdy nie toczy się dokładnie tak, jak je sobie wymyślimy. W świętach i przygotowaniach do nich bierze udział przynajmniej kilka osób i dzieje się mnóstwo rzeczy, które nie zależą od nas. Nie jesteśmy w stanie kontrolować tego w stu procentach, tak by dopasować wszystko do naszych wyobrażeń. Nerwy, tłok w sklepach, wydatki, sprzątanie, a w domu małe dziecko, któremu nie powiemy przecież: „Słuchaj, kochanie, mamusia nie ma dla ciebie czasu”. Co możemy zrobić, by sobie ułatwić przygotowania? Zanim zacznie się przedświąteczna gonitwa, warto zastanowić się, jakich świąt oczekujemy. Nie chodzi o to, by wyobrażać sobie idyllę, ale by wiedzieć, czego naprawdę chcemy dla siebie i swoich najbliższych. Co jest dla nas najważniejsze? Co według nas czyni święta świętami? Co je odróżnia od zwykłego wtorku czy pierwszej lepszej soboty? Gdy już to wiemy, możemy skoncentrować się na rzeczach naprawdę dla nas istotnych, a z reszty bez żalu zrezygnować, albo pójść na skróty i oszczędzić sobie niepotrzebnego wysiłku. Nie musimy działać jak automaty według schematu, który zakłada, że trzeba zrobić to i to, i jeszcze tamto. Jeśli np. domowe uszka są dla nas naprawdę ważne, lepmy je, nawet do czwartej nad ranem. Jeżeli nie, po prostu kupmy gotowe albo je sobie darujmy. Podobnie jest z wszystkim innym. Tak naprawdę niczego nie musimy. Nie musimy robić drogich prezentów, czyścić wszystkiego do połysku ani nawet spotykać się z całą rodziną. Jak to? Przecież Boże Narodzenie to rodzinne święta! Tak, ale co to tak naprawdę oznacza? Wyobrażamy sobie często, że święta trzeba spędzać z krewnymi, także z tymi, z którymi na co dzień nie mamy kontaktu. Pojawia się stres, bo nie wolno denerwować wujka Kazia, bo nie wiadomo, o czym rozmawiać z kuzynką Lucynką. Wszyscy mają się pilnować, uśmiechać, maluchy oczywiście powinny być grzeczne. A przecież wcale nie musimy tak się spinać. Znam kilka rodzin, które wyjeżdżają z dziećmi na święta w góry, gdzie spędzają czas tak, jak lubią. Wigilia w kameralnym gronie to nie jest opcja dla wszystkich… Pewnie nie, ale zawsze warto się nad nią zastanowić. Bo czym te święta mają być? Karpiem? Pierogami? Siedzeniem przy stole z mnóstwem osób? A może jednak dobrze spędzonym czasem w gronie najbliższych? Jeśli postawimy na to drugie, okaże się, że tak naprawdę niczego nie musimy. My, kobiety, często czujemy się zakładniczkami cudzych oczekiwań. Czujemy się odpowiedzialne nawet za rzeczy, na które nie mamy wpływu. Sądzimy, że musimy wszystkich zadowolić, wszystkiemu sprostać. Powtarzam: nie musimy. Często wygląda to tak: wolelibyśmy spędzić święta z dzieckiem i mężem, ale wiemy, że złamalibyśmy serce teściom, wujkowi. Jeździmy więc z Wigilii na Wigilię, często w nerwach, bo maluch zaczyna mieć dość... Jako psycholog, zawodowo spotykający się głównie z rodzinami, często namawiam rodziców, by w takiej sytuacji zastanowili się, co jest ważniejsze: zadowolenie teścia, wujka etc. czy dobrostan naszej pociechy. Oni są dorośli. Można z nimi porozmawiać, wytłumaczyć im, że dwie Wigilie w jeden wieczór to dla niemowlęcia za dużo. Że z takim maleństwem trudno jechać do innego miasta. Że nie da się zapobiec kolce. Niemowlakowi niczego nie da się wytłumaczyć. Nie wygramy z jego zmęczeniem, musimy liczyć się z jego potrzebami. Załóżmy, że jednak wybieramy się na te dwie Wigilie. Jak uniknąć problemów? Warto wcześniej umówić się z wszystkimi tak, by nie pędzić, nie dyskutować, czy trzeba już wyjść, czy może dopiero po kutii, i by obie kolacje zorganizować w porach, gdy dziecko czuje się najlepiej. Warto też uprzedzić wszystkich, że nasze plany mogą się zmienić, bo nie wszystko da się przewidzieć. Udało się: dotarliśmy na Wigilię. Jest miło, ale nagle ciocia Basia robi nam wykład o smoczku (że nie wolno), nocniku (że czas najwyższy), pieluchach tetrowych (że były lepsze, a teraz matki wydziwiają). Co wtedy? Gdy młode mamy słyszą coś takiego, czują się atakowane. Niepotrzebnie. Kiedyś dzieckiem oprócz mamy zajmowały się także babcie, ciocie etc. Dziś dla wielu z nich święta to jedyna okazja, by wziąć udział w wychowywaniu najmłodszego członka rodziny, jakoś zaistnieć w jego życiu. Trudno się im powstrzymać, bo to dla nich to naturalny odruch. Warto dostrzec w tych uwagach troskę, a nie wścibstwo. Do czego jeszcze warto zmienić nastawienie? Do wszystkiego na co nie mamy wpływu. Warto też przestać się irytować drobiazgami. Młode mamy chcą często, by pierwsza Wigilia ich dziecka była jak z bajki. Tymczasem niemowlę zamiast zachwycić się choinką, zasypia jeszcze przed kolacją... Bywa jeszcze gorzej, np. dziecko wpada w histerię na widok dziadka, który przebrał się za św. Mikołaja. Nie przeżyjemy rozczarowania, wiedząc, czego można się można spodziewać po dziecku, gdy ma cztery, sześć czy 11 miesięcy. Jak wyglądałyby święta, gdyby urządzało je niemowlę? Jak zwykły dzień: dziecko, mama, tata, kąpiel i łóżeczko o stałej porze. W tym wieku maluchy najbardziej cenią rutynę i święty spokój. Gwar czy najróżniejsze świąteczne atrakcje to dla nich chaos, coś, co trudno ogarnąć zmysłami, zakłócenie codziennego porządku. Wigilia nie sprawi też, że w cudowny sposób przestanie ulewać, mieć kolkę, rozrabiać… Na pewno nie. A propos cudów: nie możemy oczekiwać, że Wigilia będzie inna niż nasza codzienność także w pozostałych kwestiach. Jeśli np. mamy złe stosunki z teściową, to przy świątecznym stole one nadal będą złe. Być może zdołamy się ugryźć w język, ale to nie znaczy, że wraz z opłatkiem i karpiem pojawi się między nami miłość i wsparcie. Warto o tym pamiętać, by pracować nad dobrymi relacjami i wzajemnym szacunkiem na co dzień, a nie tylko od święta.
Jak pozbyć się stresu, który utrudnia zajście w ciążę
Planujesz zajść w ciąże, ale jesteś kłębkiem nerwów. Poznaj 10 prostych sposobów na radzenie sobie ze stresem.
Sposób na stres dziecka – ćwiczenie oddechowe – film
Twoje dziecko łatwo wpada w złość i trudno mu zapanować nad emocjami? Zobacz film, jak trenować z dzieckiem prawidłowe oddychanie. Dzięki temu będzie zdecydowanie spokojniejsze i bardziej odporne na stres.
Oddech – niby zwyczajna czynność, a potrafi dużo powiedzieć o kondycji człowieka – i to nie tylko fizycznej, ale także psychicznej. Przyspieszony oddech może oznaczać wysiłek fizyczny albo... zdenerwowanie. Spokojny, miarowy oddech – to oznaka spokoju, zrelaksowania. Czytaj też: Co zamiast krzyku Po oddechu możemy rozpoznać emocje czy kondycję, ale jednocześnie możemy odpowiednim oddechem dać znać organizmowi, jak chcemy się czuć. Dlatego warto nauczyć dziecko prawidłowego oddychania – dzięki temu będzie spokojniejsze i łatwiej poradzi sobie w trudnych, stresujących sytuacjach. Postaraj się przynajmniej kilka razy w tygodniu zwracać uwagę dziecka na oddech. Pomoże w tym ćwiczenie z wiatraczkiem. Daj dziecku do rąk wiatraczek. Poproś dziecko, by wzięło głęboki wdech i podczas wydychania powietrza dmuchało w wiatraczek. Niech dziecko wykona przynajmniej kilka takich głębokich, miarowych wdechów i wydechów. Poproś dziecko, by podczas tego ćwiczenia obserwowało wiatraczek, ale jednocześnie obserwowało, co się dzieje z jego ciałem, emocjami. Zobacz też: 42 rady na dziecięce kryzysy Po kilku, kilkunastu takich głębokich wdechach poproś dziecko, by zaczęło brać krótkie wdechy i szybko wydychało powietrze. Oddech ma być płytki i dość szybki. Jednocześnie dziecko powinno podczas wydechu dmuchać w wiatraczek. Ponownie poproś dziecko o kilka głębokich, spokojnych oddechów. Poproś dziecko o opowiedzenie, co czuło podczas długich i krótkich oddechów i jakie są pomiędzy nimi różnice (możesz mu pomóc nazwać te odczucia). Podsumuj ćwiczenie – wyjaśnij, jak oddechem możemy sprawiać, że czujemy się spokojniejsi i bardziej zrelaksowani (podpowiedzi znajdziesz w filmie). Zobacz też: Trening uważności – ćwiczenie zmysłów
Trenuj z dzieckiem uważność – to pomoże mu osiągnąć sukces!
Co oznacza uważność i dlaczego warto ją trenować już od dziecka? Zapytaliśmy eksperta w tej dziedzinie, Agnieszkę Pawłowską, certyfikowaną nauczycielkę MBSR (Mindfulness-Based Stress Reduction, czyli redukcji stresu w oparciu o uważność), a także autorkę książeczek dla najmłodszych, dzięki którym dziecko może uczyć się uważności na co dzień.
Uważność to bardziej świadome bycie obecnym tu i teraz, ze sobą, ze swoimi emocjami i myślami, ale też z otoczeniem i innymi ludźmi. Dzięki uważności jesteśmy w stanie pełniej i świadomiej przeżywać życie. Niestety, bardzo często w rzeczywistości wcale nie jesteśmy uważni, ciągle pędzimy, nie zatrzymujemy się, jednocześnie taki przykład dając swoim dzieciom. Uważność jest w nas Wszyscy rodzimy się z umiejętnością uważnego przeżywania. Wystarczy spojrzeć na niemowlę, które każdy drobiazg ogląda z ciekawością, każdą rzecz smakuje, dotyka i przygląda się jej bardzo długo. Potem, niestety, z biegiem czasu tracimy uważność. Bo wydaje nam się, że wiele już rzeczy doskonale znamy i nie musimy im poświęcać uwagi. To duży błąd! Uważność warto pielęgnować Uważność przede wszystkim pozwala na cieszenie się życiem w pełni. Pomaga też w wielu innych aspektach: Uważność redukuje stres. Jak dowodzą badania, coraz młodsze dzieci cierpią z powodu zbyt wysokiego poziomu stresu. Uważność pomaga w koncentracji. Dziecko trenujące uważność zwykle nie ma kłopotów w nauce, łatwo się skupia na powierzonych mu zadaniach. Uważność ułatwia zdobywanie przyjaciół. Dzieci uważne są lubiane w grupie, bo łatwiej wczuwają się w emocje innych. Uważność ułatwia panowanie nad emocjami. Dzięki treningowi uważności dziecko potrafi szybko zorientować się, co odczuwa, a dzięki temu łatwiej im radzić sobie z emocjami. Zobacz też: Grzeczne dzieci, ale bez przesady! Trening uważności z małym dzieckiem Jak przeprowadzać treningi z dzieckiem, by nie nudziło się? Najlepiej poprzez zabawę. Bo tak naprawdę dzieci właśnie w zabawie uczą się najlepiej. Pamiętaj jednak, że najlepsze efekty uzyskasz, gdy takie treningi będziesz przeprowadzać codziennie, przynajmniej przez 10-15 minut. Na treningach uważności zyska nie tylko dziecko, ale też ty. Przekonasz się, że poczujesz się zdecydowanie spokojniejsza, zrelaksowana. Sama sprawdziłam! Działa i można się uzależnić. Jeszcze chyba nigdy nie miałam z moimi córkami tak dobrego nałogu. Trenujemy codziennie! Zobacz: Trening uważności – ćwiczenie zmysłów
Półki w sklepach uginają się od kremów i maseczek na zmarszczki. Większość kobiet używa ich, ale też niemal każda codziennie robi coś, co szkodzi urodzie.
Niedzielny stres pracujących mam (jak wygrać z tym potworem!)
Ból brzucha, napięcie, wyrzuty sumienia, nawet kłopoty ze snem – to wszystko pojawia się w niedzielę, na samą myśl o tym, że w poniedziałek trzeba zostawić dziecko i iść do pracy? Niedzielny stres dobrze znają pracujące mamy. Jak sobie z nim radzić?
Podobno 3 na 4 osoby czują stres przed poniedziałkiem i powrotem do pracy po weekendzie – tak mówi facet w reklamie środków uspokajających. Myślę, że przypadku mam jest inaczej, 4 na 4, okrągłe 100 % z nas czuje stres. I nie ma to szczególnego znaczenia, w jakim wieku jest dziecko. Choć na pewno zostawianie dziecka płaczącego w żłobku, po wspólnie spędzonym weekendzie, jest koszmarnie trudne. Co robić, by zmniejszyć stres? Oto rady psychologa, Beaty Chrzanowskiej. Pogódź się z tym, że stres przed poniedziałkiem zdarza się każdej mamie, która postanowiła wrócić do pracy. Zadbaj o najlepszą opiekę dla dziecka, w czasie kiedy ty jesteś w pracy. Sprawdzona opiekunka, babciac czy tata którzy kochają dziecko nad życie – oni tak samo dobrze, jak ty potrafią zająć się dzieckiem. Dziecko pod czułą opieką taty czy niani, nawet nie zauważy, że mamy nie było przez jakiś czas. Nie daj sobie wmówić że jesteś złą mamą bo zaniedbujesz dziecko! Dziecko nie potrzebuje obecności mamy non-stop, potrzebuje obecności dobrego, spokojnego dorosłego, który w czasie gdy mama jest w pracy, będzie potrafił zająć się dzieckiem. Zadbaj o pozostawienie pokarmu w odpowiedniej ilości jeśli nadal karmisz piersią. Jak odciągać pokram? Znamy najlepsze sposoby! Jeśli to możliwe rozpocznij powrót do pracy od 1/2 etatu. Zadbaj o siebie - spokojna mama to spokojniejsze dziecko. Jeśli nie musisz wracać do pracy ze względów finansowych i nie czujesz się na siłach aby to zrobić, zostań jeszcze jakiś czas w domu. Co jeszcze możesz zrobić? Staraj się też nie poddawać złemu nastrojowi. Zmęczona i zestresowana nie zapomnij o tym, że są rzeczy, który każdy z nas może zrobić, by poprawić nastrój i nie dać się depresji. Oto 12 rzeczy, które podnoszą poziom serotoniny, czyli hormonu szczęścia w naszym organizmie. O bananach (łagodzą objawy stresu), orzechach (dostarczają magnez, mają kwas Omega-3), zielonych, liściastych warzywach (dodają energii) oraz o spacerach i uśmiechach warto pamiętać zawsze, nie tylko, gdy dopada nas stres przed poniedziałkiem. Polecamy też naśladowanie mniej spiętych mam, przeczytajcie: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej. Dużo spokoju, Kochane Mamy!
Joga zawsze mnie trochę... śmieszyła, dziwiła, była nie dla mnie. Joga okazała się jednak najlepszym lekiem na mój stres, stres przepracowanej matki dwójki dzieci. Dziś nie mogę bez niej żyć! Jest lepsza niż czekolada, psychoterapia i - tak, to szokujące - lepsza niż leżenie na kanapie!
"Joga dla początkujących warszawa" - to najpierw wpisałam w wyszukiwarkę. Czułam się już tak zmęczona i zestresowana, że byłam gotowa iść nawet na jogę, byle tylko coś mi pomogło. A Olka, Aneta, Tatiana i wiele innych znajomych kobiet, mówiło, że joga nie tylko rozciąga napięte mięśnie ale też pozwala odpocząć. Tego potrzebowałam. Zobacz też: Joga w ciąży Pierwszy raz Nie wpisałam w okienko googla "joga na youtube". I może dobrze. Bo nie wiem, czy wybrałabym się na zajęcia. Choć dziś wiem, że jest tam sporo fajnych i prostych filmów, a ludzie na zajęciach, nigdy nie potrafią ćwiczyć tak doskonale, jak prowadzący. Na pierwszą lekcję jogi poszłam mocno przestraszona. Wzięłam karimatę, luźne spodnie - sindbadki i luźną koszulkę. W Warszawie, na Saskiej Kępie, godzina kosztuje 35 zł. Nie majątek. Strasznie się bałam. Że nie będę umiała nic zrobić. Że niby dla początkujących, ale ja nie poszłam na zajęcia zaraz po wakacjach, czyli na te zajęcia chodzili ludzie już kilka miesięcy. Początkujący od kilku miesięcy i ja zupełnie początkująca to przecież różnica... Ale było... cudownie! Skupiłam się tak bardzo na tym, by robić, to co mówiła instruktorka jogi, na tym, żeby nie upaść, nie pokazać innym, jak trzęsą mi się nogi, na tym, jak trzęsie mi się całe ciało i kapie pot z nosa, że nie widziałam nic wokół siebie. Nie wiem, jak szło innym. Byłam skupiona na sobie. I tego właśnie najbardziej brakuje zestresowanej, zmęczonej, mamie ! Stres mijał z każdą minutą. Oddech, który uspokaja - Joga to oddech - powtarzała prowadząca. - Kiedy oddychacie płytko, górną częścią płuc, wasze ciało wypełnia adrenalina i jesteście gotowe biec lub atakować. Na jodze chodzi o to, żeby oddychać głęboko, dolną częścią płuc. Słucham tego i staram się tak oddychać. Oczywiście nie umiem, nie wychodzi mi idealnie. Ale po jodze jestem wypoczęta. Lepiej czuje się moje ciało - jest rozciągnięte (to napięcie w karku od gapienia się w komputer mija!). Dużo lepiej czuję się... w środku. Stres naprawdę mija! Zatem chodzę, czasem nawet trzy razy w tygodniu. Mam czas? Nie, nie mam! Ale go znajduję! Zmieniam plan dnia, decyduję, że ojciec też sobie poradzi przez z dziećmi. Trzy godziny tygodniowo tylko dla siebie to tak dużo? Poproś o pomoc tatę! Daj mu do przeczytania: 15 rad dla taty, który zostaje sam z dzieckiem. Czy jestem joginką? Nie, to spora przesada. Na razie najlepiej wychodzi mi... relaks po zajęciach. Kiedy pani przykrywa nas kocykami, a my mamy leżeć, rozluźnić mięśnie i spokojnie oddychać. Może za jakiś czas uda mi się bezbłędnie, czyli tak, jak robi to pani na tym filmie wykonać proste Powitanie Słońca 1. View Ediplayer on the source website Ale czy to jest najważniejsze? Najważniejsze chyba jest moje samopoczucie. Twoje też! Zapisz się na jogę. Jeśli niedawo urodziłaś dziecko i zastanawiasz się, kiedy możesz zacząć ćwiczenia po porodzie, przeczytaj koniecznie: Ruszaj się po porodzie.
Ból brzuszka u dziecka. Czy to stres, czy może choroba?
Ból brzucha u dziecka może się pojawić przed nocowaniem u babci, wyjściem do przedszkola lub urodzinami kolegi. Przypuszczasz, że to nerwy, ale boisz się, że może jednak bagatelizujesz objaw jakiejś poważnej choroby. Jak rozpoznać, że powodem bólu jest rzeczywiście tylko stres.
Napięcie nerwowe dość często odpowiada za ból brzuszka u małych dzieci. Bo maluchy – wbrew pozorom – mają zdecydowanie dużo więcej powodów do nerwów niż mogą przypuszczać mama i tata. Niemiła pani w przedszkolu, kłótnia rodziców albo obraz, który wisi na ścianie w mieszkaniu babci, u której dziecko ma spędzić noc. Ale ból brzucha może też zapowiadać przyjemne chwile, np. upragniony wyjazd do parku rozrywki czy wyjście do kina. Przeczytaj, jakie są sposoby na dziecięcy stres. Jak się objawia ból brzuszka z powodu stresu? Bóle brzuszka pojawiają się przed lub w trakcie sytuacji stresowych, np. rano przed wyjściem do przedszkola. Żołądek i jelita kurczą się pod jego wpływem napięcia nerwowego, czego skutkiem są kłopoty z trawieniem i z przesuwaniem pokarmu. Mogą dołączyć do nich nudności i biegunka. Jeśli stres jest bardzo silny, także oznaki ogólnego niepokoju, np. przyspieszony oddech, nadmierna potliwość, mdłości, brak apetytu u dziecka, a także moczenie się. Obejrzyj film, jak karmić dziecko w czasie biegunki Co robić, gdy dziecko boli brzuch? Jeśli przypuszczasz, że przyczyną bólu jest stres, porozmawiaj z dzieckiem o tym, co go niepokoi. Jeśli maluszek denerwuje się przed wyjściem do przedszkola, powiedz o tym pani, która się nim opiekuje - dziecku na pewno przyda się większa uwaga z jej strony. Może przy okazji dowiesz się, czy w jego przedszkolnym życiu nie wydarzyło się ostatnio coś niepokojącego. Gdy dziecko reaguje bólem brzucha na swoją imprezę urodziną, zastanów się, czy nie niesie ze sobą zbyt wielu wrażeń. Może lepiej kupić tort i zaprosić na uroczysty obiad najbliższą rodzinę a kinderparty odłożyć na później, gdy maluszek nie będzie się nim aż tak bardzo przejmował. Kiedy wybrać się z dzieckiem do lekarza? Zawsze wtedy, gdy na ból brzucha skarży się dziecko, które nie ma jeszcze dwóch lat. Do lekarza powinnaś się wybrać także wtedy gdy: Ból u starszego dziecka nie słabnie przez dwie godziny lub jest trudny do zniesienia, maluszek płacze, chodzi zgięty w pół, cały czas trzyma się za brzuch. Bóle brzuszka powtarzają się kilka razy w ciągu doby. Podejrzewasz, że dziecko mogło się czymś zatruć, zjadło coś nieświeżego. Dziecko uderzyło się w brzuch i odczuwa ból, nawet niewielki. Boli prawa dolna część brzucha. Bólom brzucha towarzyszy biegunka, wymioty, ciemne zabarwienie moczu.